\NormalFont\ShortTitle{ПЛАЧ}

{\MT ПЛАЧ ЯРЭМІІ



\par }\ChapOne{Плач 1}{\MM \VerseOne{1}Як сядзіць самотна сталіца, [некалі] шматлюдная! Сталася як удава тая, якая [была] вялікай сярод народаў. Княгіня сярод краінаў сталася нявольніцай!


\par }{\MM \VS{2}Яна плачма плача ўначы, і сьлёзы ейныя на шчоках у яе. Няма для яе пацяшальніка з усіх, што любілі яе; усе сябры ейныя здрадзілі ёй, сталі ворагамі для яе.


\par }{\MM \VS{3}Юдэя ўзята ў палон, [яна] ў горы і няволі вялікай, яна жыве паміж паганамі, не знаходзіць супачынку; усе перасьледвальнікі ейныя дагналі яе ў [месцах] цесных.


\par }{\MM \VS{4}Смутныя шляхі [дачкі] Сыёну, ніхто ня прыйдзе на сьвяты; усе брамы яе спустошаныя; сьвятары яе енчаць; дзяўчаты яе пакутуюць, і горка ёй.


\par }{\MM \VS{5}Прыгнятальнікі яе сталіся галавою, ворагі яе маюць посьпех, бо ГОСПАД даў ёй пакуты за мноства правінаў яе; дзеці яе пайшлі ў палон перад абліччам прыгнятальніка.


\par }{\MM \VS{6}І адыйшла ад дачкі Сыёну ўся велічнасьць яе; князі яе сталіся як алені, якія не знаходзяць пашы, і ідуць яны бяз сілы перад перасьледвальнікам.


\par }{\MM \VS{7}Узгадвае Ерусалім у дні нядолі сваёй і гаротнасьці сваёй усе каштоўнасьці свае, якія былі ў дні даўнейшыя, [перад тым,] як патрапіў народ ягоны ў руку прыгнятальніка, і няма нікога, хто дапаможа яму, і бачаць гэта прыгнятальнікі, і сьмяюцца з руінаў ягоных.


\par }{\MM \VS{8}Грэхам зграшыла [дачка] Ерусаліму, дзеля гэтага сталася нячыстаю; усе, хто шанавалі яе, пагарджаюць ёю, бо бачылі голасьць ейную; яна таксама енчыць і адварочваецца [ад усіх].


\par }{\MM \VS{9}Нячыстасьць ейная — на прыполах ейных, яна ня ўзгадвала пра канец свой; і яна ўпала незвычайна, не было пацяшальніка ў яе. «Глянь, ГОС­ПАДЗЕ, на нядолю маю, бо ўзьвялічыўся вораг».


\par }{\MM \VS{10}Прыгнятальнік выцягнуў руку сваю на ўсе каштоўныя рэчы ейныя, яна бачыла, што ўвайшлі ў сьвятыню ейную пагане, пра якіх Ты загадаў, што яны ня ўвойдуць у царкву Тваю.


\par }{\MM \VS{11}Увесь народ ейны енчыць, шукаючы хлеба, яны аддалі каштоўныя рэчы свае за ежу, каб ажывіць душу сваю. «Глянь, ГОСПАДЗЕ, і прыгледзься, бо я сталася нікчэмнаю».


\par }{\MM \VS{12}«Гэта нішто для вас! Усе вы, што ідзеце па дарозе, прыгледзьцеся і пабачце, ці ёсьць такі боль, як мой боль, які зроблены мне, якім ГОСПАД даў пакуты [мне] ў дзень палючага гневу Свайго.


\par }{\MM \VS{13}З вышыні Ён паслаў агонь у косткі мае і запанаваў над імі; расьцягнуў сетку на ногі мае, павярнуў мяне назад, зрабіў мяне спустошанаю і мляваю ўвесь дзень.


\par }{\MM \VS{14}Ярмо правінаў маіх зьвязана рукою Ягонай; яны сплеценыя, узыйшлі на шыю маю; Ён паваліў сілу маю; Госпад аддаў мяне ў рукі, з якіх я не магу вырвацца.


\par }{\MM \VS{15}Госпад сапхнуў усіх дужых сярод мяне, склікаў грамаду супраць мяне, каб струшчыць юнакоў маіх; як у тоўчні, стаптаў Госпад дзяўчыну, дачку Юды.


