भजन.
12.
दाऊदया भजन, लय् तइम्‍हसिया निंतिं – “शिमिनिथ” लय्‌कथं हे परमप्रभु! जिमित ग्‍वाहालि यानादिसँ। भिंपिं मनूत छम्‍ह हे मदये धुंकल। विश्‍वास यायेबहःपिं सुं हे मन्‍त। 
सकसिनं थःथवय् मखुगु खँ ल्‍हानाजुइगु, म्‍हुतु जक पिचुकाः थवंथवय् झंगः लानाजुइगु। 
परमप्रभु, पिचुगु मे फुक्‍क ध्‍यनाबियादिसँ, अले तःधंछुया जुइगु म्‍हुतुप्‍वाः तिनाबियादिसँ। 
इमिसं धयाजुइ, “जिमिसं थःगु खं थःत माःगु पूवंके। जिमि थः मंदु थें धयाजुये। जिमित सुनानं पने फइ मखु।” 
परमप्रभुं धयादी, “आः जि वये। छाय्‌धाःसा चीमिपिन्‍सं क्‍वत्‍यय्‌काः च्‍वनेमाःगु दु, दुःखय् लानाच्‍वंपिन्‍सं झसुकाः तयाच्‍वंगु दु। जिं इपिं फुक्‍कसित इमित दुःख बियाच्‍वंपिनिपाखें बचय् याये।” 
परमप्रभुया वचन न्‍हय्‌कः तक मिइ छुयातःगु वहः थें शुद्ध जू। 
हे परमप्रभु, छिं जिमित रक्षा यानादी। जिमित न्‍ह्याबलें थज्‍याःपिं मनूतपाखें बचय् यानाः तयादी। 
मनूतय्‌गु दथुइ मभिंसूयात इज्‍जत दइबलय् दुष्‍टत न्‍याकुं कयाः लँय् न्‍यासि जुइ। 
