यशैया.
57.
धर्मी मनूत नाश जुयावनी अय्‌नं थ्‍व खँयात सुनानं वास्‍ता याइ मखु। भक्ततय्‌त ल्‍ह्वनाः यंकी, तर मभिंपाखें बचय् यायेत धर्मी मनूयात ल्‍ह्वनाः यंकूगु खँ सुनानं थुइ मखु। 
भिंगु लँपुइ जुइपिन्‍त सीधुंकाः नं शान्‍ति व आराम दइ। 
“हे झाँक्रीतय्‌गु लँय् वनीपिं व व्‍यभिचारीत व वेश्‍यात थें ज्‍या याइपिं, थन वा! 
छं सुयात गिजय् यानाच्‍वनागु? छिमिसं सुयागु विरोधय् खँ ल्‍हानाः मे पिकयाच्‍वनागु? छु छिपिं हे विद्रोही मनूत थें ज्‍या याइपिं अले मखुगु खँ ल्‍हाइपिं थें ज्‍या याइपिं, मखु ला? 
पुजा याइगु स्‍वसिमातय्‌गु दथुइ व फुक्‍क झ्‍याम्‍म च्‍वंगु सिमाया क्‍वय् येचाःपिं थें च्‍वं। छिमिसं थःकाय् म्‍ह्याय्‌पिन्‍त न्‍हसिकापय् व ल्‍वहंकापिइ बलि छाइ। 
न्‍हसिकापय् च्‍वंगु पिच्‍चुसे च्‍वंगु ल्‍वहं हे छिमिगु भाग खः। छिमिसं इमिगु हे निंतिं त्‍वँसाबलि व अन्‍नबलि छाःगु दु। थज्‍याःगु खँ सीक सीकं छु जि मानय् जुइगु ला? 
छिपिं ततःजाःगु डाँडाय् लसपस यायेत वन। छिपिं अन हे थःपिं बलि छायेत वन। 
छिमिसं ध्‍वाखाय् व लुखाया दुवाः ल्‍युने मेगु धर्म मानय् याइपिनिगु चिंत तल। जितः त्‍वःताः छिमिसं थःगु लं त्‍वयाः बँय् तल अले यक्‍वसित थःगु लासाय् सःतल। छिमिसं इपिंनापं बाचा चित, अले इमिगु लासा यय्‌काच्‍वन, छाय्‌धाःसा छिमिसं इमिगु पचिनांगा खंगु खः। 
छिमिसं मोलोख द्यःयाथाय् छायेत जैतूनया चिकं ज्‍वनाः तसकं नस्‍वाः वय्‌कः यक्‍व चिकं थम्‍हं बुलावन। छिमिसं दूततय्‌त तातापाक्‍क छ्वल, अज्‍ज मृतलोक तक हे छ्वल। 
छिमिगु फुक्‍क चालचलनं यानाः छिपिं त्‍यानुचाल, अय्‌नं छिमिसं थथे मधाः, ‘आशा मन्‍त।’ छिमित न्‍हूगु बल दत, अय्‌जूगुलिं छिपिं इकुसे च्‍वंसां क्‍वमदल। 
“छिमिसं सुयागु भय कयाः जितः मखुगु खँ ल्‍हानागु? अले छाय् छिमिसं जितः लुममंकागु व जितः नुगलय् मतयागु? छु जि यक्‍व ई तक सुम्‍क च्‍वनागुलिं छिमिसं जिगु भय मकयागु ला? 
जिमिसं छु यानाः व धार्मिकता खः धकाः बिचाः याइ, तर जिं छिमिगु चाला क्‍यनाबी। अले उकिं छिमित छुं नं फाइदा दइ मखु। 
छिमिसं ग्‍वाहालिया निंतिं बिन्‍ति यायेबलय् छिमिसं मुंकागु मूर्तितय्‌सं छिमित बचय् यायेमा! फसं इमित ब्‍वय्‌कायंकी, छगू हे सासलं इपिं सकसित ब्‍वय्‌कायंकी। तर सुनां जिके शरण काइ वं देशय् अधिकार याइ, अले जिगु पवित्र पर्वतय् नं अधिकार याइ।” 
अले परमेश्‍वरं थथे धयादी, “दय्‌की, दय्‌की, मू लँ दय्‌की! जिमि प्रजाया लँया फुक्‍क पंगःत चीकाछ्व।” 
छाय्‌धाःसा सदां म्‍वानाच्‍वनादीम्‍ह, तच्‍वकं मानय् याये बहःम्‍ह, गुम्‍हय्‌सिगु नां पवित्र खः, वय्‌कलं धयादी, “जि दक्‍वसिबय् च्‍वय् पवित्रगु थासय् च्‍वनीम्‍ह खः, तर जि पश्‍चातापी व क्‍वमिलुपिंनापं नं च्‍वनीम्‍ह खः, अले जिं क्‍वमिलुया आत्‍मां छिमित बल्‍लाकाबी, अले पश्‍चातापयागु नुगःयात नं बल्‍लाकाबी। 
जिं न्‍ह्याबलें दोष बियाच्‍वने मखु, जि न्‍ह्याबलें तंम्‍वयाच्‍वने मखु, गुकिं यानाः जिं थम्‍हं दय्‌कागु मनूतय्‌गु नुगः जिं यानाः क्‍वतुं मवनेमा। 
जि इमिसं याःगु पाप व लोभया कारणं तंम्‍वयागु खः। जिं इमित सजाँय बिया, अले जिगु ख्‍वाः इपिंपाखें सुचुका। अय्‌नं इमिसं थःगु हे पहःचहलय् जिराहा जुयाच्‍वन। 
जिं इमिगु पहःचहः खनागु दु, अय्‌नं जिं इमित लंकाबी। जिं इमित यंके, अले हाकनं दुखं च्‍वनीपिन्‍त सान्‍त्‍वना बी। 
जिं इमिगु म्‍हुतुइ प्रशंसा हये, तापाक्‍क व लिक्‍क च्‍वंपिन्‍त शान्‍ति दयेमा,” परमप्रभुं धयादी, “जिं छिमित लंकाबी।” 
मभिंपिं धाःसा लबुत थाहां वःगु समुद्र थें खः, व सुम्‍क च्‍वनी मखु, वयागु लखं दाग व भ्‍यातनाः सिलाछ्वइ। 
“मभिंपिन्‍त शान्‍ति दइ मखु” धकाः जिमि परमेश्‍वरं धयादी। 
