मर्कूस.
10.
गालील त्‍वःताः येशू यहूदिया जिल्‍लाय् झायाः अनं यर्दन खुसिया पारिइ झाल। अन नं वय्‌कःयाथाय् ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत मुंवःगुलिं न्‍ह्याबलें थें वय्‌कलं इमित स्‍यनेकने यानादिल। 
अन नं फरिसीत वयाः वय्‌कःयागु मन स्‍वयेत थथे धकाः न्‍यन – “मनूतय्‌सं थः कलाःयात त्‍वःते ज्‍यू ला कि मज्‍यू?” 
वय्‌कलं धयादिल – “मोशां छिमित छु या धकाः धया थकल?” 
इमिसं धाल – “मोशां ला भ्‍वं च्‍वयाः पारपाचुकूसां ज्‍यू धकाः धाःगु दु।” 
अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिमिगु नुगः छाःगुलिं हे मोशां अथे पारपाचुकूसां ज्‍यू धकाः धयाथकूगु खः। 
दकलय् न्‍हापा सृष्‍टि यानादीबलय् हे परमेश्‍वरं इमित मिजं व मिसा यानाः दय्‌कादीगु खः। 
अय्‌जूगुलिं मनूत थः मां बौयात त्‍वःताः कलाःनापं च्‍वंवनी। 
अले इपिं निम्‍हं छम्‍ह हे जुइ। उकिं आः इपिं निम्‍ह मखु, छम्‍ह हे जुइ धुंकल। 
परमेश्‍वरं ह्वनादीपिन्‍त मनूतय्‌सं फाये मज्‍यू।” 
छेँय् लिहां वःबलय् चेलातय्‌सं वय्‌कःयाके थ्‍व हे खँ न्‍यन। 
अले वय्‌कलं धयादिल – “सुनानं थः कलाःयात त्‍वःताः मेम्‍हलिसे ब्‍याहा यात धाःसा वं व्‍यभिचार याःगु जुइ। 
अथे हे मिसां नं थः भाःतयात त्‍वःताः मेम्‍हलिसे ब्‍याहा यात धाःसा वं व्‍यभिचार याःगु जुइ।” 
लिपा मनूतय्‌सं मस्‍तय्‌त येशूं आशिष बियादीमा धकाः वय्‌कःयाथाय् हल। चेलातय्‌सं इमित हक्‍काः छ्वल। 
अले येशूं तंम्‍वयाः इमित धयादिल – “मस्‍तय्‌त पने मते। इमित जिथाय् छ्वया हजि, छाय्‌धाःसा परमेश्‍वरयागु राज्‍य थज्‍याःपिनिगु हे खः। 
जिं छिमित धात्‍थें धाये – मस्‍तय्‌गु नुगः थें दय्‌का मवःपिन्‍त परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुकाइ मखु।” 
अले वय्‌कलं मस्‍तय्‌त घय्‌पुयाः छेनय् ल्‍हाः तयाः आशिष बियादिल। 
अनं येशू लँय् झाया च्‍वंबलय् छम्‍ह मनुखं ब्‍वाँय् ब्‍वाँय् वयाः वय्‌कःया न्‍ह्यःने पुलिं चुयाः थथे धकाः न्‍यन – “भिंम्‍ह गुरुजु, छु ज्‍या याःसा जितः अनन्‍त जीवन दइ?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जितः छाय् भिंम्‍ह धकाः धयागु? भिंम्‍ह ला परमेश्‍वर छम्‍ह हे जक दु। 
व्‍यवस्‍थाय् थथे च्‍वयातःगु सि हे स्‍यू, मखु ला? स्‍याये मते, व्‍यभिचार याये मते, खुइ मते, मखुगु साक्षी बी मते, कर्पिन्‍त थगय् याये मते, थः मां बौयात हनाबना ति।” 
वं लिसः बिल – “गुरुजु, थ्‍व फुक्‍कं मचाबलय् निसें हे मानय् यानाच्‍वनागु दु।” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कःयात व खनाः माया वन, अले थथे धयादिल – “अझ नं छं छता याये मानि, थःके दुगु फुक्‍कं मियाः नये मखंपिन्‍त इनाब्‍यु। अले छन्‍त स्‍वर्गय् धनसम्‍पत्ति दइ। थुलि याये धुंकाः जि नाप वा।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः व मनू ख्‍वाः खिउँसे च्‍वंकाः दुःख तायाः सुम्‍क वन, छाय्‌धाःसा व तसकं हे तःमिम्‍ह खः। 
अले छचाःखेलं स्‍वयाः वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “तःमिपिं मनूतय्‌त परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुहां वनेत गुलि थाकु।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः चेलात छक्‍क जुल। वय्‌कलं हानं धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुहां वनेत गुलि थाकु। 
मुलुयागु कँय् प्‍वालय् ऊँट दुहां वनेत अःपुया च्‍वनी, तर तःमिपिं परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुहां वनेत थाकुया च्‍वनी।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः इपिं तसकं हे अजू चाल, अले थःथवय् थथे धकाः खँ ल्‍हात – “अय्‌सा सुनां जक उद्धार काये फइ?” 
