यर्मिया.
23.
परमप्रभुं धयादी, “जिगु ख्‍यःयापिं फैतय्‌त नाश यानाच्‍वंपिं व छ्यालब्‍याल यानाच्‍वंपिं फैजवाःतय्‌त धिक्‍कार दु।” 
अथे जूगुलिं थः मनूतय्‌त ज्‍वइपिं फैजवाःतय्‌त परमप्रभु इस्राएलयाम्‍ह परमेश्‍वरं थथे धयादी, “छिमिसं जिगु बथांयात छ्यालब्‍याल यानाबिल, छिमिसं इमित लिनाछ्वत, इमित मस्‍वः। उकिं छिमिसं याःगु मभिंगु ज्‍याया निंतिं जिं थःम्‍हं हे छिमित सजाँय बी,” परमप्रभुं धयादी। 
“जिगु बथांया ल्‍यनाच्‍वंपिन्‍त जिं इमित लिनाछ्वयागु फुक्‍क देशं मुंकाः जिं थःम्‍हं हे इमित इमिगु थःगु हे ख्‍यलय् लित हये। अले हानं इपिं च्‍वन्‍ह्याइ अले इमिगु ल्‍याः अप्‍वयावनी। 
जिं इमिगु लागि फैजवाःत तये। इमिसं इमित बिचाःसंचाः याइ। जिमि मनूत गुबलें ग्‍याइ मखु। इपिं मध्‍ये सुं नं तनी मखु,” परमप्रभुं धयादी। 
“स्‍व, थज्‍याःगु दिं वयाच्‍वंगु दु, गबले जिं दाऊदया वंशपाखें छगू धर्मी कचायात पिकाय्। वं जुजु जुयाः बुद्धिं शासन याइ। वं देशय् न्‍याय व पाय्‌छिगु ज्‍या याइ। 
वयागु इलय् यहूदाया मनूतय्‌त बचय् याइ। अले इस्राएल सुरक्षित जुयाच्‍वनी। परमप्रभुं वयागु नां ‘परमप्रभु जिमिगु धार्मिकता’ तयादी।” 
परमप्रभुं धयादी, “उकिं थज्‍याःगु दिं वयाच्‍वंगु दु, गुबलें मनूतय्‌सं थथे धाइ मखु, ‘गथे इस्राएलीतय्‌त मिश्र देशं पित हयादीम्‍ह परमप्रभु धात्‍थें म्‍वाःम्‍ह खः।’ 
तर इमिसं धाइ, ‘इस्राएलीतय् वंशयात उत्तरया देश व मेगु फुक्‍क देशं गन गन वय्‌कलं इमित पितिना छ्वयादीगु खः, उपिं फुक्‍क देशं पित हयादीम्‍ह म्‍वाःम्‍ह परमप्रभुया नामय्।’ अनंलि इपिं थःगु हे देशय् च्‍वनी।” 
अगमवक्तातय्‌गु बारे धाःसा जिगु नुगः पिच्‍याःगु दु। जिगु फुक्‍क क्‍वँय् थुरथुर खानाच्‍वंगु दु। परमप्रभु व वय्‌कःया पवित्र वचनया कारणं जि अय्‌लाखं काःम्‍ह मनू थें जूगु दु। दाखमद्यं काःम्‍ह मनू थें। 
छाय्‌धाःसा थ्‍व देश व्‍यभिचारी हे व्‍यभिचारीं जाःगु दु। सराः लाःगुलिं देश सुख्‍खा जूगु दु। मरुभूमियागु पशु ज्‍वयेगु थाय् गंगु दु। अगमवक्तात मभिंपाखे ब्‍वाँय् वंगु दु, इमिसं थःगु शक्ति मखुथाय् छ्यःगु दु। 
“अगमवक्तात व पुजाहारीत तक नं परमेश्‍वरयात मानय् मयाइपिं जूगु दु। जिगु थःगु हे देगलय् नं इमिसं मभिंगु ज्‍या याःगु जिं लुइकागु दु,” 
“उकिं इमिगु लँपु चुलुइगु जुइ। इमित खिउँगुलिइ लिनाछ्वइ, अले उकी दइ। छाय्‌धाःसा जिं इमिगु सजाँयया दँय् इमिके विपत्ति हये,” 
