मर्कूस.
2.
छुं दिं लिपा वय्‌कः कफर्नहुमय् लिहां झाल। वय्‌कः छेँय् झाल धयागु न्‍यनाः 
यक्‍व हे मनूत वय्‌कःयाथाय् वल। थुकिं यानाः अन लुखाया पिने तक नं च्‍वनेत थाय् मन्‍त। अन येशूं परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यंकादिल। 
उबलय् अन पक्षवातं कःम्‍ह छम्‍ह मनूयात प्‍यम्‍ह मनूतय्‌सं क्‍वबिया हल। 
अन ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत दुगुलिं इपिं येशूयाथाय् वने मफुत। अले इमिसं येशू च्‍वनाच्‍वंगु थाय्‌या च्‍वसं च्‍वंगु पौ प्‍वलाः पक्षवातं कःम्‍ह मनूयात लासानापं क्‍वय् क्‍वछ्वत। 
इमिगु थज्‍याःगु विश्‍वास खनाः वय्‌कलं ल्‍वगियात धयादिल – “छं याःगु पाप क्षमा जुल।” 
उबलय् अन शास्‍त्रीत नं दुगु जुयाच्‍वन। इमिसं मनं मनं थथे धाल – 
“छु धयाच्‍वंगु थ्‍व मनुखं? थ्‍वं ला परमेश्‍वरयात हे क्‍वह्यंकाच्‍वन। परमेश्‍वरं बाहेक मेपिं सुनां पाप क्षमा याये फु?” 
इमिगु मनय् च्‍वंगु खँ थत्‍थें थःगु आत्‍माय्‌ थुइकाः वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिमिसं छाय् मभिंगु मतिइ तया जुयागु? 
थ्‍व मनूयात ‘छंगु पाप क्षमा जुल’ धायेगु अःपु ला कि ‘लासा ज्‍वनाः दना हुँ’ धायेगु अःपु? 
संसारय् च्‍वंपिनिगु पाप क्षमा यानाबीत मनूया काय्‌याके अधिकार दु धयागु खँ छिमिसं सीकि।” थुलि धयाः वय्‌कलं पक्षवातं कःम्‍हय्‌सित थथे धयादिल – 
“जिं छन्‍त धाये – दनाः थःगु लासा ज्‍वनाः छेँ हुँ।” 
थुलि धायेवं हे व मनू जुरुक्‍क दनाः थःगु लासा ज्‍वनाः फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःनें पिहां वन। अन च्‍वंपिं फुक्‍कं छक्‍क जुल। अले थथे धकाः परमेश्‍वरयात तःधंकल – “जिमिसं ला थथे जूगु गुबलें हे मखंनि।” 
वय्‌कः हानं गालील समुद्र सिथय् झायादिल। थन नं मनूत ग्‍वाः ग्‍वाः मुंवःगुलिं वय्‌कलं इमित स्‍यनादिल। 
लँय् वयाच्‍वंबलय् वय्‌कलं लेवी धाःम्‍ह अल्‍फयसया काय्‌यात कर कायेगु अड्डाय् च्‍वनाच्‍वंगु खनाः धयादिल – “जि नाप वा।” अले व दनाः वय्‌कः नाप वन। 
वय्‌कः लेवीया छेँय् भ्‍वय् नयेत फेतुनादीबलय् कर काइपिं व पापीत नं वय्‌कः व वय्‌कःया चेलात नाप नयेत फ्‍यतुत। 
वय्‌कः पापीत व कर काइपिं मनूत नाप च्‍वनाः नयाच्‍वंगु खनाः फरिसी व शास्‍त्रीतय्‌सं वय्‌कःया चेलातय्‌के न्‍यन – “थज्‍याःपिं मनूतलिसे च्‍वनाः छाय् नयाच्‍वंगु व?” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कलं इमित धयादिल – “छुं मजूपिं मनूतय्‌त डाक्‍टर माली मखु, ल्‍वय् दुपिन्‍त जक माली। जि धर्मीतय्‌त मखु बरु पापीतय्‌त सःतः वयागु खः।” 
यूहन्‍नाया चेलात व फरिसीत अपसं च्‍वंगुलिं सुं मनूत वयाः वय्‌कःयाके न्‍यन – “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नाया चेलात अपसं च्‍वं, फरिसीत अपसं च्‍वं, छिकपिनि चेलात जक छाय् मच्‍वंगु?” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “ब्‍याहा याइम्‍ह मिजंनापं च्‍वनाच्‍वंतले जन्‍त वःपिं मनूत द्यां लानाच्‍वनी ला? ब्‍याहा याइम्‍ह मिजं इपिंनापं दतले इपिं अपसं च्‍वनी मखु। 
अथेसां छन्‍हु ब्‍याहा याइम्‍ह मिजंयात यंकितिनि। अले जक इपिं अपसं च्‍वनी।” 
“पुलांगु वसतय् सुनानं न्‍हूगु कापतं पर्की मखु, छाय्‌धाःसा न्‍हूगु कापतं पुलांगु कापःयात साला काइ, अले झन तःकू जुइक गुनावनी। 
“अथे हे सुनानं पुलांगु छेंगूयागु म्‍हिचाय् दाखमद्य तइ मखु, छाय्‌धाःसा पुलांगु छेंगूयागु म्‍हिचाय् दाखमद्य तल धाःसा म्‍हिचा हे गुनावनी, अले दाखमद्य वाइ, म्‍हिचा नं स्‍यनी। थथे मयासें दाखमद्य न्‍हूगु म्‍हिचाय् तल धाःसा नितां बचय् जुइ।” 
छन्‍हु विश्रामबार खुन्‍हु वय्‌कः चेलात नाप छ्वबया लँ जुयाः झाया च्‍वंबलय् वय्‌कःया चेलातय्‌सं छ्वमा स्‍वहाय्‌काः नयेत स्‍वल। 
थ्‍व खनाः फरिसीतय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “स्‍व, छिमि चेलातय्‌सं विश्रामबार खुन्‍हु छु याये मज्‍यू धाःगु खः व हे यानाच्‍वन।” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “दाऊदं थः व थःनाप वःपिं मनूतय् नये पित्‍याःबलय् माःकथं छु यात धयागु खँ छिमिसं ब्‍वनागु मदु ला? 
गुकथं दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारी अबियाथारया पालय् परमेश्‍वरया छेँय् दुहां वनाः अन छायातःगु मरि नल, अले थःनाप वःपिन्‍त नं नकल। परमेश्‍वरयात छायातःगु मरि ला पुजाहारीतय्‌सं बाहेक मेपिन्‍सं नये हे मज्‍यू।” 
वय्‌कलं इमित हानं धयादिल – “विश्रामबार मनूतय्‌गु निंतिं दय्‌कातःगु खः, मनूत विश्रामबारया निंतिं दय्‌कातःगु मखु। 
थथे जूगुलिं मनूया काय् विश्रामबारया नं प्रभु खः।” 
