प्रकाशया सफू.
1.
थ्‍व सफुलिइ च्‍वयातःगु खँ परमेश्‍वरं येशू ख्रीष्‍टयात क्‍यनादीगु खँ खः। थः दासतय्‌सं छु जुइतिनि धयागु खँ थुइके फयेमा धकाः परमेश्‍वरं येशू ख्रीष्‍टयात क्‍यनादीगु खः। येशूं थ्‍व खँ क्‍यनेत छम्‍ह स्‍वर्गदूतयात यूहन्‍नायाथाय् छ्वयादिल। 
व हे यूहन्‍नां खंगु परमेश्‍वरं धयादीगु वचन, अले येशू ख्रीष्‍टं धयादीगु खँ फुक्‍क सत्‍य खः धकाः साक्षी बियाच्‍वनागु दु। 
ई न्‍ह्यःने थ्‍यने धुंकल। उकिं थ्‍व अगमवाणीयागु वचन ब्‍वंपिं, न्‍यंपिं, व मानय् याःपिं मनूत धन्‍यपिं खः। 
एशियाय् दुगु न्‍हय्‌गू मण्‍डलीयात यूहन्‍नापाखें ज्‍वजलपा। आः नं दीम्‍ह, न्‍हापा नं दीम्‍ह, अले झायादीत्‍यंम्‍ह, व वय्‌कःयागु सिंहासनयागु लिक्‍क च्‍वंपिं न्‍हय्‌म्‍ह आत्‍मापाखें छिमित दया माया व शान्‍ति दयेमा। 
अथे हे तुं साक्षी बियादीगु विश्‍वास याये बहःम्‍ह, सिनाः दकलय् न्‍हापां म्‍वानावःम्‍ह, अले संसारय् च्‍वंपिं जुजुतय् जुजु येशू ख्रीष्‍टपाखें नं छिमित दया माया व शान्‍ति दयेमा। झीत माया यानादीम्‍ह नं वय्‌कः हे जूगुलिं थःगु हिं झीत झीगु पापं छुतय् यानादीम्‍ह नं वय्‌कः हे खः। 
वय्‌कलं परमेश्‍वर बाःयागु सेवा यायेत धकाः झीपाखें पुजाहारीतय्‌गु छगू राज्‍य स्‍वनादिल। येशू ख्रीष्‍टया न्‍ह्याबलें महिमा व आदर जुयाच्‍वनेमा। आमेन! 
“स्‍व, वय्‌कः सुपाँचय् झायादी तिनि, फुक्‍कसिगु मिखां खनीतिनि, वय्‌कःयात भालां सूपिन्‍सं नं खनी। अले संसारय् च्‍वंपिं फुक्‍क जातियापिं मनूत वय्‌कःयात खनाः नुगः दादां ख्‍वये मालीतिनि। थथे ला जु हे जुइ। आमेन!” 
दक्‍वसिबय् तःधंम्‍ह व शक्ति दुम्‍ह, आः नं दीम्‍ह व न्‍हापा नं दीम्‍ह, अले झायादीम्‍ह परमप्रभु परमेश्‍वरं धयादिल – “अल्‍फा व ओमेगा जि हे खः।” 
छिपिंलिसे येशूयागु निंतिं दुःखकष्‍ट सिया च्‍वनाम्‍ह छिमि दाजु जि यूहन्‍ना खः। छिपिंलिसे तुं वय्‌कःयागु राज्‍यय् च्‍वनाः सकतां सह यानाच्‍वनागु दु। जिं परमेश्‍वरयागु वचन व येशूं धयादीगु सत्‍य खः धकाः न्‍यंकाच्‍वनागुलिं जितः पत्‍मोस टापुइ यंकाः कुनातल। 
प्रभुयागु दिनय् जि आत्‍मां जाल। जिगु ल्‍युने तुरही पुया हः थें तस्‍सलं थथे धयाहःगु सः जिं ताल – 
“छं खंगु फुक्‍कं सफुलिइ च्‍वयाः न्‍हय्‌गू मण्‍डलीतय्‌त छ्व – एफिसस, स्‍मुर्ना, पर्गामम, थिआटीरा, सार्डिस, फिलाडेल्‍फिया व लाउडिकिया।” 
थुकथं जि नाप खँ ल्‍हाना च्‍वंम्‍ह सु धकाः लिफः स्‍वयाबलय् न्‍हय्‌गू लुँयागु त्‍वाःदेवा जिं खना। 
त्‍वाःदेवाया दथुइ मनूया काय् थें ज्‍याःम्‍ह तुतिइ थ्‍यंक वःगु पुजाहारीया लं फिनाः छातिइ लुँ बाला हिनातःम्‍ह छम्‍हय्‌सित खना। 
वय्‌कःयागु छ्यं व सँ तुयुगु ऊन व च्‍वापु थें तुयु। वय्‌कःयागु मिखा च्‍यानाच्‍वंगु मि थें च्‍वं। 
वय्‌कःयागु तुति मिइ छुया दायाः तल तल थीकातःगु ली थें च्‍वं। अथे हे वय्‌कःयागु सः यक्‍व क्‍वब्‍वाःलःयागु सः थें च्‍वं। 
वय्‌कःयागु जव ल्‍हातय् न्‍हय्‌गः नगु दु। वय्‌कःयागु म्‍हुतुं तसकं ज्‍वःगु निखें धाः दुगु तरवार पिहां वयाच्‍वंगु दु। वय्‌कःयागु ख्‍वाः तसकं थीगु सूर्य थें च्‍वं। 
वय्‌कःयात खनेवं जि सीम्‍ह थें जुयाः वय्‌कःयागु तुतिइ भ्‍वपू वना। अले वय्‌कलं जिगु छेनय् जव ल्‍हाः तयाः धयादिल – “ग्‍याये मते। जि शुरु व अन्‍त खः। 
जि म्‍वाःम्‍ह खः। जि सी धुनाम्‍ह जूसां आः जि न्‍ह्याबलें म्‍वाना च्‍वनीम्‍ह खः। मृत्‍यु व नरकया ताःचा जिके दु। 
“आः छं खंगु, जुयाच्‍वंगु खँ, अले लिपा जुइतिनिगु खँ फुक्‍कं च्‍व। 
छं खंगु जिगु जव ल्‍हातय् दुगु न्‍हय्‌गः नगुयागु व न्‍हय्‌गू लुँयागु त्‍वाःदेवाया गुप्‍ति खँ थ्‍व हे खः। न्‍हय्‌गः नगुयागु अर्थ न्‍हय्‌गू मण्‍डलीयापिं दूतत खः। अथे हे न्‍हय्‌गू लुँयागु त्‍वाःदेवायागु अर्थ न्‍हय्‌गू मण्‍डली खः।” 
