ECCLESIASTES.
10.
Muscæ morientes perdunt suavitatem unguenti. Pretiosior est sapientia et gloria, parva et ad tempus stultitia. 
Cor sapientis in dextera ejus, et cor stulti in sinistra illius. 
Sed et in via stultus ambulans, cum ipse insipiens sit, omnes stultos æstimat. 
Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne demiseris, quia curatio faciet cessare peccata maxima. 
Est malum quod vidi sub sole, quasi per errorem egrediens a facie principis: 
positum stultum in dignitate sublimi, et divites sedere deorsum. 
Vidi servos in equis, et principes ambulantes super terram quasi servos. 
Qui fodit foveam incidet in eam, et qui dissipat sepem mordebit eum coluber. 
Qui transfert lapides affligetur in eis, et qui scindit ligna vulnerabitur ab eis. 
Si retusum fuerit ferrum, et hoc non ut prius, sed hebetatum fuerit, multo labore exacuetur, et post industriam sequetur sapientia. 
Si mordeat serpens in silentio, nihil eo minus habet qui occulte detrahit. 
Verba oris sapientis gratia, et labia insipientis præcipitabunt eum; 
initium verborum ejus stultitia, et novissimum oris illius error pessimus. 
Stultus verba multiplicat. Ignorat homo quid ante se fuerit; et quid post se futurum sit, quis ei poterit indicare? 
Labor stultorum affliget eos, qui nesciunt in urbem pergere. 
Væ tibi, terra, cujus rex puer est, et cujus principes mane comedunt. 
Beata terra cujus rex nobilis est, et cujus principes vescuntur in tempore suo, ad reficiendum, et non ad luxuriam. 
In pigritiis humiliabitur contignatio, et in infirmitate manuum perstillabit domus. 
In risum faciunt panem et vinum ut epulentur viventes; et pecuniæ obediunt omnia. 
In cogitatione tua regi ne detrahas, et in secreto cubiculi tui ne maledixeris diviti: quia et aves cæli portabunt vocem tuam, et qui habet pennas annuntiabit sententiam. 
