विलाप.
3.
परमप्रभुयागु तंया कथिया दुःखयात खंम्‍ह मनू जि हे खः। 
वय्‌कलं जितः यंकादिल, तुयु जलय् मखु बरु खिउँगु थासय् न्‍यासिकादिल। 
धात्‍थें हे वय्‌कलं थःगु ल्‍हाः जिगु विरोधय् तःक्‍वः मछि, न्‍हिच्‍छिं हे ल्‍ह्वनादिल। 
वय्‌कलं जिगु छेंगू व ला सुकूचिंकादिल, अले जिगु क्‍वँय्‌त त्‍वथुलादिल। 
वय्‌कलं जितः दुःख व कष्‍टं घेरय् यानाः कुनादीगु दु। 
वय्‌कलं जितः यक्‍व दिनंनिसें सीम्‍ह थें खिउँगु थासय् तयादीगु दु। 
जि बिस्‍युं वने मफय्‌मा धकाः वय्‌कलं जिगु प्‍यखेरं पःखाः ग्‍वयादीगु दु। वय्‌कलं जितः तसकं झ्‍यातुगु सिखलं चिनादीगु दु। 
ग्‍वाहालिया निंतिं जि तसकं हाःसां, वय्‌कलं जिगु प्रार्थना न्‍यनेगु हे त्‍वतादिल। 
जि गन गन वन, अन अन हे तः तग्‍वःगु ल्‍वहँतं जिगु लँपु पनादीगु दु। वय्‌कलं जिगु लँपुयात चा चाःतुइकादीगु दु, 
हमला यायेत पियाच्‍वंम्‍ह भालू व सुलाच्‍वंम्‍ह सिंहं थें 
वय्‌कलं जितः लंनिसें लुत्तुलुया यंकल, अले जितः कय्‌पुयाः घाःया घाः जूम्‍ह यानादिल। वय्‌कलं जितः ग्‍वाहालि मदुम्‍ह यानादिल। 
वय्‌कलं थःगु धनुष वाण ल्‍ह्वनादिल, अले वय्‌कलं वाणं जितः हे ताकय् यानादिल। 
वय्‌कलं जिगु नुगलय् धनुष वाणं कय्‌कादिल। 
फुक्‍क मनूत जि खनाः न्‍हिलीगु, न्‍हिच्‍छि हे इमिसं जितः हेस्‍यानाः म्‍ये हालीगु। 
वय्‌कलं जितः खायुगु वासलं जाय्‌कादिल, अले पित्त त्‍वंकादिल। 
वय्‌कलं ल्‍वहंचा नकाः जिगु वा त्‍वथुलादिल, अले जितः धुलय् न्‍हूतु न्‍हूयादिल। 
शान्‍ति जिगु जीवनपाखें तापाये धुंकल, सुख धयागु छु खः, व जिं ल्‍वःमने धुंकल। 
अथे जुयाः जिं धाये, “जिगु गर्व मदय् धुंकल, परमप्रभुपाखें दुगु आशा नं मदये धुंकल।” 
खाइसेच्‍वंगु व पित्त, जिगु दुःख व थुखे उखे चाचाःहिला जुयागु जिं लुमंका च्‍वना। 
जिं न्‍ह्याबलें थुकियात लुमंका च्‍वना, अले जिगु नुगः क्‍वतुंगु दु। 
अय्‌नं जिं थ्‍व लुमंका च्‍वना, अथे जुयाः जितः आशा दु। 
परमप्रभुया सदां दइगु दया मायां यानाः झीपिं नाश जूगु मदु, छाय्‌धाःसा वय्‌कःयागु माया न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी। 
सुथपतिकं वय्‌कःयागु दयामाया न्‍हूगु जुइ, छिगु विश्‍वस्‍तता गुलि तःधं! 
जिगु मनं धाल, “परमप्रभु हे जिगु सर्बय खः, अथे जुयाः जिं वय्‌कःयाके आशा यानाच्‍वना।” 
परमप्रभुया लँपु स्‍वइपिं व वय्‌कःयात मालीपिं सकसिगु लागिं परमप्रभु भिंम्‍ह खः। 
सुम्‍क च्‍वनाः परमप्रभुया उद्धारयागु लँपु स्‍वयेगु हे तसकं बांलाःगु खँ खः। 
थः ल्‍याय्‌म्‍हबलय् हे ककुसिँ क्‍वबीम्‍ह मनूयात भिं जुइ। 
परमप्रभुं वयात दुःखकष्‍ट बियादीगुलिं सुम्‍क व याकःचा हे च्‍वनेमा। 
वं थःगु ख्‍वाः बँय् तक क्‍वछुकेमा, उकी भचा आशा दये फु। 
वं थःगु नेता थःत दाइपिंपाखे हे स्‍वय्‌का बीमा, अले हेस्‍यागु सह यानाः च्‍वनेमा। 
छाय्‌धाःसा परमप्रभुं मनूतय्‌त न्‍ह्याबलेंया निंतिं वान्‍छ्‌वयादी मखु, 
वय्‌कलं दुःख हयादिसां थःगु माया क्‍यनादी, वय्‌कःया सदां दइगु दयामाया तसकं तःधं। 
छाय्‌धाःसा वय्‌कलं मनूया सन्‍तानतय्‌त थःगु इच्‍छां दुःख वा कष्‍ट बियादी मखु। 
देशय् च्‍वंपिं दक्‍व कुनातःपिन्‍त तुतिं न्‍हुइगु, 
दकलय् तःधंम्‍ह परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने मनूतय्‌गु अधिकार लाकाकायेगु, 
सुं मनूयात अन्‍याय यायेगु खँयात परमप्रभुं स्‍वयामदी ला? 
