मत्ती.
24.
येशू देगलं पिहां वयाः अनं झायेत्‍यंबलय् चेलातय्‌सं वय्‌कःया सत्तीक वयाः अन च्‍वंगु देगःत क्‍यन। 
अले वय्‌कलं धयादिल – “बांलाक स्‍वयाच्‍वँ। जिं छिमित खःगु खँ धाये – थ्‍व फुक्‍क दुना वनाः ल्‍वहं छगः नं दइ मखुत।” 
येशू जैतून डाँडाय् फ्‍यतुना च्‍वनादीबलय् चेलातय्‌सं सुतुक्‍क वयाः धाल – “छिं धयादी थें गुबलय् जुइ? अले छि झायादीगु व संसार नाश जुया वनीगु खँ जिमिसं गथे याना सीकेगु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “होश‍यानाच्‍वँ, सुनानं छिमिगु मिखाय् धुलं छ्वाके मफयेमा। 
छाय्‌धाःसा यक्‍व हे मनूतय्‌सं वयाः – ‘जि मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट खः’ धकाः छिमिगु मिखाय् धुलं छ्वाकेत स्‍वइ। 
छिमिसं जवंखवं तसकं ल्‍वापु जूगु व ल्‍वापुया सः ताइ। अय्‌सां छिपिं ग्‍याये मते, छाय्‌धाःसा थथे ला जुइ हे माः। अय्‌नं थथे जुइवं तुं संसार नाश जुयावनी मखु। 
देश देशयापिनि दथुइ ल्‍वापु जुइ। राज्‍य राज्‍यया दथुइ ल्‍वापु जुइ। थाय् थासय् अनिकाल जुइ, अले भ्‍वखाय् ब्‍वइ। 
थ्‍व ला दुःखकष्‍टयागु छुमां जक खः।” 
“उबलय् मनूतय्‌सं छिमित ज्‍वनाः सजाँय बीकी, अले छिमित स्‍यानाछ्वइ। थथे जिगु नामं यानाः छिमित सकसिनं हेला याइ। 
उबलय् तःम्‍हय्‌सिनं हे जितः विश्‍वास यायेगु त्‍वःताछ्वइ। छम्‍हं मेम्‍हय्‌सित धोखा बी, थःथवय् हेला याना जुइ। 
अले फताहा अगमवक्तात यक्‍वसिनं वयाः तःम्‍हय्‌सित हे झंगःलाना थकी। 
प्‍यखें मभिंगु मभिंगु ज्‍याखँ जक अप्‍वः जुया वइ, अले मनूतय्‌सं माया यायेगु नं त्‍वःताछ्वइ। 
लिपा तक क्‍वात्तुक विश्‍वास यानाः सह यानाच्‍वंम्‍ह धाःसा बचय् जुइ। 
परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु भिंगु खँ संसारय् न्‍यंकभनं न्‍यंके धुंकाः थ्‍व संसार नाश जुयावनी।” 
“अगमवक्ता दानिएलं पवित्रगु थासय् घच्‍चायापुगु व ग्‍यानापुगु ज्‍या जुइ धयाथकूगु खँ छिमिसं स्‍वये दइ।” (थ्‍व खँ ब्‍वंम्‍हय्‌सिनं थुइमा) 
“उबलय् यहूदियाय् च्‍वनाच्‍वंपिं पहाडय् बिस्‍युं वनेमाली। 
कःसिइ च्‍वनाच्‍वंपिन्‍सं थःगु मालसामान कायेत तकं क्‍वहां वने लाइ मखु। 
बुँइ ज्‍या याना च्‍वंपिन्‍सं थःगु वसः कायेत तकं छेँ वने लाइ मखु। 
प्‍वाथय् दुपिं व दुरुत्‍वंम्‍ह मचा दुपिं मिसातय्‌त तसकं सास्‍ती जुइ। 
चिकुलाबलय् व विश्रामबार खुन्‍हु थथे मजुइमा धकाः परमेश्‍वरयात प्रार्थना याना च्‍वँ। 
उबलय् तसकं सास्‍ती जुइ। सृष्‍टि जूबलय् निसें आः तकं थपाय्‌सकं सास्‍ती जूगु मदुनि। अले लिपा नं गुब्‍सं जुइ मखु। 
परमेश्‍वरं व ईयात चिहाकय्‌का मदीसा सुं हे बचय् जुइ मखु। वय्‌कलं थःम्‍हं ल्‍ययातःपिं मनूतय्‌गु निंतिं व ईयात चिहाकय्‌कादी।” 
“उबलय् सुनानं ‘मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट थन दु, अन दु’ धकाः धाल धायेवं छिमिसं पत्‍याः याये मते। 
छाय्‌धाःसा उबलय् फताहा ख्रीष्‍टत व फताहा अगमवक्तात खनेदय्‌कः वइ। इमिसं फतिंफतले परमेश्‍वरं ल्‍ययातःपिं मनूतय्‌त झंगःलायेत ततःधंगु चिं व अजू चायापुगु ज्‍या यानाक्‍यनी। 
स्‍व, थथे जुइतिनि धकाः जिं छिमित न्‍हापां हे धयाबियागु दु।” 
