उत्‍पत्ति.
18.
छन्‍हु न्‍हिनय् तांन्‍वःबलय् अब्राहाम मम्रेया सिमा क्‍वय् च्‍वंगु थःगु पालया लुखाय् च्‍वना च्‍वंबलय् परमप्रभु वयाथाय् खनेदय्‌कः झाल। 
अब्राहामं थस्‍वःबलय् स्‍वम्‍ह मनू थःगु न्‍ह्यःने दनाच्‍वंगु खन। वं काचा काचां दनाः इमित नापलाः वन। अले बँय् थ्‍यंक क्‍वछुनाः भ्‍वपुल। 
अले वं धाल, “हे जिमि प्रभु, कृपा तयाः छिकपिनि थ्‍व दासयाथाय् दुमस्‍वसे झाये मते। 
जिं लः हये, छिकपिनि तुति सिलादिसँ। अले सिमा क्‍वय् झासु लनादिसँ। 
छिकपिन्‍सं जिथाय् झायाः जितः तःधंकादिल। जिं मरि हये। नयाः त्‍यानु लंकादिसँ। अले बुलुहुं झासँ।” इमिसं धाल, “ज्‍यू, छं स्‍वयाः या।” 
अब्राहामं पालय् दुने ब्‍वाँय् वनाः सारायात धाल, “याकनं न्‍याफा भिंगु छ्वचुं न्‍हायाः मरि छु।” 
अले वं द्वहंतय्‌गु पुचलय् दुहां वनाः छम्‍ह द्वहंचा ल्‍ययाः च्‍यःयात बिल। वं याकनं वयागु ला दय्‌काः हल। 
अनंलि अब्राहामं ला नापं धौ व दुरु हयाः इमिगु न्‍ह्यःने न्‍ह्यच्‍याकल। इमि नयाच्‍वंबलय् व इमिगु नापं सिमा क्‍वय् दनाच्‍वन। 
इमिसं न्‍यन, “छिमि कलाः सारा ग्‍व?” वं लिसः बिल, “दुने पालय्।” 
अले परमप्रभुं धयादिल, “जि दच्‍छि लिपा थ्‍व हे इलय् थन लिहां वये। उबलय् छिमि कलाः साराया मचा दये धुंकी।” सारां वय्‌कःया लिउने पालया लुखाय् च्‍वनाः न्‍यनाच्‍वन। 
अब्राहाम व सारा तसकं बुराबुरी जुइ धुंकल। साराया मचाबुइकेगु ई नं पुलेधुंकल। 
उकिं सारां मनमनं न्‍हिलाः मतिइ तल, “जि नं बुरी जुइ धुंकल, अले जिमि भाःत नं बुरा जुइ धुंकल। जिं आः थ्‍व सुख कायेफइ तिनि ला?” 
अले परमप्रभुं अब्राहामयात धयादिल, “सारां छाय् न्‍हिलाः ‘जि थथे बुरी जुइ धुंकाः नं मचा दइतिनि ला’ धकाः धाःगु? 
परमप्रभुया लागि थाकुगु धयागु छु दु? जि दच्‍छि लिपा जिं धयागु इलय् छन्‍थाय् लिहां वये। उबलय् साराया काय् दये धुंकी।” 
सारा ग्‍यात। अले वं धाल, “मखु, जि मन्‍हिला।” अले वय्‌कलं धयादिल, “मखु, छ न्‍हिउगु हे खः।” 
पाहांत वनेत दन। अले सदोमपाखे स्‍वयाः वन। अब्राहाम नं इमित लँय् तक तःवन। 
अले परमप्रभुं मतिइ तयादिल, “जिं यायेत्‍यनागु ज्‍या अब्राहामयात मसीक याये ला? 
