प्रकाश.
19.
अनं लिपा जिं स्‍वर्गं यक्‍व मनूत हाला हःथेंज्‍याःगु सः ताल, “हल्‍लेलूयाह, उद्धार, मान व शक्ति झी परमेश्‍वरयागु हे खः। 
वय्‌कलं बांलाक व खःकथं न्‍याय यानादी। पृथ्‍वीयापिं फुक्‍क मनूतय्‌त थःनाप व्‍यभिचार याकाः स्‍यंकूम्‍ह व तःधंम्‍ह वेश्‍यायात वय्‌कलं सजाँय बियादीगु दु। वय्‌कलं थः दासतय्‌गु हियागु पलेसा कयादीगु दु।” 
इमिसं हानं छकः तसलं थथे धाल – “हल्‍लेलूयाह, व वेश्‍यायात उनातःगु कुँ न्‍ह्याबलें थाहां वनाच्‍वनी।” 
अले नीप्‍यम्‍ह थकालिपिं व प्‍यम्‍ह जीवात्‍मा फुक्‍कसिनं भ्‍वसुलाः सिंहासनय् फ्‍यतुनादीम्‍ह परमेश्‍वरयात थथे धकाः आराधना यात – “आमेन, हल्‍लेलूयाह। प्रभुयागु नां तःधं जुयाच्‍वनेमा।” 
सिंहासनं थथे धकाः धयाहल – “वय्‌कःया दासत, वय्‌कःयागु भय काइपिं, तःधंपिं, चिधंपिं फुक्‍कसिनं, झी परमेश्‍वरयात तःधंकेमाः।” 
अनं लिपा हुल हुल मनूतय्‌गु सः थें, यक्‍व लःयागु सः थें, ग्राङ्‌गग्रुङ्‌ग मिंक न न्‍याःगु सः थें थथे धकाः हाला हःगु जिं ताल – “हल्‍लेलूयाह, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह झी परमप्रभु परमेश्‍वरं राज्‍य यानादी। 
झी सकसिनं लय्‌लय्‌तायाः महिमा व हनाबना बियाः वय्‌कःयात तःधंके नु। चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचायागु ब्‍याहा जुइन। वय्‌कःया भम्‍चा वय्‌कःयाथाय् वयेत थथःम्‍हं तुं तयार जुयाच्‍वने धुंकल। 
वयात तसकं प्‍वाला प्‍वाला थीगु, यचुसे च्‍वंगु, बांलाःगु सुति कापतं पुंका तःगु दु।” (बांलाःगु सूती कापः विश्‍वासीतय्‌गु बांलाःगु भिंगु ज्‍याखँ खः।) 
अले व स्‍वर्गदूतं जितः धाल – “थ्‍व च्‍वयाति, चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचायागु ब्‍याहायागु भ्‍वजय् सःतूपिं मनूत तसकं हे धन्‍यपिं खः।” वं हानं धाल – “थ्‍व फुक्‍क परमेश्‍वरयागु सत्‍य वचन खः।” 
अथे धाःगुलिं वयात हनाबना यायेत जि वयागु तुतिइ भ्‍वपुला। अय्‌नं वं धाल – “छं थथे याये मते। येशूयागु वचन न्‍यनाकाःपिं छ व छिमि दाजुकिजापिं थें जि नं परमेश्‍वरया छम्‍ह दास खः। परमेश्‍वरयात आराधना या।” येशूयागु साक्षी अगमवक्तातय्‌गु आत्‍मा खः। 
थुलि जुइ धुंकाः स्‍वर्ग चाल, जिं अन छम्‍ह तुयुम्‍ह सलयात खना। व सल गया च्‍वंम्‍हय्‌सित विश्‍वास याये बहःम्‍ह व सत्‍यम्‍ह धाइ। वय्‌कलं बांलाक सत्‍य कथं न्‍याय व लडाइँ यानादी। 
वय्‌कःयागु मिखा मित्‍याः थें च्‍वं। वय्‌कःयागु छेनय् यक्‍व हे श्रीपेच दु। वय्‌कःयागु म्‍हय् च्‍वयातःगु नां सुनानं हे मस्‍यू, वय्‌कलं जक स्‍यू। 
वय्‌कलं हिइ थुनातःगु वसः पुनातःगु दु। अले वय्‌कःयात परमेश्‍वरयागु वचन धकाः नां तया तल। 
यचुसे च्‍वंगु, तुयुगु, बांलाःगु सुति वसतं पुनातःपिं स्‍वर्गय् च्‍वंपिं तुयुगु सल गया च्‍वंपिं सिपाइँत फुक्‍कं वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू जुल। 
जात जातियापिं मनूतय्‌त स्‍यायेत वय्‌कःयागु म्‍हुतुं छपु तरवार पिहां वयाच्‍वंगु दु। अले वय्‌कलं इमित नँयागु दण्‍डीं राज्‍य यानादी। दक्‍वसिबय् तःधंम्‍ह व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरयागु तमं जायाच्‍वंगु दाख तिस्‍सिगु थासय् वय्‌कलं तुतिं न्‍हुयाः दाखरस पिकयादी। 
वय्‌कःयागु वसतय् व वय्‌कःयागु खम्‍पाय् थ्‍व नां च्‍वयातःगु दु – “जुजुतय् नं जुजु व प्रभुतय् नं प्रभु।” 
अनं लिपा जिं सूर्यलय् दनाच्‍वंम्‍ह छम्‍ह स्‍वर्गदूतयात खना। आकाशय् ब्‍वया च्‍वंपिं फुक्‍क झंगःतय्‌त ततसलं वं सःतल – “वा, परमेश्‍वरयागु तःधंगु भ्‍वय् नयेत मुं वा। 
जुजुपिनिगु, तःधंपिं कप्‍तानतय्‌गु, बल्‍लाःपिं मनूतय्‌गु, सलतय्‌गु, सल गया जुइपिनिगु, फुक्‍क मनूतय्‌गु, दासतय्‌गु, दास मखुपिनिगु, तःधंपिनिगु व चिधंपिनिगु ला नयेत मुं वा।” 
सल गया च्‍वंम्‍ह व वय्‌कःया सिपाइँत नाप ल्‍वायेत व पशु व पृथ्‍वीयापिं जुजुपिं व इमि फुक्‍कं सिपाइँत मुनावःगु जिं खना। 
अले व पशुयात व वया फताहा अगमवक्तायात ज्‍वन। व पशुयागु चिं दुपिन्‍त व पशुयागु मूर्तियात पुजा याःपिन्‍त चिं क्‍यनाः थगय् याःम्‍ह थ्‍व हे खः। गन्‍धक जक च्‍यानाच्‍वनीगु मि गालय् थुपिं निम्‍हय्‌सितं क्‍वफात। 
सल गया च्‍वंम्‍हय्‌सिगु म्‍हुतुं पिहां वयाच्‍वंगु तरवारं ल्‍यंदनिपिं फुक्‍कसितं स्‍याना छ्वत। इमिगु ला नयाः फुक्‍क झंगःतय्‌सं प्‍वाः जाय्‌कल। 
