Mga Salmo.
102.
Dungga ang akong pag-ampo, Yahweh; dungga ang akong paghilak kanimo. 
Ayaw tagoi ang imong panagway gikan kanako sa panahon sa akong kalisdanan. Pamatia ako. Sa dihang motawag ako kanimo, tubaga dayon ako. 
Kay ang akong adlaw lumalabay lamang sama sa aso, ug ang akong mga bukog daw nasunog sa kalayo. 
Nadugmok ang akong kasingkasing, ug sama ako sa sagbot nga nalaya. Nakalimot ako sa pagkaon sa bisan unsa nga pagkaon. 
Sa padayon kong pag-agulo, naniwang ako pag-ayo. 
Sama ako sa pilicano sa kamingawan, ug nahisama ako sa kwago nga anaa sa kadaot. 
Nagatukaw ako sama sa biniyaan nga langgam, nga nag-inusara sa atop. 
Gihagit ako sa akong mga kaaway sa tibuok adlaw; ug kadtong nagbugalbugal kanako ginamit ang akong ngalan sa pagpanunglo. 
Nagkaon ako ug abo sama sa tinapay ug nasagolan ang akong imnonon sa mga luha. 
Tungod sa imong hilabihan nga kasuko, gialsa mo ako aron ibundak. 
Ang akong mga adlaw sama sa anino nga mahanaw, ug malaya ako sama sa sagbot. 
Apan ikaw, Yahweh, magpabilin sa walay kataposan, ug ang imong kabantogan alang sa tanang kaliwatan. 
Motindog ka ug kaluy-an ang Zion. Karon ang takna nga maluoy ka kaniya; ang gitagana nga takna miabot na. 
Kay ang imong mga sulugoon nagpugong sa ilang mga pinalanggang mga bato ug naluoy alang sa abog sa iyang kadaot. 
Ang kanasoran magpasidungog sa imong ngalan, Yahweh, ug ang tanang mga hari sa kalibotan magatahod sa imong himaya. 
Gitukod pag-usab ni Yahweh ang Zion ug magpakita diha sa iyang himaya. 
Nianang tungora, pagatubagon niya ang pag-ampo sa mga kabos; dili niya isalikway ang ilang mga pag-ampo. 
Kay nahisulat kini alang sa umaabot nga kaliwatan, ug ang mga tawo nga wala pa nahimugso magadayeg kang Yahweh. 
Kay midungaw siya gikan sa habog nga balaang dapit; gikan sa langit nakita ni Yahweh ang kalibotan, 
aron sa pagpaminaw sa agulo sa mga binilanggo, aron sa pagpagawas niadtong nasilotan sa kamatayon. 
Unya imantala sa mga tawo ang ngalan ni Yahweh sa Zion ug ang iyang pagdayeg sa Jerusalem 
sa dihang magatigom ang katawhan ug ang mga gingharian aron sa pag-alagad kang Yahweh. 
Gikuha niya ang akong kusog sa kinatung-an sa akong kinabuhi. Gipamubo niya ang akong mga adlaw. 
Miingon ako, “Akong Dios, ayaw kuhaa ang akong kinabuhi sa akong pagkabatan-on; anaa ka sa tanang kaliwatan. 
Kaniadto pa imo nang gipahimutang ang kalibotan; ang kalangitan mao ang buhat sa imong mga kamot. 
Mangahanaw sila, apan ikaw magapabilin; mangadaan silang tanan sama sa panapton; sama sa bisti, pahawa-on mo sila, ug mangahanaw sila. 
Apan ikaw mao lamang gihapon, ug walay kataposan ang imong katuigan. 
Ang mga anak sa imong mga sulugoon managpadayon, ug ang ilang mga kaliwatan magkinabuhi diha sa imong presensya.” 