अब्राहाम छगू तःधंगु व बल्‍लाःगु जाति जुइ। अले पृथ्‍वीया फुक्‍क जातिं वयापाखें हे आशिष काइ। 
जिं वयात ल्‍ययागुलिं वं थः मस्‍तय्‌त व सन्‍तानयात खःगु व भिंगु ज्‍या यानाः परमप्रभुया लँय् जुइत उजं बिइ। थुकिं हे परमप्रभुं अब्राहामलिसे चिनादीगु बाचा पूवंके फइ।” 
अले परमप्रभुं धयादिल, “सदोम व गमोराया विरोधय् यक्‍व सः थ्‍वयेधुंकल। इमिगु पाप तसकं तःधनेधुंकल। 
उकिं इमित पाः याःथें इमिसं यानाच्‍वंगु खः कि मखु स्‍वयेत जि कुहां वने।” 
निम्‍ह मनू सदोमपाखे स्‍वयाः वन, अब्राहाम धाःसा परमप्रभुया न्‍ह्यःने दनाच्‍वन। 
अले अब्राहामं परमप्रभुया लिक्‍क वनाः धाल, “छिं मभिंपिं मनूतय्‌त नाश यायेबलय् भिंपिं मनूतय्‌त नं नाश यानादी ला? 
गनं नेय्‌म्‍ह भिंपिं मनूत दुसा व नेय्‌म्‍ह भिंपिं मनूतय्‌गु बिचाः मयासें व थाय्‌यात नं नाश यानादी ला? 
छिं मभिंपिं मनूतलिसें भिंपिं मनूतय्‌त नं स्‍यानादी मखु। थथे जुल धाःसा ला भिंपिन्‍सं नं मभिंपिन्‍सं थें हे सजाँय फये मालिगु जुल। संसारया न्‍याय याइम्‍हय्‌सिनं खःकथं न्‍याय यानामदी ला?” 
परमप्रभुं धयादिल, “सदोम शहरय् नेय्‌म्‍ह जक भिंपिं मनूत दुसां जिं इमिगु लागि फुक्‍कसित त्‍वःताबी।” 
अब्राहामं हानं धाल, “जि ला थ्‍व पृथ्‍वीया धू व नौ जक जूसां जिं प्रभुलिसे थुकथं खँ ल्‍हायेफुगु दु। 
छुं जुयाः सदोमय् पिइन्‍याम्‍ह जक भिंपिं मनूत दुसा छिं शहर छगुलिं नाश यानादी ला?” परमप्रभुं धयादिल, “पिइन्‍याम्‍ह जक भिंपिं मनूत दत धाःसां जिं शहरयात नाश याये मखु।” 
अब्राहामं धाल, “पिइम्‍ह जक भिंपिं मनूत दत धाःसा लय्?” परमप्रभुं धयादिल, “पिइम्‍हया लागि जक जूसां जिं शहरयात नाश याये मखु।” 
अब्राहामं धाल, “जिं हाकनं न्‍ह्यसः यात धकाः तंचायादी मते प्रभु, व शहरय् स्‍विम्‍ह जक भिंपिं मनूत दत धाःसा छिं छु यानादी?” वय्‌कलं धयादिल, “स्‍विम्‍ह जक दत धाःसां जिं नाश याये मखु।” 
अब्राहामं हानं धाल, “जिं प्रभुयाके हाकनं न्‍यनेगु आँट याये फइ ला? निइम्‍ह जक भिंपिं मनूत दत धाःसा छिं छु यानादी?” परमप्रभुं धयादिल, “निइम्‍ह जक दत धाःसां जिं शहरयात नाश याये मखु।” 
दक्‍वसिबय् लिपा अब्राहामं हाकनं धाल, “जिं हाकनं छकः न्‍यने प्रभु, तंम्‍वयादी मते। अन झिम्‍ह जक भिंपिं मनूत दत धाःसा लय्?” वय्‌कलं धयादिल, “झिम्‍ह जक भिंपिं मनू दत धाःसां जिं शहरयात नाश याये मखु।” 
अब्राहामलिसे खँ ल्‍हाये धुंकाः परमप्रभु अनं झाल। अले अब्राहाम नं थःगु थासय् लिहां वन। 
