LUCAM.
6.
Factum est autem in sabbato secundo, primo, cum transiret per sata, vellebant discipuli ejus spicas, et manducabant confricantes manibus. 
Quidam autem pharisæorum, dicebant illis: Quid facitis quod non licet in sabbatis? 
Et respondens Jesus ad eos, dixit: Nec hoc legistis quod fecit David, cum esurisset ipse, et qui cum illo erant? 
quomodo intravit in domum Dei, et panes propositionis sumpsit, et manducavit, et dedit his qui cum ipso erant: quos non licet manducare nisi tantum sacerdotibus? 
Et dicebat illis: Quia dominus est Filius hominis etiam sabbati. 
Factum est autem in alio sabbato, ut intraret in synagogam, et doceret. Et erat ibi homo, et manus ejus dextra erat arida. 
Observabant autem scribæ et pharisæi si in sabbato curaret, ut invenirent unde accusarent eum. 
Ipse vero sciebat cogitationes eorum: et ait homini qui habebat manum aridam: Surge, et sta in medium. Et surgens stetit. 
Ait autem ad illos Jesus: Interrogo vos si licet sabbatis benefacere, an male: animam salvam facere, an perdere? 
Et circumspectis omnibus dixit homini: Extende manum tuam. Et extendit: et restituta est manus ejus. 
Ipsi autem repleti sunt insipientia, et colloquebantur ad invicem, quidnam facerent Jesu. 
Factum est autem in illis diebus, exiit in montem orare, et erat pernoctans in oratione Dei. 
Et cum dies factus esset, vocavit discipulos suos: et elegit duodecim ex ipsis (quos et apostolos nominavit): 
Simonem, quem cognominavit Petrum, et Andream fratrem ejus, Jacobum, et Joannem, Philippum, et Bartholomæum, 
Matthæum, et Thomam, Jacobum Alphæi, et Simonem, qui vocatur Zelotes, 
et Judam Jacobi, et Judam Iscariotem, qui fuit proditor. 
Et descendens cum illis, stetit in loco campestri, et turba discipulorum ejus, et multitudo copiosa plebis ab omni Judæa, et Jerusalem, et maritima, et Tyri, et Sidonis, 
qui venerant ut audirent eum, et sanarentur a languoribus suis. Et qui vexabantur a spiritibus immundis, curabantur. 
Et omnis turba quærebat eum tangere: quia virtus de illo exibat, et sanabat omnes. 
Et ipse elevatis oculis in discipulis suis, dicebat: Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. 
Beati qui nunc esuritis, quia saturabimini. Beati qui nunc fletis, quia ridebitis. 
Beati eritis cum vos oderint homines, et cum separaverint vos, et exprobraverint, et ejicerint nomen vestrum tamquam malum propter Filium hominis. 
Gaudete in illa die, et exsultate: ecce enim merces vestra multa est in cælo: secundum hæc enim faciebant prophetis patres eorum. 
Verumtamen væ vobis divitibus, quia habetis consolationem vestram. 
Væ vobis, qui saturati estis: quia esurietis. Væ vobis, qui ridetis nunc: quia lugebitis et flebitis. 
Væ cum benedixerint vobis homines: secundum hæc enim faciebant pseudoprophetis patres eorum. 
Sed vobis dico, qui auditis: diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos. 
Benedicite maledicentibus vobis, et orate pro calumniantibus vos. 
Et qui te percutit in maxillam, præbe et alteram. Et ab eo qui aufert tibi vestimentum, etiam tunicam noli prohibere. 
Omni autem petenti te, tribue: et qui aufert quæ tua sunt, ne repetas. 
Et prout vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis similiter. 
Et si diligitis eos qui vos diligunt, quæ vobis est gratia? nam et peccatores diligentes se diligunt. 
Et si benefeceritis his qui vobis benefaciunt, quæ vobis est gratia? siquidem et peccatores hoc faciunt. 
Et si mutuum dederitis his a quibus speratis recipere, quæ gratia est vobis? nam et peccatores peccatoribus fœnerantur, ut recipiant æqualia. 
Verumtamen diligite inimicos vestros: benefacite, et mutuum date, nihil inde sperantes: et erit merces vestra multa, et eritis filii Altissimi, quia ipse benignus est super ingratos et malos. 
Estote ergo misericordes sicut et Pater vester misericors est. 
Nolite judicare, et non judicabimini: nolite condemnare, et non condemnabimini. Dimitte, et dimittemini. 
Date, et dabitur vobis: mensuram bonam, et confertam, et coagitatam, et supereffluentem dabunt in sinum vestrum. Eadem quippe mensura, qua mensi fueritis, remetietur vobis. 
Dicebat autem illis et similitudinem: Numquid potest cæcus cæcum ducere? nonne ambo in foveam cadunt? 
Non est discipulus super magistrum: perfectus autem omnis erit, si sit sicut magister ejus. 
Quid autem vides festucam in oculo fratris tui, trabem autem, quæ in oculo tuo est, non consideras? 
aut quomodo potes dicere fratri tuo: Frater, sine ejiciam festucam de oculo tuo: ipse in oculo tuo trabem non videns? Hypocrita, ejice primum trabem de oculo tuo: et tunc perspicies ut educas festucam de oculo fratris tui. 
Non est enim arbor bona, quæ facit fructus malos: neque arbor mala, faciens fructum bonum. 
Unaquæque enim arbor de fructu suo cognoscitur. Neque enim de spinis colligunt ficus: neque de rubo vindemiant uvam. 
Bonus homo de bono thesauro cordis sui profert bonum: et malus homo de malo thesauro profert malum. Ex abundantia enim cordis os loquitur. 
Quid autem vocatis me Domine, Domine: et non facitis quæ dico? 
Omnis qui venit ad me, et audit sermones meos, et facit eos, ostendam vobis cui similis sit: 
similis est homini ædificanti domum, qui fodit in altum, et posuit fundamentum super petram: inundatione autem facta, illisum est flumen domui illi, et non potuit eam movere: fundata enim erat super petram. 
Qui autem audit, et non facit, similis est homini ædificanti domum suam super terram sine fundamento: in quam illisus est fluvius, et continuo cecidit: et facta est ruina domus illius magna. 
