२ राजा.
2.
परमप्रभुं एलियायात ग्‍वःफय्‌पाखें स्‍वर्गय् थत यंकेत्‍यंबलय् एलिया एलीशानापं गिलगाल त्‍वःताः लँय् वनाच्‍वन। 
एलियां एलीशायात धाल, “छ थन हे च्‍वँ, परमप्रभुं जितः बेथेलय् छ्वयादीगु दु।” तर एलीशां धाल, “धात्‍थें परमप्रभु म्‍वाःम्‍ह खः थें अले छि म्‍वाःम्‍ह खः थें, जिं पाफयाः धाये जिं छितः त्‍वःते हे मखु।” अले इपिं निम्‍हनापं क्‍वय् बेथेलय् वन। 
बेथेलय् छपुचः अगमवक्तातय्‌सं एलीशायाथाय् वयाः न्‍यन, “परमप्रभुं थौं छिकपिनि मालिकयात छिपाखें यंकादी धकाः छु छिं स्‍यू ला?” एलीशां धाल, “खः, जिं स्‍यू। थ्‍व खँ ल्‍हाये मते।” 
अनंलि एलियां एलीशायात धाल, “छ थन हे च्‍वँ, परमप्रभुं जितः यरीहोय् छ्वयादीगु दु।” तर एलीशां धाल, “धात्‍थें परमप्रभु म्‍वाःम्‍ह खः थें अले छि म्‍वाःम्‍ह खः थें, जिं छितः त्‍वःते हे मखु।” अले उपिं निम्‍हनापं यरीहोय् वन। 
यरीहोय् छपुचः अगमवक्तातय्‌सं एलियायाथाय् वयाः न्‍यन, “परमप्रभुं थौं छिकपिनि मालिकयात छिपाखें यंकादी धकाः छु छिं स्‍यू ला?” वं धाल, “खः, जिं स्‍यू। तर थ्‍व खँ ल्‍हाये मते।” 
अले एलियां वयात धाल, “थन हे च्‍वँ, परमप्रभुं जितः यर्दन खुसिइ छ्वयादीगु दु।” तर हाकनं एलीशां लिसः बिल, “धात्‍थें परमप्रभु म्‍वाःम्‍ह खः थें अले छि म्‍वाःम्‍ह खः थें, जिं छितः त्‍वःते हे मखु।” उकिं इपिं निम्‍हं न्‍यासि वना हे च्‍वन। 
नेय्‌म्‍ह अगमवक्तात यर्दन तक हे इमिगु ल्‍यूल्‍यू वल। एलिया व एलीशा खुसि सिथय् दित। नेय्‌म्‍ह अगमवक्तात भचा तापाक दनाः इमित स्‍वयाच्‍वन। 
एलियां थःगु गा त्‍वयाः निइकाः उकिं लखय् कय्‌कल। लः जवय् व खवय्‌पाखे निब्‍व जुल। इपिं गंगु बँ जुयाः खुसिया उखे वन। 
खुसि छीधुंकाः एलियां एलीशायात धाल, “छपाखें जितः तापाक यंके न्‍ह्यः जिं छंगु निंतिं छु याये?” “छिगु आत्‍माया निदुगं ब्‍वः सर्बय् कथं बियादिसँ अले जितः छिगु थासय् च्‍वना ज्‍या याये मास्‍ति वः।” एलीशां लिसः बिल। 
एलियां धाल, “छं थाकुगु खँ फ्‍वन। अय्‌नं जितः छपाखें ल्‍ह्वनायंकीबलय् छं खन धाःसा व छंगु जुइ, मखुसा छन्‍त दइ मखु।” 
इपिं खँ ल्‍हाल्‍हां वनाच्‍वंबलय् आकाझाकां मिया रथ व सलत उपिं निम्‍हय्‌सिगु दथुइ खनेदत, अले इपिं निम्‍हय्‌सित अलग यात। अले ग्‍वःफसं एलियायात स्‍वर्गय् थत यंकल। 
