यर्मिया.
49.
अम्‍मोनीतय्‌गु बारे– परमप्रभुं थथे धयादी, “छु! इस्राएलया काय्‌पिं मदु ला? छु! वया सुं सर्बय काइम्‍ह मदु ला? छाय् मोलोखं गादया लागा कब्‍जा याःगु? छाय् वया थः मनूत गादय् च्‍वंवःगु?” 
परमप्रभुं धयादी, “स्‍व! जिं अम्‍मोनीतय्‌गु रब्‍बा शहरया विरोधय् लडाइँया सः न्‍यंकेगु ई वयाच्‍वंगु दु। व छगू नाशया द्वँ जुइ, अले उकिया जःखः च्‍वंगु गांयात मिं भस्‍म याइ। उबलय् थःत लिनाः पितहःपिन्‍त इस्राएलीतय्‌सं लिनाछ्वइ,” 
“हे हेश्‍बोन, ख्‍व! छाय्‌धाःसा ऐ शहर नाश जुल। हे रब्‍बायापिं मनूत, चिल्‍लाय् दनाः ख्‍व! भांग्रा हिनाः दुखं च्‍वँ अले ख्‍वख्‍वं पःखाःया दुने थुखे उखे ब्‍वाँय् हुँ! छाय्‌धाःसा छिमि द्यः मोलोखयात, वया पुजाहारीत व हाकिमतनापं मेगु देशय् यंकी। 
हे विश्‍वास यायेबहः मजूम्‍ह म्‍ह्याय्, छाय् छं थःगु ब्‍यासिया निंतिं, थःगु यक्‍व सइगु ब्‍यासिया निंतिं घमण्‍ड यानागु? जितः सुनां हमला याइ धकाः ‘छं थःगु सम्‍पत्तिइ भलसा तयाः धाइगु?’” 
प्रभु, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयादी, “स्‍व! जिं थःम्‍हं हे छंगु प्‍यखें दुपिंपाखें छंके भय हये। छिपिं सकसितं लिनाछ्वइ। बिस्‍युं जूपिन्‍त मुंकिपिं सुं दइ मखु। 
“अय्‌नं लिपा वइगु दिनय्, जिं अम्‍मोनीतय्‌गु सुख शान्‍ति हाकनं लित हये,” 
एदोमया बारे– दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयादी, “छु! तेमानय् आः बुद्धि मन्‍त ला? छु! अनयापिं बुद्धिमानतय्‌गु सल्‍लाह नाश जुल ला? छु! इमिगु बुद्धि ध्‍वग्‍गिना वन ला? 
हे ददानय् च्‍वंपिं, फहिलाः बिस्‍युं हुँ, तज्‍जाःगु गुफाय् सुला च्‍वँ, छाय्‌धाःसा एसावयात सजाँय बीगु इलय् जिं वयाके विपत्ति हये। 
छन्‍थाय् दाख खाइपिं वःसा इमिसं छुं दाख त्‍वःतामथकी ला? चान्‍हय् खुँत वःसा छु! इमिसं थःत गुलि यल उलि धन खुयाः मयंकी ला? 
