यशैया.
29.
धिक्‍कार छन्‍त! अरीएल, अरीएल, दाऊदं छाउनी दय्‌कूगु शहर! दँय् दँ तँतं हुँ, नखःचखः चाःहिला वयेमा! 
अय्‌नं जिं अरीएलयात घेरा लगय् याये अले व ख्‍वइ, दुखं च्‍वनी, व जिगु निंतिं वेदीइ च्‍यानाच्‍वंगु मि जुइ। 
जिं छंगु निंतिं चाकःछिं छाउनी दय्‌काबी अले जिं छन्‍त घेरय् याये अले जिं छंगु विरोधय् घेरय् यायेत धरहरा दय्‌के। 
छन्‍त क्‍वय् क्‍वफाना हइतिनि अले बं न्‍वंवाना हइ, धुलं छं मथूगु खँ पिहां वइ। छंगु सः भूतयागु थें पृथ्‍वीं पिहां वइ अले धुलं छंगु खुसखुस खँ ल्‍हाःगु सः पिहां वइ। 
तर छं यक्‍व शत्रुत नचुगु धू थें जुइ। अले दया मदुपिंनिगु पुचः याकनं फसं पुइके यंकेगु छ्वसँ थें जुइ। छक्‍वलं, अले मतिइ मतःगु इलय्! 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु नँ न्‍याःगु सः, भुखाय्, तःधंगु सः, चाकः फय् व ग्‍वःफय्, नाश याइगु मिंनापं झायादी। 
अरीएलया विरोधय् लडाइँ यायेत फुक्‍क जाति-जातितय्‌गु पुचः वःबलय् इपिं व इमिगु ल्‍वाभः नं याकनं म्‍हगस थें मदयावनी। शहरया किल्‍लायात हमला याइपिं चान्‍हय्‌या दर्शन थें मदयावनी- 
गथे नयेपित्‍याःम्‍ह मनुखं म्‍हगसय् नयागु खनी, तर न्‍ह्यलं चाये धुंकाः व नयेपित्‍याःम्‍ह हे जुइ, वा गथे लः त्‍वने प्‍याय् चाःम्‍ह मनुखं म्‍हगसय् लः त्‍वनाच्‍वंगु खनी, तर न्‍ह्यलं चाये धुंकाः कथु गंगु व प्‍याय् चाःगु तनावनी मखु। सियोन पर्वतया विरोधय् ल्‍वाइपिं फुक्‍क जात जातिया पुचःतय्‌गु गति नं अथे हे जुइ। 
अजू चा अले छक्‍क जु, मिखां मखनाः कां जु। त्‍वना हे जु तर दाखमद्यं मखु, धेधेचू तर अय्‌लाखं मखु। 
परमप्रभुं छिमित स्‍याक्‍क न्‍ह्यःवय्‌कादीगु दु। अले छंगु मिखा (अगमवक्तात) तिनाब्‍यूगु दु, अले छंगु छ्यं (दर्शन खनीपिं) त्‍वपुयाब्‍यूगु दु। 
छिमिगु निंतिं थ्‍व दर्शन छाप तयाः चिनातःगु सफूया थूपतिकं च्‍वयातःगु खँग्‍वःत जक खः। अनंलि छिमिसं ब्‍वने फुम्‍ह सुं छम्‍हय्‌सित सफूया थूयाः पौलय् थथे धकाः बिल, “इनाप याये, थ्‍व ब्‍वनादिसँ,” वं लिसः बियाः धाइ, “मखु, जिं थ्‍व ब्‍वने मफु, थुकी छाप तयाः तिनातःगु दु।” 
वा छुं जुयाः व सफूया थू सुं ब्‍वने मसःम्‍ह मनूयात थथे धकाः बिल धाःसा, इनाप याये थ्‍व ब्‍वनादिसँ, वं धाइ, “जितः ला आखः ब्‍वने हे मवः।” 
परमप्रभुं थथे धयादी, “थुपिं मनूत ख्‍वाः क्‍यनेत जिथाय् लिक्‍क वइ। अले थुमिसं म्‍हुतुं ला जितः तसकं हनाबना तइ। नुगलं धाःसा थुपिं तसकं तापानाः च्‍वनी। थुमिसं थःपिन्‍सं दय्‌कूगु थितिकुतियात परमेश्‍वरयागु आज्ञा खः धकाः मनूतय्‌त स्‍यना जुइ। 
अथे जुयाः जिं हाकनं छकः थ्‍व जातिया दथुइ तसकं अजू चायापुगु ज्‍या यानाः छक्‍क यानाबी, अले जिं ज्ञानीपिनिगु ज्ञानयात नाश यानाबी, अले बुद्धिमानतय्‌गु बुद्धियात ज्‍यालगय् मजुइकाबी।” 
धिक्‍कार छिमित! सुनां थःगु योजना परमप्रभुपाखें सुपीकीगु कुतः याइ, सुनां थःगु ज्‍या खिउँगु थासय् याइ अले मतिइ तइ, “सुनां जिमित खनी धकाः? सुनां सिइका कायेफइ?” 
