\NormalFont\ShortTitle{ДЗЕІ}

{\MT ДЗЕІ АПОСТАЛАЎ



\par }\ChapOne{Дз 1}{\MM \VerseOne{1}Першую аповесьць учыніў я, Тэафіле, пра ўсё, што пачаў Ісус рабіць і навучаць


\par }{\MM \VS{2}да таго дня, у які быў узьнесены, даўшы праз Духа Сьвятога загады апосталам, якіх выбраў,


\par }{\MM \VS{3}і перад якімі зьявіў Сябе жывым пасьля цярпеньняў Сваіх са шматлікімі доказамі, на працягу сарака дзён паказываючыся ім і кажучы пра Валадарства Божае.


\par }{\MM \VS{4}І, сабраўшы іх, загадаў ім: «Не адыходзьце з Ерусаліму, але чакайце на абяцаньне Айца, пра якое вы чулі ад Мяне,


\par }{\MM \VS{5}што Ян хрысьціў вадою, а вы праз некалькі дзён будзеце ахрышчаны Духам Сьвятым».


\par }{\MM \VS{6}А яны, зыйшоўшыся, пыталіся ў Яго, кажучы: «Госпадзе, ці ня ў гэты час Ты адновіш валадарства Ізраіля?»


\par }{\MM \VS{7}Ён жа сказаў ім: «Ня вам ведаць час ці пару, якія Айцец паклаў ва ўладзе Сваёй,


\par }{\MM \VS{8}але вы возьмеце сілу, як зыйдзе на вас Дух Сьвяты, і будзеце Мне сьведкамі ў Ерусаліме, і ў-ва ўсёй Юдэі і Самарыі, і нават да краю зямлі».


\par }{\MM \VS{9}І, сказаўшы гэтае, Ён быў падняты, калі яны глядзелі [на Яго], і воблака ўзяло Яго ад вачэй іхніх.


\par }{\MM \VS{10}І калі яны ўглядаліся ў неба, як Ён адыходзіў, вось, два мужы сталі перад імі ў белым адзеньні


\par }{\MM \VS{11}і сказалі: «Мужы Галілейскія! Чаго вы стаіцё, гледзячы ў неба? Гэты Ісус, узяты ад вас у неба, прыйдзе гэтак сама, як вы бачылі Яго, што ідзе ў неба».


\par }{\MM \VS{12}Тады яны вярнуліся ў Ерусалім з гары, называнай Аліўнай, што блізка ад Ерусаліму, за дзень суботні ходу.


\par }{\MM \VS{13}І, калі прыйшлі, узыйшлі ў залю, дзе былі Пётар, і Якуб, і Ян, і Андрэй, Філіп і Тамаш, Барталамей і Мацьвей, Якуб Алфеяў і Сымон Зілот, і Юда Якубаў.


\par }{\MM \VS{14}Усе яны трывалі аднадушна ў малітвах і просьбах разам з жанчынамі, і Марыяй, маці Ісуса, і братамі Ягонымі.


\par }{\MM \VS{15}І ў тыя дні Пётар, устаўшы сярод вучняў, сказаў, — а была грамада імёнаў разам каля ста дваццаці:


\par }{\MM \VS{16}«Мужы браты! Мусіла споўніцца тое Пісаньне, якое казаў раней Дух Сьвяты праз вусны Давіда пра Юду, што стаўся павадыром тых, якія схапілі Ісуса,


\par }{\MM \VS{17}што быў ён палічаны з намі, і выпала яму жэрабя служэньня гэтага.


\par }{\MM \VS{18}Ён, што праўда, прыдбаў поле за нагароду няправеднасьці і, рынуўшыся, разьдзёрся папалове, і вываліліся ўсе ўнутранасьці ягоныя,


\par }{\MM \VS{19}і сталася гэта вядома ўсім, хто жыве ў Ерусаліме, так што поле тое названае на іхняй мове Акельдама, гэта ёсьць Поле крыві.


\par }{\MM \VS{20}Бо напісана ў кнізе Псальмаў: “Няхай станецца двор ягоны пустым, і няхай ніхто не жыве ў ім”, і: “Урад ягоны няхай возьме іншы”.


\par }{\MM \VS{21}Дык з тых мужоў, якія зыходзіліся з намі праз увесь час, калі прыходзіў і выходзіў да нас Госпад Ісус,


\par }{\MM \VS{22}пачынаючы ад хрышчэньня Янавага ажно да дня, калі Ён быў узяты ад нас, адзін з іх мусіць стацца разам з намі сьведкам уваскрасеньня Яго».


\par }{\MM \VS{23}І паставілі двух: Язэпа, называнага Барсабам, якога звалі Юстам, і Мацея,


\par }{\MM \VS{24}і, молячыся, сказалі: «Ты, Госпадзе, Які ведаеш сэрцы ўсіх, пакажы з гэтых двух аднаго, якога Ты выбраў


\par }{\MM \VS{25}узяць жэрабя служэньня гэтага і апостальства, ад якога адступіўся Юда, каб ісьці на месца сваё».


\par }{\MM \VS{26}І кінулі жэрабя пра іх, і ўпала жэрабя на Мацея, і ён быў далучаны да адзінаццаці апосталаў.




\par }\Chap{Дз 2}{\MM \VerseOne{1}І калі надыйшоў дзень Пяцідзясятніцы, былі ўсе аднадушна разам.


\par }{\MM \VS{2}І стаўся раптам шум з неба, быццам ад наляцеўшага гвалтоўнага ветру, і напоўніў увесь дом, дзе яны сядзелі.


\par }{\MM \VS{3}І паказаліся ім падзеленыя языкі, быццам агнявыя, і паселі на кожным з іх.


\par }{\MM \VS{4}І напоўніліся ўсе Духам Сьвятым, і пачалі гаварыць іншымі мовамі, як Дух даваў ім прамаўляць.


\par }{\MM \VS{5}Былі ж у Ерусаліме спыніўшыся Юдэі, мужы пабожныя, з усякага народу пад небам.


\par }{\MM \VS{6}А як стаўся голас гэты, зыйшлося мноства і ўстрывожылася, бо кожны чуў, што яны гавораць ягонай мовай.


\par }{\MM \VS{7}Усе ж дзівіліся і зьдзіўляліся, кажучы адзін аднаму: «Вось, усе гэтыя, што гавораць, ці ж не Галілейцы?


\par }{\MM \VS{8}І як мы чуем кожны сваю мову, у якой нарадзіліся?


\par }{\MM \VS{9}Парты, і Мідзяне, і Эляміты, і жыхары Мэсапатаміі, Юдэі і Кападокіі, Понту і Азіі,


\par }{\MM \VS{10}Фрыгіі і Памфіліі, Эгіпту і межаў Лібіі каля Кірэнэі, і прыйшоўшыя рымскія Юдэі, і празэліты,


\par }{\MM \VS{11}Крыцяне і Арабы, — чуем іх, што гавораць нашымі мовамі пра веліч Божую?»


\par }{\MM \VS{12}Дзівіліся ж усе і бянтэжыліся, кажучы адзін аднаму: «Што гэта можа быць?»


\par }{\MM \VS{13}А іншыя, насьміхаючыся, казалі, што яны напіліся маладога віна.


\par }{\MM \VS{14}Пётар жа з Адзінаццацьцю, устаўшы, узьняў голас свой і прамовіў да іх: «Мужы Юдэйскія і ўсе жыхары Ерусаліму! Няхай будзе вам гэта вядома, і выслухайце словы мае,


\par }{\MM \VS{15}бо яны ня п’яныя, як вы думаеце, бо яшчэ трэцяя гадзіна дня.


\par }{\MM \VS{16}Але гэта ёсьць тое, што сказана праз прарока Ёэля:


\par }{\MM \VS{17}“І будзе ў апошнія дні, — кажа Бог, — выльлю Духа Майго на ўсякае цела, і будуць прарочыць сыны вашыя і дочкі вашыя; і юнакі вашыя будуць бачыць відзежы, і старыя вашыя будуць сьніць сны.


\par }{\MM \VS{18}І на слугаў Маіх і на служак Маіх выльлю ў тыя дні Духа Майго, і будуць прарочыць.


\par }{\MM \VS{19}І дам цуды ў небе ўгары і знакі на зямлі ўнізе: кроў, і агонь, і куродым.


\par }{\MM \VS{20}Сонца пераменіцца ў цемру, і месяц — у кроў перш, чым прыйдзе дзень Госпада, вялікі і слаўны.


\par }{\MM \VS{21}І будзе: кожны, хто будзе клікаць імя Госпада, будзе збаўлены”.


\par }{\MM \VS{22}Мужы Ізраільцяне, выслухайце гэтыя словы: Ісуса з Назарэту, Мужа, зьяўленага між вамі Богам моцамі, і цудамі, і знакамі, якія рабіў праз Яго Бог сярод вас, як і самі вы ведаеце,


\par }{\MM \VS{23}Яго, паводле вызначанай рады і прадбачаньня Божага выдадзенага, вы, узяўшы і рукамі беззаконьнікаў прыбіўшы цьвікамі, забілі.


\par }{\MM \VS{24}Яго Бог уваскрасіў, вызваліўшы з мукаў сьмерці, таму што немагчыма было, каб Ён быў стрыманы ёю.


\par }{\MM \VS{25}Бо Давід кажа пра Яго: “Бачыў я Госпада перад сабою заўсёды, бо Ён праваруч мяне, каб я не захістаўся.


\par }{\MM \VS{26}Дзеля гэтага ўзьвесялілася сэрца маё, і ўзрадаваўся язык мой, нават і цела маё супачыне ў надзеі,


\par }{\MM \VS{27}бо Ты не пакінеш душу маю ў пекле і не дасі сьвятому Твайму ўбачыць парахненьне.


\par }{\MM \VS{28}Ты даў мне ведаць шлях жыцьця; Ты напоўніш мяне радасьцю перад абліччам Тваім”.


\par }{\MM \VS{29}Мужы браты! Належыцца мне сказаць вам адкрыта пра патрыярха Давіда, што ён і памёр, і быў пахаваны, і магіла ягоная ў нас да гэтага дня.


\par }{\MM \VS{30}А як быў ён прарок і ведаў, што прысягай прысягнуў яму Бог з плоду паясьніцы ягонай паводле цела паставіць Хрыста і пасадзіць на пасадзе ягоным,


\par }{\MM \VS{31}прадбачачы, ён гаварыў пра ўваскрасеньне Хрыста, што не пакінутая душа Ягоная ў пекле, і цела Ягонае ня бачыла парахненьне.


\par }{\MM \VS{32}Гэтага Ісуса ўваскрасіў Бог, і ўсе мы — сьведкі гэтага.


\par }{\MM \VS{33}Дык узьнесены правіцаю Бога і ўзяўшы ад Айца абяцаньне Сьвятога Духа, Ён выліў тое, што вы цяпер бачыце і чуеце.


\par }{\MM \VS{34}Бо Давід не ўзыйшоў у неба, а ён кажа: “Сказаў Гос­пад Госпаду майму: "Сядзь праваруч Мяне,


\par }{\MM \VS{35}пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх"”.


\par }{\MM \VS{36}Дык няхай упэўнена ведае ўвесь дом Ізраіля, што Бог зрабіў і Госпадам, і Хрыстом Яго, Гэтага Ісуса, Якога вы ўкрыжавалі».


\par }{\MM \VS{37}Пачуўшы гэта, яны былі ўражаныя ў сэрцы і сказалі да Пятра і рэшты апосталаў: «Што нам рабіць, мужы браты?»


\par }{\MM \VS{38}Пётар жа прамовіў да іх: «Навярніцеся, і няхай кожны з вас будзе ахрышчаны ў імя Ісуса Хрыста дзеля адпушчэньня грахоў, і возьмеце дар Сьвятога Духа.


\par }{\MM \VS{39}Бо абяцаньне для вас, і для дзяцей вашых, і для ўсіх, якія далёка, каго пакліча Госпад, Бог наш».


\par }{\MM \VS{40}І іншымі шматлікімі словамі сьведчыў і ўпрошваў, кажучы: «Ратуйцеся ад гэтага пакаленьня скрыўленага».


\par }{\MM \VS{41}Дык тыя, што прыхільна прынялі словы ягоныя, былі ахрышчаныя, і ў той дзень дадалося каля трох тысячаў душ.


\par }{\MM \VS{42}І трывалі яны ў вучэньні апосталаў, і ў супольнасьці, і ў ламаньні хлеба, і ў малітвах.


\par }{\MM \VS{43}Быў жа страх на кожнай душы, і шмат цудаў і знакаў дзеялася праз апосталаў.


\par }{\MM \VS{44}А ўсе, якія мелі веру, былі разам, і мелі ўсё супольнае.


\par }{\MM \VS{45}І прадавалі маёмасьць і ўласнасьць, і дзялілі паміж усімі, хто якую меў патрэбу.


\par }{\MM \VS{46}І кожны дзень аднадушна трываючы ў сьвятыні і ламаючы хлеб у дамах, прыймалі ежу ў весялосьці і лагоднасьці сэрца,


\par }{\MM \VS{47}хвалячы Бога і маючы ласку ва ўсяго народу. А Госпад штодня дадаваў да царквы тых, што былі збаўленыя.




\par }\Chap{Дз 3}{\MM \VerseOne{1}Пётар жа і Ян ішлі разам у сьвятыню а дзявятай гадзіне малітвы.


\par }{\MM \VS{2}І нейкі чалавек, кульгавы ад чэрава маці сваёй, якога насілі і кожны дзень лажылі ля дзьвярэй сьвятыні, называных Прыгожымі, прасіць міласьціну ў тых, якія ўваходзяць у сьвятыню,


\par }{\MM \VS{3}убачыўшы Пятра і Яна, што меліся ўвайсьці ў сьвятыню, прасіў у іх міласьціны.


\par }{\MM \VS{4}А Пётар, які з Янам углядаўся на яго, сказаў: «Паглядзі на нас».


\par }{\MM \VS{5}Ён жа ўзіраўся на іх, чакаючы нешта ад іх узяць.


\par }{\MM \VS{6}А Пётар сказаў: «Срэбра і золата няма ў мяне. А што маю, тое даю табе: у імя Ісуса Хрыста з Назарэту ўстань і хадзі!»


\par }{\MM \VS{7}І, узяўшы яго за правую руку, падняў. І адразу ўмацаваліся ногі і косткі ягоныя,


\par }{\MM \VS{8}і ён, падскочыўшы, стаў, і хадзіў, і ўвайшоў з імі ў сьвятыню, ходзячы, і скачучы, і хвалячы Бога.


\par }{\MM \VS{9}І ўвесь народ бачыў яго, як хадзіў і хваліў Бога.


\par }{\MM \VS{10}І пазналі яго, што ён быў той, які дзеля міласьціны сядзеў ля Прыгожых дзьвярэй сьвятыні; і напоўніліся страхам і зьдзіўленьнем ад таго, што здарылася з ім.


\par }{\MM \VS{11}А як аздароўлены кульгавы трымаўся Пятра і Яна, увесь народ у здуменьні прыбег да іх у прысенак, называны Салямонавым.


\par }{\MM \VS{12}Бачачы гэта, Пётар адказаў народу: «Мужы Ізраільцяне! Што зьдзіўляецеся гэтаму, ці што так углядаецеся на нас, нібыта мы сваёю сілай або пабожнасьцю зрабілі, каб ён хадзіў?


\par }{\MM \VS{13}Бог Абрагама, і Ісаака, і Якуба, Бог бацькоў нашых уславіў Сына Свайго Ісуса, Якога вы выдалі і ад Якога адракліся перад абліччам Пілата, калі той судзіў вызваліць Яго.


\par }{\MM \VS{14}Вы ж ад Сьвятога і Праведнага адракліся і прасілі дараваць вам чалавека забойцу,


\par }{\MM \VS{15}а Самаго Начальніка жыцьця забілі. Яго Бог падняў з мёртвых, і мы — сьведкі гэтага.


\par }{\MM \VS{16}І дзеля веры ў імя Ягонае ўмацавала імя Ягонае таго, каго вы бачыце і ведаеце; і вера, якая ад Яго, дала яму ацаленьне гэтае перад усімі вамі.


\par }{\MM \VS{17}І цяпер, браты, я ведаю, што праз няведаньне ўчынілі вы гэта, як і начальнікі вашыя,


\par }{\MM \VS{18}а Сам Бог, Які прадвесьціў праз вусны ўсіх Сваіх прарокаў, каб цярпець [пакуты] Хрысту, тое і споўніў.


\par }{\MM \VS{19}Дык навярніцеся і вярніцеся, каб сьцерліся грахі вашыя,


\par }{\MM \VS{20}каб прыйшлі часы асьвяжэньня ад аблічча Госпада, і каб Ён паслаў Ісуса Хрыста, Якога вам наперад абвясьціў,


\par }{\MM \VS{21}і Якога мусіла неба прыняць да часу напраўленьня ўсяго, пра што гаварыў Бог праз вусны ўсіх Сваіх сьвятых прарокаў ад вякоў.


\par }{\MM \VS{22}Бо Майсей сказаў бацькам: “Прарока паставіць вам Госпад, Бог ваш, з братоў вашых, як мяне. Яго слухайце ў-ва ўсім, што будзе казаць вам.


\par }{\MM \VS{23}І будзе: кожная душа, якая не паслухае Прарока гэтага, будзе вынішчана з народу”.


\par }{\MM \VS{24}І ўсе прарокі ад Самуэля і па чарзе, якія толькі гаварылі, прапаведвалі гэтыя дні.


\par }{\MM \VS{25}Вы — сыны прарокаў і запавету, які заключыў Бог з бацькамі нашымі, кажучы да Абрагама: “І ў насеньні тваім дабраслаўлёныя будуць усе народы зямлі”.


\par }{\MM \VS{26}Вам першым Бог, уваскрасіўшы Сына Свайго Ісуса, паслаў Яго, дабраслаўляючы вас, каб адвярнуўся кожны ад зласьлівасьці сваёй».




\par }\Chap{Дз 4}{\MM \VerseOne{1}Калі яны гаварылі да народу, сталі перад імі сьвятары, і начальнікі варты сьвятыні, і садукеі,


\par }{\MM \VS{2}узлаваныя, што яны навучаюць народ і прапаведуюць у Ісусе ўваскрасеньне з мёртвых.


\par }{\MM \VS{3}І ўсклалі на іх рукі, і аддалі іх у вастрог да заўтра, бо быў ужо вечар.


\par }{\MM \VS{4}А многія з тых, якія чулі слова, паверылі; і быў лік такіх мужоў каля пяці тысячаў.


\par }{\MM \VS{5}А назаўтра сталася, што сабраліся ў Ерусаліме начальнікі іхнія, і старшыні, і кніжнікі,


\par }{\MM \VS{6}і Анна першасьвятар, і Каяфа, і Ян, і Аляксандар, і ўсе, хто быў з роду першасьвятарскага,


\par }{\MM \VS{7}і, паставіўшы іх пасярод, пыталіся: «Якою моцаю ці якім імем вы ўчынілі гэта?»


\par }{\MM \VS{8}Тады Пётар, напоўніўшыся Духам Сьвятым, сказаў да іх: «Начальнікі народу і старшыні Ізраілю!


\par }{\MM \VS{9}Калі нас сёньня дапытваюць за дабрадзейства нядужаму чалавеку, кім ён аздароўлены,


\par }{\MM \VS{10}няхай будзе вядома ўсім вам і ўсяму народу Ізраіля, што ў імя Ісуса Хрыста з Назарэту, Якога вы ўкрыжавалі, Якога Бог уваскрасіў з мёртвых, праз Яго ён стаіць перад вамі здаровы.


\par }{\MM \VS{11}Ён — Камень, пагарджаны вамі, будаўнічымі, Які стаўся галавою вугла,


\par }{\MM \VS{12}і ні ў кім іншым няма збаўленьня, бо няма іншага імя пад небам, дадзенага людзям, у якім мусілі мы быць збаўленыя».


\par }{\MM \VS{13}А ўбачыўшы адвагу Пятра і Яна і спасьцярогшы, што яны людзі някніжныя і простыя, зьдзіўляліся; пазналі ж іх, што яны былі з Ісусам.


\par }{\MM \VS{14}Бачачы ж аздароўленага чалавека, які стаяў з імі, не маглі нічога запярэчыць.


\par }{\MM \VS{15}Загадаўшы ж ім выйсьці з сынэдрыёну, радзіліся між сабою,


\par }{\MM \VS{16}кажучы: «Што мы зробім з гэтымі людзьмі? Бо, праўда, вялікі знак, які стаўся праз іх, яўны для ўсіх, хто жыве ў Ерусаліме, і мы ня можам адмовіць гэта.


\par }{\MM \VS{17}Але, каб больш не разыходзілася гэта ў народзе, пагрозамі забаронім ім, каб ужо не гаварылі ў імя гэтае нікому з людзей».


\par }{\MM \VS{18}І, паклікаўшы іх, загадалі ім зусім не гаварыць і не навучаць у імя Ісуса.


\par }{\MM \VS{19}А Пётар і Ян, адказваючы ім, сказалі: «Судзіце, ці справядліва перад Богам слухаць вас больш, чым Бога?


\par }{\MM \VS{20}Бо мы ня можам не гаварыць пра тое, што бачылі і чулі».


\par }{\MM \VS{21}Яны ж, пагражаючы, вызвалілі іх, не знаходзячы, як пакараць іх, дзеля народу, бо ўсе славілі Бога за тое, што сталася.


\par }{\MM \VS{22}Бо больш за сорак гадоў было таму чалавеку, з якім стаўся знак аздараўленьня.


\par }{\MM \VS{23}Калі ж іх вызвалілі, яны прыйшлі да сваіх і паведамілі ўсё, што ім сказалі першасьвятары і старшыні.


\par }{\MM \VS{24}А яны, пачуўшы, аднадушна паднялі голас да Бога і сказалі: «Уладару! Ты — Бог, Які ўчыніў неба, і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх.


\par }{\MM \VS{25}Праз вусны Давіда, слугі Твайго, Ты сказаў: “Чаму бунтуюцца пагане і народы задумваюць марнае?


\par }{\MM \VS{26}Паўсталі валадары зямлі, і князі сабраліся разам супраць Госпада і супраць Хрыста Ягонага”.


\par }{\MM \VS{27}Бо праўдзіва сабраліся супраць Сьвятога Сына Твайго Ісуса, Якога Ты памазаў, Ірад і Понтый Пілат з паганамі і народам Ізраіля,


\par }{\MM \VS{28}каб учыніць усё, што рука Твая і рада Твая прадвызначылі, каб сталася.


\par }{\MM \VS{29}І цяпер, Госпадзе, зірні на пагрозы іхнія, і дай слугам Тваім з усёю адвагаю гаварыць слова Тваё,


\par }{\MM \VS{30}а Ты працягні руку Тваю на аздараўленьне, і каб рабіліся знакі і цуды праз імя Сьвятога Сына Твайго Ісуса».


