मत्ती.
26.
थथे स्‍यनेकने यानादी धुंकाः येशूं चेलातय्‌त धयादिल – 
“निन्‍हु लिपा छुत्‍काराया नखः वइ धकाः ला छिमिसं सि हे स्‍यू। उबलय् मनूया काय्‌यात ज्‍वनाः क्रूसय् यख्‍खायाः स्‍यायेत लःल्‍हानाबी।” 
उबलय् हे तःधंपिं पुजाहारीत व थकालिपिं कैयाफा धाःम्‍ह दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीया छेँय् मुन। 
अले इमिसं वय्‌कःयात गथे यानाः ज्‍वनाः स्‍यायेगु धकाः ग्‍वसाः ग्‍वल। 
“नखःबलय् ज्‍वने धाःसा तसकं हल्‍लाखल्‍ला जुइ” धकाः इमिसं धाल। 
येशू बेथानियाय् सिमोन कोह्रियागु छेँय् दीबलय् 
छम्‍ह मिसा दुरूल्‍वहं थलय् तसकं थिकेगु व नस्‍वाःगु चिकं ज्‍वनाः वल। अले नयेत्‍यंबलय् व मिसां वय्‌कःयागु छेनय् फुक्‍कं लुनाबिल। 
थ्‍व खनाः चेलातय्‌सं तं पिकयाः वयात धाल – “थुलिमछि चिकं छाय् सितिं छ्वयागु? 
थ्‍व चिकं म्‍यूगु जूसा उकिं वःगु धिबा नये मखंपिन्‍त इनाब्‍यूगु जूसा ज्‍यूगु नि।” 
इमिसं थथे धाःगु न्‍यनाः वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं थ्‍व मिसायात छाय् दुःख बियाच्‍वनागु? वं जितः बांलाःगु हे यात। 
नये मखंपिं ला छिपिंनाप न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी। जि न्‍ह्याबलें दइ मखु। 
थथे चिकनं लुनाः वं जिगु म्‍हयात थुनेत ठीक याःगु खः। 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – गन गन भिंगु खँ न्‍यंकी, अन अन थ्‍व मिसां याःगु थ्‍व खँ नं लुमंकेत न्‍यंकी।” 
झिंनिम्‍ह चेलात मध्‍ये यहूदा इस्‍करियोत धाःम्‍ह चेलां तःधंपिं पुजाहारीतय्‌थाय् वनाः 
थथे धाल – “येशूयात ज्‍वंका बिल धाःसा जितः छु बी?” अले इमिसं वयात स्‍विगः वहःयागु म्‍वहः बिल। 
उबलय् निसें वं येशूयात ज्‍वंका छ्वयेत सनाच्‍वन। 
सोडा मतःगु मरि नयेगु नखःयागु न्‍हापां खुन्‍हु चेलातय्‌सं वयाः वय्‌कःयाके – “गन वनाः छुत्‍काराया नखःयात ज्‍वरय् याः वने?” धकाः न्‍यन। 
वय्‌कलं धयादिल – “शहरय् सुं छम्‍ह मनूयागु छेँय् वनाः थथे धा – ‘जिमि गुरुं वय्‌कःयागु ई त्‍यल हं। चेलातनापं वय्‌कलं छिगु छेँय् वयाः छुत्‍काराया नखः हनेगु हं।’” 
चेलातय्‌सं वनाः वय्‌कलं धयादी थें यात। अले अन हे छुत्‍काराया नखःया भ्‍वय् ज्‍वरय् यात। 
बहनी वय्‌कः झिंनिम्‍ह चेलात नाप नयेत फ्‍यतुनादिल। 
नयाच्‍वंबलय् वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – छिपिं मध्‍ये हे छम्‍हय्‌सिनं जितः धोखा बी।” 
थ्‍व न्‍यनाः इमिसं तसकं नुगः मछिंकल। अले छम्‍ह छम्‍हय्‌सिनं थथे धाल – “छिं जितः हे धयादियागु ला मखु ला प्रभु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “जि नाप ख्‍वलाय् मरि थुनीम्‍हय्‌सिनं जितः धोखा बी। 
