Mga Salmo.
73.
Ang awit ni Asaf. Maayo gayod ang Dios sa Israel, labi na gayod sa mga putli ug kasing-kasing. 
Apan ako, hapit na mawad-ig pagtuo, 
kay nasina ako sa garboso ug daotang mga tawo sa dihang nakita ko nga nagmauswagon sila. 
Himsog ang ilang panglawas ug dili sakit ang ilang kamatayon. 
Wala sila mag-antos ug walay mga katalagman nga moabot kanila sama sa ubang mga tawo. 
Busa gipakita nila ang ilang pagkagarboso ug pagkabangis. 
Ang ilang mga kasing-kasing puno sa kadaotan, ug ang kanunay lang nilang gihuna-huna mao ang paghimo ug daotan. 
Mobiay-biay sila ug mosultig daotan. Mapasigarbohon kaayo silang nanghulga sa pagdaog-daog sa uban. 
Nagsulti sila ug daotan batok sa Dios sa langit ug sa mga tawo sa kalibotan. 
Bisan ang katawhan sa Dios mosunod kanila ug modawat sa ilang gipanulti. 
Moingon sila, “Walay kalibotan ang Labing Halangdong Dios! Unsaon niya pagkahibalo?” 
Ingon niana ang mga daotan, walay kabalaka ug mosamot pa gayod kadato. 
Busa wala ba diay kapuslanan ang pagkinabuhi ko nga matarong ug putli? 
Kanunay mo akong gipaantos, O Dios; halos kada buntag gisilotan mo ako. 
Kon gibugal-bugalan ko man ikaw sama sa gisulti sa mga daotan, murag giluiban ko na niana ang imong katawhan. 
Apan sa dihang naninguha ako sa pagsabot niining mga butanga, nalisdan ako, 
hangtod nga miadto ako sa imong balaang puloy-anan, ug didto nasabtan ko kon unsa ang mahitabo sa mga daotan. 
Tinuod gayod nga gibutang mo sila sa walay kasigurohan nga kahimtang, ug laglagon mo sila. 
Kalit lang silang malaglag; modangat kanilang tanan ang makalilisang nga kamatayon. 
Sama sila sa damgo nga mahanaw ra inigmata, O Ginoo. Dili na sila mahinumdoman pa kon masilotan mo na sila. 
Sa dihang nasilo ako ug nasakitan sa hilabihan, 
nahimo akong usa ka hungog; nahisama ako sa usa ka hayop sa imong atubangan nga dili makasabot. 
Apan uban gihapon ako kanimo ug giagak mo ako. 
Gigiyahan mo ako pinaagi sa imong mga tambag, ug sa kaulahian pasidunggan mo ako. 
Wala nay lain pa sa langit nga akong gikinahanglan kondili ikaw lang. Tungod kay ikaw ania kanako, wala na akoy lain pang gihandom sa kalibotan. 
Magmaluya man ang akong lawas ug huna-huna, apan ikaw gihapon, O Dios, mao ang akong kusog. Ikaw lang gayod ang akong gikinahanglan hangtod sa kahangtoran. 
Sigurado gayod nga mangawala ang mga tawo nga mobiya kanimo; laglagon mo kadtong wala magmatinumanon kanimo. 
Apan alang kanako, maayo ang magpaduol kanimo, O Dios. Ikaw Ginoong Dios ang gihimo ko nga akong tigpanalipod, ug isaysay ko ang tanan mong binuhatan. 
