मर्कूस.
6.
अनं येशू थःगु हे गामय् झाल। चेलात नं वय्‌कः नाप दु। 
छन्‍हु विश्रामबार खुन्‍हु धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झायाः स्‍यनेकने यानादिल। वय्‌कःयागु खँ न्‍यनाः मनूतय्‌सं अजू चायाः थथे धाल – “थ्‍वयाके थज्‍याःगु बुद्धि व अजू चायापुगु ज्‍यायागु शक्ति गनं वल? 
थ्‍व सिँकःमि, मखु ला? थ्‍वया मां मरियम, थ्‍वया किजापिं याकूब, योसेफ, यहूदा व सिमोन, मखु ला? थ्‍वया केहेँपिं नं थन हे दु, मखु ला?” अथे जुया इमिसं वय्‌कःयात पत्‍याः मयात। 
अले वय्‌कलं धयादिल – “अगमवक्तायात थःगु हे गामय् व थःगु हे छेँय् मानय् याइ मखु, बरु मेथाय् न्‍ह्याथासं मानय् याइ।” 
अन सुं उसाँय् मदुपिन्‍त जक थःगु ल्‍हातं थियाः लाय्‌काबीगु सिबय् मेमेगु ततःधंगु ज्‍या वय्‌कलं यानामदी। 
इमिसं वय्‌कःयात विश्‍वास याये मफुगुलिं थुपिं खनाः वय्‌कः छक्‍क जुल। थथे जूगुलिं वय्‌कलं गामय् गामय् झायाः स्‍यनेकने यानादिल। 
वय्‌कलं झिंनिम्‍ह चेलातय्‌त छथाय् मुंकाः भूतआत्‍मातय्‌त पितिनाछ्वयेगु अधिकार बियाः निम्‍ह निम्‍ह यानाः छ्वयादिल। 
वय्‌कलं इमित थथे उजं बियादिल, “कथि छपुं अप्‍वः छुं नं ज्‍वनावने मते, लँय् वनेत मरि, म्‍हिचा, अले जनिखय् धिबा नं प्‍वःचिनाः यंके मते। 
बरु लाकां न्‍ह्यानाः हुँ। वसः नं छजु जक फिनाः हुँ।” 
वय्‌कलं इमित थथे नं धयादिल – “छिपिं गुगु छेँय् च्‍वनागु खः, व गां त्‍वता मवंतले व हे छेँय् च्‍वँ। 
सुनानं छिमित दुमकाःसा, भिंगु खँ मन्‍यंसा छिमिसं इमित लज्‍या चाय्‌केत साक्षीया लागि लाकां थाथा यानाः व थाय् त्‍वःता हुँ।” 
थुकथं इमिसं पिहां वनाः मनूतय्‌सं पश्‍चाताप यायेमाः धकाः न्‍यंकाजुल। 
इमिसं यक्‍व भूतआत्‍मातय्‌त पितिनाछ्वल, यक्‍व उसाँय् मदुपिन्‍त चिकनं बुइकाः लाय्‌काबिल। 
येशूयागु खँ प्‍यखें बय्‌बय् जुयावंगुलिं हेरोद जुजुयागु न्‍हाय्‌पनय् नं थ्‍व खँ थ्‍यन। गुम्‍ह गुम्‍हय्‌सिनं ला थथे नं धयाजुल – “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना हे सिनाः म्‍वानावःगु खः। उकिं हे ला थ्‍वं थज्‍याःगु ततःधंगु ज्‍या याये फत।” 
गुलिसिनं थथे धाल – “थ्‍व ला एलिया खः।” हानं गुलिसिनं थथे नं धाल – “थ्‍व ला न्‍हापायाम्‍ह हे छम्‍ह अगमवक्ता खः।” 
थ्‍व न्‍यनाः हेरोदं धाल – “थ्‍व जिं छ्यं ध्‍यंकाः स्‍यानाम्‍ह यूहन्‍ना हे म्‍वानावःगु खः।” 
न्‍हापा हेरोदं थःकिजा फिलिपया कलाः हेरोदियासं यानाः बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायात ज्‍वंकाः झ्‍यालखानाय् कुंगु खः। हेरोदं थःकिजा फिलिपया कलाः हेरोदियासयात कलाः तःगुलिं 
