Isaias.
51.
Miingon ang Ginoo, “Pamati kamo kanako, kamong gustong maluwas ug modangop kanako. Hinumdomi ninyo si Abraham ug si Sara nga inyong katigulangan. Sama sila sa bato diin kamo gitipak o sa bangag diin kamo gikub-kub. Sa dihang gitawag ko si Abraham, nag-inusara lang siya. Apan gipanalanginan ko siya ug gihatagan ug daghang mga kaliwat. 
Kaloy-an ko gayod ang Jerusalem ug ang tanang mga dapit niini nga nangaguba. Ang mga disyerto niini himuon kong sama sa Eden nga akong hardin. Maanaa ang kalipay ug kasadya sa Jerusalem ug adunay pagpasalamat ug mga pag-awit usab. 
“Pamati kamo kanako, O katawhan ko! Patalinghogi ninyo ako, O nasod ko! Ipadayag ko ang akong kasugoan. Ug ang akong katarong ug kaangayan mohatag ug kahayag sa mga nasod. 
Hapit ko na kamo hatagan ug kadaogan. Sa dili madugay luwason ko kamo. Dumalahan ko ang mga nasod. Ang anaa sa mga isla maghulat kanako ug maglaom sa akong gahom. 
Tan-awa ninyo ang kalangitan ug ang kalibotan. Mawala ang kalangitan sama sa aso. Mogabok ang kalibotan sama sa panapton. Mangamatay ang mga lumulupyo niini sama sa gagmayng mananap nga naglupad. Apan ang kaluwasan ug kadaogan nga ihatag ko magpadayon sa walay kataposan. 
“Pamatia ninyo ako, kamo nga nasayod kon unsa ang husto ug nagtuman sa akong kasugoan! Ayaw kamo kahadlok sa mga pagsaway ug pagpakaulaw sa mga tawo kaninyo. 
Kay mahisama sila sa panapton nga kutkoton sa mga gagmayng mananap. Apan ang kadaogan ug kaluwasan nga akong ihatag magpadayon sa walay kataposan.” 
Sige na, Ginoo, tabangi kami. Gamita ang imong gahom sa pagluwas kanamo. Tabangi kami sama sa imong gihimo kaniadto. Dili ba ikaw man ang nagtagod-tagod sa dragon nga si Rahab? 
Dili ba ikaw man ang nagpamala sa dagat aron sa paghimog agianan diha sa taliwala niini aron makatabok ang katawhan nga imong giluwas? 
Mobalik sa Zion ang imong mga linuwas nga nag-awit sa walay hunong nga kalipay. Mawala na ang ilang kasubo, ug mag-awas-awas ang ilang kalipay. 
Mitubag ang Ginoo, “Ako mao ang nagdasig kaninyo. Busa nganong mahadlok man kamo sa mga tawong mamatay ra sama sa sagbot? 
Nalimot na ba kamo nga ako ang naghimo kaninyo? Ako ang nagbukhad sa kalangitan ug nagbutang sa mga patukoranan sa kalibotan. Nganong nagkinabuhi kamo nga kanunayng adunay kahadlok sa kasuko sa mga naglutos ug buot molaglag kaninyo? Ang ilang kasuko dili na makaunsa kaninyo. 
Sa dili madugay buhian ang mga binihag. Dili sila mamatay sa gibilanggoan kanila, ni mawad-an ug pagkaon. 
Kay ako, ang Ginoo nga inyong Dios, ang nagkutaw sa dagat aron modahunog ang mga balod. Makagagahom nga Ginoo ang akong ngalan. 
Gitudlo ko kaninyo ang angay ninyong isulti, ug gipanalipdan ko kamo pinaagi sa akong gahom. Ako ang nagpahimutang sa kalangitan ug ang nagbutang sa mga patukoranan sa kalibotan. Ug ako ang nag-ingon sa Zion, ‘Ikaw ang akong katawhan.’ ” 
Bangon na, Jerusalem! Ang kasuko sa Ginoo sama sa ilimnon sa kopa nga gihurot mo ug inom hangtod nga nagsusapinday ka sa kahubog. 
Walay usa sa imong katawhan nga makaagak kanimo; walay usa kanila nga makatabang kanimo. 
Nahitabo kanimo kining duha ka kalamidad: naguba ikaw tungod sa gubat ug nag-antos sa kagutom ang imong katawhan. Walay nahibilin sa imong katawhan nga modasig ug molipay kanimo. 
Gipangkuyapan sila ug nagbuy-od sa eskina sa matag dalan sama sa usa nga nalit-agan. Nahiagom sila sa labihan nga kasuko sa Ginoo; gibadlong sila sa imong Dios. 
Busa pamatia ninyo kini, kamong nag-antos ug nangahubog apan dili tungod sa bino. 
Mao kini ang giingon sa Ginoo nga inyong Dios nga naglaban kaninyo, “Pamati! Gikuha ko na gikan kaninyo ang akong kasuko nga daw ilimnon sa kopa nga makahubog. Dili ko na kamo paimnon niini pag-usab. 
Ihatag ko kini nga kopa sa mga nagpaantos kaninyo, ug sa nagsugo kaninyo nga mohapa aron ilang tumban ug himuong daw yuta ug dalan ang inyong mga likod.” 