\par }{\MM \VS{16}З гэтае прычыны я плачу; вока маё, вока маё выцякае вадою, бо далёка ад мяне пацяшальнік, які ажывіў бы душу маю; сыны мае зьнішчаныя, бо ўзьвялічыўся вораг».


\par }{\MM \VS{17}Выцягвае рукі свае [дачка] Сыёну, няма каму пацешыць яе. ГОСПАД загадаў пра Якуба, вакол яго прыгнятальнікі ягоныя; [дачка] Ерусаліму сталася нячыстаю сярод іх.


\par }{\MM \VS{18}«Праведны ГОСПАД, бо я бунтавалася супраць [слова] вуснаў Ягоных. Слухайце, прашу, усе народы, і пабачце боль мой: дзяўчаты мае і юнакі мае пайшлі ў палон.


\par }{\MM \VS{19}Я клікала каханкаў маіх, але яны падманулі мяне; сьвятары мае і старшыні мае гінуць у горадзе, шукаючы ежы сабе, каб ажывіць душы свае.


\par }{\MM \VS{20}Глянь, ГОСПАДЗЕ, бо цесна мне, унутранасьць мая скорчылася, сэрца маё пераварочваецца ў-ва мне, бо бунтуючыся, я збунтавалася; звонку меч забірае дзяцей, а ў доме — сьмерць.


\par }{\MM \VS{21}Яны пачулі, што я енчу, і няма каму пацешыць мяне; усе ворагі мае пачулі пра нядолю маю і цешацца, што Ты ўчыніў [гэта]. Прывядзі [на іх] дзень, які Ты прадказаў, і няхай бу­дзе з імі, як са мною!


\par }{\MM \VS{22}Няхай уся ліхота іхняя прыйдзе перад аблічча Тваё, і ўчыні ім так, як Ты ўчыніў мне за ўсе правіны мае, бо вялікі енк мой, і сэрца маё млоснае».




\par }\Chap{Плач 2}{\MM \VerseOne{1}Як закрыў Госпад хмарай гневу Свайго дачку Сыёну, скінуў з неба на зямлю славу Ізраіля і не ўзгадаў у дзень гневу Свайго пра падножжа пад ногі Свае.


\par }{\MM \VS{2}Праглынуў Госпад, не пашкадаваў усе пашы Якуба; зруйнаваў у абурэньні Сваім гарады ўмацаваныя дачкі Юды, кінуў на зямлю, апаганіў валадарства і князёў ягоных.


\par }{\MM \VS{3}Адсек у полымі гневу ўвесь рог Ізраіля, прыбраў правіцу Сваю ад аблічча ворага і ўзгарэўся супраць Якуба, як полымя агню, якое жарэ [ўсё] навокал.


\par }{\MM \VS{4}Нацягнуў лук Свой, як вораг, выставіў правіцу Сваю, як прыгнятальнік, і забіў усё што было каштоўнае для вока; у намёце дачкі Сыёну выліў гнеў Свой, як агонь.


\par }{\MM \VS{5}Госпад стаў як вораг, праглынуў Ізраіля, праглынуў усе палацы ягоныя, зруйнаваў гарады ўмацаваныя ягоныя і памножыў у дачкі Юды стогн і смутак.


\par }{\MM \VS{6}Разваліў агароджу Сваю [вакол] саду, зьнішчыў [месцы] спатканьняў Сваіх; ГОСПАД зрабіў, што забыліся на Сыёне пра сьвяты і суботы, і пагрэбаваў у абурэньні гневу Свайго валадаром і сьвятаром.


\par }{\MM \VS{7}Адкінуў Госпад ахвярнік Свой, пагрэбаваў сьвятыняй Сваёй, аддаў у руку ворага муры палацаў ейных; яны ўзьнялі голас у Доме ГОСПАДА, як у дзень сьвяточны.


\par }{\MM \VS{8}Пастанавіў ГОСПАД зруйнаваць муры дачкі Сыёну, працягнуў шнур, не ўхіліў рукі Сваёй ад нішчэньня, і апрануў у жалобу вежы і муры, яны разам змарнелі.


\par }{\MM \VS{9}Абрынуліся на зямлю брамы яе; Ён зьнішчыў і паламіў завалы іхнія; валадар яе і князі яе між паганамі; няма Закону, і прарокі ейныя не знаходзяць відзежу ад ГОСПАДА.


