यशैया.
6.
उज्‍जियाह जुजु सीगु दँय् जिं परमप्रभुयात तज्‍जाःगु व तःधंगु सिंहासनय् च्‍वनादीगु खना। वय्‌कःया भान्‍ता लंया बालां देगः दुने जाःगु दु। 
वय्‌कःया च्‍वय् सराफत च्‍वनाच्‍वंगु दु, उपिं फुक्‍कसिके खुगू खुगू पपू दु। निगू पपुतिं इमिसं थःगु ख्‍वाः त्‍वपुयातःगु दु, मेगु निगू पपुतिं थःगु तुति त्‍वपुयातःगु दु। अले मेगु निगू पपुतिं ब्‍वयाच्‍वंगु दु। 
अले छम्‍हय्‌सिनं मेम्‍हय्‌सित थथे धकाः हालाच्‍वन, “दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु, पवित्र, पवित्र, पवित्रम्‍ह खः। वय्‌कःया महिमां फुक्‍क पृथ्‍वीइ जायाच्‍वंगु दु।” 
इमिगु सलं लुखात व जगत सनाच्‍वंगु दु। अले देगः कुँ जायाच्‍वंगु दु। 
अले जिं धया, “धिक्‍कार जितः! जि नाश जुइन। छाय्‌धाःसा जिगु म्‍हुतुं पिहां वःगु फुक्‍क खँ अशुद्ध खः। अले जि अशुद्ध म्‍हुतु दुपिं मनूतलिसें च्‍वंच्‍वनागु दु। तर जिं थःगु हे मिखां दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु जुजुयात खनागु दु।” 
अनंलि छम्‍ह सराफ चिम्‍तां वेदीया च्‍यानाच्‍वंगु हेंग्‍वामि कयाः ब्‍वयाः जिथाय् वल। 
अले वं जिगु म्‍हुतुइ व हेंग्‍वामिं थीकाः थथे धाल, “स्‍व, थुकिं छंगु म्‍हुतुइ थ्‍यूगु दु। आः छंगु दोष हुयाछ्वये धुंकल अले छंगु पाप क्षमा जुल।” 
अनंलि परमप्रभुं थथे धाःगु जिं ताल, “जिं सुयात छ्वयेगु? अले जिमिगु निंतिं सु वनेगु?” जिं लिसः बिया, “जि वने प्रभु, जितः छ्वयादिसँ!” 
अनंलि वय्‌कलं जितः धयादिल, “मनूतय्‌त थथे धकाः धाः हुँ– “‘छिमिसं न्‍यनेत ला न्‍यनी, अय्‌नं गुब्‍सं थुइके फइ मखु। छिमिसं स्‍वयेत ला स्‍वइ, अय्‌नं गुब्‍सं सीके फइ मखु।’ 
अनंलि वय्‌कलं जितः धयादिल, छं थुपिं मनूतय्‌गु नुगः छाकाब्‍यु, इमिगु न्‍हाय्‌पं ख्‍वाँय् यानाब्‍यु, अले इमिगु मिखा कां यानाब्‍यु, मखुसा इमिसं मिखां खनी, न्‍हाय्‌पनं ताइ अले न्‍यना, सीकि थुइकी थुकथं इमिगु ल्‍वये लनाः जिपाखे लिहां वइ।” 
अले जिं न्‍यना, “हे परमप्रभु गुबलय् तक थथे जुयाच्‍वनी?” वय्‌कलं लिसः बियादिल, “शहरत नाश जुया व खालि मजुतले, बुँत फुक्‍क नाश जुयाः छेँत फुक्‍क दुना वनाः झिजांमिजां मदंतले, 
परमप्रभुं थनच्‍वंपिं मनूतय्‌त तापाक पितिना देय्‌यात मत्‍वःतुतले। 
छुं जुयाः व देशय् झिब्‍वय् छब्‍व ल्‍यं दसां जिं इपिं फुक्‍कसित नाश याये। तर गथे तारपीनया सिमा व स्‍वसिमा पालिबलय् थुथा ल्‍यंदयाच्‍वनी। अथे हे व देशय् पवित्र पुसा धाःसा थुथा थें जुइ, व हाकनं बुया वइ।” 
