हिब्रू.
10.
व्‍यवस्‍था थः हे पूमवं, थ्‍व ला लिपा वइगु बांलाःगु खँया किपालु जक खः। अय्‌जूगुलिं दँय्‌दसं बलि बीवं मनूत परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने शुद्ध जुइ फइ मखु। 
बलि बीवं शुद्ध जुइगु खःसा छाय् हानं बलि बी माल? थुकिं शुद्ध जुइगु खःसा ला बलि बीगु ज्‍या दिके माःगु खः। थज्‍याःम्‍ह मनूयागु नुगलं वयात हानं पापी ठहरय् मयायेमाःगु खः। 
थथे बलि बियाः ला झन जक हे दँय्‌दसं थःगु पाप लुमंके थें जुइ। 
द्वहंत व दुगुचातय्‌गु हिं गुब्‍सं पाप हुयाछ्वये फइ मखु। 
उकिं हे ला खः नि, थ्‍व संसारय् झाये धुंकाः ख्रीष्‍टं परमेश्‍वरयात थथे धयादीगु – “बलि बीगु व छाय्‌छी यायेगु ज्‍यां छि लय्‌मताः अय्‌नं छिं जिगु निंतिं छगू म्‍ह तयार यानादीगु दु। 
छिं होमबलि व शुद्ध जुइगु बलि नं यय्‌कामदी। 
उकिं जिं धया – ‘जि वये धुन, व्‍यवस्‍थाय् जिगु बारे च्‍वया तः थें हे, जि परमेश्‍वर! छिगु इच्‍छा पूवंकेत जि वये धुन।’” 
न्‍हापां ला वय्‌कलं थथे धयादिल – “बलि बीगु व छाय्‌छी यायेगु ज्‍यां छि लय्‌मता। होमबलि व शुद्ध जुइगु बलि छिं यय्‌कामदी।” (गुगु व्‍यवस्‍थाय् च्‍वया तःकथं याइगु खः) 
लिपा हानं थथे धयादिल – “स्‍वयादिसँ, छिगु इच्‍छा पूवंकेत जि वयाच्‍वनागु दु।” थथे ख्रीष्‍टं न्‍हापायागु बलि बीगु ज्‍या मदय्‌काः थः हे बलि जुयादिल। 
थुकथं वय्‌कलं परमेश्‍वरयागु इच्‍छा पूवंकादिल। सदांयात गाक्‍क छकलं थःत हे बलि बियाः वय्‌कलं झीगु पाप मदय्‌का छ्वयादिल। 
फुक्‍क पुजाहारीत न्‍हियान्‍हिथं परमेश्‍वरयाथाय् बलि बीगु ज्‍या यानाच्‍वनी। अले इमिसं न्‍ह्याबलें छता हे बलि बियाच्‍वनी। थुकथं बलि बीगु ज्‍यां गुब्‍सं पाप हुयाछ्वये फइ मखु। 
ख्रीष्‍टं धाःसा पापयागु निंतिं सदांयात गाक्‍क छता हे जक बलि बियादिल। अले वय्‌कः परमेश्‍वरयागु जवय् च्‍वनादीगु दु। 
परमेश्‍वरं वय्‌कःया शत्रुतय्‌त वय्‌कःयागु पालि तःले तया मदितले वय्‌कः अन हे पिया च्‍वनादी। 
पापं शुद्ध जूपिन्‍त वय्‌कलं छगू हे बलिदानं सदांया लागि सिद्ध यानादिल। 
थ्‍व हे खँय् पवित्र आत्‍मां नं थथे धकाः साक्षी बियादीगु दु – 
“परमप्रभुं धयादिल – उबलय् जिं इपिं नाप चीत्‍यनागु बाचा थ्‍व हे खः – जिं थःगु नियम इमिगु मनय् थ्‍यंक तयाबी, अले इमिगु नुगलय् नं च्‍वयाबी।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “जिं इमिगु पाप व इमिसं याःगु मभिंगु ज्‍याखँ हानं लुमंके मखुत।” 
थुकथं पाप क्षमा जुइ धुंकाः पाप हुया छ्वयेत हानं बलि बीमाःगु मन्‍त। 
अय्‌जूगुलिं यःपिं दाजुकिजापिं, येशूयागु हिं यानाः महा-पवित्रगु थासय् वनेत झीत छुं पंगलः मन्‍त। 
पर्दां अथे धइगु वय्‌कःयागु म्‍हं झीत छपु न्‍हूगु व जीवन दुगु लँपु चाय्‌कादीगु दु। 
