लूका.
17.
येशूं चेलातय्‌त धयादिल – “छतां न छतां ला मनूतय्‌त पाप या हे याकी, तर अथे पाप याकूम्‍ह मनूयात धिक्‍कार दु। 
सुनां थथे चिधंम्‍ह छम्‍ह मनूयात जक नं पापय् लाकी, वयात गःपतय् ल्‍वहंघः घाकाः समुद्रय् वांछ्वयेगु हे बांलाइ। 
अय्‌जूगुलिं होश या। “छिमि दाजुकिजापिन्‍सं पाप याना च्‍वंसा इमित अथे याये मते धकाः हक्‍कि। अले इमिसं पश्‍चाताप याःसा इमित क्षमा या। 
इमिसं न्‍हिच्‍छिइ न्‍हय्‌कः छिमिगु विरोधय् पाप यानाः न्‍हय्‌कः तकं छिमिथाय् वयाः ‘जिं पश्‍चाताप याये’ धकाः धाः वःसा छिमिसं क्षमा ब्‍यु।” 
अले प्रेरिततय्‌सं प्रभुयात धाल – “जिमिगु विश्‍वास अप्‍वः दय्‌का बियादिसँ।” 
अले वय्‌कलं धयादिल – “छिमिके तू छग्‍वःति जक विश्‍वास दुसां छिमिसं थ्‍व हाकुगु किम्‍बु मायात – ‘ल्‍यहेँ दनाः समुद्रय् ला हुँ’ धाःसा छिमिगु खँ वं न्‍यनी।” 
“छिपिं मध्‍ये सुनां थः च्‍यःयात बुँइ ज्‍या यानाः लिहां वइबलय् वा फैजवाः लिहां वइबलय् ‘याकनं न निं न’ धकाः धाइ ला? 
छिमिसं वयात थथे ला धाइ – ‘वनाः याकनं नयेगु ज्‍वरय् या, अले जि नये मधुंतले पियाच्‍वँ। जिं नये धुंकाः तिनि छं न।’ 
थथे धाःथें यात धकाः छिमिसं च्‍यःयात गुबलें स्‍याबास बिया ला? 
अथे हे छिमिसं नं छिमित या धकाः धाःगु ज्‍या याये सिधय्‌का थथे धा – ‘जिपिं ला च्‍यःत जक खः। जिमिसं ला जिमित ब्‍वःगु ज्‍या जक याना।’” 
येशू यरूशलेमपाखे झाःबलय् सामरिया व गालीलयागु दथुं दथुं झाल। 
छगू गामय् थ्‍यनी थें च्‍वंकाः वय्‌कलं झिम्‍ह कोह्रितय्‌त नापलात। इमिसं तापाकं हे दनाः 
तःसलं थथे धयाहल – “प्रभु येशू, जिमित दया यानादिसँ।” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिमिसं पुजाहारीयाथाय् वनाः थःगु म्‍ह क्‍यनाब्‍यु।” लँय् वँवं हे इमिगु कोह्रि ल्‍वय् लाया वन। 
कोह्रि ल्‍वय् लाःगु सीकाः छम्‍ह मनू तसकं लय्‌लय्‌तातां तःसलं परमेश्‍वरयात जयजय यानाः लिहां वल। 
वं वय्‌कःयागु तुतिइ भ्‍वपुयाः सुभाय् बिल। व लिहां वःम्‍ह सामरी खः। 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं झिम्‍ह कोह्रितय्‌त लाय्‌का बियागु मखु ला? मेपिं गुम्‍ह गन वन? 
थ्‍व यहूदीमखुम्‍ह छम्‍हय्‌सिनं जक वयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बिल, मेपिन्‍सं छाय् परमेश्‍वरयात सुभाय् ब्‍यू मवल?” 
