Mga Salmo.
35.
Awit ni David. Pakigbatok, Ginoo, sa mga nakigbatok kanako. Pakig-gira sa mga nakig-gira kanako. 
Gamita ang imong mga taming, ug tabangi ako. 
Andama ang imong mga bangkaw batok sa mga naggukod kanako, ug pasaligi ako nga imo akong luwason. 
Maulawan unta ang mga nagtinguha sa pagpatay kanako. Moatras unta nga pakyas ug maulawan ang mga nagplano alang sa akong kalaglagan. 
Mahisama unta sila sa tahop nga gipalid sa hangin sa dihang abugon sila sa imong anghel. 
Mongitngit unta ug modanlog ang ilang mga agianan sa dihang gukdon sila sa imong anghel. 
Sa walay igong hinungdan nagbutang silag lit-ag sa tago aron madakpan ako ug nagkalot sila ug bangag aron mahulog ako. 
Moabot unta kanila ang kalaglagan nga wala nila damha o gipaabot. Sila unta ang maunay sa lit-ag nga ilang gibutang sa tago. Sila unta ang maunay ug kahulog sa bangag nga ilang gikalot. 
Unya maglipay ako tungod sa pagluwas mo kanako, Ginoo. 
Mosinggit ako sa tibuok kong kasing-kasing, “Wala gayoy sama kanimo, Ginoo! Giluwas mo ang mga kabos ug timawa gikan sa mga midaog-daog ug namintaha kanila.” 
Ang bangis nga mga tawo nagsaksi batok kanako. Gipasanginlan nila ako sa mga sala nga wala ko mahimo. 
Gibalosan nila ako ug daotan sa mga maayong buhat nga gihimo ko kanila, busa nasubo gayod ako. 
Apan sa dihang nagsakit sila, nagsul-ob ako ug sako ug nagpuasa. Ug sa dihang wala tubaga ang akong pag-ampo alang kanila, 
naglakaw-lakaw ako nga nagsubo nga daw sila akong igsoon o higala. Midungo ako sa kasubo sama sa pagsubo sa usa ka tawo alang sa iyang inahan. 
Apan sa dihang ako na ang naglisod, nagtigom sila ug naglipay. Ang mga tawo nga wala ko gani mailhi, nagtigom sa pagbiay-biay kanako. Ug walay hunong ang ilang pagpasipala kanako. 
Sama sa mga dili diosnon nga mabiay-biayon, gikapungtan nila ako. 
Ginoo, hangtod kanus-a ka nga magtan-aw lang kanako? Luwasa ako sa ilang pag-ataki kanako; murag sama sila sa mga liyon. 
Unya dayegon ka nako ug pasalamatan taliwala sa dakong panagtigom sa imong mga katawhan. 
Ayaw itugot nga malipay ang akong maluibong mga kaaway sa akong kapildihan. Ayaw itugot nga kataw-an ako sa mga nagdumot kanako sa walay igong hinungdan. 
Dili sila mosulti ug maayong mga pulong ngadto sa uban; naghimo hinuon sila ug sugilanon nga walay kamatuoran mahitungod sa mga tawo nga nagpuyo nga malinawon niining lugara. 
Nagsinggit sila sa ilang pasangil kanako, “Aha! Nakita namo ang imong gihimo.” 
Ginoo, nakita mo kini, busa ayaw pagpakahilom. Ayaw pagpahilayo kanako. 
Sige na, Ginoo nga akong Dios, labani ako sa mga nagpasangil kanako. 
Pamatud-i, Ginoo nga akong Dios, nga wala akoy sala sumala sa imong pagkamatarong. Ayaw itugot nga kataw-an nila ako. 
Ayaw itugot nga moingon sila sa ilang kaugalingon, “Natuman ra gayod ang among gitinguha. Nalaglag ra gayod namo siya!” 
Hinaut nga ang mga nalipay sa akong mga pag-antos maulawan pag-ayo. Hinaut nga ang tanang mitamay kanako mapakyas ug maulawan. 
Ug hinaut pa nga kadtong nagtinguha nga mahatagan ako sa hustisya manghugyaw sa kalipay. Hinaut pa nga moingon sila kanunay, “Dalaygon ang Ginoo nga nagtinguha sa kaayohan sa iyang alagad.” 
Unya isugilon ko ang imong pagkamatarong, ug dayegon ka nako sa kanunay. 
