लूका.
7.
मनूतय्‌त स्‍यनेकने यानादी धुंकाः येशू कफर्नहुमय् झाल। 
अन च्‍वंम्‍ह रोमी कप्‍तानया तसकं यःम्‍ह छम्‍ह दास दु। अबलय् वया दास सी थें च्‍वंक, उसाँय् मदयाच्‍वन। 
येशूयागु खँ न्‍यनाः कप्‍तानं उसाँय् मदया च्‍वंम्‍ह वया दासयात लाय्‌काबीत “वय्‌कःयात सःता बियादिसँ” धकाः यहूदीतय् थकालिपिन्‍त बिन्‍ति यात। 
अले इपिं वय्‌कःयाथाय् वयाः थथे बिन्‍ति यात – “व भिंम्‍ह मनू खः, वं धाःथें यानादिसँ, 
छाय्‌धाःसा वं झी इस्राएलीतय्‌त माया याः। अले हानं वं झीत धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँनं दय्‌काब्‍यूगु दु।” 
अले वय्‌कः इपिं नाप झाल। वय्‌कःपिं वयागु छेँय् थ्‍यनिथें च्‍वंबलय् कप्‍तानं वया पासापिन्‍त वय्‌कःयात थथे धाय्‌के छ्वयाहल – “प्रभु, छिं जिथाय् झायाः दुःख सियादी म्‍वाः। प्रभुयात जिगु छेँय् सःतेत जि उलि मग्‍यंनि। 
अय्‌जूगुलिं नं जि छिथाय् वये मछालाः मवयागु खः। अय्‌नं छिं न जक वानादिल धाःसां जिम्‍ह दास लायावनी। 
जिगु क्‍वय् सिपाइँत दुसां जिगु च्‍वय्‌नं तःधंपिं मनूत दु। जिं सिपाइँतय्‌त ‘वा’ धाःसा इपिं वइ। अले ‘हुँ’ धाःसा वनी। अथे हे दासयात ‘थथे या’ धाःसा वं अथे हे याइ।” 
थ्‍व न्‍यनाः येशूं अजू चायाः लिफः स्‍वयाः ल्‍यूल्‍यू वःपिं मनूतय्‌त थथे धयादिल – “थज्‍याःगु विश्‍वास याइम्‍ह मनू ला जिं इस्राएलय् छम्‍ह नं मखनानि।” 
कप्‍तानं छ्वयाहःपिं मनूत छेँय् लिथ्‍यंबलय् उसाँय् मदया च्‍वंम्‍ह दासयागु ल्‍वय् लाये धुंकल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु वय्‌कः नाइन धाःगु शहरय् झाल। वय्‌कःया चेलात व मेपिं मनूत नं यक्‍व हे वय्‌कः नाप वन। 
शहरया ध्‍वाखाय् थ्‍यनी थें च्‍वंबलय् भाःत सीधुंकूम्‍ह छम्‍ह मिसाया याकः काय् सिथं हयाच्‍वंगु नापलात। शहरय् च्‍वंपिं यक्‍व मनूत सनां वःगु दु। 
व मिसायात खनाः प्रभुयात माया वन। अले स्‍वये मफयाः वय्‌कलं धयादिल – “ख्‍वये मते।” 
लिक्‍क झायाः वय्‌कलं कूताः थियादिल। सी क्‍वबिया वःपिं मनूत तक्‍क दित। वय्‌कलं धयादिल – “बाबु दँ।” 
अले ला सीम्‍ह मनुखं दनाः न्‍ववात। अले वय्‌कलं वयात वया मांयात लःल्‍हाना बिल। 
इपिं फुक्‍कं छक्‍क जुयाः ग्‍यात, अले थथे धकाः परमेश्‍वरयात जयजय यात – “दकलय् तःधंम्‍ह अगमवक्ता छम्‍ह झीथाय् झायादीगु दु। परमेश्‍वर हे वय्‌कःया मनूतय्‌थाय् झायादिल।” 
थ्‍व खँ यहूदिया जिल्‍लाय् फुक्‍कभनं व लिक्‍क लिक्‍क लाःगु गांगामय् बय्‌बय् जुल। 
यूहन्‍नाया चेलातय्‌सं कुनातःम्‍ह यूहन्‍नायात अथे जूगु खँ फुक्‍कं कनाबिल। 
थ्‍व खँ न्‍यनाः वं निम्‍ह चेलातय्‌त प्रभुयात थथे धाय्‌के छ्वल – “झायादी माःम्‍ह छि हे खः ला कि जिमिसं मेम्‍हय्‌सिगु लँ स्‍वयाच्‍वने मानि?” 
