२ शमूएल.
15.
अनंलि अब्‍शालोमं थःगु निंतिं छगू रथ, सलत व नेय्‌म्‍ह मनूत थःगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः वनेत मुंकल। 
अले व सुथ न्‍हापां दनाः शहरया मू ध्‍वाखाय् वनेगु लँ लिक्‍क दनाच्‍वनीगु। अले सुं मनू जुजुयाथाय् वयाः निसाफ फ्‍वँ वइबलय् अब्‍शालोमं व मनूयात सःताः “छ गुगु शहरं वयाम्‍ह खः?” धकाः न्‍यनीगु। अले व मनुखं थथे धकाः लिसः बीगु, “स्‍वयादिसँ, जि इस्राएलया छगू कुलयाम्‍ह खः।” 
अब्‍शालोमं धाल, “खः, छंगु मुद्दा पाय्‌छि जू, तर छंगु मुद्दा न्‍यनीम्‍ह जुजुया सुं मनू मदु।” 
अनंलि अब्‍शालोमं थथे धाइगु, “जितः न्‍यायाधीश ल्‍यःगु जूसा थज्‍याःगु मुद्दा ज्‍वनावइपिं मनूतय्‌त पाय्‌छिगु न्‍याय यानाबीगु जुइ।” 
अले सुं मनुखं वयात क्‍वछुनाः दण्‍डवत यायेत वइबलय् अब्‍शालोमं थःगु ल्‍हाः ब्‍वय्‌काः वयात घय्‌पुनाः चुप्‍पा नइगु। 
जुजुयाथाय् न्‍याय फ्‍वँ वइपिं फुक्‍क इस्राएलीतय्‌त अब्‍शालोमं बांलाःगु व्‍यवहार याइगु। याकनं हे इस्राएलयापिं सकसिनं दाऊदयात स्‍वयाः अब्‍शालोमयात यय्‌कल। 
प्‍यदँया दकलय् लिपांगु लाय् अब्‍शालोमं दाऊद जुजुयात धाल, “स्‍वयादिसँ, जिं परमप्रभुनापं यानागु भाकल पूवंके, जितः हेब्रोनय् वनेबियादिसँ। 
छःपिनि दास जि अराम देशया गशूरय् च्‍वंच्‍वनाबलय् परमप्रभुनापं थथे धकाः भाकल यानागु खः, परमप्रभुं जितः यरूशलेमय् लितब्‍वनाहयादिल धाःसा जिं हेब्रोनय् परमप्रभुया आराधना याये।” 
जुजुं वयात धाल, “बांलाक हुँ।” अथे जुयाः अब्‍शालोम हेब्रोनय् वन। 
अनंलि अब्‍शालोमं फुक्‍क इस्राएलया कुलतय्‌थाय् थथे धकाः खबर बियाः गुप्‍त दूतत छ्वल, “छिमिसं तुरही पुगु सः न्‍यनीबलय् तःसलं थथे धा, ‘अब्‍शालोम हेब्रोनया जुजु जुल!’” 
अब्‍शालोमया खँ न्‍यनाः निसः मनूत वया ल्‍यूल्‍यू यरूशलेमं पिहां वंगु खः। उपिं सःतातःपिं खः, अले उपिं मनूतय्‌सं थ्‍व ग्‍वसाःया बारे छुं हे मस्‍यूसां वयागु पंलिनाः वंगु खः। 
अब्‍शालोमं बलि छायाच्‍वंबलय् वं गीलोह शहरं गीलोनी अहीतोपेलयात सःतके छ्वल। अहीतोपेल दाऊदया छम्‍ह सल्‍लाहकार खः। जुजुया विरोधय् याःगु थ्‍व ग्‍वसाः अझ बल्‍लानावन अले अब्‍शालोमया पंलिइपिं झन झन अप्‍वयावन। 
छम्‍ह दूत वयाः जुजुयात थथे खबर बिल, “इस्राएलीतय्‌गु मन अब्‍शालोमपाखे वंगु दु।” 
दाऊदं यरूशलेमय् थःनापं दुपिं भारदारतय्‌त धाल, “झीपिं अब्‍शालोमपाखें बिस्‍युं वनेमाःगु खःसा थथें हे वनेमाल। मखुसा व याकनं थन वइ अले शहरय् च्‍वंपिं सुं नं बचय् जुइ मखु।” 
“खः, महाराज!” इमिसं लिसः बिल, “स्‍वयादिसँ, जिपिं छसपोलया आज्ञा मानय् यायेत तयार दु।” 
अथे जुयाः जुजु अनं वन। अले दरबारया बिचाःसंचाः याइपिं झिम्‍ह मथ्‍याःपिं कलाःपिं बाहेक वया परिवारया फुक्‍क मनूत नं वयागु ल्‍यूल्‍यू वन। 
अले जुजु व वया फुक्‍क मनूत शहर त्‍वःताः पिहां वंबलय् दकलय् लिपांगु छेँ दित। 
गातपाखें जुजुनापं वःपिं खुसःम्‍ह गित्ती अले करेती व पेलेथीनापं जुजुया फुक्‍क मनूत जुजुया न्‍ह्यःनं हे न्‍यासि वन। 
अनंलि जुजुं गित्ती इत्तैयात धाल, “छ छाय् जिपिंनापं वयागु? लिहां वनाः अब्‍शालोमनापं हे च्‍वंहुँ, छाय्‌धाःसा छ छम्‍ह परदेशी खः अले छन्‍त थः च्‍वनाच्‍वंगु थासं पितिना हःगु नं खः। 
