अय्‍यूब.
20.
अले सोपर नमातीं लिसः बिल, 
“हे अय्‍यूब, जिगु मनया पीरं जितः लिसः बीत उक्‍सय् याःगु दु, छाय्‌धाःसा जितः तसकं अशान्‍ति जूगु दु। 
जिगु बेइज्‍जत जुइगु छिगु ब्‍वः जिं न्‍यनागु दु। जिगु दुग्‍यानं जितः लिसः बीत हःपाः ब्‍यूगु दु। 
धात्‍थें थथे ला ईया शुरुंनिसें जुया वयाच्‍वंगु खँ छिं सि हे स्‍यू, मनूतय्‌त पृथ्‍वीइ तःगु इलंनिसें, 
दुष्‍टत छुं दिंया निंतिं जक त्‍याइ, परमेश्‍वरयात मानय् मयाइपिं मनूतय्‌गु लसता पलखया निंतिं जक खः। 
वयागु घमण्‍ड आकाश ति हे तःजा जुयाः थाहां वःसां, अले वयागु छेनं सुपाँय्‌यात थ्‍यूसां तबि, 
व थःगु हे खि थें न्‍ह्याबलेंया लागि नाश जुयावनी, वयात खंपिं सकसिनं थथे धाइ, ‘व गन वन ग्‍व?’ 
म्‍हगस थें गुबलें लुइके मफय्‌क व तनावनी, चान्‍हय्‌सिगु दर्शन थें व मदयावनी। 
वयात खंगु मिखां हाकनं गुब्‍सं वयात खनी मखु, वयागु थासं वयात हाकनं स्‍वइ मखुत। 
वया काय्‌पिन्‍सं चीमिपिंलिसें स्‍वापु बांलाकी, अले इमिसं थःगु धन-सम्‍पत्ति लितबी। 
वयागु म्‍ह ल्‍याय्‌म्‍हबलय्‌यागु जूसां अले व बल्‍लाःसां उपिं व नापनापं धुलय् लानाच्‍वनी। 
मभिंगु वयागु म्‍हुतुइ साः सां वं उकियात थःगु मेया क्‍वय् सुचुकातःसां, 
उकियात त्‍वःते मफुसां, अले म्‍हुतुइ तयातःसां 
वयागु नयेगु नसा वयागु प्‍वाथय् पाउँसे च्‍वनी। अले थ्‍व वयागु दुने ताहायागु बिख थें जुयावनी। 
वं घुतुका छ्वःगु धन-सम्‍पत्ति वं हाकनं ल्‍ह्वया पिकाइ, परमेश्‍वरं वयात व ल्‍ह्वकेबी। 
वं सर्पया बिख चुचुप्‍याइ, बिख दुम्‍ह सर्पया वां वयात स्‍याइ। 
वं खुसिइ अर्थात धौ व कस्‍तिया खुसिइ न्‍ह्यइपुकी मखु। 
वं थःगु मेहेनत मनसें हे लितबी मालि, वं थःम्‍हं कमय् याःगु धन छ्यले खनी मखु। 
छाय्‌धाःसा वं गरीबयात हेलाः व क्‍वत्‍यःगु दु, थःम्‍हं मदय्‌कूगु छेँत वं जबरजस्‍ती कब्‍जा याःगु दु। 
छाय्‌धाःसा वयागु लोभ गुबलें दी मखु, वं थःगु सम्‍पत्तिं थःत बचय् याये फइ मखु। 
वयागु लोभं छुं नं बचय् जुइ फइ मखु, अथे जुयाः वयागु भिंगु दिं यक्‍व दिं तक दयाच्‍वनी मखु। 
वयाके यक्‍व सम्‍पत्ति दयाः नं वयात दुःखं लिलाकी, फुक्‍क कथंया दुःख वयाके वइ। 
वं थःगु प्‍वाः जाय्‌के धुंकाः परमेश्‍वरं थःगु तं वयाके प्‍वंकादी। अबलय् वा वः थें परमेश्‍वरं वयाके थःगु तं गाय्‌कादी। 
नयागु हतियारं व बचय् जूसां तबि कँय्‌यागु हतियारं वयात सुयाबी। 
वं थःगु जँन्‍हुफातं उकियात लिकाइ, उकियागु ज्‍वाल्‍लच्‍वंगु च्‍वका वयागु स्‍येँनं पिहां वइ। भय वयाके वइ। 
तसकं खिउँगुलिं वयागु सम्‍पत्तियात पियाच्‍वनी। मनूतय्‌सं मतःगु मिं वयात भस्‍म याइ। अले वयागु पालय् छु ल्‍यं दुगु खः व नं भस्‍म जुइ। 
आकाशं वयागु अधर्म बांलाक क्‍यनी। पृथ्‍वी वयागु विरोधय् दनी। 
वयागु छेँ खुसिबालं चुइकायंकी। व परमेश्‍वरया तंया दिनय् चुइकायंकी। 
मभिंम्‍ह मनूयात जुइमाःगु, वयागु निंतिं परमेश्‍वरं क्‍वःछिनादीगु सर्बय् थ्‍व हे खः।” 
