﻿หนังสือ​ซามูเอล เล่ม​ที่​สอง.
1.
หลัง​จาก​ซาอูล​สิ้น​ชีวิต ดาวิด​กลับ​มา​จาก​การ​สังหาร​ชาว​อามาเลข และ​พัก​อยู่​ที่​ศิกลาก​สอง​วัน 
ใน​วัน​ที่​สาม ปรากฏ​ว่า มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ค่าย​ของ​ซาอูล เสื้อผ้า​ของ​เขา​ฉีก​ขาด​และ​มี​ดิน​บน​ศีรษะ เมื่อ​มา​ถึง​ดาวิด เขา​ก็​หมอบ​ลง​กับ​พื้น​เพื่อ​แสดง​ความ​เคารพ 
ดาวิด​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า “ข้า​หนี​มา​จาก​ค่าย​ของ​อิสราเอล” 
ดาวิด​ถาม​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น? เล่า​ให้​ข้า​ฟัง​เถิด” เขา​ตอบ​ว่า “ผู้คน​หนี​จาก​การ​รบ และ​ผู้คน​จำนวน​มาก​ล้ม​ตาย ซาอูล​กับ​โยนาธาน​บุตร​ของ​ท่าน​ก็​ตาย​ด้วย” 
ดาวิด​ถาม​ชายหนุ่ม​ที่​นำ​ข่าว​มา​ว่า “เจ้า​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​บุตร​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว?” 
ชายหนุ่ม​ตอบ​ว่า “ข้า​บังเอิญ​ไป​ถึง​ภูเขา​กิลโบอา เห็น​ซาอูล​กำลัง​พิง​หอก​อยู่ และ​รถ​รบ​กับ​พล​ม้า​กำลัง​ไล่​ตาม​ท่าน​มา​ติด ๆ 
เมื่อ​ท่าน​หัน​มา​เห็น​ข้า ท่าน​ก็​เรียก ข้า​จึง​ตอบ​ว่า ‘ข้า​อยู่​นี่’ 
ท่าน​ถาม​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ใคร?’ ข้า​ตอบ​ว่า ‘ข้า​เป็น​ชาว​อามาเลข’ 
ท่าน​จึง​บอก​ข้า​ว่า ‘มา​ยืน​ข้าง​ข้า​แล้ว​ฆ่า​ข้า​เสีย​เถิด ความ​ทุกข์​ทรมาน​กำลัง​ครอบงำ​ข้า เพราะ​ชีวิต​ข้า​ยัง​ไม่​สิ้น’ 
ข้า​จึง​เข้าไป​ยืน​ข้าง​ท่าน​แล้ว​ฆ่า​ท่าน เพราะ​แน่ใจ​ว่า​หลัง​จาก​ท่าน​ล้ม​ลง​แล้ว ท่าน​คง​ไม่​รอด ข้า​ถอด​มงกุฎ​จาก​ศีรษะ​และ​กำไล​จาก​แขน​ของ​ท่าน แล้ว​นำ​มา​มอบ​ให้​นาย​ของ​ข้า​ที่​นี่” 
ดาวิด​จับ​เสื้อ​ของ​ตน​ฉีก​ออก คน​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ทำ​เช่น​เดียวกัน 
พวก​เขา​ไว้​ทุกข์ ร้องไห้ และ​อด​อาหาร​จนถึง​เย็น​ให้​แก่​ซาอูล โยนาธาน​บุตร​ของ​ท่าน ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​วงศ์​วาน​อิสราเอล เพราะ​พวก​เขา​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ 
ดาวิด​ถาม​ชายหนุ่ม​ที่​นำ​ข่าว​มา​ว่า “เจ้า​เป็น​คน​ที่ไหน?” เขา​ตอบ​ว่า “ข้า​เป็น​บุตร​ของ​คน​ต่าง​ถิ่น เป็น​ชาว​อามาเลข” 
ดาวิด​ถาม​ว่า “เจ้า​ไม่​กลัว​หรือ​ที่​กล้า​ลงมือ​ทำลาย​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ทรง​เจิม?” 
