INCIPIT EPISTULA IACOBI.
1.
Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem. 
Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis: 
scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur. 
Patientia autem opus perfectum habet: ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes. 
Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat: et dabitur ei. 
Postulet autem in fide nihil hæsitans: qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur: 
non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino. 
Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis. 
Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua: 
dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit; 
exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit: ita et dives in itineribus suis marcescet. 
Beatus vir qui suffert tentationem: quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se. 
Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur: Deus enim intentator malorum est: ipse autem neminem tentat. 
Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus. 
Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum: peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem. 
Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi. 
Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio. 
Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus. 
Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum: tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram. 
Ira enim viri justitiam Dei non operatur. 
Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras. 
Estote autem factores verbi, et non auditores tantum: fallentes vosmetipsos. 
Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo: 
consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit. 
Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis: hic beatus in facto suo erit. 
Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio. 
Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est: visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo. 
