Mga Salmo.
31.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Awit ni David. Kanimo, Ginoo, nagdangop ako. Ayaw itugot nga maulawan ako. Luwasa ako, tungod kay ikaw matarong. 
Pamatia ako ug luwasa dayon. Panalipdi ako nga daw sama ikaw sa salipdanan nga bato; panalipdi ako nga daw sama ikaw sa lig-ong tago-anan. 
Tungod kay ikaw ang akong salipdanan nga bato ug lig-ong tago-anan, tultoli ug giyahi ako aron mapasidunggan ang imong ngalan. 
Ilikay ako sa lit-ag nga gipahimutang sa akong mga kaaway alang kanako, kay ikaw ang akong tigpanalipod. 
Gitugyan ko kanimo ang akong kinabuhi. Luwasa ako, Ginoo, Dios nga kasaligan. 
Gikasilagan ko ang nagsimba sa walay pulos nga mga dios-dios, kay nagsalig man ako kanimo, Ginoo. 
Maglipay gayod ako tungod sa imong gugma, kay nakita mo ang akong mga pag-antos, ug nahibalo ka sa akong mga kalisdanan. 
Wala mo ako itugyan sa akong mga kaaway; giluwas mo ako sa katalagman. 
Kaloy-i ako, Ginoo, kay ania ako sa kalisod. Nanghubag na ang akong mga mata sa paghinilak, ug naluya na ako. 
Ang akong kinabuhi kanunay lang anaa sa kasubo. Pila ka tuig na akong naghilak. Naluya na ako tungod sa akong mga pag-antos, ug daw sa nangagupok na ang akong mga bukog. 
Gibugal-bugalan ako sa tanan kong mga kaaway, labi na sa akong mga silingan. Bisan ang akong mga kaila nahadlok na kanako. Kon makita nila ako sa dalan magpahilayo sila kanako. 
Gikalimtan na nila ako nga daw sa patay. Alang kanila sama ako sa buak nga kolon nga dili na mapuslan. 
Madungog ko ang hungihong sa daghang mga kaaway. Bisan asa ako moadto anaa ang kakuyaw, kay nagplano sila sa pagpatay kanako. 
Apan nagsalig ako kanimo, Ginoo. Ikaw ang akong Dios. 
Ang akong kaugmaon anaa kanimo; luwasa ako sa akong mga kaaway nga naglutos kanako. 
Ipakita ang imong kaayo kanako nga imong alagad. Tungod kay gihigugma mo ako, luwasa ako. 
Ayaw itugot nga maulawan ako, Ginoo, kay kanimo ako nagsangpit. Pakaulawi ang mga daotan ug pamatya sila aron mahilom sila diha sa lubnganan. 
Pahiloma kanang mga bakakon, nga nagpasigarbo ug nagtamay sa mga matarong. 
Pagkadako sa imong kaayo nga gitagana sa mga nagtahod kanimo. Ginahatag mo kini ngadto sa mga nagsalig kanimo, ug kini makita sa tanan. 
Gitagoan mo sila sa dapit diin anaa ang imong presensya, ug didto luwas sila sa mga daotang mga plano ug pagpanginsulto sa mga tawo. 
Dalaygon ka, Ginoo! Kay katingalahan gayod ang gipakita mo nga gugma kanako sa dihang didto ako sa usa ka lungsod nga gilibotan sa mga kaaway. 
Sa akong kalisang miingon ako, “Gisalikway mo ako gikan sa imong atubangan.” Apan gidungog mo ang akong pagpakiluoy sa dihang nangayo akog tabang kanimo. 
Higugmaa ninyo ang Ginoo, kamong iyang matinud-anong katawhan. Gitipigan sa Ginoo ang mga matinumanon kaniya, apan silotan niya sa hilabihan ang mga mapahitas-on. 
Kamong naglaom sa Ginoo, pagpakalig-on kamo ug ayaw pagpakawala ug paglaom. 