यूहन्‍नां वयात थथे धकाः धाःगु खः – “थः किजाया कलाःयात थथे हये मत्‍यः।” 
अय्‌जूगुलिं हेरोदियासयात यूहन्‍ना खनाः तं पिहां वःगु खः। वं यूहन्‍नायात स्‍यायेत नं स्‍वल। अय्‌नं स्‍याये धाःसा मफु। 
छाय्‌धाःसा यूहन्‍ना धर्मीम्‍ह व पवित्रम्‍ह मनू खः धकाः स्‍यूगुलिं ग्‍यानाः वं यूहन्‍नायात मस्‍यासे तयातःगु खः। यूहन्‍नाया खँ न्‍यनेबलय् वया नुगः ल्‍वाकः बाकः जूसां वयागु खँ न्‍यने यः। 
छन्‍हु हेरोदं यूहन्‍नायात स्‍यायेगु मौका काल। वयागु जन्‍मदिं खुन्‍हु छगू तःधंगु भ्‍वय् सःतल। भ्‍वजय् गालीलया हाकिमत, तःधंपिं कप्‍तानत व मेमेपिं ततःधंपिं मनूतय्‌त सःतल। 
भ्‍वजय् हेरोदियासया म्‍ह्याय् वयाः प्‍याखं हुल। वयागु प्‍याखं स्‍वयाः हेरोद व भ्‍वय् वःपिं सकलें लय्‌ताल। अले जुजुं वयात धाल – “छन्‍त छु यः फ्‍वं? छं धाःगु बी।” 
जुजुं पाफयाः धाल – “छं न्‍ह्यागु हे फ्‍वंसां जिं बी, जिगु राज्‍य बच्‍छि हे जूसां बी।” 
अले वं पिने वनाः मांम्‍हय्‌सिके “जिं छु फ्‍वने” धकाः न्‍यन। वया मांनं धाल – “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायागु छ्यं फ्‍वँ।” 
उघ्रिमय् हे दुने जुजुयाथाय् वनाः वं “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायागु छ्यं भुइ तयाः बियादिसँ” धकाः फ्‍वन। 
थ्‍व न्‍यनाः जुजुं तसकं हे नुगः मछिंकल, अय्‌नं अन च्‍वंपिं मनूतय्‌गु न्‍ह्यःने वं बी धकाः पाफय् धुंकूगुलिं मबिसे मगात। 
उघ्रिमय् हे जुजुं छम्‍ह सिपाइँयात यूहन्‍नायागु छ्यं ध्‍यनाः हजि धकाः उजं बिल। झ्‍यालखानाय् हे वनाः वं यूहन्‍नायागु छ्यं धेनाः 
भुइ तयाः व मचायात बी हल। अले वं व थः मांयात बी यंकल। 
थ्‍व खँ न्‍यनाः यूहन्‍नाया चेलातय्‌सं वयाः वयागु सीम्‍ह यंकाः थुनाबिल। 
उखे प्रेरितत लिहां वयाः इमिसं यानावःगु ज्‍या व इमिसं स्‍यना वःगु खँ फुक्‍कं वय्‌कःयात कन। 
यक्‍व मनूत वये वनेगु यानाच्‍वंगुलिं वय्‌कःपिन्‍त नयेत तकं लिमलात। अथे जूगुलिं वय्‌कलं धयादिल – “छिपिं सुं मदुगु थासय् वा, अले अन हे भचा झासु लंकि।” 
अले इपिं अनं नांचाय् च्‍वनाः सुं मदुगु थासय् वन। 
थथे वनाच्‍वंगु खंकाः मनूतय्‌सं वय्‌कःपिन्‍त म्‍हसीकल। अले इपिं गां गामं ब्‍वाँय् ब्‍वाँय् वनाः वय्‌कःपिं स्‍वयाः न्‍हापा हे थ्‍यंकाच्‍वन। 
वय्‌कः नांचां कुहां झाःबलय् यक्‍व मनूत मुनाच्‍वंगु खनाः वय्‌कःयात तसकं माया वन, छाय्‌धाःसा इपिं जवाः मदुपिं फैचात थें च्‍वं। अले वय्‌कलं इमित तःता खँय् स्‍यनेकने यानादिल। 
न्‍हि यक्‍व बी धुंकूगुलिं चेलात वयाः थथे धाल – “थन ला छुं हे मदु, हानं तसकं लिबाय् धुंकल। 
