मत्ती.
18.
अबलय् हे चेलातय्‌सं वयाः येशूयाके न्‍यन – “स्‍वर्गयागु राज्‍यय् दकलय् तःधंम्‍ह सु खः?” 
वय्‌कलं छम्‍ह मचायात सःताः इमिगु दथुइ थनाः 
धयादिल – “जिं छिमित धात्‍थें धाये – छिमिसं थःगु बिचाः व बानी त्‍वःताः मस्‍त थें मजुल धाःसा छिमित स्‍वर्गयागु राज्‍यय् दुकाइ मखु। 
उकिं थ्‍व मचा थें क्‍वमिलु जुइम्‍ह मनू हे स्‍वर्गयागु राज्‍यय् दकलय् तःधंम्‍ह जुइ। 
“सुनां जिगु नामय् थज्‍याःम्‍ह मचायात दुकाइ, वं जितः हे दुकाःगु ति ग्‍यनी।” 
“सुनानं जितः विश्‍वास याइम्‍ह चिधंम्‍ह छम्‍ह मनूयात पापय् लाकेत स्‍वल धाःसा वयात गःपतय् ल्‍वहंघः घाकाः समुद्रय् क्‍वफायेगु हे बांलाइ। 
“थ्‍व गुलि दुःखयागु खँ खः – संसारय् मनूतय्‌त स्‍यंकीगु खँ नं दु। थज्‍याःगु खँ दया हे च्‍वनी। अथेसां थथे स्‍यंकेत स्‍वइम्‍ह मनूयात धिक्‍कार दु।” 
“ल्‍हाः अथवा तुतिं छन्‍त पापय् लाकी धाःसा उकियात पाला छ्व। ल्‍हाःतुति निपां दय्‌काः गुबलें मसीगु मिइ लायेगु स्‍वयाः ला ल्‍हाःतुति मदय्‌क म्‍वानाच्‍वनेगु हे भिं। 
अथे हे मिखां छन्‍त पापय् लाकी धाःसा उकियात लिकयाः वान्‍छ्वया ब्‍यु। मिखा निगलं दय्‌काः नरकयागु मिइ वांछ्वय्‌का च्‍वनेगु स्‍वयाः ला कां जुयाः म्‍वानाच्‍वनेगु हे भिं।” 
“उकिं जिमि मस्‍त सुं छम्‍हय्‌सित नं क्‍वह्यंके मते, छाय्‌धाःसा जिं छिमित धयाच्‍वना – मस्‍तय्‌त सुसाःकुसाः याइपिं स्‍वर्गदूतत स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह जिमि बाःयागु न्‍ह्यःने हे दु। 
अथे जूगुलिं हे मनूया काय् तनाच्‍वंपिन्‍त बचय् यायेत वःगु खः। 
“छम्‍ह मनूया सछि फैचा दु। छम्‍ह जक फैचा तंसां वं गुइगुम्‍ह फैचात त्‍वःताः तंम्‍ह फैचायात माः मवनी ला? 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – तंम्‍ह फैचा लुइवं मतंपिं गुइगुम्‍ह फैचा स्‍वयाः नं तंम्‍ह फैचा खनाः व तसकं लय्‌ताइ। 
अथे हे स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह छिमि बाःयात नं थ्‍व मस्‍त सुं छम्‍ह हे नं तनिगु मयः। 
“छिमि दाजुकिजा सुनानं छन्‍त मभिंका जुल धाःसा याकःचा हे वनाः वयागु द्वंबिद्वं क्‍यनाब्‍यु। वं छंगु खँ न्‍यन धाःसा छिपिं हानं मिलय् जुइ फइ। 
वं छंगु खँ मन्‍यन धाःसा मेपिं छम्‍ह निम्‍हय्‌सित नं ब्‍वनाः हुँ। व्‍यवस्‍थाय् च्‍वया तः थें निम्‍ह स्‍वम्‍हय्‌सिनं साक्षी बिल धाःसा छं वयात ब्‍यूगु द्वपं ठीक ठहरय् जुइ। 
इमिसं धाःगु खँ नं वं मन्‍यन धाःसा मण्‍डलीइ वनाः फुक्‍क खँ न्‍यंकाब्‍यु। मण्‍डलीयागु खँ नं मन्‍यन धाःसा छिमिसं वयात यहूदीमखुम्‍ह व कर काइम्‍ह मनू थें ताय्‌कि। 