\par }{\MM \VS{31}І, як памаліліся, захісталася месца, дзе яны былі сабраўшыся, і ўсе былі напоўненыя Духам Сьвятым, і гаварылі слова Божае з адвагаю.


\par }{\MM \VS{32}А ў мноства тых, якія паверылі, было адно сэрца і адна душа, і ніхто нічога з маёмасьці сваёй не называў сваім, але ўсё ў іх было супольнае.


\par }{\MM \VS{33}І з вялікай сілай апосталы давалі сьведчаньне ўваскрасеньня Госпада Ісуса, і ласка вялікая была на ўсіх іх.


\par }{\MM \VS{34}Бо не было сярод іх нікога, хто меў нястачу, бо ўсе, хто меў палі ці дамы, продаючы іх, прыносілі цану праданага


\par }{\MM \VS{35}і клалі ля ног апосталаў; а кожнаму давалася тое, якую хто меў патрэбу.


\par }{\MM \VS{36}А Ёсія, названы апосталамі Барнабам, што значыць Сын пацяшэньня, лявіт, родам з Кіпру,


\par }{\MM \VS{37}які меў сваё поле, прадаўшы яго, прынёс грошы і паклаў ля ног апосталаў.




\par }\Chap{Дз 5}{\MM \VerseOne{1}А нейкі муж, на імя Ананія, з Сапфіраю, жонкаю сваёю, прадаў маёмасьць сваю,


\par }{\MM \VS{2}і прыхаваў з цаны з ведама жонкі сваёй, і, прынёсшы нейкую частку, палажыў ля ног апосталаў.


\par }{\MM \VS{3}А Пётар сказаў: «Чаму напоўніў шатан сэрца тваё, каб схлусіць Духу Сьвятому ды прыхаваць з цаны за поле?


\par }{\MM \VS{4}Ці ж не тваё было, што ты меў, і праданае ці ж не ў тваёй уладзе было? Навошта ты палажыў рэч гэтую ў сэрца сваё? Ты схлусіў ня людзям, але Богу».


\par }{\MM \VS{5}Пачуўшы словы гэтыя, Ананія ўпаў нежывы. І вялікі страх стаўся на ўсіх, якія чулі гэта.


\par }{\MM \VS{6}А юнакі, устаўшы, узялі яго і, вынесшы, пахавалі.


\par }{\MM \VS{7}Сталася ж гадзіны праз тры, прыйшла і жонка ягоная, ня ведаючы, што сталася.


\par }{\MM \VS{8}А Пётар спытаўся ў яе: «Скажы мне, ці за гэтулькі аддалі вы поле?» Яна ж сказала: “Так, за гэтулькі”.


\par }{\MM \VS{9}А Пётар сказаў да яе: «Навошта змовіліся вы спакусіць Духа Госпадавага? Вось, пры дзьвярах ногі тых, якія пахавалі мужа твайго, і яны вынясуць цябе».


\par }{\MM \VS{10}Яна ж адразу ўпала ля ног ягоных нежывая. А юнакі, увайшоўшы, знайшлі яе мёртвую і, вынесшы, пахавалі каля мужа яе.


\par }{\MM \VS{11}І стаўся вялікі страх на ўсёй царкве і на ўсіх, якія чулі гэта.


\par }{\MM \VS{12}А праз рукі апосталаў рабілася шмат знакаў і цудаў у народзе, і былі ўсе аднадушна ў прысенку Салямонавым.


\par }{\MM \VS{13}А з іншых ніхто не адважваўся прыстаць да іх, але ўзьвялічваў іх народ.


\par }{\MM \VS{14}А тых, што вераць у Госпада, дадавалася яшчэ больш, мноства мужчынаў і жанчынаў,


\par }{\MM \VS{15}так што выносілі хворых на вуліцы і лажылі на ложках і насілках, каб хоць цень Пятра, які ішоў, ацяніў каго з іх.


\par }{\MM \VS{16}Зыйшлося таксама ў Ерусалім мноства з навакольных гарадоў, несучы хворых і апанаваных нячыстымі духамі, якія ўсе былі аздароўленыя.


\par }{\MM \VS{17}А першасьвятар і ўсе, што з ім, якія былі з герэзіі садукейскай, паўстаўшы, напоўніліся зайздрасьцю,


\par }{\MM \VS{18}і ўсклалі рукі свае на апосталаў, і зьмясьцілі іх у вастрог грамадзкі.


\par }{\MM \VS{19}А анёл Госпада ўначы адчыніў дзьверы вязьніцы і, вывеўшы іх, сказаў:


\par }{\MM \VS{20}«Ідзіце і, стаўшы, гаварыце ў сьвятыні да народу ўсе словы жыцьця гэтага».


\par }{\MM \VS{21}Пачуўшы гэта, яны ўвайшлі раніцаю ў сьвятыню і навучалі. А першасьвятар і тыя, што з ім, прыйшоўшы, склікалі сынэдрыён і ўсю старшызну сыноў Ізраіля і паслалі ў вязьніцу прывесьці іх.


\par }{\MM \VS{22}Паслугачы ж, прыйшоўшы, не знайшлі іх у вязьніцы і, вярнуўшыся, паведамілі,


\par }{\MM \VS{23}кажучы: «Вязьніцу знайшлі мы замкнёную надзейна і вартаўнікоў, якія звонку стаялі перад дзьвярыма; але, адчыніўшы, усярэдзіне нікога не знайшлі».


\par }{\MM \VS{24}Калі ж пачулі словы гэтыя сьвятар, і начальнік варты сьвятыні, і першасьвятары, зьбянтэжыліся, што б гэта сталася?


\par }{\MM \VS{25}А нехта, прыйшоўшы, паведаміў ім, кажучы, што вось мужы, якіх вы зьмясьцілі ў вязьніцу, стаяць у сьвятыні і навучаюць народ.


\par }{\MM \VS{26}Тады начальнік варты, пайшоўшы з паслугачамі, прывёў іх бяз гвалту, бо баяліся народу, каб не ўкаменаваў іх.


\par }{\MM \VS{27}А прывёўшы, паставілі іх у сынэдрыёне; і спытаўся ў іх першасьвятар,


\par }{\MM \VS{28}кажучы: «Ці не пагрозамі забаранілі мы вам навучаць пра імя гэтае? І вось, вы напоўнілі Ерусалім вучэньнем вашым і хочаце сьцягнуць на нас кроў Чалавека Гэтага».


\par }{\MM \VS{29}І, адказваючы, Пётар і апосталы сказалі: «Больш трэба слухацца Бога, чым людзей.


\par }{\MM \VS{30}Бог бацькоў нашых уваскрасіў Ісуса, Якога вы забілі, павесіўшы на дрэве.


\par }{\MM \VS{31}Яго, Начальніка і Збаўцу, Бог правіцай Сваёй узвысіў, каб даць Ізраілю навяртаньне і адпушчэньне грахоў.


\par }{\MM \VS{32}І сьведкі Ягоныя на словы гэтыя — мы і Дух Сьвяты, Якога Бог даў тым, што слухаюцца Яго».


\par }{\MM \VS{33}Тыя ж, пачуўшы, раз’юшыліся і пастанавілі пазабіваць іх.


\par }{\MM \VS{34}А адзін фарысэй у сынэдрыёне, на імя Гамаліэль, законавучыцель, знаны ўсяму народу, устаўшы, загадаў на трохі [часу] вывесьці апосталаў,


\par }{\MM \VS{35}і сказаў ім: «Мужы Ізраільцяне, сьцеражыцеся адносна людзей гэтых, што маеце ўчыніць.


\par }{\MM \VS{36}Бо перад гэтымі днямі паўстаў Тэўда, кажучы пра сябе як пра некага, і да яго прыстаў лік мужоў каля чатырохсот; ён быў забіты, і ўсе, што слухаліся яго, расьцярушыліся і сталіся нічым.


\par }{\MM \VS{37}Пасьля гэтага ў дні перапісу паўстаў Юда Галілеец і пацягнуў за сабою даволі народу; і ён загінуў, і ўсе, што слухаліся яго, рассыпаліся.


\par }{\MM \VS{38}І цяпер кажу вам: адыйдзіцеся ад гэтых людзей і пакіньце іх; бо калі ад людзей рада гэтая ці справа гэтая, будзе зьнішчаная,


\par }{\MM \VS{39}а калі ад Бога, вы ня здолееце зьнішчыць яе, і каб не апынулася, што вы ваюеце з Богам».


\par }{\MM \VS{40}Яны ж паслухаліся яго і, паклікаўшы апосталаў, зьбіўшы, загадалі ім не гаварыць пра імя Ісуса, і вызвалілі іх.


\par }{\MM \VS{41}Тыя ж пайшлі ад аблічча сынэдрыёна, радуючыся, што сталіся вартымі зьняважаньня за імя Ягонае.


\par }{\MM \VS{42}І кожны дзень у сьвятыні і дома не пераставалі навучаць і дабравесьціць пра Ісуса Хрыста.




\par }\Chap{Дз 6}{\MM \VerseOne{1}А ў гэтыя дні, калі памножылася вучняў, сталася нараканьне Эліністаў на Гебраяў, што ў штодзённым служэньні занядбоўваюцца ўдовы іхнія.


\par }{\MM \VS{2}Дванаццаць жа, паклікаўшы мноства вучняў, сказалі: «Ня гожа нам, пакінуўшы слова Божае, служыць пры сталах.


\par }{\MM \VS{3}Дык нагледзьце спасярод вас, браты, сем засьведчаных мужоў, поўных Духа Сьвятога і мудрасьці, якіх мы паставім на гэтую патрэбу,


\par }{\MM \VS{4}а мы будзем трываць у малітве і служэньні слова».


\par }{\MM \VS{5}І спадабалася слова гэтае перад абліччам усяго мноства, і выбралі Стэфана, мужа, поўнага веры і Духа Сьвятога, і Філіпа, і Прохара, і Ніканора, і Тымона, і Пармэна, і Мікалая Антыяхійца, празэліта.


\par }{\MM \VS{6}Іх паставілі перад апосталамі; і яны, памаліўшыся, усклалі на іх рукі.


\par }{\MM \VS{7}І слова Божае расло, і вучні ў Ерусаліме вельмі множыліся лікам, і вялікая колькасьць сьвятароў паслухаліся веры.


\par }{\MM \VS{8}А Стэфан, поўны веры і сілы, чыніў цуды і знакі вялікія ў народзе.


\par }{\MM \VS{9}Паўсталі ж некаторыя з сынагогі, называнай Лібэртынскай, і Кірэнэйскай, і Александрыйскай, і тых, што з Кілікіі і Азіі, спрачаючыся са Стэфанам,


\par }{\MM \VS{10}і ня здолелі супрацьстаць мудрасьці і Духу, Якім ён гаварыў.


\par }{\MM \VS{11}Тады падбілі мужоў сказаць: «Мы чулі яго, як гаварыў словы блюзьнерскія на Майсея і Бога».


\par }{\MM \VS{12}І падбухторылі народ, і старшыняў, і кніжнікаў, і, стаўшы, схапілі яго, і прывялі ў сынэдрыён.


\par }{\MM \VS{13}І паставілі яны хлусьлівых сьведкаў, якія казалі: «Гэты чалавек не перастае гаварыць словы блюзьнерскія супраць гэтага сьвятога месца і супраць Закону,


\par }{\MM \VS{14}бо мы чулі, як ён казаў, што Ісус з Назарэту зруйнуе месца гэтае і зьменіць звычаі, якія перадаў нам Майсей».


\par }{\MM \VS{15}І ўсе тыя, што сядзелі ў сынэдрыёне, углядаючыся на яго, бачылі аблічча ягонае, нібыта аблічча анёла.




\par }\Chap{Дз 7}{\MM \VerseOne{1}А першасьвятар сказаў: «Ці ж гэта так?»


\par }{\MM \VS{2}Той жа мовіў: «Мужы браты і бацькі, паслухайце! Бог славы зьявіўся бацьку нашаму Абрагаму, калі той быў у Мэсапатаміі, перш, чым пасяліўся ў Харане,


\par }{\MM \VS{3}і сказаў да яго: “Выйдзі з зямлі тваёй і ад родзічаў тваіх і ідзі ў зямлю, якую Я табе пакажу”.


\par }{\MM \VS{4}Тады, выйшаўшы з зямлі Халдэйскае, ён пасяліўся ў Харане; адтуль пасьля сьмерці бацькі ягонага [Бог] перасяліў яго ў гэтую зямлю, у якой вы цяпер жывяцё.


\par }{\MM \VS{5}І ня даў яму ў ёй спадчыны ані на стапу нагі; і абяцаў яму даць яе ў валоданьне яму і насеньню ягонаму пасьля яго, а ня меў ён дзіцяці.


\par }{\MM \VS{6}Сказаў жа яму Бог, што насеньне ягонае будзе прыхаднем у зямлі чужой, і зьняволяць іх, і будуць рабіць ім зло чатырыста гадоў.


\par }{\MM \VS{7}“І народ, які зняволіць іх, Я буду судзіць, — сказаў Бог, — і пасьля гэтага яны выйдуць і будуць служыць Мне ў гэтым месцы”.


\par }{\MM \VS{8}І даў яму запавет абразаньня. І гэтак ён нарадзіў Ісаака, і абрэзаў яго на восьмы дзень; і Ісаак — Якуба, і Якуб — дванаццаць патрыярхаў.


\par }{\MM \VS{9}І патрыярхі, зайздросьцячы Язэпу, прадалі яго ў Эгіпет; і Бог быў з ім,


\par }{\MM \VS{10}і выбавіў яго з усіх прыгнётаў ягоных, і даў яму ласку і мудрасьць перад фараонам, валадаром Эгіпту; і той паставіў яго за кіраўніка над Эгіптам і над усім домам сваім.


\par }{\MM \VS{11}Прыйшоў жа голад на ўсю зямлю Эгіпту і Ханаану, і гора вялікае, і бацькі нашыя не знаходзілі жыўнасьці.


\par }{\MM \VS{12}А Якуб, пачуўшы, што ёсьць збожжа ў Эгіпце, паслаў спачатку бацькоў нашых,


\par }{\MM \VS{13}і за другім разам Язэп быў пазнаны братамі ягонымі, і фараону выявіўся род Язэпавы.


\par }{\MM \VS{14}А Язэп, паслаўшы, паклікаў бацьку свайго Якуба і ўсіх родзічаў сваіх, душаў семдзесят пяць.


\par }{\MM \VS{15}Якуб жа зыйшоў у Эгіпет, і памёр сам і бацькі нашыя,


\par }{\MM \VS{16}і перанесьлі іх у Сыхем, і паклалі ў магілу, якую набыў Абрагам за цану срэбра ў сыноў Гемора Сыхемава.


\par }{\MM \VS{17}А як набліжаўся час абяцаньня, наконт якога прысягаў Бог Абрагаму, народ рос і памнажаўся ў Эгіпце


\par }{\MM \VS{18}да часу, калі паўстаў іншы валадар, які ня ведаў Язэпа.


\par }{\MM \VS{19}Той, хітруючы супраць роду нашага, рабіў зло бацькам нашым, каб яны выкідалі немаўлят, каб тыя не жылі.


\par }{\MM \VS{20}У той час нарадзіўся Майсей, і быў мілы Богу; яго гадавалі тры месяцы ў доме бацькі ягонага.


\par }{\MM \VS{21}Калі ж выкінулі яго, узяла яго дачка фараона і гадавала яго за сына сабе.


\par }{\MM \VS{22}І быў настаўлены Майсей у-ва ўсёй мудрасьці Эгіпцянаў, і быў ён магутны ў словах і ўчынках.


\par }{\MM \VS{23}Калі ж споўнілася яму сорак гадоў веку, прыйшло яму на сэрца даведацца братоў сваіх, сыноў Ізраіля.


\par }{\MM \VS{24}І, убачыўшы, як некага крыўдзілі, заступіўся за яго і адпомсьціў за пакрыўджанага, ударыўшы Эгіпцяніна.


\par }{\MM \VS{25}Ён жа думаў, што браты ягоныя зразумеюць, што Бог рукой ягонай дае ім выбаўленьне, а яны не зразумелі.


\par }{\MM \VS{26}І на наступны дзень ён зьявіўся ім, як яны біліся, і вёў іх да згоды, кажучы: “Мужы, вы — браты! Чаму вы крыўдзіце адзін аднаго?”


\par }{\MM \VS{27}А той, што быў крыўдзіў бліжняга, адапхнуў яго, кажучы: “Хто паставіў цябе за начальніка і судзьдзю над намі?


\par }{\MM \VS{28}Ці ты хочаш забіць мяне, як забіў учора Эгіпцяніна?”


\par }{\MM \VS{29}Праз гэтае слова ўцёк Майсей і стаўся прыхаднем у зямлі Мадыям, дзе нарадзіў двух сыноў.


\par }{\MM \VS{30}А калі споўнілася сорак гадоў, зьявіўся яму ў пустыні пад гарою Сынай анёл Госпада ў полымі агню ў кусьце.


\par }{\MM \VS{31}Майсей жа, убачыўшы, зьдзівіўся відзежу, і калі ён набліжаўся, каб прыгледзецца, быў да яго голас Госпада:


\par }{\MM \VS{32}“Я — Бог бацькоў тваіх, Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба”. Трасучыся, Майсей не адважыўся ўглядацца.


\par }{\MM \VS{33}А Госпад сказаў яму: “Здымі сандалы з ног тваіх, бо месца, на якім ты стаіш, — зямля сьвятая.


\par }{\MM \VS{34}Гледзячы, Я ўбачыў гора народу Майго ў Эгіпце, і пачуў стагнаньне іхнае, і зыйшоў выбавіць іх. І цяпер ідзі, Я пашлю цябе ў Эгіпет”.


\par }{\MM \VS{35}Таго Майсея, якога яны адракліся, кажучы: “Хто паставіў цябе за начальніка і судзьдзю?” — яго Бог за начальніка і выбавіцеля паслаў рукой анёла, які зьявіўся яму ў кусьце.


\par }{\MM \VS{36}Ён вывеў іх, учыніўшы цуды і знакі ў зямлі Эгіпецкай, і ў Чырвоным моры, і ў пустыні сорак гадоў.


\par }{\MM \VS{37}Гэта той Майсей, які сказаў сынам Ізраіля: “Прарока паставіць вам Госпад, Бог ваш, з братоў вашых, як мяне; Яго слухайце”.


\par }{\MM \VS{38}Гэта той, які быў у пустыні ў зборы з анёлам, што гаварыў на гары Сынай з ім і з бацькамі нашымі, які прыняў словы жывыя, каб даць нам,


\par }{\MM \VS{39}якому не хацелі быць паслухмяныя бацькі нашыя, але адапхнулі яго і павярнулі сэрцы свае да Эгіпту,


\par }{\MM \VS{40}кажучы Аарону: “Зрабі нам багоў, якія будуць ісьці наперадзе нас, бо ня ведаем, што сталася з Майсеем гэтым, які вывеў нас з зямлі Эгіпецкай”.


\par }{\MM \VS{41}І зрабілі ў тыя дні цяля, і прынесьлі ахвяру ідалу, і весяліліся ў справах рук сваіх.


\par }{\MM \VS{42}А Бог адвярнуўся і аддаў іх служыць войску нябеснаму, як напісана ў кнізе Прарокаў: “Дом Ізраіля, ці прыносілі вы Мне бітае і ахвяры сорак гадоў у пустыні?


\par }{\MM \VS{43}І паднялі вы намёт Малоха і зорку бога вашага Рэмфана, абразы, якія вы зрабілі, каб ім пакланяцца. І Я перасялю вас ажно за Бабілон”.


\par }{\MM \VS{44}Намёт сьведчаньня быў у бацькоў нашых у пустыні, як загадаў Той, Які гаварыў Майсею зрабіць яго паводле ўзору, які ён бачыў.


\par }{\MM \VS{45}Яго, узяўшы, занесьлі бацькі нашыя з Егошуам у валоданьні паганаў, якіх Бог выгнаў ад аблічча бацькоў нашых, ажно да дзён Давіда,


\par }{\MM \VS{46}які знайшоў ласку перад Богам і прасіў, каб знайсьці будыніну Богу Якуба.


\par }{\MM \VS{47}Салямон жа пабудаваў Яму дом.


\par }{\MM \VS{48}Але Найвышэйшы не жыве ў бажніцах, зробленых рукамі, як кажа прарок:


\par }{\MM \VS{49}“Неба — пасад Мой, а зямля — падножжа ног Маіх. Які ж дом вы пабудуеце Мне, — кажа Госпад, — або якое месца супачынку Майго?


\par }{\MM \VS{50}Ці ж не Мая рука ўчыніла ўсё гэтае?”


\par }{\MM \VS{51}[Людзі] з цьвёрдым каркам і з неабрэзаным сэрцам і вушамі! Вы заўсёды супрацівіцеся Духу Сьвятому, як бацькі вашыя, так і вы.


\par }{\MM \VS{52}Каго з прарокаў не перасьледавалі бацькі вашыя, і пазабівалі прадвесьнікаў прыходу Праведніка, здраднікамі і забойцамі Якога вы цяпер сталіся,


\par }{\MM \VS{53}вы, якія ўзялі Закон паводле пастановы анёлаў і не захавалі яго».


\par }{\MM \VS{54}А слухаючы гэта, яны раз’юшваліся ў сэрцах сваіх і скрыгаталі зубамі на яго.


\par }{\MM \VS{55}Ён жа, напоўнены Духам Сьвятым, углядаючыся ў неба, убачыў славу Божую і Ісуса, Які стаіць праваруч Бога,


\par }{\MM \VS{56}і сказаў: «Вось, бачу неба адчыненае і Сына Чалавечага, Які стаіць праваруч Бога».


\par }{\MM \VS{57}Яны ж, закрычаўшы моцным голасам, пазатыкалі вушы свае, і аднадушна рынуліся на яго,


\par }{\MM \VS{58}і, выгнаўшы за горад, каменавалі яго. І сьведкі кінулі адзеньні свае ля ног дзяцюка, называнага Саўл,


\par }{\MM \VS{59}і каменавалі Стэфана, які клікаў [Бога] і казаў: «Госпадзе Ісусе, прыймі дух мой!»


\par }{\MM \VS{60}І, укленчыўшы, закрычаў моцным голасам: «Госпадзе, не палічы ім грэху гэтага!» І, сказаўшы гэта, памёр.




\par }\Chap{Дз 8}{\MM \VerseOne{1}А Саўл згаджаўся на забойства яго. Сталася ж у той дзень вялікае перасьледваньне царквы ў Ерусаліме. І ўсе, акрамя апосталаў, былі расьцярушаныя па ваколіцах Юдэі і Самарыі.