ดาวิด​เรียก​ชายหนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา​สั่ง​ว่า “เข้า​มา​ฆ่า​เขา​เสีย!” ชายหนุ่ม​คน​นั้น​ฟัน​เขา​จน​ตาย 
ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “โลหิต​ของ​เจ้า​จง​ตก​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง เพราะ​ปาก​ของ​เจ้า​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​เจ้า​เอง​ว่า ‘ข้า​ฆ่า​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ทรง​เจิม​ไว้’” 
ดาวิด​แต่ง​บท​คร่ำครวญ​นี้​ไว้อาลัย​ให้​ซาอูล​และ​โยนาธาน​บุตร​ของ​ท่าน 
และ​สั่ง​ให้​สอน​เพลง​ธนู​นี้​แก่​ชาว​ยูดาห์ เพลง​นี้​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ยา​ชาร์ 
“โอ อิสราเอล เกียรติภูมิ​ของ​เจ้า​ถูก​สังหาร​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า! เหล่า​ผู้​กล้า​ล้ม​ลง​ได้​อย่างไร! 
อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​ใน​เมือง​กัท อย่า​ประกาศ​ตาม​ถนน​ใน​เมือง​อัชเค​โลน มิ​ฉะนั้น​บุตร​สาว​ชาว​ฟีลิสเตีย​จะ​ยินดี บุตร​สาว​ของ​พวก​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​จะ​โห่​ร้อง​ด้วย​ชัยชนะ 
โอ ภูเขา​กิลโบอา ขอ​อย่า​ให้​มี​น้ำค้าง​หรือ​ฝน​ตก​บน​เจ้า และ​อย่า​ให้​มี​ทุ่ง​ที่​ให้​ผล​เป็น​ของ​ถวาย เพราะ​ที่​นั่น​โล่​ของ​เหล่า​ผู้​กล้า​แปด​เปื้อน​และ​ถูก​ทิ้ง​ไว้ โล่​ของ​ซาอูล​มิได้​ถูก​ชโลม​ด้วย​น้ำมัน 
จาก​โลหิต​ของ​ผู้​ถูก​สังหาร จาก​ไข​มัน​ของ​เหล่า​ผู้​กล้า ธนู​ของ​โยนาธาน​ไม่​เคย​ถอย​กลับ ดาบ​ของ​ซาอูล​ก็​ไม่​เคย​กลับ​มา​เปล่า 
ซาอูล​กับ​โยนาธาน​เป็น​ที่รัก​และ​ชื่นชม​เมื่อ​ยัง​มี​ชีวิต แม้​ใน​ความ​ตาย ทั้ง​สอง​ก็​ไม่​แยก​จาก​กัน พวก​เขา​รวดเร็ว​กว่า​นก​อินทรี แข็ง​แรง​กว่า​สิงโต 
บุตร​สาว​อิสราเอล​เอ๋ย จง​ร้องไห้​ให้​ซาอูล ผู้​ให้​พวก​เจ้า​สวม​เสื้อผ้า​สี​แดง​เข้ม​อย่าง​งดงาม ผู้​ประดับ​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เจ้า​ด้วย​ทองคำ 
เหล่า​ผู้​กล้า​ล้ม​ลง​กลาง​สนามรบ​ได้​อย่างไร! โยนาธาน​ถูก​สังหาร​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า 
โยนาธาน พี่​น้อง​ของ​ข้า ข้า​ทุกข์​ใจ​เพราะ​เจ้า เจ้า​เป็น​ที่​ชื่น​ใจ​ยิ่ง​สำหรับ​ข้า ความ​รัก​ที่​เจ้า​มี​ต่อ​ข้า​ช่าง​อัศจรรย์ ยิ่ง​กว่า​ความ​รัก​ของ​สตรี 
เหล่า​ผู้​กล้า​ล้ม​ลง​ได้​อย่างไร อาวุธ​สงคราม​สูญ​สิ้น​ไป​แล้ว!” 
