Pagbangotan.
3.
Ako ang tawo nga nakakita sa kaalaotan sa bunal sa kapungot ni Yahweh. 
Gipahilayo niya ako ug gipalakaw sa kangitngit kay sa kahayag. 
Sigurado gayod nga gihimo niya ako nga kaaway; gidagmalan niya ako sa iyang kamot sa tibuok adlaw. 
Gikuniskunis niya ang akong kaunoran ug akong panit; gidugmok niya ang akong mga bukog. 
Nagtukod siya ug mga babag alang kanako, ug gipaalirongan ako sa kapaitan ug kalisdanan. 
Gipapuyo niya ako sa mangitngit nga mga dapit, sama niadtong dugay na nga nangamatay. 
Nagtukod siya ug pader libot kanako, ug dili ako makaikyas. Gipabug-atan niya ang akong mga gapos. 
Bisan tuod nagtawag ug nagsinggit ako alang sa pakitabang, wala niya tagda ang akong mga pag-ampo. 
Gibabagan niya ang akong agianan sa mga pader sa mga bato nga sinapsapan; baliko ang matag dalan nga akong agian. 
Sama siya sa usa ka oso nga naghulat sa paghasmag kanako, usa ka liyon nga nagtago. 
Gipatipas niya ang akong mga agianan. Gikuniskunis niya ako ug gibiyaan. 
Gibinat niya ang iyang pana ug gitumong niya ako nga ig-onon alang sa udyong. 
Gipana niya ang mga udyong sa iyang baslayan aron mosulod sa akong mga kidni. 
Nahimo akong kataw-anan sa tanan nakong katawhan, ang ulohan sa ilang biaybiay nga alawiton adlaw-adlaw. 
Gipuno niya ako sa kapait ug gipugos ako pag-inom sa panyawan. 
Gigupok niya ang akong mga ngipon sa graba, ug gimu-mo niya ako ngadto sa abog. 
Gikuhaan mo ako ug kalinaw sa akong kinabuhi; dili na ako makahinumdom sa bisan unsa nga kalipay. 
Busa miingon ako, “Ang akong paglahutay nahanaw na, ug ang akong paglaom diha kang Yahweh nawala na.” 
Nahunahunaan ko ang akong kasakitan ug akong pagkahisalaag sa panyawan ug sa kapaitan. 
Nahunahunaan ko gayod kini, ug moyukbo ako nga wala nay paglaom. 
Apan nahunahunaan ko kini, ug mao kini ang hinungdan nga ako aduna pay paglaom: 
Pinaagi kini sa matinud-anon nga kasabotan ni Yahweh mao nga wala kita gilaglag, kay ang maluloy-on niya nga mga buhat dili matapos. 
Ang iyang maluloy-on nga mga buhat nganhi kanato bag-o matag buntag. Ang imong pagkamatinud-anon hilabihan! 
“Si Yahweh mao ang akong panulondon,” miingon ako sa akong kaugalingon, busa molaom ako kaniya. 
Maayo si Yahweh sa magahulat kaniya, sa kinabuhi nga nangita kaniya. 
Maayo gayod nga maghulat nga hilom sa kaluwasan ni Yahweh. 
Maayo kini alang sa usa ka tawo nga magpas-an ug yugo sa iyang pagkabatan-on. 
Palingkora siya nga mag-inusara ug maghilom, tungod kay gibutang kini ni Yahweh nganha kaniya. 
Tugoti nga ibutang niya ang iyang baba sa abog, ug tingali mahimong adunay paglaom. 
Tugoti nga ihatag niya ang iyang aping sa tawo nga nagsagpa kaniya. Tugoti nga mapuno siya sa kaulawan, 
kay ang Ginoo dili mosalikway kaniya hangtod sa kahangtoran! 
Kay bisan tuod nagdala siya ug kagul-anan, mopakita usab siya ug kaluoy nga naggikan sa pagkamaayo sa matinud-anon niyang kasabotan. 
Kay dili siya magdaogdaog gikan sa iyang kasingkasing, o pasakitan ang mga anak sa mga tawo. 