कुमालं न्‍हायाः तःगु चा थें धकाः छिमिसं मतिइ तयाः खँयात अःखः जःखः याइ! छु दय्‌कातःगु थलबलं दय्‌कीम्‍हय्‌सित “छं जितः दय्‌कूगु मखु” धकाः धाइ ला? “छं जितः दय्‌कूगु मखु?” छु दय्‌कूगु थलबलं कुमाःया खँय् “वं छुं नं मस्‍यू” धकाः धाये फइ ला? 
छु याकनं हे लेबनान बांलाक अन्‍न सइगु बुँइ हिला मवनी ला? अले बांलाक अन्‍न सइगु बुँत गुँ थें खने मदइ ला? 
व दिंखुन्‍हु ख्‍वाँय्‌नं सफूया थूपतिकं च्‍वयातःगु वचन न्‍यनी, अले तसकं खिउँसे च्‍वंगुपाखें कांनं मिखां खनी। 
क्‍वमिलुपिन्‍सं हाकनं परमप्रभुयाके लसता हनी, अले मगाःमचाःपिन्‍सं परमप्रभु इस्राएलया पवित्र परमेश्‍वरयाके हे लय्‌तायाच्‍वनी। 
दयामदुपिं मनूतय्‌गु नां तक हे ल्‍यं मदय्‌क नाश यानाछ्वइ। मेपिन्‍त क्‍वह्यंकीपिं तनावनी, अले मभिंगु ज्‍याय् मिखा तइपिन्‍त नाश यानाछ्वइ। 
सुनां मनूतय्‌त खँ ल्‍हानाः दोपं बियाच्‍वनी अले अड्डाय् मेगु पक्षयाम्‍हय्‌सित जालय् क्‍यंकी अले दोष मदुम्‍हय्‌सित न्‍याय यायेबलय् मखुगु साक्षी बियाः न्‍यायपाखें तापाकाबी। 
अथे जुयाः अब्राहामयात त्‍वःतकादीम्‍ह परमप्रभुं याकूबया घरानायात थथे धयादी, “याकूब आः लाजय् लाइ मखुत, न इमिगु ख्‍वाः वँचुसे च्‍वनी। 
इमिसं थः यक्‍व काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं व जिं इमित बियागु आशिष खनीबलय् इमिसं जिगु नांयात पवित्र याइ। इमिसं याकूबया तच्‍वकं पवित्रम्‍ह परमेश्‍वरयात धात्‍थें हे पवित्रम्‍ह खः धकाः नाला काइ, अले इस्राएलया परमेश्‍वरया भय काइ। 
आत्‍माय् अलमलय् जूपिं मूर्ख मनूतय्‌सं लिग्‍यां दय्‌की अले कचकच यानाजुइपिन्‍सं स्‍यनातःगु खँ मानय् याइ।” 
