\NormalFont\ShortTitle{ПЕСЬНЯ}

{\MT ПЕСЬНЯ ПЕСЬНЯЎ САЛЯМОНА



\par }\ChapOne{Псн 1}{\MM \VerseOne{1}Песьня песьняў Салямона.


\par }{\MM \VS{2}«Няхай ён цалуе мяне пацалункамі вуснаў сваіх!» «Бо пяшчоты твае лепшыя за віно.


\par }{\MM \VS{3}Пах алейкаў тваіх салодкі. Алей разьліты — імя тваё. Дзеля гэтага дзяўчыны кахаюць цябе».


\par }{\MM \VS{4}«Цягні мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадару, у пакоі свае». «Будзем радавацца і весяліцца з табою, будзем узгадваць пра пяшчоты твае [больш], чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!»


\par }{\MM \VS{5}«Чарнявая я, і зграбная, дочкі Ерусалімскія, як намёты Кедара, як палатніны Салямона.


\par }{\MM \VS{6}Не глядзіце на мяне, што я смуглявая, бо сонца апаліла мяне. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, паставілі мяне пільнаваць вінаграднікі, а я не ўпільнавала вінаграднік мой.


\par }{\MM \VS{7}Распавядзі мне, каханьне душы маёй, дзе ты пасьвіш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між чародаў таварышаў тваіх».


\par }{\MM \VS{8}«Калі ня ведаеш гэтага, найпрыгажэйшая між жанчынаў, дык ідзі па сьлядах авечак, і пасьві казьлянятаў тваіх каля буданоў пастушыных.


\par }{\MM \VS{9}Да жаробкі ў калясніцы фараона я ўпадобніў цябе, сяброўка мая.


\par }{\MM \VS{10}Прыгожыя шчочкі твае пад кляйнотамі, шыя твая — у каралях.


\par }{\MM \VS{11}Мы зробім табе кляйноты залатыя з блішчыкамі срэбнымі».


\par }{\MM \VS{12}«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разьліваў водар свой.


\par }{\MM \VS{13}Любы мой для мяне — як мяшэчак з мірам, які начуе на грудзях маіх.


\par }{\MM \VS{14}Любы мой для мяне — як гронка кіпровая ў вінаградніках Эн-Геды».


\par }{\MM \VS{15}«Якая прыгожая ты, сяброўка мая, якая прыгожая! Вочы твае — як галубкі».


\par }{\MM \VS{16}«Які прыгожы ты, любы мой, які цудоўны! Ложак наш — зеляніна,


\par }{\MM \VS{17}страха дому нашага — кедры, столь нашая — кіпарысы».




\par }\Chap{Псн 2}{\MM \VerseOne{1}«Я — нарцыс Сарону, лілея даліны!»


\par }{\MM \VS{2}«Як лілея сярод церняў, так сяброўка мая сярод дзяўчатаў».


\par }{\MM \VS{3}«Як яблына сярод дрэваў лясных, так любы мой сярод хлопцаў. У ценю ягоным прывабным я села, і плод ягоны салодкі для паднябеньня майго.


\par }{\MM \VS{4}У дом банкетаваньня ён увёў мяне, і сьцяг ягоны нада мною — каханьне.


\par }{\MM \VS{5}Падмацуйце мяне пірагамі з разынкамі, асьвяжыце мяне яблыкамі, бо я млею ад каханьня.


\par }{\MM \VS{6}Левая рука ягоная пад галавою маёй, а правіцай сваёй ён абдымае мяне».


\par }{\MM \VS{7}«Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, сарнамі і ланямі палявымі, не будзіце і не падымайце каханую, аж пакуль сама не захоча».


\par }{\MM \VS{8}«Голас любага майго! Вось, ён ідзе, узыходзіць на горы, пераскоквае ўзгоркі.


\par }{\MM \VS{9}Любы мой падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць за сьцяною нашаю, заглядае праз вакно, зазірае праз краты.


\par }{\MM \VS{10}Адказаў любы мой і сказаў да мяне: “Уставай, сяброўка мая, прыгажуня мая, і прыходзь.


\par }{\MM \VS{11}Бо вось, зіма прайшла, дождж спыніўся і перастаў.