\par }{\MM \VS{2}А Стэфана пахавалі мужы пабожныя і ўчынілі па ім галашэньне вялікае.


\par }{\MM \VS{3}Саўл жа нішчыў царкву, уваходзячы ў дамы, і, цягнучы мужчынаў і жанчынаў, аддаваў [іх] у вязьніцу.


\par }{\MM \VS{4}А тыя, што расьцярушыліся, хадзілі, дабравесьцячы слова.


\par }{\MM \VS{5}Філіп жа, зыйшоўшы ў горад Самаранскі, абвяшчаў ім Хрыста.


\par }{\MM \VS{6}І натоўпы прыслухоўваліся да ўсяго, што казаў Філіп, аднадушна слухаючы і бачачы знакі, якія ён чыніў.


\par }{\MM \VS{7}Бо з многіх, якія мелі духаў нячыстых, яны выходзілі, крычучы моцным голасам, а шмат спараліжаваных і кульгавых былі аздароўленыя.


\par }{\MM \VS{8}І сталася радасьць вялікая ў горадзе тым.


\par }{\MM \VS{9}А быў раней у гэтым горадзе нейкі муж на імя Сымон, які чараваў і зьдзіўляў народ Самарыі, называючы сябе некім вялікім.


\par }{\MM \VS{10}І прыслухоўваліся да яго ўсе ад малога да вялікага, кажучы: «Ён ёсьць вялікая моц Божая».


\par }{\MM \VS{11}Прыслухоўваліся ж да яго дзеля таго, што ён даволі часу чараваньнем зьдзіўляў іх.


\par }{\MM \VS{12}А калі паверылі Філіпу, які дабравесьціў пра Валадарства Божае і імя Ісуса Хрыста, былі ахрышчаны як мужчыны, так і жанчыны.


\par }{\MM \VS{13}Дый Сымон і той паверыў, і, ахрысьціўшыся, трываў пры Філіпе. А бачачы знакі і цуды вялікія, што рабіліся, дзівіўся.


\par }{\MM \VS{14}Апосталы ж, што былі ў Ерусаліме, пачуўшы, што Самарыя прыняла слова Божае, паслалі да іх Пятра і Яна,


\par }{\MM \VS{15}якія, прыйшоўшы, памаліліся за іх, каб атрымалі Духа Сьвятога,


\par }{\MM \VS{16}бо Ён ня быў на нікога з іх зыйшоўшы, а толькі былі яны ахрышчаны ў імя Госпада Ісуса.


\par }{\MM \VS{17}Тады яны ўсклалі на іх рукі, і яны атрымалі Духа Сьвятога.


\par }{\MM \VS{18}Сымон жа, пабачыўшы, што праз ускладаньне рук апосталаў даецца Дух Сьвяты, прынёс ім грошы,


\par }{\MM \VS{19}кажучы: «Дайце і мне гэткую ўладу, каб той, на каго ўскладу рукі, атрымаў Духа Сьвятога».


\par }{\MM \VS{20}Пётар жа сказаў яму: «Няхай срэбра тваё будзе з табой на загубу, бо дар Божы ты думаў за грошы здабыць.


\par }{\MM \VS{21}Няма табе часткі і жэрабя ў слове гэтым, бо сэрца тваё ня шчырае перад Богам.


\par }{\MM \VS{22}Дык навярніся ад гэтай ліхоты тваёй і прасі Бога, можа, будзе адпушчана табе задума сэрца твайго.


\par }{\MM \VS{23}Бо бачу цябе ў гарчыні жоўці і ў вузьле няправеднасьці».


\par }{\MM \VS{24}А Сымон, адказваючы, сказаў: «Маліцеся вы за мяне да Госпада, каб не прыйшло на мяне тое, што вы сказалі».


\par }{\MM \VS{25}Яны ж, засьведчыўшы і расказаўшы слова Госпада, вярнуліся ў Ерусалім, дабравесьцячы ў многіх мястэчках Самаранскіх.


\par }{\MM \VS{26}А анёл Госпада прамовіў да Філіпа, кажучы: «Устань і ідзі на поўдзень, на шлях, які зыходзіць з Ерусаліму ў Газу, той, які пусты».


\par }{\MM \VS{27}І, устаўшы, ён пайшоў. І вось, муж Этыёпскі, эўнух, можны Кандакіі, валадаркі Этыёпаў, які быў над усімі скарбамі ейнымі і прыйшоў у Ерусалім пакланіцца,


\par }{\MM \VS{28}вяртаўся назад, і сядзеў у калясьніцы сваёй, і чытаў прарока Ісаю.


\par }{\MM \VS{29}А Дух сказаў Філіпу: «Падыйдзі і прыстань да калясьніцы гэтай».


\par }{\MM \VS{30}Прыбегшы, Філіп пачуў, што той чытае прарока Ісаю, і сказаў: «Ці разумееш тое, што чытаеш?»


\par }{\MM \VS{31}Той жа сказаў: «Як жа я магу, калі нехта не растлумачыць мне?» І папрасіў Філіпа, узыйшоўшы, сесьці з ім.


\par }{\MM \VS{32}А ўрывак Пісаньня, які ён чытаў, быў гэткі: «Як авечку на зарэз, вялі Яго; і як ягня безгалосае перад тым, хто стрыжэ, гэтак Ён не адчыняе вуснаў Сваіх.


\par }{\MM \VS{33}У паніжэньні Ягоным суд Ягоны ўзяты. А паходжаньне Ягонае хто распавядзе? Бо жыцьцё Ягонае будзе ўзята ад зямлі».


\par }{\MM \VS{34}Адказваючы, эўнух сказаў Філіпу: «Прашу цябе, пра каго прарок гаворыць гэтае? Пра самога сябе ці пра каго іншага?»


\par }{\MM \VS{35}А Філіп, адчыніўшы вусны свае і пачаўшы ад Пісаньня гэтага, дабравесьціў яму Ісуса.


\par }{\MM \VS{36}А як ехалі па дарозе, прыйшлі да вады; і кажа эўнух: «Вось вада. Што перашкаджае мне быць ахрышчаным?»


\par }{\MM \VS{37}А Філіп сказаў: «Калі верыш з усяго сэрца, можна». Ён жа, адказваючы, сказаў: «Веру, што Ісус Хрыстос ёсьць Сын Божы».


\par }{\MM \VS{38}І загадаў спыніць калясьніцу. І зыйшлі абодва ў ваду, як Філіп, так і эўнух, і ахрысьціў яго.


\par }{\MM \VS{39}Калі ж выйшлі яны з вады, Дух Госпада падхапіў Філіпа, і эўнух больш ня бачыў яго, бо паехаў у сваю дарогу, радуючыся.


\par }{\MM \VS{40}А Філіп апынуўся ў Азоце; і, праходзячы, дабравесьціў па ўсіх гарадах, пакуль прыйшоў у Цэзарэю.




\par }\Chap{Дз 9}{\MM \VerseOne{1}Саўл жа, яшчэ дыхаючы пагрозай і забойствам на вучняў Госпадавых, падыйшоў да першасьвятара


\par }{\MM \VS{2}і прасіў у яго лісты ў Дамаск да сынагогаў, каб, калі знойдзе некага, хто ёсьць на гэтым шляху, як мужчынаў, так і жанчынаў, зьвязаўшы, весьці ў Ерусалім.


\par }{\MM \VS{3}А калі ён ішоў, сталася, як ён наблізіўся да Дамаску, што неспадзявана агарнула яго сьвятло з неба.


\par }{\MM \VS{4}І, упаўшы на зямлю, ён пачуў голас, які гаварыў яму: «Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне?»


\par }{\MM \VS{5}Ён жа сказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» А Госпад сказаў: «Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш. Цяжка табе супраць ражна ўпірацца».


\par }{\MM \VS{6}І ён, дрыжучы і жахаючыся, сказаў: «Госпадзе, што хочаш, каб я рабіў?» І Госпад [кажа] да яго: «Устань і ідзі ў горад, і будзе табе сказана, што ты мусіш рабіць».


\par }{\MM \VS{7}А мужы, якія спадарожнічалі яму, стаялі аслупянеўшы, чуючы голас, а нікога ня бачачы.


\par }{\MM \VS{8}Саўл жа ўстаў з зямлі, і, адчыніўшы вочы свае, нікога ня бачыў; і ўзяўшы за руку, увялі яго ў Дамаск.


\par }{\MM \VS{9}І тры дні ён ня бачыў, і ня еў, і ня піў.


\par }{\MM \VS{10}Быў жа ў Дамаску адзін вучань на імя Ананія. І сказаў да яго Госпад у відзежы: «Ананія!» Ён жа сказаў: «Вось я, Госпадзе!»


\par }{\MM \VS{11}А Госпад да яго: «Устаўшы, ідзі на вуліцу, называную Простай, і ў доме Юды пашукай Тарсяніна на імя Саўл, бо вось, ён моліцца


\par }{\MM \VS{12}і бачыў у відзежы мужа на імя Ананія, які ўвайшоў і ўсклаў на яго руку, каб ён зноў бачыў».


\par }{\MM \VS{13}Ананія ж адказаў: «Госпадзе, я чуў ад многіх пра мужа гэтага, колькі ліха ўчыніў ён сьвятым Тваім у Ерусаліме;


\par }{\MM \VS{14}і тут ён мае ўладу ад першасьвятароў зьвязваць усіх, хто прызывае імя Тваё».


\par }{\MM \VS{15}А Госпад сказаў да яго: «Ідзі, бо ён — Мая выбраная пасудзіна, каб несьці імя Маё перад паганамі, і валадарамі, і сынамі Ізраіля,


\par }{\MM \VS{16}бо Я пакажу яму, колькі ён мусіць перацярпець за імя Маё».


\par }{\MM \VS{17}Ананія пайшоў, і ўвайшоў у той дом, і, усклаўшы на яго рукі, сказаў: «Саўле, браце, Госпад паслаў мяне, Ісус, Які зьявіўся табе на дарозе, па якой ты ішоў, каб ты зноў бачыў і напоўніўся Духам Сьвятым».


\par }{\MM \VS{18}І адразу нібы луска апала з вачэй ягоных, і стаў бачыць у той жа момант, і, устаўшы, быў ахрышчаны,


\par }{\MM \VS{19}і, прыняўшы ежу, умацаваўся. І быў Саўл колькі дзён з вучнямі, што ў Дамаску,


\par }{\MM \VS{20}і адразу абвяшчаў у сынагогах Хрыста, што Ён ёсьць Сын Божы.


\par }{\MM \VS{21}А ўсе, хто чуў, дзівіліся і казалі: «Ці ня гэта той самы, які нішчыў у Ерусаліме тых, хто прызывае імя гэтае, і сюды прыйшоў дзеля таго, каб іх, зьвязаўшы, весьці да першасьвятароў?»


\par }{\MM \VS{22}А Саўл больш умацоўваўся і трывожыў Юдэяў, якія жылі ў Дамаску, даводзячы, што Гэты [Ісус] ёсьць Хрыстос.


\par }{\MM \VS{23}Калі ж споўнілася даволі дзён, Юдэі зрабілі нараду, каб забіць яго.


\par }{\MM \VS{24}А Саўл даведаўся пра змову іхнюю. І яны сачылі ля брамаў дзень і ноч, каб яго забіць.


\par }{\MM \VS{25}А вучні, узяўшы яго, уначы спусьцілі праз мур у кашы.


\par }{\MM \VS{26}Прыйшоўшы ж у Ерусалім, Саўл спрабаваў прыстаць да вучняў, і ўсе баяліся яго, ня верачы, што ён — вучань.


\par }{\MM \VS{27}А Барнаба, узяўшы яго, прывёў да апосталаў і распавёў ім, як у дарозе той бачыў Госпада, і што Ён гаварыў яму, і як ён у Дамаску адважна гаварыў у імя Ісуса.


\par }{\MM \VS{28}І быў ён разам з імі, уваходзячы і выходзячы ў Ерусалім, і адважна гаворачы ў імя Госпада Ісуса.


\par }{\MM \VS{29}Гаварыў таксама і спрачаўся з эліністамі, а тыя намагаліся яго забіць.


\par }{\MM \VS{30}Браты ж, даведаўшыся, вывелі яго ў Цэзарэю і выправілі яго ў Тарс.


\par }{\MM \VS{31}А цэрквы па ўсёй Юдэі, і Галілеі, і Самарыі мелі супакой, будуючыся і ходзячы ў страху Госпадавым, і праз пацяшэньне Духа Сьвятога памнажаліся.


\par }{\MM \VS{32}Сталася ж, што Пётар, абыходзячы ўсіх, прыйшоў і да сьвятых, што жылі ў Лідзьдзе.


\par }{\MM \VS{33}Знайшоў жа ён там аднаго чалавека, на імя Энэй, які восем гадоў ляжаў у ложку, бо быў спараліжаваны.


\par }{\MM \VS{34}І сказаў яму Пётар: «Энэй, цябе аздараўляе Ісус Хрыстос; устань і пасьцялі сабе». І ён адразу ўстаў.


\par }{\MM \VS{35}І бачылі яго ўсе, што жылі ў Лідзьдзе і Сароне, якія зьвярнуліся да Госпада.


\par }{\MM \VS{36}А ў Ёппе была адна вучаніца, на імя Табіта, што ў перакладзе азначае Сарна. Яна была поўная добрых учынкаў і міласьцінаў, якія рабіла.


\par }{\MM \VS{37}Сталася ж у тыя дні, што, занядужаўшы, яна памерла. Яе памылі і палажылі ў залі.


\par }{\MM \VS{38}А як Лідда была блізка ад Ёппы, дык вучні, пачуўшы, што там Пётар, паслалі двух мужоў да яго, просячы прыйсьці да іх не марудзячы.


\par }{\MM \VS{39}Устаўшы, Пётар прыйшоў да іх, і, як прыйшоў, завялі яго ў залю; і сталі перад ім усе ўдовы, галосячы і паказваючы вопраткі і адзеньне, якія паспраўляла Сарна, як была з імі.


\par }{\MM \VS{40}А Пётар, выслаўшы ўсіх вонкі, укленчыўшы, маліўся і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: «Табіта, устань!» Яна ж адчыніла вочы свае і, убачыўшы Пятра, села.


\par }{\MM \VS{41}А ён, даўшы ёй руку, падняў яе і, клікнуўшы сьвятых і ўдоваў, паставіў яе перад імі жывую.


\par }{\MM \VS{42}І сталася ведама па ўсёй Ёппе, і многія паверылі ў Госпада.


\par }{\MM \VS{43}Сталася ж, што ён даволі дзён заставаўся ў нейкага Сымона гарбара.




\par }\Chap{Дз 10}{\MM \VerseOne{1}А ў Цэзарэі быў адзін муж, на імя Карнэль, сотнік кагорты, называнай Італійскай,


\par }{\MM \VS{2}пабожны і багабойны з усім домам сваім. Ён чыніў шмат міласьцінаў народу і ўсьцяж маліўся Богу.


\par }{\MM \VS{3}Ён бачыў яўна ў відзежы каля дзявятае гадзіны дня анёла Божага, які ўвайшоў да яго і сказаў яму: «Карнэль!»


\par }{\MM \VS{4}Ён жа, углядаючыся на яго і будучы ў страху, сказаў: «Што, Госпадзе?» А той сказаў яму: «Малітвы твае і міласьціны твае ўзыйшлі на памяць перад Богам.


\par }{\MM \VS{5}І цяпер пашлі ў Ёппу мужоў, і пакліч Сымона, які называецца Пятром;


\par }{\MM \VS{6}ён гасьцюе ў нейкага Сымона гарбара, дом якога ля мора. Ён скажа табе, што ты мусіш рабіць».


\par }{\MM \VS{7}Калі ж анёл, які гаварыў з Карнэлем, адыйшоў, ён, паклікаўшы двух слугаў сваіх і пабожнага жаўнера з тых, што былі пры ім,


\par }{\MM \VS{8}і ўсё ім распавёўшы, паслаў іх у Ёппу.


\par }{\MM \VS{9}А на наступны дзень, як яны былі ў дарозе і набліжаліся да гораду, Пётар узыйшоў на дах памаліцца каля шостае гадзіны.


\par }{\MM \VS{10}Адчуў жа голад і захацеў есьці; а калі гатавалі, ахапіла яго захапленьне,


\par }{\MM \VS{11}і бачыць ён неба расчыненае і начыньне нейкае, якое зыходзіла да яго, быццам вялікі абрус, зьвязаны за чатыры канцы і апусканы на зямлю.


\par }{\MM \VS{12}У ім былі ўсе чатырохногія зямныя, і зьвяры, і паўзуны, і птушкі нябесныя.


\par }{\MM \VS{13}І стаўся голас да яго: «Устаўшы, Пётар, заколвай і еш».


\par }{\MM \VS{14}А Пётар сказаў: «Ніякім чынам, Госпадзе, бо ніколі ня еў я паганага ці нячыстага».


\par }{\MM \VS{15}І голас ізноў другі раз да яго: «Што Бог ачысьціў, ты не пагань».


\par }{\MM \VS{16}Сталася ж гэта тройчы, і начыньне ізноў узьнялося ў неба.


\par }{\MM \VS{17}Калі ж Пётар бянтэжыўся ў сабе, што б значыў відзеж, які бачыў, вось, мужы, пасланыя ад Карнэля, распытаўшы пра дом Сымона, спыніліся ля брамы


\par }{\MM \VS{18}і, крыкнуўшы, спыталіся, ці тут гасьцюе Сымон, называны Пятром.


\par }{\MM \VS{19}А як Пётар думаў пра гэты відзеж, сказаў яму Дух: «Вось, тры мужы шукаюць цябе.


\par }{\MM \VS{20}Дык, устаўшы, зыйдзі і ідзі з імі, нічога не сумняваючыся, бо Я паслаў іх».


\par }{\MM \VS{21}Зыйшоўшы ж да тых мужоў, пасланых да яго ад Карнэля, Пётар сказаў: «Вось, я той, каго вы шукаеце. Што за прычына, дзеля якой вы прыйшлі?»


\par }{\MM \VS{22}Яны ж сказалі: «Карнэль, сотнік, муж праведны і багабойны, пра якога сьведчыць увесь народ Юдэйскі, атрымаў загад ад сьвятога анёла паклікаць цябе ў дом свой і паслухаць словы ад цябе».


\par }{\MM \VS{23}Тады Пётар, запрасіўшы, гасьцяваў іх, а на заўтра пайшоў з імі, і некаторыя з братоў, якія з Ёппы, пайшлі з ім.


\par }{\MM \VS{24}І на наступны дзень прыйшлі яны ў Цэзарэю, а Карнэль чакаў на іх, склікаўшы сваякоў сваіх і блізкіх сяброў.


\par }{\MM \VS{25}Калі ж сталася, што Пётар увайшоў, Карнэль, сустрэўшы яго, упаў да ног ягоных і пакланіўся.


\par }{\MM \VS{26}А Пётар падняў яго, кажучы: «Устань, і я таксама чалавек».


\par }{\MM \VS{27}І, размаўляючы з ім, увайшоў, і знаходзіць шмат сабраных.


\par }{\MM \VS{28}І прамовіў да іх: «Вы ведаеце, што не належыцца мужу Юдэйскаму злучацца ці зыходзіцца з чужынцамі, але Бог паказаў мне не называць ніякага чалавека паганым ці нячыстым.


\par }{\MM \VS{29}Дзеля гэтага я і прыйшоў, як быў пакліканы, без пярэчаньняў. Дык пытаюся: дзеля якой прычыны вы паклікалі мяне?»


\par }{\MM \VS{30}І прамовіў Карнэль: «Ад чацьвёртага дня аж да гэтае гадзіны я посьціў і а дзявятай гадзіне маліўся ў доме маім; і вось, стаў перада мною муж у сьветлым адзеньні


\par }{\MM \VS{31}і мовіць: “Карнэль, пачутая малітва твая, і міласьціны твае ўзгаданыя перад Богам.


\par }{\MM \VS{32}Дык пашлі ў Ёппу і пакліч Сымона, які называецца Пятром; ён гасьцюе ў доме Сымона гарбара, ля мора; ён, прыйшоўшы, скажа табе”.


\par }{\MM \VS{33}Дык я неадкладна паслаў да цябе, і ты добра зрабіў, прыйшоўшы. А цяпер мы ўсе прыйшлі перад [аблічча] Бога, каб слухаць усё, што загадана табе ад Бога».


\par }{\MM \VS{34}А Пётар, расчыніўшы вусны, сказаў: «Праўдзіва спасьцерагаю, што не на аблічча зважае Бог,


\par }{\MM \VS{35}але ў кожным народзе прыемны Яму той, хто баіцца Яго і чыніць праведнасьць.


\par }{\MM \VS{36}Слова паслаў Ён сынам Ізраіля, дабравесьцячы супакой праз Ісуса Хрыста, Які ёсьць Госпад усяго.


\par }{\MM \VS{37}Вы ведаеце слова, што сталася па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі, пасьля хрышчэньня, якое абвясьціў Ян,


\par }{\MM \VS{38}як Бог памазаў Духам Сьвятым і моцай Ісуса з Назарэту, Які хадзіў, робячы дабро і аздараўляючы ўсіх, прыгнятаных д’яблам, бо Бог быў з Ім.


\par }{\MM \VS{39}І мы — сьведкі ўсяго, што Ён учыніў у краіне Юдэйскай і ў Ерусаліме. І забілі Яго, павесіўшы на дрэве.


\par }{\MM \VS{40}Яго Бог уваскрасіў на трэці дзень, і даў Яму аб’яўляцца


\par }{\MM \VS{41}не ўсяму народу, але сьведкам, наперад прызначаным ад Бога, нам, якія елі і пілі з Ім пасьля ўваскрасеньня Яго з мёртвых.


\par }{\MM \VS{42}І Ён загадаў нам абвяшчаць народу і сьведчыць, што Ён ёсьць вызначаны ад Бога Судзьдзя жывых і мёртвых.


\par }{\MM \VS{43}Пра Яго ўсе прарокі сьведчаць, што ўсякі, хто верыць у Яго, атрымае адпушчэньне грахоў праз імя Ягонае».


\par }{\MM \VS{44}Калі Пётар яшчэ гаварыў словы гэтыя, зыйшоў Дух Сьвяты на ўсіх, якія слухалі слова.


\par }{\MM \VS{45}І дзівіліся верныя з абрэзаных, якія прыйшлі з Пятром, што і на паганаў выліты дар Сьвятога Духа,


\par }{\MM \VS{46}бо чулі іх, як гаварылі мовамі і ўзьвялічвалі Бога. Тады адказаў Пётар:


\par }{\MM \VS{47}«Няўжо нехта можа забараніць [узяць] вады дзеля хрышчэньня тых, якія атрымалі Духа Сьвятога, як і мы?»


