मर्कूस.
8.
उबलय् हानं ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत मुनाच्‍वन। थुमिके नयेगु छुं हे मदुगुलिं येशूं थः चेलातय्‌त सःताः धयादिल – 
“थ्‍व मनूत खनाः जितः माया वं। थुपिं जि नाप च्‍वनाच्‍वंगु स्‍वन्‍हु दय् धुंकल। नयेगु नं छुं हे मदु। 
जिं थुमित अथें खालि प्‍वाथं छेँ हुँ धाल धाःसा ला थुपिं लँय् हे मुर्छ्या जुइ, छाय्‌धाःसा गुलि मनूत ला तापाकंनिसें वःपिं दु।” 
चेलातय्‌सं धाल – “थथे सुं मदुथाय् थुलिमछि मनूतय्‌त सुनां गथे यानाः नके फइ?” 
अले वय्‌कलं न्‍यनादिल – “छिमिके ग्‍वःपाः मरि दु?” इमिसं धाल – “न्‍हय्‌पाः।” 
वय्‌कलं इमित फ्‍यतुकादिल। अले मरि कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियाः कुचा थलाः चेलातय्‌त मनूतय्‌त इनाब्‍यु धकाः बियादिल। अले इमिसं यंकाः इनाबिल। 
इमिके चिचीधिकःपिं न्‍या नं भचा दुगुलिं वय्‌कलं व नं कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियाः चेलातय्‌त इंके बियादिल। 
इमिसं यतले नल। अले इनाः ल्‍यं दुगु मरि हे न्‍हय्‌गः दाला जायेक दु। 
अन प्‍यद्वः ति मनूत दु। अले वय्‌कलं इमित बिदा बियाः छ्वल। 
वय्‌कः अनं थः चेलात नाप नांचाय् च्‍वनाः दलमनुथा जिल्‍लाय् झाल। 
फरिसीत वयाः वय्‌कः नाप खँ ल्‍हाः वल। इमिसं वय्‌कःयात जाँचय् यायेत स्‍वर्गं छगू चिं हजि धकाः फ्‍वन। 
वय्‌कलं झसुकाः तयाः धयादिल – “छाय् थौंकन्‍हय्‌यापिं मनूतय्‌सं चिं माला जुइगु? जिं छिमित धात्‍थें धाये – थज्‍याःपिं मनूतय्‌त छुं हे चिं क्‍यनी मखु।” 
इमित अन हे त्‍वःताः वय्‌कः नांचाय् च्‍वनाः पारिइ झाल। 
उबलय् इमिसं मरि यंके ल्‍वःमन। इमिके नांचाय् छपा हे जक मरि दु। 
वय्‌कलं इमित ख्‍याच्‍वः बियाः धयादिल – “बांलाक होश या, हेरोद व फरिसीतय्‌गु सोडापाखें बचय् जुयाच्‍वँ।” 
“झीके मरि मदुगुलिं वय्‌कलं थथे धयादीगु खः?” धकाः चेलात थःथवय् खँ ल्‍हात। 
थ्‍व खँ सीकाः वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिपिं छाय् मरि मदु धकाः हालाच्‍वनागु? छिमिसं आः तक नं थुइके मफुनि ला? छिमिगु नुगः अज्‍ज नं छाःनि ला? 
मिखा दयाः नं छिमिसं मखं ला? न्‍हाय्‌पं दयाः नं छिमिसं मताः ला? थुलि याकनं हे ल्‍वःमने धुंकल ला? 
न्‍याद्वः मनूतय्‌त नकेत जिं न्‍यापा मरि छिमित इनाबीत बियाबलय्, ग्‍वःगः दाला ल्‍यं दत?” इमिसं धाल – “झिंनिगः दाला।” 
“प्‍यद्वः मनूतय्‌त नकेत जिं न्‍हय्‌पाः मरि छिमित इनाबीत बियाबलय् ग्‍वःगः दाला ल्‍यं दत?” इमिसं धाल – “न्‍हय्‌गः दाला।” 
अले वय्‌कलं धयादिल – “आः नं मथूनि ला?” 
