लूका.
10.
अनंलि प्रभुं मेपिं न्‍हयेम्‍ह मनूतय्‌त ल्‍ययादिल। अले इमित निम्‍ह निम्‍ह यानाः थः वनेगु शहर व गां पतिकं थः स्‍वयाः न्‍हापा छ्वयादिल। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “बाली लयेगु ला यक्‍व हे दु, बाली लइपिं धाःसा कम जक दु। अय्‌जूगुलिं बाली थुवाःयात बाली लइपिं छ्वयाहयादिसँ धकाः प्रार्थना या। 
आः हुँ, गुँखिचाया हुलय् जिं छिमित चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचा थें यानाः छ्वयाच्‍वनागु दु। 
छिमिसं म्‍हिचा, धिबा, लाकां छुं हे ज्‍वनावने मते। लँय् सुयातं ज्‍वजलपा तकं धाये मते। 
“न्‍ह्याम्‍हय्‌सिगु छेँय् दुहां वंसां छिमिसं न्‍हापालाक थथे धा – ‘थ्‍व छेँय् च्‍वंपिन्‍त शान्‍ति जुइमा।’ 
व छेँय् च्‍वंपिं शान्‍ति यःपिं जूसा छिमिसं ब्‍यूगु शान्‍ति इमित लाइ। मयःपिं जूसा छिमिसं ब्‍यूगु शान्‍ति छिमिके तुं लिहां वइ। 
गुगु छेँय् दुहां वन, व हे छेँय् च्‍वनेगु या। इमिसं छु बिल व हे नयेत्‍वने याना च्‍वँ, छाय्‌धाःसा ज्‍या याःपिन्‍सं ज्‍याला काये हे माः। छेँखा पतिकं चाचाः हुला जुइ मते। 
“अथे हे शहरय् वनेबलय् नं छिमित सुनानं सःताः नकूसा इमिसं ब्‍यूगु न। 
अन च्‍वंपिं उसाँय् मदया च्‍वंपिन्‍त लाय्‌काब्‍यु। अले इमित थथे धा – ‘परमेश्‍वरयागु राज्‍य छिमिगु न्‍ह्यःने वये धुंकल।’ 
गुगुं नं शहरय् अन च्‍वंपिन्‍सं छिमित दुमकाल धाःसा छिमिसं लँय् वनाः थथे धा – 
‘जिमिगु लाकामय् थाःगु छिमिगु शहरयागु धू तकं जिमिसं छिमिगु विरोधय् थाथा यानाच्‍वना। अथेसां छिमिसं थ्‍व खँ बांलाक सीकाति – परमेश्‍वरयागु राज्‍य न्‍ह्यःने थ्‍यने धुंकल।’ 
जिं छिमित धाये – परमेश्‍वरं न्‍याय यानादीबलय् सदोमय् च्‍वंपिन्‍सं स्‍वयाः नं थ्‍व शहरय् च्‍वंपिन्‍सं यक्‍व हे अप्‍वः दुःखकष्‍ट सी माली।” 
“हे खोराजीन व बेथसेदाय् च्‍वंपिं मनूत, छिमित धिक्‍कार दु, छाय्‌धाःसा छिमिथाय् याःगु अजू चायापुगु ज्‍याखँ टुरोस व सीदोनय् याःगु जूसा अन च्‍वंपिन्‍सं उबलय् हे भांग्रा हिनाः नौनं बुयाः पश्‍चाताप याये धुंकल जुइ। 
जिं धात्‍थें धाये – परमेश्‍वरं न्‍याय यानादीबलय् टुरोस व सीदोनय् च्‍वंपिन्‍त स्‍वयाः अप्‍वः छिमित सास्‍ती बियादी। 
‘हे कफर्नहुमय् च्‍वंपिं मनूत, छिमित छु स्‍वर्गय् थत यनी धयाच्‍वनागु ला? छिमित ला नरकय् क्‍वफाइ।’” 
थुलि धयादी धुंकाः वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “छिमिगु खँ न्‍यंपिन्‍सं जिगु हे खँ न्‍यंगुति ग्‍यनी। अले छिमित मयःगु जितः मयःगुति हे ग्‍यनी। अले जितः मयःगु ला जितः छ्वया हःम्‍हय्‌सित मयःगुति हे ग्‍यनी।” 
ज्‍या यानाः लिहांवःपिं न्‍हयेम्‍ह चेलातय्‌सं लय्‌तातां प्रभुयाथाय् वयाः थथे धाल – “प्रभु, छिगु नामं ला भूततय्‌सं नं जिमिगु खँ न्‍यनाः जिमिसं धया थें याः।” 
अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “जिं शैतानयात स्‍वर्गं हाबलासा थें च्‍यानाः कुतुं वःगु खना। 
न्‍यँ, जिं छिमित सर्प, बिच्‍छी व शत्रुतय्‌गु न्‍ह्याथें ज्‍याःगु शक्तियात नं न्‍हुइ फइगु अधिकार बियातयागु दु। अय्‌जूगुलिं छिमित छुकिं नं स्‍यंके फइ मखु। 
अथे भूत आत्‍मातय्‌सं नं छिमिगु खँ न्‍यं धकाः लय्‌तायेगु बांलाःगु खँ मखु, बरु छिमिगु नां स्‍वर्गय् च्‍वयातःगु दु धकाः लय्‌ता।” 
अबलय् हे पवित्र आत्‍मां जायाः वय्‌कलं लय्‌तायाः धयादिल – “हे परमेश्‍वर बाः, स्‍वर्ग व पृथ्‍वीया प्रभु, जिं छितः सुभाय् बी, छाय्‌धाःसा छिं थ्‍व खँ सःस्‍यू व थू धाइपिन्‍त न्‍यंका मदिसे छुं मस्‍यूपिं मस्‍तय्‌त न्‍यंकादिल। धात्‍थें हे खः बाः, छितः थ्‍व हे भिं ताल।” 
