Mga Salmo.
69.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Awita kini sa tono sa awit nga “Mga Liryo.” Ang awit ni David. Luwasa ako, O Dios, kay nahisama ako sa tawo nga hapit nang malumos. 
Daw naunlod ako sa lawom nga lapok ug walay matugkaran. Mura ug anaa ako sa lawom nga tubig ug daw maanod na sa baha. 
Gikapoy na ako sa pagpangayog tabang ug sakit na ang akong tutunlan. Mingitngit na ang akong panan-aw sa pagpaabot sa imong tabang, O Dios ko. 
Pagkadaghan gayod sa nagdumot ug buot mopatay kanako sa walay igong hinungdan. Mas daghan pa sila kaysa akong buhok. Gibutang-butangan nila ako ug gipugos sa pag-uli sa mga butang nga wala ko kawata. 
Nahibalo ka, O Dios, sa akong mga kabuang; wala matago kanimo ang akong mga sala. 
Ginoong Dios nga Makagagahom, Dios sa Israel, hinaut nga dili maulawan tungod kanako ang mga nagsalig ug nagdangop kanimo. 
Kay tungod kanimo giinsulto ug gipakaulawan ako. 
Nahisama ako sa usa ka langyaw ngadto sa akong mga kadugo; daw sama ako sa usa ka estranghero ngadto sa akong mga igsoon. 
Tungod sa paghigugma ko sa imong balay, ginalaglag ako, ug gisakitan ako sa mga pagpanamastamas sa mga tawo kanimo. 
Kon maghilak ako ug magpuasa, pakaulawan nila ako. 
Kon magbisti akog sako sa pagpakita nga nagsubo ako, biay-biayon nila ako. 
Ginalibak ako sa mga tawo nga nanglingkod diha sa pultahan sa lungsod, ug naghimo-himo ang mga hubog ug awit sa pagbiay-biay kanako. 
Apan nag-ampo ako kanimo, Ginoo. Nanghinaut nga sa panahon nga kaloy-an mo ako, tubagon mo ang akong pag-ampo sumala sa imong dakong gugma kanako. Tungod kay matinumanon ka sa imong saad sa pagluwas, 
haw-asa ako gikan sa lapok. Ayaw itugot nga maunlod ako. Luwasa ako sa mga nagdumot kanako ug sa lawom nga tubig. 
Ayaw itugot nga maanod ako sa baha, o malumos sa mga balod, o mamatay. 
Tubaga ako, Ginoo, tungod sa imong kaayo ug gugma kanako. Tagda ako sumala sa imong dakong kaluoy kanako. 
Ayaw pagtago gikan kanako nga imong sulugoon. Tubaga dayon ako kay ania ako sa kalisod. 
Duol kanako ug luwasa ako gikan sa akong mga kaaway. 
Nasayod ka kon giunsa nila ako sa pagpakaulaw, pag-insulto, ug pagpanamastamas. Nakita mo ang tanan kong mga kaaway. 
Nasakitan ako sa ilang pagpakaulaw kanako ug nawad-an akog kadasig. Nagpaabot ako nga kaloy-an, apan wala gayoy naluoy kanako. Nagpaabot ako nga lipayon, apan wala gayoy milipay kanako. 
Gibutangan hinuon nila ug hilo ang akong pagkaon, ug sa dihang giuhaw ako gihatagan nila ako ug suka. 
Samtang magkombira sila, hinaut pa nga mangalaglag sila ug ang ilang mga bisita. 
Hinaut pa nga mabuta sila ug kanunayng magkurog. 
Ibubo ang imong kasuko kanila, Ginoo. Ipahiagom sila sa imong kapungot. 
Hinaut unta nga maawaaw ang dapit nga ilang gipuy-an, ug wala nay mopuyo sa ilang mga tolda. 
Kay gilutos nila ang mga tawo nga imong gisilotan, ug gipanabi nila ang mga pag-antos sa mga samdan. 
Idugang pa gayod kini sa ilang mga sala ug ayaw sila luwasa. 
Panasa ang ilang mga ngalan sa libro nga gilistahan sa mga buhi; ayaw sila ilista uban sa mga matarong. 
Nasakitan ako ug nag-antos, busa panalipdi ako, O Dios, ug luwasa. 
Dayegon ko ang Dios pinaagi sa awit. Pasidunggan ko siya uban ang pagpasalamat. 
Mas makapalipay kini sa Ginoo kaysa mga halad nga baka. 
Kon makita kini sa mga kabos, malipay sila; ang mga nagdangop sa Dios molig-on. 
Maminaw ang Ginoo sa mga kabos ug dili niya kalimtan ang iyang mga katawhan nga nabilanggo. 
Dayega ninyo ang Dios, kamong tanan nga anaa sa kalangitan, sa kalibotan, ug sa kadagatan. 
Kay luwason sa Dios ang Zion, ug pabarogon niya pag-usab ang mga lungsod sa Juda. Mopuyo didto ang iyang katawhan ug panag-iyahon nila kini. 
Ang mga kaliwat sa iyang mga alagad mao ang manunod niini, ug ang mga naghigugma kaniya mopuyo didto. 
