﻿Hopa.
41.
“E taea rānei a Rewiatana te kukume mai e koe ki te matau? Te pēhi rānei i tōna arero ki te aho? 
E whakanohoia rānei e koe he aho ki tōna ihu? E pokaia rānei e koe tōna kauae ki te matau? 
E maha rānei āna īnoi ki a koe? E kōrero ngāwari rānei ia ki a koe? 
E whakarite kawenata rānei ia ki a koe? E riro ai ia i a koe hei pononga oti tonu mai? 
Ka rite rānei ia ki te manu hei mea tākaro māu? E herea rānei ia e koe hei mea mā āu kōtiro? 
E waiho rānei ia hei taonga hokohoko mā ngā rōpū tāngata hī ika? E wehewehea atu rānei mā ngā kaihokohoko? 
E kapi rānei tōna kiri i o tao? Tōna pane i ngā wero ika? 
Kia pā tōu ringa ki a ia; maharatia te whawhai, ā, kei pēnā ā mua. 
Nanā, he hori kau te manako ki a ia; e kore rānei tētahi e hinga noa ki te kite kau atu i a ia? 
Kāhore he tangata e māia rawa hei whakaoho i a ia; nā, ko wai e tū ki tōku aroaro? 
Ko wai te tangata nāna te mea kua takoto wawe ki ahau, e whakautu ai ahau ki a ia? Ahakoa he aha te mea i raro i ngā rangi, puta noa, nāku katoa. 
“E kore e hunā e ahau te kōrero mō ōna wāhi, mō tōna kaha, mō te ātaahua hoki o tōna hanganga. 
Mā wai e tīhore a waho o tōna kākahu? Ko wai e tae ki tāna paraire rererua? 
Mā wai e whakatuwhera ngā tatau o tōna mata? He wehi kei ōna niho ā taka noa. 
Ko tāna e whakamanamana ai ko ōna unahi pakari; tūtaki rawa pērā i te hīri piri tonu. 
Nā, i te tata tonu o tētahi ki tētahi, e kore te hau e puta i waenga. 
Piri tonu rātou ki a rātou anō, mau tonu, e kore anō e taea te wehe. 
Ka tihe ia, ka kōwhā mai te mārama; ā, ko te rite i ōna kanohi kei ngā kamo o te ata. 
E puta ana mai i tōna māngai he rama mura, mokowhiti ana ngā kora ahi. 
Puta ana te paowa i ōna pongaponga, me te mea nō te kōhua e koropupū ana, nō te otaota e kāia ana. 
Ngiha ana ngā waro i tōna hā, rere atu ana te mura i tōna māngai. 
Kei tōna kakī te kaha e noho ana, e tuapa ana te pāwera i tōna aroaro. 
Ko ōna kikokiko tāwerewere piri tonu; mārō tonu ki runga ki a ia, e kore e taea te whakakorikori. 
Pakari tonu tōna ngākau ānō he kāmaka; āe rā, mārō tonu ānō ko tō raro kōhatu huri. 
Ka whakarewa ia i a ia ki runga ka wehi ngā tāngata nunui; nā te pororaru ka pōrangi noa iho rātou. 
Ki te whai tētahi i a ia ki te hoari, e kore e taea; ahakoa e te tao, e te pere, e te koikoi rānei. 
Ki tōna whakaaro he kakau wīti te rino, he rākau popopopo te parāhi. 
E kore ia e tahuti i te pere; ki a ia ka meinga noatia ngā kōhatu o te kōtaha hei pāpapa. 
Kīia ake e ia ngā patu hei pāpapa e kataina ana e ia te huhū o te tao. 
Ko raro ōna e rite ana ki te kōhatu koikoi; e whārikitia ana e ia a runga o te paru ānō he patunga wīti. 
E meinga ana e ia te rire kia koropupū ānō he kōhua, me te moana kia rite ki te hinu. 
E hangaia ana e ia he huarahi mārama i muri i a ia; tērā e maharatia he hina te moana. 
I te whenua nei kāhore he mea hei rite mōna, he mea i hangā nei kāhore ōna wehi. 
E titiro ana ia ki ngā mea tiketike katoa; he kīngi ia mō ngā tama katoa a te whakapehapeha.” 
