Mga Salmo.
77.
Ang awit alang sa maestro nga si Jedutun. Ang awit ni Asaf. Misinggit ako sa pagpakitabang sa Dios aron madunggan niya ako. 
Sa panahon sa kalisod nag-ampo ako sa Ginoo. Sa panahon sa kagabhion wala ako gikapoy sa pagbayaw sa akong mga kamot sa pag-ampo, apan wala gihapon ako malipay. 
Kon mamalandong ako sa Dios, makapanghupaw ako ug mawad-an ug paglaom. 
Wala niya ako pakatulga; dili ako makasulti tungod kay nahasol ako. 
Gihuna-huna ko ang mga adlaw nga nanglabay ug ang dugay nang mga katuigan. 
Kon gabii, lawom kaayo ang akong gihuna-huna. Namalandong ako ug mao kini ang gipangutana ko sa akong kaugalingon: 
“Isalikway na lang ba ako sa Ginoo sa hingpit? Dili na ba gayod siya malipay kanako? 
Nawala na ba gayod ang iyang paghigugma kanako? Dili na ba gayod niya tumanon ang iyang saad? 
Nalimot na ba siya sa pagpakita ug kaluoy? Wala na ba siyay kaluoy tungod sa iyang kasuko?” 
Unya miingon ako, “Ang gikasakit sa akong buot mao nga ang Labing Halangdong Dios wala na nagtabang.” 
Ginoo, hinumdoman ko ang imong mga buhat. Oo, hinumdoman ko ang mga milagro nga gipanghimo mo kaniadto. 
Huna-hunaon ko ug pamalandongan ang tanan mong gamhanang mga buhat. 
O Dios, ang imong pamaagi lahi kaysa uban. Walay dios nga sama kanimo kagamhanan. 
Ikaw ang Dios nga naghimo ug mga milagro. Gipakita mo ang imong gahom sa mga katawhan. 
Pinaagi sa imong gahom giluwas mo ang imong katawhan nga mga kaliwat ni Jacob ug ni Jose. 
Ang katubigan, O Dios, daw sama sa tawo nga sa dihang nakakita kanimo nahadlok ug nangurog. 
Mihatag ug ulan ang langit; nagdalogdog ug nagpangilat sa bisan asang dapit. 
Madungog ang dinahunog sa dalogdog diha sa bagyo; ang mga kilat mipadan-ag sa kalibotan; ug natay-og ang kalibotan. 
Gilatas mo ang dagkong mga balod sa dagat, apan wala makita kon asa ka miagi. 
Gigiyahan mo ang imong katawhan nga daw panon sa mga karnero, pinaagi kang Moises ug kang Aaron. 