\par }{\MM \VS{10}Сядзяць на зямлі, маўчаць старшыні дачкі Сыёну, пасыпалі попелам галовы свае, падперазаліся зрэбніцаю; схілілі да зямлі галовы свае дзяўчыны Ерусалімскія.


\par }{\MM \VS{11}Выцяклі сьлязьмі вочы мае, унутранасьці мае скорчыліся, вантробы мае вываліліся на зямлю з прычыны загубы дачкі народу майго, калі дзеці і немаўляты зьнемагаюць на вуліцах гораду.


\par }{\MM \VS{12}Яны кажуць да маці сваіх: «Дзе збожжа і віно?», калі яны зьнемагаюць, як параненыя, на вуліцах гораду, калі душа іхняя выліваецца на ўлоньнях маці іхніх.


\par }{\MM \VS{13}Што я засьведчу табе? З кім параўнаю цябе, дачка Ерусаліму? Каго параўнаю з табою, каб пацешыць цябе, дзяўчына, дачка Сыёну? Бо вялікая, як мора, загуба твая. Хто можа вылечыць цябе?


\par }{\MM \VS{14}Прарокі твае мелі для цябе відзежы марныя і фальшывыя, не адкрывалі беззаконьня твайго, каб адвярнуць [ад цябе] палон твой, але мелі ві­дзежы для цябе, цяжары марныя і падманлівыя.


\par }{\MM \VS{15}Пляскаюць у далоні свае над табою ўсе, якія прахо­дзяць дарогаю, сьвішчуць і ківа­юць галовамі сваімі над дачкою Ерусаліму: «Хіба гэта той горад, пра які казалі: “Дасканаласьць прыгажосьці, ра­дасьць для ўсёй зямлі”?».


\par }{\MM \VS{16}Разявілі пашчы свае на цябе ўсе ворагі твае, сьвіш­чуць і скрыгочуць зубамі, кажуць: «Мы праглынулі [яе]! Гэта сапраўды той дзень, якога мы чакалі, мы знайшлі яго, мы бачылі».


\par }{\MM \VS{17}Учыніў ГОСПАД тое, што задумаў; Ён споўніў слова Сваё, якое загадаў ад дзён старадаўніх, зруйнаваў і не пашкадаваў, і ўзрадаваў над табою ворага твайго, узьняў рог прыгнятальнікаў тваіх.


\par }{\MM \VS{18}Крычала сэрца іхняе да Госпада. О, мур дачкі Сыёну! Няхай выліваюцца, як ручай, сьлёзы ўдзень і ўначы, не давай сабе адпачынку, няхай не супакойваецца зрэнка вока твайго.


\par }{\MM \VS{19}Уставай, галасі сярод ночы, на пачатку варты [начной] вылівай, як ваду, сэрца сваё перад абліччам Госпада; узьнімі рукі свае да Яго за душу немаўлятаў тваіх, якія зьнемагаюць з голаду на ростанях усіх вуліцаў.


\par }{\MM \VS{20}Глянь, ГОСПАДЗЕ, і прыгледзься, каму Ты ўчыніў гэта. Ці маюць жанчыны есьці плод свой, немаўлятаў, якіх выкармілі? Ці маюць быць забіваныя ў сьвятыні Госпада сьвятар і прарок?


\par }{\MM \VS{21}Ляжаць на зямлі на вуліцах маладыя і старыя; дзяўчыны мае і юнакі мае пападалі ад мяча; Ты забіў [іх] у дзень гневу Твайго, пусьціў на зарэз, не пашкадаваў.


\par }{\MM \VS{22}Ты паклікаў, як на дзень сьвяточны, жахі мае адусюль. У дзень гневу ГОСПАДА ніхто ня ўцёк і ніхто не застаўся; тых, што я выкарміў і выгадаваў, выгубілі ворагі мае.




\par }\Chap{Плач 3}{\MM \VerseOne{1}Я — той муж, які бачыў гора ад кію гневу Ягонага.


\par }{\MM \VS{2}Ён вёў мяне і прывёў у цемру, а не ў сьвятло.


\par }{\MM \VS{3}Толькі супраць мяне Ён павярнуўся. Ён зьвярнуў руку Сваю на мяне ўвесь дзень.


