मत्ती.
9.
येशू अनं नांचाय् च्‍वनाः समुद्र पारि तुं थःगु शहरय् लिहां झाल। 
मनूतय्‌सं वय्‌कःयाथाय् छम्‍ह पक्षवातं कःम्‍ह मनूयात लासानापं हल। इमिगु थज्‍याःगु विश्‍वास खनाः वय्‌कलं धयादिल “बाबु, ग्‍याये मते, छं याःगु पाप क्षमा जुल।” 
थ्‍व न्‍यनाः अन च्‍वंपिं शास्‍त्रीत थःथवय् थथे खँ ल्‍हात – “थ्‍व मनुखं ला परमेश्‍वरयात क्‍वह्यंकाच्‍वन।” 
इमिगु मनय् च्‍वंगु खँ सीकाः वय्‌कलं थथे धयादिल – “छिमिसं छाय् मभिंगु खँ मतिइ तया जुयागु? 
‘छंगु पाप क्षमा जुल’ धायेगु अःपु ला कि ‘दनाः न्‍यासि हुँ’ धायेगु अःपु? 
संसारय् च्‍वंपिनिगु पाप क्षमा यानाबीत मनूया काय्‌याके अधिकार दु धयागु खँ छिमिसं सीकि।” अले वय्‌कलं व पक्षवातं कःम्‍ह मनूयात थथे धयादिल – “दनाः थःगु लासा ज्‍वनाः छेँय् हुँ।” 
थुलि धायेवं हे व पक्षवातं कःम्‍ह मनू दनाः थःगु छेँय् वन। 
थ्‍व खनाः अन च्‍वंपिं मनूत ग्‍यात। अले मनूतय्‌त परमेश्‍वरं थज्‍याःगु अधिकार बियादीगुलिं इमिसं परमेश्‍वरयात तःधंकल। 
येशू अनं मेथाय् झायाच्‍वनादीबलय् मत्ती धयाम्‍ह छम्‍ह मनूयात कर कायेगु अड्डाय् च्‍वनाच्‍वंगु खन। अले वय्‌कलं वयात सःतादिल – “जि नाप वा।” अले व दनाः वय्‌कः नाप वन। 
छन्‍हु वय्‌कः मत्तीयागु छेँय् पाहां जुयाच्‍वंबलय् कर काइपिं मनूत व पापी मनूत नं वयाः वय्‌कः व वय्‌कःया चेलात नाप फ्‍यतुनाः भ्‍वय् नल। 
थ्‍व खनाः फरिसीतय्‌सं वय्‌कःया चेलातय्‌त धाल – “थ्‍व छु खः? छिमि गुरु ला कर काइपिं व पापीत नाप च्‍वनाः नयाच्‍वन नि?” 
इमिसं थथे धाःगु तायाः वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “छुं मजूपिं मनूतय्‌त डाक्‍टर माली मखु, ल्‍वय् दुपिन्‍त जक माली। 
थ्‍व छु धाःगु खः वनाः बांलाक सीकि – ‘जितः बलि बी हःगु मयः, बरु जितः माःगु ला दया माया खः’ छाय्‌धाःसा ‘जि धर्मी’ धकाः धया जुइपिन्‍त मखु, बरु पापीतय्‌त सःतः वयागु खः।” 
छन्‍हु बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नाया चेलातय्‌सं वयाः येशूयाके थथे धकाः न्‍यन – “जिपिं व फरिसीत न्‍ह्याबलें अपसं च्‍वना, छिकपिनि चेलात जक छाय् अपसं मच्‍वंगु?” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “जिलाजं जुइम्‍हनापं दतले जन्‍त वःपिन्‍सं नुगः मछिंकी ला? अय्‌नं छन्‍हु ब्‍याहा याइम्‍ह मनूयात लिगनाः यनीतिनि। अले जक इपिं अपसं च्‍वनी। 
“पुलांगु वसतय् सुनानं न्‍हूगु कापतं पर्की मखु, छाय्‌धाःसा पुलांगु वसतय् न्‍हूगु कापतं पर्कल कि झन जक बांमलाक तःकू जुइक गुनावनी। 
“अथे हे सुनानं पुलांगु छेंगूयागु म्‍हिचाय् दाखरस तइ मखु, छाय्‌धाःसा पुलांगु छेंगूयागु म्‍हिचाय् दाखरस तल धाःसा म्‍हिचा हे गुनावनी। अले दाखरस नं वाइ, म्‍हिचा नं स्‍यनी। थथे मयासें बरु दाखरस न्‍हूगु म्‍हिचाय् तल धाःसा नितां बचय् जुइ।” 
