अय्‍यूब.
27.
अले अय्‍यूबं थःगु भाषण हाकनं शुरु यात, 
“गथे परमेश्‍वर म्‍वाःम्‍ह खः, गुम्‍हय्‌सिनं जिगु अधिकार लाकाकाल, अले दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरया नामय्, गुम्‍हय्‌सिनं जिगु मनयात म्‍हाइपुकाबिल। 
जिगु म्‍हय् प्राण दतले, अले परमेश्‍वरया सासः जिगु न्‍हासय् दतले, 
छुं नं मभिंगु खँ जिगु म्‍हुतुं पिहां वइ मखु, अले जिगु मेचां छुं नं मखुगु खँ ल्‍हाइ मखु। 
छिकपिनिगु खँ खःगु खँ खः धकाः जिं गुबलें धाये मखु। जि मसीतले जि दोष मदुम्‍ह मनू खः धकाः धायेगु त्‍वःते मखु। 
जिं थःगु धार्मिकतायात तयातये, जि म्‍वानाच्‍वंतले जिगु विवेकं जितः दोष बी मखु। 
“जि शत्रु दुष्‍ट थें जुइमा, जि विरोधी अन्‍यायी थें। 
छाय्‌धाःसा परमेश्‍वरयात मानय् मयाइम्‍ह मनूयात परमेश्‍वरं नाश यानादीबलय् वयात छु आशा दइ? 
वयात दुःख जुइबलय् परमेश्‍वरं वयागु बिन्‍ति न्‍यनादी ला? 
वयात दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरपाखें लसता दइ ला? वं न्‍ह्याबलें वय्‌कःया नां कयाः बिन्‍ति यानाच्‍वनी ला? 
“परमेश्‍वरया शक्तिया बारे जिं छिकपिन्‍त स्‍यने, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरया योजनायात जिं सुचुके मखु। 
छिकपिं सकसिनं थ्‍व खँ खंगु दु, छिकपिन्‍सं थज्‍याःगु बकंफुसुलु खँ छाय् ल्‍हानादियागु? 
“दुष्‍ट मनूतय्‌गु भाग परमेश्‍वरयापाखें थ्‍व हे खः। दया मदुपिनिगु सर्बय् दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरपाखें थ्‍व हे खः। 
वया यक्‍व काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं दुसां तबि इमित तरवारं स्‍याइ। वया काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं नये पित्‍याकाच्‍वनी। 
म्‍वानाच्‍वंपिं नं महामारीं सिनाः चिहानय् थ्‍यनी। इमिगु निंतिं इमि कलाःपिं ख्‍वइ मखु। 
वं धू थें सम्‍पत्ति मुंकूसां तबि, अले चा थें यक्‍व वसः मुंकूसां तबि, 
उपिं धर्मीतय्‌सं फी, वयागु धन-सम्‍पत्ति दोष मदुपिं मनूतय्‌सं इनाकाइ। 
वं दय्‌कूगु छेँ माकःचाया जाः थें बमलाःगु जुइ अथवा पिवाः च्‍वनीम्‍हय्‌सिनं दय्‌कूगु बल्‍चा थें जुइ। 
व धनी जुयाः ला द्यनी तर आवंलि अथे जुइ मखु। वं मिखा चाइकीबलय् वयागु फुक्‍क धन-सम्‍पत्ति मदयेधुंकी। 
भय खुसिबाः वःगु थें वयाके वइ, अले ग्‍यानापुक वइगु वाफसं वयात चान्‍हय् ब्‍वय्‌कायंकी। 
पुर्बयागु फसं वयात ब्‍वय्‌कायंकी अले वयागु नां तक नं ल्‍यं दइ मखु। फसं वयात वयागु छेँनं तापाक ब्‍वय्‌कायंकी। 
वं बिस्‍युं वनेगु कुतः याःसां दया हे मयासें फय् वयाके वइ। 
फसं व खनाः ल्‍हाःपा थाइ अले सुलि पुयाः वयात वयागु थासं बिसिकेछ्वइ।” 
