लूका.
19.
येशू यरीहो शहर थ्‍यंकः झाल। 
अन जखायस धाःम्‍ह छम्‍ह मनू दु। व कर काइपिनि हाकिम खः। व तसकं तःमि। 
वं येशू गज्‍याःम्‍ह जुइ धकाः स्‍वयेत सनाच्‍वन। बागःचाम्‍ह जूगुलिं ग्‍वाः ग्‍वाः मनूतय्‌सं यानाः वं वय्‌कःयात खंके मफुत। 
अय्‌जूगुलिं व हथाय् पथासं वय्‌कः स्‍वयाः न्‍ह्यः ब्‍वाँय् वनाः छमा यःमरिमाय् गयाच्‍वन। वय्‌कः व हे यःमरिमाया क्‍वसं जुयाः झायाच्‍वंगु खः। 
वय्‌कलं अन थ्‍यंकाः च्‍वय् थस्‍वयाः वयात धयादिल – “हे जखायस, याकनं क्‍वहां झासँ, छाय्‌धाःसा थौं जि छिगु छेँय् बाय् च्‍वनेमाःगु दु।” 
अले वं काचाकाचां सिमां क्‍वहां वयाः लय्‌लय्‌तातां वय्‌कःयात छेँय् ब्‍वनायंकल। 
थ्‍व खनाः मनूतय् दथुइ थथे खँ जुल – “व ला पापीम्‍ह मनूयागु छेँय् धकाः बाय् च्‍वंवन।” 
जखायसं प्रभुयात धाल – “स्‍वयादिसँ प्रभु, जिं जिगु बच्‍छि सम्‍पत्ति नये मखंपिन्‍त इनाबी। अले जिं सुयागुं थगय् यानाः कयातयागु दुसा, वयात प्‍यदुगं अप्‍वः तनाबी।” 
वय्‌कलं वयात धयादिल – “थौं थ्‍व छेँयागु उद्धार जुल, छाय्‌धाःसा छि नं ला अब्राहामया सन्‍तान खः नि। 
मनूया काय् तनाच्‍वंपिन्‍त मालेत व उद्धार यायेत वःगु खः।” 
येशू यरूशलेम न्‍ह्यःनेसं थ्‍यंकः झाल। वय्‌कःयागु खँ न्‍यना च्‍वंपिन्‍सं परमेश्‍वरयागु राज्‍य याकनं वइ धकाः मतिइ तया च्‍वंगुलिं वय्‌कलं इमित थ्‍व उखान कनादिल। 
“छम्‍ह तःधंम्‍ह मनू तापाःगु देशय् वनाः थःगु देशयाम्‍ह जुजु जुयाः लिहां वयेगु धकाः वन। 
वने न्‍ह्यः थः झिम्‍ह च्‍यःतय्‌त सःताः झिगू असर्फि बियाः धाल – ‘जि मवतले थ्‍व धिबां व्‍यापार याना च्‍वँ।’ 
अन च्‍वंपिं मनूतय्‌सं धाःसा वयात मिखां हे स्‍वयेमास्‍ति मवः। व वने धुंकाः इमिसं मनूत छ्वयाः ‘थ्‍व मनू जिमि जुजु जुइगु जिमित मयः’ धकाः धाय्‌के छ्वल। 
“जुजु जुयाः लिहां वये धुनेवं वं थः च्‍यःतय्‌त सःताः इमिसं व धिबां गुलि कमय् यानाः तया धकाः न्‍यन। 
न्‍हापांम्‍ह च्‍यलं धाल – ‘मालिक, छिं बिया थकादीगु छगू असर्फिं जिं मेगु झिगू असर्फि कमय् यानागु दु।’ 
“अले वं वयात धाल – ‘स्‍याबास, छ तसकं भिंम्‍ह च्‍यः खः। थज्‍याःगु चिधंगु ज्‍याय् हे छ विश्‍वास याये बहःम्‍ह जूगुलिं छन्‍त झिगू शहरयाम्‍ह हाकिम यानाबी।’ 
“हानं निम्‍हम्‍हय्‌सिनं वयाः थथे धाल – ‘मालिक, छिगु छगू असर्फिं जिं न्‍यागू असर्फि कमय् यानागु दु।’ 
“वं वयात धाल – ‘छन्‍त नं न्‍यागू शहरयाम्‍ह हाकिम यानाबी।’ 
“मेम्‍ह च्‍यलं वयाः थथे धाल – ‘मालिक, छिं बिया थकादीगु असर्फि जिके हे दनि। छि खनाः ग्‍याःगुलिं जिं थ्‍व असर्फियात रुमालय् प्‍वःचिनाः स्‍वथना तया। 
छि तसकं हारांम्‍ह मनू खः धकाः जिं स्‍यू, अले हानं छिं थःगु मखुसां यंकादी यः। छिं थःम्‍हं मह्वःगु बाली नं लयाः यंकादी यः।’ 
“अले वं वयात धाल – ‘छंगु हे म्‍हुतुं पिहां वःगु खं जिं छन्‍त ज्‍वने, छ ला तसकं मभिंम्‍ह च्‍यः जुयाच्‍वन खनी। जि तसकं हारांम्‍ह मनू, अले हानं जि थःगु मखुसां काइम्‍ह, अले थःम्‍हं मह्वःगु नं लयाः यंकीम्‍ह धकाः स्‍यूसेलिं छं 
छाय् जिगु धिबा त्‍याय् बिया मतया? त्‍याय् बियातःगु जूसा जिं ब्‍याजनापं काये दइगु मखु ला?’ 