येशूं इमित थथे धयाच्‍वनादीबलय् हे धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँया छम्‍ह थकालिं वयाः वय्‌कःयात भागियानाः थथे धाल – “जिमि म्‍ह्याय् नकतिनि हे जक सित। छिं झायाः ल्‍हातं जक थियादीसां जिमि म्‍ह्याय् म्‍वाना वइ।” 
अले वय्‌कः दनाः व नाप झाल। चेलात नं वय्‌कः नाप वन। 
वय्‌कःपिं लँय् झाया च्‍वंबलय् झिंनिदंनिसें हि क्‍वहां वइगु ल्‍वचं कयाच्‍वंम्‍ह छम्‍ह मिसां ल्‍यूनें वयाः वय्‌कःयागु गाच्‍वः थिल। 
“वय्‌कःयागु गाच्‍वः जक थी फत धाःसा जिगु ल्‍वय् लायावनी” धकाः वं मतिइ तःगु खः। 
अले वय्‌कः फहिलादिल। व मिसायात खनाः वय्‌कलं धयादिल – “केहेँ मय्‌जु, ग्‍याये मते। छं विश्‍वास याःगुलिं छंगु ल्‍वय् लन।” अबलय् हे व मिसायागु ल्‍वय् लन। 
अनंलि वय्‌कः थकालियागु छेँय् झाल। अन सी बाजं थानाच्‍वंपिं व ख्‍वया च्‍वंपिं मनूत खनाः 
वय्‌कलं धयादिल – “छिपिं फुक्‍कं पिने हुँ। मचा मसीनि। द्यना जक च्‍वंगु खः।” वय्‌कलं थथे धयादीगुलिं इमिसं वय्‌कःयात हिस्‍यात। 
मनूतय्‌त पिछ्वयादी धुंकाः वय्‌कलं दुहां झायाः मचायात ल्‍हातं ज्‍वनाः थनादिल। अले व मचा दना वल। 
थ्‍व खँ देशन्‍यंक बय्‌बय् जुल। 
येशू अनं झाःबलय् निम्‍ह कांपिं वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वनाः थथे धकाः चिल्‍लाय् दनाः हाल – “हे दाऊदया काय्, जिमित दया यानादिसँ।” 
वय्‌कः छेँ थ्‍यने धुंकाः इपिं नं वय्‌कःयाथाय् वल। अले वय्‌कलं इमिके न्‍यनादिल – “जिं छिमित लाय्‌काबी फु धकाः छिमित विश्‍वास दु ला?” अले इमिसं लिसः बिल – “दु, प्रभु।” 
अले वय्‌कलं इमिगु मिखा थियाः धयादिल – “छिमिसं विश्‍वास याःथें छिमिगु मिखा लना वनेमा।” 
अले इमिसं मिखां खन। वय्‌कलं इमित थथे धयादिल – “थ्‍व खँ सुयातं कने मते।” 
अय्‌नं इमिसं वनाः थ्‍व खँ देशन्‍यंक बय्‌बय् यानाबिल। 
वय्‌कःपिं अनं झाःबलय् लँय् मनूतय्‌सं भूत दुबिना च्‍वंम्‍ह छम्‍ह लातायात वय्‌कःयाथाय् हल। 
भूतयात पितिनेवं व मनुखं नवाना हल। अले स्‍वयाच्‍वंपिं मनूतय्‌सं छक्‍क जुयाः थथे धाल – “थथे ला जिमिसं इस्राएलय् गुब्‍सं मखनानि।” 
फरिसीतय्‌सं धाःसा थथे धाल – “थ्‍व मनूयात भूततय् जुजुं हे भूत पितिनेगु शक्ति ब्‍यूगु खः।” 
थुकथं येशूं शहरय् व गांगामय् चाःहिलाः धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झायाः स्‍यनेकने यायां परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु भिंगु खँ न्‍यंकादिल। अले तःतामछि ल्‍वय् दुपिं मनूतय्‌त नं लाय्‌कादिल। 
मनूतय्‌गु हुलयात खनाः वय्‌कःयात माया वन, छाय्‌धाःसा इपिं जवाः मदुपिं फैचात थें हाःनाः मदयाः उखेलाः थुखेलाः मदयाच्‍वन। 
अले वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “बाली लयेगु ला यक्‍व हे दु, बाली लइपिं धाःसा कम जक दु। 
अय्‌जूगुलिं बाली थुवाःयात बाली लइपिं छ्वयाहयादिसँ धकाः प्रार्थना या।” 
