प्रस्‍थान.
4.
मोशां धाल, “इमिसं जितः पत्‍याः मयाःसा अले जिगु खँ मन्‍यंसे, ‘परमप्रभु छन्‍थाय् खनेदय्‌कः झाःगु मखु’ धकाः लिसः बिल धाःसा छु यायेगु?” 
परमप्रभुं वयात धयादिल, “छंगु ल्‍हातय् छु दु?” वं धाल, “कथि।” 
परमप्रभुं धयादिल, “व बँय् वांछ्व।” मोशां व बँय् वांछ्वल। अले व छम्‍ह सर्प जुल। थ्‍व खनाः ग्‍यानाः मोशा तिंन्‍हुल। 
परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “ल्‍हाः यंकाः वयागु न्‍हिप्‍यं ज्‍वँ।” मोशां न्‍ह्यःने वनाः वयात ज्‍वन। वयागु ल्‍हातय् व हानं कथि हे जुल। 
परमप्रभुं वयात धयादिल, “थ्‍व ज्‍यापाखें हे इमिसं जितः पत्‍याः यायेमा। अले जि हे इमि पुर्खा अब्राहाम, इसहाक व याकूबया परमेश्‍वर छन्‍थाय् खनेदय्‌कः वःगु खः धकाः इमिसं सीमा।” 
अले हाकनं परमप्रभुं धयादिल, “थःगु ल्‍हाः गाय् दुने दुछ्व।” वं थःगु ल्‍हाः गाय् दुने दुछ्वत। पिकाःबलय् वयागु ल्‍हाः कोह्रि ल्‍वचं कयाः च्‍वापु थें तुइसे च्‍वन। 
वय्‌कलं हानं धयादिल, “थःगु ल्‍हाः हानं गाया दुने दुछ्व।” अले वं थःगु ल्‍हाः हानं गाया दुने छ्वत। पिकाःबलय् वयागु ल्‍हाः न्‍हापा गथे खः अथे हे जुल। 
अले परमप्रभुं धयादिल, “इमिसं छंगु न्‍हापांगु अजू चायापुगु चिंयात पत्‍याः मयासां लिपायागु चिंयात पत्‍याः याये फु। 
अय्‌नं इमिसं थ्‍व निगूगु चिंयात नं पत्‍याः मयानाः छंगु खँ मन्‍यंसा छ वनाः नील खुसियागु लः भतिचा कयाः गंगु बँय् प्‍वंकाब्‍यु। बँय् व लः हि जुइ।” 
अले मोशां परमप्रभुयात धाल, “हे प्रभु जि उलि न्‍ववाये सःम्‍ह मखु, जि न्‍हापा नं बांलाक न्‍ववाये सःम्‍ह मखु अले छिलिसे न्‍ववाये धुंकाः नं जि बांलाक न्‍ववाये मसःनि। जि ध्‍वाथुइक न्‍ववाये सःम्‍ह मखु।” 
परमप्रभुं वयात धयादिल, “मनूतय्‌गु म्‍हुतु सुनां दय्‌कल? मनूतय्‌त लाता व ख्‍वाँय् सुनां याइ? मनूतय्‌त स्‍वये फुम्‍ह व कां सुनां याइ? छु जि परमप्रभुं हे, मखु ला? 
