Isaias.
60.
“Bangon, O Jerusalem, ug sidlak sama sa adlaw! Kay miabot na ang imong kaluwasan ug misidlak na kanimo ang gahom sa Ginoo. 
Tabonan sa bagang kangitngit ang mga nasod sa kalibotan, apan kamo dan-agan sa gahom sa Ginoo. 
Moduol ang mga nasod ug ang ilang mga hari sa imong kahayag. 
“Tan-aw sa imong palibot! Nagkatigom na ang imong katawhan. Mamauli na sila kanimo gikan sa layong mga dapit ug mura silag mga bata nga gikugos. 
Malipay ka gayod inigkakita mo niini. Mag-awas gayod sa kalipay ang imong kasing-kasing kay ang mga bahandi sa mga nasod ug sa kadagatan pagadad-on diha kanimo. 
Mapuno ang imong kayutaan sa mga kamelyo sa mga taga-Midian ug mga taga-Efa. Kadtong gikan sa Sheba moabot nga adunay dalang mga bulawan ug mga insenso aron mosimba sa Ginoo. 
Dad-on kanimo sa mga taga-Kedar ug sa taga-Nebayot ang daghan nilang mga karnero, ug dawaton kini ingon nga halad sa halaran sa Ginoo. Himuon sa Ginoo nga halangdon ang iyang Templo. 
“Molayag ang mga barko nga daw sa mga panganod nga naglupad, ug daw sa mga salampati nga nagpadulong sa ilang mga salag. Kini nga mga barko alang sa mga nagpuyo sa mga isla nga naglaom sa Ginoo. Pangunahan sila sa mga barko gikan sa Tarshish sa pagdala sa imong katawhan pabalik kanimo gikan sa layong mga dapit. Magdala usab silag mga bulawan ug mga pilak alang sa Ginoo nga imong Dios, ang Balaang Dios sa Israel, kay gipasidunggan ka niya.” 
Nag-ingon ang Ginoo sa Jerusalem, “Pabarogon sa mga langyaw ang imong mga paril, ug ang ilang mga hari moalagad kanimo. Bisan gisilotan ka nako tungod sa akong kasuko, kaloy-an ka nako tungod sa akong kaayo. 
Kanunay na unyang abli ang imong pultahan adlaw ug gabii, sa pagdawat sa mga bahandi sa mga kanasoran. Moparada ang mga hari sa pagsulod sa imong gingharian. 
Kay malaglag gayod sa hingpit ang mga nasod o gingharian nga dili moalagad kanimo. 
“Ang bahandi sa Lebanon maimo, ang ilang mga kahoy nga pino, enebro, ug sipres, aron sa pagpatahom sa Templo nga akong puloy-anan. 
Ang mga kaliwat sa mga nagdaog-daog kanimo moduol kanimo nga magyukbo. Moluhod sa imong tiilan ang tanang mitamay kanimo, ug tawgon ka nila nga ‘Siyudad sa Ginoo’ o ‘Zion, ang Siyudad sa Balaang Dios sa Israel.’ 
“Bisag gisalikway ka ug gidumtan, ug walay nagtagad kanimo kaniadto, himuon ka nako nga halangdon hangtod sa kahangtoran, ug ikalipay ka sa tanang henerasyon. 
Atimanon ka sa mga nasod ug sa ilang mga hari sama sa usa ka bata nga gipasuso sa iyang inahan. Unya masayran mo nga ako mao ang Ginoo, ang imong Manluluwas ug Manunubos, ang Makagagahom nga Dios ni Jacob. 
Ilisdan ko ang mga materyales sa imong Templo, ang mga bronsi ilisdan kog bulawan, ang mga puthaw ilisdan kog plata, ang mga kahoy ilisdan kog bronsi, ug ang mga bato ilisdan kog puthaw. Ug molungtad diha kanimo ang kalinaw ug pagkamatarong. 
Wala nay kagubot nga mahitabo diha sa imong yuta. Wala nay kalaglagan nga moabot kanimo. Magpalibot kanimo ang kaluwasan nga daw sa paril, ug magdayeg kanako ang mosulod sa imong mga pultahan. 
“Dili mo na kinahanglan ang kahayag sa adlaw ug sa bulan, kay ako, ang Ginoo, mao na ang mahimo nimong kahayag hangtod sa kahangtoran. Ako nga imong Dios mao na ang imong himaya. 
Ako ang mahimo nimong adlaw ug bulan nga dili mosalop; ang imong kahayag hangtod sa kahangtoran. Ug matapos na ang imong mga pag-antos. 
Ang tanan mong katawhan mahimong matarong, ug panag-iyahan nila ang yuta sa Israel hangtod sa hangtod. Gihimo ko sila; sama sila sa tanom nga akong gitanom alang sa akong kadungganan. 
Gamay lang sila, apan modaghan gayod sila. Wala silay katakos, apan mahimo silang gamhanan nga nasod. Ako, ang Ginoo, ang mohimo niini sa madali, sa gitakda nga panahon.” 
