१ राजा.
13.
यारोबाम बलि बीत वेदी लिक्‍क दनाच्‍वंबलय् परमप्रभुया आज्ञाकथं परमेश्‍वरया छम्‍ह मनू यहूदां बेथेलय् वल। 
परमप्रभुया वचनपाखें वं वेदीया विरोधय् तःसलं थथे धाल, “वेदी, अय् वेदी! परमप्रभुं थथे धयादी, ‘दाऊदया घरानाय् योशियाह नांयाम्‍ह छम्‍ह काय्‌मचा बुइ। वं थन बलि छाइपिं पुजा याइगु थाय्‌यापिं पुजाहारीतय्‌त छंगु द्यःने हे बलि छाइ, अले छंगु द्यःने मनूया क्‍वँय् छ्वय्‌की।’” 
उखुन्‍हु हे परमेश्‍वरया मनुखं थथे धयाः छगू चिं बिल, “परमप्रभुं धयादीगु चिं थ्‍व हे खः। स्‍व! थ्‍व वेदी कुचा कुचा जुयाः दुनी अले थुकी दुगु नौ बँय् वाइ।” 
परमेश्‍वरया मनुखं बेथेलय् च्‍वंगु वेदीया विरोधय् धाःगु खँ न्‍यनाः यारोबाम जुजुं वेदीं वयात थःगु ल्‍हातं क्‍यनाः धाल, “वयात ज्‍वँ!” उघ्रिमय् हे जुजुया ल्‍हाः सुकूचिन। वं थःगु ल्‍हाः क्‍वकाये मफुत। 
परमप्रभुया वचनपाखें परमेश्‍वरया मनुखं ब्‍यूगु चिंकथं आकाझाकां वेदी कुचा कुचा जुयाः दुन अले नौ बँय् वात। 
जुजुं परमेश्‍वरया मनूयात धाल, “जिगु ल्‍हाः लनेमा धकाः परमप्रभु छिकपिनि परमेश्‍वरयात प्रार्थना यानादिसँ।” उकिं परमेश्‍वरया मनुखं परमेश्‍वरयात प्रार्थना यात। अले जुजुया ल्‍हाः न्‍हापा गथे खः अथे हे जुल। 
जुजुं परमेश्‍वरया मनूयात धाल, “जिगु छेँय् झायाः छुं भपियादिसँ, जिं छितः छगू कोसेलि बी।” 
तर परमेश्‍वरया मनुखं जुजुयात लिसः बिल, “छिं जितः थःगु बच्‍छि सम्‍पत्ति बियादीसां जि छिलिसे वने मखु। थ्‍व थासय् जिं मरि नं नये मखु, लः नं त्‍वने मखु। 
छाय्‌धाःसा परमप्रभुया वचनं जितः थ्‍व उजं बियादीगु दु, ‘छं नये मते, त्‍वने मते अले थः वःगु लँ जुयाः छेँ लिहां वने मते’” 
उकिं व न्‍हापा थः वःगु लं मवंसे मेगु हे लं लिहां वन। 
उबलय् बेथेलय् छम्‍ह बुराम्‍ह अगमवक्ता च्‍वनाच्‍वंगु जुयाच्‍वन। वया काय्‌पिन्‍सं वयाः उखुन्‍हु परमेश्‍वरया मनुखं बेथेलय् छु छु यात व फुक्‍क वयात कन। अले इमिसं वं जुजुयात धाःगु खँ नं थः बौयात कन। 
“व गुखे वन?” बुराम्‍ह अगमवक्तां न्‍यन। इमिसं व वंगु लँ क्‍यनाबिल। 
उकिं वं थः काय्‌पिन्‍त धाल, “जिगु निंतिं गधाया म्‍हय् काठी च्‍यु।” इमिसं गधाया म्‍हय् काठी चीधुंकाः व उकी च्‍वनाः 
उम्‍ह परमेश्‍वरया मनूया ल्‍यू वन। वं वयात छमा स्‍वसिमाया क्‍वय् च्‍वनाच्‍वंगु खन। बुराम्‍ह अगमवक्तां न्‍यन, “यहूदां झायादीयाम्‍ह परमेश्‍वरया मनू छि हे खः ला?” “खः, जि हे खः” वं धाल। 
“जिनापं जिगु छेँय् झासँ अले छुं भपियादिसँ।” 
परमेश्‍वरया मनुखं धाल, “जि छिनापं लिहां वनेमफु, थ्‍व थासय् जिं छिनापं नयेत्‍वने याये नं मफु। 
जितः परमप्रभुया वचनं थथे धाःगु दु, ‘छं अन छुं नयेत्‍वने याये मते अले न्‍हापा वयागु हे लँ छेँय् लिहां वने मते।’” 