इमिसं वय्‌कःयाथाय् वयाः थथे धाल – “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नां जिमित छिथाय् छ्वयाहःगु खः। जिमिसं छिके न्‍यनेमाःगु खँ दु। झायादी माःम्‍ह छि हे खः ला कि जिमिसं मेम्‍हय्‌सिगु लँ स्‍वयाच्‍वने मानि?” 
अबलय् हे वय्‌कलं तःतामछि ल्‍वय् दुपिं यक्‍व मनूतय्‌त लाय्‌कादिल। अले भूतआत्‍मा दुबिना च्‍वंपिन्‍त नं लाय्‌कादिल। अले हानं यक्‍व कांपिं मनूतय्‌त मिखां खंका बियादिल। 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “छिमिसं छु छु खना व न्‍यना, यूहन्‍नायात वनाः व हे धयाब्‍यु। कांपिन्‍सं मिखां खन, लंग्रात न्‍यासि वने फत, कोह्रित लाया वन, ख्‍वाँय्‌तय्‌सं ताल, सीपिं मनूत म्‍वानावल, अले मगाःमचाःपिन्‍सं भिंगु खँ न्‍यने खन। 
सुनां जिगु खँय् शंका याइ मखु व धन्‍यम्‍ह खः।” 
यूहन्‍नाया चेलात वने धुंकाः येशूं मनूतय्‌त यूहन्‍नायागु खँ कनादिल – “मरुभूमिइ वनाः छिमिसं छु स्‍वया? फसं संका च्‍वंगु तिंकथि स्‍वःवनागु ला? 
मखुसा छिपिं छु स्‍वयेत वनागु लय्? बाबांलाःगु वसतं पुनातःपिं मनूतय्‌त स्‍वःवनागु ला? बाबांलाःगु वसतं पुना तइपिं ला लाय्‌कुलिइ जक दइ, छाय्‌धाःसा बांलाक तियाः नयाः मोजमज्‍जा यानाजुइपिं ला अन जक दइ। 
धात्‍थें छिपिं छु स्‍वः वनापिं? अगमवक्तायात स्‍वःवनागु ला? खः, जिं धाये – यूहन्‍ना अगमवक्ता स्‍वयाः यक्‍व तःधं। 
थ्‍वयागु खँ धर्मशास्‍त्रय् थथे च्‍वयातःगु दु – “‘जिं जिम्‍ह दूतयात छंगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः छ्वयाबी। वं हे छंगु निंतिं लँ दय्‌काबी।’ 
“जिं छिमित धात्‍थें धाये – यूहन्‍ना स्‍वयाः तःधंम्‍ह मनू मेम्‍ह मदु। अथेसां परमेश्‍वरयागु राज्‍यया दक्‍वसिबय् चिधंम्‍ह मनू नं व स्‍वयाः तःधं जुइ।” 
थ्‍व न्‍यनाः फुक्‍क मनूतय्‌सं व कर काइपिं मनूतय्‌संनापं यूहन्‍नायापाखें बप्‍तिस्‍मा कयातःगुलिं परमेश्‍वर सत्‍य खः धकाः सीकल। 
फरिसीत व शास्‍त्रीतय्‌सं धाःसा परमेश्‍वरयागु खँ न्‍यँ हे मन्‍यं। इमिसं यूहन्‍नायागु बप्‍तिस्‍मा नं मकाः। थुकथं इमिसं परमेश्‍वरयागु खँयात वास्‍ता मयाः। 
अले येशूं हानं थथे धयादिल – “थौंकन्‍हय्‌यापिं मनूतय्‌त छु नाप दाँजय् यायेगु? थुपिं गज्‍याःपिं मनूत खः? 
