LUCAM.
7.
Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intravit Capharnaum. 
Centurionis autem cujusdam servus male habens, erat moriturus: qui illi erat pretiosus. 
Et cum audisset de Jesu, misit ad eum seniores Judæorum, rogans eum ut veniret et salvaret servum ejus. 
At illi cum venissent ad Jesum, rogabant eum sollicite, dicentes ei: Quia dignus est ut hoc illi præstes: 
diligit enim gentem nostram, et synagogam ipse ædificavit nobis. 
Jesus autem ibat cum illis. Et cum jam non longe esset a domo, misit ad eum centurio amicos, dicens: Domine, noli vexari: non enim sum dignus ut sub tectum meum intres: 
propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus ut venirem ad te: sed dic verbo, et sanabitur puer meus. 
Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites: et dico huic, Vade, et vadit: et alii, Veni, et venit: et servo meo, Fac hoc, et facit. 
Quo audito Jesus miratus est: et conversus sequentibus se turbis, dixit: Amen dico vobis, nec in Israël tantam fidem inveni. 
Et reversi, qui missi fuerant, domum, invenerunt servum, qui languerat, sanum. 
Et factum est: deinceps ibat in civitatem quæ vocatur Naim: et ibant cum eo discipuli ejus et turba copiosa. 
Cum autem appropinquaret portæ civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris suæ: et hæc vidua erat: et turba civitatis multa cum illa. 
Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere. 
Et accessit, et tetigit loculum. (Hi autem qui portabant, steterunt.) Et ait: Adolescens, tibi dico, surge. 
Et resedit qui erat mortuus, et cœpit loqui. Et dedit illum matri suæ. 
Accepit autem omnes timor: et magnificabant Deum, dicentes: Quia propheta magnus surrexit in nobis: et quia Deus visitavit plebem suam. 
Et exiit hic sermo in universam Judæam de eo, et in omnem circa regionem. 
Et nuntiaverunt Joanni discipuli ejus de omnibus his. 
Et convocavit duos de discipulis suis Joannes, et misit ad Jesum, dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus? 
Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: Joannes Baptista misit nos ad te dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus? 
(In ipsa autem hora multos curavit a languoribus, et plagis, et spiritibus malis, et cæcis multis donavit visum.) 
Et respondens, dixit illis: Euntes renuntiate Joanni quæ audistis et vidistis: quia cæci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur: 
et beatus est quicumque non fuerit scandalizatus in me. 
Et cum discessissent nuntii Joannis, cœpit de Joanne dicere ad turbas: Quid existis in desertum videre? arundinem vento agitatam? 
Sed quid existis videre? hominem mollibus vestibus indutum? Ecce qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt. 
Sed quid existis videre? prophetam? Utique dico vobis, et plus quam prophetam: 
hic est, de quo scriptum est: Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te. 
Dico enim vobis: major inter natos mulierum propheta Joanne Baptista nemo est: qui autem minor est in regno Dei, major est illo. 
Et omnis populus audiens et publicani, justificaverunt Deum, baptizati baptismo Joannis. 
Pharisæi autem et legisperiti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo. 
Ait autem Dominus: Cui ergo similes dicam homines generationis hujus? et cui similes sunt? 
Similes sunt pueris sedentibus in foro, et loquentibus ad invicem, et dicentibus: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis. 
Venit enim Joannes Baptista, neque manducans panem, neque bibens vinum, et dicitis: Dæmonium habet. 
Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicitis: Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum. 
Et justificata est sapientia ab omnibus filiis suis. 
Rogabat autem illum quidam de pharisæis ut manducaret cum illo. Et ingressus domum pharisæi discubuit. 
Et ecce mulier, quæ erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuisset in domo pharisæi, attulit alabastrum unguenti: 
et stans retro secus pedes ejus, lacrimis cœpit rigare pedes ejus, et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes ejus, et unguento ungebat. 
Videns autem pharisæus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: Hic si esset propheta, sciret utique quæ et qualis est mulier, quæ tangit eum: quia peccatrix est. 
Et respondens Jesus, dixit ad illum: Simon, habeo tibi aliquid dicere. At ille ait: Magister, dic. 
Duo debitores erant cuidam fœneratori: unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta. 
Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit? 
Respondens Simon dixit: Æstimo quia is cui plus donavit. At ille dixit ei: Recte judicasti. 
Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam, aquam pedibus meis non dedisti: hæc autem lacrimis rigavit pedes meos, et capillis suis tersit. 
Osculum mihi non dedisti: hæc autem ex quo intravit, non cessavit osculari pedes meos. 
Oleo caput meum non unxisti: hæc autem unguento unxit pedes meos. 
Propter quod dico tibi: remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum. Cui autem minus dimittitur, minus diligit. 
Dixit autem ad illam: Remittuntur tibi peccata. 
Et cœperunt qui simul accumbebant, dicere intra se: Quis est hic qui etiam peccata dimittit? 
Dixit autem ad mulierem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace. 
