Mga Panultihon.
24.
Ayaw kasina sa mga daotan o paninguha nga makighigala kanila, 
kay ang ilang gihuna-huna ug gipanulti mao ang pagpasakit sa uban. 
Pinaagi sa kaalam matukod ang usa ka balay, ug mapalig-on kini pinaagi sa maayong panabot; ug ang mga kuwarto niini mapuno sa nindot ug mahalon nga mga kabtangan pinaagi sa kahibalo. 
Ang mga tawong maalamon dakog ikatabang panahon sa gira, 
kay kinahanglan ang ilang mga tambag sa pagpakig-gira. Ug mas dako ang tsansa nga modaog kon daghan ang magtatambag. 
Dili matugkad sa tawong buang-buang ang kaalam. Wala siyay ikasulti kon maalamong mga butang nay hisgotan. 
Ang tawong magplano kanunay ug daotan ilado nga tigpasiugdag daotan. 
Sala ang bisan unsay ipasiugda sa tawong buang-buang, ug ngil-aran ang mga tawo sa bugal-bugalon. 
Kon mawad-an kag paglaom sa panahon sa kalisod, timailhan kana nga ikaw huyang. 
Ayaw pagduha-duha sa pagluwas sa mga tawo nga dili sad-an nga gihukman nga patyon. 
Moingon ka nga wala ka mahibalo bahin niini, apan nahibalo ang Dios kon nagsulti ka sa tinuod o wala. Nagbantay siya kanimo ug nakahibalo siya kon unsay anaa sa imong huna-huna. Balosan ka niya sumala sa imong binuhatan. 
Anak, maingon nga ang dugos tam-is ug makaayo kanimo, ingon usab niana ang kaalam. Kay kon maalamon ka, aduna kay maayong kaugmaon ug dili mapakyas ang imong mga pangandoy. 
Ayaw pag-awat sa tawong daotan nga manglungkab sa pinuy-anan sa tawong matarong. 
Kay bisan makapito pa mapandol ang tawong matarong, makabangon ra gihapon siya. Apan kon ang daotan ang malaglag, dili na siya makabangon pa. 
Ayaw pagmaya kon adunay daotang mahitabo sa imong kaaway. 
Makita sa Ginoo ang imong gibuhat, ug dili niya kini magustohan; ug undangan niya ang pagsilot sa imong kaaway. 
Ayawg kalagot o kasina sa daotang mga tawo, 
kay wala silay maayong kaugmaon ug mahisama sila sa suga nga napalong. 
Anak, tahora ang Ginoo ug ang hari. Ayaw pakig-uban sa mga tawong nakigbatok kanila, 
kay wala ka masayod kon unsay kalaglagan nga kalit nga ipadala sa Ginoo o sa hari ngadto kanila. 
Ania pay laing mga panultihon gikan sa maalamon nga mga tawo: Dili maayo nga aduna kay pinalabi sa imong paghukom. 
Kon ipalingkawas mo ang nakasala, tunglohon ug kapungtan ka sa mga tawo. 
Apan kon silotan mo ang nakasala, panalanginan ka ug mouswag ka pa. 
Ang dili bakak nga tubag nagpadayag sa tinuoray nga panaghigalaay. 
Andama una ang imong panginabuhian, sama sa uma, sa dili ka pa magtukod ug panimalay. 
Ayaw pagsaksi batok sa imong isigka-tawo sa walay igong hinungdan, o manugilon ug bakak bahin kaniya. 
Ayaw pag-ingon, “Balosan ko siya sa iyang gihimo kanako. Himuon ko usab kaniya ang iyang gihimo kanako.” 
Miagi ako sa uma sa usa ka tawong tapolan ug walay panabot. 
Puno na kini sa mga sagbot ug sampinit, ug guba na ang koral niini. 
Gipamalandongan ko pag-ayo kining akong nakita ug nakuha ko kini nga leksyon: 
Higda-higda, tulog-tulog, ug pagpangiyugpos gamay, tawong tapolan, 
ug sa kalit lang moabot kanimo ang kawad-on nga daw sama sa armadong tulisan. 
