भजन.
64.
दाऊदया भजन, लय् तइम्‍हय्‌सिगु निंतिं हे परमेश्‍वर, जि दुःखय् लाःगु दु, जिगु प्रार्थना न्‍यनादिसँ। जिमि शत्रुतय्‌गु ख्‍याच्‍वलं जितः बचय् यानादिसँ 
मभिंपिनिगु ग्‍वसाःपाखें व मखुगु ज्‍या यानाजुइपिनिगु पुचःपाखें जितः सुचुकादिसँ। 
इमिसं थःपिनिगु मेयात तरवार थें ज्‍वय्‌कातइ। इमिसं नवाइबलय् नं वाणं कय्‌कू थें नवाइ। 
इमिसं द्वं मदुपिन्‍त सुलाः कय्‌की, आकाझाकां इमिसं वयात मग्‍यासें कय्‌की। 
इमिसं थवंथवय् मभिंगु ग्‍वसाः ग्‍वयाजुयेत तिबः बियाजुइ। गय् यानाः जाः ग्‍वयेगु धकाः इमि सल्‍लाह याना जुइ। इमिसं धयाजुइ, “झीगु ग्‍वसाः सुनां सीके फइ?” 
इमिसं मभिंगु ग्‍वसाः ग्‍वयाः धाइ, “झीसं धिसिलाक्‍क ग्‍वसाः ग्‍वयागु दु।” मनूतय्‌गु नुगः व मन थुइकां थुइके थाकु। 
तर परमेश्‍वरं थःगु वाणं इमित कय्‌कादी। आकाझाकां हे इपिं घाःपाः जुइ। 
इमिगु थःपिनिगु हे खं इपिं नाश जुइ। इमित खंपिं सकसिनं छ्यं फस्‍वकाः वनी। 
मनूत सकलें ग्‍याइ। इमिसं परमेश्‍वरं यानादीगु ततःधंगु ज्‍या लुमंकी। अले वय्‌कलं यानादीगु ज्‍या कनाजुइ। 
धर्मी मनूत सकलें परमप्रभुया ज्‍यां लय्‌ताइ। अले वय्‌कःया शरणय् वनी। वय्‌कःयात दुनुगलं मानय् याइपिं सकसिनं वय्‌कःयात तःधंकी। 
