यशैया.
25.
हे परमप्रभु, छि जिमि परमेश्‍वर खः, जिं छिगु नांयात तःधंके अले छिगु नांया प्रशंसा याये, छाय्‌धाःसा छिं विश्‍वास यायेबहः जुयाः अजू चायापुगु ज्‍या यानादीगु दु, उपिं ज्‍यात यक्‍व न्‍हापा हे छिं ग्‍वसाः ग्‍वयादीगु खः। 
छिं शहरत नाश यानादीगु दु अले इमिगु किल्‍लात नं नाश यानादीगु दु। शत्रुतय्‌सं दय्‌कूगु जुजुया दरबारत नं नाश यानादीगु दु, उपिं हाकनं गुबलें नं दय्‌की मखुत। 
अथे जुयाः बल्‍लाःपिं जातितय्‌सं छिगु प्रशंसा याइ। दया मदुपिनि जातितय् शहरं छितः हनाबना तइ। 
मगाःमचाःपिं व चीमिपिनिगु निंतिं, छि बल्‍लाःगु शरण कायेगु थाय् जुयादीगु दु। छि इमिगु निंतिं ग्‍वःफय् वइबलय् शरण कायेगु थाय् व क्‍वइगु निभालं बचय् जुइत किचः जुयादीगु दु। दयामदुपिं मनूतय्‌सं पखालय् ग्‍वःफय् जू वः थें, 
अले मरुभूमिइ छाःगु निभाः वः थें हमला याइ। तर परमप्रभु, छिं थः शत्रुतय्‌गु म्‍हुतुप्‍वाः तिनादी, अले सुपाँचं ताःन्‍वःगु यात सिचुका ब्‍यु थें छिं दयामदुपिं मनूतय्‌गु सः दिकादी। 
थन सियोन पर्वतय् दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभुं पृथ्‍वीया फुक्‍क जातिया निंतिं छगू भ्‍वय् तयार यानादी। व भ्‍वय् तसकं साःगु चीजबीजं व दक्‍वसिबय् भिंगु दाखमद्यं जाःगु जुइ। 
वय्‌कलं थ्‍व पर्वतय् फुक्‍क मनूतय्‌त फाय्‌का तःगु देवं व फुक्‍क जातियात त्‍वःपुया तःगु तन्‍ना चीकादी। 
वय्‌कलं मृत्‍युयात सदांया निंतिं नुनाछ्वयादी। परमप्रभु परमेश्‍वरं फुक्‍कसिगु मिखां ख्‍वःबि हुयादी। वय्‌कलं फुक्‍क पृथ्‍वीं थः प्रजाया बदनामी चीकाः छ्वयादी। परमप्रभु थःम्‍हं हे थ्‍व खँ धयादीगु दु। 
व दिंखुन्‍हु फुक्‍कसिनं धाइ, “धात्‍थें वय्‌कः हे झी परमेश्‍वर खः। झीसं वय्‌कःयाके भलसा तयाः अले वय्‌कलं हे झीत बचय् यानादिल। वय्‌कः परमप्रभु खः, वय्‌कःयाके हे झीसं भलसा तयागु खः। वय्‌कलं यानादीगु उद्धारया निंतिं झीपिं लय्‌ताया न्‍ह्यइपुकेनु।” 
थ्‍व पर्वतयात परमप्रभुं रक्षा यानादी मोआबया मनूतय्‌त धाःसा छ्वालियात सौलय् न्‍हुत्तुन्‍हु थें न्‍हुयादी। 
गथे लालकाइम्‍हय्‌सिनं लालकायेत ल्‍हाः चकंकी अथे हे वय्‌कलं अन थःगु ल्‍हाः चकंकादी। इमिसं थःपिनिगु ल्‍हाःया चलाखि क्‍यंसां नं परमेश्‍वरं इमिगु घमण्‍डयात क्‍वकयादी। 
छंगु तःतज्‍जाःगु किल्‍लात दुगु पःखात वय्‌कलं थुनादी, अले उमित बँय् धुलय् वान्‍छ्‌वयादी। 
