﻿หนังสือ​เล่ม​ที่​ห้า​ของ​โมเสส ที่​เรียก​กัน​ทั่วไป​ว่า เฉลยธรรมบัญญัติ.
1.
ต่อไปนี้​คือ​ถ้อยคำ​ที่​โมเสส​กล่าว​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ณ ฟาก​แม่น้ำจอร์แดน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ใน​อาราบาห์​ตรง​ข้าม​สูฟ ระหว่าง​ปาราน โทเฟล ลาบาน ฮาเซโรท และ​ดิซาฮับ 
จาก​โฮเรบ​ไป​คาเดชบารเนีย​ตาม​ทาง​ภูเขา​เสอีร์ ใช้​เวลา​เดิน​ทาง​สิบเอ็ด​วัน 
ใน​ปี​ที่​สี่สิบ เดือน​ที่​สิบเอ็ด วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน โมเสส​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ทรง​บัญชา​เขา​ให้​บอก​พวก​เขา 
หลัง​จาก​โมเสส​ปราบ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เฮชโบน และ​โอก​กษัตริย์​แห่ง​บาชาน​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​อัชทาโรท​ที่​เอเดรอี 
ณ ฟาก​แม่น้ำจอร์แดน ใน​แผ่นดิน​โมอับ โมเสส​เริ่ม​อธิบาย​กฎบัญญัติ​นี้​ว่า 
“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ตรัส​กับ​เรา​ที่​โฮเรบ​ว่า ‘พวกคุณ​อยู่​ที่​ภูเขา​นี้​มา​นาน​พอแล้ว 
จง​หัน​กลับ​และ​ออก​เดิน​ทาง​ไป​ยัง​เขต​ภูเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์​และ​ดิน​แดน​ใกล้​เคียง​ทั้งหมด ทั้ง​อาราบาห์ เขต​ภูเขา ที่ราบ​เชิง​เขา แดน​ใต้ ชายทะเล แผ่นดิน​ของ​ชาว​คานาอัน และ​เลบานอน ไป​จนถึง​แม่น้ำ​ใหญ่​คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส 
ดูเถิด เรา​ได้​มอบ​แผ่นดิน​นี้​ให้​พวกคุณ​แล้ว จง​เข้าไป​ครอบครอง​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ทรง​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกคุณ คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ ว่า​จะ​ประทาน​แก่​พวก​เขา​และ​เชื้อ​สาย ของ​พวก​เขา​ภาย​หลัง’” 
ใน​เวลา​นั้น​ผม​บอก​พวกคุณ​ว่า “ผม​คน​เดียว​รับ​ภาระ​ดูแล​พวกคุณ​ไม่​ไหว 
พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ​ทรง​ทำให้​มี​จำนวน​เพิ่ม​ขึ้น จน​วัน​นี้​พวกคุณ​มี​มากมาย​เหมือน​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า 
ขอ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกคุณ ทรง​เพิ่ม​จำนวน​อีก​พัน​เท่า​และ​อวยพร​ตาม​ที่​พระองค์​ทรง​สัญญา​ไว้ 
แต่​ผม​คน​เดียว​จะ​รับ​ทั้ง​ปัญหา ภาระ และ​ข้อ​พิพาท​ของ​พวกคุณ​ได้​อย่างไร 
จง​เลือก​คน​ที่​มี​ปัญญา มี​ความ​เข้าใจ และ​เป็น​ที่​ยอมรับ​จาก​แต่ละ​เผ่า แล้ว​ผม​จะ​ตั้ง​พวก​เขา​เป็น​ผู้นำ” 
พวกคุณ​ตอบ​ผม​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​ให้​เรา​ทำ​นั้น​ดี” 
ผม​จึง​นำ​บรรดา​ผู้นำ​เผ่า​ของ​พวกคุณ ซึ่ง​เป็น​คน​มี​ปัญญา​และ​เป็น​ที่​ยอมรับ มา​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้นำ คือ​หัวหน้า​พัน หัวหน้า​ร้อย หัวหน้า​ห้าสิบ หัวหน้า​สิบ และ​เจ้า​หน้าที่​ประจำ​เผ่า​ต่าง ๆ 