\par }{\MM \VS{48}І загадаў ім ахрысьціцца ў імя Госпада. Тады прасілі яго застацца на некалькі дзён.




\par }\Chap{Дз 11}{\MM \VerseOne{1}А апосталы і браты, якія былі ў Юдэі, пачулі, што і пагане прынялі слова Божае.


\par }{\MM \VS{2}І калі Пётар узыйшоў у Ерусалім, тыя, што з абрэзаных, сумняваліся ў ім,


\par }{\MM \VS{3}кажучы: «Да мужоў неабрэзаных ты хадзіў і еў з імі!»


\par }{\MM \VS{4}А Пётар, пачаўшы, выклаў па парадку, кажучы:


\par }{\MM \VS{5}«Я быў у горадзе Ёппе, молячыся, і ў захапленьні ўбачыў відзеж: нейкае начыньне, якое зыходзіла, быццам вялікі абрус, за чатыры канцы апусканы з неба, і прыйшло да мяне.


\par }{\MM \VS{6}Углядаючыся ў яго, я разгледзеў і ўбачыў чатырохногіх зямных, і зьвяроў, і паўзуноў, і птушах нябесных.


\par }{\MM \VS{7}Пачуў жа я голас, які гаварыў мне: “Устаўшы, Пётар, заколвай і еш”.


\par }{\MM \VS{8}А я сказаў: “Ніякім чынам, Госпадзе, бо нічога паганага ці нячыстага ніколі ня браў я ў вусны мае”.


\par }{\MM \VS{9}А голас адказаў мне другі раз з неба: “Што Бог ачысьціў, ты не пагань”.


\par }{\MM \VS{10}Сталася ж гэта тройчы, і ізноў усё ўзьнялося ў неба.


\par }{\MM \VS{11}І вось, у гэты момант спыніліся перад домам, у якім я быў, тры мужы, пасланыя да мяне з Цэзарэі.


\par }{\MM \VS{12}А Дух сказаў мне ісьці з імі, нічога не сумняваючыся. Пайшлі ж са мною і гэтыя шэсьць братоў, і мы прыйшлі ў дом таго мужа.


\par }{\MM \VS{13}І абвясьціў ён нам, як бачыў у доме сваім анёла, які стаў і сказаў яму: “Пашлі ў Ёппу мужоў і пакліч Сымона, называнага Пятром,


\par }{\MM \VS{14}які скажа табе словы, праз якія будзеш збаўлены ты і ўвесь дом твой”.


\par }{\MM \VS{15}Калі ж я пачаў гаварыць, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, як і на нас на пачатку.


\par }{\MM \VS{16}І ўзгадаў я слова Госпада, як Ён сказаў: “Ян хрысьціў вадою, а вы будзеце ахрышчаны Духам Сьвятым”.


\par }{\MM \VS{17}Дык калі Бог даў ім такі самы дар, як і нам, што паверылі ў Госпада Ісуса Хрыста, хто ж я такі, каб мог забара­няць Богу?»


\par }{\MM \VS{18}Пачуўшы ж гэтае, яны супакоіліся і славілі Бога, кажучы: «Можа, і паганам даў Бог навяртаньне дзеля жыцьця».


\par }{\MM \VS{19}А тыя, што расьцярушыліся пасьля ўціску, які стаўся з прычыны Стэфана, пайшлі аж да Фінікіі, і Кіпру, і Антыёхіі, нікому не гаворачы слова, адно толькі Юдэям.


\par }{\MM \VS{20}Былі ж некаторыя з іх мужы Кіпрыйскія і Кірэнэйскія, якія, прыйшоўшы ў Антыёхію, гаварылі да эліністаў, дабравесьцячы Госпада Ісуса.


\par }{\MM \VS{21}І была рука Госпада з імі, і вялікая лічба, паверыўшы, зьвярнулася да Госпада.


\par }{\MM \VS{22}А слова пра іх дайшло да вушэй царквы, што ў Ерусаліме, і яны паслалі Барнабу пайсьці аж у Антыёхію.


\par }{\MM \VS{23}Ён, прыйшоўшы і ўбачыўшы ласку Божую, узрадаваўся і маліў усіх, каб пры пастанове сэрца трывалі ў Госпадзе,


\par }{\MM \VS{24}бо ён быў муж добры і поўны Духа Сьвятога і веры. І значная грамада дадалася да Госпада.


\par }{\MM \VS{25}А Барнаба выйшаў у Тарс шукаць Саўла і, знайшоўшы яго, прывёў у Антыёхію.


\par }{\MM \VS{26}Сталася ж, што яны цэлы год зьбіраліся ў гэтай царкве і навучалі значную грамаду; у Антыёхіі найперш вучняў сталі называць Хрысьціянамі.


\par }{\MM \VS{27}У тыя ж дні прыйшлі з Ерусаліму ў Антыёхію прарокі.


\par }{\MM \VS{28}А адзін з іх, на імя Агаў, устаўшы, праз Духа даў знак, што на ўсім сьвеце мае быць вялікі голад, які і стаўся за цэзара Кляўдыя.


\par }{\MM \VS{29}А вучні, кожны паводле магчымасьці сваёй, вызначылі паслаць [дапамогу] братам, што жылі ў Юдэі.


\par }{\MM \VS{30}І ўчынілі гэта, паслаўшы да старостаў праз рукі Барнабы і Саўла.




\par }\Chap{Дз 12}{\MM \VerseOne{1}А ў той час валадар Ірад падняў руку, каб рабіць зло некаторым з царквы,


\par }{\MM \VS{2}а Якуба, брата Яна, забіў мячом.


\par }{\MM \VS{3}І, бачачы, што гэта падабаецца Юдэям, дадаў, што схапіў і Пятра, а былі дні праснакоў,


\par }{\MM \VS{4}і, схапіўшы, пасадзіў у вязьніцу, загадаўшы чатыром чацьвёркам жаўнераў сьцерагчы яго, хочучы пасьля Пасхі вывесьці яго народу.


\par }{\MM \VS{5}Дык Пятра пільнавалі ў вязьніцы, а шчырая малітва за яго ўзносілася ад царквы да Бога.


\par }{\MM \VS{6}Калі ж Ірад меўся вывесьці яго, у тую ноч Пётар спаў між двух жаўнераў, зьвязаны двума ланцугамі, і перад дзьвярыма вартаўнікі пільнавалі вязьніцу.


\par }{\MM \VS{7}І вось, анёл Госпада стаў, і сьвятло засьвяціла ў цэлі, і, ударыўшы Пятра ў бок, падняў яго, кажучы: «Устань хутчэй!» І ўпалі з рук ягоных ланцугі.


\par }{\MM \VS{8}Анёл жа сказаў да яго: «Падперажыся і азуй сандалы твае». Ён зрабіў гэта, і той кажа яму: «Апрані адзеньне тваё і ідзі за мною».


\par }{\MM \VS{9}І, выйшаўшы, пайшоў за ім, і ня ведаў, ці праўда тое, што сталася праз анёла, а думаў, што бачыць відзеж.


\par }{\MM \VS{10}Абмінуўшы ж першую варту і другую, яны падыйшлі да жалезных брамаў, што вялі ў горад, якія самі расчыніліся ім, і, выйшаўшы, прайшлі адну вуліцу, і анёл адразу адыйшоў ад яго.


\par }{\MM \VS{11}І Пётар, прыйшоўшы ў сябе, сказаў: «Цяпер праўдзіва ведаю, што Госпад паслаў анёла Свайго і вырваў мяне з рукі Ірада і з усяго, чаго чакаў народ Юдэйскі».


\par }{\MM \VS{12}І, агледзеўшыся, прыйшоў у дом Марыі, маці Яна, называнага Маркам, дзе многія сабраліся і маліліся.


\par }{\MM \VS{13}А калі Пётар грукаўся ў дзьверы брамаў, падыйшла паслухаць служка, на імя Рода,


\par }{\MM \VS{14}і, пазнаўшы голас Пятра, ад радасьці не адчыніла брамаў, а, убегшы, абвясьціла, што Пётар стаіць перад брамамі.


\par }{\MM \VS{15}Яны ж сказалі да яе: «Ты звар’яцела». А яна настойвала, што гэта ён. Яны ж казалі: «Гэта анёл ягоны».


\par }{\MM \VS{16}А Пётар працягваў грукацца. Адчыніўшы, яны ўбачылі яго і зьдзівіліся.


\par }{\MM \VS{17}Ён жа, даўшы знак рукою, каб маўчалі, распавёў ім, як Госпад вывеў яго з вязьніцы. І сказаў: «Абвясьціце пра гэта Якубу і братам». І, выйшаўшы, пайшоў у іншае месца.


\par }{\MM \VS{18}А як настаў дзень, было хваляваньне немалое ў жаўнераў адносна таго, што магло стацца з Пятром.


\par }{\MM \VS{19}Ірад жа, шукаючы яго і не знайшоўшы яго, дапытаўшы вартаўнікоў, загадаў вывесьці іх [на сьмерць]. І, зыйшоўшы з Юдэі ў Цэзарэю, быў [там].


\par }{\MM \VS{20}А быў Ірад дужа зазлаваны на Тырыянаў і Сідонцаў. Яны ж аднадушна прыйшлі да яго і, пераканаўшы Бласта, падкаморага валадарскага, прасілі міру, бо іхняя краіна жывілася ад валадарскае.


\par }{\MM \VS{21}У вызначаны ж дзень Ірад, апрануўшы валадарскае адзеньне і сеўшы на судовым пасадзе, прамаўляў да іх,


\par }{\MM \VS{22}а народ крычаў: «Голас бога, а не чалавека!»


\par }{\MM \VS{23}А анёл Госпада адразу ўдарыў яго за тое, што ён не аддаў славу Богу, і, заедзены чэрвямі, ён памёр.


\par }{\MM \VS{24}А слова Божае расло і памнажалася.


\par }{\MM \VS{25}А Барнаба і Саўл, споўніўшы служэньне, вярнуліся з Ерусаліму, узяўшы з сабою Яна, якога звалі Маркам.




\par }\Chap{Дз 13}{\MM \VerseOne{1}Былі ж у Антыёхіі, у тамтэйшай царкве, некаторыя прарокі і настаўнікі: і Барнаба, і Сымон, называны Нігер, і Луцый Кірэнэец, і Манаэн, што гадаваўся разам з Ірадам тэтрархам, і Саўл.


\par }{\MM \VS{2}А калі яны спраўлялі служэньне Госпаду і посьцілі, сказаў Дух Сьвяты: «Аддзяліце Мне Барнабу і Саўла на справу, на якую Я паклікаў іх».


\par }{\MM \VS{3}Тады яны, посьцячы і молячыся, і ўскладаючы на іх рукі, адпусьцілі іх.


\par }{\MM \VS{4}Тыя ж, выпраўленыя Духам Сьвятым, прыйшлі ў Сэлеўкію, і адтуль паплылі на Кіпр.


\par }{\MM \VS{5}І, апынуўшыся ў Саляміне, прапаведвалі слова Божае ў сынагогах Юдэйскіх; а мелі яны Яна за паслугача.


\par }{\MM \VS{6}Прайшоўшы ж востраў да Пафа, знайшлі нейкага чараўніка, фальшывага прарока, Юдэя, на імя Бар-Ісус,


\par }{\MM \VS{7}які быў у праконсула Сяргея Паўла, мужа разумнага. Той, паклікаўшы Барнабу і Саўла, шукаў слухаць слова Божае.


\par }{\MM \VS{8}а чараўнік Эліма, бо так перакладаецца імя ягонае, супрацьстаяў ім, шукаючы адвярнуць праконсула ад веры.


\par }{\MM \VS{9}А Саўл, ён жа Павал, напоўніўшыся Духам Сьвятым і ўглядаючыся на яго,


\par }{\MM \VS{10}сказаў: «О, сыне д’ябла, поўны ўсякае падступнасьці і ўсякай ліхоты, вораг усякае праведнасьці! Ці не перастанеш ты крывіць простыя шляхі Госпада?


\par }{\MM \VS{11}І вось цяпер рука Госпада над табою, і будзеш ты сьляпы, ня бачачы сонца да часу». І адразу зыйшлі на яго змрок і цемра, і ён, блукаючыся, шукаў, хто б яго вёў за руку.


\par }{\MM \VS{12}Тады праконсул, убачыўшы, што сталася, паверыў, дзівячыся вучэньню Госпада.


\par }{\MM \VS{13}А тыя, што з Паўлам, выйшаўшы з Пафу, прыйшлі ў Пэргію ў Памфіліі. Ян жа, адыйшоўшы ад іх, вярнуўся ў Ерусалім.


\par }{\MM \VS{14}А яны, прайшоўшы Пэргію, прыйшлі ў Антыёхію Пісідзкую і, увайшоўшы ў сынагогу ў дзень суботы, паселі.


\par }{\MM \VS{15}А пасьля чытаньня Закону і Прарокаў начальнікі сынагогі паслалі да іх, кажучы: «Мужы браты! Калі ёсьць у вас слова пацяшэньня для народу, кажыце».


\par }{\MM \VS{16}Павал жа, устаўшы і даўшы знак рукою, сказаў: «Мужы Ізраільцяне і тыя, хто баіцца Бога, паслухайце!


\par }{\MM \VS{17}Бог народу гэтага, Ізраіля, выбраў бацькоў нашых, і ўзьвялічыў народ, калі яны былі прыхаднямі ў зямлі Эгіпецкай, і ўзьнятым рамяном вывеў іх з яе,


\par }{\MM \VS{18}і на працягу сарака гадоў зносіў іх у пустыні,


\par }{\MM \VS{19}і, зьнішчыўшы сем народаў у зямлі Ханаан, даў ім на ўласнасьць зямлю іхнюю.


\par }{\MM \VS{20}І пасьля гэтага каля чатырохсот і пяцідзесяці гадоў даваў судзьдзяў да Самуэля прарока.


\par }{\MM \VS{21}У той час прасілі яны валадара; і даў ім Бог Саўла, сына Кісавага, мужа з калена Бэн’яміна, гадоў на сорак.


\par }{\MM \VS{22}І, адставіўшы яго, паставіў ім за валадара Давіда, пра якога і сказаў, сьведчачы: “Знайшоў Я Давіда, сына Есэя, мужа паводле сэрца Майго, які выканае ўсю волю Маю”.


\par }{\MM \VS{23}З ягонага насеньня Бог паводле абяцаньня падняў Ізраілю Збаўцу Ісуса.


\par }{\MM \VS{24}Перад абліччам прыйсьця Ягонага абвяшчаў Ян хрышчэньне навяртаньня ўсяму народу Ізраіля.


\par }{\MM \VS{25}А калі Ян споўніў бег свой, ён сказаў: “За каго лічыце мяне? Ня я гэта, але, вось, ідзе за мною Той, Якому я ня варты разьвязаць сандалы на нагах”.


\par }{\MM \VS{26}Мужы браты, сыны роду Абрагамавага і тыя сярод вас, якія Бога баяцца! Вам пасланае слова збаўленьня гэтага.


\par }{\MM \VS{27}Бо жыхары Ерусаліму і начальнікі іхнія, не пазнаўшы Яго і асудзіўшы, споўнілі словы прарокаў, чытаныя кожную суботу,


\par }{\MM \VS{28}і, не знайшоўшы ніякае сьмяротнае віны, прасілі Пілата, каб Ён быў забіты.


\par }{\MM \VS{29}Калі ж зьдзейсьнілі ўсё, напісанае пра Яго, зьняўшы з дрэва, палажылі ў магілу.


\par }{\MM \VS{30}Але Бог уваскрасіў Яго з мёртвых.


\par }{\MM \VS{31}Ён шмат дзён зьяўляўся тым, якія прыйшлі з Ім з Галілеі ў Ерусалім і якія ёсьць сьведкамі Яго перад народам.


\par }{\MM \VS{32}І мы вам дабравесьцім, што абяцаньне, дадзенае бацькам, Бог споўніў нам, іхнім дзецям, уваскрасіўшы Ісуса,


\par }{\MM \VS{33}як і ў другім псальме напісана: “Ты — Сын Мой, Я сёньня нарадзіў Цябе”.


\par }{\MM \VS{34}А што Ён уваскрасіў Яго з мёртвых, каб Той больш не вярнуўся ў парахненьне, Ён сказаў гэтак: “Дам вам сьвятасьці Давідавыя верныя”.


\par }{\MM \VS{35}Дзеля гэтага і ў іншым [псальме] кажа: “Не дасі Сьвятому Твайму ўбачыць парахненьне”.


\par }{\MM \VS{36}Бо Давід, паслужыўшы ў сваім пакаленьні намеру Божаму, памёр і далучыўся да бацькоў сваіх, і ўбачыў парахненьне,


\par }{\MM \VS{37}а Той, Каго Бог уваскрасіў, ня ўбачыў парахненьня.


\par }{\MM \VS{38}Дык няхай будзе вядома вам, мужы браты, што праз Яго прапаведуецца вам адпушчэньне грахоў,


\par }{\MM \VS{39}і ў-ва ўсім, у чым вы не маглі апраўдацца ў законе Майсеевым, у Ім апраўдваецца кожны, хто верыць.


\par }{\MM \VS{40}Дык глядзіце, каб не прыйшло на вас сказанае ў прарокаў:


\par }{\MM \VS{41}“Пабачце, вы, якія пагарджаеце, і зьдзівіцеся, і шчэзьніце, бо Я раблю справу ў дні вашыя, справу, якой вы не паверыце, калі хто распавядзе вам”».


\par }{\MM \VS{42}Калі ж яны выходзілі з сынагогі Юдэйскае, прасілі іх пагане, каб і ў наступную суботу гаварылі словы гэтыя.


\par }{\MM \VS{43}А як разыйшлася сынагога, шмат Юдэяў і пабожных празэлітаў пайшлі за Паўлам і Барнабам, якія, размаўляючы з імі, пераконвалі іх заставацца ў ласцы Божай.


\par }{\MM \VS{44}А ў наступную суботу амаль увесь горад сабраўся слухаць слова Божае.


\par }{\MM \VS{45}А Юдэі, убачыўшы натоўп, напоўніліся зайздрасьцю і працівіліся таму, што гаварыў Павал, пярэчачы і блюзьнячы.


\par }{\MM \VS{46}А Павал і Барнаба, адважыўшыся, сказалі: «Да вас належала спачатку гаварыць слова Божае. А як вы адкідаеце яго і ня лічыце сябе вартымі жыцьця вечнага, вось, мы паварочваемся да паганаў.


\par }{\MM \VS{47}Бо так загадаў нам Госпад: “Я паставіў цябе як сьвятло для паганаў, каб быў ты на збаўленьне да краю зямлі”».


\par }{\MM \VS{48}А пагане, чуючы гэта, радаваліся і славілі слова Госпада, і паверылі ўсе, якія былі прызначаныя да жыцьця вечнага.


\par }{\MM \VS{49}І разносілася слова Госпада праз усю краіну.


\par }{\MM \VS{50}А Юдэі падбухторылі пабожных і паважаных жанчынаў, і першых [людзей] у горадзе, і паднялі перасьлед на Паўла і Барнабу, і выгналі іх з межаў сваіх.


\par }{\MM \VS{51}Яны ж, абтросшы пыл з ног сваіх на іх, прыйшлі ў Іконію.


\par }{\MM \VS{52}А вучні былі напоўненыя радасьцю і Духам Сьвятым.




\par }\Chap{Дз 14}{\MM \VerseOne{1}Сталася ж у Іконіі, што ўвайшлі яны разам у сынагогу Юдэйскую і гаварылі гэтак, што паверыла вялікае мноства Юдэяў і Грэкаў.


\par }{\MM \VS{2}А Юдэі, якія ня верылі, паднялі і раз’юшылі супраць братоў душы паганаў.


\par }{\MM \VS{3}Аднак яны былі там даволі часу, адважна гаворачы пра Госпада, Які сьведчыў пра слова ласкі Сваёй і чыніў знакі і цуды праз рукі іхнія.


\par }{\MM \VS{4}І падзялілася мноства ў горадзе, і адны былі з Юдэямі, а другія — з апосталамі.


\par }{\MM \VS{5}А калі пагане і Юдэі з начальнікамі сваімі намерваліся зьняважыць і ўкаменаваць іх,


\par }{\MM \VS{6}яны, даведаўшыся, уцяклі ў гарады Лікаонскія Лістру і Дэрбу, і ў ваколіцу,


\par }{\MM \VS{7}і былі там, дабравесьцячы.


\par }{\MM \VS{8}І нейкі чалавек у Лістры, немачны на ногі, сядзеў, бо ад чэрава маці сваёй быў кульгавы і ніколі не хадзіў.


\par }{\MM \VS{9}Ён слухаў Паўла, які гаварыў, і той, глянуўшы на яго і бачачы, што ён мае веру дзеля збаўленьня,


\par }{\MM \VS{10}сказаў моцным голасам: «Стань на ногі твае проста!» І ён падскочыў, і хадзіў.


\par }{\MM \VS{11}А натоўп, бачачы, што зрабіў Павал, падняў голас свой, кажучы па-лікаонску: «Богі, падобныя да людзей, зыйшлі да нас!»


\par }{\MM \VS{12}І называлі Барнабу Зэўсам, а Паўла — Гермэсам, бо ён быў правадыром у слове.


\par }{\MM \VS{13}А сьвятар Зэўса, што стаяў перад горадам іхнім, прывёўшы валоў з вянкамі да брамаў, хацеў разам з натоўпам закалоць іх [у ахвяру].


\par }{\MM \VS{14}Апосталы ж Барнаба і Павал, пачуўшы [пра гэта], разьдзёршы адзеньне сваё, кінуліся ў натоўп, крычучы і кажучы:


\par }{\MM \VS{15}«Мужы! Што вы гэта робіце? І мы падобныя да вас людзі, якія дабравесьцім вам, каб адвярнуліся ад гэтых марнасьцяў да Бога Жывога, Які стварыў неба, і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,


\par }{\MM \VS{16}Які ў мінулых пакаленьнях пакінуў усе народы хадзіць сваімі шляхамі,


\par }{\MM \VS{17}ды не пакінуў сьведчыць пра Сябе, робячы дабро, даючы нам з неба дажджы і поры ўраджайныя, напаўняючы ежай і радасьцю сэрцы нашыя!»


\par }{\MM \VS{18}І, гаворачы гэтае, ледзь супакоілі натоўп, каб не заколвалі [ахвяры] для іх.


\par }{\MM \VS{19}А з Антыёхіі і Іконіі прыйшлі Юдэі і, намовіўшы натоўп і ўкаменаваўшы Паўла, вывалаклі яго за горад, думаючы, што ён памёр.


\par }{\MM \VS{20}Калі ж акружылі яго вучні, ён, устаўшы, увайшоў у горад і на заўтра выйшаў з Барнабам у Дэрбу.