थुपिं ला बजारय् च्‍वनाः पासापिंलिसे थःथवय् थथे खँ ल्‍हाइपिं मस्‍त थें च्‍वं – “‘जिमिसं बाँसुरी पुयाः नं छिपिं प्‍याखं मल्‍हू, जिमिसं सी बाजं थानाः नं छिपिं मख्‍वः।’ 
“दाखरस मत्‍वनीम्‍ह व मरि मनइम्‍ह बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना वलं छिमिसं वयात ‘भूत दुब्‍यूम्‍ह मनू’ धकाः धाल। 
मनूया काय्‌नं नयेत्‍वने याना जुल। छिमिसं वयात ‘नगुलु, अय्‌लाःगुलुत, कर काइपिं व पापीतय् पासा’ धकाः धयाजुल। 
परमेश्‍वरयागु बुद्धि दुम्‍हय्‌सिनं हे वय्‌कःयागु बुद्धियात नाला काइ।” 
छन्‍हु छम्‍ह फरिसीं थःगु छेँय् येशूयात भ्‍वय् नयेत सःतल। अले वय्‌कः वयागु छेँय् वनाः भ्‍वय् नयेत ग्‍वतुलाः खव ल्‍हातय् छ्यं दिका च्‍वनादिल। 
वय्‌कः फरिसीयागु छेँय् दु धकाः न्‍यनाः छम्‍ह पापी मिसा दुरुल्‍वहंयागु थल छगलय् नस्‍वाःगु चिकं ज्‍वनाः वय्‌कःयाथाय् वल। 
वय्‌कःयागु तुति ल्‍युने दनाः ख्‍वख्‍वं वय्‌कःयागु तुति थःगु ख्‍वबिं प्‍याकल। अले वं वय्‌कःयागु तुति थःगु सं हुयाबिल। वय्‌कःयागु पालिइ चुप्‍पा नयाः वं चिकनं थाका बिल। 
थ्‍व खनाः भ्‍वय् सःतूम्‍ह फरिसीं मनं मनं थथे खँ वाय्‌कल – “थ्‍व मनू अगमवक्ता खःसा ला वयात थिया च्‍वंम्‍ह मिसा सु खः, अले गज्‍याःम्‍ह खः धकाः सीके फयेमाःगु खः, छाय्‌धाःसा थ्‍व मिसा ला छम्‍ह पापीनी खः।” 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “सिमोन, जिं छन्‍त छता खँ धायेमाःगु दु।” अले वं धाल – “गुरुजु, धयादिसँ।” 
“छम्‍ह साहुनं निम्‍ह मनूतय्‌त धिबा त्‍याये बियातःगु दु। छम्‍हय्‌सित न्‍यासः, अले मेम्‍हय्‌सित न्‍ययतका। 
इपिं निम्‍हय्‌सिनं नं दां पुले मफुगुलिं साहुनं निम्‍हय्‌सितं फुक्‍क दां माफी बियाछ्वत। आः इपिं निम्‍ह मध्‍ये साहुयात सुनां अप्‍वः माया याइ थें च्‍वं, धा सा?” 
वं लिसः बिल – “जिं स्‍वयेबलय् ला अप्‍वः दां त्‍याये कयातःम्‍ह मनुखं याइ।” अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “छं ठीक धाल।” 
अले वय्‌कलं मिसायात क्‍यनाः सिमोनयात धयादिल – “छं थ्‍व मिसायात म्‍हस्‍यू ला? जि छंगु छेँय् वयाबलय् तुति सिलेत लः तक नं मब्‍यू। वं ख्‍वबि हाय्‌काः जिगु पालि सिलाः थःगु सं हुयाबिल। 
जि छिगु छेँय् वयाबलय् जितः दुकायेत चुप्‍पा मनः। तर वं जि थन वसांनिसें जिगु पालिइ चुप्‍पा नयाच्‍वन। 
छिं जिगु छेनय् चिकनं थाका बियामदी तर वं जिगु पालिइ चिकनं थाका बिल। 
“अय्‌जूगुलिं जिं छितः धाये – वं याःगु यक्‍व पाप क्षमा जूगुलिं वं यक्‍व माया यात। सुयागु कम जक पाप क्षमा जुइ, वं कम हे जक माया याइ।” 
अले वय्‌कलं मिसायात धयादिल – “छंगु पाप क्षमा यानाबी धुन।” 
वय्‌कः नाप मेपिं नं नयाच्‍वंगु दु। वय्‌कलं अथे मिसायात धयादीगु न्‍यनाः इपिं थःथवय् थथे खुसखुस खँ ल्‍हात – “थ्‍व सु खः, हाइँ? पाप हे क्षमा बी फुम्‍ह?” 
वय्‌कलं मिसायात धयादिल – “छंगु विश्‍वासं यानाः छंगु उद्धार जुल। आः याउँक हुँ।” 
