मत्ती.
17.
खुन्‍हु लिपा येशू पत्रुस, याकूब व याकूबया किजा यूहन्‍नायात ब्‍वनाः तज्‍जाःगु पर्वतय् झाल। 
इमिसं स्‍वस्‍वं हे वय्‌कःयागु रूप हिला वन। वय्‌कःयागु ख्‍वाः निभाः थें थिनावल, अले वसः नं जः थें त्‍वइसे च्‍वना वल। 
इमिसं मोशा व एलिया वयाः वय्‌कः नाप खँ ल्‍हानाच्‍वंगु खन। 
अले पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, झीपिं थन हे च्‍वने दत धाःसा गुलि बांलाइ। छिं धयादीसा जिं छिगु निंतिं, मोशायागु निंतिं व एलियायागु निंतिं स्‍वंगू बल्‍चा दय्‌काबी।” 
पत्रुसं थथे धयाच्‍वंबलय् तसकं थीगु सुपाँय् वयाः इमित त्‍वपुल। अले सुपाँय् दुनें थथे धयाहःगु सः ताये दत – “थ्‍व जि यःम्‍ह काय् खः। थ्‍व लिसे जि तसकं लय्‌तायागु दु। थ्‍वं धाःगु खँ न्‍यँ।” 
थ्‍व सः न्‍यनाः चेलात तसकं ग्‍यानाः बँय् भ्‍वसू वन। 
अले वय्‌कलं वयाः इमित थियाः धयादिल – “दँ, ग्‍याये मते।” 
अले इमिसं थस्‍वत, अन वय्‌कः सिबय् मेपिं सुं हे मदु। 
पर्वतं क्‍वहां झाया च्‍वंबलय् वय्‌कलं इमित धयादिल – “मनूया काय् सिनाः म्‍वाना मवतले छिमिसं थ्‍व खँ सुयातं कने मते।” 
चेलातय्‌सं वय्‌कःयाके न्‍यन – “शास्‍त्रीतय्‌सं न्‍हापालाक एलिया हे वयेमाः धकाः छाय् धयाच्‍वंगु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “खः, एलिया निं न्‍हापालाक वयाः फुक्‍कं मिलय् याइ। 
जिं छिमित धाये – एलिया ला वये धुंकल। इमिसं वयात म्‍हमसील। इमिसं वयात यःयःथें यात। मनूया काय्‌यात नं इमिसं अथे हे यानाः दुःखकष्‍ट बी।” 
अले तिनि इमिसं वय्‌कलं बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायागु खँ धयादीगु खः धकाः थुइकल। 
वय्‌कःपिं मनूत दुथाय् झाःबलय् छम्‍ह मनू वयाः वय्‌कःया तुतिइ भ्‍वपुलाः थथे धाल – 
“प्रभु, जिमि काय्‌यात दया यानादिसँ। वयात तिल्‍वय् वयाः तसकं सास्‍ती जुयाच्‍वन। झाःझाः पतिं व लखय् लाःसां मिइ लाःसां ग्‍वारातू वनीगु। 
उकिं जिं वयात छिकपिनि चेलातय्‌थाय् हया। इमिसं वयात लाय्‌काबी मफु।” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं गथे जक विश्‍वास याये मफुगु? जि छिपिंनाप ग्‍वःन्‍हु हे च्‍वनीतिनि धकाः? जिं छिमित गुलि जक सह यानाच्‍वनेगु? मचायात थन हजि।” 
अले वय्‌कलं भूतआत्‍मायात हक्‍काः पितिनाछ्वयादिल। अबलय् हे व मचा लन। 
लिपा चेलातय्‌सं सुं मदुबलय् वयाः वय्‌कःयाके थथे धकाः न्‍यन – “जिमिसं भूतआत्‍मायात छाय् पितिनाछ्वये मफुगु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं क्‍वात्तुक विश्‍वास याये मफुगुलिं अथे याये मफुगु खः। जिं धात्‍थें धाये – छिमिके तू छगः ग्‍वःछि जक विश्‍वास दःसां छिमिसं थ्‍व पहाडयात ‘थनं चिला हुँ’ धाःसा चिलावनी। छिमिसं याये मफुगु छुं नं दइ मखु। 
थज्‍याःगु ज्‍या अपसं मच्‍वंकं व प्रार्थना मयाय्‌कं याये फइ मखु।” 
गालीलय् च्‍वनादीबलय् वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “मनूया काय्‌यात ज्‍वनाः मनूतय्‌गु ल्‍हातय् लःल्‍हाइगु ई वइन। 
इमिसं वयात स्‍याइ, अले स्‍वन्‍हु दय्‌काः हानं म्‍वाना वइ।” थ्‍व न्‍यनाः इमिसं तसकं नुगः मछिंकल। 
येशू व वय्‌कःया चेलात कफर्नहुमय् झाःबलय् देगःयागु कर काइम्‍ह मनुखं वयाः पत्रुसयात थथे धाल – “छिमि गुरुं देगःयागु कर पुलादी ला कि दी मखु?” 
पत्रुसं लिसः बिल – “पुलादी।” पत्रुस छेँय् दुहां वयेवं वय्‌कलं वयात धयादिल – “सिमोन, छंगु छु बिचाः दु? थ्‍व पृथ्‍वीइ जुजुपिन्‍सं सुयाके कर व भंसाः काइ? थः काय्‌पिन्‍के काइ ला कि मेपिन्‍के काइ?” 
“मेपिन्‍के” धकाः पत्रुसं लिसः बिल। अले वय्‌कलं धयादिल – “अय्‌सा काय्‌पिन्‍सं म्‍वाः का मखु ला? 
अय्‌जूसां झीसं थुमित तं पिकाय्‌के मज्‍यू, उकिं समुद्रय् वनाः बल्‍छी ति। दकलय् न्‍हापां क्‍यंम्‍ह न्‍यायात सालाः का। वयागु म्‍हुतुइ छंगु व जिगु देगःयागु कर पुलेत गाक्‍क धिबा दइ। अले उकिं हे कर पुलाब्‍यु।” 
