Mga Salmo.
102.
Pag-ampo sa usa ka tawong nag-antos sa dihang luya na siya. Gibutyag niya ang iyang mulo ngadto sa Ginoo. Ginoo, pamatia ang akong pag-ampo. Pamatia ang akong pagpangayo ug tabang kanimo. 
Ayaw pagtago kanako sa panahon sa akong kalisod. Pamatia ako kon motawag ako kanimo, ug tubaga dayon ako. 
Kay ang akong kinabuhi gakahanaw sama sa aso; ang akong kabukogan daw gisunog. 
Daw sagbot ako nga gitunob-tunoban ug nalaya; ug nawad-an akog gana sa pagkaon. 
Tungod sa akong kusog nga pag-agulo, bukog na lang ako ug panit. 
Nag-inusara ako sama sa langgam sa kamingawan o sama sa ngiwngiw diha sa guba ug biniyaan nga dapit. 
Dili ako makatulog; sama ako sa langgam nga nag-inusara sa atop sa balay. 
Kanunay akong pakaulawan sa akong mga kaaway. Gibiay-biay nila ako ug gigamit nila ang akong ngalan sa pagtunglo sa uban. 
Wala na akoy kaon-kaon; gayaka na lang ako sa abo ug naghilak, 
tungod sa imong labihang kasuko kanako. Daw sa imo akong gipunit ug gilabay. 
Ang akong kinabuhi sama sa anino nga nahanaw. Ug sama ako sa sagbot nga nangalaya. 
Apan ikaw, Ginoo, naghari sa walay kataposan; hinumdoman ka sa mga katawhan hangtod sa kahangtoran. 
Kaloy-an mo na ang Zion, tungod kay miabot na ang gitagal nga panahon nga ipakita mo ang imong kaayo kaniya. 
Kay kini nga siyudad gihigugma o gikabalak-an pa gihapon sa imong katawhan nga imong mga alagad bisan guba na kini. 
Ang kanasoran motahod sa Ginoo; ang tanang hari sa kalibotan motahod sa iyang gahom. 
Kay patindogon pag-usab sa Ginoo ang Zion; ipakita niya ang iyang gamhanang presensya. 
Tubagon niya ang pag-ampo sa mga makaluluoy; dili niya ipakawalay-bili ang ilang pag-ampo. 
Isulat kini alang sa umaabot nga mga henerasyon, aron modayeg sila sa Ginoo: 
Gitan-aw sa Ginoo ang kalibotan gikan didto sa iyang balaang dapit sa langit, 
aron madungog niya ang mga pag-agulo sa iyang katawhan nga binihag ug aron luwason ang iyang katawhan nga gihukman nga patyon. 
Ug tungod niini, ang gipanghimo sa Ginoo imantala sa Jerusalem, ug didto pagadayegon siya. 
Mahitabo kini kon magtigom na ang mga katawhan gikan sa mga nasod ug mga gingharian sa pagsimba sa Ginoo. 
Anaa pa lamang ako sa tunga-tunga sa akong kinabuhi, apan gihimo na akong maluya sa Ginoo; gipamub-an niya ang akong kinabuhi. 
Busa miingon ako: “O Dios ko nga nagkinabuhi sa walay kataposan, ayaw una kuhaa ang akong kinabuhi sa dili pa ako matigulang. 
Kaniadto gibuhat mo ang kalibotan ug ang kalangitan. 
Kini sila mangawala apan ikaw magpadayon sa gihapon. Magabok silang tanan sama sa bisti. Ilisan mo sila sama sa bisti ug mawala sila. 
Apan ikaw mao lang sa gihapon; wala kay kataposan. 
Ang mga kaliwat sa imong mga alagad magkinabuhi nga luwas sa katalagman ug imo silang bantayan.” 
