यर्मिया.
2.
परमप्रभुयागु थ्‍व वचन जिथाय् वल, 
“छं वनाः यरूशलेमय् च्‍वंपिं सकसितं थ्‍व खबर न्‍यंकि, “परमप्रभुं थथे धयादी, ‘छं ल्‍याय्‌म्‍हबलय्‌यागु भक्ति, “‘भम्‍चा थें छं जितः माया याःगु जि लुमंसे वः। मरुभूमिइ, पुसा मह्वःगु थासय् छ जिगु ल्‍यूल्‍यू जुइगु। 
उबलय्, इस्राएल परमप्रभुया निंतिं पवित्र खः, व वय्‌कःया सन्‍तानत मध्‍ये न्‍हापांम्‍ह खः। वय्‌कःया मनूतय्‌त मभिं याःपिं फुक्‍क दोषी ठहरय् जुल, अले इमिके विपत्ति वल।’” 
हे याकूबया घराना, इस्राएलया घराना, परमप्रभुया वचन न्‍यँ। 
परमप्रभुं थथे धयादी, “छिमि पुर्खातय्‌सं जिके छु दोष खन? छुकिं यानाः इपिं जिपाखें तापात? इमिसं ज्‍यालगे मजूपिं मूर्तित पुजा यात, अले थः हे ज्‍यालगे मजुल। 
इमिसं थुलि तक नं मधाः, ‘झीत मिश्र देशं च्‍वय् हयादीम्‍ह अले मरुभूमिइ, गंगु जमिन व न्‍हसिकाप दुगु, लः मदुगु सुनानं पलाः मतःगु, सुं नं मच्‍वनीगु तसकं खिउँगु देशया दथुं ब्‍वना हयादीम्‍ह परमप्रभु गन दी?’ 
जिं छिमित यक्‍व सइगु भिंगु बुँ दुगु देशय् अन्‍न बाली व मेमेगु भिंगु नसा नयेमा धकाः हया। तर वये धुंकाः छिमिसं जिगु थ्‍व देशयात अशुद्ध यात, अले जिगु सर्बययात घच्‍चाइपुगु यानादिल। 
‘परमप्रभु गन दी?’ धकाः पुजाहारीतय्‌सं मन्‍यं। व्‍यवस्‍था स्‍यनीपिन्‍सं नं जितः म्‍हमसील। शासकतय्‌सं नं जिलिसें विद्रोह यात, अगमवक्तातय्‌सं बालद्यःया नामय् अगमवाणी ल्‍हात अले ज्‍यालगे मजूपिं मूर्तितय्‌त पुजा यात। 
“उकिं जिं हाकनं छिमित पाः याये, अले छिमि छय्‌पिन्‍त नं पाः याये” 
“पच्‍छिमपाखे पारि साइप्रसय् वनाः प्‍यखेरं स्‍व, वा पुर्बपाखे केदार देशय् दूत छ्वयाः बांलाक स्‍व, थज्‍याःगु ज्‍या अन गुबलें जूगु दु ला? 
मेगु छुं नं जातिं थः द्यःतय्‌त उपिं ईश्‍वर मखुसां हीगु दु ला? तर जिमि प्रजां थःगु महिमां जाःम्‍ह परमेश्‍वरयात ज्‍यालगय् मजूपिं द्यःतनापं हिल। 
उकिं हे आकाश, थ्‍व खँय् छिपिं अजू चा! तसकं ग्‍यानाः थरथर खा!” 
“छाय्‌धाःसा जिमि प्रजां निगू पाप याःगु दु, जि जीवन बीगु लःया मुहानयात इमिसं त्‍वःतूगु दु। अले थःगु निंतिं लः मच्‍वनीगु प्‍वाःगंगु त्‍यांकि दय्‌कूगु दु।” 
“छु इस्राएल च्‍यः खः ला? छु व छेँय् बूम्‍ह दास खः ला? छाय् वयात लुतय् यात लय्? 
सिंहत थ्‍वयेक हाःगु दु, उपिं व पाखे स्‍वयाः थ्‍वयेक हालाच्‍वंगु दु। इमिसं वयागु देशयात भज्‍यंक नाश याःगु दु। वयागु शहरत नाश याःगु दु, अले उपिं शहरय् मनूत मदु। 
अज्‍ज नोप व तहपनेशयापिं मनूत वयाः छिमिगु छ्यंया मुकुटयात तछ्याना ब्‍यूगु दु। 
परमप्रभु छिमि परमेश्‍वरं छन्‍त लँय् यंकूसां हे वयात त्‍वःतूगुलिं छं थ्‍व खँ थःके हःगु मखु ला? 
नील खुसिया लः त्‍वनेत छाय् मिश्र देशय् वनेगु? यूफ्रेटिस खुसिया लः त्‍वनेत छाय् अश्‍शूर देशय् वनेगु? 