\par }{\MM \VS{4}Ён зьнішчыў цела маё і скуру маю, патрушчыў косткі мае.


\par }{\MM \VS{5}Ён забудаваў [агароджай] мяне і атачыў жоўцю і гаротаю,


\par }{\MM \VS{6}пасадзіў мяне ў месца цёмнае, як памерлых даўно.


\par }{\MM \VS{7}Ён абгарадзіў мяне, і я ня выйду; Ён зрабіў цяжкімі кайданы мае.


\par }{\MM \VS{8}Нават калі я крычу і малю, Ён спыняе малітву маю.


\par }{\MM \VS{9}Ён абгарадзіў шляхі мае часанымі камянямі, скрывіў сьцежкі мае.


\par }{\MM \VS{10}Ён для мяне — як мядзьведзь, што цікуе, як леў у засадзе.


\par }{\MM \VS{11}Ён забраў шляхі мае і разьдзёр мяне, пакінуў мяне спустошаным.


\par }{\MM \VS{12}Ён нацягнуў лук свой і паставіў мяне як мэту для стралы,


\par }{\MM \VS{13}пусьціў у ныркі мае стрэлы з сагайдаку Свайго.


\par }{\MM \VS{14}Я стаў насьмешкай для ўсяго народу свайго, прыпеўкаю іхняй увесь дзень.


\par }{\MM \VS{15}Ён насыціў мяне горкімі травамі, напаіў мяне палыном,


\par }{\MM \VS{16}пакрышыў зубы мае жвірам, выкачаў мяне ў попеле.


\par }{\MM \VS{17}Ён аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся пра добрае.


\par }{\MM \VS{18}І я сказаў: «Загінула сіла мая і спадзяваньне маё на ГОСПАДА».


\par }{\MM \VS{19}Узгадай нядолю маю і гаротнасьць маю, палын і жоўць.


\par }{\MM \VS{20}Узгадваючы, узгадвае [пра Цябе] і гнецца ў-ва мне душа мая.


\par }{\MM \VS{21}Я вяртаю гэта да сэрца майго, і дзеля гэтага я спадзяюся.


\par }{\MM \VS{22}Гэта міласэрнасьць ГОСПАДА, што мы не загінулі, бо не спынілася літасьць Ягоная.


\par }{\MM \VS{23}Яна аднаўляецца кожную раніцу; вялікая вернасьць Твая.


\par }{\MM \VS{24}«ГОСПАД — гэта частка мая, — казала душа мая, — дзеля гэтага я спадзяюся на Яго».


\par }{\MM \VS{25}Добры ГОСПАД да тых, якія на Яго спадзяюцца, да душы, якая шукае Яго.


\par }{\MM \VS{26}Добра мець надзею і маўкліва [чакаць] збаўленьня ад ГОСПАДА.


\par }{\MM \VS{27}Добра для чалавека, які носіць ярмо ў маладосьці сваёй.


\par }{\MM \VS{28}Няхай ён сядзіць самотна і маўчыць, бо Ён узлажыў на яго [ярмо].


\par }{\MM \VS{29}Няхай закрые пылам вусны свае, можа, ёсьць [яшчэ] надзея.


\par }{\MM \VS{30}Няхай падставіць шчаку таму, які б’е яго, няхай насыціцца ганьбаю,


\par }{\MM \VS{31}бо не адкідае на вякі Госпад,


\par }{\MM \VS{32}бо Ён дае пакуты, але літуецца паводле мноства міласэрнасьці Сваёй,


\par }{\MM \VS{33}бо не з [жаданьня] сэрца Свайго Ён прыгнятае і дае пакуты сынам чалавечым.


\par }{\MM \VS{34}Калі топчуць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,


\par }{\MM \VS{35}калі перакручваюць суд для чалавека перад абліччам Найвышэйшага,


\par }{\MM \VS{36}калі блытаюць чалавека ў справе [судовай], хіба Госпад ня бачыць [гэта]?


\par }{\MM \VS{37}Хто той, які скажа, і [так] станецца, а Госпад [пра гэта] не загадаў?


\par }{\MM \VS{38}Ці ня з вуснаў Найвышэйшага выходзіць ліха і дабро?


\par }{\MM \VS{39}Чаму наракае чалавек, які жыве? Няхай чалавек [наракае] на грахі свае.