“बाःनं हे फुक्‍क जिगु ल्‍हातय् तयादीगु खः। काय्‌यात सुनानं म्‍हमस्‍यू। बाःनं जक काय्‌यात म्‍हस्‍यू। अले बाःयात नं सुनानं म्‍हमस्‍यू, काय्‌नं जक स्‍यू। काय्‌नं म्‍हसीका बीपिन्‍सं जक बाःयात म्‍हसी।” 
अले वय्‌कलं चेलातय्‌त जक थथे धयादिल – “छिमिसं खंगु थ्‍व खँ स्‍वयेखंपिं धन्‍यपिं खः, 
छाय्‌धाःसा जिं छिमित धाये – छिमिसं खंगु थ्‍व खँ यक्‍व अगमवक्तातय्‌सं व जुजुपिन्‍सं स्‍वयेमास्‍ति वय्‌काच्‍वंगु दु, अय्‌नं इमिसं स्‍वये मखं। छिमिसं न्‍यंगु खँ नं इमिसं न्‍यने मास्‍ति वय्‌काच्‍वंगु खः, अय्‌नं न्‍यने मखं।” 
छन्‍हु छम्‍ह शास्‍त्रीं वयाः वय्‌कलं छु धाइ थें धकाः स्‍वयेत येशूयात थथे न्‍ह्यसः यात – “गुरुजु, भिंगु छु ज्‍या याःसा जितः अनन्‍त जीवन दइ?” 
वय्‌कलं वयात लिसः बियादिल – “व्‍यवस्‍थाय् छु च्‍वयातःगु दु? छिं गथे यानाः ब्‍वनादिया?” 
वं धाल – “परमप्रभु झी परमेश्‍वरयात दुनुगलंनिसें माया या, थःगु प्राण बिया तकं माया या, थःगु बलं फत्तले माया या, अले थःगु मनंनिसें माया या। अले हानं थः जःलाखःलातय्‌त थःत थें माया या।” 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “छिं खःगु खँ धयादिल। छिं अथे हे यानादिसँ, अले छितः अनन्‍त जीवन दइ।” 
अय्‌नं वं थःत भिं धाय्‌केत वय्‌कःयात थथे धाल – “जिमि जःलाखःला धाःम्‍ह सु खः लय् सा?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छम्‍ह यहूदी यरूशलेमं यरीहोपाखे क्‍वहां वनाच्‍वंबलय् लँय् दाखुँत नापलात। अले इमिसं वयात नांगा यानाः बाम्‍ह सिक दायाः त्‍वःताथकल। 
“उबलय् हे छम्‍ह पुजाहारी उखेपाखे हे स्‍वयाः वयाच्‍वन। वं व मनूयात खनाः नं मखंछु यानाः वन। 
अथे हे लेवी कुलयाम्‍ह छम्‍ह मनू नं व हे लं वल। वं नं व मनूयात खनाः नं मखंछु यानाः वन। 
“अले व हे लं छम्‍ह सामरी मनू नं वल। व मनूयात खनाः वयात माया वन। 
अले वयाथाय् लिक्‍क वनाः घाः सिलाः वासः तयाः कापतं चिनाबिल। अले थःगु गधाया म्‍हय् तयाः छगू धर्मशालाय् यंकाः चच्‍छि वयागु सुसाःकुसाः यानाच्‍वन। 
कन्‍हय् खुन्‍हु वं धर्मशालाया थुवाःयात निगू दिनार बियाः धाल – ‘वयात सुसाःकुसाः यानातयादिसँ। लिहां वयाः जिं छितः मगाःगु धिबा पुलाबी।’” 
अले वय्‌कलं शास्‍त्रीयात धयादिल – “छिं स्‍वयेबलय् थुपिं स्‍वम्‍ह मध्‍ये गुम्‍ह मनू दाखुँतय्‌सं दाया थकूम्‍ह मनूया जःलाखःला जुल?” 
वं धाल – “वयात माया याःम्‍ह मनू हे वया जःलाखःला थें जुल।” अले वय्‌कलं धयादिल – “छिं नं वं थें तुं याः झासँ।” 
वय्‌कःपिं वँवं लँय् लाःगु छगू गामय् थ्‍यन। व गामय् च्‍वंम्‍ह मार्था धाःम्‍ह छम्‍ह मिसां वय्‌कःपिन्‍त थःगु छेँय् यंकल। 
वया मरियम धाःम्‍ह छम्‍ह केहेँ दु। मरियम वचन न्‍यनेत प्रभुयागु तुति क्‍वय् च्‍वंवल। 
मार्था धाःसा याकःचा पाहां वःपिन्‍त नके त्‍वंके यायेगुलिइ हे अलमल जुयाच्‍वन। वं वयाः वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, स्‍वयादिसँ, फुक्‍क ज्‍या जि याकःचां हे यायेमाः। केहेँ मय्‌जुं धाःसा छुं हे मया। छिं थुलि नं बिचाः याना मदिया ला? वयात ज्‍या यायेत छ्वयादिसँ लय्, अले जितः ग्‍वाहालि दइ।” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “मार्था, मार्था, छं न्‍ह्यागु खँय् नं छाय् धन्‍दा कयाच्‍वनागु? 
माःगु खँ छता हे जक दु। मरियमं व ल्‍यये धुंकल। थ्‍व वयागु ल्‍हातं लाकाकाये फइ मखु।” 
