भजन.
132.
यरूशलेमय् थाहां वनेत हाःगु म्‍ये हे परमप्रभु, दाऊद व वं सह याःगु फुक्‍क दुःख लुमंकादिसँ। 
वं परमप्रभुलिसें पाफल, अले याकूबया दक्‍वसिबय् बल्‍लाःम्‍ह परमेश्‍वरलिसें भाकल यात, 
“जि अबलय् तक थःगु छेँ वने मखु, लासाय् द्यं वने मखु, 
न्‍ह्यः वय्‌के मखु, अले आराम नं काये मखु, 
गबले तक परमप्रभुया निंतिं छगूथाय्, याकूबया दक्‍वसिबय् बल्‍लाःम्‍ह परमेश्‍वरयागु निंतिं छगः देगः जिं दय्‌के फइ मखु।” 
एप्राताय् जिमिसं बाचाया सनूया बारे न्‍यना, अले याआरया ख्‍यलय् जिमिसं व लुइका। 
“वा, झीपिं परमप्रभुया देगलय् वनेनु, झीसं वय्‌कःया सिंहासनया न्‍ह्यःने आराधना यायेनु।” 
हे परमप्रभु, दनादिसँ, थःगु शक्तिया चिं बाचाया सनूनापं देगलय् झासँ अले अन न्‍ह्याबलें च्‍वनादिसँ। 
छिकपिनि पुजाहारीत धर्मी जुइमा। अले छिकपिनि विश्‍वास यायेबहःपिं मनूतय्‌सं लय्‌लय्‌तातां म्‍ये हालेमा। 
थः दास दाऊदया लागि, थःम्‍हं अभिषेक यानादीम्‍ह जुजुयात म्‍हाः धकाः धयादी मते। 
परमप्रभुं दाऊदलिसें पाफयादिल, वय्‌कलं पाफयादीगु गुबलें लित कयादी मखु, “जिं छंगु सिंहासनय् छिमि सन्‍तान मध्‍ये छम्‍हय्‌सित तये। 
छिमि काय्‌पिन्‍सं जिगु बाचा व जिं इमित स्‍यनागु जिगु नियम पालन यात धाःसा इमि काय्‌पिं नं न्‍ह्याबलेंया लागि छंगु सिंहासनय् च्‍वनी।” 
परमप्रभुं सियोनयात ल्‍ययादीगु दु। वय्‌कलं उकियात थः च्‍वनेगु थाय्‌या निंतिं यय्‌कादीगु दु। 
वय्‌कलं धयादिल, “थ्‍व ला न्‍ह्याबलेंया लागि झासु लनेगु थाय् खः, जि थन सिंहासनय् च्‍वने, छाय्‌धाःसा जितः थ्‍व हे यः। 
जिं थनयागु नयेगु सामानय् गाक्‍क सुवाः बी, थनयापिं नये मखंपिन्‍त नसां प्‍वाः जाय्‌काबी। 
थनयापिं पुजाहारीतय्‌त जिं उद्धारया वसः फीकाबी, अले थनच्‍वंपिं विश्‍वास यायेबहःपिं मनूतय्‌सं लय्‌लय्‌तातां म्‍ये हाली। 
अन जिं दाऊदया छम्‍ह सन्‍तानयात तःधंम्‍ह जुजु दय्‌काबी। अन जिं थःम्‍हं अभिषेक यानाम्‍ह जुजुया राज्‍य ल्‍यंकातये। 
जिं वया शत्रुतय्‌त लज्‍या चाय्‌काबी। तर व छम्‍ह नांजाःम्‍ह जुजु जुइ।” 