\par }{\MM \VS{21}І дабравесьціўшы гэтаму гораду, і навучыўшы многіх, яны вярнуліся ў Лістру і Іконію, і Антыёхію,


\par }{\MM \VS{22}умацоўваючы душы вучняў, просячы трываць у веры і што праз шмат мукаў мусім мы ўвайсьці ў Валадарства Божае.


\par }{\MM \VS{23}І, ускладаючы рукі, яны [паставілі] ім старостаў у кожнай царкве, і, памаліўшыся з постам, даручылі іх Госпаду, у Якога яны паверылі.


\par }{\MM \VS{24}І, прайшоўшы праз Пісыдыю, прыйшлі ў Памфілію.


\par }{\MM \VS{25}І, прамовіўшы слова ў Пэргіі, зыйшлі ў Аталію.


\par }{\MM \VS{26}Адтуль паплылі ў Антыёхію, адкуль былі аддадзеныя ласцы Божай на справу, якую выканалі.


\par }{\MM \VS{27}Прыйшоўшы і сабраўшы царкву, яны расказалі, што ўчыніў з імі Бог і як расчыніў дзьверы веры паганам.


\par }{\MM \VS{28}І былі яны там немалы час з вучнямі.




\par }\Chap{Дз 15}{\MM \VerseOne{1}І некаторыя, што прыйшлі з Юдэі, навучалі братоў: «Калі ня будзеце абрэзаны паводле звычаю Майсея, ня можаце быць збаўленыя».


\par }{\MM \VS{2}Тады сталася немалое змаганьне і спрэчка з імі ў Паўла і Барнабы, і вызначылі, каб Павал, і Барнаба, і некаторыя іншыя з іх узыйшлі наконт гэтай спрэчкі да апосталаў і старостаў у Ерусалім.


\par }{\MM \VS{3}Яны ж, праведзеныя царквою, праходзілі праз Фінікію і Самарыю, распавядаючы пра навяртаньне паганаў; і зрабілі радасьць вялікую ўсім братам.


\par }{\MM \VS{4}А прыйшоўшы ў Ерусалім, яны былі прынятыя царквою, і апосталамі, і старостамі, і расказалі ўсё, што Бог учыніў з імі.


\par }{\MM \VS{5}Падняліся ж некаторыя з герэзіі фарысэйскае, якія былі паверыўшыя, кажучы, што трэба іх абрэзаць і загадаць захоўваць закон Майсея.


\par }{\MM \VS{6}І сабраліся апосталы і старосты разгледзець наконт слова гэтага.


\par }{\MM \VS{7}А як сталася вялікая спрэчка, Пётар, устаўшы, сказаў ім: «Мужы браты! Вы ведаеце, што ад дзён старадаўных Бог выбраў сярод нас, каб праз мае вусны пачулі пагане слова Эвангельля і паверылі.


\par }{\MM \VS{8}І Знаўца сэрцаў, Бог, засьведчыў ім, даўшы ім Духа Сьвятога, як і нам,


\par }{\MM \VS{9}і ніяк не адрозьніў між намі і імі, вераю ачысьціўшы сэрцы іхнія.


\par }{\MM \VS{10}Дык цяпер навошта вы спакушаеце Бога, каб ускласьці на шыі вучняў ярмо, насіць якое ня здолелі ані бацькі нашыя, ані мы?


\par }{\MM \VS{11}Але мы верым, што збаўленыя праз ласку Госпада Ісуса Хрыста, гэтаксама, як і яны».


\par }{\MM \VS{12}І замаўчала ўсё мноства, і слухалі Барнабу і Паўла, якія распавядалі, якія знакі і цуды ўчыніў праз іх Бог сярод паганаў.


\par }{\MM \VS{13}Калі ж яны замаўчалі, адказаў Якуб, кажучы: «Мужы браты! Паслухайце мяне!


\par }{\MM \VS{14}Сымон распавёў, як спачатку Бог нагледзеў узяць з паганаў народ дзеля імя Свайго,


\par }{\MM \VS{15}і з гэтым згаджаюцца словы Прарокаў, як напісана:


\par }{\MM \VS{16}“Пасьля гэтага вярнуся, і адбудую намёт Давіда, які заваліўся, і зруйнаванае ў ім адбудую, і выпрастую яго,


\par }{\MM \VS{17}каб шукалі Госпада пазасталыя людзі і ўсе народы, над якімі будуць клікаць імя Маё, — кажа Госпад, Які робіць усё гэта”.


\par }{\MM \VS{18}Ад вякоў вядомыя Богу ўсе справы Ягоныя.


\par }{\MM \VS{19}Дзеля гэтага я суджу ня мучыць тых з паганаў, якія зьвярнуліся да Бога,


\par }{\MM \VS{20}але напісаць ім, каб высьцерагаліся гідотаў ідальскіх, і распусты, і душанага, і крыві;


\par }{\MM \VS{21}бо [закон] Майсея ад старадаўніх пакаленьняў мае ў гарадах тых, хто абвяшчае яго, чытаны ў сынагогах кожную суботу».


\par }{\MM \VS{22}Тады надумалі апосталы і старосты разам з усёй царквою, выбраўшы спасярод сябе мужоў, паслаць у Антыёхію з Паўлам і Барнабам Юду, называнага Барсабам, і Сілу, мужоў кіраўнікоў сярод братоў,


\par }{\MM \VS{23}напісаўшы рукамі сваімі гэтак: «Апосталы, і старосты, і браты — братам з паганаў у Антыёхіі і Сірыі, і Кілікіі: радавацца!


\par }{\MM \VS{24}Пачуўшы, што некаторыя, што прыйшлі ад нас, устрывожылі вас словамі, захістаўшы душы вашыя, кажучы абрэзывацца і захоўваць Закон, чаго мы не загадвалі,


\par }{\MM \VS{25}надумалі мы, сабраўшыся аднадушна, паслаць да вас выбраных мужоў разам з улюбёнымі нашымі Барнабам і Паўлам,


\par }{\MM \VS{26}людзьмі, якія аддалі душы свае за імя Госпада нашага Ісуса Хрыста.


\par }{\MM \VS{27}Дык паслалі мы Юду і Сілу, і яны словамі паведамяць тое самае.


\par }{\MM \VS{28}Бо надумалася Духу Сьвятому і нам ніякага больш цяжару на вас не ўскладаць, акрамя гэтага неабходнага:


\par }{\MM \VS{29}сьцерагчыся ахвяраў ідалам, і крыві, і душанага, і распусты. Захоўваючы сябе ад гэтага, зробіце добра. Бывайце здаровыя».


\par }{\MM \VS{30}Тады тыя, што былі пасланыя, прыйшлі ў Антыёхію і, сабраўшы мноства, аддалі пасланьне.


\par }{\MM \VS{31}А тыя, прачытаўшы, узрадаваліся ад гэтага пацяшэньня.


\par }{\MM \VS{32}Юда і Сіла, якія былі і прарокамі, многімі словамі пацяшалі братоў і ўмацоўвалі.


\par }{\MM \VS{33}Прабыўшы ж там [нейкі] час, яны былі ў супакоі пасланыя братамі да апосталаў.


\par }{\MM \VS{34}А Сіле надумалася застацца там.


\par }{\MM \VS{35}А Павал і Барнаба былі ў Антыёхіі, навучаючы і дабравесьцячы разам з многімі другімі слова Госпадава.


\par }{\MM \VS{36}І праз колькі дзён сказаў Павал да Барнабы: «Вярнуўшыся, адведаем братоў нашых у-ва ўсіх гарадах, у якіх мы прапаведвалі слова Госпада, як яны маюцца».


\par }{\MM \VS{37}Барнаба ж пастанавіў узяць з сабою Яна, называнага Маркам.


\par }{\MM \VS{38}А Павал лічыў, што няварта браць яго з сабою, бо ён адыйшоў ад іх у Памфіліі і не пайшоў з імі на гэтую справу.


\par }{\MM \VS{39}Тады сталася спрэчка, так што яны разлучыліся адзін з адным, і Барнаба, узяўшы Марка, паплыў на Кіпр.


\par }{\MM \VS{40}А Павал, паклікаўшы Сілу, пайшоў, аддадзены братамі ласцы Божай,


\par }{\MM \VS{41}і праходзіў праз Сірыю і Кілікію, умацоўваючы цэрквы.




\par }\Chap{Дз 16}{\MM \VerseOne{1}І прыйшоў ён у Дэрбу і Лістру. І вось, быў там адзін вучань, на імя Цімафей, сын аднае жанчыны Юдэйскае вернае і бацькі Грэка.


\par }{\MM \VS{2}Пра яго сьведчылі браты ў Лістры і Іконіі.


\par }{\MM \VS{3}Павал захацеў, каб ён пайшоў з ім, і, узяўшы яго, абрэзаў дзеля Юдэяў, якія былі ў тых месцах, бо ўсе ведалі бацьку ягонага, што быў Грэк.


\par }{\MM \VS{4}Калі ж яны праходзілі праз гарады, перадавалі [цэрквам] захоўваць пастановы, вызначаныя апосталамі і старостамі ў Ерусаліме.


\par }{\MM \VS{5}А цэрквы ўмацоўваліся ў веры і ўзрасталі штодня лікам.


\par }{\MM \VS{6}Прайшоўшы ж праз Фрыгію і Галятыйскую краіну, забараніў ім Сьвяты Дух гаварыць слова ў Азіі.


\par }{\MM \VS{7}Прыйшоўшы ў Мізію, спрабавалі ісьці ў Бітынію; і не дазволіў ім Дух.


\par }{\MM \VS{8}І, абмінуўшы Мізію, яны зыйшлі ў Трааду.


\par }{\MM \VS{9}І ўгледзеў Павал уначы відзеж: нейкі муж, Македонец, стаяў, просячы яго і кажучы: «Перайшоўшы ў Македонію, дапамажы нам».


\par }{\MM \VS{10}Калі ж убачыў ён відзеж, мы адразу шукалі, каб ісьці ў Македонію, разумеючы, што Госпад паклікаў нас дабравесьціць ім.


\par }{\MM \VS{11}І, паплыўшы з Траады, мы наўпрост прыйшлі ў Саматракію, а на заўтра — у Нэапаль,


\par }{\MM \VS{12}і адтуль — у Філіпы, што ёсьць першы горад тае часткі Македоніі, калёнія. І былі мы ў гэтым горадзе некалькі дзён.


\par }{\MM \VS{13}І ў дзень суботы выйшлі мы за горад да рэчкі, дзе звычайна адбывалася малітва, і, пасеўшы, гаварылі да сабраных жанчынаў.


\par }{\MM \VS{14}І слухала адна жанчына, на імя Лідзія, гандлярка пурпурам, з гораду Тыятыра, якая пакланялася Богу, і Госпад адчыніў сэрца ейнае, каб зважала на прамову Паўла.


\par }{\MM \VS{15}А калі ахрысьцілася яна і дом ейны, яна прасіла, кажучы: «Калі вы лічыце мяне вернай Госпаду, увайшоўшы ў дом мой, жывіце». І затрымала нас.


\par }{\MM \VS{16}Сталася ж, як ішлі мы на малітву, сустрэла нас нейкая служка, якая мела духа вешчага і, варожачы, вялікі заробак давала гаспадарам сваім.


\par }{\MM \VS{17}Яна, ідучы за Паўлам і намі, крычала, кажучы: «Людзі гэтыя — слугі Бога Найвышэйшага, якія прапаведуюць нам шлях збаўленьня!»


\par }{\MM \VS{18}А рабіла яна гэта шмат дзён. Павал жа, узлаваўшыся, павярнуўся і сказаў духу: «Загадваю табе ў імя Ісуса Хрыста выйсьці з яе!» І ён выйшаў у той жа час.


\par }{\MM \VS{19}А гаспадары ейныя, бачачы, што прапала надзея заробку іхняга, схапіўшы Паўла і Сілу, пацягнулі на рынак да начальнікаў.


\par }{\MM \VS{20}І прывёўшы іх да войтаў, сказалі: «Гэтыя людзі трывожаць наш горад, а яны — Юдэі,


\par }{\MM \VS{21}і прапаведуюць звычаі, якіх нам, Рымлянам, ня сьлед ані прыймаць, ані рабіць».


\par }{\MM \VS{22}І паўстаў натоўп супраць іх, і войты, сарваўшы з іх адзеньне, загадалі біць іх кіямі.


\par }{\MM \VS{23}І зрабіўшы ім шмат ранаў, кінулі іх у вязьніцу, загадаўшы ахоўніку старанна пільнаваць іх.


\par }{\MM \VS{24}Ён, атрымаўшы гэткі загад, кінуў іх ва ўнутраную вязьніцу і ногі іхнія паўшчамляў у калоду.


\par }{\MM \VS{25}Каля паўночы Павал і Сіла, молячыся, сьпявалі Богу, а вязьні чулі іх.


\par }{\MM \VS{26}Раптам стаўся вялікі землятрус, так што захісталіся падмуркі вязьніцы; і адразу адчыніліся ўсе дзьверы, і ў-ва ўсіх паслаблі путы.


\par }{\MM \VS{27}Ахоўнік жа, прачнуўшыся і бачачы адчыненыя дзьверы вязьніцы, дастаўшы меч, меўся забіць сябе, думаючы, што вязьні паўцякалі.


\par }{\MM \VS{28}А Павал закрычаў моцным голасам, кажучы: «Не рабі сабе ніякага ліха, бо ўсе мы тут!»


\par }{\MM \VS{29}Ён жа, папрасіўшы сьвятла, убег і, трасучыся, упаў перад Паўлам і Сілаю,


\par }{\MM \VS{30}і, выводзячы іх вонкі, сказаў: «Панове, што я мушу рабіць, каб быць збаўленым?»


\par }{\MM \VS{31}А яны сказалі: «Вер у Госпада Ісуса Хрыста, і будзеш збаўлены ты і дом твой».


\par }{\MM \VS{32}І гаварылі слова Госпадава яму і ўсім, хто ў доме ягоным.


\par }{\MM \VS{33}І ў тую ж гадзіну ўначы ён, узяўшы іх, памыў ім раны, і адразу быў ахрышчаны сам і ўсе ягоныя.


\par }{\MM \VS{34}І, завёўшы іх у дом свой, паставіў стол і радаваўся з усім домам, што паверыў у Бога.


\par }{\MM \VS{35}А як настаў дзень, паслалі войты жандараў, кажучы: «Вызваль людзей гэтых».


\par }{\MM \VS{36}Ахоўнік жа паведаміў словы гэтыя Паўлу: «Войты паслалі, каб цяпер вызваліць вас. Дык, выйшаўшы, ідзіце ў супакоі».


\par }{\MM \VS{37}А Павал прамовіў да іх: «Нас, людзей Рымскіх, без суду зьбіўшы прынародна, кінулі ў вязьніцу, і цяпер цішком выганяюць нас? О, не! Але няхай самі, прыйшоўшы, вывядуць нас».


\par }{\MM \VS{38}Жандары абвясьцілі словы гэтыя войтам, і тыя спалохаліся, пачуўшы, што яны — Рымляне.


\par }{\MM \VS{39}І, прыйшоўшы, перапрашалі іх, і, вывеўшы, прасілі пайсьці з гораду.


\par }{\MM \VS{40}Выйшаўшы ж з вязьніцы, яны прыйшлі да Лідзіі, і, убачыўшы братоў, суцяшалі іх, і пайшлі.




\par }\Chap{Дз 17}{\MM \VerseOne{1}А прайшоўшы праз Амфіпаль і Апалёнію, прыйшлі ў Тэсалоніку, дзе была сынагога Юдэйская.


\par }{\MM \VS{2}І Павал, паводле звычаю, прыйшоў да іх і тры суботы вёў гутаркі з імі з Пісаньня,


\par }{\MM \VS{3}паказваючы і адкрываючы, што Хрыстос мусіў цярпець і ўваскрэснуць з мёртвых і што: «Гэты Ісус, пра Якога я абвяшчаю вам, ёсьць Хрыстос».


\par }{\MM \VS{4}І некаторыя з іх былі перакананыя і далучыліся да Паўла і Сілы, і вялікае мноства Грэкаў, якія пакланяліся [Богу], і жанчынаў першых нямала.


\par }{\MM \VS{5}А Юдэі, якія не паверылі, зайздросьцячы і паклікаўшы нейкіх нягодных мужоў з плошчы, учынілі натоўп і ўзрушылі горад. І, стаўшы каля дому Язона, шукалі іх, каб прывесьці да народу.


\par }{\MM \VS{6}Не знайшоўшы ж іх, пацягнулі Язона і некаторых братоў да бурмістраў, крычучы, што гэтыя сусьветныя бунтаўнікі прыйшлі і сюды,


\par }{\MM \VS{7}а Язон іх прыняў, і што яны ўсё чыняць супраць пастановаў цэзара, называючы іншага валадаром, Ісуса.


\par }{\MM \VS{8}І, чуючы гэта, устрывожыўся натоўп і бурмістры,


\par }{\MM \VS{9}але, узяўшы заклад ад Язона і рэшты, вызвалілі іх.


\par }{\MM \VS{10}Браты ж адразу ўначы выправілі Паўла і Сілу ў Бэрэю, і тыя, прыйшоўшы, пайшлі ў сынагогу Юдэйскую.


\par }{\MM \VS{11}А гэтыя былі высакароднейшыя, чым у Тэсалоніцы; яны прынялі слова з усёй ахвотаю, штодня дасьледуючы Пісаньне, ці гэтак яно ёсьць.


\par }{\MM \VS{12}Тады шмат з іх паверыла, і жанчынаў Грэцкіх паважаных, і мужчынаў нямала.


\par }{\MM \VS{13}Калі ж Юдэі з Тэсалонікі даведаліся, што і ў Бэрэі абвяшчаецца праз Паўла слова Божае, прыйшлі і сюды, падбухторваючы натоўп.


\par }{\MM \VS{14}Тады браты адразу паслалі Паўла, каб ішоў быццам да мора, а Сіла і Цімафей засталіся там.


\par }{\MM \VS{15}Тыя ж, што праводзілі Паўла, прывялі яго ў Атэны і, атрымаўшы прыказаньне для Сілы і Цімафея, каб чым хутчэй ішлі да яго, пайшлі.


\par }{\MM \VS{16}А калі Павал чакаў на іх у Атэнах, узрушыўся ў ім дух ягоны, бачачы горад, апанаваны ідаламі.


\par }{\MM \VS{17}Дык ён вёў гутаркі ў сынагозе з Юдэямі і пабожнымі, і на рынку кожны дзень з тымі, з кім надарыцца.


\par }{\MM \VS{18}Некаторыя ж з філосафаў эпікурэйцаў і стоікаў спрачаліся з ім, і адны казалі: «Што хоча сказаць гэты баўбатун?», а другія: «Здаецца, ён прапаведуе чужыя боствы», — бо ён дабравесьціў ім пра Ісуса і ўваскрасеньне Ягонае.


\par }{\MM \VS{19}І, узяўшы яго, прывялі ў арэапаг, кажучы: «Ці можам мы ведаць, што гэта за новае вучэньне ты распавядаеш?


\par }{\MM \VS{20}Бо нешта незвычайнае ты ўкладаеш у вушы нашыя, дык хочам ведаць, што гэта мае быць?»


\par }{\MM \VS{21}Усе ж Атэнцы і прыйшоўшыя [туды] чужынцы ні чым іншым ня бавіліся, як гаварыць і слухаць нешта новае.


\par }{\MM \VS{22}А Павал, стаўшы пасярод арэапагу, прамовіў: «Мужы Атэнскія! З усяго я бачу, што вы быццам асабліва пабожныя.


\par }{\MM \VS{23}Бо, праходзячы і аглядаючы месцы пакланеньня вашыя, знайшоў я і ахвярнік, на якім напісана: “Невядомаму Богу”. Дык Таго, Каго вы, ня ведаючы, ушаноўваеце, я вам абвяшчаю.


\par }{\MM \VS{24}Бог, Які стварыў сьвет і ўсё, што ў ім, Які ёсьць Госпад неба і зямлі, не жыве ў бажніцах, зробленых рукамі,


\par }{\MM \VS{25}і не ўтрымліваецца ад рук чалавечых, быццам нечага патрабуючы, Сам даючы ўсім жыцьцё, і дыханьне, і ўсё.


\par }{\MM \VS{26}Ён учыніў з аднае крыві кожны народ чалавечы, каб жылі на ўсім абліччы зямлі, вызначыўшы акрэсьленыя часы і межы пражываньня іхняга,


\par }{\MM \VS{27}каб шукалі Госпада, можа, дакрануцца Яго і знойдуць, хоць Ён і недалёка ад кожнага з нас,


\par }{\MM \VS{28}бо ў Ім мы жывем, і рухаемся, і існуем, як і некаторыя з вашых паэтаў гавораць: “Бо мы і род Ягоны”.


\par }{\MM \VS{29}Дык мы, як род Божы, не павінны думаць, быццам Боства падобнае да золата, ці срэбра, ці камяня, назначанага майстэрствам і думкаю чалавечай.


\par }{\MM \VS{30}Дык Бог, зважаючы на часы няведаньня, загадвае цяпер усім людзям паўсюль навярнуцца,


\par }{\MM \VS{31}бо прызначыў дзень, у які мае судзіць сусьвет паводле справядлівасьці праз Мужа, Якога вызначыў, даўшы ўсім пэўнасьць, уваскрасіўшы Яго з мёртвых».


\par }{\MM \VS{32}Пачуўшы ж пра ўваскрасеньне мёртвых, адны кпілі, а другія казалі: «Паслухаем цябе пра гэта другім разам!»


\par }{\MM \VS{33}І гэтак Павал выйшаў спасярод іх.


\par }{\MM \VS{34}А некаторыя мужчыны, якія прысталі да яго, паверылі; між імі і Дыяніс Арэапагіт, і жанчына на імя Дамар, і іншыя з імі.




\par }\Chap{Дз 18}{\MM \VerseOne{1}Пасьля ж гэтага Павал, зыйшоўшы з Атэнаў, прыйшоў у Карынт.


\par }{\MM \VS{2}І, знайшоўшы нейкага Юдэя, на імя Акіла, родам з Понту, і жонку ягоную Прыскілу, якія толькі што прыйшлі з Італіі дзеля загаду Кляўдыя ўсім Юдэям пакінуць Рым, прыстаў да іх.


\par }{\MM \VS{3}І як быў аднаго рамяства [з імі], заставаўся ў іх і працаваў, бо рамяство [іхняе] было майстраваньне намётаў.


\par }{\MM \VS{4}А кожную суботу ён вёў гутаркі ў сынагозе і пераконваў Юдэяў і Грэкаў.


\par }{\MM \VS{5}Калі ж прыйшлі з Македоніі Сіла і Цімафей, Павал быў пануканы Духам сьведчыць Юдэям пра Ісуса Хрыста.