अनं वय्‌कःपिं बेथसेदाय् थ्‍यंकः झाल। मनूतय्‌सं छम्‍ह कांम्‍ह मनूयात हयाः वयात थियादिसँ धकाः वय्‌कःयात बिन्‍ति यात। 
वय्‌कलं कांम्‍हय्‌सित ल्‍हाः ज्‍वनाः गामं पिने यंकादिल। अले वयागु मिखाय् ई तयाः ल्‍हातं थियाः धयादिल – “छं छुं खं ला?” 
कांम्‍हं च्‍वय् थस्‍वयाः धाल – “जिं मनू ला खना अथेसां इपिं सिमा थें न्‍यासि वनाच्‍वंगु खना।” 
वय्‌कलं हानं वयागु मिखाय् ल्‍हाः तयादिल। अले ला वं बांलाक हे स्‍वये फत, फुक्‍कं यचुक खनेदत। 
वय्‌कलं धयादिल – “सरासर छेँ हुँ, गामय् दुहां वने मते।” 
अनं येशू चेलातनापं कैसरिया फिलिप्‍पी धाःगु जिल्‍लाय् झाल। लँय् वय्‌कलं चेलातय्‌त थथे धकाः न्‍यनादिल – “मनूतय्‌सं जितः सु धकाः धयाजुल?” 
इमिसं धाल – “गुलिसिनं बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना धाइगु,” गुलिसिनं “एलिया धाइगु, अले गुलिसिनं मेम्‍ह हे अगमवक्ता जुइ धकाः धाइगु।” 
अले वय्‌कलं न्‍यनादिल – “छिमिसं जितः सु धकाः धयाच्‍वना लय्?” पत्रुसं लिसः बिल – “छि मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट खः।” 
अले वय्‌कलं थ्‍व खँ सुयातं कने मते धकाः आज्ञा बियादिल। 
अबलय् निसें येशूं चेलातय्‌त ध्‍वाथुइक धयादिल – “मनूया काय्‌नं यक्‍व हे दुःख सी मानि। थकालिपिं, तःधंपिं पुजाहारीत व शास्‍त्रीतय्‌सं वयात मानय् याइ मखु, बरु इमिसं वयात स्‍याइ। स्‍वन्‍हु लिपा व हानं म्‍वाना वइ।” 
वय्‌कलं थ्‍व ध्‍वाथुइक धयादिल। अले पत्रुसं वय्‌कःयात छखे यंकाः थथे धयादी मते धकाः ब्‍वःबिल। 
वय्‌कलं फनक्‍क फहिलाः चेलातय्‌त स्‍वयाः पत्रुसयात थथे धकाः हक्‍कादिल – “शैतान, छ जिगु न्‍ह्यःने च्‍वने मते, छाय्‌धाःसा छं ला परमेश्‍वरयागु खँय् मखु, बरु मनूतय्‌गु खँय् जक ध्‍यान तयाच्‍वन।” 
अले वय्‌कलं थः चेलातय्‌त व अन च्‍वंपिं मनूतय्‌तनापं सःताः थथे धयादिल – “जि नाप वयेगु जूसा छिपिं सुनानं थःगु खँय् छुं हे च्‍यूताः काये मते। अले थःगु क्रूस थःम्‍हं हे क्‍वबिया सीत तकं लिमच्‍युसे जिगु ल्‍यूल्‍यू वा। 
थःगु प्राण बचय् यायेत जक स्‍वइम्‍ह मनू नाश जुयावनी। सुनां जिगु निंतिं व भिंगु खँयागु निंतिं थःगु प्राण पाइ व बचय् जुइ। 
सारा संसार हे ल्‍हातय् दयाः नं व मनू सिनावन धाःसा वयात छु दइ? 
वं हानं थःगु प्राण छुकिं लिफ्‍याना काइ? 
थ्‍व पापी व मभिंगु संसारय् सुनां जि व जिगु खँ न्‍यनाः ख्‍वाः फस्‍वय्‌की मनूया काय्‌नं स्‍वर्गदूतत नाप झःझः धाय्‌क परमेश्‍वर बाःनं छ्वया हइबलय् व खनाः लज्‍या चाइ।” 