\par }{\MM \VS{40}Будзем шукаць і дасьледаваць шляхі свае, і вернемся да ГОСПАДА.


\par }{\MM \VS{41}Узьнясем сэрцы нашыя і далоні да Бога ў небе.


\par }{\MM \VS{42}Мы адступіліся і збунтаваліся, Ты не дараваў.


\par }{\MM \VS{43}Ты закрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў і не шкадаваў.


\par }{\MM \VS{44}Ты закрыў Сябе хмараю, каб не дайшла малітва [да Цябе].


\par }{\MM \VS{45}Ты ўчыніў нас сьмецьцем і агідаю паміж народамі.


\par }{\MM \VS{46}Разьзявілі на нас пашчы свае ўсе ворагі нашыя.


\par }{\MM \VS{47}Страх і яма сталіся ў нас, спусташэньне і загуба.


\par }{\MM \VS{48}Струмяні вады цякуць з вока майго з прычыны загубы дачкі народу майго.


\par }{\MM \VS{49}Вока маё выліваецца безупынна, няма палёгкі,


\par }{\MM \VS{50}аж пакуль ня ўзгляне і ня ўбачыць ГОСПАД з неба.


\par }{\MM \VS{51}Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак гораду майго.


\par }{\MM \VS{52}Палюючы, палююць на мяне, як на птушку, ворагі мае без прычыны.


\par }{\MM \VS{53}Кінулі ў яму жыцьцё маё і кідалі ў мяне камяні.


\par }{\MM \VS{54}Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: “Я загінуў”.


\par }{\MM \VS{55}Я клікаў імя Тваё, ГОСПАДЗЕ, з ямы найглыбейшай.


\par }{\MM \VS{56}Ты чуў голас мой. Не закрывай вуха Тваё ад уздыханьня майго, ад ляманту майго.


\par }{\MM \VS{57}Ты наблізіўся [да мяне] ў дзень, калі я клікаў Цябе. Ты сказаў: “Ня бойся”.


\par }{\MM \VS{58}Ты бараніў мяне, Госпадзе, у справе душы маёй, Ты адкупіў жыцьцё маё.


\par }{\MM \VS{59}Ты бачыў, ГОСПАДЗЕ, крыўду маю, судзі суд мой.


\par }{\MM \VS{60}Ты бачыў усю помсту іхнюю, усе намеры іхнія супраць мяне.


\par }{\MM \VS{61}Ты чуў ганьбаваньне іхняе, ГОСПАДЗЕ, усе намеры іхнія супраць мяне,


\par }{\MM \VS{62}вусны тых, якія паўсталі на мяне, і разважаньні іхнія супраць мяне ўвесь дзень.


\par }{\MM \VS{63}Паглядзі, як яны сядаюць і ўстаюць, а я — прыпеўка для іх.


\par }{\MM \VS{64}Вярні ім аднагароду, ГОСПАДЗЕ, паводле справаў рук іхніх.


\par }{\MM \VS{65}Дай ім смутак сэрца, праклён Твой [няхай будзе] на іх.


\par }{\MM \VS{66}Перасьледуй [іх] у гневе і зьнішчы іх з-пад неба ГОСПАДАВАГА.




\par }\Chap{Плач 4}{\MM \VerseOne{1}Як пацямнела золата, як зьмянілася шчырае золата добрае! Камяні сьвятыні параскіданыя на ростанях усіх вуліцаў.


\par }{\MM \VS{2}Сыны Сыёну, каштоўныя, якія цэняцца як золата найчысьцейшае, [цяпер] лічацца за посуд гліняны, за працу рук ганчара!


\par }{\MM \VS{3}Нават цмокі марскія даюць грудзі, кормяць дзіцянят сваіх; а дачка народу майго [сталася] бязьлітаснай, як страус у пустыні.


\par }{\MM \VS{4}Язык немаўляці ліпне да паднябеньня ад смагі; дзеткі просяць хлеба, і няма нікога, хто адломіць ім [кавалак].


\par }{\MM \VS{5}Тыя, што елі прысмакі, зьнемагаюць на вуліцах; тыя, што апраналіся ў пурпур, абдыма­юць [купы] гною.


\par }{\MM \VS{6}І павялічылася беззаконьне дачкі народу майго болей за грэх Садому, які быў перакулены ў адзін момант, і рукі не дакраналіся да яго.


