इजकिएल.
9.
हाकनं वय्‌कलं तसकं हालाः थथे धाःगु जिं ताल, “शहरयात सजाँय बीत ल्‍ययातःपिं मनूतय्‌त जिगु न्‍ह्यःने हजि! इपिं सकसिनं ल्‍हातय् थथःगु हतियार ज्‍वनाच्‍वंगु जुइमाः।” 
अले खुम्‍ह मनू ल्‍हातय् थथःगु ग्‍यानापुगु हतियार ज्‍वनाः उत्तरपाखे स्‍वःगु च्‍वय्‌यागु ध्‍वाखां वल। इपिंनापं भिंगु सुतिया वसः फिनातःम्‍ह व जँय् मसी थल घानातःम्‍ह छम्‍ह मनू दु। इपिं दुहां वयाः कँय्‌या वेदीया लिक्‍क दन। 
इस्राएलया परमेश्‍वरया महिमा धाःसा करूबतय् च्‍वय्‌नं थाहां वनाः देगःया लुखाखलुइ वल। अले परमप्रभुं व सुतिया वसः फिनातःम्‍ह व मसी थल घानातःम्‍ह मनूयात थःथाय् सःतादिल, 
अले वयात धयादिल, “यरूशलेम शहरया फुक्‍क थासय् वनाः अन याःगु फुक्‍क घच्‍चाइपुगु ज्‍याया निंतिं नुगः मछिंकुपिं व बिलाप याःपिं सकलें मनूतय्‌गु कपालय् छगू चिं ति!” 
वय्‌कलं मेपिन्‍त नं जिं तायेक थथे धयादिल, “छिपिं नं वयागु ल्‍यूल्‍यू शहरया फुक्‍क थासय् वनाः स्‍या, सुयातं दया याये मते! 
बुरापिं मनूत, ल्‍याय्‌म्‍हपिं ल्‍यासेपिं, मिस्‍त व मस्‍त सकसितं स्‍यानाछ्व! तर कपालय् व चिं दुपिं सुयातं नं थी मते! जिगु पवित्रगु थासं हे शुरु या।” उकिं इमिसं देगःया न्‍ह्यःने दुपिं धर्म गुरुतपाखें हे थ्‍व ज्‍या शुरु यात। 
अले वय्‌कलं इमित धयादिल, “देगःयात अशुद्ध यानाब्‍यु, स्‍याःपिं मनूतय्‌गु सीम्‍हं चुकत जाय्‌काब्‍यु, हुँ!” उकिं इपिं वनाः शहरया प्‍यखेरं मनूत स्‍यात। 
इमिसं स्‍यानाच्‍वंबलय् जि छम्‍ह जक ल्‍यन। अले बँय् भ्‍वसुलाः ख्‍वख्‍वं जिं धया, “हे परमप्रभु परमेश्‍वर, यरूशलेमय् थःगु तं प्‍वंकादीबलय् इस्राएलयापिं ल्‍यंपिं सकसितं नं छिं स्‍यानादी ला?” 
वय्‌कलं जितः धयादिल, “इस्राएल व यहूदाया घरानाया पाप तसकं तःधं। देश मनू स्‍यायेगु ज्‍यां जाःगु दु अले शहर अन्‍यायनं जाःगु दु। इमिसं धाइगु, ‘परमप्रभुं देशयात त्‍वःतादीगु दु, परमप्रभुं मखं।’ 
उकिं जिं धाःसा, जिं थःगु मिखा मेखेपाखे स्‍वय्‌के, अले जिं इमित भचा नं दया याये मखु, तर इमिसं छु याःगु दु, इमिगु ज्‍याया लिच्‍वः जिं इमिगु हे छेनय् प्‍वंकाबी।” 
अले व सुतिया वसः फिनातःम्‍ह व जँय् मसी थल घानातःम्‍ह मनुखं थथे धकाः खबर बिल, “छिं जितः आज्ञा बियादीगु थें हे जिं यानागु दु।” 