परमेश्‍वरया छेँय् झी छम्‍ह तःधंम्‍ह पुजाहारी दीगुलिं 
पवित्रगु लखं म्‍ह शुद्ध यानाः बांमलाःगु व मभिंगु खँ मतिइ मतसे, नुगः यचुकाः व विश्‍वासय् बल्‍लानाः झीपिं परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने वनेनु। 
थःपिन्‍सं यानागु आशायात झीसं बल्‍लाका च्‍वनेमाः, छाय्‌धाःसा झीत बचं बियादीम्‍ह विश्‍वास याये बहःम्‍ह खः। 
झीसं थःथवय् माया यायेगु व भिंगु ज्‍या यायेगु मनय् तयेमाः। 
गुम्‍हं गुम्‍हय्‌सिगु संगतिइ मवनेगु बानी दइ, झीपिं धाःसा छथाय् मुनेगु त्‍वःते मज्‍यू। अज्‍ज ला प्रभु झायादीगु दिं न्‍ह्यःने वयेत्‍यंगु दु धकाः सीकाः थःथवय् साहस बीगु यायेमाः। 
सत्‍य छु खः धयागु सीधुंकाः नं झीसं पाप याना जुल धाःसा झीगु पाप हुयाछ्वयेगु गुगुं बलिदान हे दइ मखुत। 
थुकिया पलेसा पाप याःम्‍हय्‌सिनं परमेश्‍वरयागु सजाँय फयेमाली। व सजाँयया मिं परमेश्‍वरया विरोधीतय्‌त भस्‍म यानाबी। 
मोशायागु व्‍यवस्‍था मानय् मयाइम्‍ह मनूयात निम्‍ह स्‍वम्‍ह मनुखं साक्षी बिल धाःसा दया मतसे स्‍यानाछ्वइ धाःसा 
परमेश्‍वरया काय्‌यात पालि तःले च्‍वंगु धू ताय्‌कीपिन्‍त, थःत पवित्र याःगु बाचायागु हियात अशुद्ध ताय्‌कीपिन्‍त व दया यानादीम्‍ह पवित्र आत्‍मायात हेस्‍याइपिन्‍त गुलि जक अप्‍वः सजाँय बी। छिमिसं हे बिचाः या। 
“बदला कायेगु ज्‍या जिगु खः, जिं हे बदला काये,” धयादीम्‍हय्‌सित झीसं म्‍हस्‍यू। थथे नं धयातःगु दु – “परमप्रभुं हे वय्‌कःया मनूतय्‌त न्‍याय यानादी।” 
म्‍वाःम्‍ह परमेश्‍वरया ल्‍हातिइ लायेगु तसकं ग्‍यानापुगु खँ खः। 
न्‍हापायागु खँ छकः लुमंकि – भिंगु खँ न्‍यने धुंकाः व परमेश्‍वरयागु जः काये धुंकाः छिमित गुलि दुःखकष्‍ट जूवल। अय्‌नं छिमिसं विश्‍वास यायेगु मत्‍वःतू। 
ग्‍वःकःमछि ला छिमित फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःने बेइज्‍जत यात, अले हानं ग्‍वःकः ला थथे दुःख फये माःपिं लिसे जुइ माल। 
झ्‍यालखानाय् लाःपिन्‍त छिमिसं दयामाया यानाः ग्‍वाहालि यात, अले हानं छिमिगु सम्‍पत्ति लुतय् यानाकाःसां छिपिं लय्‌ताया हे च्‍वन, छाय्‌धाःसा छिमिके सदां दयाच्‍वनीगु दक्‍वसिबय् तःधंगु सम्‍पत्ति दु धकाः छिमिसं स्‍यू। 
अय्‌जूगुलिं छिमिसं साहस यायेगु त्‍वःते मते। छिमिसं थुकियागु तःधंगु इनाम काये खनीतिनि। 
परमेश्‍वरयात यःगु ज्‍या यायेत व वय्‌कलं बियादी धकाः धयादीगु कायेत छिमिसं नुगः क्‍वात्तुका च्‍वँ। 
धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु दु – “आः झाइम्‍ह मनू झाया हे दी, लिबाकादी मखु। 
जिम्‍ह धर्मी मनू धाःसा विश्‍वासं हे म्‍वाइ। सुनानं जितः त्‍वःतावन धाःसा जिं वयात यय्‌के मखु।” 
झीपिं अथे विश्‍वासं लिचिलाः स्‍यना वनीपिं मनूत मखु, बरु विश्‍वासं म्‍वाका तःपिं खः। 
