अय्‍यूब.
5.
“अय् अय्‍यूब, सःतादिसँ सा, छितः लिसः बीम्‍ह सुं दु ला? स्‍वर्गदूत मध्‍ये छि सुपाखे फहिलादीगु? 
धात्‍थें तमं मूर्खयात स्‍याइ, अले दाहं छुं मस्‍यूपिन्‍त स्‍याइ। 
मूर्खं हा काःगु जिं खनागु दु, तर वयागु छेँयात आकाझाकां सराः लात। 
वया मस्‍त गुबलें सुरक्षित जुइ मखु। अदालतय् इमित क्‍वत्‍यकेबीगु। अदालतय् इमित बचय् याइपिं सुं मदुगु जिं खना। 
वं लःगु बाली नये मखंपिन्‍सं नइ। कंया दथुइ बुयावःगु नं मुनाः यंकी। प्‍याःचाःपिन्‍सं वयागु धन सम्‍पत्तिया लोभ याइगु। 
छाय्‌धाःसा चां विपत्ति दयावइ मखु, न जमिनं दुःख बुयावइ। 
मिया कुचा च्‍वय् ब्‍वया वंगु थें, मनू नं दुःख सीत हे बुइ। 
जि जूगु जूसा, जिं जिगु बिन्‍ति परमेश्‍वरयात हे छायेगु जुइगु, अले जिगु मुद्दा वय्‌कःया न्‍ह्यःने हे तयेगु जुइगु। 
वय्‌कलं ततःधंगु व थुइके मफइगु, अल्‍याख अजू चाइपुगु ज्‍या यानादी। 
वय्‌कलं पृथ्‍वीइ वा वय्‌कादी, अले बुँइ बुँइ लः छ्वयाहयादी। 
वय्‌कलं क्‍वमिलुतय्‌त तःधंकादी, अले दुःखं च्‍वंपिन्‍त सुरक्षित थासय् थकयादी। 
धूर्ततय्‌गु ग्‍वसाःयात वय्‌कलं स्‍यंकादी, अले इपिं ताःलाइ मखु। 
वय्‌कलं बुद्धिमानतय्‌त इमिगु हे चलाखिइ ज्‍वनादी, अले धूर्ततय्‌गु योजनायात स्‍यंकादी। 
इमिके न्‍हिनय् हे खिउँगु वइ, न्‍हिनय् हे इपिं चान्‍हय् थें पचिपचि याना जुइ। 
तर वय्‌कलं मगाःमचाःपिन्‍त बल्‍लाःपिनिगु म्‍हुतुया तरवारपाखें अले गरीबतय्‌त शक्ति दुपिनिगु ल्‍हातं बचय् यानादी। 
उकिं गरीबतय्‌गु आशा दइ, अले अन्‍यायं थःगु म्‍हुतुप्‍वाः ति। 
व मनू धन्‍यम्‍ह खः, गुम्‍हसित परमेश्‍वरं न्‍वानादी। उकिं दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं ब्‍वःबियादीबलय् तंचाये मते। 
छाय्‌धाःसा वय्‌कलं घाःपाः यानादी, तर वय्‌कलं पट्टी चिनादी, वय्‌कलं घाःपाः यानादी, तर वय्‌कःया ल्‍हातं लाय्‌का नं दी। 
खुगू विपत्तितपाखें वय्‌कलं छन्‍त बचय् यानादी। न्‍हय्‌कःखुसीया विपत्तिं नं छंगु छुं स्‍यनी मखु। 
अनिकालया इलय् वय्‌कलं छन्‍त सीगुपाखें बचय् यानादी। वय्‌कलं छन्‍त लडाइँलय् तरवारपाखें बचय् यानादी। 
छ निन्‍दायागु कोर्रापाखें बचय् जुयाच्‍वनी, विनाश वइबलय् छ ग्‍यायेमाली मखु। 
विनाश व अनिकालया इलय् छ न्‍हिली, अले गुँपशुत खनाः छ ग्‍यायेमाली मखु। 
छं बुँयागु ल्‍वहंतनापं बाचा ची, गुँपशुत छनापं मिलय् जुयाच्‍वनी। 
छंगु पाल सुरक्षित दु धकाः छं सी, छं थःगु सम्‍पत्ति बांलाक स्‍वइबलय् छुं नं तंगु दइ मखु। 
छं यक्‍व मस्‍त दइ, छिमि सन्‍तान घाँय् थें यक्‍व दइ। 
ई वइबलय् गथे खलाय् बाली वइ अथे हे पूरा आयु म्‍वानाः छ चिहानय् थ्‍यनी। 
स्‍व, जिमिसं थ्‍व फुक्‍क जाँचय् यानागु दु। थ्‍व धात्‍थेंगु खः। उकिं थ्‍व न्‍यनादिसँ अले थःके लागू यानादिसँ।” 