\par }{\MM \VS{12}Пралескі відаць на зямлі, час сьпяваньня настаў, і голас туркаўкі чуваць у зямлі нашай.


\par }{\MM \VS{13}Дрэва фігавае выдала пупышкі [свае], вінаград квітнее і разьлівае водар. Устань, прыходзь, сяброўка мая; прыгажуня мая, прыходзь!


\par }{\MM \VS{14}Галубка мая, [што жывеш] у расколінах скалы, у схове пад стромаю, пакажы мне выгляд твой, дай мне пачуць голас твой, бо голас твой салодкі, і выгляд твой прывабны”».


\par }{\MM \VS{15}«Лавіце нам лісаў, малых лісянятаў, якія нішчаць вінаграднікі, бо вінаграднікі нашыя квітнеюць».


\par }{\MM \VS{16}«Любы мой [належыць] мне, а я — яму, ён пасьвіць сярод лілеяў.


\par }{\MM \VS{17}Пакуль дзень дыхае [ветрам] і зьнікаюць цені, вярніся! Будзь падобны, любы мой, да сарны, да маладога аленя на гарах Бэтэр».




\par }\Chap{Псн 3}{\MM \VerseOne{1}«На ложку маім уначы я шукала таго, якога кахае душа мая; шукала яго і не знайшла.


\par }{\MM \VS{2}“Устану і буду кружляць па горадзе, па вуліцах і па плошчах. Буду шукаць таго, якога кахае душа мая”. Шукала яго і не знайшла.


\par }{\MM \VS{3}Спаткалі мяне вартаўнікі, якія абыходзяць горад. “Ці ня бачылі вы таго, якога кахае душа мая?”


\par }{\MM \VS{4}Ледзь мінула іх, спаткала таго, якога кахае душа мая, схапіла яго і не пушчу, аж пакуль не завяду яго ў дом маці маёй, у пакой той, якая нарадзіла мяне».


\par }{\MM \VS{5}«Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, сарнамі і ланямі палявымі, не будзіце, не падымайце каханую, пакуль сама не захоча».


\par }{\MM \VS{6}«Хто яна, якая выходзіць з пустыні як слупы дыму, духмяная мірам і кадзілам, і ўсякімі водарамі, [што прыво­зяць] гандляры.


\par }{\MM \VS{7}Вось ложак Салямона. Шэсьцьдзясят волатаў вакол яго, з волатаў Ізраіля.


\par }{\MM \VS{8}Усе яны трымаюць мячы, спраўныя ў вайне, кожны мае меч пры боку сваім супраць страхаў начных.


\par }{\MM \VS{9}Драгі зрабіў для сябе валадар Салямон з дрэва Лібанскага;


\par }{\MM \VS{10}слупкі іхнія зрабіў са срэбра, прыслон — з золата, сядзеньне ягонае — з пурпуру. Сярэдзіна іхняя выслана каханьнем дачок Ерусалімскіх».


\par }{\MM \VS{11}«Выйдзіце і паглядзіце, дочкі Сыёну, на валадара Салямона ў кароне, якой укаранавала яго маці ягоная ў дзень заручынаў ягоных, у дзень радасьці сэрца ягонага».




\par }\Chap{Псн 4}{\MM \VerseOne{1}«Якая прыгожая ты, сяброўка мая, якая ты прыгожая! Вочы твае — як галубкі пад кудзеркамі тваімі. Валасы твае — як чарада козаў, якія зыходзяць з гары Гілеад.


\par }{\MM \VS{2}Зубы твае — як чарада стрыжаных авечак, якія выходзяць з купаньня; у кожнай пара ягнятак, і няплоднай няма сярод іх.


\par }{\MM \VS{3}Быццам стужка кармазыновая — губы твае, і вусны твае салодкія. Як паловы яблыка гранатовага шчочкі твае пад кудзеркамі тваімі.


\par }{\MM \VS{4}Як вежа Давідава шыя твая, збудаваная для абароны, тысяча шчытоў завешана на ёй, усё — зброя волатаў.


\par }{\MM \VS{5}Грудзі твае — як двое казьлянятаў, блізьнятаў сарны, якія пасьвяцца сярод лілеяў.