“सामरियायापिं अगमवक्तातय्‌के जिं छगू घच्‍चाइपुगु खँ खना। इमिसं बालद्यःया नामय् अगमवाणी ल्‍हात अले जि प्रजायात मखुगु लँय् यंकल। 
यरूशलेमयापिं अगमवक्तातय्‌के नं जिं छगू ग्‍यानापुगु खँ खना। इमिसं व्‍यभिचार याइगु अले मखुगु खँ ल्‍हाइगु। इमिसं मखुगु ज्‍या यायेत मनूतय्‌त ग्‍वाहालि याइगु। सुनानं मभिंगु ज्‍या यायेगु मत्‍वःतू। इपिं सकलें जिगु लागि सदोम थें खः, यरूशलेमयापिं मनूत गमोरा थें जूगु दु।” 
उकिं उपिं अगमवक्तातय्‌गु बारे दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयादी, “जिं थःम्‍हं हे इमित खायुगु नसा नके अले त्‍वनेत बिख दुगु लः बी। छाय्‌धाःसा यरूशलेमयापिं अगमवक्तातय्‌सं यानाः देश न्‍यंकयापिं मनूत दुष्‍ट जूगु दु।” 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं थथे धयादी, “अगमवाणी ल्‍हानाः छिपिंलिसें नवाइपिं अगमवक्तातय्‌गु खँ छिमिसं न्‍यने मते। इमिसं छिमित मखुगु आस क्‍यनी। इमिसं थःगु हे मनयागु दर्शन कनी, जि परमप्रभुपाखेंयागु मखु। 
जितः हेला याइपिन्‍त इमिसं थथे धयाच्‍वनीगु, ‘छिमित शान्‍ति दइ धकाः परमप्रभुं धयादीगु दु,’ अले थःगु हे मनयागु बिचाःकथं जुइपिं सकसितं थुमिसं थथे धाइगु, ‘छिमित छुं जुइ मखु।’” 
थुपिं अगमवक्तात मध्‍ये सुं नं परमप्रभुया सभाय् च्‍वंगु मदु। थुपिं मध्‍ये सुनानं वय्‌कःयात खंगु मदु वा वय्‌कःया वचन न्‍यंगु मदु। थुपिं मध्‍ये सुनानं वय्‌कःया वचन ध्‍यान बियाः न्‍यंगु मदु। 
स्‍व, तम्‍वय् परमप्रभुयागु ग्‍वःफय् मुयावइ, दुष्‍टतय्‌गु छेनय् व न्‍याइ। 
थःगु मनय् दुगु इच्‍छा पूमवंतले परमप्रभुया तं क्‍वलाइ मखु। लिपा छिमिसं थ्‍व बांलाक सी। 
“थुपिं अगमवक्तातय्‌त जिं छ्वयाहयागु मखु, तर इपिं थःगु खबर ज्‍वनाः ब्‍वाँय् वन। इपिंलिसें जि नमवाना अय्‌नं इमिसं अगमवाणी ल्‍हात। 
तर इपिं जिगु सभाय् च्‍वंगु जूसा इमिसं जि प्रजायात जिगु वचन न्‍यंकीगु जुइ। अले इमित मभिंगु लँपाखें व इमिसं यानाच्‍वंगु मभिंगु ज्‍यापाखें लित हइगु जुइ। 
“छु जि तापाक मच्‍वँसे न्‍ह्यःने जक च्‍वनीम्‍ह परमेश्‍वर खः ला?” 
“छु सुं मनू जिं खंके मफय्‌क गुप्‍ति थासय् सुले फइ ला? छु स्‍वर्ग व पृथ्‍वीइ न्‍ह्याथाय् नं जि मदु ला?” 
“जिं थथे धयाः जिगु नामं मखुगु अगमवाणी ल्‍हाइपिं अगमवक्तातय्‌गु खँ न्‍यनागु दु, ‘जिं म्‍हगस खनागु दु, जिं म्‍हगस खनागु दु!’ 
मखुगु व थःगु हे मनया छलया अगमवाणी ल्‍हाइपिं थुपिं फताहा अगमवक्तातय्‌गु मनय् गुबलय् तक थ्‍व खँ दयाच्‍वनी? 