\par }{\MM \VS{6}А як яны працівіліся і блюзьнілі, абтросшы адзеньне, ён сказаў да іх: «Кроў вашая на галаве вашай! Я чысты. Ад цяпер іду да паганаў».


\par }{\MM \VS{7}І, перайшоўшы адтуль, прыйшоў у дом нейкага [чалавека], на імя Юст, які пакланяўся Богу, дом якога быў пры самай сынагозе.


\par }{\MM \VS{8}А Крысп, начальнік сынагогі, паверыў у Госпада разам з усім домам сваім, і шмат Карыньцянаў, слухаючы, паверылі і былі ахрышчаныя.


\par }{\MM \VS{9}Госпад жа сказаў Паўлу ў відзежы ўначы: «Ня бойся, але гавары і не маўчы,


\par }{\MM \VS{10}бо Я з табою, і ніхто ня ўчыніць табе зло, бо шмат Майго народу ў горадзе гэтым».


\par }{\MM \VS{11}І жыў год і шэсьць месяцаў, навучаючы ў іх слова Божага.


\par }{\MM \VS{12}А калі Галіён стаў праконсулам Ахаі, Юдэі аднадушна накінуліся на Паўла і павялі яго да судовага пасаду,


\par }{\MM \VS{13}кажучы, што ён намаўляе людзей пакланяцца Богу насуперак Закону.


\par }{\MM \VS{14}Калі ж Павал меўся расчыніць вусны, сказаў Галіён да Юдэяў: «Калі б сапраўды была нейкая крыўда ці злачынства, о Юдэі, я б меў прычыну цярпець вас.


\par }{\MM \VS{15}Калі ж спрэчка ідзе пра слова, і імёны, і Закон ваш, разглядайце самі, бо я судзьдзём у гэтым быць не хачу».


\par }{\MM \VS{16}І пагнаў іх ад судовага пасаду.


\par }{\MM \VS{17}А ўсе Грэкі, схапіўшы Састэна, начальніка сынагогі, білі яго перад судовым пасадам, Галіёна ж гэта ніколькі не клапаціла.


\par }{\MM \VS{18}А Павал, прабыўшы яшчэ даволі дзён, разьвітаўшыся з братамі, паплыў у Сірыю, і з ім Прыскіла і Акіла. У Кенхрэях ён абстрыг галаву, бо зрабіў шлюбаваньне.


\par }{\MM \VS{19}І прыйшоў у Эфэс, і пакінуў іх, а сам, увайшоўшы ў сынагогу, вёў гутаркі з Юдэямі.


\par }{\MM \VS{20}Калі ж прасілі яго застацца ў іх на шмат часу, ён не згадзіўся,


\par }{\MM \VS{21}але разьвітаўся з імі, сказаўшы: «Я мушу абавязкова справіць надыходзячае сьвята ў Ерусаліме. А зноў вярнуся да вас, калі Бог захоча». І вырушыў з Эфэсу.


\par }{\MM \VS{22}І, зыйшоўшы ў Цэзарэі, узыйшоўшы і прывітаўшы царкву, пайшоў у Антыёхію.


\par }{\MM \VS{23}І пабавіўшы [там] нейкі час, выйшаў, праходзячы па чарзе Галятыйскую краіну і Фрыгію, умацоўваючы ўсіх вучняў.


\par }{\MM \VS{24}А нейкі Юдэй, на імя Апалёс, родам Александрыец, муж красамоўны, прыйшоў у Эфэс, а быў ён моцны ў Пісаньнях.


\par }{\MM \VS{25}Ён быў навучаны шляху Госпада і, палаючы духам, гаварыў і навучаў пра Госпада дакладна, ведаючы толькі хрышчэньне Янавае.


\par }{\MM \VS{26}І ён пачаў адважна гаварыць у сынагозе. Пачуўшы ж яго, Акіла і Прыскіла адклікалі яго і выклалі яму дакладней шлях Божы.


\par }{\MM \VS{27}А як ён хацеў пайсьці ў Ахаю, браты напісалі вучням, заклікаючы прыняць яго. Ён, прыйшоўшы, шмат дапамог тым, што былі паверыўшы праз ласку,


\par }{\MM \VS{28}бо заўзята абвяргаў Юдэяў перад грамадою, паказваючы з Пісаньняў, што Ісус ёсьць Хрыстос.




\par }\Chap{Дз 19}{\MM \VerseOne{1}Сталася ж, калі Апалёс быў у Карыньце, што Павал, прайшоўшы вышэйшыя краіны, прыйшоў у Эфэс і, знайшоўшы некаторых вучняў,


\par }{\MM \VS{2}сказаў да іх: «Ці прынялі вы Духа Сьвятога, паверыўшы?» Яны ж сказалі яму: «Але ж мы ня чулі, ці ёсьць Сьвяты Дух».


\par }{\MM \VS{3}І ён сказаў да іх: «Дык у што вы хрысьціліся?» Яны ж сказалі: «У хрышчэньне Янавае».


\par }{\MM \VS{4}А Павал сказаў: «Ян хрысьціў хрышчэньнем навяртаньня, кажучы народу, каб верылі ў Таго, Які ідзе за ім, значыць у Хрыста Ісуса».


\par }{\MM \VS{5}Пачуўшы ж, яны былі ахрышчаныя ў імя Госпада Ісуса.


\par }{\MM \VS{6}І, як усклаў Павал рукі на іх, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, і гаварылі мовамі, і прарочылі.


\par }{\MM \VS{7}А было іх усіх каля дванаццаці мужоў.


\par }{\MM \VS{8}Увайшоўшы ж у сынагогу, ён адважна гаварыў тры месяцы, ведучы гутаркі і пераконваючы пра Валадарства Божае.


\par }{\MM \VS{9}А як некаторыя закамянелі і ня верылі, праклінаючы гэты шлях перад мноствам, [Павал], адыйшоўшы ад іх, аддзяліў вучняў, штодня ведучы гутаркі ў школе нейкага Тырана.


\par }{\MM \VS{10}Дзеялася ж гэта два гады, так што чулі слова Госпада Ісуса ўсе жыхары Азіі, Юдэі і Грэкі.


\par }{\MM \VS{11}І Бог чыніў незвычайныя цуды праз рукі Паўла,


\par }{\MM \VS{12}так што хусткі ці паясы ад цела ягонага ўскладалі на нядужых, і пакідалі іх хваробы, і духі злыя выходзілі з іх.


\par }{\MM \VS{13}А некаторыя з вандроўных экзарцыстаў Юдэйскіх намагаліся над апанаванымі злымі духамі называць імя Госпада Ісуса, кажучы: «Заклінаем вас Ісусам, Якога абвяшчае Павал».


\par }{\MM \VS{14}Былі ж нейкія сямёра сыноў Скевы, першасьвятара Юдэйскага, якія рабілі гэта.


\par }{\MM \VS{15}А злы дух, адказваючы, сказаў: «Ісуса ведаю, і Павал мне вядомы. А вы хто будзеце?»


\par }{\MM \VS{16}І чалавек, у якім быў злы дух, кінуўшыся на іх і апанаваўшы іх, адолеў іх, так што яны голыя і параненыя ўцяклі з таго дому.


\par }{\MM \VS{17}Гэта сталася вядомым Юдэям і Грэкам, што жылі ў Эфэсе, і ахапіў страх іх усіх, і ўзьвялічвалася імя Госпада Ісуса.


\par }{\MM \VS{18}І многія з тых, што паверылі, прыходзілі, вызнаючы і апавядаючы ўчынкі свае,


\par }{\MM \VS{19}і даволі з тых, што займаліся непатрэбнымі вучэньнямі, папрыносіўшы кнігі, спалілі перад усімі, і палічылі кошт іхні, і знайшлі пяцьдзясят тысячаў срэбнікаў.


\par }{\MM \VS{20}З гэткай моцай расло і крапчэла слова Госпада.


\par }{\MM \VS{21}А калі гэта споўнілася, Павал палажыў у духу ісьці ў Ерусалім, прайшоўшы Македонію і Ахаю, кажучы: «Пабыўшы там, мушу я і Рым убачыць».


\par }{\MM \VS{22}Паслаўшы ж у Македонію двух служыцеляў сваіх, Цімафея і Эраста, сам застаўся часова ў Азіі.


\par }{\MM \VS{23}У гэты ж час сталася хваляваньне немалое з прычыны шляху [Госпада],


\par }{\MM \VS{24}бо нейкі залатар, на імя Дэмэтры, што рабіў срэбныя бажніцы Артэміды і даваў майстрам немалы заробак,


\par }{\MM \VS{25}сабраўшы іх ды іншых працаўнікоў такога самага [рамяства], сказаў: «Мужы, вы ведаеце, што з гэтае работы — наш дабрабыт.


\par }{\MM \VS{26}І вы бачыце і чуеце, што ня толькі ў Эфэсе, але амаль у-ва ўсёй Азіі гэты Павал, пераканаўшы, даволі народу адвярнуў, кажучы, што гэта ня богі, якія рукамі зробленыя.


\par }{\MM \VS{27}А гэта ня толькі пагражае, што нашае рамяство прыйдзе ў заняпад, але і што сьвятыня вялікае багіні Артэміды за нішто лічыцца будзе, і зьнішчыцца веліч тае, якой пакланяецца ўся Азія і ўвесь сусьвет».


\par }{\MM \VS{28}Пачуўшы ж [гэта] і напоўніўшыся ярасьцю, яны закрычалі, кажучы: «Вялікая Артэміда Эфэская!»


\par }{\MM \VS{29}І ўвесь горад напоўніўся ўзрушэньнем, і, падхапіўшы Гая і Арыстарха, Македонцаў, спадарожнікаў Паўла, рынуліся аднадушна ў тэатар.


\par }{\MM \VS{30}А калі Павал хацеў выйсьці да народу, вучні не дазволілі яму.


\par }{\MM \VS{31}І некаторыя з начальнікаў Азійскіх, якія былі сябрамі ягонымі, паслаўшы да яго, прасілі не ісьці ў тэатар.


\par }{\MM \VS{32}Дык кожны крычаў нешта сваё, бо збор быў узрушаны, і большасьць ня ведала, дзеля чаго сабраліся.


\par }{\MM \VS{33}А з натоўпу паклікалі Аляксандра, якога выпхнулі Юдэі. Аляксандар жа, зрабіўшы знак рукою, хацеў адказваць перад народам.


\par }{\MM \VS{34}Калі ж даведаліся, што ён Юдэй, узьняўся крык у адзін голас, і крычалі каля дзьвюх гадзінаў: «Вялікая Артэміда Эфэская!»


\par }{\MM \VS{35}Пісар жа, суцішыўшы натоўп, кажа: «Мужы Эфэсцы! Які ж чалавек ня ведае, што горад Эфэс ёсьць служыцелем вялікае багіні Артэміды і Дыяпэта?


\par }{\MM \VS{36}А як гэта бясспрэчна, вы мусіце суцішыцца і нічога неразважна не рабіць.


\par }{\MM \VS{37}Бо вы прывялі гэтых мужоў, якія ані сьвятыні не абакралі, і ня блюзьнілі супраць багіні вашае.


\par }{\MM \VS{38}Дык калі Дэмэтры і майстры, што з ім, маюць супраць некага слова, ёсьць суды і ёсьць праконсулы, няхай адны адных абвінавачваюць.


\par }{\MM \VS{39}А калі шукаеце нечага іншага, [няхай] будзе вырашана на законным зборы.


\par }{\MM \VS{40}Бо мы ў небясьпецы быць абвінавачанымі ў паўстаньні дзеля сёньняшніх [падзеяў], ня маючы ніякай прычыны, каб магчы даць справаздачу пра гэты сход».


\par }{\MM \VS{41}І, сказаўшы гэта, распусьціў збор.




\par }\Chap{Дз 20}{\MM \VerseOne{1}А калі сьціхла замяшаньне, Павал, паклікаўшы вучняў і разьвітаўшыся, пайшоў, каб ісьці ў Македонію.


\par }{\MM \VS{2}Прайшоўшы ж тыя краіны і многімі словамі падбадзёрыўшы іх, прыйшоў у Грэцыю.


\par }{\MM \VS{3}І прабыўшы тры месяцы, калі сталася змова супраць яго ў Юдэяў, вырушыў у Сірыю, і прыйшла яму думка вярнуцца праз Македонію.


\par }{\MM \VS{4}А праводзілі яго да Азіі Сапатэр з Бэрэі, а з Тэсалонцаў — Арыстарх, і Сэкунд, і Гай з Дэрбы, і Цімафей, а з Азійцаў — Тыхік і Трафім.


\par }{\MM \VS{5}Яны, апярэдзіўшы, чакалі на нас у Траадзе.


\par }{\MM \VS{6}А мы паплылі былі пасьля дзён праснакоў з Філіпаў і праз пяць дзён прыйшлі да іх у Трааду, дзе былі сем дзён.


\par }{\MM \VS{7}А ў першы дзень пасьля суботы, калі вучні сабраліся пераламіць хлеб, Павал вёў гутарку з імі, маючы на заўтра выйсьці, і зацягнуў слова да паўночы.


\par }{\MM \VS{8}Было ж даволі лямпаў у залі, дзе яны сабраліся.


\par }{\MM \VS{9}А нейкі юнак, на імя Эўтых, які сядзеў на вакне і глыбока заснуў, як Павал доўга вёў гутарку, змораны ў сьне, упаў з трэцяга паверху ўніз і быў падняты мёртвы.


\par }{\MM \VS{10}Павал жа, зыйшоўшы, упаў да яго і, абняўшы, сказаў: «Не хвалюйцеся, бо душа ягоная ў ім».


\par }{\MM \VS{11}І, узыйшоўшы і пераламіўшы хлеб, і пакаштаваўшы, гутарыў даволі аж да сьвітаньня, і гэтак пайшоў.


\par }{\MM \VS{12}А хлопца таго прывялі жывога і ўсьцешыліся нямала.


\par }{\MM \VS{13}А мы, пайшоўшы наперад да карабля, вырушылі ў Ас, маючы забраць адтуль Паўла, бо гэтак ён загадаў, маючы сам ісьці пехатою.


\par }{\MM \VS{14}Калі ж ён зыйшоўся з намі ў Асе, узяўшы яго, мы прыйшлі ў Мітылену.


\par }{\MM \VS{15}Паплыўшы адтуль, мы назаўтра былі насупраць Хіёса, а на наступны дзень прысталі да Самосу і, пабыўшы ў Трагільлі, наступнага дня прыйшлі ў Мілет,


\par }{\MM \VS{16}бо Павал судзіў абмінуць Эфэс, каб не губляць часу ў Азіі, бо ён сьпяшаўся быць, калі магчыма, у дзень Пяцідзясятніцы ў Ерусаліме.


\par }{\MM \VS{17}А з Мілету, паслаўшы ў Эфэс, ён паклікаў старостаў царквы.


\par }{\MM \VS{18}Калі ж яны прыйшлі да яго, ён сказаў ім: «Вы ведаеце, як я ад першага дня, у які прыйшоў у Азію, увесь час быў з вамі,


\par }{\MM \VS{19}служачы Госпаду з усёй пакораю і з многімі сьлязьмі і спакусамі, якія здараліся са мною ад змоваў Юдэйскіх,


\par }{\MM \VS{20}як не абмінуў я нічога карыснага, каб не абвясьціць вам і не навучаць вас перад грамадою і па дамах,


\par }{\MM \VS{21}сьведчачы і Юдэям, і Грэкам пра навяртаньне да Бога і пра веру ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.


\par }{\MM \VS{22}І вось цяпер, зьвязаны Духам, іду я ў Ерусалім, ня ведаючы, што там сустрэне мяне,


\par }{\MM \VS{23}адно Дух Сьвяты сьведчыць па гарадах, кажучы, што чакаюць мяне путы і прыгнёт.


\par }{\MM \VS{24}Але я аніяк не зважаю на гэта і ня дбаю пра сваё жыцьцё, абы толькі ў радасьці скончыць бег мой і служэньне, якое атрымаў ад Госпада Ісуса — сьведчыць пра Эвангельле ласкі Божае.


\par }{\MM \VS{25}І цяпер вось ведаю, што больш ня ўгледзіце аблічча майго вы ўсе, сярод якіх я хадзіў, абвяшчаючы Валадарства Божае.


\par }{\MM \VS{26}Дзеля гэтага сьведчу вам у сёньняшні дзень, што я чысты ад крыві ўсіх,


\par }{\MM \VS{27}бо не ўхіляўся абвяшчаць вам усю волю Божую.


\par }{\MM \VS{28}Дык сьцеражыце самі сябе і ўвесь статак, у якім Дух Сьвяты паставіў вас за епіскапаў пасьвіць царкву Божую, якую Ён здабыў уласнай крывёю.


\par }{\MM \VS{29}Бо я ведаю, што пасьля адыходу майго прыйдуць да вас ваўкі лютыя, якія ня будуць шкадаваць статак,


\par }{\MM \VS{30}і спасярод вас саміх паўстануць людзі, якія будуць гаварыць сапсавана, каб пацягнуць вучняў за сабою.


\par }{\MM \VS{31}Дзеля гэтага чувайце, памятаючы, што я тры гады ўдзень і ўначы не пераставаў са сьлязьмі настаўляць кожнага з вас.


\par }{\MM \VS{32}І цяпер я аддаю вас, браты, Богу і слову ласкі Ягонае, што можа збудаваць і даць вам спадчыну з усімі, хто асьвечаны.


\par }{\MM \VS{33}Ані срэбра, ані золата, ані адзеньня я ні ад каго не жадаў.


\par }{\MM \VS{34}Вы ж самі ведаеце, што ў патрэбах маіх і тых, што былі са мною, паслугавалі рукі гэтыя.


\par }{\MM \VS{35}У-ва ўсім перасьцерагаў я вас, што, гэтак працуючы, мусім падтрымліваць нядужых і памятаць словы Госпада Ісуса, як Ён сказаў: “Шчасьлівей даваць, чым браць”».


\par }{\MM \VS{36}І, сказаўшы гэтае і ўкленчыўшы, ён маліўся з імі ўсімі.


\par }{\MM \VS{37}Стаўся ж вялікі плач ва ўсіх, і, кідаючыся на шыю яму, цалавалі яго,


\par }{\MM \VS{38}сумуючы найбольш дзеля слова, якое ён сказаў, што ўжо больш ня будуць бачыць аблічча ягонага. І праводзілі яго да карабля.




\par }\Chap{Дз 21}{\MM \VerseOne{1}Калі ж мы, пакінуўшы іх, паплылі, ідучы наўпрост, мы прыйшлі ў Кос, а на наступны дзень — у Радос, а адтуль — у Патару,


\par }{\MM \VS{2}і, знайшоўшы карабель, які меў плыць у Фінікію, узыйшлі [на яго], і паплылі.


\par }{\MM \VS{3}А ўбачыўшы Кіпр і пакінуўшы яго зьлева, мы плылі ў Сірыю і зыйшлі ў Тыры, бо там карабель меў разладаваць тавар.


\par }{\MM \VS{4}І, знайшоўшы вучняў, мы былі там сем дзён, а тыя праз Духа казалі Паўлу, каб ён не ўзыходзіў у Ерусалім.


\par }{\MM \VS{5}А калі мы пражылі тыя дні, выйшаўшы, мы пайшлі, і ўсе праводзілі нас з жонкамі і дзецьмі ажно за горад, і на беразе, укленчыўшы, маліліся.


\par }{\MM \VS{6}І, разьвітаўшыся адны з аднымі, мы ўзыйшлі на карабель, а яны вярнуліся дадому.


\par }{\MM \VS{7}А мы, скончыўшы плаваньне ад Тыру, прыйшлі ў Пталемаіду, і, прывітаўшы братоў, засталіся ў іх на адзін дзень.


\par }{\MM \VS{8}А на заўтра тыя, што былі з Паўлам, пайшоўшы, прыйшлі ў Цэзарэю, і, увайшоўшы ў дом Філіпа дабравесьніка, аднаго з сямі, засталіся ў яго.


\par }{\MM \VS{9}У яго ж былі чатыры дачкі дзяўчыны, якія прарочылі.


\par }{\MM \VS{10}А як мы заставаліся шмат дзён, прыйшоў з Юдэі адзін прарок, на імя Агаў,


\par }{\MM \VS{11}і, увайшоўшы да нас і ўзяўшы пояс Паўла, і зьвязаўшы сабе рукі і ногі, сказаў: «Гэтак кажа Дух Сьвяты: “Мужа, чый гэты пояс, так зьвяжуць Юдэі ў Ерусаліме і аддадуць у рукі паганаў”».


\par }{\MM \VS{12}Калі ж мы пачулі гэта, і мы, і тамтэйшыя прасілі, каб ён не ўзыходзіў у Ерусалім.


\par }{\MM \VS{13}А Павал адказаў: «Што вы робіце, плачучы і разрываючы маё сэрца? Бо я ня толькі гатовы быць зьвязаным, але і памерці ў Ерусаліме дзеля імя Госпада Ісуса».


\par }{\MM \VS{14}І не пераканаўшы яго, мы супакоіліся, кажучы: «Няхай станецца воля Госпада!»


\par }{\MM \VS{15}А пасьля гэтых дзён, узяўшы рэчы, мы ўзыходзілі ў Ерусалім.


\par }{\MM \VS{16}Ішлі ж з намі і вучні з Цэзарэі, ведучы да нейкага Мназона, Кіпрыйца, старадаўняга вучня, у якога мы мелі гасьцяваць.


\par }{\MM \VS{17}А як мы апынуліся ў Ерусаліме, браты прыхільна прынялі нас.


\par }{\MM \VS{18}І на другі дзень увайшоў Павал разам з намі да Якуба; і прыйшлі ўсе старосты.


\par }{\MM \VS{19}І, прывітаўшы іх, ён распавядаў падрабязна, што ўчыніў Бог сярод паганаў праз служэньне ягонае.


\par }{\MM \VS{20}Яны ж, пачуўшы, праславілі Госпада і сказалі яму: «Бачыш, браце, колькі дзясяткаў тысячаў Юдэяў, якія паверылі, і ўсе яны рупліўцы Закону.


\par }{\MM \VS{21}А яны начутыя адносна цябе, што ты вучыш адступніцтву ад Майсея ўсіх Юдэяў, што [жывуць] сярод паганаў, кажучы, каб не абрэзвалі сваіх дзяцей і не хадзілі паводле звычаяў.


\par }{\MM \VS{22}Дык што гэта? Абавязкова мусіць сабрацца мноства, бо пачуюць, што ты прыйшоў.


\par }{\MM \VS{23}Дык зрабі, што табе скажам. Ёсьць у нас чатыры мужы, якія маюць на сабе шлюбаваньне.


\par }{\MM \VS{24}Узяўшы іх, ачысьціся разам з імі і выдаткуй за іх, каб яны абстрыглі галаву, і ўсе даведаюцца, што тое, што яны дачуліся адносна цябе, ёсьць пустое, але ты ходзіш адпаведна і захоўваеш Закон.