थ्‍व खनाः एलीशा चिल्‍लाय् दनाः हाल, “जिमि अबु, जिमि अबु! इस्राएलया रथत व सलगइपिं!” अले एलीशां वयात हाकनं गुबलें मखं। नुगः मछिंकाः एलीशां थःगु वसः ज्‍वनाः निकूयाना खुत। 
अनंलि वं एलियायात थत यंकूबलय् कुतुं वंगु गा काल। अले लिहां वनाः यर्दन खुसि सिथय् दन। 
एलियायागु गां खुसी च्‍वंगु लःयात कय्‌काः वं धाल, “एलियाया परमेश्‍वर, परमप्रभु गन दी?” थुकथं वं लःयात कय्‌कल। वं लःयात कय्‌कूबलय् लः जवय् व खवय् निब्‍व जुल। अले एलीशा खुसिया उखे वन। 
व स्‍वयाच्‍वंपिं यरीहों वःपिं अगमवक्तातय्‌गु पुचलं धाल, “एलियाया आत्‍मा एलीशायाके क्‍वहां वःगु दु।” इपिं वयात नापलाः वन, अले वयागु न्‍ह्यःने भ्‍वसुल। 
इमिसं धाल, “स्‍वयादिसँ, जिपिं छिकपिनि दासतय्‌के बबल्‍लाःपिं नेय्‌म्‍ह मनूत दु। छिकपिनि मालिकयात माःवनेत इमित वने बियादिसँ। परमप्रभुया आत्‍मां यंकाः वयात गनं पहाड अथवा ब्‍यासिइ त्‍वःतातयादीगु जुइफु।” एलीशां लिसः बिल, “म्‍वाः! इमित छ्वये मते।” 
इमिसं धाःसा वयात मछाले माय्‌कः जिद्दी याना हे च्‍वन। उकिं वं धाल, “इमित छ्व।” अले इमिसं नेय्‌म्‍ह मनूतय्‌त छ्वल। इमिसं स्‍वन्‍हु तक माल अय्‌नं एलियायात लुइके मफुत। 
इपिं यरीहोय् च्‍वनाच्‍वंम्‍ह एलीशायाथाय् लिहां वःबलय् वं इमित धाल, “जिं छिमित वने मते धयागु, मखु ला?” 
यरीहोयापिं छुं मनूतय्‌सं एलीशायात धाल, “हे जिमि प्रभु, स्‍वयादिसँ, थ्‍व शहर बांलाःगु थासय् दु। अय्‌नं लः बांमलाः अले जमिनय् छुं सइ मखु।” 
वं धाल, “छगः न्‍हूगु बात्‍चा जिथाय् हजि, अले उकी चि ति।” इमिसं व वयाथाय् हल। 
अले व लःया मुहानय् वन। उकी चि तयाः वं थथे धाल, “परमप्रभुं थथे धयादी, ‘जिं थ्‍व लःयात शुद्ध यानाबियागु दु। आवंनिसें थुकिं गुबलें मृत्‍यु हइ मखु अले जमिनयात गंकाबी मखु।’” 
एलीशां धाःथें हे अनयागु लः थौं तक नं शुद्ध जुयाच्‍वंगु दु। 
अनं एलीशा बेथेलय् थहां वन। व लँय् वनाच्‍वंबलय् शहरं छुं मिजंमस्‍त वयाः वयात थथे धयाः गिजय् यात, “अय् पाचु छ्यं, छ च्‍वय् थाहां हुँ। अय् पाचु छ्यं, छ च्‍वय् थाहां हुँ!” 
व फहिल अले इमित स्‍वयाः परमप्रभुया नामय् सराः बिल। अबलय् लाक हे सिमात दुगु थासं निम्‍ह भालू पिहां वयाः इपिं मध्‍ये पिइनिम्‍ह मिजंमस्‍तय्‌त तच्‍वकं घाःपा यानाबिल। 
अनं व कर्मेल पर्वतय् वन, हानं अनं सामरियाय् लिहां वन। 
