मर्कूस.
12.
थुलि धयादी धुंकाः वय्‌कलं इमित छपु उखान छुनादिल। “छम्‍ह तःसिं दु। वं थःगु क्‍यबय् दाख पित। अले प्‍यखें वालं चिनाबिल। वं अन दाख तिस्‍सिगु साः नं तयाबिल। अले क्‍यब स्‍वयेत छखा बल्‍चा नं दय्‌का थकल। क्‍यबय् ज्‍याकाः व मेगु देशय् वन। 
बाली कायेगु ई जुइकाः दाखक्‍यबया थुवालं थः च्‍यःयात म्‍हय्‌तय्‌थाय् बाली काय्‌के छ्वल। 
इमिसं व च्‍यःयात ज्‍वनाः दाल, अले छुं हे बिया मछ्वसें खालि ल्‍हातं तुं लित छ्वयाबिल। 
दाखक्‍यबया थुवालं हानं मेम्‍ह च्‍यःयात छ्वयाहल। वयात नं इमिसं दायाः छेनय् घाःपाः यानाः बेइज्‍जत यानाः छ्वयाबिल। 
वं हानं मेम्‍ह च्‍यः छ्वयाहल, थ्‍वयात ला इमिसं स्‍याना हे बिल। थुकथं इमिसं गुलिसितं दायाछ्वत, गुलिसितं ला स्‍या हेस्‍यात। 
दाखक्‍यबया थुवाःया थः हे यःम्‍ह काय् छम्‍ह जक बाकि दनि। दकलय् लिपा थःकाय्‌यात हे वं थथे मतिइ तयाः म्‍हय्‌तय्‌थाय् छ्वल – ‘जि काय्‌यात ला इमिसं हनाबना हे तइ।’ 
“म्‍हय्‌तय्‌सं ला झन जक हे थथे ग्‍वसाः ग्‍वल – ‘थ्‍व ला तःसिंया हे काय् खः, थ्‍वयात स्‍यानाः फुक्‍क धनसम्‍पत्ति थःगु याना काये।’ 
इमिसं काय्‌म्‍हय्‌सित ज्‍वनाः स्‍यात, अले बुं पिने वान्‍छ्वया बिल।” 
येशूं इमिके न्‍यनादिल – “दाखक्‍यबया थुवालं थुमित आः छु याइगु जुइ? वं वयाः फुक्‍कसितं स्‍यानाः क्‍यब मेपिन्‍त हे ज्‍याके बी। 
थथे च्‍वयातःगु खँ छिमिसं मब्‍वना ला? “‘दकःमितय्‌सं ज्‍यालगय् मजूगु धकाः धाःगु ल्‍वहं हे मू ल्‍वहं जूवल। 
परमेश्‍वरं हे थथे यानादीगु खः। झीसं स्‍वयेबलय् थ्‍व तसकं अजू चायापु!’” 
वय्‌कलं कनादीगु थ्‍व उखान न्‍यनाः इमिसं थःपिन्‍त हे ध्‍याकाः धयादीगु खः धकाः थुइका काल। अले इमिसं वय्‌कःयात ज्‍वनेत स्‍वल। अय्‌नं इमिसं मनूत खनाः ग्‍यानाः ज्‍वने मछाल, अले इपिं सुम्‍क वनाछ्वत। 
अले इमिसं येशूयात खँय् काकाः ज्‍वनेगु ग्‍वसाः ग्‍वयाः सुं फरिसीत व हेरोदया मनूत छ्वयाहल। 
इमिसं वयाः वय्‌कःयात थथे धाल – “गुरुजु, छि धात्‍थें भिंम्‍ह मनू खः। छिं मनूतय्‌त परमेश्‍वरयागु भिंगु लँपु जक क्‍यनादी। मनूतय्‌सं धाइ ल्‍हाइगु खँय् छिं च्‍यूताः तयामदी, छाय्‌धाःसा छिं ख्‍वाः स्‍वयाः खँ ल्‍हानामदी। छता खँ धयादिसँ, कैसरयात झीसं कर पुले ज्‍यू ला कि मज्‍यू? कर पुले ला कि मपुले?” 
