Santiago.
1.
Si Santiago, usa ka sulugoon sa Dios ug kang Ginoong Jesu-Cristo, ngadto sa 12 ka mga tribo nga Nagkatibulaag, mga pangamusta. 
Isipa kining tanan nga kalipay, akong mga igsoon, sa dihang kamo makasinati sa daghang mga kasamok, 
nasayod kamo nga ang pagsulay sa inyong pagtuo mosangpot sa paglahutay. 
Tugoti nga ang paglahutay nga hingpit mabuhat, aron nga kamo mamahimong mahingpit ug hingkod, ug walay makulang. 
Apan kung adunay usa kaninyo nga nanginahanglan ug kaalam, pangayo niini gikan sa Dios, ang usa nga mohatag nga madagayaon ug walay pagbadlong sa tanan nga mangayo, ug siya mohatag niini. 
Apan pangayo uban sa pagtuo, nga walay pagduhaduha, kay ang usa nga nagduhaduha sama sa balod sa dagat, dad-on pinaagi sa hangin ug dalahon bisan asa. 
Tungod kay ang usa ka tawo kinahanglan dili maghunahuna nga siya makadawat sa iyang gihangyo sa Ginoo; 
kanang tawhana nagduhaduha, mabalhinbalhinon sa tanan niya nga mga pamaagi. 
Ang kabos nga igsoon kinahanglan nga magmaya sa iyang pagkahalangdon, 
samtang ang dato nga igsoon diha sa iyang pagpaubos, tungod kay siya molabay lamang sama sa usa ka bulak sa uma nga malaya. 
Ang adlaw mosubang uban sa makasunog nga kainit ug makapauga sa mga tanom, ug ang mga bulak mangatagak ug ang iyang kaanyag mamatay. Sa samang paagi ang dato nga tawo mangawala lang sa tunga-tunga sa ilang mga buluhaton. 
Bulahan ang tawo nga molahutay sa pagsulay, kay human siya makalahutay sa pagsulay, siya makadawat ug korona sa kinabuhi, nga gisaad niadtong nahigugma sa Dios. 
Walay usa nga moingon sa dihang siya tintalon, “Kini nga tintasyon gikan sa Dios,” tungod kay ang Dios dili matintal pinaagi sa daotan, ug ang Dios dili motintal ni bisan kinsa. 
Ang matag-usa nga tawo matintal pinaagi sa iyang daotang mga tinguha nga nagkabig ug nagguyod kaniya palayo. 
Unya human nga ang makasasala nga tinguha manamkon, ang sala matawo, ug pagkahuman nga ang sala dako na, kini mosangpot sa kamatayon. 
Ayaw kamo pagpalimbong, akong hinigugmang mga igsoon. 
Ang matag maayo nga gasa ug matag hingpit nga gasa kini gikan sa kahitas-an, nga moabot kanato gikan sa Amahan sa mga kahayag. Siya dili mausab sama sa gabalhinbalhin nga mga anino. 
Gipili sa Dios ang paghatag sa kinabuhi nganhi kanato pinaagi sa pulong sa kamatuoran, aron nga mahisama kita sa unang abot taliwala sa iyang mga binuhat. 
Kamo nasayod niini, akong hinigugma nga mga igsoon. Ang matag tawo kinahanglan nga maabtikon sa pagpamati, magmahinay sa pagsulti, ug magmahinay sa pagkasuko, 
kay ang pagkasuko sa usa ka tawo dili mosangpot sa pagkamatarong sa Dios. 
Busa biyai ang tanang mahugaw nga sala ug ang daotan nga anaa sa bisan asa, ug diha sa pagkamaubsanon madawat ang natanom nga pulong, nga makahimo sa pagluwas sa inyong mga kalag. 
Tumana ang pulong, ayaw lamang kini paminawa, aron dili malimbongan ang inyong kaugalingon. 
Kay kung ang usa makadungog sa pulong ug dili magbuhat niini, siya sama sa usa ka tawo nga misusi sa iyang naandan nga dagway sa samin. 
Siya misusi sa iyang dagway, ug siya milakaw ug sa wala madugay nalimtan na niya kung unsa ang iyang dagway. 
Apan ang tawo nga mitan-aw ug mabinantayon ngadto sa hingpit nga balaod, ang balaod sa kagawasan, ug padayon sa pagtuman niini, dili lamang usa ka tigpaminaw nga makalimot, kini nga tawo mahimong mapanalanginan samtang ginabuhat niya kini. 
Kung ang adunay usa kaninyo nga naghunahuna sa iyang kaugalingon nga relihiyoso, apan dili niya mapugngan ang iyang dila, iyang gilimbongan ang iyang kasingkasing ug ang iyang relihiyon walay pulos. 
Putli ug walay buling nga relihiyon atubangan sa atong Dios ug Amahan mao kini: ang pagtabang sa wala nay mga amahan ug sa mga balo sa ilang mga pag-antos, ug sa pagpanalipod sa ilang kaugalingon gikan sa dunot nga kalibotan. 
