मत्ती.
15.
छन्‍हु यरूशलेमं सुं फरिसी व शास्‍त्रीतय्‌सं वयाः येशूयात न्‍ह्यसः यात – 
“छिकपिनि चेलातय्‌सं तापाःबाज्‍यापिनिगु थितिकुति छाय् मानय् मयाःगु? हानं ल्‍हाः मस्‍युसे नं नइगु?” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “छिमिसं जक छाय् परमेश्‍वरयागु खँ मन्‍यंसे थःगु हे थितिकुति मानय् याना जुया? 
परमेश्‍वरं धयादीगु दु – ‘थः मां बौयात हनाबना ति। मां बौयात म्‍हुतु वाइपिन्‍त स्‍यानाछ्व।’ 
छिमिसं धाःसा थथे धयाजुल – ‘सुनां थः मां बौयात बीमाःगु खँ परमेश्‍वरयात छाये धुन धकाः धाइ, 
वं थः मां बौयात हनाबना तये म्‍वाः।’ थुकथं छिमिसं थःपिनिगु थितिकुतिं यानाः परमेश्‍वरयागु वचनयात ज्‍यालगय् मजूगु यानाब्‍यूगु दु। 
अय् निपाः ख्‍वाःपाः दुपिं, यशैयां छिमिगु खँय् थुकथं पाय्‌छि जुइक हे धया थकल – 
“‘थुमिसं म्‍हुतुं ला जितः तसकं हनाबना तइ। नुगलं धाःसा थुपिं तसकं तापाना च्‍वनी। 
थुमिसं थःपिन्‍सं दय्‌कूगु थितिकुतियात परमेश्‍वरयागु आज्ञा खः धकाः मनूतय्‌त स्‍यना जुइ। उकिं थुमिसं जिगु सेवा याःसां छप्‍तिं ज्‍यालगय् मजू।’” 
येशूं मनूतय्‌त सःताः धयादिल – “न्‍यँ अले थुइकि। 
म्‍हुतुं दुहां वनीगुलिं मनूतय्‌त अशुद्ध याइ मखु, बरु म्‍हुतुं पिहां वइगुलिं इमित अशुद्ध याइ।” 
अले चेलातय्‌सं वयाः वय्‌कःयात धाल – “थ्‍व खँ न्‍यनाः फरिसीत छिनाप तंम्‍वय्‌कल धकाः छिं सिल ला?” 
वय्‌कलं धयादिल – “स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह जिमि बाःनं पिना मदीगु फुक्‍क मायात लिनाछ्वयादी। 
इमित त्‍वःताछ्व। इपिं कांपिं लँजवाः खः। कांम्‍ह मनुखं कांम्‍ह मनूयात ल्‍हाः ज्‍वनाः यंकूसा इपिं निम्‍हं गालय् लाइ।” 
अले पत्रुसं धाल – “जिमित थ्‍व खँ थुइका बियादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिमिसं आः तकं थुइके मफुनि ला? 
