यूहन्‍ना.
8.
अनं येशू जैतून डाँडाय् झाल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथ न्‍हापां वय्‌कः हानं देगलय् तुं लिहां झाल। फुक्‍क मनूत वय्‌कःयाथाय् मुंवःगुलिं इमित स्‍यनेकने यायेत वय्‌कः फ्‍यतुनादिल। 
शास्‍त्री व फरिसीतय्‌सं व्‍यभिचार यानाच्‍वंबलय् ज्‍वंम्‍ह छम्‍ह मिसायात हयाः सकसिगुं न्‍ह्यःने थनाः 
वय्‌कःयात थथे धाल – “गुरुजु, थ्‍व मिसायात जिमिसं व्‍यभिचार यानाच्‍वंबलय् ज्‍वना हया। 
व्‍यवस्‍थाय् मोशां झीत थथे व्‍यभिचार याइम्‍ह मिसायात ल्‍वहँतं कय्‌काः स्‍या धकाः आज्ञा बियादीगु दु। अय्‌जूगुलिं आः थ्‍व मिसायात छु याये माली? छिं हे धयादिसँ।” 
वय्‌कःयात जाँचय् यानाः दोषी ठहरय् यायेत इमिसं थथे न्‍ह्यसः याःगु खः। तर वय्‌कलं क्‍वछुनाः पतिंचां बँय् च्‍वयादिल। 
इमिसं व हे खँ जक न्‍यनाच्‍वंगुलिं वय्‌कलं दनाः इमित थथे धयादिल – “छिकपिं मध्‍ये सुनां गुबलें पाप यानामदी, वय्‌कलं हे दकलय् न्‍हापालाक वयात ल्‍वहँतं कय्‌कादिसँ।” 
वय्‌कलं हानं क्‍वछुनाः पतिंचां बँय् च्‍वयादिल। 
थ्‍व न्‍यनाः इपिं तःधिकःम्‍हंनिसें कयाः चीधिकःपिं तकं छम्‍ह छम्‍ह यानाः अनं वन। अले अन येशू याकःचा जुल। व मिसा धाःसा वय्‌कःया न्‍ह्यःने हे दनाच्‍वन। 
वय्‌कलं थस्‍वयाः व मिसायात धयादिल – “ग्‍वः, छन्‍त पाः याःपिं? सुनानं छन्‍त सजाँय मब्‍यू?” 
अले व मिसां धाल – “सुनानं मब्‍यू, प्रभु।” अले वय्‌कलं धयादिल – “अय्‌सा जिं नं छन्‍त सजाँय बी मखु, आः छ हुँ, हानं पाप याये मते।” 
येशूं हानं मनूतय्‌त धयादिल – “जि संसारया जः खः। जि नाप जुइम्‍ह मनू खिउँथाय् जुइ माली मखु, बरु वयात जीवनया जः दइ।” 
अले फरिसीतय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “छं थःगु हे जक साक्षी बियाच्‍वन, छंगु साक्षी सत्‍य मखु।” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “जिं जिगु हे खँय् साक्षी बियाच्‍वना सां जिगु साक्षी सत्‍य खः, छाय्‌धाःसा जि गनं वयाम्‍ह खः, अले गन वने त्‍यनाम्‍ह खः धकाः जिं स्‍यू, अय्‌नं छिकपिन्‍सं धाःसा जि गनं वइ, अले गन वनी धकाः सी मखु। 
छिकपिन्‍सं मनू स्‍वयाः न्‍याय यानादी, तर जिं सुयागुं न्‍याय मयाना। 
जिं न्‍याय या हे याःसां जिगु न्‍याय सत्‍यगु जुइ, छाय्‌धाःसा न्‍याय याइम्‍ह जि याकःचा जक मखु, जिनापं जितः छ्वयाहयादीम्‍ह बाः नं दी। 
छिकपिनिगु व्‍यवस्‍थाय् नं निम्‍हय्‌सिनं ब्‍यूगु साक्षी सत्‍य खः धकाः च्‍वयातःगु दु। 
जिं थःम्‍हं हे जिगु साक्षी बियाच्‍वना, अले जितः छ्वयाहयादीम्‍ह बाःनं नं जिगु साक्षी बियादी।” 
अय्‌जूगुलिं इमिसं वय्‌कःयात थथे धाल – “छिमि बाः गन दु लय्?” वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिकपिन्‍सं न जितः म्‍हस्‍यू, न जिमि बाःयात म्‍हस्‍यू। छिकपिन्‍सं जितः म्‍हस्‍यूगु जूसा जिमि बाःयात नं म्‍हसी।” 
थ्‍व खँ वय्‌कलं देगलय् स्‍यनेकने यानादीबलय् भेटी तइगु बाकसया न्‍ह्यःने धयादीगु खः। वय्‌कःयात सुनानं मज्‍वं, छाय्‌धाःसा वय्‌कःयागु ई मवःनि। 