धर्मशास्‍त्रय् च्‍वया तः थें मनूया काय् ला सिनावने हे माः। अय्‌नं वयात ज्‍वंका छ्वइम्‍ह मनूयात तसकं तसकं हे धिक्‍कार दु। व बु हे मबूगु जूसा तसकं बांलाइगु खः।” 
वय्‌कःयात ज्‍वंकीम्‍ह यहूदां नं न्‍यन – “छिं जितः हे धयादियागु ला मखु ला प्रभु?” अले वय्‌कलं धयादिल – “खः, छं थःम्‍हं हे धाल।” 
नयाच्‍वंबलय् येशूं मरि कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियाः कुचा कुचा थलादिल। अले चेलातय्‌त इनाः थथे धयादिल – “थ्‍व मरि कयाः न। थ्‍व जिगु म्‍ह खः।” 
अथे हे ख्‍वला नं कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियाः वय्‌कलं थथे धयाः ख्‍वला बियादिल – 
“थ्‍व न्‍हूगु बाचायागु जिगु हि खः। थ्‍व हे हिं यक्‍वसिगु पाप क्षमा जुइ। 
जिं छिमित धाये – जिमि बाःयागु राज्‍यय् न्‍हूपिं जूपिं छिपिंनाप दाखमद्य मत्‍वंतले जिं आवंनिसें थ्‍व दाखमद्य त्‍वने मखुत।” 
अले छपु भजन हाले धुंकाः वय्‌कःपिं जैतून डाँडाय् झाल। 
अले येशूं इमित धयादिल – “थौं चान्‍हय् छिपिं फुक्‍कं जितः त्‍वःताः बिस्‍युं वनी। धर्मशास्‍त्रय् नं थथे च्‍वयातःगु दु – “‘जिं फैजवाःयात स्‍यानाबी, अले फैचात उखेलाः थुखेलाः जुइ।’ 
“अय्‌नं जि हानं म्‍वाना वयाः छिपिं स्‍वयाः न्‍हापा हे गालीलय् थ्‍यंकः वने।” 
पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “फुक्‍कसिनं त्‍वःता वंसां जिं ला छितः गुब्‍सं हे त्‍वःते मखु।” 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं छन्‍त खःगु खँ धाये – थौं चान्‍हय् खा हाले न्‍ह्यः छं जितः स्‍वकः तक म्‍हमस्‍यू धकाः धाइ।” 
अय्‌नं “छिनाप सी हे माःसां जिं छितः म्‍हमस्‍यू धकाः धाये मखु” धकाः पत्रुसं धाल। फुक्‍क चेलातय्‌सं नं अथे हे धाल। 
वय्‌कः चेलात नाप गेतसमनी धाःथाय् झाल। वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिपिं थन हे च्‍वनाच्‍वँ। जि उखे वनाः प्रार्थना याये।” 
वय्‌कलं पत्रुस व जब्‍दिया निम्‍ह काय्‌पिन्‍त धाःसानापं ब्‍वना यंकादिल। उबलय् वय्‌कलं तसकं हे नुगः मछिंकाः दिक्‍क जुयादिल। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “नुगः मछिनाः जिगु छाति हे तज्‍याइ थें च्‍वनाच्‍वन। छिपिं मद्यंसे थन हे च्‍वनाच्‍वँ।” 
अले भचा उखे झायाः बँय् क्‍वपुसां पुयाः थथे धकाः प्रार्थना यानादिल – “बाः, ज्‍यूसा थ्‍व दुःखयागु ख्‍वला जिथासं चीकादिसँ। अय्‌नं जितः यःथें यानादी मते, छितः यःथें हे यानादिसँ।” 
अले वय्‌कः स्‍वम्‍ह चेलात च्‍वनाच्‍वंथाय् झाल। इपिं न्‍ह्यलं ब्‍वानाच्‍वंगु खनाः वय्‌कलं पत्रुसयात धयादिल – “छिपिं जि नाप घौछि हे नं मद्यंसे च्‍वने मफु ला? 
