मर्कूस.
3.
येशू हानं धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झाल। अन छम्‍ह ल्‍हाः गंम्‍ह मनू दुगु जुयाच्‍वन। 
विश्रामबार खुन्‍हु जूगुलिं वय्‌कःया विरोधीतय्‌सं थ्‍वखुन्‍हु ल्‍हाः गंम्‍ह मनूयात लाय्‌की ला कि धकाः चिवा कयाच्‍वन। 
वय्‌कलं ल्‍हाः गंम्‍ह मनूयात धयादिल – “न्‍ह्यःने वा।” 
वय्‌कलं इमिके थथे धकाः न्‍यनादिल, “विश्रामबार खुन्‍हु भिं यायेगु ज्‍यू ला कि मभिं यायेगु ज्‍यू, स्‍यायेगु भिं ला कि म्‍वाकेगु भिं?” तर इपिं छुं हे मधासे सुम्‍क च्‍वनाच्‍वन। 
इमिगु नुगः छाःगु खनाः नुगः मछिंकाः तमं इमिथाय् मिखा ब्‍वयाः व मनूयात धयादिल – “ल्‍हाः तप्‍यंकी।” अले वं ल्‍हाः तप्‍यंकल। थथे गंगु ल्‍हाः लाल। 
फरिसीतय्‌सं अनं वनाः हेरोदया मनूत नाप वय्‌कःयात स्‍यायेगु ग्‍वसाः ग्‍वल। 
अनं येशू थः चेलात नाप समुद्र सिथय् झायादिल। गालीलं व यहूदियां ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वःगु दु। 
वय्‌कलं अजू चायापुगु ज्‍या यानादिल धयागु न्‍यनाः यरूशलेम, इदुमिया, यर्दन पारिइ, टुरोस व सीदोनया थुखे उखे च्‍वंपिं यक्‍व हे मनूत वय्‌कःयाथाय् वल। 
वय्‌कलं थः चेलातय्‌त धयादिल – “जितः चिचाधंगु नांचा छगू हति, मखुसा ला मनूतय्‌गु हुलं जितः काकातइ।” 
यक्‍वसिगु ल्‍वय् लाय्‌का ब्‍यूगुलिं वय्‌कःयात थीत यक्‍व हे उसाँय्‌मदुपिं मनूत घ्‍वात्तुमतुघ्‍वानाः वयेत सनाच्‍वन। 
भूतआत्‍मां वय्‌कःयात खनेवं वय्‌कःया न्‍ह्यःने क्‍वपुसां पुयाः थथे धकाः हाल – “छि परमेश्‍वरया काय् खः।” 
अले वय्‌कलं थ्‍व खँय् सुयातं छुं धाये मते धकाः इमित उजं बियादिल। 
पहाडय् थाहां झायाः वय्‌कलं थःत माःपिं मनूतय्‌त सःतादिल। इपिं अन वन। 
वय्‌कलं झिंनिम्‍हय्‌सित थःनाप तयेत व भिंगु खँ न्‍यंके छ्वयेत ल्‍ययादिल। 
इमित भूतआत्‍मायात पितिनाछ्वयेगु अधिकार नं बियादिल। 
झिंनिम्‍ह थुपिं हे खः – सिमोन, गुम्‍हय्‌सिगु नां वय्‌कलं पत्रुस तयादिल, 
जब्‍दिया काय् याकूब व याकूबया किजा यूहन्‍ना, गुम्‍हय्‌सित वय्‌कलं बोअनर्गेस धकाः नां तयादिल, (बोअनर्गेसया अर्थ तंगुलु खः), 
अन्‍द्रियास, फिलिप, बारथोलोमाइ, मत्ती, थोमा, अल्‍फयसया काय् याकूब, थेदियस, सिमोन कनानी 
व येशूयात धोखा ब्‍यूम्‍ह यहूदा इस्‍करियोत। 
अले येशू वय्‌कःया चेलात नाप छेँय् झाल। अन नं यक्‍व मनूत मुंवःगुलिं वय्‌कःपिनि नये तक नं लिमलात। 
वय्‌कःया थःलाःपिन्‍सं वय्‌कः वें जुल धकाः वय्‌कःयात ब्‍वनायंकेत का वल। 
यरूशलेमं वःपिं शास्‍त्रीतय्‌सं थथे धाल – “भूततय् जुजु बालजिबुलं शक्ति बियातःगुलिं थ्‍वं भूतयात पितिनाछ्वये फुगु खः।” 
थथे धाःगुलिं वय्‌कलं मनूतय्‌त सःता उखान छुनाः इमित थथे धयादिल – “शैतानं शैतानयात गथे पितिने फइ? 
गुगुं नं देशय् थःथवय् हे ल्‍वापु जुल धाःसा व देश स्‍यनावनी। 
गुगुं नं छेँय् थःथवय् ल्‍वापु जुल धाःसा व छेँ स्‍यनावनी। 
अथे हे शैतानं शैतानयात स्‍यंकेत स्‍वल धाःसा थुपिं निम्‍हं नाश जुयावनी। 
सुनानं छम्‍ह तसकं हे बल्‍लाःम्‍ह मनूया छेँय् खुयायंकेत न्‍हापां व मनूयात निं चीमाः, अले तिनि खुयायंके फइ। 
“जिं छिमित धात्‍थें धाये – मनूतय्‌सं न्‍ह्याथें ज्‍याःगु तःधंगु पाप याःसां क्षमा जुइ, 
पवित्र आत्‍मायात मभिंकाः खँ ल्‍हाइपिन्‍त धाःसा गुबलें हे क्षमा दइ मखु। थज्‍याःपिं मनूत सदां दोषी ठहरय् जुइ।” 
वय्‌कःयाके भूत दुबिनाच्‍वंगु दु धकाः शास्‍त्रीतय्‌सं धाःगुलिं थथे धयादीगु खः। 
उबलय् हे येशूया मां व किजापिं वय्‌कःयाथाय् वल। इमिसं पिने हे च्‍वनाः वय्‌कःयात सःतके छ्वयाहल। 
वय्‌कःया जःखः च्‍वनाच्‍वंपिन्‍सं धाल – “स्‍वयादिसँ, छिकपिनि मां व किजापिं छितः नापलायेत वयाच्‍वन।” 
वय्‌कलं इमिके न्‍यनादिल – “जिमि मां व जिमि किजापिं सु खः?” 
अले अन छचाःखेलं फ्‍यतुना च्‍वंपिन्‍त स्‍वयाः धयादिल – “मां धाःसां, किजापिं धाःसां थुपिं हे खः, 
छाय्‌धाःसा सुनां परमेश्‍वरं धाःथें याना जुइ, व हे जिमि किजा, जिमि केहेँ, व जिमि मां खः।” 
