अय्‍यूब.
21.
अले अय्‍यूबं लिसः बिल, 
“जिगु खँ बांलाक न्‍यनादिसँ। थ्‍व हे छिकपिन्‍सं जितः बियादीगु सान्‍त्‍वना जुइमा। 
जिं खँ ल्‍हायेबलय् छिकपिन्‍सं न्‍यनादिसँ। जिं नवाये धुंकाः छिकपिन्‍सं जितः हेस्‍यासां ज्‍यू। 
छु जिगु ल्‍वापु मनूतनापं खः ला? जि छाय् आय्‌मबुयेगु? 
जितः स्‍वयादिसँ, अले छक्‍क जुयादिसँ। छिगु ल्‍हातं छिगु ख्‍वाः त्‍वपुयादिसँ। 
जिं थुकिया बारे बिचाः यायेबलय् जि ग्‍याः, अले जिगु म्‍ह छम्‍हं थुरथुर खाइगु। 
दुष्‍टत छाय् ताःई तक म्‍वानाच्‍वनीगु? इपिं छाय् बुरा जुइगु अले ताःलाइगु? 
इमि काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं बांलाक हुर्के जूगु व बांलाक च्‍वंगु, इपिं थः छय्‌पिं खनाः लय्‌तायाच्‍वनी। 
इमि परिवार सुरक्षित व भयपाखें स्‍वतन्‍त्र जुइ। परमेश्‍वरया न्‍याययागु सजाँय इमिके लाइ मखु। 
इमि सा-द्वहंतय्‌सं मचा बुइकी। इमि मचा कुहां वनी मखु। 
इमि काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं चिधिकःपिं भ्‍याःचात थें म्‍हितेत ब्‍वाँय् वनी। इमि चिचिधिकःपिं मस्‍त प्‍याखं ल्‍हुल्‍हुं तिंन्‍हुइ। 
इमिसं भुस्‍याः व वीणा थानाः लसता हनी। बांसुरीया सलय् इपिं लय्‌ताइ। 
सुखय् इमिसं जीवन हनी अले याउँक सी। 
अय्‌नं इमिसं परमेश्‍वरयात धाइ, ‘जिमित त्‍वःतादिसँ। जिमित छिगु लँपु सीकेमास्‍ति मवः। 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वर सु खः धकाः जिमिसं वय्‌कःयात आराधना यायेत? वय्‌कःयात प्रार्थना यानाः जिमित छु दइ?’ 
तर दुष्‍टतय्‌गु बांलाःगु अवस्‍था इमिगु थःगु हे ल्‍हातय् मदु, उकिं दुष्‍टतय्‌गु सल्‍लाह जिं मानय् याये मखु। 
अय्‌नं ग्‍वःकः दुष्‍टतय्‌गु मत स्‍याइ? ग्‍वःकः इमिगु विपत्ति इमिके हे वइ? परमेश्‍वरं तंम्‍वय् दुष्‍टयात गुबलय् सजाँय बियादी? 
दुष्‍टम्‍ह मनू ग्‍वःकः फसय् सुपः थें, व तसकं वःगु फसं ब्‍वय्‌कूगु छ्वस थें जुइगु? 
छिकपिन्‍सं धाइगु, ‘अधर्मया सजाँय परमेश्‍वरं वया काय् म्‍ह्याय्‌पिन्‍त ल्‍यंकातःगु दइ।’ तर परमेश्‍वरं इमित हे सजाँय बियादीमा, थुकथं इमिसं थ्‍व सी। 
वयागु मिखां हे इमिके वइगु नाश खनेमा, अले दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरयागु तं इमिसं त्‍वनेमा। 
मनूयागु थःगु हे जीवन सिधल धाःसा, छु वं थःकाय् म्‍ह्याय्‌पिनिगु सुखया च्‍यूताः काइ ला? 
मनुखं परमेश्‍वरयात ज्ञान स्‍यने फइ ला? छाय्‌धाःसा वय्‌कलं स्‍वर्गय् दुपिन्‍त नं न्‍याय यानादी। 
गुलिं मनूतय्‌गु उसाँय् सीबलय् तक नं बांलानाच्‍वनी, व याउँक सी। 
वयागु म्‍ह तसकं बल्‍लानावनी, वयागु क्‍वँचय् स्‍यः यक्‍व दइ। 
गुलिंसित धाःसा गुबलें सुख दइ मखु, इमित न्‍ह्याबलें दुःख जुयाच्‍वनी अले सी। 
उपिं सकसितं चाय् नापनापं थुनी, अले कीचातय्‌सं इमित त्‍वपुइ। 
छिकपिन्‍सं छु बिचाः यानाच्‍वनादीगु दु जिं बांलाक स्‍यू, अले जिगु विरोधय् ग्‍वयाच्‍वंगु छिकपिनिगु ग्‍वसाः जिं स्‍यू। 
आः व तःधंम्‍ह मनूया छेँ गन दु ग्‍वः? व दुष्‍टयागु छेँ छु जुल धकाः छिकपिन्‍सं न्‍यनादी। 
छिकपिन्‍सं अनं जुयावनीपिं लँजुवाःतय्‌त मन्‍यना ला? इमिगु दसियात छिमिसं मानय् मयायेगु ला? 
विपत्तिया दिनय् दुष्‍ट सुरक्षित जुयाच्‍वनी, तंया दिनय् वयात बचय् याइ। 
सुनानं वयागु ख्‍वाःया न्‍ह्यःने वयात दोषी ठहरय् याइ मखु। वं याःगु ज्‍याया निंतिं सुनानं पलेसा काइ मखु। 
वयात चिहानय् यंकीबलय् सकलें मनूत वया ल्‍यू वनी, अले अल्‍याख मनूत वयागु न्‍ह्यःने वनी, वयागु चिहानय् पाः तइ बँय् च्‍वंगु चा वयात साइ। 
उकिं छिकपिनिगु बकंफुसुलु खं जितः गय् यानाः सान्‍त्‍वना बी? छिकपिनिगु लिसलय् खःगु खँ छगू नं दइ मखु।” 
