Genesis.
22.
Unya, gisulayan sa Dios si Abraham. Gitawag niya si Abraham, ug mitubag kini, “Ania ko!” 
Unya, miingon ang Dios, “Dad-a ang imong bugtong ug pinalanggang anak nga si Isaac ug pangadto kamo sa yuta sa Moria. Tungas sa bukid nga akong itudlo kanimo ug ihalad mo siya kanako ingon nga halad nga sinunog.” 
Pagkaugma, sayo pa kaayong mibangon si Abraham. Nagbugha siya ug pangsugnod alang sa halad, ug gikarga niya kini sa asno. Unya migikan siya kauban ni Isaac ug sa duha niya ka sulugoon nga lalaki paingon sa dapit nga giingon sa Dios kaniya. 
Sa ikatulo nga adlaw sa ilang lakaw, nakita ni Abraham sa unahan ang dapit nga giingon sa Dios kaniya. 
Busa miingon si Abraham sa duha niya ka sulugoon, “Dinhi lang una kamo ug bantayi ninyo ang asno, kay motungas kami didto sa unahan ug mosimba sa Dios. Mobalik ra kami dayon.” 
Gipapas-an ni Abraham kang Isaac ang mga sugnod, ug siya ang midala sa kutsilyo ug panghaling. 
Samtang nanglakaw sila, miingon si Isaac, “Amahan ko!” Mitubag si Abraham, “Unsa, anak?” Nangutana si Isaac, “Adunay dala kitang panghaling ug sugnod apan hain ang karnero nga ighahalad?” 
Mitubag si Abraham, “Anak, nagtagana ang Dios alang kanato ug karnero nga ighahalad.” Ug nagpadayon sila sa paglakaw. 
Sa pag-abot nila sa dapit nga giingon sa Dios, nagbuhat si Abraham ug halaran, ug gipahimutang niya ang mga sugnod ibabaw niini. Unya gigapos niya si Isaac ug gipahiluna ibabaw sa mga sugnod didto sa halaran. 
Pagkahuman, mikuha siya ug kutsilyo. Ug sa dihang patyon na unta niya si Isaac, 
gitawag siya sa anghel sa Ginoo gikan sa langit, “Abraham! Abraham!” Mitubag si Abraham, “Ania ko.” 
Unya miingon ang anghel, “Ayaw pasipad-i ang bata! Karon napamatud-an ko na gayod nga aduna kay kahadlok sa Dios tungod kay wala mo ihikaw ang imong bugtong nga anak.” 
Paglingi ni Abraham, aduna siyay nakitang usa ka laking karnero nga ang sungay nasangit sa sampinit. Gikuha niya kini ug gihalad ingon nga halad nga sinunog puli sa iyang anak. 
Ginganlan ni Abraham kadtong dapita ug “Magtagana ang Ginoo.” Busa hangtod karon adunay panultihon nga nag-ingon, “Sa Bukid sa Ginoo aduna siyay gitagana.” 
Sa ikaduhang higayon, mitawag kang Abraham ang anghel sa Ginoo gikan sa langit. 
Miingon siya, “Mao kini ang giingon sa Ginoo: Nanumpa ako sa akong kaugalingon nga panalanginan ka nako tungod kay wala mo ihikaw ang imong bugtong nga anak kanako. Padaghanon ko ang imong mga kaliwat nga daw sama kadaghan sa mga bitoon sa langit ug sa balas sa baybayon. Sakopon nila ang mga lungsod sa ilang mga kaaway. 
Pinaagi sa imong mga kaliwat, panalanginan ko ang tanang mga nasod sa kalibotan, tungod kay mituman ka kanako.” 
Human niadto, mibalik si Abraham ngadto sa mga sulugoon. Unya miadto sila sa Beersheba ug didto na mipuyo. 
Wala madugay, nabalitaan ni Abraham nga si Nahor nga iyang igsoon aduna nay mga anak kang Milca nga iyang asawa: 
si Uz ang magulang, sunod si Buz, ug sunod si Kemuel (nga amahan ni Aram), 
si Kesed, si Hazo, si Pildash, si Jidlaf, ug si Betuel. 
(Si Betuel mao ang amahan ni Rebeka.) 
Aduna usab mga anak si Nahor sa usa pa niya ka asawa nga si Reuma, ug kini mao sila si Teba, Gaham, Tahash, ug Maaca. 