अले वयात धयादिल – “दँ, छेँय् हुँ। छं विश्‍वास याःगुलिं हे छंगु कोह्रि ल्‍वय् लात।” 
सुं फरिसीतय्‌सं परमेश्‍वरयागु राज्‍य गुबलय् वइ धकाः येशूयाके न्‍यन। अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍य खनेदय्‌कः वइ मखु। 
सुनानं परमेश्‍वरयागु राज्‍य ‘थन दु’, ‘अन दु’ धकाः धाये फइ मखु, छाय्‌धाःसा परमेश्‍वरयागु राज्‍य छिकपिनिगु हे दथुइ दु।” 
अले वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “छन्‍हु अज्‍याःगु नं दिं वइतिनि गुखुन्‍हु छिमिसं मनूया काय्‌यात छकः जक स्‍वये दःसां ज्‍यू, धकाः धाइ। तर छिमिसं स्‍वये खनी मखु। 
मनूतय्‌सं छिमित – ‘स्‍व, अन दु’, ‘स्‍व, थन दु’ धकाः धाइ। तर छिमिसं इमिसं धाःगु खँ न्‍यने मते, अले इमिसं धाःथाय् नं वने मते। 
गथे आकाशय् हावलासा त्‍वइबलय् छगू कुनं मेगु कुनय् थ्‍यंक जः खइ। मनूया काय् वइगु दिनय् नं अथे हे खने दइ। 
न्‍हापालाक ला वं तःतामछि दुःखकष्‍ट सी मानि। अले हानं थौंकन्‍हय्‌यापिं मनूतय्‌सं वयात मयय्‌की। 
“गथे नोआयागु पालय् जूगु खः मनूया काय्‌यागु पालय् नं अथे जुइ। 
नोआ लःजहाजय् दुहां मवंतले मनूतय्‌सं नयेत्‍वने याना हे च्‍वन, ब्‍याहा याना हे च्‍वन, अले बिया छ्वयेगु नं याना हे च्‍वन, अले ला छक्‍कलं हे इमित लखं त्‍वपू वल, थुकथं इपिं फुक्‍कं सिनावन। 
“लोतयागु पालय् नं अथे हे जुल। मनूतय्‌सं नयेत्‍वनेगु, न्‍यायेगु मीगु, पीगु व दय्‌केगु याना हे च्‍वन। 
उबलय् हे लोतं सदोम त्‍वःतेवं आकाशं मि व गन्‍धक गायाः इपिं फुक्‍कं सिनावन। 
मनूया काय् वइबलय् नं अथे हे जुइ। 
अबलय् कःसिइ च्‍वनाच्‍वंम्‍ह मनू थःगु सम्‍पत्ति कायेत तकं छेँय् दुने वने लाइ मखु। अथे हे बुँइ ज्‍या यानाच्‍वंम्‍ह छेँय् तकं वये लाइ मखु। 
लोतया कलाःयात लुमंकी। 
थःगु प्राण बचय् यायेत जक स्‍वइम्‍ह मनू नाश जुयावनी। सुनां थःगु प्राण पाइ व बचय् जुइ। 
जिं छिमित धाये – उखुन्‍हु चान्‍हय् छपाः लासाय् द्यनाच्‍वंपिं निम्‍ह मध्‍ये छम्‍हय्‌सित यंकी, मेम्‍हय्‌सित त्‍वःताथकी। 
नापं घः क्‍यला च्‍वंपिं निम्‍ह मिस्‍त मध्‍ये छम्‍हय्‌सित यंकी, मेम्‍हय्‌सित त्‍वःताथकी। 
अथे हे बुँइ च्‍वंपिं निम्‍ह मनूत मध्‍ये छम्‍हय्‌सित यंकी, मेम्‍हय्‌सित त्‍वःताथकी।” 
अले इमिसं वय्‌कःयात धाल – “गन प्रभु?” वय्‌कलं धयादिल – “गन सीम्‍ह दु अन गिद्ध नं मुं वइ।” 