वय्‌कलं इमिगु मभिंगु बिचाः थुइकाः धयादिल – “जितः छाय् काय्‌केत स्‍वयागु? धिबा छगः हयाः जितः क्‍यँ।” 
इमिसं छगः धिबा हयाः वय्‌कःयात क्‍यन। वय्‌कलं न्‍यनादिल – “थुकी सुयागु ख्‍वाः व नां कियातःगु दु?” इमिसं “कैसरयागु” धकाः लिसः बिल। 
वय्‌कलं धयादिल – “अय्‌सा, कैसरयागु कैसरयात हे ब्‍यु, परमेश्‍वरयागु परमेश्‍वरयात हे ब्‍यु।” वय्‌कःयागु खँ न्‍यनाः इमि व धाये थ्‍व धाये मन्‍त। 
उखुन्‍हु हे सिनाः म्‍वाना वइगु खँय् विश्‍वास मयाइपिं सदुकीतय्‌सं वयाः येशूयाके थथे धकाः न्‍यन – 
“गुरुजु, सुं मनू मस्‍त मदय्‌कं सिनावन धाःसा वया हे किजां थः तताःजुयात कलाः तयाः दाजुम्‍हय्‌सिगु निंतिं मस्‍त दय्‌केमाः धकाः मोशां च्‍वया थकूगु दु। 
न्‍हय्‌म्‍ह दाजुकिजापिं दु। तःधिकःम्‍ह दाजुम्‍ह ब्‍याहा यानाः मस्‍त मदय्‌कं हे सिनावन। 
अले दातिम्‍ह किजां तताःजुम्‍हय्‌सित कलाः तल। दातिम्‍ह नं मस्‍त मदय्‌कं हे सिनावन। थथे हे साहिलाम्‍हय्‌सिनं नं यात। 
थुकथं हे वयां क्‍वय्‌यापिं नं फुक्‍कं मस्‍त मदय्‌कं सिनावन। दकलय् लिपा व मिसा नं सित। 
आः धयादिसँ, सीपिं म्‍वाना वइबलय् व मिसा सुया कलाः जुइ, छाय्‌धाःसा इपिं न्‍हय्‌म्‍हय्‌सिनं नं वयात कलाः तःगु दु।” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं तसकं द्वंकाच्‍वन, छाय्‌धाःसा छिमिसं धर्मशास्‍त्रयागु खँ व परमेश्‍वरयागु शक्ति हे मथूनि। 
सीपिं हानं म्‍वाना वइबलय् इपिं स्‍वर्गदूतत थें जुइ। उबलय् सुयागुं ब्‍याहा नं जुइ मखु, सुयातं बिया नं छ्वइ मखु। 
“सीपिं म्‍वाना वइ धयागु खँ छु छिमिसं परमेश्‍वरं मोशायात च्‍यानाच्‍वंगु झालं थथे धयादीगु मब्‍वना ला? – ‘जि अब्राहामया, इसहाकया व याकूबया परमेश्‍वर खः।’ 
थुकियागु अर्थ वय्‌कः सीपिनि परमेश्‍वर मखु, बरु म्‍वाःपिनि परमेश्‍वर खः। छिमिसं तसकं द्वंकाच्‍वन।” 
छम्‍ह शास्‍त्रीं वय्‌कःपिं अथे हालाच्‍वंगु न्‍यनाच्‍वंगु जुयाच्‍वन। वय्‌कलं इमित पाय्‌छि पाय्‌छि जुइक लिसः बियादीगु न्‍यनाः वं नं वय्‌कःयात थथे धकाः न्‍यन – “व्‍यवस्‍थाय् दकलय् तःधंगु आज्ञा छु खः?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “दकलय् तःधंगु खँ थ्‍व खः – ‘हे इस्राएलीत न्‍यँ! परमप्रभु झी परमेश्‍वर छम्‍ह हे जक दु। 
छिमिसं परमप्रभु झी परमेश्‍वरयात दुनुगलंनिसें माया या, थःगु प्राण बिया तकं माया या, थःगु मनंनिसें माया या, अले थःगु बलं फतले माया या।’ 
