Nehemias.
2.
Sa naunang bulan sa Nisan, niadtong ika-20 nga tuig sa paghari ni Artaxerxes, ako ang taga silbi ug bino sa hari. Niadtong higayona lang niya ako nakitang naguol kaayo. 
Busa gipangutana niya ako, “Nganong masulob-on ka nga wala ka may sakit? Tingali aduna kay problema.” Gikulbaan ako pag-ayo, 
apan mitubag ako sa hari, “Malungtarong kinabuhi alang sa Mahal nga Hari! Masulob-on ako tungod kay ang lugar nga gilubngan sa akong mga katigulangan guba ug nasunog ang mga ganghaan niini.” 
Nangutana ang hari, “Unsa may imong gusto?” Nag-ampo ako sa Dios sa langit, ug pagkahuman mitubag ako sa hari, “Kon mahimo, Mahal nga Hari, ug kon nalipay ka kanako, gusto ko untang mopauli sa Juda, aron tukoron pag-usab ang siyudad nga gilubngan sa akong mga katigulangan.” 
Nangutana kanako ang hari samtang ang rayna naglingkod sa iyang tapad, “Unsa ka kadugay didto, ug kanus-a ka mobalik?” Gisulti ko kon kanus-a ako mobalik, ug gitugotan niya ako. 
Mihangyo usab ako sa hari, “Kon mahimo, Mahal nga Hari, hatagi akog mga sulat alang sa mga gobernador sa probinsya sa kasadpan sa Eufrates aron tugotan nila ako nga moagi sa ilang teritoryo sa akong pagpauli sa Juda. 
Ug kon mahimo, hatagi usab akog sulat alang kang Asaf, ang tig-atiman sa imong kakahoyan, aron hatagan niya akog mga kahoy nga gamiton sa paghimo sa ganghaan sa palasyo duol sa Templo, sa paghimog paril sa siyudad, ug sa balay nga akong puy-an.” Gituman sa hari ang akong gihangyo kaniya tungod sa kaayo sa Dios kanako. 
Sa paglakaw ko, gipaubanan ako sa hari ug mga opisyal sa mga sundalo ug mga tigkabayo. Pag-abot ko sa kasadpan sa Eufrates, gihatag ko sa mga gobernador ang sulat sa hari. 
Apan sa dihang nadunggan ni Sanbalat nga taga-Horon ug ni Tobia nga usa ka opisyal nga Amonihanon nga miabot ako sa pagtabang sa mga Israelinhon, nasuko sila pag-ayo. 
Paglabay sa tulo ka adlaw gikan sa akong pag-abot sa Jerusalem, 
milakaw ako pagkagabii kuyog sa pipila ko nga mga kauban. Wala ko isulti kang bisan kinsa ang gibati ko nga gustong ipahimo sa Dios kanako bahin sa Jerusalem. Wala akoy laing mananap nga dala gawas lang gayod sa asno nga akong gisakyan. 
Migawas ako agi sa ganghaan nga nag-atubang sa patag paingon sa Atabay sa Dragon hangtod sa ganghaan nga duol sa gilabayan ug basura. Gisusi ko ang naguba nga mga paril sa Jerusalem ug ang mga ganghaan niini nga nangasunog. 
Mipadayon ako ngadto sa ganghaan nga gitawag ug Tuboran hangtod sa Kaligoanan sa Hari, apan dili makaagi didto ang akong asno. 
Busa mipadayon na lang ako sa lugut, ug gisusi ang mga paril niadtong gabhiona. Pagkahuman, mibalik ako agi gihapon didto sa ganghaan nga nag-atubang sa patag. 
Wala makahibalo ang mga opisyal sa lugar kon diin ako gikan ug kon unsay akong gihimo. Kay wala pa gayod akoy gisultihan nga Judio bahin sa akong plano, bisan ang mga pari, mga halangdon nga tawo, mga opisyal, ug ang uban pa nga nalambigit sa buluhaton. 
Unya miingon ako kanila, “Nakita ninyo ang makaluluoy nga kahimtang sa atong siyudad. Guba ang Jerusalem ug nasunog ang mga ganghaan niini. Tukoron nato pag-usab ang paril sa Jerusalem aron dili na kita maulawan.” 
Giingnan ko usab sila kon unsa kamaayo ang Dios kanako ug kon unsa ang giingon sa hari kanako. Mitubag sila, “Sige, tukoron nato pag-usab ang paril.” Busa nangandam sila aron sugdan kining maayong buluhaton. 
Apan sa dihang nabalitaan kini ni Sanbalat nga taga-Horon, ni Tobia nga usa ka opisyal nga Amonihanon, ug ni Geshem nga Arabo, gibugal-bugalan nila kami ug gikataw-an. Miingon sila, “Unsa kanang inyong gipanghimo? Nagplano ba kamo sa pagrebelde sa hari?” 
Gitubag ko sila, “Magmalampuson kami pinaagi sa tabang sa Dios sa langit. Kami nga iyang mga alagad magsugod sa pagpatukod sa paril sa Jerusalem. Apan kamo wala gayoy labot o katungod sa Jerusalem, ug wala usab kamoy bahin sa among kasaysayan.” 
