Mga Panultihon.
8.
Ang kaalam ug pagsabot sama sa tawong nagwali. 
Nagbarog siya diha sa habog nga mga lugar sa daplin sa kadalanan, sa gisang-an sa dalan, 
duol sa mga pultahan sa lungsod, ug sa mga agianan. Ug nagwali siyag kusog: 
“Kamong tanan nga katawhan, nakigsulti ako. 
Kamong mga walay kahibalo, pagmaalamon kamo. Kamong mga buang-buang, sabta kini. 
Pamati kamo, kay mapuslanon ug husto kining akong isulti. 
Tinuod gayod ang akong gisulti ug ngil-aran ako sa nagsultig daotan. 
Matarong ang tanan kong gisulti ug wala gayod kini sagol nga bakak o limbong. 
Masabtan kining tanan ug walay sayop alang sa mga tawong adunay pagsabot. 
Palabiha ang kaalam ug ang akong pagtul-id sa imong pamatasan kaysa pilak ug bulawan. 
Kay ang kaalam mas bililhon pa kaysa mahalong mga bato ug wala gayoy butang nga imong pangandoyon nga makatupong niini. 
“Ako, nga mao ang kaalam, kahibalo motimbang-timbang kon unsay husto o dili, ug kahibalo ako modesisyon sa ensakto. 
Ang nagtahod sa Ginoo nasilag sa daotan. Gikasilagan ko ang pagpanghambog, ang pagkamapahitas-on, ang daotang batasan, ug ang pagpamakak. 
Maayo akong motambag ug aduna akoy husto nga kaalam. Adunay pagsabot ako ug gahom. 
Pinaagi kanako makadumala ang mga hari, ug makahimo ang mga pangulo ug matarong nga mga kasugoan. 
Pinaagi kanako makadumala ang mga tigdumala ug ang mga opisyal, ang tanan nga nagdumala nga matarong. 
Gihigugma ko ang naghigugma kanako; ang mangita kanako makakaplag kanako. 
Makahatag akog bahandi, dungog, kauswagan, ug kadaogan nga molungtad. 
Ang akong mahatag mas bililhon pa kaysa purong bulawan o pilak. 
Ginasunod ko kon unsay matarong ug husto. 
Ang naghigugma kanako hatagan kog bahandi; pun-on ko ang ilang tipiganan sa bahandi. 
“Daan na akong kauban sa Ginoo sa wala pa niya mugnaa ang tanan. 
Gitugotan niya nga anaa na ako sukad pa sa una. Diha na ako sa wala pa ang kalibotan: ang dagat, ang mga tuboran, ang mga bukid, ang mga bungtod, ang mga kaumahan, ug bisan ang mga abog. 
Diha na ako sa pagmugna niya sa langit, sa pagbutang niya sa utlanan sa langit ug sa yuta, 
sa pagmugna niya sa mga panganod, sa pagpatubod niya sa mga tuboran sa kahiladman, 
sa pagbutang niya sa utlanan sa dagat aron dili kini molapaw, ug sa pagbutang niya sa mga pundasyon sa kalibotan. 
Sama ako sa usa ka arkitekto diha sa tapad sa Ginoo. Ako ang iyang kalipay adlaw-adlaw, ug malipayon ako kanunay sa iyang presensya. 
Nalipay ako sa kalibotan nga iyang gimugna ug sa mga katawhan. 
“Busa karon mga anak, pamatia ninyo ako, kay bulahan ang nagsunod sa akong mga pamaagi. 
Pamatia ninyo ang akong pagtul-id sa inyong pamatasan aron mahimo kamong maalamon, ug ayaw gayod ninyo kini kalimti. 
Bulahan ang tawo nga kanunayng nangandam ug naghulat sa pagpamati kanako. 
Kay ang tawo nga nangita kanako makaangkon sa maayo ug taas nga kinabuhi, ug pakamaayohon siya sa Ginoo. 
Apan ang tawo nga wala mangita kanako, nagsakit lang sa iyang kaugalingon. Ang tanang mga nasuko kanako gusto ug kamatayon.” 