ใน​เวลา​นั้น​ผม​กำชับ​ผู้พิพากษา​ว่า “จง​รับ​ฟัง​คดี​ระหว่าง​พี่​น้อง แล้ว​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คดี​ระหว่าง​คน​หนึ่ง​กับ​พี่​น้อง​ของ​เขา หรือ​กับ​คน​ต่าง​ถิ่น​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เขา 
เวลา​ตัดสิน​อย่า​ลำเอียง จง​รับ​ฟัง​ทั้งคน​เล็ก​คน​น้อย​และ​คน​ใหญ่​คน​โต​อย่าง​เท่า​เทียม อย่า​กลัว​มนุษย์ เพราะ​การ​พิพากษา​เป็น​ของ​พระเจ้า ส่วน​คดี​ใด​ที่​ยาก​เกิน​จะ​ตัดสิน ให้​นำ​มา​หา​ผม แล้ว​ผม​จะ​รับ​ฟัง” 
เวลา​นั้น​ผม​ได้​สั่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ต้อง​ทำ​ไว้​แล้ว 
จาก​นั้น​เรา​ออก​จาก​โฮเรบ เดิน​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อัน​กว้าง​ใหญ่​และ​น่า​กลัว​ที่​พวกคุณ​เห็น ไป​ตาม​ทาง​สู่​เขต​ภูเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ทรง​บัญชา จน​มา​ถึง​คาเดชบารเนีย 
ผม​บอก​พวกคุณ​ว่า “พวกคุณ​มา​ถึง​เขต​ภูเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์​แล้ว ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​กำลัง​ประทาน​แก่​เรา 
ดูสิ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ​ทรง​มอบ​แผ่นดิน​นี้​ให้​พวกคุณ​แล้ว จง​ขึ้น​ไป​เข้า​ครอบครอง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกคุณ ตรัส​ไว้ อย่า​กลัว​และ​อย่า​ท้อใจ” 
แล้ว​ทุก​คน​เข้า​มา​หา​ผม​และ​พูด​ว่า “ให้​เรา​ส่ง​คน​ล่วง​หน้า​ไป​สำรวจ​แผ่นดิน เขา​จะ​ได้​กลับ​มาบ​อก​เรา​ว่า​ควร​ขึ้น​ไป​ทาง​ไหน และ​จะ​พบ​เมือง​อะไร​บ้าง” 
ผม​เห็น​ว่า​ความ​คิด​นี้​ดี จึง​เลือก​สิบสอง​คน​จาก​พวกคุณ เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน 
พวก​เขา​ออก​เดิน​ทาง​ขึ้น​ไป​ยัง​เขต​ภูเขา มา​ถึง​หุบเขา​เอชโคล และ​สำรวจ​แผ่นดิน​นั้น 
พวก​เขา​นำ​ผล​ไม้​จาก​แผ่นดิน​นั้น​ติดมือ​กลับ​ลง​มา​หา​เรา พร้อม​รายงาน​ว่า “แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​กำลัง​ประทาน​แก่​เรา​นั้น​เป็น​แผ่นดิน​ที่​ดี” 
แต่​พวกคุณ​ไม่​ยอม​ขึ้น​ไป กลับ​กบฏ​ต่อ​พระบัญชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ 
พวกคุณ​บ่น​อยู่​ใน​เต็นท์​ว่า “พระยาห์เวห์​ทรง​เกลียด​เรา จึง​พา​เรา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​เพื่อ​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ชาว​อาโมไรต์​ให้​พวก​เขา​ทำลาย 
เรา​จะ​ขึ้น​ไป​ไหน​กัน? พี่​น้อง​ของ​เรา​ทำให้​เรา​ใจฝ่อ​ไป​หมด​แล้ว เพราะ​พวก​เขา​บอก​ว่า ‘คน​ที่​นั่น​ตัว​ใหญ่​และ​สูง​กว่า​เรา เมือง​ต่าง ๆ ใหญ่​โต​และ​มี​กำแพง​แข็ง​แรง​สูง​เสียด​ฟ้า เรา​ยัง​เห็น​ลูกหลาน​ของ​อานาค​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย!’” 
