प्रस्‍थान.
32.
मनूतय्‌सं मोशायात गुँच्‍वकां क्‍वहां वयेत लिबाका च्‍वंगु खनाः हारूनयाथाय् मूं वनाः वयात थथे धाल, “जिमिगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः वनेत द्यः दय्‌कादिसँ छाय्‌धाःसा जिमित मिश्रं पितहःम्‍ह मोशायात छु जुल जिमिसं मस्‍यू।” 
अले हारूनं इमित धाल, “छिमि कलाः व काय् म्‍ह्याय्‌पिनिगु न्‍हाय्‌पनय्‌ च्‍वंगु लुँया चाःचा त्‍वःकाः जिथाय् हजि।” 
अले फुक्‍कं मनूतय्‌सं थथःगु न्‍हाय्‌पनय्‌ च्‍वंगु लुँयागु चाःचा त्‍वःयाः हारूनयाथाय् हल। 
वं उकियात इमिगु ल्‍हातं कयाः नाय्‌काः कतां कियाः उकिं छम्‍ह द्वहंचाया मूर्ति दय्‌कल। अले मनूतय्‌सं थःथवय् धाल, “हे इस्राएलीत, छिमित मिश्रं पितहःम्‍ह छिमि द्यः थ्‍व हे खः।” 
थ्‍व खनाः हारूनं द्वहंचाया न्‍ह्यःने छगू वेदी दय्‌कल। वं थथे धकाः च्‍वय्‌कल, “कन्‍हय् परमप्रभुया निंतिं छगू नखः जुइ।” 
अले कन्‍हय् खुन्‍हु सुथय् न्‍हापां मनूतय्‌सं होमबलि छाल, अले मेलबलि नं हल। इपिं फेतुनाः नयेत्‍वने धुंकाः दनाः यःयःथें सन। 
अले परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “याकनं क्‍वय् क्‍वहां हुँ छाय्‌धाःसा छं मिश्रं पित हःपिं मनूत स्‍यनावने धुंकल। 
इपिं जिं उजं बियागु लँपुपाखें याकनं हे फहिलाः मेखेपाखे वंगु दु। आः ला इमिसं थःगु निंतिं छम्‍ह द्वहंचाया मूर्ति दय्‌काः वयागु पुजायात, अले बलि छानाः थथे धाल, ‘हे इस्राएलीत, छिमित मिश्रपाखें पितहःम्‍ह द्यः थ्‍व हे खः।’” 
परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “जिं थुपिं मनूतय्‌त खनागु दु, थुपिं जिराहा मनूत खः। 
आः जितः पने मते, छाय्‌धाःसा जिगु तं मि थें च्‍यानाच्‍वंगु दु। जिं इमित भस्‍म यानाछ्वये। अले छपाखें हे जिं तःधंगु जाति दय्‌के।” 
मोशां परमप्रभु थः परमेश्‍वरयात इनाप यानाः धाल, “हे परमप्रभु, छिगु तःधंगु शक्तिं व बल्‍लाःगु ल्‍हातं मिश्रं पित हयादीपिं थः मनूतपाखे छाय् मि थें च्‍याःगु तं पिकयादियागु? 
छिं इमित पर्वतय् स्‍यानाः थ्‍व पृथ्‍वीं इमिगु नां हे हुयाछ्वयेगु मभिंगु बिचालं पित यंकादीगु खः धकाः मिश्रीतय्‌त छाय् धाय्‌के बियेगु? छिगु व मि थें च्‍याःगु तंयात शान्‍त यानादिसँ। अले थःगु मन हिकाः थः मनूतय्‌त नाश जुइगुपाखें बचय् यानादिसँ। 
अब्राहाम, इसहाक व याकूबयात छिं थःगु नामं पाफयाः ‘जिं छिमि सन्‍तान आकाशय् च्‍वंगु नगु थें अप्‍वः दय्‌काबी, जिं बाचा यानागु थ्‍व हे देश छिमि सन्‍तानयात बी अले इमिसं न्‍ह्याबलें अन हे अधिकार याइ धकाः धयादीगु खँ लुमंकादिसँ।’” 
अले परमप्रभुं थः मनूतय्‌त स्‍यंकेगु बिचाःयात हीकादिल। 
अनं लिपा मोशा थःगु ल्‍हातय् बाचाया उपिं ल्‍वहंपौ ज्‍वनाः पर्वतं क्‍वय् क्‍वहां वल। उपिं ल्‍वहंपौलय् निखें च्‍वयातःगु दु। 
थुपिं निपां ल्‍वहंपौ परमेश्‍वरं दय्‌कादीगु खः। उकी च्‍वयातःगु आखः नं वय्‌कलं हे किया च्‍वयादीगु खः। 
यहोशूं मनूत तस्‍सलं हाःगु सः तायाः मोशायात धाल, “छाउनीइ ल्‍वापु जूगु थें सः ताये दयाच्‍वंगु दु।” 
मोशां लिसः बिल, “थ्‍व सः त्‍याःपिनिगु नं मखु बूपिनिगु नं मखु। जिं धाःसा म्‍ये हाःगु सः थें तायाच्‍वनागु दु।” 
मोशां छाउनी न्‍ह्यः वयेवं द्वहंचा व प्‍याखं हुलाच्‍वंगु खनाः तसकं तं पिकाल। अले वं ल्‍वहंपौत गुँया क्‍वय् वान्‍छ्वयाः तछ्यानाबिल। 
अले इमिसं दय्‌कूगु द्वहंचा कयाः वं मिइ छ्वय्‌काः उकियात चुंचुं यानाः लखय् ल्‍वाकछ्याना बिल। अले वं इस्राएलीतय्‌त त्‍वंके बिल। 
अनंलि मोशां हारूनयात धाल, “थुपिं मनूतय्‌सं छितः छु याःगु दु धकाः छिं थुमित थुलि तःधंगु पाप याके बियागु?” 
