१ राजा.
17.
गिलादया तिश्‍बेयाम्‍ह तिश्‍बी एलियां आहाबयात धाल, “जिं सेवा याना वयाच्‍वनाम्‍ह परमप्रभु, इस्राएलया परमेश्‍वर म्‍वाःम्‍ह खः थें, जिं पाफयाः धाये जिं मधायेकं आः वइगु छुं दँ तक सुतिलः नं गाइ मखु, वा नं वइ मखु।” 
अले परमप्रभुया थ्‍व वचन एलियायाथाय् वल, 
“थ्‍व थाय् त्‍वःताः पुर्बपाखे हुँ, यर्दन खुसिया पुर्बय् च्‍वंगु करीत न्‍हसिकापया लिक्‍क सुला च्‍वँ। 
छं खुसिचाया लः त्‍वँ, अले क्‍वःतय्‌सं बी हःगु न। अन छन्‍त नकेत जिं क्‍वःतय्‌त उजं बियागु दु।” 
उकिं वं परमप्रभुं धयादीगु थें हे यात। व यर्दनया पुर्बय् च्‍वंगु करीत न्‍हसिकापया लिक्‍क च्‍वंवन। 
अन क्‍वःतय्‌सं सुथय् व बहनी न्‍ह्याबलें वयात मरि व ला हयाबीगु। वं खुसिचाया लः त्‍वनीगु। 
छुं ई लिपा देशय् वा मवःगुलिं व खुसिचा गना वन। 
परमप्रभुया थ्‍व वचन एलियायाथाय् वल, 
“आः थत्‍थें सीदोन शहरया लिक्‍क च्‍वंगु सारपत गामय् हुँ, अले अन हे च्‍वँ। अन छन्‍त नकेत जिं छम्‍ह विधवा मिसायात उजं बियागु दु।” 
उकिं व सारपतय् वन। शहरया ध्‍वाखाय् थ्‍यंबलय् वं सिँ मुनाच्‍वंम्‍ह छम्‍ह विधवा मिसायात खन। वं वयात सःताः धाल, “जितः आम्‍खुराय् लः भचा हयाब्‍यु।” 
व लः काःवनाच्‍वंबलय् हे वं वयात तसलं धाल, “जितः मरि छकु नं हयाब्‍यु लय्।” 
विधवा मिसां लिसः बिल, “धात्‍थें परमप्रभु छिकपिनि परमेश्‍वर म्‍वाःम्‍ह खः थें, जिं पाफयाः धाये जिके छपा नं मरि मदु। जिके बात्‍चाय् छम्‍हू छुचुं व सिसिइ भतिचा चिकं जक दु। थ्‍व थासय् जि भुतुलिइ मि च्‍याकेत निका प्‍यका सिँ मुंवयागु खः। अले जि जितः व जिमि काय्‌यात दकलय् लिपायागु नसा ज्‍वरय् यायेत छेँय् वने। व नयेधुंकाः जिपिं नये मखनाः सी।” 
एलियां वयात धाल, “ग्‍याये म्‍वाः, छेँय् वनाः छं नकतिनि धाःथें हे थःगु नयेगु नसा ज्‍वरय् या। तर न्‍हापा जिगु लागि निं छपा चिपागु मरि छुनाः जिथाय् हजि। अले छ व छिमि काय्‌या लागि छुं दय्‌कि। 
परमप्रभु, इस्राएलया परमेश्‍वरं थथे धयादी, ‘परमप्रभुं देशय् वा छ्वयाहयामदीं तक बात्‍चाय् च्‍वंगु छुचुं फुइ मखु अले सिसिइ च्‍वंगु चिकं कम जुइ मखु।’” 
व विधवा मिसा वन, वं एलियां धाःथें हे यात। अले एलिया, व मिसा व वया काय्‌यात तःन्‍हु तकया लागि गाक्‍क नयेगु नसा दत। 
परमप्रभुं एलियापाखें धयादीगु वचन थें उगु बात्‍चाया छुचुं मफु अले उगु सिसिइ चिकं कम नं मजू। 
छुं दिं लिपा व छेँयाम्‍ह थुवाः विधवा मिसाया काय् बिरामी जुल। ल्‍वय् झन झन तच्‍वयावन। लिपतय् व मचा सित। 
विधवा मिसां एलियायात धाल, “अय् परमेश्‍वरया मनू! छाय् छिं जिलिसें थथे यानादियागु? छु छि जिगु पाप लुमंकाबीत व जिमि काय्‌यात स्‍यायेत थन झायागु ला?” 
एलियां वयात धाल, “छिमि काय् जितः ब्‍यु।” वं वयात वयागु ल्‍हातय् बिल। अले वयात तलय् थः च्‍वनीगु क्‍वथाय् यंकाः थःगु लासाय् थ्‍यन। 
अले वं प्रार्थना यात, “हे परमप्रभु, जिमि परमेश्‍वर! छाय् छिं थ्‍व विधवा मिसायाके थज्‍याःगु विपत्ति हयादियागु? थ्‍वं जितः दया यानाः जिगु सेवा यात, तर आः वया काय्‌यात स्‍यानादिल।” 
अनंलि स्‍वकः एलियां व मिजं मचाया च्‍वय् थःगु म्‍ह तिल्‍ल प्‍यंकल अले थथे प्रार्थना यात, “हे परमप्रभु जिमि परमेश्‍वर! थ्‍व मचायात हाकनं म्‍वाकादिसँ।” 
परमप्रभुं एलियाया प्रार्थनाया लिसः बियादिल। मचां सासः ल्‍हात अले मचा म्‍वात। 
एलियां काय्‌मचायात कुने हयाः मांयाथाय् यंकल अले वयात थथे धाल, “स्‍व, छिमि काय् म्‍वाःगु दु!” 
अले विधवा मिसां एलियायात धाल, “छि परमेश्‍वरया मनू खः, अले छिगु म्‍हुतुं पिहां वःगु परमप्रभुया वचन सत्‍य खः धकाः आः जिं सिल!” 