\par }{\MM \VS{6}Пакуль дзень дыхае [ветрам] і зьнікаюць цені, пайду на гару міры і на ўзгорак кадзіла.


\par }{\MM \VS{7}Уся ты прыгожая, сяброўка мая, і заганы няма ў табе.


\par }{\MM \VS{8}Са мною з Лібану, нявеста мая, са мною з Лібану ідзі; паглядзі з вяршыні Аману, з вяршыні Сэніру і Гермону, з лежышчаў львоў, з гор леапардаў.


\par }{\MM \VS{9}Паланіла ты сэрца маё, сястра мая нявеста, паланіла ты сэрца маё адным [позіркам] вачэй тваіх, і аднымі пацеркамі на шыі тваёй.


\par }{\MM \VS{10}Якое цудоўнае каханьне тваё, сястра мая нявеста, лепшае каханьне тваё, чым віно. А пах алейкаў тваіх [лепшы] за ўсе пахошчы.


\par }{\MM \VS{11}Мёд сотавы сьцякае з вуснаў тваіх, нявеста, мёд і малако пад языком тваім, а водар шатаў тваіх — як водар Лібану.


\par }{\MM \VS{12}Замкнёны сад — сястра мая, нявеста, замкнёны сад, крыніца запячатаная.


\par }{\MM \VS{13}Улоньне тваё — сад яблык гранатовых з адборнымі пладамі, кіпэр і нард.


\par }{\MM \VS{14}Нард і шафран, [пахкі] трысьнёг і цынамон з усімі дрэвамі ладану, міра і альвасу і з усімі найлепшымі пахошчамі.


\par }{\MM \VS{15}Ты — крыніца ў садзе, студня вады жывой, якая сьця­кае з Лібану.


\par }{\MM \VS{16}Абудзіся, вецер з поўначы! Прыйдзі, вецер з поўдня; дзьмі на сад мой, і няхай паця­куць пахошчы ягоныя». «Няхай прыйдзе любы мой у сад свой, і няхай есьць найлепшыя плады ягоныя».




\par }\Chap{Псн 5}{\MM \VerseOne{1}«Я ўвайшоў у сад мой, сястра мая, нявеста; зьбі­раю міру маю з пахошчамі маімі, ем соты мае з мёдам маім, п’ю віно маё з малаком маім. Ешце, сябры, і піце, і насычайцеся каханьнем!»


\par }{\MM \VS{2}«Я сплю, а сэрца маё чувае. [Вось,] голас любага майго, які стукае! “Адчыні мне, сястра мая, сяброўка мая, галубка мая, беззаганная мая, бо галава мая ўся ў расе, кучары мае — у кроплях начных!”


\par }{\MM \VS{3}Адзеньне маё я скінула з сябе, ці [зноў] мне апранаць яго? Памыла ногі свае, ці зноў маю брудзіць іх?


\par }{\MM \VS{4}Любы мой працягнуў руку сваю праз адтуліну і задрыжэла ў-ва мне нутро маё.


\par }{\MM \VS{5}Я ўстала, каб адчыніць любаму майму; і з рук маіх сьцякала міра, і з пальцаў маіх міра каштоўнае [капала] на клямку засаўкі.


\par }{\MM \VS{6}Я адчыніла любаму майму; але любы мой пайшоў, аддаліўся. Душа мая млела, калі ён прамаўляў. Шукала яго і не знайшла яго, гукала яго і ён не азваўся мне.


\par }{\MM \VS{7}Спаткалі мяне вартаўнікі, якія абыходзяць горад; зьбілі мяне і паранілі мяне, забралі покрыва маё ў мяне вартаўнікі муроў.


\par }{\MM \VS{8}Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, калі спаткаеце любага майго, што вы скажаце яму? [Скажыце,] што я зьнемаглася ад каханьня».


\par }{\MM \VS{9}«Чым любы твой мілейшы ад другіх, найпрыгажэйшая з жанчынаў? Чым любы твой мілейшы ад другіх, што ты так заклінаеш нас?»


\par }{\MM \VS{10}«Любы мой белы і румяны, найлепшы сярод дзясяткаў тысячаў.


\par }{\MM \VS{11}Галава ягоная — шчырае золата, золата найчысьцейшае, кучары ягоныя — як гронкі фінікаў, чорныя як крумкачы.