“जिं छिमित खःगु खँ धाये – छिमिसं पृथ्‍वीइ पना तःगुयात स्‍वर्गय् नं पना तइ। अले छिमिसं पृथ्‍वीइ त्‍वःता तःगुयात स्‍वर्गय् नं त्‍वःता तइ। 
“जिं छिमित हानं धाये – थ्‍व पृथ्‍वीइ छिपिं सुं निम्‍हय्‌सिनं छगू हे मनं छुं फ्‍वन धाःसा स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह जिमि बाःनं व छिमित बियादी। 
गन जिगु नामय् निम्‍ह स्‍वम्‍ह मनू मुनी, अन जि इपिं नाप दइ।” 
छन्‍हु पत्रुसं येशूयाके थथे धकाः न्‍यन – “प्रभु, दाजुकिजां पाप याःगु ग्‍वःकः तक क्षमा बीगु? न्‍हय्‌कः तक ला?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “न्‍हय्‌कः तक जक मखु। थ्‍व स्‍वयाः न्‍हयेदुगं अप्‍वः न्‍हय्‌कः तक बीमाः। 
“स्‍वर्गयागु राज्‍य थथे च्‍वं – छकः छम्‍ह जुजुं थः च्‍यःतय्‌के इमिगु ल्‍याःचाः कायेगु क्‍वःछित। 
वं अथे ल्‍याःचाः काय् त्‍यंबलय् वयाथाय् झिद्वः दां त्‍याये कयातःम्‍ह छम्‍ह च्‍यःयात हल। 
व च्‍यःयाके त्‍यासा पुलेत धिबा मदुगुलिं जुजुं वयात थः कलाः, काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं, दुगु सर्बय व थःत तकं मियाःसां त्‍यासा पुले हजि धकाः उजं बिल। 
“अले व च्‍यःनं जुजुयागु तुति ज्‍वनाः धाल – ‘महाराज, जितः छन्‍हु निन्‍हु दया यानादिसँ। जिं फुक्‍कं धिबा पुलाबी।’ 
जुजुयात व मनू खनाः दया वनाः वं वयागु त्‍यासा फुक्‍कं माफ यानाबिल।” 
“अनं वनाः वं थःनाप हे ज्‍या याइम्‍ह छम्‍ह च्‍यःयात नापलात। व च्‍यःनं वयाके सःबस त्‍याये कयातःगु जुयाच्‍वन। वं वयात खनेवं गःतां ज्‍वनाः – ‘का, आः थथें हे जिगु धिबा पु’ धकाः धाल। 
“वया पासाम्‍हय्‌सिनं वयागु तुति ज्‍वनाः धाल – ‘छन्‍हु निन्‍हु पिया ब्‍यु। जिं छंगु धिबा फुक्‍कं पुलाबी।’ 
व मानय् मजू। अले धिबा मपुतले वयात झ्‍यालखानाय् तयाबिल। 
“थ्‍व खनाः वनापं ज्‍या याइपिं च्‍यःतय्‌सं तसकं नुगलय् स्‍याकल। अले इमिसं वयाः जुजुयात फुक्‍क खँ न्‍यंकल। 
जुजुं वयात सःताः धाल – ‘अय् दुष्‍ट मनू, छं बिन्‍ति याःगुलिं जिं छंगु त्‍यासा फुक्‍कं माफ यानाबिया। 
जिं छन्‍त दया याना थें छं नं थःनापं ज्‍या याइम्‍ह च्‍यःयात दया याये म्‍वाः ला?’ 
जुजुं तसकं तंम्‍वयाः फुक्‍क धिबा मपुतले वयात झ्‍यालखानाय् कुना तयेगु उजं बिल।” 
“छिमिसं नं थः दाजुकिजापिन्‍त दुनुगलंनिसें क्षमा याना मबिल धाःसा स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह जिमि बाःनं नं छिमित अथे हे यानादी।” 
