यशैया.
61.
मगाःमचाःपिन्‍त भिंगु खँ न्‍यंकेत परमप्रभुं जितः ल्‍ययादीगुलिं परमप्रभु परमेश्‍वरया आत्‍मा जिके दु। नुगः क्‍वतुंवंपिन्‍त लाय्‌काबीत, चिना तःपिन्‍त त्‍वःताबीत व कुनातःपिन्‍त छुत्‍काराया घोषणा यायेत वय्‌कलं जितः छ्वयाहयादीगु खः। 
वय्‌कलं जितः परमप्रभुं दयामाया याइगु दँ व झी परमेश्‍वरया बदला कायेगु दिं घोषणा यायेत, फुक्‍क दुखं च्‍वनाच्‍वंपिंन्‍त सान्‍त्‍वना बीत छ्वयाहयादीगु खः। 
व सियोनय् दुखं च्‍वनाच्‍वंपिन्‍त नौया पलेसा तसकं बांलाःगु श्रीपेच, व दुखं पलेसा लसताया चिकं बीत, ख्‍वःगु नुगःया पलेसा प्रशंसाया वसः पुंकाबीत, वय्‌कःया गौरव खनेदयेमा धकाः इमित परमप्रभुं हे पिनादीगु धार्मिकताया स्‍वसिमात धकाः धाइ। 
इमिसं न्‍हापांनिसें नाश जुयाच्‍वंगु शहरत हाकनं दय्‌की। नाश जुयाच्‍वंगु थाय्‌त हाकनं दय्‌की, पुस्‍तौं पुस्‍तांनिसें दुनाच्‍वंगु छेँत दुगु शहरतय्‌त इमिसं हाकनं न्‍हूगु यानाः दय्‌की। 
परदेशीतय्‌सं छिमि फैच्‍वलय्‌तय्‌त ज्‍वये यंकी, अले परदेशीतय्‌सं छिमिगु बुँ व दाखक्‍यबय् ज्‍या याइ। 
अले छिमित परमप्रभुया पुजाहारी धकाः धाइ, छिमित झी परमेश्‍वरया दासया नां बी। छिमिसं जाति-जातितय्‌गु धन सम्‍पत्तिं नइ, अले इमिगु हे धन-सम्‍पत्ति छिमिगु निंतिं फुइँ जुइ। 
छिमिगु लज्‍याया पलेसा छिमित निदुगं सुवाः दइ, अले हेलाया पलेसा छिपिं थःगु अधिकारय् लय्‌तायाच्‍वनी। अथे जुयाः छिमित थःगु हे देशय् निदुगं हक दइ, अले छिमिगु निंतिं सदां सदांया लसता दइ। 
“छाय्‌धाःसा जि, परमप्रभु धाःसा न्‍याययात माया याये, खुइगु व अधर्मयात जिं तसकं मय्‌के। जिं थःगु विश्‍वास यायेबहलं जिमि मनूतय्‌त सिरपाः बी। अले जिं इपिंनापं सदांया निंतिं बाचा ची। 
इमि सन्‍तानत जाति जातिया दथुइ, अले इमि मचाखाचातय्‌त मनूतय्‌गु दथुइ म्‍हसिइगु जुइ। इमित खंपिं सकसिनं ‘इपिं ला परमप्रभुपाखें सुवाः दुपिनि सन्‍तान खः’ धकाः स्‍वीकार याइ।” 
जि परमप्रभुया कारणं तसकं लय्‌ताये। जिगु प्राणं जिमि परमेश्‍वरयाके लय्‌ताइ। छाय्‌धाःसा वय्‌कलं जितः उद्धारया वसः पुंकादीगु दु, अले वय्‌कलं जितः धार्मिकताया वसतं त्‍वपुयादीगु दु। गथे ब्‍याहा याइम्‍ह मिजंनं थःगु छेनय् पुजाहारीं थें समाः याइ अले भम्‍चां थःत तसकं मू मू वंगु तिसां समाः याइ। 
गथे बुँइ माचात बुया वइ, अले क्‍यबय् पुसात बुया वइ, अथे हे परमप्रभु परमेश्‍वरं धार्मिकता व प्रशंसा फुक्‍क जातितय् न्‍ह्यःने हयादी। 
