१ राजा.
19.
एलियां छु छु यात, फुक्‍क अगमवक्तातय्‌त वं तरवारं गय् यानाः स्‍यात धइगु खँ आहाबं ईजेबेलयात कन। 
उकिं ईजेबेलं एलियायाथाय् छम्‍ह दूतयात थथे धाय्‌के छ्वल, “गथे छं जिमि अगमवक्तातय्‌त स्‍यात, अथे हे यानाः कन्‍हय् थुगु हे इलय् तक जिं छन्‍त मस्‍यात धाःसा द्यःतय्‌सं जितः स्‍यायेमा।” 
एलिया ग्‍यानाः थःगु ज्‍यान बचय् यायेत बिस्‍युं वन। यहूदाया बेर्शेबाय् थ्‍यनेधुंकाः वं थः च्‍यःयात अन हे त्‍वःतल। 
थः धाःसा मरुभूमिइ न्‍हिच्‍छि न्‍यासि वन। व छमा सिमा दुथाय् दित अले सिमाया क्‍वय् फेतुनाः वं थः सीसां जिल धकाः मतिइ तयाः प्रार्थना यात, “हे परमप्रभु, जिगु ज्‍यान कयादिसँ, आः अप्‍वः जुइ धुंकल। छाय्‌धाःसा जि थः पुर्खात स्‍वयाः भिंम्‍ह मखु।” 
व हे सिमाया क्‍वय् व ग्‍वारातुल अले स्‍याक्‍क न्‍ह्यः वय्‌कल। आकाझाकां छम्‍ह स्‍वर्गदूत वयाः वयात थियाः थथे धाल, “दनाः न!” 
वं थुखे उखे स्‍वल। थःगु छ्यं लिक्‍क वं क्‍वाःगु कोइलाय् छपा मरि व छथल लः खन। नयाःत्‍वनाः व हानं द्यन। 
परमप्रभुया स्‍वर्गदूत हानं लिहां वल। निक्‍वः खुसी वयात थियाः थथे धाल, “दनाः न, छ तापाक वने माःनि।” 
वं दनाः नल, त्‍वन, व हे नसां बल दयाः पिइन्‍हु तक चान्‍हि न्‍यासि वँवं व परमेश्‍वरया पर्वत होरेबय् थ्‍यंकः वन। 
अन छगू गुफाय् दुहां वनाः चच्‍छि अन हे च्‍वन। परमप्रभुया थ्‍व वचन वयाथाय् वल, “अय् एलिया, थन छ छु यानाच्‍वनागु?” 
वं लिसः बिल, “दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु परमेश्‍वरया निंतिं जिके यक्‍व जोश दु, इस्राएलीतय्‌सं छिगु बाचायात त्‍वःतूगु दु, छिगु वेदीत थुनाब्‍यूगु दु अले छिकपिनि अगमवक्तातय्‌त तरवारं स्‍याःगु दु। जि जक ल्‍यंदनि, इमिसं जितः नं स्‍यायेत स्‍वयाच्‍वंगु दु।” 
परमप्रभुं धयादिल, “पर्वतय् वनाः परमप्रभुया न्‍ह्यःने दँ, छाय्‌धाःसा परमप्रभु अनं जुयाः झायादीत्‍यंगु दु।” अले तसकं वःगु वाफसं परमप्रभुया न्‍ह्यःने पहाडयात तछ्यानाबिल, ल्‍वहंयात कुचा कुचा यानाबिल। अय्‌नं परमप्रभु उगु फसय् मदी। वाफय् वयेधुंकाः भ्‍वखाय् ब्‍वल। उगु भ्‍वखाचय् नं परमप्रभु मदी। 
भ्‍वखाय् ब्‍वयेधुंकाः मि वल, अय्‌नं परमप्रभु उगु मिइ मदी। मिया लिपा नाइसे च्‍वंगु, चिसलं खँ ल्‍हाःगु सः ताये दत। 
व सः तायेवं एलियां थःगु ख्‍वाः गां त्‍वपुल, अले पिहां वनाः गुफाय् दुहां वनेथाय् दन। छगू सलं वयात थथे धाल, “एलिया, छ थन छु यानाच्‍वनागु?” 
वं लिसः बिल, “दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु परमेश्‍वरया निंतिं जिके यक्‍व जोश दु, इस्राएलीतय्‌सं छिगु बाचायात त्‍वःतूगु दु, छिगु वेदीयात थुनाब्‍यूगु दु अले छिकपिनि अगमवक्तातय्‌त तरवारं स्‍याःगु दु। जि जक ल्‍यंदनि, इमिसं जितः नं स्‍यायेत स्‍वयाच्‍वंगु दु।” 
परमप्रभुं वयात धयादिल, “हुँ, दमस्‍कसया मरुभूमिइ लिहां हुँ, अन थ्‍यनेधुंकाः छं अरामयाम्‍ह जुजु जुइत हजाएलयात अभिषेक या! 
अले इस्राएलया जुजु जुइत निम्‍शीया काय् येहूयात अभिषेक या, अले थःगु थासय् अगमवक्ता जुइत हाबिल-महोलायाम्‍ह शाफातया काय् एलीशायात अभिषेक या। 
हजाएलया तरवारं बचय् जूपिन्‍त येहूनं स्‍याइ, येहूया तरवारं बचय् जूपिन्‍त एलीशां स्‍याइ। 
अय्‌नं जिं इस्राएलय् न्‍हय्‌द्वःम्‍ह (७,०००) बचय् यानातये। थुपिं फुक्‍क बालया न्‍ह्यःने छ्यं क्‍वःमछुकुपिं व वयात चुप्‍पा मनःपिं खः।” 
उकिं एलिया अनं वन, वं द्वहंतय्‌त साय्‌काः बुँ पालाच्‍वंम्‍ह शाफातया काय् एलीशायात लुइकल। वया न्‍ह्यःने झिंनिज्‍वः द्वहं दु। व थः धाःसा दकलय् लिपाया द्वहंया ज्‍वःनापं बुँ पालाच्‍वंगु खः। एलियां वनाः थःगु गा त्‍वयाः एलीशायात न्‍यय्‌काबिल। 
अले एलीशा थः द्वहंत त्‍वःताः एलियाया ल्‍यूल्‍यू ब्‍वाँय् वन। एलीशां धाल, “जितः थः मां-बौयात चुप्‍पा नयाः बिदा काय्‌के बियादिसँ, अले जि छिगु ल्‍युने वये।” एलियां धाल, “हुँ, जिं छन्‍त छु यानागु दु?” 
अले एलियायात त्‍वःताः वं छज्‍वः द्वहं कयाः स्‍यात। वं हलोया सिँ छ्वय्‌काः ला दय्‌काः मनूतय्‌त बिल, इमिसं ला नल। अनंलि एलीशा एलियाया ल्‍यूल्‍यू वन अले वयागु सेवा यात। 
