भजन.
42.
कोरह वंशयापिनिगु मश्‍किल, लय् तइम्‍हय्‌सिगु निंतिं हे परमेश्‍वर! गथे चल्‍ला खुसिया लःया निंतिं प्‍याः चाइ, जि नं छिगु निंतिं अथे हे प्‍याः चायाच्‍वनागु दु। 
जि परमेश्‍वरया निंतिं, म्‍वाःम्‍ह परमेश्‍वरया निंतिं प्‍याःचायागु दु। जि गुबलय् वनाः परमेश्‍वरयात नाप लाये दइ? 
ख्‍वबि हे जिगु चान्‍हिया नसा जुयाबी धुंकल। मनूतय्‌सं जितः न्‍ह्याबलें थथे धयाः हाय्‌कीगु, “छं परमेश्‍वर गन दु?” 
न्‍हापाया खँ लुमंकीबलय् जिगु नुगः तज्‍यानावइ। उबलय् जि मनूतय्‌गु पुचःलिसे जुइगु खः। मनूतय् न्‍ह्यलुवाः जुयाः प्रशंसाया म्‍ये हा हां, लय्‌तातां परमेश्‍वरया देगलय् वनेगु। 
जिगु नुगः छाय् थपाय्‌सक क्‍वतुंगु? जि छाय् थपाय्‌सकं नुगः मछिंगु? जिं अज्‍ज नं परमेश्‍वरयाके आशा तयाः वय्‌कःयात, जितः बचय् याइम्‍हय्‌सित तःधंके। 
जिगु नुगः तसकं क्‍वतुंगु दु। उकिं जिं छितः यर्दनया लागां, हेर्मोन पर्वत व मिसार डाँडाया च्‍वकां लुमंकागु दु। 
ग्‍यानापुसे च्‍वंगु क्‍वब्‍वाःलःया सः जिगु न्‍ह्यःने दु। छिगु समुद्रया तःधंगु लबुं नं जितः नुनाब्‍यूगु दु। 
न्‍हिनय् ला परमप्रभुं जितः थःगु माया क्‍यनादी, अले चान्‍हय् जिं जितः जीवन बियादीम्‍ह परमेश्‍वरयात तःधंकाः वय्‌कःया म्‍ये हाले। 
जिं जिगु ल्‍वहंधी परमेश्‍वरयात धाये, “छिं जितः छाय् ल्‍वःमंकादियागु? शत्रुतय्‌सं क्‍वत्‍यय्‌काः, जि छाय् ख्‍वयाजुइमाःगु? 
इमिसं नागःतुगः याइबलय् जिगु बपिक्‍वँय् हे त्‍वःधू थें जुइगु, इमिसं हिस्‍यानाः जितः न्‍यनी, ‘ग्‍व, छं परमेश्‍वर गन दु?’” 
हे जिगु मन छाय् थपाय्‌सकं क्‍वतुंगु? छाय् जितः थुलिमछि नुगः मछिंसे च्‍वंगु? जिं परमेश्‍वरयाके आशा तये, हाकनं जिं थः परमेश्‍वर व थःत बचय् याइम्‍हय्‌सित तःधंके। 