छंगु थःगु हे मभिंगु ज्‍यां छन्‍त सजाँय बी अले छं जितः त्‍वःतूगुलिं छं थःत हे दोष बी। छं जि परमप्रभु थः परमेश्‍वरयात त्‍वःतूगु व जिगु भय छंके मदुगु छगू मभिंगु व म्‍हाइपूगु खँ खः धकाः सीकाति,” 
“यक्‍व न्‍हापा हे छं थःगु जुवा त्‍वःथुल, सिखःयात चफ्‍फुनाबिल, अले धाल, जिं छिगु सेवा याये मखुत। धात्‍थें फुक्‍क डाँडा डाँडाय् व फुक्‍क वाउँगु सिमाया क्‍वय् व वेश्‍या थें क्‍वछुल। 
थःत तसकं यःगु दाखया कचा थें भिंगु माचा कयाः छन्‍त पिनागु खः। तर स्‍व, आः छु जुल? छ छमा ध्‍वग्‍गीगु ज्‍यालगे मजूगु दाखमा जक जूगु दु। 
छं सोडा वा साबुनं न्‍ह्याक्‍व हे थःत स्‍यूसां छंगु अपराधया ख्‍वः जिगु मिखाया न्‍ह्यःने दया हे च्‍वनी,” 
“जिं थःत अशुद्ध यानागु मदु, बालद्यःयात पुजा यानागु मदु धकाः छं गय् यानाः धाये फुगु? छं बेसीइ गज्‍याःगु वेश्‍याया व्‍यवहार यात? अन छं छु यात व बिचाः या। छ येचाःम्‍ह ऊँट थें थुखे उखे तसकं ब्‍वाँय् जुइगु! 
छ मरुभूमिइ च्‍वनीम्‍ह ज्‍वःचिनीगु इलय् फसय् नँतुनाजुइम्‍ह मिसाम्‍ह गुँगधा थें खः। सुनां वयागु येचाःगु पने फइ? वयात यय्‌कीपिन्‍सं वयात माला जुइम्‍वाः, छाय्‌धाःसा व इमिथाय् ब्‍वाँय् वइ। 
छंगु तुति नांगां मजूतले, अले छंगु कथु मगंतले छ ब्‍वाँय् वने मते। अय्‌नं छं धाल, ‘थ्‍व फुक्‍क म्‍वाःमदुगु खँ खः! जिं विदेशी द्यःतय्‌त माया याये, जि इमिगु हे ल्‍युने वने!’ 
“गथे छम्‍ह खुँ ज्‍वनीबलय् लज्‍या चाइ, अथे हे इस्राएलया घराना, इमि जुजुपिं, हाकिमत, पुजाहारीत व अगमवक्तात लज्‍या चाइ। 
इमिसं सिँयात धाइ, ‘छ जिम्‍ह अबु खः,’ अले ल्‍वहंयात धाइ, ‘छं जितः बुइकूगु खः।’ इमिसं थःगु ख्‍वाः मखु थःगु जँन्‍हुफाः जिपाखे स्‍वकूगु दु। अय्‌नं दुःख जुइबलय् इमिसं धाइ, ‘वयाः जिमित बचय् यानादिसँ!’ 
तर छिमिसं थःगु निंतिं दय्‌कूपिं द्यःत गन वन? छिमित दुःख जुइबलय् इमिसं छिमित बचय् याये फुसा इपिं वयेमा। हे यहूदा, छिमि गुलि शहरत दु, छिमि द्यःत नं उलि हे दु। 
“छिमिसं जितः छाय् पाः यानागु? छिपिं सकसिनं जिगु विरोधय् अपराध याःगु दु,” 
“छिमि मनूतय्‌त मफतय् जिं सजाँय बिया, भिंकेगु जिगु शिक्षायात इमिसं नाला मका। क्‍वाप्‍प नइम्‍ह सिंहं थें छिमि अगमवक्तातय्‌त छिमिसं स्‍याःगु दु। 
“हे थ्‍व पुस्‍तायापिं मनूत, परमप्रभुयागु वचनय् ध्‍यान ब्‍यु। “छु जि इस्राएलया लागि मरुभूमि वा तसकं खिउँगु देश जुल ला? छाय् जिमि प्रजां थथे धाइगु, ‘जिपिं थःयत्‍थे वने दु। आः छिथाय् गुबलें वये मखुत।’ 
छु सुं मिसामचां थःगु तिसा व सुं भम्‍चां थःगु समा ज्‍वलं ल्‍वःमंके फइ ला? तर जिमि प्रजां जुग जुगंनिसें जितः ल्‍वःमंके धुंकल। 
मतिनामि माला जुइत छ गुलि सः। छं मभिंपिं मिस्‍तय्‌त नं अथे यायेगु स्‍यंगु दु। 
छंगु वसतय् स्‍वजापिं चीमितय्‌गु हिया दाग दु। डाँकातय्‌गु हिया दाग ला मखु। थ्‍व फुक्‍क जुइ धुंकाः नं, 
छं थथे धाल, ‘जि निर्दोषम्‍ह खः, वय्‌कः जिलिसें तंचायादी मखु।’ तर जिं पाप यानागु मदु धकाः छं धाःगुलिं जिं थःम्‍हं हे छंगु न्‍याय याये। 
न्‍हूगु लँ लित। छ छाय् थुलिमछि थुखे उखे चाःहिलाजुयागु? गथे अश्‍शूरपाखें छ आशां द्यात अथे हे मिश्रपाखें नं छ आशां द्याइ। 
अनं नं लज्‍या चायाः छ छेनय् ल्‍हाः तयाः अथें लिहां वइ। छाय्‌धाःसा छं सुयात सुयात भलसा यात, इमित परमप्रभुं इन्‍कार यानादीगु दु। इपिंपाखें छन्‍त ग्‍वाहालि दइ मखु। 