แล้ว​ผม​บอก​ว่า “อย่า​หวาด​กลัว อย่า​กลัว​พวก​เขา 
พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ ผู้​เสด็จ​นำ​หน้า จะ​ทรง​ต่อสู้​เพื่อ​พวกคุณ เหมือน​ที่​พระองค์​ทรง​ทำ​เพื่อ​พวกคุณ​ใน​อียิปต์​ต่อ​หน้า​ต่อตา​พวกคุณ 
และ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร พวกคุณ​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ​ทรง​อุ้มชู​ตลอด​ทาง​ที่​เดิน​มา เหมือน​พ่อ​อุ้ม​ลูกชาย จน​มา​ถึงที่​นี่” 
ถึง​อย่าง​นั้น ใน​เรื่อง​นี้​ก็​ยัง​ไม่​วางใจ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ 
ผู้​เสด็จ​นำ​หน้า​ไป​ตาม​ทาง เพื่อ​หา​ที่​ให้​ตั้ง​ค่าย กลาง​คืน​ทรง​นำ​ด้วย​ไฟ​เพื่อ​ชี้​ทาง​ที่​จะ​เดิน และ​กลาง​วัน​ทรง​นำ​ด้วย​เมฆ 
เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทรง​ได้ยิน​คำ​ที่​พวกคุณ​พูด พระองค์​ทรง​กริ้ว​และ​ปฏิญาณ​ว่า 
“ไม่มี​ใคร​จาก​คน​ชั่ว​รุ่น​นี้​แม้แต่​คน​เดียว​จะ​ได้​เห็น​แผ่นดิน​อัน​ดี​ที่​เรา​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ประทาน​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกคุณ 
เว้น​แต่​คาเลบ​บุตร​เยฟุนเนห์ เขา​จะ​ได้​เห็น เรา​จะ​มอบ​แผ่นดิน​ที่​เขา​เหยียบ​ย่าง​ให้​เขา​และ​ลูกหลาน เพราะ​เขา​ติดตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ” 
พระยาห์เวห์​ยัง​ทรง​กริ้ว​ผม​เพราะ​พวกคุณ​ด้วย ตรัส​ว่า “เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​เข้าไป​ที่​นั่น​เช่น​กัน 
โยชูวา​บุตร​นูน ผู้​คอย​รับ​ใช้​เจ้า จะ​เข้าไป จง​ให้​กำลัง​ใจ​เขา เพราะ​เขา​จะ​นำ​อิสราเอล​เข้า​รับ​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก 
ส่วน​เด็ก​เล็ก​ของ​พวกคุณ ซึ่ง​พวกคุณ​เคย​บอก​ว่า​จะ​ถูก​จับ​เป็น​เชลย​หรือ​ถูก​ฆ่า—คือ​ลูก ๆ ที่​วัน​นี้​ยัง​ไม่รู้​จัก​ดี​ชั่ว—พวก​เขา​จะ​ได้​เข้าไป เรา​จะ​มอบ​แผ่นดิน​นั้น​ให้ และ​พวก​เขา​จะ​ครอบครอง​มัน 
แต่​พวกคุณ จง​หัน​กลับ​ออก​เดิน​ทาง​เข้า​สู่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตาม​ทาง​ไป​ทะเลแดง” 
แล้ว​พวกคุณ​ตอบ​ผม​ว่า “เรา​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​แล้ว เรา​จะ​ขึ้น​ไป​สู้​รบ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ทรง​บัญชา” แล้ว​ทุก​คน​ก็​ติดอาวุธ​และ​ดื้อ​ดึง​ขึ้น​ไป​ยัง​เขต​ภูเขา 
แต่​พระยาห์เวห์​ตรัส​กับ​ผม​ว่า “บอก​พวก​เขา​ว่า ‘อย่า​ขึ้น​ไป อย่า​สู้​รบ เพราะ​เรา​ไม่​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​พวกคุณ ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​พ่าย​แพ้​ต่อ​หน้า​ศัตรู’” 
ผม​จึง​บอก​แล้ว แต่​พวกคุณ​ไม่​ฟัง กลับ​กบฏ​ต่อ​พระบัญชา​ของ​พระยาห์เวห์ อวดดี​และ​ขึ้น​ไป​ยัง​เขต​ภูเขา 
ชาว​อาโมไรต์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​ภูเขา​นั้น​ออก​มา​สู้ ไล่​ตาม​พวกคุณ​เหมือน​ฝูง​ผึ้ง และ​ตี​จน​แตก​พ่าย​ใน​เสอีร์​ไป​จนถึง​โฮรมาห์ 
พวกคุณ​กลับ​มา​ร้องไห้​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​ทรง​ฟัง​เสียง​หรือ​หัน​มา​ฟัง 
พวกคุณ​จึง​พัก​อยู่​ที่​คา​เดช​อีก​เป็น​เวลา​นาน 