छिमिसं नं थुइके मफु ला? मनूतय्‌सं म्‍हुतुं नःगु प्‍वाथय् वनी, अले हानं पिहां तुं वइ। 
मनूतय्‌गु म्‍हुतुं पिहां वःगु खँ धाःसा इमिगु नुगलंनिसें हे पिहां वइ। अले थुकिं यानाः हे इपिं अशुद्ध जुइ। 
छाय्‌धाःसा मनूतय्‌गु नुगलं हे थज्‍याःगु मभिंगु बिचाः पिहां वइ – स्‍यायेगु, व्‍यभिचार यायेगु, खुइगु, मखुगु साक्षी बीगु, मेपिन्‍त मभिंकाः खँ ल्‍हायेगु। 
मनूतय्‌त अशुद्ध याइगु थुकिं हे खः। ल्‍हाः मस्‍युसे नयेवं मनूत अशुद्ध जुइ मखु।” 
येशू अनं टुरोस व सीदोनया थाय् थासय् झाल। 
अन छम्‍ह कनानी मिसां वयाः वय्‌कःयात थथे धाल – “प्रभु, दाऊदया काय्, जितः दया यानादिसँ। जिमि म्‍ह्याय्‌यात भूत दुबिनाः तसकं सास्‍ती जुयाच्‍वन।” 
अय्‌नं वय्‌कलं व मिसायात छसः हे नवाना मदी। अले चेलातय्‌सं वय्‌कःयात बिन्‍ति यात – “थ्‍व मिसा ल्‍यूल्‍यू वयाः हालाच्‍वन, वयात ‘हुँ’ धकाः धयादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “जितः ला झी इस्राएलयापिं तंपिं फैचात मालेत जक छ्वयाहयादीगु खः।” 
थ्‍व न्‍यनाः व मिसा वय्‌कःयागु तुतिइ भ्‍वपुल। अले धाल – “प्रभु, जितः ग्‍वाहालि यानादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “न्‍हापां मस्‍तय्‌त निं गाक्‍क नके ब्‍यु, छाय्‌धाःसा मस्‍तय्‌सं नयाच्‍वंगु लाकाः खिचायात वान्‍छ्वया बी मज्‍यू।” 
वं धाल – “खः प्रभु, अथेसां खिचां नं ला थः मालिकं नःबलय् वाःगु नयेखनी नि।” 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “केहेँ मय्‌जु, छिगु विश्‍वास तसकं तःधं, छिं मनं तुं थें जुइमा।” उबलय् हे वया म्‍ह्याय् लन। 
येशू अनं गालील समुद्र सिथं सिथं झायाः पहाडय् च्‍वय् झायाः च्‍वनादिल। 
अले मनूतय्‌सं वय्‌कःयाथाय् लंग्रा, कां, लाता, ल्‍हाःतुति संके मफुपिं व अथे हे मेमेगु ल्‍वचं कःपिन्‍त हल। वय्‌कलं इमित लाय्‌कादिल। 
थथे लातातय्‌सं नवाःगु, ल्‍हाःतुति मसंपिं लाःगु, लंग्रात न्‍यासि वंगु, कांतय्‌सं मिखां खंगु खनाः मनूत छक्‍क जुल। अले इमिसं इस्राएलीतय् परमेश्‍वरयात तःधंकल। 
येशूं थः चेलातय्‌त सःताः धयादिल – “थ्‍व मनूत खनाः जितः तसकं माया वन। थुपिं जि नाप च्‍वनाच्‍वंगु स्‍वन्‍हु दये धुंकल। नयेगु नं छुं हे मदु। जिं इमित मनकुसे लिछ्वय् मास्‍ति मवः, छाय्‌धाःसा भाःपी मफयाः थुपिं लँय् हे मूर्छा जुइ।” 
चेलातय्‌सं धाल – “थुलिमछिसित नकेत झीसं थज्‍याःगु सुं मदुगु थासय् गन कयाः हयेगु?” 
अले वय्‌कलं न्‍यनादिल – “छिमिके ग्‍वःपाः मरि दु?” इमिसं धाल – “न्‍हय्‌पाः मरि व चिचिधिपिं न्‍या भचा दु।” 
अले वय्‌कलं फुक्‍कसितं बँय् फ्‍यतुकादिल। 
अनंलि वय्‌कलं न्‍हय्‌पा मरि व न्‍या ल्‍हातय् कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियादिल। अले मरि कुचा थलाः चेलातय्‌त बियादिल। इमिसं मनूतय्‌त इनाबिल। 
अले इमिसं यतले नल। इनाः ल्‍यं दुगु न्‍हय्‌ग दाला मुंकल। 
मस्‍त व मिसात ल्‍याः मतसे अन नःपिं मिजंत जक प्‍यद्वः ति दु। 
अले अन दुपिं ग्‍वाः ग्‍वाः मनूतय्‌त बिदा बियाः वय्‌कः नांचाय् च्‍वनाः मगादानया इलाकाय् झाल। 