वय्‌कलं इमित हानं धयादिल – “जि वनाछ्वये, अले छिकपिन्‍सं जितः माः जुइ, अय्‌नं छिकपिं पापय् लानाः सी। जि गन वनेगु खः, अन छिकपिं झाये फइ मखु।” 
थ्‍व न्‍यनाः यहूदी नायःतय्‌सं धाल – “थ्‍व मनू थथःम्‍हं सीत्‍यंगु ला मखु? ‘गन जि वनेगु खः अन छिपिं वये फइ मखु’ धकाः धाल नि।” 
अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिकपिं क्‍वय्‌च्‍वंपिं खः, जि च्‍वय्‌च्‍वंम्‍ह खः। छिकपिं थ्‍व संसारयापिं खः, जि संसारयाम्‍ह मखु। 
छिकपिं पापय् लानाः सी माली धकाः जिं छिकपिन्‍त धायेधुन। जि व हे खः धकाः छिकपिन्‍सं विश्‍वास मयाःसा छिकपिं पापय् लानाः सी।” 
इमिसं वय्‌कःयात धाल – “छ सु खः लय्?” वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जि व हे खः धकाः जिं छिकपिन्‍त न्‍हापांनिसें हे धयावयाच्‍वनागु दु। 
जिं छिकपिन्‍त यक्‍व धायेमाःगु व न्‍याय यायेमाःगु दु। अथेसां जितः छ्वयाहयादीम्‍ह सत्‍य खः, उकिं वय्‌कलं जितः धयादिक्‍व जिं संसारयात धयाबियागु दु।” 
वय्‌कलं इमित बाःयागु खँ धयाच्‍वंगु धकाः इमिसं थुइके मफुत। 
उकिं वय्‌कलं थथे धयादिल – “गुबलय् छिमिसं मनूया काय्‌यात यख्‍खाइ, अबलय् तिनि छिमिसं जि सु खः धकाः सी। जिं थःयसें छुं नं मयाना, बरु बाःनं गुकथं स्‍यनादिल उकथं हे नवाना वन धकाः नं छिमिसं थुइ। 
जितः छ्वयाहयादीम्‍ह जि नाप दी, जिं न्‍ह्याबलें वय्‌कःयात यःथें जक यानाजुयागुलिं वय्‌कलं जितः याकःचा त्‍वःतामदी।” 
वय्‌कलं थथे धयादीगुलिं यक्‍वसिनं वय्‌कःयात विश्‍वास यात। 
येशूं थःत विश्‍वास याःपिं यहूदीतय्‌त धयादिल – “जिं धया थें छिपिं च्‍वंसा छिपिं धात्‍थें जिम्‍ह चेला जुइ। 
छिमिसं सत्‍य छु खः धकाः सी, अले सत्‍यं छिमित स्‍वतन्‍त्र याइ।” 
इमिसं वय्‌कःयात लिसः बिल – “जिपिं अब्राहामया सन्‍तान खः, जिपिं आः तक सुयां दास मजुयानि। छं गुकथं जिमित ‘छिपिं स्‍वतन्‍त्र जुइ’ धकाः धयागु?” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “जिं छिकपिन्‍त खःगु खँ धाये – पाप यानाजुइपिं फुक्‍कं पापया दास खः। 
अले दास न्‍ह्याबलें छेँय् च्‍वने दइ मखु, काय्‌मचा जक न्‍ह्याबलें च्‍वने दइ। 
अय्‌जूगुलिं परमेश्‍वरया काय्‌नं स्‍वतन्‍त्र याना ब्‍यूसा छिकपिं धात्‍थें स्‍वतन्‍त्र जुइ। 
छिकपिं अब्राहामया सन्‍तान खः धकाः जिं स्‍यू। अय्‌नं जिं धयागु खँ छिकपिनिगु मनय् दुहां मवंगुलिं छिकपिन्‍सं जितः स्‍यायेत स्‍वःगु खः। 
जिं जिमि बाःयाथाय् खं थें धयाच्‍वना, अथे हे छिकपिन्‍सं नं छिमि बाःनं धाःथें यानाच्‍वन।” 
इमिसं वय्‌कःयात लिसः बिल – “अब्राहाम जिमि तापाःबाज्‍या खः।” अले वय्‌कलं धयादिल – “छिकपिं अब्राहामया सन्‍तान खः धयागु जूसा अब्राहामं यानाः वं थें छिकपिन्‍सं नं यानादी माःगु खः। 
परमेश्‍वरं धयादीगु सत्‍य खँ धाल धकाः छिकपिन्‍सं जितः स्‍यायेत स्‍वल, थथे अब्राहामं यानामदी। 
छिकपिनि बाःनं छु यात छिकपिन्‍सं नं व हे यानादी।” इमिसं धाल – “जिपिं व्‍यभिचारं बूपिं मखु, जिमि छम्‍ह हे अबु दु, वय्‌कः खः परमेश्‍वर।” 