“अले वं अन दनाच्‍वंपिन्‍त धाल – ‘वयाके च्‍वंगु असर्फि कयाः झिगू असर्फि दुम्‍ह मनूयात ब्‍यु।’ 
“इमिसं धाल – ‘मालिक, वयाके ला झिगू मछि असर्फि द हे दु नि।’ 
“अले जुजुं थथे धाल – जिं छिमित धाये – ‘दुम्‍हय्‌सित अज्‍जं तनाबी, अले यक्‍व दइ। मदुम्‍हय्‌सिके दुगु नं लाका काइ। 
जितः जुजु मयायेत संपिं जिमि शत्रुतय्‌त हयाः जिगु न्‍ह्यःने हे स्‍या।’” 
थुलि धयादी धुंकाः येशू चेलातय्‌गु न्‍ह्यः न्‍ह्यः यरूशलेमपाखे झाल। 
बेथफागे व बेथानिया न्‍ह्यःने लाःगु जैतून डाँडाय् थ्‍यंबलय् वय्‌कलं निम्‍ह चेलातय्‌त थथे धयाः छ्वयादिल – 
“छिपिं न्‍ह्यःने च्‍वंगु गामय् हुँ। अन सुनानं मगःनिम्‍ह छम्‍ह गधाया मचायात चिनातःगु दइ। वयात फ्‍यनाः थन हजि। 
सुनानं छिमित ‘छाय् फ्‍यनागु?’ धकाः न्‍यंसा छिमिसं ‘प्रभुयात माःगु दु’ धकाः धा।” 
गधा काःवंपिन्‍सं वय्‌कलं धया छ्वःथें तुं गधाया मचायात लुइकल। 
इमिसं वयात फ्‍यना च्‍वंबलय् गधा थुवाःतय्‌सं वयाः थथे धाल – “छिमिसं छाय् गधा फ्‍यनाच्‍वनागु?” 
इमिसं धाल – “प्रभुयात थ्‍व माःगु दु।” 
इमिसं गधायात हयाः थःगु गा वयागु म्‍हय् लायाः वय्‌कःयात फ्‍यतुकल। 
वय्‌कः झाःबलय् नं मनूतय्‌सं थथःगु गागि लँय् लायाबिल। 
वय्‌कः यरूशलेमया सत्तीक लाःगु जैतून डाँडां क्‍वहां झाःबलय् चेलात फुक्‍कं लय्‌लय्‌तायाः इमिसं खंगु ततःधंगु अजू चायापुगु ज्‍या व चिंया लागि परमेश्‍वरयात जयजय यानाः थथे धकाः ततःसलं हाल – 
“परमप्रभुया नामं झाःम्‍ह जुजु धन्‍यम्‍ह खः। स्‍वर्गय् शान्‍ति जुइमा, अले परमेश्‍वरया जयजय जुइमा।” 
मनूतय्‌गु हुलय् च्‍वंपिं सुं फरिसीतय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “गुरुजु, छिकपिनि चेलातय्‌त हाले मते धकाः ब्‍वःबियादिसँ रे।” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिं छिकपिन्‍त धात्‍थें धाये – थुपिं सुम्‍क च्‍वन धाःसा ल्‍वहं हे हाला हइ।” 
यरूशलेमया न्‍ह्यःने थ्‍यंकः झाःबलय् शहरयात खनाः वय्‌कलं ख्‍वयाः धयादिल – 
“थौं छिमिसं शान्‍तियागु लँपु स्‍यूगु जूसा गुलि ज्‍यूगु। आः थ्‍व छिमिगु मिखां तापाय् धुंकल। 
थज्‍याःगु ई वइतिनि गुबलय् छिमि शत्रुतय्‌सं छिमिगु शहरयात प्‍यखेरं घेरय् यानाः गनं वने मजीक कुना तइ। 
अले मस्‍तनापं छिमित व छिमिगु शहरयात भज्‍यंक नाश यानाबी। छगः ल्‍वहंया द्यःने मेगु ल्‍वहं नं ल्‍यंका तइ मखु, छाय्‌धाःसा परमेश्‍वरं छिमित बचय् याः वःगु ईयात छिमिसं सीके मफुत।” 
येशू देगलय् झायाः अन च्‍वनाः न्‍यायेगु व मीगु ज्‍या यानाच्‍वंपिं फुक्‍कसितं थथे धकाः ख्‍यानाः छ्वयादिल – 
“थथे च्‍वयातःगु दु – ‘जिगु छेँ प्रार्थना यायेगु छेँ खः।’ छिमिसं ला थुकियात खुँ दाखुँतय्‌गु छेँ धकाः यानाच्‍वन।” 
वय्‌कलं न्‍हिन्‍हिं झायाः अन देगलय् स्‍यनादीगु खः। उकिं तःधंपिं पुजाहारीत, शास्‍त्रीत व ततःधंपिं मनूत मिलय् जुयाः वय्‌कःयात स्‍यायेत स्‍वयाच्‍वन। 
अय्‌नं इमिसं छुं हे याये मफया च्‍वन, छाय्‌धाःसा मनूत फुक्‍कसिनं वय्‌कःयागु खँ लय्‌लय्‌तातां न्‍यं। 