तर जिं एसावयात नांगा याये, वं थःत सुचुके मफय्‌मा धकाः जिं व सुलाच्‍वनीगु थाय् खुला यानाबी। वया काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं, थःथितिपिं व जःलाखःलापिन्‍त नाश याइ, छम्‍ह नं ल्‍यनी मखु। 
छिमि मांबौ मदुपिन्‍त त्‍वःता हुँ, जिं इमित म्‍वाकातये। छिमि भाःत मदुपिं मिसातय्‌सं नं जितः भरोसा याये फु।” 
परमप्रभुं थथे धयादी, “ख्‍वलां त्‍वःने म्‍वाःपिन्‍सं नं वं त्‍वने हे माः धाःसा, छ सजाँय मफसें बचय् जुइ दइ ला? छन्‍त त्‍वःति मखु, छं धात्‍थें त्‍वने हे माली। 
बोज्रा शहर नाशया द्वँ जुइ धकाः जिं थःगु हे नामय् पाफये। मनूत व शहर खनाः वातां जुइ, इमिसं थुकियात हेस्‍याइ, जिं इमित लिनाछ्वयागु फुक्‍क जातितय्‌गु दथुइ जिं इमित सराः, भय, गिल्‍ला व निन्‍दाया पात्र दय्‌के। थुकिया फुक्‍क शहरत न्‍ह्याबलेंया निंतिं झिजांमिजां जुइ,” परमप्रभुं धयादी। 
जिमिसं परमप्रभुपाखें थ्‍व बुखँ न्‍यनागु दु। छम्‍ह दूतयात जाति जातितय्‌थाय् थथे धाय्‌के छ्वःगु खः, “दँ, झीपिं वनापं लडाइँ याः वनेनु।” 
“स्‍व, जिं छन्‍त जाति जातिया दथुइ चिधं यानाबी। छन्‍त दक्‍वसिनं हेपे याइ। 
छं हःपाः ब्‍यूगु भय व छंगु नुगःया घमण्‍डं छन्‍त ध्‍वंलाःगु दु। हे ल्‍वहंधीया कापिचाय् च्‍वनीपिं, हे डाँडाया च्‍वका च्‍वकाय् ढुक्‍क जुयाः च्‍वनीपिं, तर छ इमा थें च्‍वय् च्‍वय् ब्‍वःसां, अले नगुतय्‌गु दथुइ छेँ दय्‌का च्‍वंसां अनं जिं छन्‍त बँय् कुर्काबी,” 
“एदोम भयया खँ जुइ, अन जूगु नाश खनाः उकिया लिक्‍क जुयाः वनीपिं सकलें वातां जुइ, अले सकसिनं उकियात हेस्‍याइ।” 
परमप्रभुं धयादी, “सदोम व गमोरा अले उकिया जःखः च्‍वंगु शहरत नाश जूबलय् जूगु थें अन सुं नं मनू दइ मखु, सुं मनू नं अन च्‍वनाच्‍वनी मखु। 
स्‍व! यर्दनया झालं यक्‍व घाँय्‌ख्‍यः दुगु थासय् सिंह वः थें, जिं एदोमयात पलखं हे वयागु देशं लिनाछ्वये। अले सुयात जिं ल्‍यये वयात हे जिं तये। छाय्‌धाःसा जि थें जाःम्‍ह सु दु? सुनां जितः चुनौती बी फु? जिगु न्‍ह्यःने दनाच्‍वने फुम्‍ह सु फैजवाः दु?” 
उकिं एदोमया विरोधय् परमप्रभुं दय्‌कादीगु योजना, अले तेमानय् च्‍वंपिनिगु विरोधय् वय्‌कःया इच्‍छा छु दु धकाः न्‍यँ, बथांयापिं चिचीधिकःपिं फैया मस्‍तय्‌त घिसय् यानाः यंकी। इमिसं यानाः वं इमिगु घाँय्‌ख्‍यःयात भज्‍यंक नाश यानाबी। 
इपिं पतन जूगु सलं पृथ्‍वी थरथर खाइ। इपिं हाःगु सः लाल समुद्र तक हे थ्‍वइ। 
स्‍व! छम्‍ह इमा हथासं ब्‍वयावइ, बोज्राया च्‍वय् वं थःगु पपू चक्‍कंकी। उखुन्‍हु एदोमया सिपाइँतय्‌गु मन मचाबू ब्‍यथा जूम्‍ह मिसायागु थें जुइ। 
दमस्‍कसया बारे, “हमात व अर्पाद अलमल जूगु दु, छाय्‌धाःसा इमिसं मभिंगु खबर न्‍यंगु दु। ग्‍यानाः इमिगु नुगः क्‍वतुंगु दु। शान्‍त जुइ मफइगु समुद्र थें इमिगु नुगः इतिमिति कंगु दु। 
दमस्‍कस कमजोर जूगु दु। व बिस्‍युं वनेत्‍यंगु दु। भयनं वयात ज्‍वंगु दु। मचाबू ब्‍यथा जूम्‍ह मिसायात थें च्‍यूताः व सास्‍तीं वयात ज्‍वंगु दु। 
व नांजाःगु शहर, व जिगु लसताया शहर सुनसान जूगु दु। 
अनयापिं ल्‍याय्‌म्‍हपिं मिजंपिन्‍त शहरया लँय् स्‍याइ अले उखुन्‍हु वया फुक्‍क सिपाइँत सुम्‍क च्‍वनी, 
दमस्‍कसया पखालय् जिं मि तयाबी, उकिं बेन-हदद जुजुया किल्‍लात भस्‍म याइ,” 
बेबिलोनया जुजु नबूकदनेसरं त्‍याकूगु केदार व हासोरया राज्‍यतय्‌गु बारे – परमप्रभुं थथे धयादी, “केदारय् हमला या, अले पुर्बयापिं मनूतय्‌त नाश या! 
