﻿สดุดี.
137.
ที่​ริม​แม่น้ำ​แห่ง​บาบิโลน เรา​นั่ง​ลง​ที่​นั่น และ​ร้องไห้​เมื่อ​ระลึก​ถึง​ศิโยน 
เรา​แขวน​พิณ​ไว้ บน​ต้น​หลิว​ใน​แผ่นดิน​นั้น 
เพราะ​ที่​นั่น คน​ที่​จับ​เรา​เป็น​เชลย​เรียกร้อง​ให้​เรา​ร้อง​เพลง คน​ที่​ทรมาน​เรา​สั่ง​ให้​ร้อง​เพลง​แห่ง​ความยินดี​ว่า “ร้อง​เพลง​แห่ง​ศิโยน​ให้​เรา​ฟัง​สัก​เพลง​สิ!” 
เรา​จะ​ร้อง​เพลง​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​ต่าง​แดน​ได้​อย่างไร? 
เยรูซาเล็ม​เอ๋ย หาก​ฉัน​ลืม​เจ้า ขอ​ให้​มือ​ขวา​ของ​ฉัน​ลืม​ฝีมือ 
หาก​ฉัน​ไม่​ระลึก​ถึง​เจ้า ขอ​ให้​ลิ้น​ติด​เพดานปาก หาก​ไม่​ยก​เยรูซาเล็ม​ไว้​เหนือ​ความยินดี​สูง​สุด​ของ​ฉัน 
พระยาห์เวห์ โปรด​ระลึก​ถึง​ลูกหลาน​ของ​เอโดม​ใน​วัน​ที่​เยรูซาเล็ม​ล่มสลาย พวก​เขา​ร้อง​ว่า “รื้อ​เสีย! รื้อ​ให้​ถึง​รากฐาน!” 
ธิดา​แห่ง​บาบิโลน ผู้​ถูก​กำหนด​ให้​พินาศ คน​ที่​ตอบแทน​เจ้า ตาม​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​กับ​เรา ย่อม​เป็น​สุข 
คน​ที่​จับ​ลูก​เล็ก​ของ​เจ้า แล้ว​ฟาด​กับ​ก้อน​หิน ย่อม​เป็น​สุข 