इमि पुर्खातय्‌सं बालद्यःयात पुजा याःगुलिं जिगु नां ल्‍वःमंकूगु खः। अथे हे थुपिं अगमवक्तातय् इमित थथःगु म्‍हगस कनाः जिगु नां ल्‍वःमंकाबी मास्‍ति वः। 
सुं अगमवक्तां म्‍हगस खंगु दुसा वं वयागु म्‍हगस कनेमा, तर सुयाके जिगु वचन दु वं जिगु वचन खःकथं कनेमा। जि, परमप्रभुं धाये, छ्वालिनापं छ्वयागु छु स्‍वापु? 
जिगु वचन मि थें मच्‍वं ला? छु व ल्‍वहंयात तछ्याइगु छगू तःधंगु मुगः थें मच्‍वं ला?” 
“अथे जुया,” परमप्रभुं धयादी, “जि छम्‍हय्‌सिनं मेम्‍हय्‌सिगु वचन खुयाः जिगु वचन खः धकाः धयाजुइपिं अगमवक्तातय्‌गु विरोधय् दु।” 
परमप्रभुं धयादी, “स्‍व, जि थःगु खँयात ‘प्रभुं धयादीगु खः’ धकाः धाइपिं अगमवक्तातय्‌गु विरोधय् दु। 
परमप्रभुं धयादी, स्‍व, जि मखुगु म्‍हगसयात कनाजुइपिं अगमवक्तातय्‌गु विरोधय् दु। इमित जिं छ्वयाहयागु नं मखु, ल्‍ययागु नं मखु। अय्‌नं इमिसं व म्‍हगस जि प्रजायात धयाः इमित अलमलय् यानाबी। इमिसं थुपिं मनूतय्‌त भचा नं फाइदा बी मखु,” परमप्रभुं धयादी। 
“यर्मिया, थुपिं मनूतय्‌सं अथवा सुं अगमवक्ता वा सुं पुजाहारीं ‘परमप्रभुं आः छु अगमवाणी छिमित क्‍वबिकादीगु दु?’ धकाः छन्‍त न्‍यन धाःसा छं इमित थथे धा, ‘छ हे बोझ खः?’ परमप्रभुं धयादी, ‘वं छिमित त्‍वःताबी।’ 
सुं अगमवक्ता वा पुजाहारी वा मेपिं सुनानं ‘थ्‍व परमप्रभुया अगमवाणी खः धकाः दाबी याःसा, जिं वयात व वया परिवारयात सजाँय बी। 
परमप्रभुं छु लिसः बियादिल?’ वा ‘परमप्रभुं छु धयादिल?’ धकाः छिपिं सकलें मनूतय्‌सं थः जःलाखःला व दाजुकिजापिन्‍त न्‍यनेमा। 
तर ‘परमप्रभुया अगमवाणी धकाः’ छिमिसं गुबलें अगमवाणी पिकाये मज्‍यू थुकिं यानाः छम्‍ह छम्‍ह मनूयागु थःगु अगमवाणी हे वयागु लागिं बोझ जुइ। थुकथं छिमिसं म्‍वाःम्‍ह परमेश्‍वर, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु झी परमेश्‍वरया अगमवाणीयात स्‍यंकाबी। 
अगमवक्तातय्‌त छं थथे धकाः न्‍यनेमा, ‘परमप्रभुं छिमित छु लिसः बियादिल?’ अथवा ‘परमप्रभुं छु धयादिल?’ 
छं ‘परमप्रभुया अगमवाणी थ्‍व खः’ धकाः दाबी याःसां परमप्रभुं थथे धयादी – छिमिसं थ्‍व परमप्रभुया अगमवाणी खः धकाः दाबी याये मते धकाः जिं छिमित धाःसां छिमिसं ‘थ्‍व परमप्रभुया अगमवाणी’ धाल। 
अथे जुयाः जिं धात्‍थें हे छिमित ल्‍वःमंके। अले जिं छिमित व छिमि पुर्खातय्‌त बियागु शहरनापं छिमित नं जिगु न्‍ह्यःनं पितिनाछ्वये। 
अले जिं छिमिके लज्‍या व हेला हयाबी, गुगु न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी अले गुबलें ल्‍वःमंकी मखु।” 