\par }{\MM \VS{12}Вочы ягоныя — як галубы над водамі бруістымі, купаюцца ў малацэ, сядзяць над струмянём паўнаводным.


\par }{\MM \VS{13}Шчокі ягоныя — як кветнік пахошчаў, на якіх растуць зёлкі духмяныя; вусны ягоныя — лілеі, з іх цячэ міра найлепшае.


\par }{\MM \VS{14}Рукі ягоныя — вальцы залатыя, напоўненыя тапазамі; жывот ягоны — выраб з косьці слановай, выкладзены шафірамі.


\par }{\MM \VS{15}Ногі ягоныя — слупы з мармуру, пастаўленыя на апоры залатыя; выгляд ягоны — як Лібан, велічны, нібы кедры.


\par }{\MM \VS{16}Вусны ягоныя — слодыч, і ўвесь ён прывабны. Вось такі любы мой, і вось такі сябар мой, дочкі Ерусалімскія».




\par }\Chap{Псн 6}{\MM \VerseOne{1}«Куды пайшоў любы твой, найпрыгажэйшая з жанчынаў? Куды дзеўся любы твой? Мы будзем шукаць яго з табою».


\par }{\MM \VS{2}«Любы мой пайшоў у сад свой, у кветнік пахошчаў, каб пасьвіць у садах і каб зьбіраць лілеі.


\par }{\MM \VS{3}Я [належу] любаму майму, а любы мой — мне, ён пасьвіць сярод лілеяў».


\par }{\MM \VS{4}«Прыгожая ты, сяброўка мая, як Тырца, прывабная як Ерусалім, грозная як полк са сьцягамі.


\par }{\MM \VS{5}Адвярні вочы твае ад мяне, бо яны хвалююць мяне. Валасы твае — як чарада козаў, якія зыходзяць з Гілеаду.


\par }{\MM \VS{6}Зубы твае — як чарада стрыжаных авечак, якія выходзяць з купаньня; у кожнай пара ягнятаў, і няплоднай няма сярод іх.


\par }{\MM \VS{7}Як палова яблыка гранатовага шчочкі твае пад кудзеркамі тваімі.


\par }{\MM \VS{8}Ёсьць шэсьцьдзясят валадарак, і восемдзясят наложніц, і дзяўчат бяз ліку,


\par }{\MM \VS{9}але адзіная ты, галубка мая, дасканалая мая, адзіная ў маці сваёй, чыстая ў той, якая нарадзіла цябе. Убачылі яе дзяўчаты, і назвалі шчасьлівай, [убачылі] валадаркі і наложніцы, і хвалілі яе:


\par }{\MM \VS{10}“Хто ж гэта, якая выходзіць як заранка, прыгожая як месяц, ясная як сонца, грозная як полк са сьцягамі?”»


\par }{\MM \VS{11}«Я зыйшла ў сад арэхавы, каб паглядзець на зеляніну пры ручаі, каб паглядзець, ці квітнее вінаград, ці ў квецені дрэвы гранатовыя.


\par }{\MM \VS{12}Не заўважыла душа мая, як пасадзілі мяне ў калясніцу магната народу майго».




\par }\Chap{Псн 7}{\MM \VerseOne{1}«Агляніся, агляніся, Шуламянка, агляніся, агляніся, і мы паглядзім на цябе». «Што вы глядзіце на Шуламянку, нібы на танец двух карагодаў?»


\par }{\MM \VS{2}«Якія прыгожыя ногі твае ў сандалах, дачка шляхетная! Выгін клубоў тваіх як аздобны абруч, які зроблены рукою майстра.


\par }{\MM \VS{3}Улоньне тваё — як чаша круглая, ніколі не забракне ў ёй віна мяшанага; жывот твой — як сноп пшаніцы, абстаўлены лілеямі.


\par }{\MM \VS{4}Двое грудзей тваіх — як двое казьлянятаў, блізьнятаў сарны.


\par }{\MM \VS{5}Шыя твая — як вежа з косьці слановае. Вочы твае — як сажалкі ў Хешбоне, каля брамы Бат-Раббім. Нос твой — як вежа Лібану, што глядзіць у бок Дамаску.


