मर्कूसं च्‍वःगु भिंगु खँ.
1.
परमेश्‍वरया काय् येशू ख्रीष्‍टयागु भिंगु खँ थुकथं शुरु जुइ। 
यशैया अगमवक्तां थथे च्‍वयातःगु दु – “परमेश्‍वरं धयादिल – ‘स्‍व, जिं जिम्‍ह दूतयात छंगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः छ्वयाबी। वं हे छंगु निंतिं लँ दय्‌काबी।’ 
मरुभूमिइ छम्‍ह मनू थथे धकाः हाला वइ – ‘परमप्रभुया लँपु तयार या, वय्‌कःयात लँ छिंकाब्‍यु।’” 
अले बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना मरुभूमिइ खनेदय्‌कः वल। वं पापयागु पश्‍चाताप यानाः परमेश्‍वरपाखें क्षमा कायेत बप्‍तिस्‍मा का धकाः न्‍यंकाजुल। 
यहूदियायागु फुक्‍क गां व यरूशलेमयापिं सकल मनूत यूहन्‍नायाथाय् वल। अले यूहन्‍नां थःगु पाप मानय् याःपिं फुक्‍कसित यर्दन खुसिइ बप्‍तिस्‍मा बिल। 
यूहन्‍ना ऊँटया सँयागु लं फिनाजुइम्‍ह व जँय् छेंगूयागु जनी चिनाजुइम्‍ह खः। वं क्‍वःबुइँचा व गुँ कस्‍ति जक नइगु खः। 
वं इमित थथे धयाजुल – “जिगु लिपा जि स्‍वयाः तःधंम्‍ह झायाच्‍वंगु दु। जि ला क्‍वछुनाः वय्‌कःयागु लाकां पुतु फ्‍यनेत तकं मल्‍वः। 
जिं ला छिमित लखं बप्‍तिस्‍मा बियाच्‍वना। वय्‌कलं छिमित पवित्र आत्‍मां बप्‍तिस्‍मा बियादी।” 
अबलय् येशू गालीलयागु नासरतं झाल, अले यूहन्‍नां वय्‌कःयात यर्दन खुसिइ बप्‍तिस्‍मा बिल। 
लखं थाहां झाःबलय् वय्‌कलं स्‍वर्ग चालावंगु व पवित्र आत्‍मा सुकुभतु जुयाः थःपाखे कुहां वयाच्‍वंगु खन। 
अले स्‍वर्गं थथे धकाः धयाहःगु सः ताल – “छ जि यःम्‍ह काय् खः। छ खनाः जि तसकं लय्‌ताः।” 
परमेश्‍वरयागु आत्‍मां वय्‌कःयात उबलय् हे मरुभूमिइ छ्वयादिल। 
अन शैतानं पिइन्‍हु तक वय्‌कःयात जाँचय्‌ यात। वय्‌कः गुँपशुतनापं च्‍वनादिल, स्‍वर्गदूततय्‌सं धाःसा वय्‌कःयागु सेवा याना हे च्‍वन। 
यूहन्‍नायात ज्‍वने धुंकाः येशूं भिंगु खँ न्‍यंकुं न्‍यंकुं गालीलय् झायाः थथे धयादिल – 
“ई जुइ धुंकल, परमेश्‍वरयागु राज्‍य न्‍ह्यःने थ्‍यने धुंकल। पश्‍चाताप या, भिंगु खँय् विश्‍वास या।” 
गालील समुद्र सिथय् चाःहिला च्‍वंबलय् वय्‌कलं न्‍या लाइपिं निम्‍ह मनू सिमोन व वया दाजु अन्‍द्रियासयात जाः ह्वानाच्‍वंगु खन। 
अले इमित धयादिल – “जि नाप वा, जिं छिमित मनू लाइपिं यानाबी।” 
थ्‍व न्‍यनेवं इपिं थथःगु जाः त्‍वःताः वय्‌कः नाप वन। 
अनं भचा उखे वय्‌कलं जब्‍दिया निम्‍ह काय् याकूब व वया किजा यूहन्‍नायात नांचाय् च्‍वनाः पुलांगु जाः ल्‍ह्वनाच्‍वंगु खन। 
वय्‌कलं इमित नं सःतादिल। न्‍यनेवं इपिं थः अबु जब्‍दीयात ज्‍यामितनापं नांचाय् त्‍वःताः वय्‌कः नाप वन। 
अले वय्‌कःपिं कफर्नहुमय् झाल। अन वय्‌कलं विश्रामबार खुन्‍हु धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झायाः स्‍यनेकने यानादिल। 
वय्‌कःयागु खँ न्‍यनाः फुक्‍क मनूत छक्‍क जुल। छाय्‌धाःसा वय्‌कलं शास्‍त्रीतय्‌सं थें मखु, बरु अधिकार दुम्‍ह मनुखं थें स्‍यनादिल। 