छ ला म्‍हिगः तिनि वःम्‍ह खः अले गथे यानाः छन्‍त जिपिंनापं नु धकाः कर यायेगु? जि गन वनेगु जिं हे मस्‍यू। छ थःगु छेँय् हे लिहां हुँ अले छिमि देशय् च्‍वंपिन्‍त नं नापं ब्‍वनायंकि। सदां दयाच्‍वनीगु दयामाया व विश्‍वास यायेबहः छंके दयाच्‍वनेमा।” 
तर इत्तैनं जुजुयात लिसः बिल, “धात्‍थें परमप्रभु म्‍वाःम्‍ह खः थें, अले जिमि मालिक महाराज म्‍वाःम्‍ह खः थें, छःपिं गन गन च्‍वनादी, जि म्‍वायेमा वा सीमा छःपिनि दास नं अन हे दइ।” 
अले दाऊदं इत्तैयात लिसः बिल, “ज्‍यू, न्‍ह्यःने न्‍यासि हुँ।” अथे जुयाः गित्ती इत्तैया फुक्‍क पुचः व थःनापं वयाच्‍वंपिं फुक्‍क मनूत वनापं हे वन। 
थुकथं इपिं फुक्‍क मनूत पिहां वंबलय् देशय् च्‍वंपिं मनूत ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वल। जुजु किद्रोनया ब्‍यासि पुलावन, अले फुक्‍क मनूत मरुभूमिपाखे न्‍ह्यज्‍यात। 
सादोक पुजाहारी नं फुक्‍क लेवीतनापं अन हे दु। इमिसं परमेश्‍वरया बाचाया सनू क्‍वबिया यंकाच्‍वंगु खः। इमिसं सनू बँय् तुं तया तल उकियात क्‍वमब्‍यु, फुक्‍क मनूत शहरं पिहां मवंतले अबियाथारं बलिदान छाल। 
अनंलि जुजुं सादोकयात धाल, “परमेश्‍वरया बाचाया सनू शहर दुने तुं लित यंकि। परमप्रभुं जितः दया यानादीसा वय्‌कलं जितः लित ब्‍वनाहयादी अले जिं वय्‌कःया बाचाया सनू व नापलायेगु पालयात हाकनं स्‍वये दइ। 
वय्‌कः जि खनाः लय्‌मताः धइगु खःसा, स्‍वयादिसँ, जि थन हे दु। अले वय्‌कलं थःत छु भिं ताय्‌कादी व हे जितः यानादीमा।” 
जुजुं सादोक पुजाहारीयात थथे नं धाल, “छु छं वइतिनिगु बारे दर्शन खंके फु, मखु ला? छ व अबियाथार, छिमि काय् अहीमास व अबियाथारया काय् जोनाथनयात नापं ब्‍वनाः याउँक शहरय् लिहां हुँ। 
स्‍वयादिसँ, छपाखें खबर मवतले जि मरुभूमिया खुसि छीगु थासय् पियाच्‍वनाच्‍वने।” 
अथे जुयाः सादोक व अबियाथारं परमेश्‍वरया सनू यरूशलेमय् तुं लित यंकल, अले इपिं नं अन हे च्‍वन। 
तर दाऊद थःगु छ्यं त्‍वपुयाः खालि तुतिं ख्‍वख्‍वं जैतून डाँडाय् थहां वन। वनापं दुपिं फुक्‍क मनूत नं थथःगु छ्यं त्‍वपुयाः ख्‍वख्‍वं च्‍वय् थहां वन। 
ग्‍वसाः ग्‍वःपिं मध्‍ये अहीतोपेल अब्‍शालोमनापं दु धकाः दाऊदयात न्‍यंकल। अनंलि दाऊदं थथे धकाः प्रार्थना यात, “हे परमप्रभु, अहीतोपेलया सल्‍लाहयात ज्‍यालगय् मजुइका बियादिसँ।” 
दाऊद डाँडाया च्‍वकाय् थ्‍यंकः वल। व परमेश्‍वरयात आराधना याइगु थाय् खः, अले अरकी हूशैनं थःगु लं खुनाः छेनय् धू तयाः दाऊदयात नापलायेत वःगु खः। 
तर दाऊदं वयात धाल, “छ जिनापं वल धाःसा जितः ब्‍वःझ जक जुइ, 
अय्‌नं छ शहरय् लिहां वनाः अब्‍शालोमयात ‘जि छःपिनि दास जुये। आः तक ला जि छःपिनि अबुया दास हे खनि, तर आः जि छपिनि दास जुइ’ धाल धाःसा, अहीतोपेलया सल्‍लायात स्‍यंकेत छं जितः ग्‍वाहालि याये फइ। 
छं सि हे स्‍यू नि सादोक व अबियाथार पुजाहारीत छनापं दइ। जुजुया लाय्‌कुलिइ छु छु खँ छं न्‍यनी व फुक्‍क निम्‍हय्‌सित धयाब्‍यु। 
इपिं नापं सादोकया काय् अहीमास व अबियाथारया काय् जोनाथन नं दु। छं छु न्‍यनी व इमिपाखें जितः धाय्‌के छ्वया हजि।” 
अथे जुयाः दाऊदया पासा हूशै शहरय् दुहां वल। उबलय् हे अब्‍शालोम नं यरूशलेमय् थ्‍यंकः वल। 