मद्यंसे प्रार्थना याना च्‍वँ, मखुसा छिपिं जाँचय् लाइ। आत्‍मा ला न्‍ह्यचिलाच्‍वंगु दु, म्‍ह जक बमलाः।” 
अनं वनाः वय्‌कलं हानं प्रार्थना यानादिल – “बाः, जिं थ्‍व दुःखयागु ख्‍वलां मत्‍वंसे मगाः धयागु जूसा, छितः यःथें हे जुइमा।” 
वय्‌कः झाःबलय् इपिं हानं न्‍ह्यलं तुं ब्‍वानाच्‍वन। इमिसं न्‍ह्यः पी हे मफया च्‍वन। 
वय्‌कः हानं इमित त्‍वःताः झाल। अले अथे हे धयाः प्रार्थना यानादिल। थ्‍वनापं वय्‌कलं स्‍वकः प्रार्थना यानादी धुंकल। 
अले वय्‌कलं इमिथाय् झायाः धयादिल – “छिपिं आः तक द्यना च्‍वनातिनि ला? मनूया काय्‌यात पापीतय्‌सं ज्‍वनीगु ई वये धुंकल। 
दँ, वनेनु। स्‍व, जितः ज्‍वंकीम्‍ह मनू नं न्‍ह्यःने थ्‍यने धुंकल।” 
वय्‌कलं थथे धयाच्‍वनादीबलय् हे झिंनिम्‍ह मध्‍ये छम्‍ह चेला यहूदा अन थ्‍यंकः वल। व नाप तःधंपिं पुजाहारीत व थकालिपिन्‍सं छ्वयाहःपिं नं वःगु दु। इमिसं तरवार व कथि ज्‍वनातःगु दु। 
“जिं वनाः चुप्‍पा नइम्‍ह मनू व हे खः, छिमिसं वयात ज्‍वँ” धकाः धोखा बीम्‍हय्‌सिनं इमित खँ स्‍यना हःगु दु। 
उकिं वं वयेवं हे येशूयाथाय् वनाः “गुरु, ज्‍वजलपा” धयाः वय्‌कःयात चुप्‍पा नल। 
वय्‌कलं वयात धयादिल – “पासा, छु यायेत वयागु खः याकनं याना छ्व।” अले इमिसं वय्‌कःयात ज्‍वन। 
अबलय् हे वय्‌कःया छम्‍ह चेलां थःगु तरवार पिकयाः दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीया छम्‍ह दासयागु न्‍हाय्‌पं हे ध्‍यनाबिल। 
वय्‌कलं वयात धयादिल – “तरवार दापय् स्‍वथँ। तरवार ज्‍वनाजुइम्‍ह तरवारं हे सी। 
जिं ग्‍वाहालि फ्‍वन धाःसा जिमि बाःनं झिंनिगू पल्‍टन स्‍वयाः अप्‍वः स्‍वर्गदूतत छ्वयाहया मदी ला? छिमिसं छु ताय्‌का? 
थथे यात धाःसा धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु खँ गथे जुयाः पूवनी?” 
अले वय्‌कलं ज्‍वंवःपिं मनूतय्‌त धयादिल – “जि छम्‍हय्‌सित ज्‍वनेत थथे तरवार व कथि ज्‍वनावये माःगु छाय्? छु जि दाखुँ खः ला? जिं देगलय् च्‍वनाः न्‍हियान्‍हिथं स्‍यनेकने याना जुयाबलय् छिमिसं जितः छाय् मज्‍वनागु? 