इमिगु पाल, फैया बथां, बल्‍चात व फुक्‍क मालसामान यंकीगु जुइ। इमि ऊँटत नं इमिगुपाखें लाकायंकी। मनूतय्‌सं तःसलं इमित धाइ, ‘प्‍यखेरं आतंक हे आतंक दु।’ 
“हे हासोरयापिं मनूत, याकनं बिस्‍युं हुँ! तज्‍जाःगु गुफाय् वनाः सुला च्‍वँ!” परमप्रभुं धयादी। “बेबिलोनया जुजु नबूकदनेसरं छिमिगु विरोधय् जाः ग्‍वःगु दु, अले छिमिगु विरोधय् छगू योजना दय्‌कूगु दु। 
“छिपिं दँ! याउँक व मग्‍यासें च्‍वनाच्‍वंगु छगू जातियात हमला या,” परमप्रभुं धयादी। “इमि न ध्‍वाखा दु न गजबार दु। इपिं याकःचा च्‍वनाच्‍वंगु दु। 
इमि ऊँटत, यक्‍व सा द्वहं व फैच्‍वलय्‌त लुतय् यानाः यंकी। ताताःपाःगु थासय् च्‍वंपिन्‍त जिं प्‍यखेंपाखे छ्यालब्‍याल यानाबी। अले इमिगु प्‍यखेंपाखें इमिके विपत्ति हये,” 
“हासोर सदांया निंतिं सुनसान जुइ, अन ध्‍वंचात जक च्‍वनी। सुं मनू अन च्‍वनी मखु, सुं मनू अन च्‍वनाच्‍वने फइ मखु,” 
सिदकियाह जुजु जूगु शुरुया इलय् एलामया बारे यर्मियाथाय् वःगु परमप्रभुया वचन थ्‍व खः, 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयादी, “स्‍व! जिं थःम्‍ह हे एलामया धनु, इमिगु शक्तिया मू लिधंसा त्‍वथुलाबी। 
जिं एलामया विरोधय् आकाशया प्‍यखेंपाखें प्‍यंगू फय् हयाबी। जिं इमित छ्यालब्‍याल यानाबी अले एलामं बिस्‍युं वंपिं मथ्‍यंगु जाति छुं नं दइ मखु। 
जिं एलामयात इमि शत्रुतय्‌गु व स्‍यायेत स्‍वःपिनिगु न्‍ह्यःने चुंचुं यानाबी। जिं तसकं तंम्‍वयाः इमिके विनाश हये” परमप्रभुं धयादी। “जिं इमित सिमधय्‌कुतले, इमित तरवार ज्‍वनाः लित्तुली। 
जिं एलामय् थःगु सिंहासन तये, अले वया जुजु व हाकिमतय्‌त नाश यानाबी,” 
“अय्‌नं लिपा वइगु दिनय् जिं एलामयागु सुख शान्‍ति हाकनं लित हये,” 