\par }{\MM \VS{25}А адносна паганаў, якія паверылі, мы пісалі, пастанавіўшы, каб нічога гэткага не захоўвалі, а толькі высьцерагаліся ахвяраў ідалам, і крыві, і душанага, і распусты».


\par }{\MM \VS{26}Тады Павал, узяўшы мужоў гэтых, на наступны дзень ачысьціўшыся з імі, увайшоў у сьвятыню, абвяшчаючы заканчэньне дзён ачышчэньня, калі за кожнага з іх прынесены будзе дар [Богу].


\par }{\MM \VS{27}А калі меліся скончыцца сем дзён, Юдэі з Азіі, убачыўшы яго ў сьвятыні, узрушылі ўвесь натоўп і ўсклалі на яго рукі,


\par }{\MM \VS{28}крычучы: «Мужы Ізраільцяне, дапамажыце! Гэта чалавек, які ўсіх паўсюль навучае супраць народу і супраць Закону, і супраць месца гэтага. Ды яшчэ Грэкаў увёў у сьвятыню і апаганіў гэтае месца сьвятое».


\par }{\MM \VS{29}Бо яны раней бачылі з ім у горадзе Трафіма Эфэсца і думалі, што Павал увёў яго ў сьвятыню.


\par }{\MM \VS{30}І ўвесь горад узварушыўся, і пазьбягаўся народ. І, узяўшы Паўла, пацягнулі яго вонкі са сьвятыні, і адразу дзьверы былі зачынены.


\par }{\MM \VS{31}А калі шукалі забіць яго, да тысячніка кагорты дайшла вестка, што ўвесь Ерусалім узрушаны.


\par }{\MM \VS{32}Ён, неадкладна ўзяўшы жаўнераў і сотнікаў, пабег на іх, а яны, убачыўшы тысячніка і жаўнераў, перасталі біць Паўла.


\par }{\MM \VS{33}Тады, наблізіўшыся, тысячнік узяў яго і загадаў зьвязаць двума ланцугамі і пытаўся, хто ён і што зрабіў.


\par }{\MM \VS{34}А ў натоўпе кожны крычаў нешта сваё. І ня могучы праз замяшаньне нешта пэўнае даведацца, загадаў весьці яго ў табар.


\par }{\MM \VS{35}А калі [Павал] апынуўся ля сходаў, жаўнерам прыйшлося несьці яго на руках дзеля гвалту натоўпу,


\par }{\MM \VS{36}бо мноства народу ішло за імі, крычучы: «Забі яго!»


\par }{\MM \VS{37}І як меліся ўвайсьці ў табар, Павал кажа тысячніку: «Ці магу нешта сказаць табе?» Той жа сказаў: «Ты ведаеш грэцкую?


\par }{\MM \VS{38}Дык ці ня ты той Эгіпцянін, які перад гэтымі днямі збунтаваў і вывеў у пустыню чатыры тысячы чалавек сікарыяў?»


\par }{\MM \VS{39}А Павал сказаў: «Я — Юдэй з Тарсу, грамадзянін знакамітага гораду ў Кілікіі. Прашу ж цябе, дазволь мне гаварыць да народу».


\par }{\MM \VS{40}Калі ж той дазволіў, Павал, стаўшы на сходах, даў знак народу рукою, і як сталася вялікая ціша, прамовіў на гебрайскай мове, кажучы:




\par }\Chap{Дз 22}{\MM \VerseOne{1}«Мужы браты і бацькі! Паслухайце цяпер маю перад вамі абарону».


\par }{\MM \VS{2}Пачуўшы, што ён прамовіў да іх на гебрайскай мове, яны больш замаўчалі і ён сказаў:


\par }{\MM \VS{3}«Я сам Юдэй, народжаны ў Тарсе Кілікійскім, а ўзгадаваны ў горадзе гэтым ля ног Гамаліэля, старанна дысцыплінаваны ў Законе бацькоў, руплівец дзеля Бога, як і вы ўсе сёньня.


\par }{\MM \VS{4}Я перасьледаваў шлях гэты ажно да сьмерці, зьвязваючы і аддаючы ў вязьніцу мужчынаў і жанчынаў,


\par }{\MM \VS{5}як засьведчыць пра мяне і першасьвятар, і ўсе старшыні, ад якіх я, узяўшы пасланьні да братоў, пайшоў у Дамаск, каб і тых, якія там былі, прывесьці зьвязаных у Ерусалім дзеля пакараньня.


\par }{\MM \VS{6}Сталася ж, калі я ішоў і набліжаўся да Дамаску, каля паўдня неспадзявана агарнула мяне вялікае сьвятло з неба.


\par }{\MM \VS{7}І я ўпаў на зямлю, і пачуў голас, які гаварыў да мяне: “Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне?”


\par }{\MM \VS{8}А я адказаў: “Хто Ты, Госпадзе?” І Ён сказаў да мяне: “Я — Ісус з Назарэту, Якога ты перасьледуеш”.


\par }{\MM \VS{9}Тыя ж, што былі са мною, бачылі сьвятло і перапалохаліся, а голасу Таго, Які гаварыў да мяне, ня чулі.


\par }{\MM \VS{10}А я сказаў: “Што мне рабіць, Госпадзе?” Госпад жа сказаў да мяне: “Устаўшы, ідзі ў Дамаск, і там будзе табе сказана ўсё, што вызначана табе рабіць”.


\par }{\MM \VS{11}А як ад славы сьвятла гэтага я ня бачыў, дык прыйшоў у Дамаск, ведзены за руку тымі, што былі са мною.


\par }{\MM \VS{12}А нейкі Ананія, муж пабожны паводле Закону, засьведчаны ўсімі тамтэйшымі Юдэямі,


\par }{\MM \VS{13}прыйшоўшы да мяне і стаўшы, сказаў мне: “Саўле, браце! Глядзі!” І я ў тую ж гадзіну ўгледзеў яго.


\par }{\MM \VS{14}А ён сказаў: “Бог бацькоў нашых выбраў цябе, каб ты пазнаў волю Ягоную, і ўбачыў Праведнага, і пачуў голас з вуснаў Ягоных,


\par }{\MM \VS{15}бо ты будзеш сьведкам Яму перад усімі людзьмі пра тое, што ты бачыў і чуў.


\par }{\MM \VS{16}І цяпер што ты марудзіш? Устаўшы, ахрысьціся і змый грахі твае, прызваўшы імя Госпада”.


\par }{\MM \VS{17}Сталася ж, як я вярнуўся ў Ерусалім і маліўся ў сьвятыні, ахапіла мяне захапленьне


\par }{\MM \VS{18}і я ўбачыў Яго, Які казаў да мяне: “Сьпяшайся і ідзі хутчэй з Ерусаліму, бо ня прымуць сьведчаньня твайго пра Мяне”.


\par }{\MM \VS{19}А я сказаў: “Госпадзе, яны ведаюць, што гэта я арыштоўваў і біў у сынагогах тых, якія вераць у Цябе.


\par }{\MM \VS{20}І калі пралівана была кроў Стэфана, сьведкі Твайго, і я быў [там], стоячы і згаджаючыся на забойства яго, і пільнуючы адзеньне тых, што забівалі яго”.


\par }{\MM \VS{21}І Ён сказаў да мяне: “Ідзі, бо Я да паганаў далёка пашлю цябе”».


\par }{\MM \VS{22}А яны слухалі яго да гэтага слова, і ўзьнялі голас свой, кажучы: «Забяры з зямлі такога! Бо не належыцца жыць яму!»


\par }{\MM \VS{23}А як яны крычалі, і кідалі адзеньне, і пыл падкідалі ў паветра,


\par }{\MM \VS{24}тысячнік загадаў весьці яго ў табар, сказаўшы тартураваць яго, каб даведацца, дзеля якое віны гэтак крычалі на яго.


\par }{\MM \VS{25}А калі расьцягнулі яго рамянямі, сказаў Павал да сотніка, які стаяў: «Ці ж можна вам тартураваць Рымскага чалавека, і без суду?»


\par }{\MM \VS{26}Пачуўшы ж гэта, сотнік, пайшоўшы, паведаміў тысячніку, кажучы: «Глядзі, што ты маеш рабіць. Бо гэты чалавек — Рымлянін».


\par }{\MM \VS{27}Падыйшоўшы, тысячнік сказаў яму: «Скажы мне, ці ты Рымлянін?» А ён прамовіў: «Так».


\par }{\MM \VS{28}І адказаў тысячнік: «Я здабыў гэтае грамадзянства за вялікія грошы». А Павал прамовіў: «А я нарадзіўся [ў ім]».


\par }{\MM \VS{29}Дык адразу адступіліся ад яго тыя, што меліся тартураваць яго. І тысячнік спалохаўся, даведаўшыся, што ён Рымлянін і што яны былі зьвязаўшы яго.


\par }{\MM \VS{30}А назаўтра, хочучы даведацца напэўна, у чым абвінавачваюць яго Юдэі, зьняў з яго путы і загадаў прыйсьці першасьвятарам і ўсяму сынэдрыёну іхняму, і, вывеўшы Паўла, паставіў перад імі.




\par }\Chap{Дз 23}{\MM \VerseOne{1}Павал, паўзіраўшыся на сынэдрыён, сказаў: «Мужы браты! Усім добрым сумленьнем я жыў перад Богам да гэтага дня».


\par }{\MM \VS{2}А першасьвятар Ананія загадаў тым, што стаялі пры ім, каб білі яго ў вусны.


\par }{\MM \VS{3}Тады Павал сказаў яму: «Бог будзе біць цябе, сьцяна пабеленая! І ты сядзіш, судзячы мяне паводле Закону, і насуперак Закону загадваеш мяне біць».


\par }{\MM \VS{4}А тыя, што стаялі, сказалі: «Першасьвятара Божага зьневажаеш?»


\par }{\MM \VS{5}І прамовіў Павал: «Ня ведаў я, браты, што ён першасьвятар. Бо напісана: “На начальніка народу твайго не кажы блага”».


\par }{\MM \VS{6}А, разумеючы, што адна частка — садукеі, а другая — фарысэі, закрычаў Павал у сынэдрыёне: «Мужы браты! Я — фарысэй, сын фарысэя. За надзею і ўваскрасеньне мёртвых судзяць мяне!»


\par }{\MM \VS{7}Калі ж ён гэтае сказаў, сталася спрэчка паміж фарысэямі і садукеямі, і разьдзялілася грамада,


\par }{\MM \VS{8}бо садукеі кажуць, што няма ані ўваскрасеньня, ані анёла, ані духа; а фарысэі прызнаюць адно і другое.


\par }{\MM \VS{9}Узьняўся ж вялікі крык, і, устаўшы, кніжнікі фарысэй­скае часткі спрачаліся, кажучы: «Нічога благога мы не знаходзім у чалавеку гэтым. Ці дух гаварыў яму, ці анёл, не змагаймася з Богам».


\par }{\MM \VS{10}А калі спрэчка павялічылася, тысячнік, баючыся, каб яны не разарвалі Паўла, загадаў жаўнерам, зыйшоўшы, узяць яго спасярод іх і весьці ў табар.


\par }{\MM \VS{11}А ў наступную ноч Госпад, стаўшы перад ім, сказаў: «Будзь пэўны, Паўле! Бо як ты сьведчыў пра Мяне ў Ерусаліме, гэтак мусіш сьведчыць і ў Рыме».


\par }{\MM \VS{12}А як настаў дзень, некаторыя Юдэі, зрабіўшы сход, далі сабе клятву, кажучы, што ня будуць ані есьці, ані піць, пакуль не заб’юць Паўла.


\par }{\MM \VS{13}Было ж больш за сорак тых, што далі гэткі зарок.


\par }{\MM \VS{14}Яны, прыйшоўшы да першасьвятароў і старшыняў, сказалі: «З праклёнам мы пакляліся нічога ня есьці, пакуль не заб’ем Паўла.


\par }{\MM \VS{15}Вы ж цяпер разам з сынэдрыёнам паведаміце тысячніку, каб заўтра ён вывеў яго да вас, быццам маеце дакладней разгледзець адносна яго, а мы, перш, чым ён наблізіцца, гатовыя забіць яго».


\par }{\MM \VS{16}Пачуўшы ж пра гэтую змову, сын сястры Паўлавае, прыйшоўшы і ўвайшоўшы ў табар, паведаміў Паўлу.


\par }{\MM \VS{17}А Павал, паклікаўшы аднаго з сотнікаў, сказаў: «Завя­дзі гэтага дзецюка да тысячніка, бо ён мае нешта паведаміць яму».


\par }{\MM \VS{18}Дык той, узяўшы яго, прывёў да тысячніка і кажа: «Вязень Павал, паклікаўшы мяне, прасіў прывесьці да цябе гэтага дзецюка, які мае нешта сказаць табе».


\par }{\MM \VS{19}Тысячнік, узяўшы яго за руку і адыйшоўшыся на бок, спытаў: «Што такое маеш паведаміць мне?»


\par }{\MM \VS{20}А той сказаў: «Юдэі дамовіліся прасіць цябе, каб заўтра ты вывеў Паўла да сынэдрыёну, быццам маючы нешта дакладней запытацца адносна яго.


\par }{\MM \VS{21}Дык ты ня дай пераканаць цябе ім, бо на яго цікуюць больш за сорак мужоў з іх, якія далі клятву ня есьці і ня піць, пакуль не заб’юць яго, і цяпер яны гатовыя, чакаючы абяцаньня ад цябе».


\par }{\MM \VS{22}Дык тысячнік адпусьціў дзецюка, загадаўшы: «Нікому не кажы, што мне пра гэтае паведаміў».


\par }{\MM \VS{23}І, паклікаўшы нейкіх двух сотнікаў, сказаў: «Падрыхтуйце дзьвесьце жаўнераў, і семдзясят коньнікаў, і дзьвесьце драбаў, каб ісьці ў Цэзарэю а трэцяй гадзіне ночы.


\par }{\MM \VS{24}І пастаўце жывёлу, каб, пасадзіўшы Паўла, завесьці здаровага да ваяводы Фэлікса».


\par }{\MM \VS{25}І напісаў пасланьне гэткага зьместу:


\par }{\MM \VS{26}«Кляўдый Лізій — вяльможнаму ваяводзе Фэліксу: радавацца!


\par }{\MM \VS{27}Мужа гэтага, якога Юдэі схапілі і меліся забіць, я, стаўшы з войскам, вырваў, даведаўшыся, што ён — Рымлянін.


\par }{\MM \VS{28}А хочучы даведацца віну, дзеля чаго вінавацяць яго, я прывёў яго ў сынэдрыён іхні


\par }{\MM \VS{29}і знайшоў, што яго вінавацяць дзеля спрэчак у Законе іхнім, а няма ніякага абвінавачваньня, вартага сьмерці ці путаў.


\par }{\MM \VS{30}А калі паведамілі мяне пра змову супраць мужа гэтага, што мелася ў Юдэяў, я неадкладна паслаў [яго] да цябе, загадаўшы, каб тыя, што абвінавачваюць яго, гаварылі супраць яго перад табою. Бывай здаровы».


\par }{\MM \VS{31}Дык жаўнеры паводле загаданага ім, узяўшы Паўла, павялі ўначы ў Антыпатрыду,


\par }{\MM \VS{32}а назаўтра, пакінуўшы коньнікаў ісьці з ім, вярнуліся ў табар.


\par }{\MM \VS{33}Тыя, прыйшоўшы ў Цэзарэю і аддаўшы пасланьне ваяводзе, паставілі перад ім і Паўла.


\par }{\MM \VS{34}А ваявода, прачытаўшы, спытаўся, з якое ён правінцыі, і, зразумеўшы, што з Кілікіі,


\par }{\MM \VS{35}сказаў: «Я выслухаю цябе, калі зьявяцца і твае абвінавальнікі». І загадаў вартаваць яго ў прэторыі Ірадавай.




\par }\Chap{Дз 24}{\MM \VerseOne{1}А праз пяць дзён прыйшоў першасьвятар Ананія са старшынямі і нейкім рытарам Тэртулам, якія выступілі перад ваяводам супраць Паўла.


\par }{\MM \VS{2}А калі таго паклікалі, пачаў абвінавачваць яго Тэртул, гаворачы:


\par }{\MM \VS{3}«Дазнаючы праз цябе вялікага супакою і дабрабыту, якія сталіся ў народзе гэтым праз тваю апеку, заўсёды і паўсюль прыймаем мы гэта, вяльможны Фэліксе, з усёю ўдзячнасьцю.


\par }{\MM \VS{4}А каб табе шмат не дакучаць, прашу цябе каротка выслухаць нас паводле спагаднасьці тваёй.


\par }{\MM \VS{5}Бо, знайшоўшы, што муж гэты — пошасьць, будзіцель бунту сярод Юдэяў па ўсім сусьвеце і правадыр герэзіі Назарэйскае,


\par }{\MM \VS{6}які сьвятыню спакусіўся зьняважыць, мы затрымалі яго і хацелі судзіць паводле нашага закону.


\par }{\MM \VS{7}А тысячнік Лізій, прыйшоўшы, з вялікім гвалтам забраў яго з нашых рук,


\par }{\MM \VS{8}загадаўшы абвінавальнікам ягоным ісьці да цябе. Ад яго ты сам можаш, дасьледаваўшы ўсё гэта, даведацца, у чым мы вінавацім яго».


\par }{\MM \VS{9}Пацьвердзілі і Юдэі, кажучы, што гэта так.


\par }{\MM \VS{10}А Павал адказаў, калі ваявода даў яму знак гаварыць: «Ведаючы, што ты шмат год судзьдзя гэтага народу, я ахвотней буду адказваць адносна [справы] маёй.


\par }{\MM \VS{11}Ты можаш даведацца, што ня больш, як дванаццаць дзён прайшло, як узыйшоў я пакланіцца ў Ерусалім.


\par }{\MM \VS{12}І ані ў сьвятыні не знайшлі мяне, што я з некім вяду гутарку ці бунтую натоўп, ані ў сынагогах, ані ў горадзе,


\par }{\MM \VS{13}і яны ня могуць давесьці таго, у чым цяпер вінавацяць мяне.


\par }{\MM \VS{14}Але прызнаюся табе, што паводле шляху, які яны герэзіяй называюць, я гэтак служу Богу бацькоў, верачы ўсяму, што напісана ў Законе і ў Прарокаў,


\par }{\MM \VS{15}маючы надзею на Бога, што мае быць уваскрасеньне мёртвых, праведных і няправедных, чаго яны і самі чакаюць.


\par }{\MM \VS{16}Дзеля гэтага я сам намагаюся мець заўсёды чыстае сумленьне перад Богам і перад людзьмі.


\par }{\MM \VS{17}Праз шмат год я прыйшоў чыніць міласьціны для народу майго і дары.


\par }{\MM \VS{18}Пры гэтым знайшлі мяне ачышчанага ў сьвятыні некаторыя Юдэі з Азіі, а не з натоўпам і не з замяшаньнем.


\par }{\MM \VS{19}Яны мусяць прыйсьці да цябе і абвінавачваць, калі нешта маюць супраць мяне.


\par }{\MM \VS{20}Або самі гэтыя няхай скажуць, ці знайшлі ў-ва мне якую крыўду, калі я стаяў перад сынэдрыёнам.


\par }{\MM \VS{21}Ці адно тое слова, якое я крыкнуў, як стаяў сярод іх, што сёньня вы судзіце мяне за ўваскрасеньне мёртвых».


\par }{\MM \VS{22}Пачуўшы гэтае, Фэлікс адклаў [справу] іхнюю, сказаўшы: «Дакладней даведаўшыся пра шлях гэты, як прыйдзе тысячнік Лізій, разгледжу [справу] вашую».


\par }{\MM \VS{23}І загадаў сотніку пільнаваць Паўла, але даваць палёгку і не забараняць нікому з ягоных служыць яму і прыходзіць да яго.


\par }{\MM \VS{24}А праз некалькі дзён Фэлікс, прыйшоўшы з Друзілаю, жонкаю сваёй, якая была Юдэйкай, паклікаў Паўла і слухаў яго пра веру ў Хрыста.


\par }{\MM \VS{25}А як той вёў гутарку пра праведнасьць, і стрыманасьць, і пра будучы суд, Фэлікс, спалохаўшыся, адказаў: «Цяпер годзе, ідзі, а як знайду час, паклічу цябе».


\par }{\MM \VS{26}Пры гэтым ён, спадзеючыся, што атрымае грошы ад Паўла, каб звольніў яго, часта клічучы яго, гутарыў з ім.


\par }{\MM \VS{27}А як споўніліся два гады, Фэлікс атрымаў наступніка Порцыя Фэста, і, хочучы зрабіць ласку Юдэям, Фэлікс пакінуў Паўла ўвязьненым.




\par }\Chap{Дз 25}{\MM \VerseOne{1}Фэст, прыйшоўшы ў сваю правінцыю, праз тры дні ўзыйшоў з Цэзарэі ў Ерусалім.


\par }{\MM \VS{2}А першасьвятары і першыя з Юдэяў выступілі перад ім супраць Паўла і малілі яго,


\par }{\MM \VS{3}просячы ў яго ласкі, каб ён выклікаў [Паўла] ў Ерусалім, учыніўшы змову, каб забіць яго ў дарозе.


\par }{\MM \VS{4}Тады Фэст адказаў, што Паўла пільнуюць у Цэзарэі, а сам ён мае неўзабаве выйсьці [туды].


\par }{\MM \VS{5}«Дык хто з вас можа, — кажа ён, — няхай ідуць [са мною], і, калі ёсьць нешта на чалавеку гэтым, няхай яго вінавацяць».


\par }{\MM \VS{6}А прабыўшы ў іх больш за дзесяць дзён, зыйшоў у Цэзарэю і на заўтра, сеўшы на судовым пасадзе, загадаў прывесьці Паўла.


\par }{\MM \VS{7}Калі ж той прыйшоў, абступілі яго Юдэі, якія прыйшлі з Ерусаліму, прыносячы супраць Паўла шмат цяжкіх абвінавачваньняў, якіх не маглі давесьці.


\par }{\MM \VS{8}Ён жа адказваў, што ні ў чым не саграшыў ані супраць Закону Юдэйскага, ані супраць сьвятыні, ані супраць цэзара.


\par }{\MM \VS{9}А Фэст, хочучы зрабіць ласку Юдэям, адказваючы Паўлу, сказаў: «Ці хочаш, узыйшоўшы ў Ерусалім, там быць суджаны мною за гэта?»


\par }{\MM \VS{10}А Павал сказаў: «Я стаю перад судовым пасадам цэзара, дзе я мушу быць суджаным. Юдэяў нічым я ня скрыўдзіў, як і ты добра ведаеш.