अगमवक्तातय्‌सं धर्मशास्‍त्रय् च्‍वया थकूगु पूवनेमा धकाः हे थथे जूगु खः।” अले चेलात फुक्‍कं वय्‌कःयात त्‍वःताः उखेलाः थुखेलाः मदय्‌क बिस्‍युं वन। 
इमिसं येशूयात दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीत कैयाफायाथाय् यंकल। शास्‍त्रीत व थकालिपिं नं अन मुनाच्‍वंगु दु। 
पत्रुस नं तातापाकं हे ल्‍यूल्‍यू वनाः दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीया चुकय् थ्‍यंक हे वन। अले वय्‌कःयात छु छु याइ धकाः स्‍वयेत व पालेत नाप च्‍वंवन। 
तःधंपिं पुजाहारीतय्‌सं व अन वयाच्‍वंपिं फुक्‍कसिनं जानाः वय्‌कःयात स्‍यायेत मखुगु मखुगु द्वपं बीत स्‍वल। 
तःम्‍हय्‌सिनं हे वयाः वय्‌कःयात मखुगु मखुगु द्वपं बिल। अय्‌नं इमिसं छुं हे दसि क्‍यने मफुत। दकलय् लिपा निम्‍ह मनुखं वयाः 
धाल – “थ्‍व मनुखं ‘परमेश्‍वरयागु देगः थुनाः स्‍वन्‍हुं हे दने फु’ धकाः धाल।” 
अले दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीं दनाः धाल – “थुमिसं धाःगु खँय् छं छुं धायेमाःगु दु ला?” 
वय्‌कलं छुं हे धयामदी। अले दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीं हानं धाल – “म्‍वाःम्‍ह परमेश्‍वरयागु नामं जिं छन्‍त धयाच्‍वना – छ परमेश्‍वरया काय्, मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट खः ला?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिं थःम्‍हं हे धयादिल। अय्‌नं जिं छिकपिन्‍त धाये – आवंनिसें छिकपिन्‍सं मनूया काय्‌यात परमेश्‍वरया जव ल्‍हाःपाखे च्‍वनाच्‍वंगु व सुपाँचय् वयाच्‍वंगु खनी।” 
थ्‍व न्‍यनाः दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीं थःम्‍हं फिनातःगु लं खुनाः थथे धाल – “थ्‍वं परमेश्‍वरयात क्‍वह्यंकाः खँ ल्‍हात। थ्‍वयां अप्‍वः मेगु दसि हे छु माल? थ्‍वं परमेश्‍वरयात क्‍वह्यंकूगु छिमिसं ता हे ताल। 
छिमिगु छु बिचाः दु?” इमिसं धाल – “थ्‍व दोषी हे खः, थ्‍वयात स्‍याये हे माः।” 
इमिसं वय्‌कःयागु ख्‍वालय् थुकलं बिल, दाल। अले गुलिसिनं ला न्‍यतालय् दायाः 
थथे धाल – “हे मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट, छ अगमवक्ता खःसा छन्‍त सुनां दाल, धा।” 
अबलय् तकं पत्रुस चुकय् हे च्‍वनाच्‍वन। छम्‍ह भ्‍वातिं नं वयाः वयात धाल – “छ नं गालीलय् च्‍वंम्‍ह येशूनापं जुयाच्‍वंम्‍ह मखु ला?” 
वं सकसिगुं न्‍ह्यःने “मखु” धकाः थथे धाल – “छं धाःगु खँ जिं मस्‍यू।” 
व अनं लुखापाखे वंबलय् वयात मेम्‍ह भ्‍वातिं नं खनाः थथे धाल – “थ्‍व मनू ला नासरतय् च्‍वंम्‍ह येशू नाप जुयाच्‍वंम्‍ह खः नि।” 
वं हानं पाफयाः “मखु” धकाः थथे धाल – “जिं वयात म्‍ह हे मस्‍यू।” 
भचा जाय्‌काः अन च्‍वंपिन्‍सं वयाः वयात थथे धाल – “छ नं व नाप जुयाच्‍वंम्‍ह खः नि। छंगु नवाइगु पहलं हे सी दु।” 
अले वं पाफयाः धाल – “जिं मखुगु खँ ल्‍हानागु खःसा परमेश्‍वरं जितः सजाँय बियादीमा। जिं वयात म्‍ह हे मस्‍यू।” अबलय् हे ग्‍वंगः हाला हल। 
अले वं येशूं धयादीगु खँ लुमंकल – “खा हाले न्‍ह्यः छं जितः स्‍वकः तक म्‍हमस्‍यू धकाः धाइ।” अले व पिने वनाः ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वल। 
