लूका.
21.
अले येशूं धनी मनूतय्‌सं देगलय् च्‍वंगु धुकुतिइ धिबा तयाच्‍वंगु स्‍वया च्‍वनादिल। 
वय्‌कलं छम्‍ह तसकं चीमिम्‍ह भाःत सीधुंकूम्‍ह मिसां नं वयाः सिजःयागु धिबा तयावंगु खन। 
अले वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित धात्‍थें धाये – धुकुतिइ धिबा छाःवःपिं मध्‍ये दकलय् अप्‍वः धिबा छाःम्‍ह ला थ्‍व चीमिम्‍ह भाःत सीधुंकूम्‍ह मिसा खः। 
छाय्‌धाःसा मेपिन्‍सं ला इमिके यक्‍व दुगुलिं अःपुक बियावन। थ्‍व मिसां ला थःके दुगु फुक्‍कं नयेत मदय्‌क हे बियावन।” 
चेलातय् थःथवय् देगःया खँय् देगः ला गुलि बाबांलाःगु ल्‍वहँतं व छायेहयातःगु बसजालं छाय्‌पिया तःगु दु धकाः खँ ल्‍हानाच्‍वन। 
अले येशूं धयादिल – “छिमिसं खनाच्‍वंगु थ्‍व फुक्‍कं छन्‍हु नाश जुइतिनि, अबलय् थ्‍व फुक्‍कं दुना वनाः ल्‍वहं छगः नं दइ मखुनि।” 
अले इमिसं वय्‌कःयाके न्‍यन – “गुरुजु, थथे गुबलय् जुइ? अले थथे जुइ धकाः गथे याना सीकेगु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “होश‍ यानाच्‍वँ, सुनानं छिमिगु मिखाय् धुलं छ्वाके मफयेमा, छाय्‌धाःसा यक्‍व हे मनूतय्‌सं जिगु नामय् वयाः – ‘जि व हे खः’ अले ‘ई न्‍ह्यःने थ्‍यंकः वये धुंकल’ धकाः धाइ। अय्‌नं छिपिं इपिं नाप वने मते। 
अले छिमिसं जवंखवं तसकं ल्‍वापु जूगु व ल्‍वापु जुइत्‍यंगु खँ न्‍यनी। अय्‌सां छिपिं ग्‍याये मते, छाय्‌धाःसा थ्‍व संसार नाश जुयावने न्‍ह्यः थथे जुइ हे माः। अथेसां उघ्रिमय् हे संसारयागु नाश जुइ मखु।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “देश देशतय्‌गु दथुइ ल्‍वापु जुइ। राज्‍य राज्‍यया दथुइ ल्‍वापु जुइ। 
थाय् थासय् ततःधंक भ्‍वखाय् ब्‍वइ, थाय् थासय् अनिकाल जुइ, यक्‍व ल्‍वचं थी, अबलय् आकाशय् तसकं ततःधंगु व ग्‍यानापुगु चिं खने दइ। 
“थथे जुइ न्‍ह्यः जिगु नांयागु निंतिं छिमित ज्‍वनाः कसाः याइ, धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँया थकालिपिन्‍त लःल्‍हानाबी, झ्‍यालखानाय् कुनी, अले जुजुपिन्‍थाय् व हाकिमतय्‌थाय् यंकी। 
थुकथं छिमिसं इमिगु न्‍ह्यःने जिगु साक्षी बी खनी। 
अय्‌नं छिमिसं गुकथं लिसः बी माली धकाः धन्‍दा काये मते, 
छाय्‌धाःसा जिं छिमित थज्‍याःगु खँ व बुद्धि बी, गुकियात छिमि शत्रुतय्‌सं लिसः बी नं फइ मखु, त्‍वाःल्‍हाय् नं फइ मखु। 
थः हे मांबौ, दाजुकिजा, थःथिति व पासापिन्‍सं तकं छिमित ज्‍वंका छ्वइ, अले छिपिं मध्‍ये गुलिसित ला स्‍यानाछ्वइ। 
जिगु नामं यानाः छिमित फुक्‍कसिनं हेला याइ। 
अय्‌नं इमिसं छिमिगु छेनय् च्‍वंगु सँ छपु नं स्‍यंके फइ मखु। 