इमित छ्वयादिसँ, अले इमिसं लिक्‍क लिक्‍क लाःगु गामय् वनाः नयेगु न्‍यानाः नइ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं हे इमित छुं नकि।” अले इमिसं धाल – “निसः दिनारया जक मरि न्‍यानाः इमित नकेगु ला।” 
वय्‌कलं इमिके न्‍यनादिल – “छिमिके ग्‍वःपाः मरि दु? स्‍वसा।” इमिसं स्‍वयाः “न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या दु” धकाः धाल। 
अले वय्‌कलं मनूतय्‌त ख्‍यलय् झ्‍वःलाक फ्‍यतुकि धकाः धयादिल। 
अले इपिं नेय्‌म्‍ह नेय्‌म्‍ह व सछिम्‍ह सछिम्‍हया ल्‍याखं झ्‍वः छुनाः फ्‍यतुत। 
अनंलि वय्‌कलं न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या कयाः स्‍वर्गपाखे स्‍वयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियादी धुंकाः मरि कुचा थलाः चेलातय्‌त इंके बिल। अथे हे निम्‍ह न्‍या नं इनाबियादिल। 
इमिसं यतले नल। 
अले इना ल्‍यं दुगु मरि व न्‍या हे झिंनिगः दाला जायेक दु। 
मस्‍त व मिसात ल्‍याः मतसे अन मरि नःपिं मिजंत जक हे न्‍याद्वः दु। 
अले उघ्रिमय् हे येशूं चेलातय्‌त नांचाय् तयाः पारिइ बेथेसदाय् छ्वयादिल। अनं लिपा वय्‌कलं मनूतय्‌त बिदा बियाः छ्वयादिल। 
थथे मनूतय्‌त छेँय् छ्वयादी धुंकाः वय्‌कः पहाडय् प्रार्थना यायेत थाहां झाल। 
बहनी जूबलय् नांचा समुद्र दथुइ थ्‍यनाच्‍वन। थुबलय् वय्‌कः समुद्र सिथय् याकःचा च्‍वनाच्‍वन। 
फय् अःखतं वयाच्‍वंगुलिं चेलातय्‌सं नांचा न्‍ह्याके मफया च्‍वन। थ्‍व खनाः सुथ न्‍हापां खिउँ खिउँ धाःबलय् हे वय्‌कः समुद्रय् न्‍यासि वनाः इमिथाय् थ्‍यंकः झाल। वय्‌कः इमिगु न्‍ह्यःने झायेत्‍यन। 
वय्‌कःयात थथे समुद्रय् न्‍यासि झायाच्‍वंगु खनाः इपिं “भूत भूत” धकाः चिल्‍लाय् दनाः हाल, 
छाय्‌धाःसा थ्‍व खनाः इपिं सकलें ग्‍यात। अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “साहस या, जि हे खः, ग्‍याये म्‍वाः।” 
वय्‌कः इपिंनापं तुं नांचाय् च्‍वनादिल। उघ्रिमय् हे फय् दित। थ्‍व खनाः इपिं फुक्‍कं छक्‍क जुल। 
इमिसं आः तक नं मरियागु खँ थुइके मफुनि, छाय्‌धाःसा इमिगु नुगः अज्‍जं छाःनि। 
पारिइ थ्‍यंकाः इमिसं गनेसरेत धाःगु थासय् नांचा दिकल। 
वय्‌कःपिं क्‍वहां झाय्‌वं फुक्‍क मनूतय्‌सं वय्‌कःयात म्‍हसीकल। 
उकिं इमिसं उखेंथुखें ब्‍वाँय् जुयाः वय्‌कः गन गन झाल अन अन हे उसाँय् मदुपिन्‍त ब्‍वना हल। 
थुकथं वय्‌कः गन गन झाल, अन अन हे – गामय्, शहरय् व बजारय् उसाँय् मदुपिन्‍त लँय् लँय् हे हयातइगु। अले इमिसं वय्‌कःयागु लंया च्‍वः जक थीत बिन्‍ति याइगु। थुकथं लं थ्‍यूपिं फुक्‍कं लाया वन। 