\par }{\MM \VS{11}Бо калі я зрабіў нейкую крыўду і нешта, вартае сьмерці, не адмаўляюся памерці; а калі няма нічога, у чым яны мяне вінавацяць, ніхто ня можа выдаць ім мяне. Прызываю [суд] цэзара!»


\par }{\MM \VS{12}Тады Фэст, пагутарыўшы з радаю, адказаў: «Прызываеш цэзара? Да цэзара пойдзеш».


\par }{\MM \VS{13}А калі мінула некалькі дзён, валадар Агрыпа і Бэрніка прыйшлі ў Цэзарэю прывітаць Фэста.


\par }{\MM \VS{14}Калі ж былі яны там шмат дзён, Фэст прадставіў валадару справу Паўла, кажучы: «Ёсьць нейкі чалавек, пакінуты Фэліксам як вязень,


\par }{\MM \VS{15}супраць якога, калі я быў у Ерусаліме, выступалі першасьвятары і старшыні юдэйскія, просячы прысуду на яго.


\par }{\MM \VS{16}Я адказаў ім, што ў Рымлянаў няма звычаю выда­ваць нейкага чалавека на сьмерць перш, чым вінавачаны бу­дзе мець перад абліччам [сваім] абвінавальнікаў і атрымае месца дзеля абароны ад абвінавачваньня.


\par }{\MM \VS{17}Дык калі яны зыйшліся, я, ня робячы аніякай затрымкі, на другі дзень, сеўшы на судовы пасад, загадаў прывесьці гэтага чалавека.


\par }{\MM \VS{18}Абвінавальнікі, абступіўшы яго, не прынесьлі супраць яго аніякае віны, якой я спадзяваўся,


\par }{\MM \VS{19}а мелі яны з ім нейкія спрэчкі пра іхнюю рэлігію і пра нейкага памёршага Ісуса, пра Якога Павал цьвердзіў, што Ён жывы.


\par }{\MM \VS{20}Зьбянтэжаны гэтай спрэчкаю, я сказаў, ці хоча ён ісьці ў Ерусалім і там быць суджаным за гэта.


\par }{\MM \VS{21}А як Павал запатрабаваў, каб яго пільнавалі дзеля разгляду Аўгуста, я загадаў пільнаваць яго, пакуль не пашлю яго да цэзара».


\par }{\MM \VS{22}Агрыпа ж мовіў да Фэста: «Хацеў бы і я сам пачуць гэтага чалавека». А той кажа: «Заўтра пачуеш яго».


\par }{\MM \VS{23}Дык на заўтра, калі Агрыпа і Бэрніка прыйшлі з вялікай пышнасьцю і ўвайшлі ў судовую залю разам з тысячнікамі і найпаважнейшымі мужамі гораду, на загад Фэста быў прыведзены Павал.


\par }{\MM \VS{24}І прамовіў Фэст: «Валадару Агрыпа і ўсе прысутныя з намі мужы! Вы бачыце таго, адносна якога ўсё мноства Юдэйскае прасіла мяне і ў Ерусаліме, і тут, крычучы, што не належыцца яму больш жыць.


\par }{\MM \VS{25}Але я не спасьцярог, каб ён зрабіў нешта вартае сьмерці, і як ён сам прызваў Аўгуста, я судзіў паслаць яго.


\par }{\MM \VS{26}Ды ня маю нічога пэўнага напісаць гаспадару. Дзеля гэтага прывёў яго да вас, і асабліва да цябе, валадару Агрыпа, каб, учыніўшы допыт, я меў, што напісаць.


\par }{\MM \VS{27}Бо неразумным здаецца мне, пасылаючы вязьня, нават не пазначыць абвінавачваньня супраць яго».




\par }\Chap{Дз 26}{\MM \VerseOne{1}Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Дазваляецца табе гаварыць за сябе». Тады Павал, выцягнуўшы руку, адказаў:


\par }{\MM \VS{2}«Валадару Агрыпа, я ўважаю сябе шчасьлівым, маючы сёньня адказваць перад табою адносна ўсяго, што закідаюць мне Юдэі,


\par }{\MM \VS{3}тым больш, што ты знаўца ўсіх звычаяў Юдэйскіх і спрэчак. Дзеля гэтага прашу цябе выслухаць мяне доўгацярпліва.


\par }{\MM \VS{4}Дык вось, усё жыцьцё маё ад юнацтва, якое ад пачатку праходзіла сярод народу майго ў Ерусаліме, ведаюць усе Юдэі.


\par }{\MM \VS{5}Ведаючы мяне раней, калі захочуць, засьведчаць, што я жыў як фарысэй паводле найдасканалейшага накірунку набажэнства нашага.


\par }{\MM \VS{6}І цяпер я стаю, як падсудны, за надзею на абяцаньне, дадзенае бацькам нашым ад Бога,


\par }{\MM \VS{7}асягнуць якое спадзяюцца дванаццаць каленаў нашых, служачы ўночы і ўдзень безупынна. За гэтую надзею і абвінавачваюць мяне Юдэі, валадару Агрыпа!


\par }{\MM \VS{8}Што? Вы судзіце, што неверагодна, каб Бог уваскрашаў мёртвых?


\par }{\MM \VS{9}Дык і я думаў у сабе, што я мушу шмат зрабіць супраць імя Ісуса з Назарэту,


\par }{\MM \VS{10}што і рабіў у Ерусаліме, і, узяўшы ўладу ад першасьвятароў, я шмат сьвятых замыкаў у вязьніцу, і як іх забівалі, я даваў голас.


\par }{\MM \VS{11}І па ўсіх сынагогах, шмат караючы іх, я прымушаў іх блюзьніць, і, яшчэ больш разьярыўшыся супраць іх, перасьледаваў нават і ў чужых гарадах.


\par }{\MM \VS{12}І з гэтым ідучы ў Дамаск, з уладаю і дазволам ад першасьвятароў,


\par }{\MM \VS{13}пасярод дня, валадару, убачыў я на шляху сьвятло з неба, ярчэйшае за зьзяньне сонца, якое асьвяціла мяне і тых, што ішлі са мной.


\par }{\MM \VS{14}А калі ўсе мы ўпалі на зямлю, я пачуў голас, які гаварыў да мяне і казаў на гебрайскай мове: “Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне? Цяжка табе супраць ражна ўпірацца”.


\par }{\MM \VS{15}А я сказаў: “Хто Ты, Госпадзе?” Ён жа сказаў: “Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш;


\par }{\MM \VS{16}але паўстань і стань на ногі твае, бо Я дзеля таго зьявіўся табе, каб выбраць цябе паслугачом і сьведкам таго, што ты бачыў і што Я зьяўлю табе,


\par }{\MM \VS{17}вырываючы цябе з народу гэтага і паганаў, да якіх цяпер пасылаю цябе,


\par }{\MM \VS{18}каб адчыніць вочы іхнія, зьвярнуць ад цемры да сьвятла і ад улады шатана да Бога, каб праз веру ў Мяне атрымалі адпушчэньне грахоў і жэрабя сярод асьвечаных”.


\par }{\MM \VS{19}Адгэтуль, валадару Агрыпа, я ня быў непаслухмяным відзежу нябеснаму,


\par }{\MM \VS{20}але абвяшчаў спачатку жыхарам Дамаску і Ерусаліму, а пасьля ўсёй краіны Юдэйскай і паганам, каб навярнуліся і зьвярнуліся да Бога, робячы ўчынкі, вартыя навяртаньня.


\par }{\MM \VS{21}За гэта Юдэі спрабавалі забіць мяне, схапіўшы ў сьвятыні.


\par }{\MM \VS{22}Але я, атрымаўшы дапамогу ад Бога, да гэтага дня стаю, сьведчачы малому і вялікаму, нічога звыш ня кажучы, як што гаварылі Прарокі і Майсей, што мае стацца:


\par }{\MM \VS{23}што Хрыстос мае пакутаваць і, як Першы з уваскрасеньня мёртвых, мае прапаведаваць сьвятло народу [гэтаму] і паганам».


\par }{\MM \VS{24}А калі ён гэтак адказваў, прамовіў Фэст моцным голасам: «Ты вар’яцееш, Павал! Вялікая вучонасьць даводзіць цябе да шаленства».


\par }{\MM \VS{25}А той кажа: «Не вар’яцею, вяльможны Фэсьце, але прамаўляю словы праўды і здаровага розуму,


\par }{\MM \VS{26}бо разумее гэта валадар, перад якім я гавару адважна, бо перакананы, што нішто з гэтага перад ім ня ўтоілася, бо нічога з гэтага ў закуцьці ня дзеялася.


\par }{\MM \VS{27}Ці верыш ты Прарокам, валадару Агрыпа? Ведаю, што верыш».


\par }{\MM \VS{28}Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Ты мала не пераканаў мяне стацца Хрысьціянінам!»


\par }{\MM \VS{29}А Павал сказаў: «Маліў бы я Бога, каб памалу ці памногу, ня толькі ты, але і ўсе, што слухаюць мяне сёньня, сталіся такімі, як і я, акрамя гэтых путаў».


\par }{\MM \VS{30}І калі сказаў ён гэтае, устаў валадар, і ваявода, і Бэрніка, і тыя, што з імі сядзелі,


\par }{\MM \VS{31}і, адыйшоўшыся ў бок, гаварылі паміж сабою, кажучы, што нічога, вартага сьмерці або путаў ня робіць чалавек гэты.


\par }{\MM \VS{32}А Агрыпа сказаў Фэсту: «Можна было вызваліць гэтага чалавека, калі б ён не прызваў цэзара».




\par }\Chap{Дз 27}{\MM \VerseOne{1}А калі прысудзілі нам плыць у Італію, Паўла і некаторых іншых вязьняў аддалі сотніку з кагорты Аўгуста, на імя Юлій.


\par }{\MM \VS{2}Узыйшоўшы ж на Адраміцкі карабель, які меў плысьці ўздоўж месцаў Азійскіх, мы вырушылі, маючы з сабой Арыстарха, Македонца з Тэсалонік,


\par }{\MM \VS{3}і на другі дзень прысталі да Сідону. І Юлій, які абыходзіўся з Паўлам па-людзку, дазволіў яму пайсьці да сяброў і атрымаць адпачынак.


\par }{\MM \VS{4}Вырушыўшы адтуль, мы прыплылі да Кіпру, бо вятры былі супраціўныя.


\par }{\MM \VS{5}І пераплыўшы мора насупраць Кілікіі і Памфіліі, мы зыйшлі ў Мірах Лікійскіх.


\par }{\MM \VS{6}Там сотнік, знайшоўшы Александрыйскі карабель, які плыў у Італію, пасадзіў нас на яго.


\par }{\MM \VS{7}Плывучы ж памалу даволі дзён і ледзь апынуўшыся насупраць Кніду, бо вецер не дазваляў нам, прыплылі мы да Крыту насупраць Сальмону.


\par }{\MM \VS{8}І, ледзьве праплыўшы паўз яго, мы прыйшлі да нейкага месца, называнага Добрыя Затокі, ад якога блізка горад Лясэя.


\par }{\MM \VS{9}А калі мінула даволі часу, і плаваньне было ўжо небясьпечнае, бо ўжо і пост прамінуў, радзіў Павал,


\par }{\MM \VS{10}кажучы ім: «Мужы! Я бачу, што плаваньне мае быць са шкодаю і многімі стратамі ня толькі для ладунку і карабля, але і для душаў нашых».


\par }{\MM \VS{11}А сотнік больш даверыўся корніку і гаспадару карабля, чым таму, што казаў Павал.


\par }{\MM \VS{12}А як затока не была прыстасаваная для зімаваньня, большасьць давала параду плысьці адтуль, каб можна было перазімаваць, дабраўшыся да Фініку, Крыцкае затокі, што ляжыць насупраць паўднёва-заходняга і паўночна-заходняга ветру.


\par }{\MM \VS{13}Калі ж павеяў паўднёвы вецер, яны, думаючы, што атрымалі жаданае, выправіўшыся, паплылі паўз Крыт.


\par }{\MM \VS{14}Неўзабаве наляцеў бурны вецер, называны Эўраклідон.


\par }{\MM \VS{15}А калі карабель падхапіла і ён ня мог працівіцца ветру, мы здаліся, і нас панесла.


\par }{\MM \VS{16}Наляцеўшы ж на нейкую выспачку, называную Кляўда, мы ледзь здолелі ўтрымаць човен.


\par }{\MM \VS{17}Падняўшы яго, узяліся за помачы, абвязваючы карабель, і, баючыся, каб ня быць выкінутымі на мялізну, спусьцілі ветразь і гэтак насіліся.


\par }{\MM \VS{18}А як бура крэпка кідала нас, на другі дзень выкінулі тавары,


\par }{\MM \VS{19}а на трэці дзень мы сваімі рукамі павыкідалі карабельны рыштунак.


\par }{\MM \VS{20}А калі шмат дзён не сьвяціла ані сонца, ані зоркі, і немалая бура налягала, нарэшце прапала ўсякая надзея, каб нам выратавацца.


\par }{\MM \VS{21}А як мы доўга былі няеўшы, Павал, стаўшы пасярод, сказаў: «Мужы, трэба было, паслухаўшыся мяне, ня плысьці ад Крыту і пазьбегнуць гэтае шкоды і страты.


\par }{\MM \VS{22}І цяпер раджу вам, падбадзёрцеся, бо ня будзе згубленая ніводная душа сярод вас, акрамя карабля.


\par }{\MM \VS{23}Бо стаў перада мною ў гэтую ноч анёл Бога, Якому я прыналежу і Якому служу,


\par }{\MM \VS{24}і сказаў: “Ня бойся, Паўле! Ты мусіш стаць перад цэзарам, і вось, Бог дараваў табе ўсіх, што плывуць з табою”.


\par }{\MM \VS{25}Дзеля гэтага падбадзёрцеся, мужы, бо я веру Богу, што будзе паводле таго, як мне было сказана,


\par }{\MM \VS{26}і мы мусім быць выкінутыя на нейкі востраў».


\par }{\MM \VS{27}А як настала чатырнаццатая ноч, што нас насіла па Адрыятыцы, каля сярэдзіны ночы маракі сталі спадзявацца, што падыходзім да нейкае зямлі.


\par }{\MM \VS{28}І, памераўшы, знайшлі дваццаць сажняў. А крыху адплыўшы і зноў памераўшы, знайшлі пятнаццаць сажняў.


\par }{\MM \VS{29}І, баючыся, каб ня быць выкінутымі на скалістыя месцы, скінуўшы з карна чатыры якары, чакалі дня.


\par }{\MM \VS{30}А калі маракі шукалі, каб уцячы з карабля, і спускалі ў мора човен, паказваючы, быццам маюць скінуць якары з носу,


\par }{\MM \VS{31}Павал сказаў сотніку і жаўнерам: «Калі яны не застануцца на караблі, вы ня зможаце збавіцца».


\par }{\MM \VS{32}Тады жаўнеры паабсякалі вяроўкі ад чаўна і далі яму ўпасьці.


\par }{\MM \VS{33}А перад настаньнем дня Павал прасіў усіх прыняць ежу, кажучы: «Сёньня чатырнаццаты дзень, як вы, чакаючы, застаяцёся ня еўшы і нічога не прыймаючы.


\par }{\MM \VS{34}Дзеля гэтага прашу вас прыняць ежу, бо гэта будзе дзеля вашага выратаваньня, бо нікому з вас волас з галавы не ўпадзе».


\par }{\MM \VS{35}А сказаўшы гэта і ўзяўшы хлеб, ён падзякаваў Богу перад усімі і, пераламіўшы, пачаў есьці.


\par }{\MM \VS{36}І ўсе, падбадзёрыўшыся, прынялі ежу.


\par }{\MM \VS{37}Было ж усіх на караблі дзьвесьце семдзясят шэсьць душ.


\par }{\MM \VS{38}Насыціўшыся ежай, мы палегчылі карабель, выкідаючы пшаніцу ў мора.


\par }{\MM \VS{39}А як настаў дзень, не пазналі зямлі, але ўгледзелі нейкую затоку, якая мела бераг, да якога пастанавілі, калі магчыма, прыстаць з караблём.


\par }{\MM \VS{40}І, адкінуўшы якары, пайшлі па моры, і, адвязаўшы стырно і наставіўшы жагель па ветры, кіраваліся да берагу.


\par }{\MM \VS{41}А натрапіўшы на касу, карабель сеў на мялізну, і нос, завязшы, заставаўся нерухомы, а карно разьбівалася сілаю хваляў.


\par }{\MM \VS{42}Жаўнеры зрабілі пастанову, каб вязьняў пазабіваць, каб хто, выплыўшы, ня ўцёк.


\par }{\MM \VS{43}Сотнік жа, хочучы ўратаваць Паўла, забараніў іхнюю пастанову і загадаў тым, якія могуць плаваць, скочыўшы першымі, выйсьці на зямлю,


\par }{\MM \VS{44}а рэшце [плысьці] каму на дошках, каму на чым іншым з карабля. І гэтак сталася, што ўсе ўратаваліся на зямлю.




\par }\Chap{Дз 28}{\MM \VerseOne{1}Тады, уратаваўшыся, мы даведаліся, што востраў называецца Мэліта.


\par }{\MM \VS{2}Барбары ж зьявілі нам незвычайную людзкасьць, бо, распаліўшы агонь, прынялі нас усіх, бо быў дождж і сьцюжа.


\par }{\MM \VS{3}А калі Павал набраў мноства ламачча і клаў на агонь, яхідна, выйшаўшы ад жару, прычапілася да рукі ягонай.


\par }{\MM \VS{4}Калі ж барбары ўбачылі зьвера, які вісеў на руцэ ягонай, гаварылі між сабою: «Напэўна, чалавек гэты забойца, якому, уратаванаму ад мора, прысуд жыць не дазваляе».


\par }{\MM \VS{5}А ён, абтросшы зьвера ў агонь, не дазнаў аніякага ліха.


\par }{\MM \VS{6}Яны ж чакалі, што ён стане пухнуць ці раптам упадзе мёртвы. А доўга чакаючы і бачачы, што нічога благога з ім ня сталася, зьмянілі думку і казалі, што ён — бог.


\par }{\MM \VS{7}А ў тым месцы былі палі першага [чалавека] вострава, на імя Публій, які, прыняўшы нас, тры дні прыязна гасьцяваў.


\par }{\MM \VS{8}Сталася ж, што бацька Публія ляжаў, хворы на гарачку і крываўку. Павал, увайшоўшы да яго і памаліўшыся, усклаў на яго рукі і аздаравіў яго.


\par }{\MM \VS{9}Калі ж гэта сталася, і іншыя хворыя на востраве прыходзілі, і былі аздароўленыя.


\par }{\MM \VS{10}І яны ўшанавалі нас шанаваньнем вялікім, і, як мы адплывалі, далі, што было патрэбна.


\par }{\MM \VS{11}А праз тры месяцы паплылі мы на Александрыйскім караблі са знакам Дыяскуры, які зімаваў на востраве,


\par }{\MM \VS{12}і, прыстаўшы ў Сіракузах, заставаліся [там] тры дні.


\par }{\MM \VS{13}Адтуль, плывучы ўздоўж [берагу], прыйшлі мы ў Рэгію; і, як праз адзін дзень узьняўся паўднёвы вецер, на другі дзень прыйшлі ў Путэолі,


\par }{\MM \VS{14}дзе, знайшоўшы братоў, былі запрошаныя імі застацца на сем дзён; і гэтак прыйшлі ў Рым.


\par }{\MM \VS{15}Тамтэйшыя браты, пачуўшы пра нас, павыходзілі нам насустрач аж да Апіявае плошчы і Трох Корчмаў. Убачыўшы іх, Павал падзякаваў Богу і набраўся адвагі.


\par }{\MM \VS{16}Калі ж мы прыйшлі ў Рым, сотнік перадаў вязьняў гетману, а Паўлу было дазволена жыць асобна з жаўнерам, які яго вартаваў.


\par }{\MM \VS{17}Сталася ж, што праз тры дні Павал склікаў першых з Юдэяў, і калі яны зыйшліся, сказаў да іх: «Мужы браты! Нічога не зрабіўшы супраць народу ці звычаяў бацькоўскіх, я выдадзены як вязень з Ерусаліму ў рукі Рымлянаў.


\par }{\MM \VS{18}Яны, дапытаўшы мяне, хацелі вызваліць, бо ніякае сьмяротнай віны на мне не было.


\par }{\MM \VS{19}А як Юдэі працівіліся, я быў змушаны прызваць [суд] цэзара, але не таму, што меўся ў чым вінаваціць народ мой.


\par }{\MM \VS{20}Дзеля гэтае прычыны я запрасіў вас, каб пабачыць і паразмаўляць. Бо за надзею Ізраіля я закаваны ў ланцугі гэтыя».


\par }{\MM \VS{21}Яны ж сказалі да яго: «Мы ані лістоў адносна цябе не атрымалі з Юдэі, ані ніхто з братоў, што прыходзілі, не абвяшчаў і не гаварыў пра цябе нічога злога.


\par }{\MM \VS{22}Лічым жа вартым пачуць ад цябе, як ты думаеш, бо пра герэзію гэтую вядома нам, што ўсюды ёй працівяцца».


\par }{\MM \VS{23}Вызначыўшы ж яму дзень, большасьць прыйшла да яго ў гасподу. І ён з ранку да вечара выкладаў ім, сьведчачы пра Валадарства Божае і пераконваючы іх пра Ісуса з Закону Майсея і Прарокаў.


\par }{\MM \VS{24}І адны былі перакананыя сказаным, а другія ня верылі.


\par }{\MM \VS{25}І, не згаджаючыся між сабою, яны пайшлі, калі Павал сказаў адно слова: «Добра сказаў да бацькоў нашых Дух Сьвяты праз прарока Ісаю, кажучы:


\par }{\MM \VS{26}“Ідзі да народу гэтага і скажы: ‘Слыхам пачуеце, і не зразумееце; і, гледзячы, глядзець будзеце, і ня ўбачыце,


\par }{\MM \VS{27}бо атлусьцела сэрца народу гэтага, і вушамі з цяжкасьцю чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб ня ўбачылі вачыма і не пачулі вушамі, і не зразумелі сэрцам, і не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх’.”


\par }{\MM \VS{28}Дык няхай будзе вам вядома, што паганам паслана збаўленьне Божае, яны і пачуюць».


\par }{\MM \VS{29}І, як ён гэта сказаў, Юдэі выйшлі, маючы між сабою шмат спрэчак.


\par }{\MM \VS{30}А Павал цэлыя два гады заставаўся ў сваёй нанятай кватэры і прыймаў усіх, якія прыходзілі да яго,


\par }{\MM \VS{31}абвяшчаючы Валадарства Божае і навучаючы пра Госпада Ісуса Хрыста з усёй адвагаю без перашкоды.

\par }