अथे जुयाः हुँ, जिं छन्‍त न्‍ववायेत ग्‍वाहालि याये, अले छं छु छु न्‍ववायेमाः व जिं स्‍यने।” 
मोशां धाल, “हे प्रभु, थुकिया निंतिं मेम्‍ह हे सुं छ्वयादिसँ।” 
अले परमप्रभुं तं पिकयाः धयादिल, “छु लेवी कुलयाम्‍ह हारून छिमि दाजु मखु ला? वं बांलाक न्‍ववाये सः धकाः जिं स्‍यू। व छन्‍त नापलायेत वयाच्‍वंगु दु। अले छन्‍त खनाः व तसकं लय्‌ताइ। 
छ व नापं खँ ल्‍हा अले छं धायेमाःगु खँ वयात धा। जिं छिपिं निम्‍हय्‌सितं न्‍ववायेत ग्‍वाहालि याये। अले छिमिसं यायेमाःगु खँ जिं स्‍यने। 
वं छंगुपाखें मनूतनापं खँ ल्‍हाइ, व छंगु निंतिं म्‍हुतु थें जुइ अले छ वया निंतिं परमेश्‍वर थें जुइ। 
थ्‍व कथि छं थःम्‍हं हे का, अले थुकिं छं अजू चायापुगु चिं क्‍यनेफइ।” 
अले मोशां थः ससःबौ यित्रोयाथाय् लिहां वया थथे धाल, “बिन्‍ति याये, मिश्रय् च्‍वनाच्‍वंपिं जिमि दाजुकिजापिं म्‍वाना हे च्‍वंगु दु कि मदु धकाः स्‍वयेत जितः वनेबियादिसँ।” यित्रों धाल, “ज्‍यू, बांलाक हुँ।” 
परमप्रभुं मिद्यान देशय् मोशायात धयादिल, “मिश्रय् लिहां हुँ, छाय्‌धाःसा अन छन्‍त स्‍यायेत स्‍वःपिं फुक्‍क मनूत सी धुकंल।” 
अथे जुयाः मोशा थः कलाः व काय्‌पिन्‍त गधा गय्‌काः परमेश्‍वरं बियादीगु कथि ज्‍वनाः मिश्र देशय् लिहां वन। 
परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “छं मिश्रय् लिहां वनाः जिं छन्‍त बियागु शक्तिं फुक्‍क अजू चायापुगु ज्‍या फारोया न्‍ह्यःने याना क्‍यँ। अय्‌नं जिं वयागु नुगः छाय्‌काबी, अले वं मनूतय्‌त वनेबी मखु। 
छं फारोयात धा, ‘परमप्रभुं धयादी, इस्राएल जिमि दकलय् न्‍हापां बूम्‍ह काय् खः। 
जिं छन्‍त धयागु खः, “जिमि काय्‌यात जिगु निंतिं बां बीत वनेब्‍यु।” छं वयात वने मब्‍यू। उकिं जिं छिमि न्‍हापां बूम्‍ह काय्‌यात स्‍यानाबी।’” 
मोशा लँय् बाय् च्‍वंबलय् परमप्रभुं वयात नापलानादिल। अले वयात स्‍यायेत स्‍वयादिल। 
सिप्‍पोरां छगः च्‍वामुगु ल्‍वहं कयाः थः काय्‌यागु च्‍वफायेगुलिइ च्‍वंगु छेंगू ध्‍यनाः मोशायागु तुतिइ थीका बिल। अले वं धाल, “छ धात्‍थें हिं स्‍वापु तःम्‍ह जिमि भाःत जुल।” 
अनंलि परमप्रभुं वयात त्‍वःतादिल। (उबलय् सिप्‍पोरां धाल “हिं स्‍वापु तःम्‍ह भाःत।” अथे वं म्‍हय् चिं तःगुया कारणं धाःगु खः।) 
परमप्रभुं हारूनयात धयादिल, “मोशायात नापलायेत मरुभूमिइ हुँ।” अले वं परमेश्‍वरयागु पर्वतय् वनाः वयात नाप लानाः घय्‌पुल। 
अनंलि मोशां हारूनयात परमप्रभुं धाय्‌के छ्वयाहयादीगु फुक्‍क खँ कन। अले वय्‌कलं थःत यानाः क्‍यनेत उजं बियादीगु अजू चायापुगु चिंया बारे नं कन। 
अले मोशा व हारूनं इस्राएलीतय् फुक्‍क थकालितय्‌त छथाय् मुंकल। 
परमप्रभुं मोशायात धयादीगु फुक्‍क खँ हारूनं इमित धाल। अले मनूतय् न्‍ह्यःने हे वं अजू चायापुगु चिं नं क्‍यनाबिल। 
मनूतय्‌सं इमित पत्‍याः यात। परमप्रभुं इस्राएलीतय्‌गु च्‍यूताः कयादी अले इमित जुयाच्‍वंगु सास्‍ती नं खंगु दु धकाः न्‍यनाः इमिसं परमप्रभुया न्‍ह्यःने थःगु छ्यं क्‍वछुकाः आराधना यात। 
