अय्‍यूब.
34.
अले एलीहूं धाल, 
“हे बुद्धि दुपिं मनूत, जिगु खँ बांलाक न्‍यनादिसँ, हे यक्‍व ज्ञान दुपिं मनूत, जिगु खँय् न्‍हाय्‌पं बियादिसँ! 
छाय्‌धाःसा मेनं गय् यानाः नयेगु नसाया सवाः काइ, अथे हे न्‍हाय्‌पनं वचनयात जाँचय् याइ। 
उकिं छु खँ थिक जू झीसं नाला कायेनु अले छु खँ बांलाःगु खः व झीसं थःम्‍हं हे सीकेनु। 
“छाय्‌धाःसा अय्‍यूबं धयादीगु दु, ‘जि धर्मीम्‍ह खः, तर परमेश्‍वरं जिगु न्‍याय यानादीगु मदु। 
जि भिंम्‍ह खःसां जितः फताहा साबित यानादिल। जि निर्दोष खः अय्‌नं वय्‌कःया वाणं मलनीगु घाः यानाब्‍यूगु दु।’ 
हेलायात अःपुक लः त्‍वंनिम्‍ह अय्‍यूब थें जाःम्‍ह मेपिं सुं मनू दु ला? 
व अधर्मी ज्‍या याइपिंलिसें च्‍वनी, अले वं दुष्‍ट मनूतय्‌त थः पासा दय्‌की। 
छाय्‌धाःसा वं थथे धाःगु दु, ‘परमेश्‍वरयात लय्‌ताय्‌केत स्‍वयाः मनूतय्‌त छुं फाइदा मदु।’ 
“उकिं हे खँ थूपिं मनूत, जिगु खँ न्‍यनादिसँ, परमेश्‍वरं गुबलें मभिं यानादी मखु, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं गुबलें मखुगु ज्‍या यानादी मखु। 
छाय्‌धाःसा वय्‌कलं ला मनूयात वयागु ज्‍या स्‍वयाः फल बियादी, वयागु पहःचहःकथं फल बियादी। 
धात्‍थें, परमेश्‍वरं गुबलें मभिं यानादी मखु, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं न्‍याय स्‍यंकादी मखु। 
सुनां वय्‌कःयात पृथ्‍वी जिम्‍मा बिल? सुनां वय्‌कःयात फुक्‍क संसारयागु अधिकार बिल? 
थ्‍व वय्‌कःया बिचाः खःसा अले जीवन बीगु वय्‌कःया आत्‍मा व सासः लित यंकादिल धाःसा, 
फुक्‍क म्‍वाःपिं मनूत छकलं नाश जुइ, अले मनूत हाकनं चाय् हे लिहांवनी। 
“उकिं अय्‍यूब, छिके दुग्‍यां दुसा, जिगु थ्‍व खँय् ध्‍यान बियादिसँ। 
न्‍याययात मयय्‌कीम्‍हय्‌सिनं शासन याये फइ ला? सु छिं धर्मीम्‍ह व बल्‍लाःम्‍हय्‌सित दोष बियादीगु ला? 
वय्‌कलं जुजुयात, ‘छ ज्‍यालगय् मजूम्‍ह’ धयादी, अले भारदारतय्‌त ‘छिपिं दुष्‍टपिं’ धयादी। 
वय्‌कलं शासकतय्‌गु पंलिनादी मखु। वय्‌कलं गरीबतय्‌त स्‍वयाः धनितय्‌त अप्‍वः माया यानादी मखु। छाय्‌धाःसा इपिं सकसितं परमेश्‍वरं दय्‌कादीगु खः। 
इपिं थत्‍थें बाचा इलय् सिनावनी। वय्‌कलं थी धुंकाः मनूत हाकनं म्‍वाइ मखु। मनूतय्‌गु ल्‍हाःतं मथीकं बल्‍लाःपिं मदयावनी। 
“वय्‌कलं मनूतय्‌गु पहःचहः स्‍वयाच्‍वनादी, अले इमिगु फुक्‍क पलाखय् वय्‌कलं थःगु मिखा ब्‍वयाच्‍वनादी। 
अधर्म ज्‍या याइपिं वय्‌कःपाखें सुले फइगु खिउँगु, तसकं खिउँगु थाय् गनं मदु। 
परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने न्‍यायया निंतिं वयेत, मनूयात जाँचय् यानाच्‍वनेमाःगु मदु। 
वय्‌कलं न्‍यनेकने मयासें शक्ति दुपिन्‍त नाश यानादी। इमिगु पलेसा मेपिन्‍त तयादी। 
छाय्‌धाःसा इमिसं याःगु फुक्‍क ज्‍या वय्‌कलं स्‍यू। वय्‌कलं इमित चान्‍हय् फातापुइकादी, अले इपिं चुंचुं जुइ। 
इमिगु अपराधया लागि वय्‌कलं सकसिनं खँक इमित सजाँय बियादी। 
छाय्‌धाःसा इमिसं वय्‌कःया आज्ञा पालन यायेगु त्‍वःतल, अले वय्‌कःया गुगु नं लँपुयात वास्‍ता मयाः। 
इमिसं यानाः गरीबत ख्‍वःगु सः परमेश्‍वरयाथाय् थ्‍यन, थुकथं मगाःमचाःपिं ख्‍वःगु वय्‌कलं न्‍यनादिल। 
तर वय्‌कः सुम्‍क च्‍वनादिल धाःसा सुनां वय्‌कःयात दोष बी फइ? वय्‌कलं थःगु ख्‍वाः सुचुकादिल धाःसा छु जातिं वा सु मनुखं वा सुनां वय्‌कःयात खंके फइ? 
उकिं परमेश्‍वरयात मानय् मयाइम्‍ह मनू शासक मजुइमा, अले व प्रजाया निंतिं जाः मजुइमा। 
“धाये कि सुं मनुखं परमेश्‍वरयात थथे धाल, ‘जि दोषी खः, जिं आवंलि मभिंगु ज्‍या याये मखु। 
जिं मखंगु खँ छिं जितः स्‍यनादिसँ! जिं न्‍ह्याक्‍व हे अपराध याःसां तबि आवंलि जिं अपराध याये मखुत।’ 
छिं पस्‍चाय् चायेत इन्‍कार यानादी धाःसा छु परमेश्‍वरं छिगु इच्‍छा कथं छितः सिरपाः बीमाः ला? थ्‍व ला छिं हे क्‍वःछिमा, जिं मखु, उकिं छिं छु स्‍यू जितः धयादिसँ! 
“खँ थूपिं मनूतय्‌सं अले जिगु खँ न्‍यनीम्‍ह बुद्धि दुम्‍ह मनुखं थथे धकाः जितः कनी, 
‘अय्‍यूबं ला बुद्धि मदुगु खँ ल्‍हाइ, अले वं धाःगु खँयागु छुं मतलब दइ मखु।’ 
अय्‍यूबं धाःगु खँया लागिं वयात जाँचय् यायेमा, छाय्‌धाःसा वं दुष्‍टतय्‌सं थें खँ ल्‍हाइगु। 
वं पाप जक मयासें विद्रोह नं याइगु। वं झीगु दथुइ हेला यानाः ल्‍हाःपा थाइगु, परमेश्‍वरया विरोधय् खँ ल्‍हाइगु।” 
