8
1 Á þeim dögum safnaðist aftur saman mikill mannfjöldi. Þeir höfðu ekkert að borða. Jesús kallaði lærisveina sína til sín og sagði:
2 „Ég vorkenni mannfjöldanum, því þeir hafa verið hjá mér þrjá daga án matar.
3 Ef ég sendi þá svanga heim, munu þeir örmagnast á leiðinni; sumir hafa komið langa leið.“
4 Lærisveinar hans svöruðu: „Hvaðan á maður að fá nóg brauð hér í eyðimörkinni?“
5 Hann spurði þá: „Hversu mörg brauð hafið þið?“ Þeir svöruðu: „Sjö.“
6 Þá skipaði hann mannfjöldanum að setjast niður. Hann tók brauðin sjö, leit upp til himins, þakkaði, braut þau og lét lærisveina sína bera þau fram fyrir mannfjöldann.
7 Þeir höfðu líka nokkra smáfiska. Hann þakkaði og sagði að bera þá fram líka.
8 Þeir átu og urðu saddir. Síðan tóku þeir upp sjö körfur fullar af brauðbitum.
9 Þeir sem átu voru um fjögur þúsund. Síðan sendi hann þá heim.
10 Hann steig strax í bátinn með lærisveinum sínum og fór til Dalmanúta-svæðisins.
11 Farísearnir komu og fóru að rífast við hann. Þeir vildu að hann sannaði sig með merki frá himnum og helst að koma honum í vandræði.
12 Hann andvarpaði djúpt innra með sér og sagði: „Hvers vegna krefst kynslóðin í dag merkis frá himnum? Ég segi ykkur afgerandi: Nei, það verður ekki.“
13 Hann skildi þá eftir, steig aftur í bátinn og fór þvert yfir vatnið.
14 Lærisveinarnir höfðu gleymt að taka með sér brauð, nema eitt brauð í bátnum.
15 Jesús aðvaraði þá og sagði: „Varið ykkur á súrdeigi farísea og Heródesar.“
16 Þeir ræddu sín á milli: „Af því að okkur vantar brauð.“
17 Jesús skynjaði þetta og sagði við þá: „Hvers vegna eruð þið að ræða brauðleysið? Skiljið þið ekki enn? Eru þið enn svo skilningslausir?
18 Hafið þið augu og sjáið ekki? Hafið þið eyru og heyrið ekki? Munið þið ekki?
19 Þegar ég braut fimm brauð fyrir fimm þúsund, hversu margar körfur fullar af brauðbitum tókuð þið upp?“ Þeir sögðu: „Tólf.“
20 „Og þegar ég braut sjö brauð fyrir fjögur þúsund, hversu margar körfur fullar af brauðbitum tóku þið upp?“ Þeir sögðu: „Sjö.“
21 Hann sagði við þá: „Skiljið þið ekki enn?“
22 Þeir komu til Betsaída. Þeir komu með blindan mann til hans og báðu hann að snerta hann.
23 Hann tók í hönd blindann mannsins og leiddi hann út úr þorpinu. Hann spýtti í augu hans, lagði hendur sínar á hann og spurði: „Sérðu eitthvað?“
24 Hann leit upp og sagði: „Ég sé menn. Þeir líta út eins og gangandi tré.“
25 Þá lagði Jesús aftur hendur sínar á augu hans og þau opnuðust. Hann fékk fullkomna lækningu og sá allt skýrt.
26 Jesús sendi hann heim og sagði: „Farðu ekki inn í þorpið.“
27 Jesús og lærisveinar hans fóru út í þorpin við Sesareu Filippí. Á leiðinni spurði hann lærisveina sína: „Hver segja menn að ég sé?“
28 Þeir svöruðu: „Sumir segja Jóhannes skírari, aðrir Elía, og aðrir einn af spámönnunum.“
29 Hann spurði þá: „En þið? Hver segið þið að ég sé?“ Pétur svaraði: „Þú ert Kristur.“
30 Hann bannaði þeim stranglega að segja neinum frá honum.
31 Hann byrjaði að kenna þeim að Mannssonurinn yrði að þjást mikið, vera hafnað af öldungum, æðstu prestum og kennurum í lögunum, drepinn og rísa upp eftir þrjá daga.
32 Hann talaði opinskátt um þetta. Pétur tók hann afsíðis og fór að skamma hann.
33 En Jesús sneri sér við, leit á lærisveina sína og skammaði Pétur: „Farðu frá mér, Satan! Þú hugsar ekki hugsanir Guðs heldur manna.“
34 Hann kallaði til sín mannfjöldann og lærisveina sína og sagði við þá: „Til að fylgja mér þarf að afneita sjálfum sér, taka kross sinn og fylgja mér.
35 Því sá sem vill bjarga lífi sínu missir það, en sá sem missir líf sitt vegna mín og fagnaðarerindisins fær það.
36 Hvað gagnast manni að vinna allan heiminn en tapa sálu sinni?
37 Hvað gæti maður látið í staðinn fyrir sál sína?
38 Því sá sem skammast sín fyrir mig og orð mín hjá þessari guðlausu og syndugu kynslóð, fyrir hann mun Mannssonurinn skammast sín þegar hann kemur í dýrð föður síns með heilögum englum.“