निगूगु तःधंगु आज्ञा थ्‍व खः – ‘थः जःलाखःलायात थःत थें माया या।’ थ्‍व थें ज्‍याःगु तःधंगु आज्ञा छुं हे मदु।” 
अले व शास्‍त्रीं वय्‌कःयात धाल – “गुरुजु, छिं धयादीगु खँ ला धात्‍थें हे खः। परमेश्‍वर छम्‍ह हे जक दु। अले वय्‌कः बाहेक मेम्‍ह मदु धकाः ला छिं खःगु हे खँ धयादिल। 
अथे जूगुलिं परमेश्‍वरयात दुनुगलंनिसें वाःचाय्‌काः माया यायेगु, अले बलं फतलय् माया यायेगु, अले हानं जःलाखःलायात थःत थें माया यायेगु ला बलि बीगु व होमबलि स्‍वयाः तसकं भिं।” 
वयागु थज्‍याःगु बुद्धिं जाःगु लिसः न्‍यनाः वय्‌कलं धयादिल – “छ परमेश्‍वरयागु राज्‍यं तापाः मजू।” उबलय्‌ निसें वय्‌कःयाके सुनानं छुं हे न्‍यं वये मछाल। 
येशूं देगलय् स्‍यनेकने यानादीबलय् थथे न्‍यनादिल – “शास्‍त्रीतय्‌सं गथे यानाः मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट दाऊदया काय् खः धकाः धाये फइ? 
पवित्र आत्‍मां जायाः दाऊद थःम्‍हं हे थथे धयावंगु खः – “‘छं शत्रुतय्‌त छंगु पालि तःले मततले छ जिगु जवय् च्‍वनाच्‍वँ धकाः परमप्रभुं जिमि प्रभुयात धयादिल।’ 
“दाऊदं हे अथे वयात ‘प्रभु’ धकाः धाल धाःसा वय्‌कः गथे यानाः दाऊदया काय् जुइ फइ?” ग्‍वाः ग्‍वाः मनूतय्‌सं वय्‌कःयागु खँ लय्‌लय्‌तातां न्‍यनाच्‍वन। 
वय्‌कलं धयादिल – “शास्‍त्रीत खनाः होश या। थुपिं ततःपाःगु लं फिनाः बजारय् वनीबलय् फुक्‍कसिनं मानय् याका जुइत स्‍वइ। 
भ्‍वजय् इपिं च्‍वय् च्‍वना जुइ, अले धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् इपिं न्‍ह्यःने च्‍वनेगु स्‍वइ। 
इमिसं भाःत मदुपिं मिसातय्‌गु छेँ लुतय् यानाच्‍वंगु दु। मनूतय्‌त क्‍यनेत धाःसा ताःहाकय्‌क प्रार्थना याना जुइ। उकिं इमित मेपिन्‍त स्‍वयाः अप्‍वः सजाँय बी।” 
अले वय्‌कः देगःया धुकू न्‍ह्यःने फ्‍यतुनाः मनूतय्‌सं चन्‍दा तःगु स्‍वयादिल। तःमिपिं मनूतय्‌सं धिबा नं यक्‍व तया वं। 
छम्‍ह चीमिम्‍ह विधवा मिसां नं वयाः सिजःयागु निगः चुन्‍नाचा तया वन। 
थ्‍व खनाः वय्‌कलं चेलातय्‌त सःताः धयादिल – “जिं छिमित धात्‍थें धाये – धुकुतिइ धिबा छाःवःपिं मध्‍ये दकलय् अप्‍वः धिबा छाःम्‍ह ला थ्‍व चीमिम्‍ह विधवा मिसा खः। 
छाय्‌धाःसा मेपिन्‍सं ला इमिके यक्‍व दुगुलिं अःपुक बियावन। थ्‍व मिसां ला थःके दुगु फुक्‍कं नयेत मदय्‌क हे बियावन।” 