वय्‌कलं धयादिल – “परमेश्‍वर छिकपिनि बाः खः धयागु जूसा छिकपिन्‍सं जितः माया यानादी माःगु खः, छाय्‌धाःसा जितः वय्‌कलं छ्वया हयादीगुलिं जि वयाच्‍वनागु खः। जि थःगु हे इच्‍छां वयागु मखु, बरु वय्‌कलं हे जितः छ्वयाहयादीगु खः। 
जिं धयागु खँ छिकपिन्‍सं गथे मथूगु? जिगु खँ न्‍यने मास्‍ति मवःगुलिं छिकपिन्‍सं जिगु खँ मथूगु खः। 
छिकपिं शैतानया सन्‍तान जूगुलिं गथे छिकपिनि बाःनं याना जुल, अथे हे छिकपिन्‍सं नं याना जुइ। न्‍हापांनिसें हे शैतान धाःम्‍ह ज्‍यानमारा खः। वयाके सत्‍य धयागु हे मदुगुलिं वं सत्‍य ज्‍याखँ याना जुइ फइ मखु। थःगु स्‍वभाव गथे खः अथे हे वं मखुगु खँ जक ल्‍हाना जुइ, छाय्‌धाःसा व मखुगु खँ जक ल्‍हाना जुइम्‍ह खः, अले मखुगु खँ ल्‍हाना जुइपिनि अबु खः। 
जिं छिकपिन्‍त सत्‍य खँ धयागुलिं छिकपिन्‍सं जितः विश्‍वास यानामदीगु खः। 
छिकपिं मध्‍ये सुनानं जिं पापयात काः जितः दोष बियादी फु ला? जिं सत्‍य खँ धयागु खःसा छिकपिन्‍सं जितः छाय् विश्‍वास याना मदीयागु? 
परमेश्‍वरया मनुखं जक परमेश्‍वरयागु खँ न्‍यनी। छिकपिं परमेश्‍वरयापिं मनूत मखुगुलिं छिकपिन्‍सं जिं धयागु खँ न्‍यनामदीगु खः।” 
अले यहूदी नायःतय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “छ सामरी खः, अले छंके भूत दुबिनाच्‍वंगु दु धकाः जिमिसं धयागु धात्‍थें हे खः।” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिके भूत दुबिनाच्‍वंगु मदु। जिं जिमि बाःयात तःधंका च्‍वना, छिकपिन्‍सं जितः क्‍वह्यंकादिल। 
जि थथःम्‍हं तुं तःधं मजुया, तर जितः तःधंकेत स्‍वया च्‍वंम्‍ह ला छम्‍ह हे दु। अले वय्‌कलं हे थ्‍व खँ क्‍वःछिनादी। 
जिं छिकपिन्‍त खःगु खँ धाये – जिगु वचन मानय् याइम्‍ह मनू गुबलें हे सी मखु।” 
इमिसं धाल – “आः ला जिमिसं बांलाक हे सिल, छंके भूत दुबिनाच्‍वंगु हे दु। अब्राहाम व अगमवक्तात ला सिनावन धाःसा छं गथे यानाः छंगु वचन मानय् याइपिं मनूत गुबलें हे सी मखु धकाः धाये फुगु? 
सी धुंकूम्‍ह तापाःबाज्‍या अब्राहाम स्‍वयाः नं छ तःधं ला कि छु? अगमवक्तात ला सिनावन धाःसा छं थःत सु ताय्‌का च्‍वना?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जि थथःम्‍हं तःधं जुयागु जूसा जि तःधंम्‍ह मखु। तर छिकपिन्‍सं जिमि बाः धकाः धाःम्‍ह परमेश्‍वर जिमि बाःनं हे जितः तःधं यानादीगु खः। 
वय्‌कःयात छिकपिन्‍सं म्‍हमस्‍यूनि, जिं धाःसा म्‍हस्‍यू। जिं वय्‌कःयात म्‍हमस्‍यू धकाः धाल धाःसा जि नं छिकपिं थें तुं मखुगु खँ ल्‍हाइम्‍ह जुइ। जिं वय्‌कःयात म्‍हस्‍यूगुलिं वय्‌कःयागु वचन मानय् यानाच्‍वना। 
जि वइगु ई स्‍वयेत छिकपिनि तापाःबाज्‍या अब्राहामं तसकं इच्‍छा याःगु खः, अले खनाः तसकं लय्‌ताल।” 
अले इमिसं धाल – “छ नेय्‌दँ ला मदुनि धाःसा छं अब्राहामयात गथे यानाः खन?” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “जिं छिकपिन्‍त खःगु खँ धाये – अब्राहाम स्‍वयाः न्‍हापांनिसें हे जि दु।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः इमिसं वय्‌कःयात कय्‌केत ल्‍वहं काल। तर वय्‌कः इमिसं मखंक सुरुक्‍क देगलं पिहां झाल। 