\par }{\MM \VS{7}Назіры ейныя былі чысьцейшыя за сьнег, бялейшыя за малако, целы іхнія былі чыр­ванейшыя за каралі; яны выглядалі як шафір.


\par }{\MM \VS{8}[А цяпер] выгляд іхні цямнейшы за сажу; не пазнаюць іх на вуліцах; скура іхняя прыліпла да костак іхніх, высахла, сталася як дрэва.


\par }{\MM \VS{9}Лепш было забітым мячом, чым забітым голадам, бо тыя канаюць, прабітыя [мячом], а гэтыя — з нястачы пладоў палявых.


\par }{\MM \VS{10}Рукі жанчынаў чульлівых варылі дзетак сваіх, якія сталіся ежаю для іх у [час] загубы дачкі народу майго.


\par }{\MM \VS{11}ГОСПАД скончыў гнеў Свой, выліў палючы гнеў Свой і запаліў агонь на Сыёне, і ён зжэр падваліны ягоныя.


\par }{\MM \VS{12}Ня верылі валадары зямныя і ўсе жыхары сусьвету, што прыгнятальнік і вораг увойдзе ў брамы Ерусаліму.


\par }{\MM \VS{13}За грахі прарокаў ягоных, за беззаконьні сьвятароў ягоных, якія разьлівалі пасярод яго кроў праведных, [сталася гэта].


\par }{\MM \VS{14}Яны бадзяліся па вуліцах як сьляпыя, яны заплямленыя крывёю; ніхто ня мог дакранацца да адзеньня іхняга.


\par }{\MM \VS{15}«Адыйдзіцеся, нячыстыя!» — крычалі на іх. — «Адыйдзіцеся, адыйдзіцеся, не дакранайцеся!» І яны ўцяклі і бадзяліся; і казалі між народамі: «Яны больш ня будуць [тут] жыць».


\par }{\MM \VS{16}Аблічча ГОСПАДА расьцярушыла іх, Ён больш ня будзе глядзець на іх, [бо] яны абліччы сьвятароў не падымаюць і старым не спагадаюць.


\par }{\MM \VS{17}Выцяклі вочы нашыя, марна чакаючы дапамогі; на варце [сваёй] выглядалі мы народ, які ня можа збавіць.


\par }{\MM \VS{18}Яны палююць на крокі нашыя, каб мы не маглі хадзіць па вуліцах нашых. Канец наш блізка; споўніліся дні нашыя, бо прыйшоў канец наш.


\par }{\MM \VS{19}Хутчэйшыя за арлоў паднебных былі перасьледвальнікі нашыя, па гарах гналіся за намі, у пустыні рабілі засаду на нас.


\par }{\MM \VS{20}Дух ноздраў нашых, памазанец ГОСПАДА злоўлены ў ямы іхнія, а мы казалі пра яго: «У ценю ягоным будзем жыць між народамі».


\par }{\MM \VS{21}Весяліся і радуйся, дачка Эдому, якая жывеш у зямлі Уц! Да цябе таксама дойдзе келіх, нап’ешся і аголішся.


\par }{\MM \VS{22}Скончылася беззаконьне тваё, дачка Сыёну! Ён ня будзе больш выганяць цябе ў палон. Ён наведае беззаконьні твае, дачка Эдому, адкрые грахі твае.




\par }\Chap{Плач 5}{\MM \VerseOne{1}Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую.


\par }{\MM \VS{2}Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам.


\par }{\MM \VS{3}Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.


\par }{\MM \VS{4}Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы.


\par }{\MM \VS{5}Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку.


\par }{\MM \VS{6}Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.


\par }{\MM \VS{7}Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім.


\par }{\MM \VS{8}Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй.


\par }{\MM \VS{9}Прыносім хлеб свой, наражаючы душу сваю на меч у пустыні.


\par }{\MM \VS{10}Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду.


\par }{\MM \VS{11}Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды.


\par }{\MM \VS{12}Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.


\par }{\MM \VS{13}Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы.


\par }{\MM \VS{14}Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць.


\par }{\MM \VS{15}Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.


\par }{\MM \VS{16}Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі.


\par }{\MM \VS{17}Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя,


\par }{\MM \VS{18}бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.


\par }{\MM \VS{19}Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне.


\par }{\MM \VS{20}Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні?


\par }{\MM \VS{21}Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].


\par }{\MM \VS{22}Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?

\par }