अबलय् अन भूत दुब्‍यूम्‍ह छम्‍ह मनू वयाः थथे धकाः हाल – 
“हे नासरतयाम्‍ह येशू, छि जिमिथाय् झायेमाःगु हे छाय्? छि जिमित नाश यायेत झायागु ला? जिं छितः म्‍हस्‍यू, छि परमेश्‍वरया पवित्रम्‍ह मनू खः।” 
वय्‌कलं वयात थथे धकाः ब्‍वःबियादिल – “सुम्‍क च्‍वँ। वयागु म्‍हं पिहां वा।” 
भूतं व मनूयात फ्‍यारा फ्‍यारा खाकल। अले तसकं हालाः वया म्‍हं पिहां वल। 
थ्‍व खनाः फुक्‍क मनूत अजू चाल। अले थःथवय् थथे खँ ल्‍हात – “थ्‍व छु जूगु? थ्‍व ला अधिकारं जाःगु न्‍हूगु खँ खः। वय्‌कःयागु खँ ला भूतं नं न्‍यं।” 
थुकिं यानाः वय्‌कःयागु नां गालीलयागु फुक्‍क थासय् बय्‌बय् जुल। 
धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँनं पिहां झायाः वय्‌कः याकूब व यूहन्‍ना नाप सिमोन व अन्‍द्रियासयागु छेँय् झाल। 
सिमोनया ससःमां ज्‍वरं म्‍हंमफय्‌का च्‍वन। इमिसं थ्‍व खँ वय्‌कःयात धाल। 
वय्‌कलं अन झायाः वयात ल्‍हाः ज्‍वनाः थन, अले वयागु ज्‍वर क्‍वलाना वन। अले वं दना वनाः वय्‌कःपिन्‍त नके त्‍वंके याः जुल। 
बहनी निभाः बीधुंकाः अन च्‍वंपिन्‍सं उसाँय् मदुपिन्‍त व भूत दुब्‍यूपिन्‍त वय्‌कःयाथाय् हल। 
शहरय् च्‍वंपिं दक्‍व मनूत लुखाय् मुंवल। 
वय्‌कलं तसकं म्‍हंमफय्‌का च्‍वंपिन्‍त व तःतामछि ल्‍वय् दुपिन्‍त लाय्‌कादिल। वय्‌कलं यक्‍व भूततय्‌त पितिनादिल। भूततय्‌सं वय्‌कःयात म्‍हस्‍यूगुलिं वय्‌कलं इमित नवाके मब्‍यू। 
येशू सुथ न्‍हापां खिउँसे च्‍वंबलय् हे दनाः सुं मदुगु थासय् झायाः प्रार्थना यानादिल। 
सिमोन अले वनापं दुपिन्‍सं वय्‌कःयात माः जुल। 
अले वय्‌कःयात लुइकाः थथे धाल – “फुक्‍कसिनं छितः मालाच्‍वंगु दु।” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “लिक्‍क लिक्‍क लाःगु मेमेगु गामय् नं वनेनु, जिं अन नं स्‍यनेकने यायेमाः, छाय्‌धाःसा जि थ्‍व हे ज्‍या यायेत वयाम्‍ह खः।” 
अले गालीलया फुक्‍क धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् न्‍यंकु न्‍यंकुं व भूत दुब्‍यूपिन्‍त लाय्‌केगु ज्‍या यायां चाःहिलादिल। 
छम्‍ह कोह्रिम्‍ह मनुखं येशूयाथाय् वयाः पुलिं चुयाः थथे बिन्‍ति यात – “प्रभु, छिं यय्‌कादीसा जितः शुद्ध यानादी फु।” 
येशूं माया यानाः थःगु ल्‍हातं वयात थियाः धयादिल – “ज्‍यू, छंगु ल्‍वय् लाया वनेमा।” 
थुलि धाय्‌वं हे व कोह्रिम्‍ह मनूया ल्‍वय् लाया वन अले व शुद्ध जुल। 
वय्‌कलं ख्‍याच्‍वः बियाः धयादिल – 
“स्‍व, थ्‍व खँ सुयातं कनादी मते। पुजाहारीयाथाय् वनाः छं थःगु ल्‍वय् लाःगु क्‍यँ। अले फुक्‍कसित क्‍यनेत मोशां धाःथें शुद्ध जुइत माःगु ज्‍वलं छायाब्‍यु।” 
व मनुखं धाःसा वनाः फुक्‍क थासय् थ्‍व खँ बय्‌बय् यानाबिल। थुकिं यानाः येशूयात शहरय् वयेत थाकुल अले वय्‌कः सुं मदुथाय् च्‍वंझाल। मनूत धाःसा प्‍यखेरं वय्‌कःयाथाय् वयाच्‍वन। 
