मत्ती.
20.
“स्‍वर्गयागु राज्‍य थथे च्‍वं – छन्‍हु छम्‍ह मनू सुथ न्‍हापां थःगु दाखक्‍यबय् ज्‍या याकेत ज्‍यामि माः वन। 
छगू दिनार ज्‍यालाबी धकाः वं ज्‍यामितय्‌त ज्‍या याके छ्वल। 
“नौ बजे ति व हानं बजारय् वंबलय् वं ज्‍या मलुयाः अथें दनाच्‍वंपिं मनूतय्‌त खन। 
अले वं इमित धाल – ‘छिपिं नं जिगु दाखक्‍यबय् ज्‍या याः हुँ। जिं छिमित गाक्‍क ज्‍यालाबी।’ 
अले इपिं ज्‍या याः वन। “अथे हे बाह्र बजे, तीन बजे ति नं व क्‍यब थुवालं मेपिं मनूतय्‌त ज्‍या याकेत हल। 
हानं पाँच बजेपाखे बजारय् वंबलय् ज्‍या मलुयाः अथें दनाच्‍वंपिं मनूतय्‌त खन। अले वं इमित धाल – ‘छिपिं थथे न्‍हिच्‍छि ज्‍या मदय्‌क थन छाय् दनाच्‍वनागु?’ 
“इमिसं लिसः बिल – ‘जिमित सुनानं ज्‍या मब्‍यू।’ “‘अय्‌सा, छिपिं नं जिगु दाखक्‍यबय् ज्‍या याः हुँ’ धकाः वं इमित धाल। 
“बहनी जुइकाः दाखक्‍यबया थुवालं ज्‍यामि नायःयात धाल – ‘ज्‍यामितय्‌त सःताः दकलय् लिपा वःपिंनिसें छसिकथं ज्‍याला ब्‍यु।’ 
पाँच बजे ज्‍यायावःपिं ज्‍यामित फुक्‍कसितं छगू छगू दिनार ज्‍याला बियाछ्वल। 
दकलय् न्‍हापालाक ज्‍या याः वःपिन्‍सं इमित अप्‍वः ज्‍यालाबी धकाः मतिइ तःगु खः। अय्‌नं इमित नं उलि हे तुं ज्‍याला बिल। 
ज्‍याला कयाः इपिं क्‍यबया थुवाःयाथाय् वनाः हाः वन। 
‘घौछि जक ज्‍या याःपिं, थुमित नं, अले न्‍हिच्‍छि निभालय् क्‍वय्‌क ज्‍या यानापिं, जिमित नं उलि हे ज्‍याला बियादिल’ धकाः इमिसं दाखक्‍यबया थुवाःयात धाल। 
“अले वं इमित धाल – ‘जिं छिमित अन्‍याय यानागु मदु। न्‍हिच्‍छियागु ज्‍याला दःसा गाः धकाः छिमिसं हे ज्‍या याः वयागु मखु ला? 
छिपिं थःगु ज्‍याला कयाः हुँ। लिपा ज्‍या याःवःपिन्‍त नं जि उलि हे बी मास्‍ति वल। 
जिं थःगु धिबा थः यःम्‍हय्‌सित बी मदु ला? जिं बिल धकाः छिमि तं पिहां वः ला कि?’” 
अले येशूं धयादिल – “थुकथं न्‍हापा लाःपिं लिपालाइ, लिपा लाःपिं न्‍हापा लाइ।” 
यरूशलेमपाखे झाया च्‍वंबलय् येशूं झिंनिम्‍ह चेलातय्‌त छखे ब्‍वना यंकाः धयादिल। 
“न्‍यँ, झीपिं यरूशलेमय् वनाच्‍वनागु दु। अन मनूया काय्‌यात ज्‍वनाः तःधंपिं पुजाहारीत व शास्‍त्रीतय्‌गु ल्‍हातय् लःल्‍हानाबी। इमिसं वयात स्‍याये हे माः धकाः धाइ। 
अले वयात यहूदीमखुपिनिगु ल्‍हातय् लःल्‍हानाबी। इमिसं वयात गिजय् याइ, कोर्रां दाइ, अले क्रूसय् यख्‍खायाः स्‍याइ। स्‍वन्‍हु दय्‌काः व हानं म्‍वाना वइ।” 
अबलय् हे जब्‍दिया कलाः थः निम्‍ह काय्‌पिन्‍त ब्‍वनाः येशूयाथाय् वयाः वय्‌कःयागु पालिइ भ्‍वपुयाः छुं खँ फ्‍वन। 
वय्‌कलं न्‍यनादिल – “छन्‍त छु माल?” व मिसां धाल – “छि जुजु जुयादीबलय् जिमि थ्‍व निम्‍ह काय्‌पिं छिगु जवंखवं च्‍वनेदयेमा।” 
वय्‌कलं वया काय्‌पिन्‍त धयादिल, “छिमिसं छु फ्‍वनाच्‍वना धयागु थःपिन्‍सं हे मस्‍यू। छु जिं त्‍वनेत्‍यनागु दुःखयागु ख्‍वलां छिमिसं त्‍वने फु ला?” इमिसं “फु” धकाः लिसः बिल। 
वय्‌कलं धयादिल – “त्‍वनेत ला छिमिसं नं जिं थें त्‍वनी। अय्‌नं जिके सुयात नं जिगु जवंखवं तयेगु हक मदु। सुयात सुयात तयेगु धकाः ला जिमि बाःनं क्‍वःछिना तयादी धुंकल।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः मेपिं झिम्‍ह चेलात इपिं निम्‍ह दाजुकिजा लिसे तंम्‍वल। 
अले वय्‌कलं इमित थःथाय् सःताः धयादिल – “छिमिसं सि हे स्‍यू नि – थ्‍व संसारय् शासन याइपिन्‍सं मनूतय्‌त ल्‍हातय् काइ। अले इमि नायःतय्‌सं इमित थः यःथें याना तइ। 
छिमिगु दथुइ धाःसा थथे जुइ मखु। सुनां तःधं जुइ मास्‍ति वय्‌की व छिपिं सकसियां च्‍यः जुइमाः। 
अथे हे सुयां न्‍हापालाके मास्‍ति वःसा व ला छिमि फुक्‍कसियां दास जुइमाः। 
मनूया काय्‌नं सेवा याकेत मखु, बरु सेवा यायेत व यक्‍वसित मुक्ति बीत व सीत वःगु खः।” 
वय्‌कःपिं यरीहों झाःबलय् यक्‍व हे मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वन। 
लँय् च्‍वनाच्‍वंपिं निम्‍ह कांतय्‌सं येशू झायाच्‍वंगु दु धकाः न्‍यनाः थथे धकाः हाला हल – “दाऊदया काय् प्रभु, जिमित दया यानादिसँ।” 
मनूतय्‌सं इमित हाले मते धकाः ब्‍वःबिल। अय्‌नं इपिं झन जक तसकं हाला हल – “दाऊदया काय् प्रभु, जिमित दया यानादिसँ।” 
वय्‌कलं दिनाः इमित सःताः न्‍यनादिल – “जिं छिमित छु याये माल?” 
अले इमिसं धाल – “प्रभु, जिमिगु मिखा चाय्‌कादिसँ।” 
माया वनाः वय्‌कलं इमिगु मिखाय्‌ थियादिल। थीकथं हे इमिसं मिखां खन। अले इपिं वय्‌कः नाप वन। 