\par }{\MM \VS{6}Галава твая над табою — як Кармэль, а валасы на галаве тваёй — як пурпур. Валадар зьвязаны косамі [тваімі].


\par }{\MM \VS{7}Якая ты прыгожая і якая прыемная, каханая, у асало­дзе [тваёй]!


\par }{\MM \VS{8}Стан твой [гонкі], як пальма, а грудзі — як гронкі [вінаградныя].


\par }{\MM \VS{9}Я сказаў: “Узьлезу я на пальму і схаплю гронкі яе”, і будуць грудзі твае як гронкі вінаградныя, і пах подыху твайго — як [пах] яблыкаў.


\par }{\MM \VS{10}Вусны твае — як віно найлепшае, якое ліецца да любага, асалоджваючы вусны стомленыя».


\par }{\MM \VS{11}«Я [належу] любаму майму, і да мяне памкненьне ягонае.


\par }{\MM \VS{12}Прыйдзі, любы мой, пойдзем у поле, пераначуем за горадам.


\par }{\MM \VS{13}Устанем раніцай, наведаем вінаграднікі, паглядзім, ці заквітнеў вінаград, ці распусьціліся кветкі ці цьвітуць дрэвы гранатовыя, там я дам табе каханьне маё.


\par }{\MM \VS{14}Мандрагоры разьліваюць водар, у дзьвярах нашых усякія плады адборныя, новыя і старыя, якія я, любы мой, захавала для цябе».




\par }\Chap{Псн 8}{\MM \VerseOne{1}«Калі б ты быў братам маім, які смактаў грудзі маці маёй, калі б сустрэла цябе на вуліцы, я б пацалавала цябе, і ніхто не дакараў бы мяне.


\par }{\MM \VS{2}Я схапіла б цябе і павяла б у дом маці маёй; і ты вучыў бы мяне, а я напаіла б цябе пахкім віном і сокам яблыкаў гранатовых маіх.


\par }{\MM \VS{3}Левая рука ягоная пад галавой маёй, а правіцай сваёй ён абдымае мяне».


\par }{\MM \VS{4}«Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, не будзіце і не падымайце каханую, аж пакуль сама не захоча».


\par }{\MM \VS{5}«Хто гэта, якая выходзіць з пустыні, абапіраючыся на любага свайго?» «Пад яблынай я пабудзіў цябе; там зачала цябе маці твая, там зачала цябе тая, што нарадзіла цябе.


\par }{\MM \VS{6}Палажы мяне як пячатку на сэрца тваё, як пячатку на плячо тваё, бо магутнае як сьмерць каханьне, і няўмольная як пекла рэўнасьць, жар яе — як жар агню, як полымя ГОСПАДА.


\par }{\MM \VS{7}Вялікія воды ня змогуць патушыць каханьне, і рэкі не затопяць яго. Калі б чалавек хацеў аддаць усю маёмасьць дому свайго за каханьне, ён быў бы адрынуты з пагардай».


\par }{\MM \VS{8}«Сястра нашая малая, і грудзей няма ў яе. Што мы зробім для сястры нашай у дзень, калі будуць гаварыць пра яе?


\par }{\MM \VS{9}Калі яна — мур, мы пабудуем на ім палац са срэбра, калі яна — брама, мы ашалюем яе дошкамі кедровымі».


\par }{\MM \VS{10}«Я — мур, і грудзі мае — як вежы, таму я буду ў вачах ягоных як тая, што знайшла супакой.


\par }{\MM \VS{11}Вінаграднік быў у Салямона ў Баал-Гамоне; ён аддаў вінаграднік тым, што пільнуюць яго; за плады ягоныя кожны прыносіў тысячу [сыкляў] срэбра.


\par }{\MM \VS{12}Вінаграднік мой, які маю, перада мною; тысячу [сыкляў] табе, Салямоне, а дзьвесьце — тым, якія пільнуюць плады ягоныя».


\par }{\MM \VS{13}«О ты, якая жывеш у садах, таварышы твае слухаюць голас [твой], дай і мне пачуць яго».


\par }{\MM \VS{14}«Уцякай, любы мой, будзь падобны да сарны, да маладога аленя на гарах пахкіх дрэваў!»

\par }