Mga Salmo.
116.
Gihigugma ko si Yahweh tungod kay iyang nadungog ang akong tingog ug ang akong pagpakiluoy. 
Tungod kay naminaw siya kanako, magtawag ako kaniya hangtod nga buhi pa ako. 
Ang hikot sa kamatayon nagpalibot kanako ug ang lit-ag sa Seol nagpaduol kanako; gibati ko ang kasakit ug kaguol. 
Unya mitawag ako sa ngalan ni Yahweh: “Palihog Yahweh, luwasa ang akong kinabuhi.” 
Si Yahweh maluloy-on ug makiangayon; ang atong Dios maluloy-on. 
Panalipdan ni Yahweh ang mga dili makapanalipod sa ilang kaugalingon; gipaubos ako, ug iya akong giluwas. 
Ang akong kalag mahimo nang mobalik sa iyang dapit nga kapahulayan, tungod kay maayo gayod si Yahweh kanako. 
Kay imong giluwas ang akong kinabuhi gikan sa kamatayon, ang akong mga mata gikan sa mga luha, ug ang akong mga tiil gikan sa pagkapandol. 
Alagaran ko si Yahweh sa yuta sa mga buhi. 
Mituo ako kaniya, bisan sa higayon nga misulti ako, “Hilabihan ang akong kasakit.” 
Dali akong misulti, “Ang tanang tawo mga bakakon.” 
Unsaon ko man pagbayad si Yahweh sa tanan niyang kaayo kanako? 
Ipataas ko ang kopa sa kaluwasan, ug motawag sa ngalan ni Yahweh. 
Tumanon ko ang akong mga saad kang Yahweh sa atubangan sa tanan niyang katawhan. 
Bililhon sa panan-aw ni Yahweh ang kamatayon sa iyang mga balaan. 
Tinuod gayod, Yahweh, ako imong sulugoon; ako imong alagad, ang anak nga lalaki sa imong sulugoon nga babaye; gikuha mo ang akong mga gapos. 
Ihalad ko kanimo ang halad sa pagpasalamat ug motawag sa ngalan ni Yahweh. 
Tumanon ko ang akong mga saad kang Yahweh atubangan sa tanan niyang katawhan, 
sa hawanan sa panimalay ni Yahweh, sa imong taliwala, Jerusalem. Dayega si Yahweh. 