“मनूतय्‌सं छिमित ‘मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट मरुभूमिइ झायाच्‍वंगु दु’ धकाः धाः वःसां छिपिं अन वने मते। इमिसं ‘वय्‌कः ला क्‍वथाय् दुने दु’ धकाः धाःसां छिमिसं पत्‍याः याये मते। 
छाय्‌धाःसा पुर्बय् हावलासा त्‍वइबलय् पच्‍छिमय् थ्‍यंक खने दइ थें मनूया काय् वइबलय् नं फुक्‍कसिनं खनी। 
गन सीम्‍ह दु अन गिद्ध नं मुं वइ।” 
“थथे दुःखकष्‍ट जुइ धुनेवं “‘सूर्य खिउँया वनी, तिमिला बुलुयावनी, अले आकाशय् च्‍वंगु नगुत कुतुं वनी, थथे आकाशय् च्‍वंगु शक्ति खाइ।’ 
“थुलि जुइ धुंकाः आकाशय् मनूया काय् वइगु चिं खने दइ। अले मनूया काय्‌यात तःधंगु शक्ति ज्‍वनाः झःझः धाय्‌क सुपाँचय् वयाच्‍वंगु खनी। थ्‍व खनाः संसारय् च्‍वंपिं फुक्‍क कुलयापिं मनूत ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वइ। 
अले तुरहीया सःलिसें मनूया काय्‌नं स्‍वर्गदूततय्‌त पृथ्‍वीया प्‍यखें छ्वइ। इमिसं परमेश्‍वरं ल्‍ययातःपिन्‍त मुंका हइ। 
“यःमरिमापाखें छिमिसं छता खँ सीकि। थुकी चुलि जायावल कि वर्षा वल धकाः छिमिसं सीका काइ। 
थुकथं जिं धया थें जुयावल कि छिमिसं मनूया काय् वइन धकाः सीकि। 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – आःयापिं मनूत सिनावने न्‍ह्यः हे जिं धया थें जुइ। 
आकाश व पृथ्‍वी मदयावनी, अय्‌नं जिगु वचन मदयावनी मखु। 
“थथे गुबलय्, अले गुखुन्‍हु जुइ धकाः सुनानं मस्‍यू। स्‍वर्गय् च्‍वंपिं स्‍वर्गदूततय्‌सं व परमेश्‍वरया काय्‌नं नं थ्‍व खँ मस्‍यू। परमेश्‍वर बाःनं जक स्‍यू। 
“नोआयागु पालय् गथे जूगु खः मनूया काय् वइबलय् नं अथे हे जुइ। 
लखं जाये न्‍ह्यः तकं मनूतय्‌सं नयेत्‍वने यानाच्‍वन, ब्‍याहा यायेगु व बिया छ्वयेगु यानाच्‍वन। नोआ लःजहाजय् मच्‍वंतले इमिसं थथे यानाच्‍वन। 
लखं चुइके मयंतले ला इमिसं छुं हे बिचाः मयाः। मनूया काय् वइबलय् नं अथे हे जुइ। 
“बुँइ ज्‍या यानाच्‍वंपिं निम्‍ह मनूत मध्‍ये छम्‍हय्‌सित यंकी, मेम्‍हय्‌सित त्‍वःताथकी। 
घः क्‍यला च्‍वंपिं निम्‍ह मिसात मध्‍ये छम्‍हय्‌सित यंकी, मेम्‍हय्‌सित त्‍वःताथकी। 
“उकिं होश‍यानाच्‍वँ, छाय्‌धाःसा छिमिसं छिमि प्रभु गुबलय् वइ धकाः मस्‍यू। 
छिमिसं सि हे स्‍यू – थःगु छेँय् खुँ वइगु खँ सिल कि छेँ थुवाः चच्‍छिं मद्यंसे पियाच्‍वनी। अले खुं खुया यने फइ मखु। 
उकिं छिमिसं नं होश‍यानाच्‍वँ, छाय्‌धाःसा छिमिसं मतिइ हे मतःबलय् मनूया काय् वइ। 
“भिंम्‍ह व विश्‍वास याये बहःम्‍ह च्‍यः सु जुइ? सुयात वया मालिकं मेपिं च्‍यःतय्‌त ठीक ठीक इलय् नके त्‍वंकेगु ज्‍या बियाः इमि नायः याना तइ, व हे जुइ। 
वं अथे ज्‍या यानाच्‍वंगु खनाः मालिकं वयात गुलि स्‍याबास बी। 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – वया मालिकं वयात थःगु सर्बय तकं लःल्‍हाना तइ। 
मभिंम्‍ह जुल धाःसा वं – ‘जिमि मालिक तःन्‍हु लिपातिनि वइ’ धकाः मतिइ तयाः 
अय्‌लाःगुलुत नाप नयेत्‍वने यानाः मेपिं च्‍यःतय्‌त दाया जुइ। 
छन्‍हु वं मतिइ हे मखंबलय् वया मालिकं आकाझाकां थ्‍यंकः वयाः 
वयात स्‍यानाः निपाः ख्‍वाःपाः दुपिं च्‍वनी थाय् वांछ्वइ। अन हे इपिं ख्‍व जक ख्‍वयाः वा न्‍ह्ययाः च्‍वनेमाली। 
