ROMANOS.
8.
Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu: qui non secundum carnem ambulant. 
Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis. 
Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem: Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne, 
ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum. 
Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt: qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt. 
Nam prudentia carnis, mors est: prudentia autem spiritus, vita et pax: 
quoniam sapientia carnis inimica est Deo: legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest. 
Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt. 
Vos autem in carne non estis, sed in spiritu: si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus. 
Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem. 
Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis: qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis. 
Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus. 
Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini: si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis. 
Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei. 
Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba (Pater). 
Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei. 
Si autem filii, et hæredes: hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi: si tamen compatimur ut et conglorificemur. 
Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis. 
Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat. 
Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe: 
quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei. 
Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc. 
Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes: et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri. 
Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes: nam quod videt quis, quid sperat? 
Si autem quod non videmus, speramus: per patientiam exspectamus. 
Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus: sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus. 
Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus: quia secundum Deum postulat pro sanctis. 
Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti. 
Nam quos præscivit, et prædestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus. 
Quos autem prædestinavit, hos et vocavit: et quos vocavit, hos et justificavit: quos autem justificavit, illos et glorificavit. 
Quid ergo dicemus ad hæc? si Deus pro nobis, qui contra nos? 
Qui etiam proprio Filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum: quomodo non etiam cum illo omnia nobis donavit? 
Quis accusabit adversus electos Dei? Deus qui justificat, 
quis est qui condemnet? Christus Jesus, qui mortuus est, immo qui et resurrexit, qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis. 
Quis ergo nos separabit a caritate Christi? tribulatio? an angustia? an fames? an nuditas? an periculum? an persecutio? an gladius? 
(Sicut scriptum est: Quia propter te mortificamur tota die: æstimati sumus sicut oves occisionis.) 
Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos. 
Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo, 
neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro. 
