यर्मिया.
13.
परमप्रभुं जितः थथे धयादिल, “वनाः छपु सुतिया जनी न्‍या, अले व छंगु जँय् च्‍यु, तर उकियात लखं प्‍याके मते।” 
उकिं परमप्रभुं धयादीगु थें जिं छपु सुतिया जनी न्‍यानाः थःगु जँय् चिना। 
हाकनं निक्‍वः खुसी परमप्रभुया थ्‍व वचन जिथाय् वल, 
“छं न्‍याःगु छंगु जँय् च्‍यूगु जनी ज्‍वनाः आः परात खुसिचाय् हुँ, अन ल्‍वहंधिकय् दुगु कापिचाय् व सुचुकाति!” 
उकिं परमप्रभुं जितः धयादीगु थें वनाः परात खुसिइ जिं व सुचुकातया। 
तःन्‍हु दये धुंकाः परमप्रभुं जितः धयादिल, “दँ, परात खुसिइ हुँ, अले अनं जिं छन्‍त अन सुचुका तयेत बियागु जनी ज्‍वनाः वा।” 
अले जि परात खुसिइ वना, अनं जिं सुचुका तयागु थासं व जनी म्‍हुयाः लिकया। जनी ला चने धुंकल, व ज्‍यालगय् मजुइ धुंकल। 
अबलय् परमप्रभुया वचन जिथाय् वल – 
“परमप्रभुं थथे धयादी, ‘थुकथं हे यहूदाया घमण्‍ड व यरूशलेमया तःधंगु घमण्‍ड नाश यानाबी। 
थुपिं जिगु खँ न्‍यनी मखुपिं व थथःगु नुगलय् जिराहा जुयाः मेपिं द्यःतय्‌गु सेवा व पुजा याइपिं मभिंपिं मनूत खः। थुपिं थ्‍व ज्‍यालगय् मजुइधुंकूगु जनी थें जुइ। 
छाय्‌धाःसा गथे छपु जनी मनूया जँय् क्‍वातुक्‍क ची, अथे हे जिं इस्राएलया फुक्‍क घराना व यहूदाया फुक्‍क घरानायात जिगु नां, प्रशंसा व हनाबनाया निंतिं जिगु प्रजा जुइत चिनागु दु। तर इमिसं खँ मन्‍यं,’ परमप्रभुं धयादी। 
“छं इमित धा, ‘परमप्रभु इस्राएलयाम्‍ह परमेश्‍वरं थथे धयादी, फुक्‍क छेंगूया म्‍हिचा दाखमद्यं जायेमा।’ अले ‘फुक्‍क थल दाखमद्यं जायेमा धकाः जिमिसं मस्‍यू ला?’ धकाः इमिसं छन्‍त धाल धाःसा, 
छं इमित धा, ‘परमप्रभुं थथे धयादी – जिं थःम्‍हं हे थ्‍व देशय् च्‍वंपिं सकसितं, दाऊदया वंशया राजगद्दीइ च्‍वंपिं जुजुपिं, पुजाहारीत, अगमवक्तात व यरूशलेमय् च्‍वंपिं सकसितं दाखमद्यं काय्‌काबी। 
अले जिं इमित छम्‍हय्‌सित मेम्‍हनापं ल्‍वाकाबी, अर्थात बौम्‍हय्‌सित काय्‌म्‍हलिसें, काय्‌म्‍हसित बौम्‍हलिसें, जिं इमित दयामाया याये मखु। दया यानाः इमित नाश जुइगुपाखें बचय् नं याये मखु,’” परमप्रभुं धयादी। 
स्‍व! ध्‍यान बियाः न्‍यँ! तःधं जुइ मते, छाय्‌धाःसा परमप्रभुं थथे धयादीगु दु। 
वय्‌कलं तसकं खिउँगु हये न्‍ह्यः हे, तसकं खिउँगु डाँडाय् छिपिं लुफिंहाये न्‍ह्यः हे परमप्रभु थः परमेश्‍वरया प्रशंसा या! छिमिसं जःया आशा याइ, तर वय्‌कलं उकियात खिउँगुलिइ हिलाः तसकं खिउँकादी। 
तर छिमिसं ध्‍यान बियाः मन्‍यन धाःसा छिपिं तःधंछु जूगुलिं जि याकःचा ख्‍वये। परमप्रभुया बथांयात ज्‍वना यंकूगु जुयाः जि ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वये, अले जिगु मिखां ख्‍वबिया धाः पिहां वइ। 
जुजु व राजमातायात धा, “सिंहासनं कुहां वा, छाय्‌धाःसा छिमिगु छेनं गौरवं जाःगु मुकुट कुतुं वनी।” 
यहूदाया दच्‍छिनया शहरया ध्‍वाखा तिनातःगु दु। सुनानं उपिं ध्‍वाखात चाय्‌के फइ मखु। यहूदायापिं सकलें मनूतय्‌त ज्‍वनाः देशं पिने यंकूगु दु। 
थःगु मिखा चाय्‌काः उत्तरपाखें वयाच्‍वंपिन्‍त स्‍व! छन्‍त लःल्‍हाःगु बथां, बांलाःपिं फैत गन दु? 
वय्‌कलं छं थःम्‍हं हे स्‍यंपिं छिमि न्‍हापायापिं पासापिन्‍त हे छंगु च्‍वय्‌यागु थासय् तयादीबलय् छं छु धायेगु? मचा बुइकेत्‍यंम्‍ह मिसायात मचाबू ब्‍यथा जूगु थें छन्‍त मजुइ ला? 
छं “जितः थथे छाय् जुल?” धकाः मतिइ तल धाःसा छंगु पतसि खुगू व छन्‍त बलात्‍कार याःगु ला छंगु हे पापं यानाः खः। 
छु हब्‍सीनं थःगु छेंगू व चितुवां थःगु चातः हिले फइ ला? न छिपिं मभिं ज्‍या यायेगु बानी दुपिन्‍सं भिं याये फइ। 
“जिं छिमित मरुभूमियागु फसं ब्‍वय्‌कायंकूगु छ्व थें ह्वलाबी। 
छंगु ब्‍व थ्‍व हे खः, अर्थात जिगुपाखें छंगु लागि क्‍वःछिनागु ब्‍व” परमप्रभुं धयादी। “छाय्‌धाःसा छं जितः त्‍वःताः मखुपिं द्यःतय्‌गु भलसा काःगु दु। 
उकिं जिं थःम्‍हं हे छंगु लज्‍या खनेदयेमा धकाः छंगु पतसि त्‍वःकाः छंगु ख्‍वालय् थ्‍यंकाबी। 
जिं छ व्‍यभिचारी जूगु व येचाःगु खनागु दु। ख्‍यलय् ख्‍यलय् व डाँडा डाँडाय् छं घचाइपुगु मूर्तित पुजा याना जूगु जिं खनागु दु। हे यरूशलेम छन्‍त धिक्‍कार! गुबलय् तक छ अशुद्ध जुयाच्‍वनेगु?” 
