12
1 Jesús byrjaði að tala til þeirra í líkingum: „Maður gróðursetti víngarð og girti hann girðingu, gróf fyrir vínpressu og byggði turn. Hann leigði hann síðan til vínræktarmanna og fór erlendis.
2 Þegar tími uppskerunnar kom sendi hann vinnumann sinn til vínræktarmannanna til að fá sinn hlut af uppskerunni.
3 En þeir tóku hann, börðu hann og sendu hann aftur tómhentan.
4 Hann sendi annan vinnumann. Þeir börðu hann í höfuðið og niðurlægðu hann.
5 Hann sendi annan, og þeir drápu hann. Hann sendi marga aðra. Suma börðu þeir, aðra drápu þeir.
6 Einn á hann enn eftir, elskaðan son. Hann sendi hann síðast til þeirra og sagði: „Þeir munu virða son minn.“
7 En vínræktarmennirnir sögðu sín á milli: „Þetta er erfinginn. Komið, við drepum hann og arfleifðin verður okkar.“
8 Þeir tóku hann, drápu hann og köstuðu honum út fyrir víngarðinn.
9 Hvað mun nú eigandi víngarðsins gera? Hann kemur, drepur vínræktarmennina og fá öðrum víngarðinn.
10 Hafið þið aldrei lesið þetta vers:
„Steinninn sem smiðirnir höfnuðu er orðinn hornsteinn.
11 Þetta er frá Drottni og er undur í augum okkar.““
12 Þeir reyndu að handtaka hann, en þeir óttuðust mannfjöldann. Þeir vissu að hann sagði söguna um þá. Þeir skildu hann eftir og fóru.
13 Síðan sendu þeir til hans nokkra af faríseunum og heródesmönnum til að leiða hann í gildru með orðum.
14 Þeir komu og sögðu við hann: „Meistari, við vitum að þú ert heiðarlegur og ekki hræddur við álit annarra. Þú lætur útlit fólks ekki hafa áhrif á þig heldur ferð rétt með sannleika Guðs. Er það leyfilegt að borga skatt til keisarans eða ekki? Eigum við að borga eða ekki?“
15 En Jesús sá hræsni þeirra og sagði við þá: „Af hverju leggið þig gildru fyrir mig? Réttið mér pening.“
16 Þeir réttu honum pening. Hann sagði: „Hvaða mynd og áletrun er þetta?“ Þeir sögðu: „Keisarans.“
17 Jesús sagði við þá: „Gefið keisaranum það sem keisarans er, og Guði það sem Guðs er.“ Og þeir urðu mjög hissa yfir svari hans.
18 Þá komu saddúkear til hans (þeir sem segja að engin upprisa sé) og spurðu hann:
19 „Meistari, Móse skrifaði fyrir okkur: Ef bróðir deyr og skilur eftir konu en engin börn, þá skal bróðir hans taka konu hans og reisa upp afkomendur fyrir bróður sinn.
20 Það voru sjö bræður. Fyrsti bróðirinn tók konu og dó barnlaus.
21 Annar tók hana og dó barnlaus. Þriðji eins.
22 Allir sjö fengu hana og dóu barnlausir. Síðast dó konan.
23 Í upprisunni, þegar þeir rísa upp, hverjum þeirra á hún að vera gift? Því allir sjö áttu hana.“
24 Jesús sagði við þá: „Er þið ekki að ruglast vegna þess að þið þekkið hvorki ritningarnar né kraft Guðs?
25 Þegar þeir rísa upp frá dauðum giftast þeir ekki eða eru gefnir í hjónaband, heldur eru þeir eins og englar á himni.
26 En varðandi upprisu dauðra, hafið þið ekki lesið í Mósebók um brennandi runnann hvernig Guð sagði við hann: ,Ég er Guð Abrahams, Guð Ísaks og Guð Jakobs'?
27 Hann er ekki Guð dauðra heldur lifandi. Þið hafið rangt fyrir ykkur.“
28 Þá kom einn af kennurum í lögunum sem hafði hlustað á umræðuna. Hann sá að Jesús svaraði þeim vel og spurði: „Hvert er fyrst af öllum boðorðunum?“
29 Jesús svaraði: „Fyrst er þetta: „Hlustaðu, Ísrael: Drottinn Guð okkar er einn Drottinn.
30 Þú skalt elska Drottin Guð þinn af öllu hjarta þínu, allri sálu þinni, öllu huga þínum og öllum krafti þínum.“
31 Annað er þetta: „Þú skalt elska náunga þinn eins og þig sjálfan.“ Engin önnur boðorð eru stærri en þessi.“
32 Kennarinn í lögunum sagði við hann: „Vel sagt, meistari. Þú hefur rétt fyrir þér að Guð er einn og enginn annar nema hann.
33 Og að elska hann af öllu hjarta, öllum skilningi og öllum krafti og elska náungann eins og sjálfan sig er meira en allar brennifórnir og fórnir.“
34 Jesús sá að hann svaraði skynsamlega og sagði við hann: „Þú ert ekki langt frá konungsríki Guðs.“ Eftir það þorði enginn að spyrja hann meira.
35 Þegar Jesús kenndi í musterinu sagði hann: „Hvernig geta kennarar í lögunum sagt að Kristur sé sonur Davíðs?
36 Davíð sjálfur sagði fyrir innblástur Heilags Anda:
„Drottinn sagði við minn herra: Sestu við hægri hönd mína þangað til ég legg fjandmenn þína undir fætur þína.“
37 Sjálfur Davíð kallar hann herra. Hvernig getur hann þá verið sonur hans?“ Og mikill mannfjöldi hlustaði á hann með gleði.
38 Í kennslu sinni sagði hann: „Varið ykkur á kennurum lögmálsins. Þeir vilja ganga í langri skikkju, baða sig í aðdáun annarra
39 og sitja í fremstu sætum í samkomuhúsum og í heiðursætum í veislum.
40 Þeir svíkja pening útúr fátækum og biðja svo langra bæna til sýnis. Fyrir þetta munu þeir fá þunga dóma.“
41 Hann settist niður gegnt peningakassanum og horfði á hvernig fólkið gaf peninga í kassann. Margir ríkir gáfu mikið.
42 Þá kom fátæk ekkja og gaf tvæ smámyntir, varla málmsins virði.
43 Hann kallaði lærisveina sína til sín og sagði við þá: „Ég ykkur afgerandi: Þessi fátæka ekkja gaf meira en allir aðrir í kassann.
44 Því allir gáfu af því sem þeir höfðu afgangs. En hún, af fátækt sinni, gaf allt sem hún átti. Allt sem hún hafði til að lifa á.“