यशैया.
14.
परमप्रभुं याकूबया घरानायात दया यानादी, वय्‌कलं इस्राएलयात हाकनं छकः थः मनूकथं ल्‍ययाः इमिगु थःगु हे देशय् पलिस्‍था यानादी, अन पिने वःपिं मनूत इपिंनापं मिलय् जू वइ अले याकूबया घरानानापं मिलय् जुयाच्‍वनी। 
यक्‍व जातितय्‌सं इस्राएलया घराना परमप्रभुं इमित बियादीगु देशय् लिहां वयेत ग्‍वाहालि याइ। अले पिने वःपिं मनूत इमिगु निंतिं च्‍यः जुयाः सेवा याइ। इस्राएलीतय्‌त ज्‍वनायंकूपिन्‍त इमिसं ज्‍वनाः कुनी। इस्राएलीतय्‌त मभिं यानाः क्‍वत्‍यलातःपिन्‍त इमिसं हे शासन याइ। 
परमप्रभुं छिमिगु दुःखकष्‍ट व छिमिसं यानावःगु थाकुगु थाकुगु ज्‍यापाखें छिमित छुत्‍कारा बियादीबलय् 
छिमिसं बेबिलोनया जुजुयात थथे धकाः गिजय् याइ– स्‍व, अत्‍याचार यानाः सकसित क्‍वत्‍यलातःम्‍ह जुजुया अन्‍त जुल! वयागु तंया नाश गुकथं जूवल! 
परमप्रभुं दुष्‍टतय्‌गु तुतां व मभिंकथं शासन याइपिनिगु राजदण्‍ड नं त्‍वथुलादीगु दु। 
गुकिं न्‍ह्याबलें मनूतय्‌त तमं दाया हे च्‍वनीगु खः अले सह याये मफय्‌क जाति जातितय्‌त क्‍वत्‍यलाः दुःखकष्‍ट बीगु खः। 
आः धाःसा फुक्‍क पृथ्‍वीइ शान्‍ति व आराम जूगु दु। अले फुक्‍कसिनं लय्‌तायाः म्‍ये हालेत्‍यंगु दु। 
थसिँया सिमात व लेबनानया देवदारुया सिमातय्‌सं जुजुया अन्‍त जूगुलिं लय्‌तायाः थथे धाइ, “छन्‍त पाला क्‍वःथबलय् निसें जिमित पालेत सुं सिमा पालीम्‍ह वःगु मदु।” 
छ वयेत्‍यंगु खनाः छन्‍त नापलायेत चिहान नं हथाय् चायाच्‍वंगु दु। वं सिनावनेधुंकूपिं आत्‍मायात छन्‍त लसकुस यायेत थनी। उपिं आत्‍मां सारा संसारय् च्‍वंपिं फुक्‍क नायःतय्‌त व देशया फुक्‍क जुजुपिन्‍त थःगु सिंहासनं थनीगु याइ। 
इपिं फुक्‍कसिनं छन्‍त लिसः बियाः थथे धाइ, “छ नं जिपिं थें बमलाये धुंकल। छ नं जिपिं थें हे जुइ धुंकल।” 
वीणा थानाः छन्‍त हनाबना यायेमाःगु खः तर छ थन मृत्‍यु लोकय् वये धुंकूगु दु। त्‍वँ छंगु लासा व की छंगु फायेगु फांगा जूगु दु। 
अय् सुथय्‌या नगु, लुजःया काय्, छ स्‍वर्गं कुतुं वःगु खः! फुक्‍क जाति जातितय्‌त नाश यानातःम्‍ह आः ला बँय् कुतुंवन! 
छं थःम्‍हं थःत थथे धाःगु खः, “जि स्‍वर्गय् थाहां वने। परमेश्‍वरया नगुत स्‍वयाः जिं च्‍वय् थःगु सिंहासन पलिस्‍था याये। उत्तरया पर्वत स्‍वयाः च्‍वय् च्‍वकाय् सभाया पर्वतय् जिं शासन याये। 
अले सुपाँय् स्‍वयाः च्‍वय् थाहां वने अले थः दक्‍वसिबय् तःधंम्‍ह परमेश्‍वर ति हे जिं थःम्‍हं थःत दय्‌के।” 
तर छ चिहानय्, पातालया दक्‍वसिबय् क्‍वय् थ्‍यंक हे कुतुं वंगु दु। 
सीपिन्‍सं छन्‍त क्‍वथीक स्‍वयाच्‍वनी अले छंके थथे धकाः न्‍यनी, “छु पृथ्‍वीयात संकीम्‍ह अले राज्‍य राज्‍ययात ख्‍याच्‍वः बीम्‍ह थ्‍व हे मखु ला? 