हारूनं लिसः बिल, “जिमि प्रभु, जि खनाः तंचायादी मते। थुपिं मनूतय्‌त छिं बांलाक म्‍ह हे स्‍यू। थुमिगु मन मभिंपाखे वनाच्‍वंगु दु। 
इमिसं जितः धाल, ‘जिमि न्‍ह्यः न्‍ह्यः वनेत छम्‍ह द्यः दय्‌कि, छाय्‌धाःसा जिमित मिश्रं पितहःम्‍ह मोशायात छु जुल धकाः जिमिसं मस्‍यू।’ 
अथे जुयाः जिं इमित धया, ‘सुयाके सुयाके लुँयागु तिसा दु, व त्‍वयाः हजि।’ अले इमिसं जितः लुँ बिल। जिं लुँयात मिइ तयाबिया, अले थ्‍व द्वहंचा पिहां वल।” 
मोशां मनूत थः यःथें जुयाच्‍वंगु खन। हारूनं इमित कःमघासें थः यःथें वने ब्‍यूगुलिं इपिं थः शत्रुतय् न्‍ह्यःने न्‍हिलेगु हुनि जुल। 
अथे जुयाः मोशां छाउनीया ध्‍वाखाया लिक्‍क दनाः तसलं हालाः धाल, “परमेश्‍वरया पाखेयापिं जिथाय् वा।” अले लेवीया कुलयापिं फुक्‍कं वयाथाय् मूं वल। 
मोशां इमित धाल, “परमप्रभु इस्राएलया परमेश्‍वरं थथे धयादी, ‘छिपिं फुक्‍कसिनं थथःगु तरवार ज्‍वनाः छाउनीयागु छगू कुन्‍चांनिसें मेगु कुन्‍चाय् तक लुखा लुखाय् वनाः थःकिजा, थः पासा व थः जःलाखःलायात स्‍यास्‍यां हुँ।’” 
अले लेवीतय्‌सं मोशां धाःथें यात। व हे दिं स्‍वद्वःति मनूत सित। 
अले मोशां धाल, “थौं छिमिसं थःकाय् व किजापिन्‍त स्‍यानाः थःपिन्‍त परमप्रभुया निंतिं सेवा यायेत लःल्‍हाना ब्‍यूगु दु। थौं वय्‌कलं छिमित तःधंगु आशिष बियादीगु दु।” 
कन्‍हय् खुन्‍हु मोशां मनूतय्‌त धाल, “द्वहंचायात पुजा यानाः छिमिसं तःधंगु पाप याःगु दु। जि परमप्रभुयाथाय् पर्वतय् थहां वने। जिं छिमिगु पापया प्रायश्‍चित याये फइ ला?” 
अले मोशा परमप्रभुयाथाय् थहां वनाः थथे धाल, “मनूतय्‌सं गुलि तःधंगु पाप याःगु दु। इमिसं थःगु निंतिं लुँयाम्‍ह द्यः दय्‌कूगु दु। 
अय्‌जूसां थुमिगु पाप क्षमा यानादिसँ, मखुसा छिं च्‍वयादीगु सफुलिं जिगु नां हुयादिसँ।” 
अले परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “सुनां जिगु विरोधय् पाप याःगु दु, वयागु नां हे जिं थःगु सफुलिं हुयाछ्वये। 
हुँ, जिं छन्‍त धयागु देशय् मनूतय्‌त ब्‍वनायंकि। जिम्‍ह दूत छंगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः वनी। अथेजूसां जिं सजाँय बीगु ई वइबलय् इमित पापया सजाँय बी।” 
हारूनं दय्‌कूम्‍ह द्वहंचायात पुजा याःगुलिं परमप्रभुं इमिथाय् महामारी छ्वयादिल। 