वय्‌कलं इमित स्‍वयाः धयादिल – “मनूतय्‌पाखें थथे जुइ फइ मखु, अय्‌नं परमेश्‍वरं याये मफुगु छुं नं मदु।” 
पत्रुसं वय्‌कःयात थथे धाल – “स्‍वयादिसँ, जिमिसं दुगु फुक्‍क त्‍वःताः छिगु ल्‍यूल्‍यू वयाच्‍वना।” 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित धात्‍थें धाये – जिगु निंतिं व भिंगु खँयागु निंतिं छेँबुँ, दाजुकिजा, तताकेहेँ, मांबौ व काय्‌म्‍ह्याय् त्‍वःतावःपिन्‍त 
व दुःख स्‍यूपिन्‍त आः हे सछिदुगं अप्‍वः छेँबुँ, दाजुकिजा, तताकेहेँ, मांबौ व काय्‌म्‍ह्याय् सकलें दइ। अले हानं अनन्‍त जीवन नं दइ। 
न्‍हापा लाःपिं लिपा लाइ, अले लिपा लाःपिं न्‍हापा लाइ।” 
वय्‌कःपिं अनं यरूशलेमपाखे झाल। येशू इमिगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः झायाच्‍वन। चेलात व वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वःपिं मनूत छक्‍क जुयाः ग्‍याग्‍यां वनाच्‍वन। येशूं हानं छकः झिंनिम्‍ह चेलातय्‌त सःताः थःत जुइतिनिगु खँ थथे धकाः कनादिल – 
“न्‍यँ, झीपिं यरूशलेमय् वनाच्‍वनागु दु। अन मनूया काय्‌यात ज्‍वनाः तःधंपिं पुजाहारीत व शास्‍त्रीतय्‌गु ल्‍हातिइ लःल्‍हानाबी। इमिसं वयात स्‍याये हे माः धकाः धाइ। अले वयात यहूदीमखुपिनिगु ल्‍हातय् लःल्‍हानाबी। 
इमिसं वयात यंकाः गिजय् याइ, थुकलं बी, कोर्रां दाइ, अले स्‍यानाछ्वइ। अय्‌सां स्‍वन्‍हु दय्‌काः व म्‍वाना वइ।” 
जब्‍दिया काय्‌पिं याकूब व यूहन्‍नां वयाः थथे धाल – “गुरुजु, जिमिसं न्‍ह्यागु फ्‍वंसां छिं जिमित बियादी धकाः जिमिसं मनंतुनागु दु।” 
वय्‌कलं न्‍यनादिल – “धा, जिं छिमित छु याये माल?” 
इमिसं धाल – “छि जुजु जुयादीबलय् जिमित छिगु जवय् व खवय् तयादिसँ।” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं छु फ्‍वनाच्‍वना धयागु थःपिन्‍सं हे मस्‍यू। छु जिं त्‍वनेत्‍यनागु दुःखयागु ख्‍वलां छिमिसं त्‍वने फु ला? जिं काये माःगु दुःखयागु बप्‍तिस्‍मा छिमिसं धायेफु ला?” 
इमिसं “फु” धकाः लिसः बिल। अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “त्‍वनेत ला छिमिसं नं जिं थें त्‍वनी, अले बप्‍तिस्‍मा कायेत ला छिमिसं नं जिं थें काइ। 
अय्‌नं जिके सुयात नं जिगु जवंखवं तयेगु हक मदु। सुयात सुयात तयेगु धकाः ला क्‍वःछिना तयादी धुंकल।” 
याकूब व यूहन्‍नायागु थ्‍व खँ न्‍यनाः मेपिं झिम्‍ह चेलात तंम्‍वल। 
अथे जूगुलिं वय्‌कलं इमित थःथाय् सःताः धयादिल – “छिमिसं सि हे स्‍यू नि, थ्‍व संसारय् शासन याइपिन्‍सं मनूतय्‌त ल्‍हातय् काइ। अले इमि नायःतय्‌सं इमित थः यःथें याना तइ। 
छिमिगु दथुइ धाःसा थथे जुइ मखु। सुनां तःधं जुइ मास्‍ति वय्‌की व छिपिं सकसियां च्‍यः जुइमाः। 
सुयां न्‍हापालाके मास्‍ति वःसा व ला झन दास हे जुइमाः। 
मनूया काय्‌नं सेवा याकेत मखु, बरु सेवा यायेत व यक्‍वसित मुक्ति बीत व सीत वःगु खः।” 
अले वय्‌कःपिं यरीहो थ्‍यंकः झाल। येशू अनं चेलात व यक्‍व मनूत नाप झायेत्‍यंबलय् लँय् छथाय् तिमैया काय् बारतिमै धाःम्‍ह छम्‍ह कांम्‍ह फ्‍वगिं च्‍वनाच्‍वन। 
वं नासरतयाम्‍ह येशू झायाच्‍वन धयागु न्‍यनाः ततःसलं थथे हाला हल – “दाऊदया काय् येशू, जितः दया यानादिसँ।” 
मनूतय्‌सं वयात हाले मते धकाः ब्‍वःबिल। अय्‌नं व झन जक तसकं हाला हल – “दाऊदया काय् येशू, जितः दया यानादिसँ।” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कलं दिनाः धयादिल – “वयात सःती।” इमिसं व कांयात थथे धकाः सःतल – “साहस या, दँ, वय्‌कलं छन्‍त सःतादिल।” 
गागि हे त्‍वःताः तिंन्‍हुयाः व छक्‍कलं येशूयाथाय् वल। 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “जिं छन्‍त छु याये माल?” कांनं धाल – “गुरुजु, जितः मिखां खंका बियादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “वा, छंगु विश्‍वासं छं मिखां खनी।” उघ्रिमय् हे वं मिखां खन, अले व वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वन। 