परमप्रभुं हे आज्ञा बियामदीतले सुनां धाःगु पूवंगु दु? 
छु दकलय् तःधंम्‍ह परमेश्‍वरं भिंगु व विपत्ति नितां उजं बियामदी ला? 
थःगु पापया सजाँयया निंतिं सीमानिपिं मनूतय्‌सं छाय् कचकच यायेगु? 
झीसं थःगु पहःचहः बांलाक जाँचय् यानाः स्‍वये नु! अले झीपिं परमप्रभुयाथाय् लिहां वनेनु। 
झीसं स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह परमेश्‍वरपाखे थःगु नुगः बीनु अले ल्‍हाः ल्‍ह्वनाः थथे धायेनु– 
“जिमिसं पाप याना, जिपिं विद्रोही जुया, अले छिं क्षमा यानादीगु मदुनि। 
“छि जिपिं खनाः तम्‍वयादिल, छिं जिमित लिनादिल अले दयामाया हे मयासें जिमित स्‍यानादिल। 
जिमिगु प्रार्थना छिथाय् मथ्‍यनेमा धकाः छिं थःत सुपाचं त्‍वपुयादिल। 
छिं जिमित जाति जातितय्‌गु दथुइ धूधाः व फोहर यानादीगु दु। 
“जिमि दक्‍व शत्रुतय्‌सं जिमिगु विरोधय् म्‍हुतु चाय्‌काः जिमित हेला याःगु दु। 
जिपिं भय व थुरथुर खाखां म्‍वानाच्‍वना, भज्‍यंक स्‍यंकीगु जिमिथाय् वयाच्‍वंगु दु।” 
जिमि थःमनूतय्‌गु नाश खनाः जिगु मिखां ख्‍वबि धाः हाःगु दु। 
भचा हे मदिसे जिगु मिखां ख्‍वबि हायाच्‍वनी, 
गुबलय् तक परमप्रभुं स्‍वर्गं क्‍वय् स्‍वयाः खंकादी मखु। 
यरूशलेमया मिसातय्‌गु दुःख खनाः जिगु नुगः स्‍याःगु दु। 
छुं कारण हे मदुसां जिमि शत्रुतय्‌सं जितः झंगःयात थें शिकार यात। 
इमिसं जिगु जीवनयात गालय् क्‍वफानाः सिधय्‌केगु कुतः यात अले ल्‍वहँतं जितः कय्‌कल। 
लखं जिगु छ्यं त्‍वपुल, जिं बिचाः याना, “आः जि सीगु जुल।” 
हे परमप्रभु, तःजाःगु गालंनिंसें जिं छिगु नामं बिन्‍ति याना। 
छिं जिगु बिन्‍ति न्‍यनादिल, “ग्‍वाहालिया निंतिं जिं यानागु बिन्‍तिलय् थःगु न्‍ह्याय्‌पं तिनादी मते।” 
जिं छिके बिन्‍ति यानाबलय् छि जिगु न्‍ह्यःने झायादिल, अले छिं जितः धयादिल, “ग्‍याये मते।” 
हे परमप्रभु, जिगु पंलिनाः ल्‍वानाः छिं जितः लिफ्‍यानादिल। 
हे परमप्रभु, जितः याःगु अत्‍याचार छिं खंगु दु। जिगु न्‍याय यानादिसँ। 
इमिसं जितः काःगु बदला व जिगु विरोधय् ग्‍वःगु ग्‍वसाः दक्‍व छिं खंगु दु। 
हे परमप्रभु, इमिसं लाय्‌बूगु छिं न्‍यंगु दु अले जिगु विरोधय् ग्‍वःगु दक्‍व ग्‍वसाः छिं न्‍यनादीगु दु। 
चच्‍छि न्‍हिच्‍छिं हे जिमि शत्रुतय्‌सं जितः मभिंकाः खुसखुस खँ ल्‍हानाः जुइगु। 
इमित स्‍वयादिसँ! दंसां व फ्‍यतुसां इमिसं जितः हेस्‍यानाः म्‍ये हालीगु। 
हे परमप्रभु, इमिसं याःगु मभिंगु ज्‍याकथं इमित थिक सजाँय बियादिसँ। 
इमित छाःगु व जिराहा नुगः बियादिसँ, अले छिगु सराः इमित लायेमा। 
छिं इमित थःगु तम्‍वय् लिनाछ्वयादिसँ, अले परमप्रभुया आकाशया क्‍वय् नं इमित भज्‍यंक नाश यानादिसँ। 
