ACTUUM APOSTOLORUM.
27.
Ut autem judicatum est navigare eum in Italiam, et tradi Paulum cum reliquis custodiis centurioni nomine Julio cohortis Augustæ, 
ascendentes navem Adrumetinam, incipientes navigare circa Asiæ loca, sustulimus, perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thessalonicensi. 
Sequenti autem die devenimus Sidonem. Humane autem tractans Julius Paulum, permisit ad amicos ire, et curam sui agere. 
Et inde cum sustulissemus, subnavigavimus Cyprum, propterea quod essent venti contrarii. 
Et pelagus Ciliciæ et Pamphyliæ navigantes, venimus Lystram, quæ est Lyciæ: 
et ibi inveniens centurio navem Alexandrinam navigantem in Italiam, transposuit nos in eam. 
Et cum multis diebus tarde navigaremus, et vix devenissemus contra Gnidum, prohibente nos vento, adnavigavimus Cretæ juxta Salmonem: 
et vix juxta navigantes, venimus in locum quemdam qui vocatur Boniportus, cui juxta erat civitas Thalassa. 
Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam præteriisset, consolabatur eos Paulus, 
dicens eis: Viri, video quoniam cum injuria et multo damno non solum oneris, et navis, sed etiam animarum nostrarum incipit esse navigatio. 
Centurio autem gubernatori et nauclero magis credebat, quam his quæ a Paulo dicebantur. 
Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phœnicen hiemare, portum Cretæ respicientem ad Africum et ad Corum. 
Aspirante autem austro, æstimantes propositum se tenere, cum sustulissent de Asson, legebant Cretam. 
Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhonicus, qui vocatur Euroaquilo. 
Cumque arrepta esset navis, et non posset conari in ventum, data nave flatibus, ferebamur. 
In insulam autem quamdam decurrentes, quæ vocatur Cauda, potuimus vix obtinere scapham. 
Qua sublata, adjutoriis utebantur, accingentes navem, timentes ne in Syrtim inciderent, summisso vase sic ferebantur. 
Valida autem nobis tempestate jactatis, sequenti die jactum fecerunt: 
et tertia die suis manibus armamenta navis projecerunt. 
Neque autem sole, neque sideribus apparentibus per plures dies, et tempestate non exigua imminente, jam ablata erat spes omnis salutis nostræ. 
Et cum multa jejunatio fuisset, tunc stans Paulus in medio eorum, dixit: Oportebat quidem, o viri, audito me, non tollere a Creta, lucrique facere injuriam hanc et jacturam. 
Et nunc suadeo vobis bono animo esse: amissio enim nullius animæ erit ex vobis, præterquam navis. 
Astitit enim mihi hac nocte angelus Dei, cujus sum ego, et cui deservio, 
dicens: Ne timeas, Paule: Cæsari te oportet assistere: et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum. 
Propter quod bono animo estote, viri: credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi. 
In insulam autem quamdam oportet nos devenire. 
Sed posteaquam quartadecima nox supervenit, navigantibus nobis in Adria circa mediam noctem, suspicabantur nautæ apparere sibi aliquam regionem. 
Qui et summittentes bolidem, invenerunt passus viginti: et pusillum inde separati, invenerunt passus quindecim. 
Timentes autem ne in aspera loca incideremus, de puppi mittentes anchoras quatuor, optabant diem fieri. 
Nautis vero quærentibus fugere de navi, cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a prora anchoras extendere, 
dixit Paulus centurioni et militibus: Nisi hi in navi manserint, vos salvi fieri non potestis. 
Tunc absciderunt milites funes scaphæ, et passi sunt eam excidere. 
Et cum lux inciperet fieri, rogabat Paulus omnes sumere cibum, dicens: Quartadecima die hodie exspectantes jejuni permanetis, nihil accipientes. 
Propter quod rogo vos accipere cibum pro salute vestra: quia nullius vestrum capillus de capite peribit. 
Et cum hæc dixisset, sumens panem, gratias egit Deo in conspectu omnium: et cum fregisset, cœpit manducare. 
Animæquiores autem facti omnes, et ipsi sumpserunt cibum. 
Eramus vero universæ animæ in navi ducentæ septuaginta sex. 
Et satiati cibo alleviabant navem, jactantes triticum in mare. 
Cum autem dies factus esset, terram non agnoscebant: sinum vero quemdam considerabant habentem littus, in quem cogitabant si possent ejicere navem. 
Et cum anchoras sustulissent, committebant se mari, simul laxantes juncturas gubernaculorum: et levato artemone secundum auræ flatum, tendebant ad littus. 
Et cum incidissemus in locum dithalassum, impegerunt navem: et prora quidem fixa manebat immobilis, puppis vero solvebatur a vi maris. 
Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret. 
Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri: jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire: 
et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quæ de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animæ evaderent ad terram. 