संसारयात मरुभूमि दय्‌काब्‍यूम्‍ह व अन दुगु शहरतय्‌त नाश याःम्‍ह थ्‍व हे मखु ला? छु ज्‍वनायंकिपिन्‍त छेँ वने मब्‍यूम्‍ह मनू नं थ्‍व हे मखु ला?” 
जाति जातिया फुक्‍क जुजुपिं थथःगु हे गौरवं चिहानय् दुहांवनाच्‍वन। 
तर छन्‍त सीगालय् ज्‍यालगय् मजूगु सिमा कचायात थें वांछ्वइ। छ तरवारं सुया तःपिंनापं, तग्‍वःगु ल्‍वहंनापं गालय् कुतुं वनाः सीपिन्‍सं भुनातःगु दु। छ तुतिं न्‍हुयाः पालि तलय् लाःम्‍ह सीम्‍ह थें जूगु दु। 
सीम्‍ह ल्‍हाकेगु इलय् छ इपिंनापं मिलय् जुइ मखु, छाय्‌धाःसा छं थःगु देशयात नाश याःगु दु, अले छं थः हे मनूतय्‌त नं नाश याःगु दु। दुष्‍टया सन्‍तानतय्‌गु नां गुबलें काइगु जुइ मखु। 
इमि पुर्खातय्‌गु पापया निंतिं वया काय्‌पिन्‍त स्‍यायेगु निंतिं थाय् दय्‌कि। देशय् अधिकार यायेत इपिं मदनेमा अले पृथ्‍वी इमिगु शहरं मजायेमा। 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं धयादी, “जिं बेबिलोनीतय्‌त हमला याये अले बेबिलोनय् बचय्‌जूपिं इमि मचाखाचात व इमिगु नां हे ल्‍यं मदय्‌काछ्वये। 
अले जिं बेबिलोनयात न्‍हिकांझंगः च्‍वनीगु थाय् व ध्‍याचःया ध्‍याचः दुगु थाय् यानाबी। जिं तुफिं बँ पुयाः सुचूकु थें यायेत इमिगु सामान फुक्‍क नाश यानाबी।” दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं धयादी। 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयाः पाफयाः धयादीगु दु, “धात्‍थें, छु जिं योजना दय्‌कागु दु व जिं पक्‍का हे पूवंके। जिं छु याये धकाः बिचाः यानागु दु व याना हे त्‍वःते। 
जिं अश्‍शूरीतय्‌त जिगु हे देशय् नाश याये, जिं इमित जिगु पर्वतय् पालिं न्‍हुत्तुन्‍हुयातये, अश्‍शूरीतय्‌गु जुवां व इमिसं क्‍वबिया च्‍वंगु ब्‍वःझं जिमि प्रजायात मुक्त याये।” 
थ्‍व संसारया निंतिं थ्‍व जिगु योजना खः अले जाति जातितय्‌त सजाँय बीत जिं थःगु ल्‍हाः ल्‍ह्वनागु दु। 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे यायेगु पक्‍का यानादीगु दु। सजाँय बीत वय्‌कलं थःगु ल्‍हाः ल्‍ह्वनादीगु दु अले वय्‌कःयात सुनां पने फइ मखु। 
आहाज जुजु सीगु दँय् थ्‍व अगमवाणी वल – 
हे फुक्‍क पलिश्‍तीत, छिमित दाइगु कथि त्‍वधूल धकाः लय्‌ताये मते, छाय्‌धाःसा छम्‍ह सर्प सी सा वया थासय् मेम्‍ह बिष दुम्‍ह सर्प वइ। वया खेँचं अप्‍वः बिष दुम्‍ह सर्प पिहां वइ। 
गरीब स्‍वयाः गरीबपिन्‍त ज्‍वयेत ख्‍यः दइ, मगाःमचाःपिं ढुक्‍क जुयाः आराम कायेखनी। तर जिं छिमि वंशयात नये मखंकाः नाश यानाबी। छिमि सुयातं नं उकिं म्‍वाका तइ मखु। 
हे शहरया मू ध्‍वाखात तःसलं ख्‍व! छिपिं सकलें पलिश्‍तीतय्‌सं भय का! उत्तरपाखें कुँया सुपाँय् वयाच्‍वंगु दु, वया सिपाइँतय् झ्‍वलय् छम्‍ह नं ग्‍याइ मखु। 
अले पलिश्‍तीपाखें बुखँ ज्‍वनाः वइपिं मनूतय्‌त झीसं छु लिसः बियेगु? “परमप्रभुं सियोनयात पलिस्‍था यानादिल, अले दुःखकष्‍टय् लानाच्‍वंपिं वय्‌कःया प्रजात अन शरण कायेखनी।” 