Ang pagdugmok sa tanan nga binihag sa kalibotan ilalom sa iyang tiil, 
ang dili pagtagad sa hustisya sa mga tawo atubangan sa Labing Taas, 
ang pagbaliwala sa usa ka tawo sa iyang katungod—wala ba nakakita ang Ginoo? 
Kinsa man ang nagasulti ug unya kini mahitabo sa dihang ang Ginoo wala nagmando niini? 
Dili ba ang katalagman ug kalamposan mogawas man sa baba sa Labing Taas? 
Nganong magmulo man ang bisan kinsa nga tawo nga buhi? Nganong magmulo man ang bisan kinsa nga tawo mahitungod sa pagsilot alang sa iyang mga sala? 
Sulayan ug susihon nato ang atong mga pamaagi, ug mobalik pag-usab kang Yahweh. 
Ipataas nato ang atong mga kasingkasing ug atong mga kamot ngadto sa Dios sa kalangitan ug mag-ampo: 
“Nakalapas kami ug misukol batok kanimo, busa wala mo kami pasayloa. 
Gitabonan nimo ang imong kaugalingon uban sa kasuko ug nagalutos kanamo. Gipatay mo kami, ug wala mo kami gikaluy-an. 
Gitabonan nimo ang imong kaugalingon sa panganod, aron nga walay pag-ampo nga makalahos. 
Gisalikway mo kami ug gidumilian sa katawhan. 
Ang tanan namong kaaway nagbuka sa ilang mga baba aron sa pagbiay-biay batok kanamo. 
Ang kahadlok sa bung-aw miabot kanamo, ang pagkabiniyaan ug pagkadugmok.” 
Ang akong mata mihilak sama sa tubig sa suba tungod sa pagkadugmok sa anak nga babaye sa akong katawhan. 
Ang akong mga mata wala naghunong sa pagdagayday, kay wala nay kahumanan niini 
hangtod nga si Yahweh modungaw ug makakita gikan sa langit. 
Ang akong mata nagdala ug hilabihan nga kasakit sa akong kinabuhi tungod sa tanang anak nga babaye sa akong siyudad. 
Walay hunong ako nga gipangita sa akong mga kaaway sama sa usa ka langgam nga walay kapasikaran. 
Gilaglag nila ang akong kinabuhi sa atabay ug gibutangan ug bato ang akong ulo. 
Milapaw ang mga tubig ibabaw sa akong ulo; Miingon ako, “Mamatay na ako!” 
Gitawag nako ang imong ngalan, Yahweh, gikan sa kinahiladman sa bung-aw. 
Nadungog nimo ang akong tingog sa dihang miingon ako, “Ayaw tagoi ang imong igdulongog gikan sa akong tawag sa pagpahupay, gikan sa akong hilak sa pagpakitabang.” 
Giduol mo ako sa adlaw nga mitawag ako kanimo; gisultihan mo ako, “Ayaw kahadlok!” 
Ginoo, gipanalipdan mo ako sa dihang nahukman ang akong kinabuhi; giluwas mo ang akong kinabuhi! 
Yahweh, nakita mo ang ilang pagdaogdaog kanako. Hukmi ang akong kahimtang nga makataronganon. 
Nakita mo ang tanan nilang mga buhat sa pagpanimalos, ang tanan nilang mga laraw batok kanako. 
Nadungog mo ang ilang pagpanghimaraot, Yahweh, ug ang tanan nilang mga laraw mahitungod kanako. 
Nadungog nimo ang mga ngabil niadtong nakigbatok kanako; nadungog mo ang halalom nilang mga panghunahuna batok kanako sa tibuok adlaw. 
Sa paglingkod man nila o sa ilang pagtindog, tan-awa, Yahweh! Ako mao ang ilang gibiaybiay sa ilang alawiton. 
Balosi sila Yahweh, sama sa kalisod sumala sa nahimo sa ilang mga kamot. 
Ihatag ang pagkamahinadlokon sa ilang mga kasingkasing; ihatag ang tunglo kanila. 
Gukda sila sa imong kasuko ug laglaga sila bisan asa ilalom sa kalangitan, Yahweh! 