छिमिसं सह यानाच्‍वन धाःसा छिमित अनन्‍त जीवन दइ।” 
“गुबलय् छिमिसं यरूशलेमयात सिपाइँतय्‌सं घेरय् याःगु खनी, उबलय् आः याकनं हे यरूशलेमयागु नाश जुइ धकाः छिमिसं सीकि। 
उबलय् यहूदियाय् च्‍वनाच्‍वंपिं फुक्‍कं पहाडय् बिस्‍युं हुँ, शहरय् च्‍वंपिं फुक्‍कं बिस्‍युं हुँ, गामय् च्‍वनाच्‍वंपिं शहरय् दुने वने मते। 
छाय्‌धाःसा थ्‍व धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु फुक्‍कं पूवंकेत पलेसा काइगु दिं खः। 
प्‍वाथय् दुपिं व दुरुत्‍वंम्‍ह मचा दुपिं मिसातय्‌त तसकं सास्‍ती जुइ। छाय्‌धाःसा अबलय् थ्‍व देशय् तसकं दुःखकष्‍ट जू वइ, अले थन च्‍वंपिन्‍सं परमेश्‍वरयागु तं फयेमाली। 
गुलिसित तरवारं पालाः स्‍याइ, गुलिसित ज्‍वनाः देश देशय् यंकी, अले यहूदीमखुपिनिगु ई पूमवंतले इमिसं यरूशलेमयात न्‍हुत्तुन्‍हुया तइ।” 
“अले सूर्यलय्, तिमिलाय् व नगुलय् चिं खने दइ। समुद्रयागु सलं व लःद्वम्‍बलं यानाः पृथ्‍वीइ च्‍वंपिं फुक्‍क जातयापिं मनूत ग्‍यानाः आछु-आछु कनी। 
पृथ्‍वीइ आः छु जुइन धकाः ग्‍यानाः मनूत मुर्च्‍छां कइ, छाय्‌धाःसा आकाशय् च्‍वंगु फुक्‍क शक्ति खाइ। 
अले इमिसं मनूया काय्‌यात तःधंगु शक्ति ज्‍वनाः झःझः धाय्‌क सुपाँचय् वयाच्‍वंगु खनी। 
थथे जुइवं छिमिसं दनाः च्‍वय् पाखे स्‍व, छाय्‌धाःसा याकनं हे छिमिगु उद्धार जुइत्‍यंगु दु।” 
अले वय्‌कलं इमित छपु उखान कनादिल – “यःमरिमायात स्‍व, अथे हे मेमेगु सिमायात नं छकः स्‍व। 
थुमिके चुलि जायावल कि, छिमिसं ‘तांन्‍वःगु ई वल’ धकाः सीकी। 
अथे हे गुबलय् छिमिसं जिं धया थें जुया वयाच्‍वंगु खनी, परमेश्‍वरयागु राज्‍य न्‍ह्यःने वये धुंकल धकाः सीकि। 
जिं छिमित धात्‍थें धाये – गुबलय् तक थ्‍व फुक्‍कं जुइ मखु, उबलय्‌तक आःयापिं मनूत सिनावनी मखु। 
आकाश व पृथ्‍वी मदयावनी, अय्‌नं जिगु वचन मदयावनी मखु।” 
“अय्‌जूगुलिं छिमिसं होश‍ यानाच्‍वँ। भ्‍वय् जक नया जुइगु, अय्‌लाः थ्‍वँ जक त्‍वना जुइगु, अले थ्‍व जीवनयागु धन्‍दा कयाः जुइगु याना जुल धाःसा छिमिसं मसीक जिं धयागु दिं वइ। 
छाय्‌धाःसा व दिं पृथ्‍वीइ च्‍वंपिं फुक्‍क मनूतय्‌गु निंतिं तक्‍यंकीगु जाल थें जुयाः वइ। 
अय्‌जूगुलिं होश‍ यानाच्‍वँ। व दिनय् जू वइगु फुक्‍क खं बचय् जुइत व मनूया काय्‌या न्‍ह्यःने दने फय्‌केत छिमिसं न्‍ह्याबलें प्रार्थना याना च्‍वँ।” 
न्‍हियान्‍हिथं येशू देगलय् स्‍यनेकने यानाः बहनी जुइवं जैतून डाँडाय् बाय् च्‍वं झायादीगु खः। 
मनूत सुथय् न्‍हापांनिसें हे वय्‌कलं स्‍यनादीगु खँ न्‍यनेत देगलय् मुं वयाच्‍वनी। 
