उपदेशक.
3.
फुक्‍क खँया निंतिं ई दु, अले आकाशया क्‍वय् जुइगु फुक्‍क ज्‍याखँया छगू ई दु। 
बुइगु छगू ई दु, सीगु छगू ई दु। पीगु छगू ई दु, लयेगु छगू ई दु। 
स्‍यायेगु छगू ई दु, लाय्‌केगु छगू ई दु। थुनेगु छगू ई दु, दय्‌केगु छगू ई दु। 
ख्‍वयेगु छगू ई दु, न्‍हिलीगु छगू ई दु। दुखं च्‍वनेगु छगू ई दु, प्‍याखं हुलेगु छगू ई दु। 
ल्‍वहंचा वांछ्वयेगु छगू ई दु, उपिं मुंकेगु छगू ई दु। घय्‌पुइगु छगू ई दु, छुतय् जुइगु छगू ई दु। 
मालेगु छगू ई दु, त्‍वःताबीगु छगू ई दु। तयेगु छगू ई दु, वांछ्वयेगु छगू ई दु। 
खुनाछ्वयेगु छगू ई दु, हाकनं दय्‌केगु छगू ई दु। सुम्‍क च्‍वनेगु छगू ई दु, नवायेगु छगू ई दु। 
माया यायेगु छगू ई दु, घृणा यायेगु छगू ई दु। लडाइँ यायेगु छगू ई दु, मिलय् जुइगु छगू ई दु। 
ज्‍या याइम्‍हय्‌सिनं दुःखसिया वयात छु फाइदा दइ? 
परमेश्‍वरं मनूतय्‌के तयादीगु बोझ जिं खनागु दु। 
वय्‌कलं फुक्‍क खँ थःगु हे इलय् तसकं बांलाका दय्‌कादीगु दु। वय्‌कलं मनूतय्‌गु मनय् अनन्‍त खँया ज्ञान तयादीगु दु। अय्‌नं इमिसं परमेश्‍वरयात शुरुंनिसें लिपा तक हे वय्‌कलं यानादीगु ज्‍याया बारे थुइके मफु। 
जिं थ्‍व खँ थुल की मनूतय्‌सं थःगु जीवन दतलय् लय्‌ताया च्‍वनीगु व भिंगु यायेगु बाहेक मेगु छुं नं बांलाःगु खँ मदु। 
फुक्‍क मनूतय्‌सं बांलाक नयेगु, त्‍वनेगु यायेमा अले थःपिन्‍सं दुःखसिया याःगु ज्‍याय् लुधंकाच्‍वनेमा। थ्‍व परमेश्‍वरया दान खः। 
जिं स्‍यू, परमेश्‍वरं छु यानादी व न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी। उकी झीसं छुं नं तनेगु व लिकाये फइ मखु। मनूतय्‌सं वय्‌कःया भय कायेमा धकाः थथे यानादीगु खः। 
थ्‍व संसारय् छु दु व न्‍हापा हे दुगु खः, अले छु जूवइतिनि व नं न्‍हापा हे जुइ धुंकूगु खः। परमेश्‍वरं न्‍हापा जुइ धुंकूगु ज्‍याखँया ल्‍याःचाः कयादी। 
अले जिं थ्‍व संसारय् मेगु खँ नं खनागु दु। न्‍यायया पलेसा मभिंगु जुयाच्‍वंगु, धार्मिकताया पलेसा मभिंगु जुयाच्‍वंगु दु। 
जिं थःगु मनय् बिचाः याना, “परमेश्‍वरं धर्मी व मभिंपिं निम्‍हय्‌सित नं फैसला यानादी, छाय्‌धाःसा फुक्‍क ज्‍याखँया थःगु हे ई दइ, अले फुक्‍क ज्‍याया ई दु।” 
जिं मनमनं धया, “मनूत ला पशुत थें खः धइगु खँ सीमा धकाः परमेश्‍वरं इमित जाँचय् यानादी। 
मनूतय्‌गु भाग्‍य पशुया थें खः। इपिं निम्‍हय्‌सिगु नं छगू हे भाग्‍य पिया च्‍वनाच्‍वनी। गथे छम्‍ह सी अले मेम्‍ह नं सिनावनी। फुक्‍कसिया छगू हे सासः खः। पशुतय्‌त स्‍वयाः अप्‍वः फाइदा मनूतय्‌त दइ मखु। थुपिं फुक्‍कं सितिं वंगु खँ खः। 
फुक्‍क छगू हे थासय् वनी छाय्‌धाःसा फुक्‍क धुलं वःपिं खः अले फुक्‍क धुलय् हे मिलय् जूवनितिनि। 
मनूतय्‌गु आत्‍मा च्‍वये वनी अले पशुया प्राण धाःसा क्‍वय् चाय् मिलय् जू वनी धकाः सुनां स्‍यू?” 
अथे जुयाः जिं थ्‍व खँ खनागु दु। मनूतय्‌सं थःगु ज्‍याय् लय्‌ताया च्‍वनीगु स्‍वयाः अप्‍वः मेगु भिंगु खँ छु हे मदु, छाय्‌धाःसा थ्‍व हे वं यायेगु ज्‍या खः। छाय्‌धाःसा सुनां वयात लिपा जुइगु खँ क्‍यनाबी फइ? 