बेथेलयाम्‍ह बुराम्‍ह अगमवक्तां धाल, “जि नं छि थें हे छम्‍ह अगमवक्ता खः। अले परमप्रभुया उजंपाखें छम्‍ह स्‍वर्गदूतं जितः थथे धाल, ‘वयात छेँय् यंकाः नकि त्‍वंकि।’” तर वं वलिसें मखुगु खँ ल्‍हाःगु खः। 
उकिं परमेश्‍वरया उम्‍ह मनू वलिसें लिहां वन, वयागु छेँय् मरि नल अले लः त्‍वन। 
इपिं नयाच्‍वंबलय् परमप्रभुया थ्‍व वचन बुराम्‍ह अगमवक्तायाथाय् वल। 
वं तःसलं यहूदां वःम्‍ह परमेश्‍वरया मनूयात धाल, “परमप्रभुं थथे धयादी, ‘छं परमप्रभुया आज्ञा मानय् मयाः अले वय्‌कलं धयादी थें ज्‍या नं मयाः। 
वय्‌कलं गुगु थासय् मरि नये मते लः त्‍वने मते धकाः धयादिल अन हे छ मरि नयेत व लः त्‍वनेत लिहां वल। उकिं छन्‍त स्‍याइगु जुइ, छंगु सीम्‍हयात थःगु परिवारया चिहानय् थुनी मखु।’” 
नयेत्‍वने धुंकाः बुराम्‍ह अगमवक्तां यहूदां वःम्‍ह परमेश्‍वरया मनूया निंतिं थःगु गधाया म्‍हय् काठी चिनाबिल। 
व गधा गयाः वनाच्‍वंबलय् छम्‍ह सिंहं वयात लँय् नापलाकाः स्‍यानाबिल। वयागु सीम्‍ह लँय् अथें लानाच्‍वन। गधा व सिंह धाःसा लिक्‍कसं दनाच्‍वन। 
व हे लँ जुयाः वंपिन्‍सं व सीम्‍ह व सिंहयात खन, अले बुराम्‍ह अगमवक्ता च्‍वनीगु बेथेलय् वनाः इमिसं व खँ कन। 
व खँ न्‍यनाः बुराम्‍ह अगमवक्तां धाल, “व परमप्रभुया वचन मानय् मयाःम्‍ह अगमवक्ता खः। उकिं परमप्रभुं थःम्‍हं धयादी थें वयात हमला यानाः स्‍यायेत सिंह छ्वयादिल।” 
अनंलि वं थः काय्‌पिन्‍त धाल, “जिगु निंतिं गधाया म्‍हय् काठी चिनाब्‍यु।” अले इमिसं काठी चिनाबिल। 
अले व वन, वं सीम्‍ह लँय् हे लानाच्‍वंगु व गधा व सिंह लिक्‍कसं दनाच्‍वंगु खंकल। सिंहं सीम्‍हयात नं मनः, अले गधायात हमला याःगु नं मदु। 
उकिं बुराम्‍ह अगमवक्तां परमेश्‍वरया मनूया सीम्‍ह ल्‍ह्वनाः गधाया म्‍हय् तल। अले वयागु लागिं नुगः मछिंकेत व वयात थुनेत थःगु शहरय् हल। 
वं वयागु सीम्‍ह थःगु हे चिहानय् तल, अले इमिसं थथे धयाः व सीगुलिं नुगः मछिंकल, “यः जिमि किजा!” 
वयात थुनेधुंकाः वं थः काय्‌पिन्‍त धाल, “जि सीधुंकाः जितः थ्‍व परमेश्‍वरया मनूयात थुंगु चिहानय् थुनाब्‍यु। जिगु क्‍वँय्‌यात थ्‍वयागु क्‍वँय्‌नापं तयाब्‍यु। 
छाय्‌धाःसा परमप्रभुया वचनपाखें बेथेलय् च्‍वंगु वेदी व फुक्‍क सामरियाया शहरया पुजा याइगु थासय् दुगु थांया विरोधय् वं धाःगु खँ धात्‍थें पूवनी।” 
थ्‍व घटना जुइ धुंकाः नं यारोबामं थःगु मभिंगु चाला त्‍वःमतू, तर पुजा याइगु थाय्‌या निंतिं वं फुक्‍क कथंयापिं मनूतपाखें पुजाहारीत ल्‍यल। पुजाहारी जुइ मास्‍तिवय्‌कूपिं न्‍ह्याम्‍हय्‌सित नं वं पुजा याइगु थाय्‌या निंतिं अभिषेक यात। 
यारोबामया घरानाया थ्‍व हे पापं यानाः व पतन जुल अले पृथ्‍वीं व नाश जुल। 
