प्रस्‍थान.
33.
अले परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “छ व छं मिश्रं पित हःपिं मनूत थ्‍व थाय् त्‍वःताः जिं अब्राहाम, इसहाक व याकूबयात ‘छिमि सन्‍तानयात बी’ धकाः बचं बियागु देशय् हुँ। 
जिं छम्‍ह दूतयात छिमिगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः छ्वयाबी अले कनानी, एमोरी, हित्ती, परिज्‍जी, हिव्‍वी व यबूसीतय्‌त लिनाछ्वये। 
दुरु व कस्‍ति बाः वयाच्‍वंगु देशय् हुँ। अय्‌नं जि छिपिंनापं वने मखु। छिपिं जिराहा मनूत जूगुलिं जिं छिमित लँय् हे नाश यायेगु जुइ।” 
मनूतय्‌सं थ्‍व मभिंगु खँ न्‍यंबलय् इमिसं नुगः मछिंकल। अले सुनानं थःगु तिसा मतिल। 
छाय्‌धाःसा परमप्रभुं मोशायात धयादीगु दु, “इस्राएलीतय्‌त धा, ‘छिपिं जिराहा मनूत खः। जि पलख जक छिमिगु दथुइ वःसा जिं छिमित भस्‍म यानाबी। आः छिमिसं थथःगु तिसा त्‍वः, अले छिमित छु यायेमाः जिं बिचाः याये।’” 
अथे जुयाः होरेब पर्वतय् इस्राएलीतय्‌सं थथःगु तिसा त्‍वल। 
मोशां छपा पाल कयाः छाउनी पिने भचा तापाक्‍क ग्‍वइ। उकियात मुनेगु पाल धकाः धाइगु। सुं मनुखं परमप्रभुलिसे छुं न्‍यने माःसा व छाउनी पिने थ्‍व हे मुनेगु पालय् वनीगु जुयाच्‍वन। 
मोशा पिहां वनीबलय् फुक्‍कं मनूत थथःगु पालया लुखाय् दनी, मोशा व पाल दुने दुहां मवंतले वयात हे स्‍वयाच्‍वनी। 
मोशा पाल दुने दुहां वनेधुंकाः परमप्रभुं मोशालिसे खँ ल्‍हानादीबलय् सुपाँय्‌यागु थां पालया क्‍वय् लुखाय् दनी। 
मनूतय्‌सं सुपाँय्‌या थां पालया लुखाय् च्‍वंगु खनीबलय् इमिसं थथःगु पालया लुखाय् पिने क्‍वपुसां पुयाः आराधना याइ। 
परमप्रभु मोशालिसे थुकथं चुलिंचू थः पासापिंनापं थें खँ ल्‍हानादीगु जुयाच्‍वन। मोशा हाकनं छाउनीइ लिहांवनी। वयात ग्‍वाहालि याइम्‍ह ल्‍याय्‌म्‍ह नूनया काय् यहोशू धाःसा पालय् च्‍वनाच्‍वनी। 
मोशां परमप्रभुयात धाल, “छिं जितः थुपिं मनूतय्‌त ब्‍वनायंकि धकाः धयादीगु दु, अय्‌नं जिनापं सुयात छ्वयादी धकाः धयादीगु मदुनि। छिं धयादीगु दु, ‘जिं छन्‍त म्‍हस्‍यू, अले जिगु दया छंके दु।’ 
छि जिनापं लय्‌ताःसा जितः लँपु क्‍यनादिसँ। छितः म्‍हसीके फयेमा अले छिगु दया जिके दयाच्‍वनेमा। लुमंकादिसँ, थ्‍व जाति छिकपिनि हे मनूत खः।” 
परमप्रभुं लिसः बियादिल, “जि थः हे छनापं वने अले जिं छन्‍त विश्राम बी।” 
वं वय्‌कःयात धाल, “छि थः हे जिपिंनापं मझायेगु जूसा जिमित थनं न्‍ह्यःने यंकादी मते। 
जिपिंनापं मवंतले जि व जिमि मनूतय्‌सं छिगु दया जिमिके दु धकाः गथे यानाः सीकेगु? मेगु छु खं जि व छिकपिनि मनूत पृथ्‍वी च्‍वंपिं मनूत स्‍वयाः अलग जुइ?” 
अले परमप्रभुं मोशायात धयादिल, “छं धाःथें जिं याये, छाय्‌धाःसा जि छ खनाः लय्‌ताः अले जिं छन्‍त बांलाक हे म्‍हस्‍यू।” 
वं धाल, “आः जितः छिगु महिमा क्‍यनादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल, “जिं छंगु न्‍ह्यःने हे थःगु फुक्‍कं भिंगु क्‍यने, अले छंगु न्‍ह्यःने हे परमप्रभुया नां च्‍वय्‌के। जिं सुयात कृपा याये मास्‍ति वइ वयात कृपा याये। सुयात जिं दया याये मास्‍ति वइ वयात दया याये।” 
अले वय्‌कलं धयादिल, “अय्‌नं छं जिगु ख्‍वाः स्‍वये फइ मखु, छाय्‌धाःसा जिगु ख्‍वाः स्‍वयाः सुं नं मनूत म्‍वानाच्‍वने फइ मखु।” 
अले परमप्रभुं धयादिल, “जिगु लिक्‍क तग्‍वःगु ल्‍वहँतय् छ दँ। 
जिगु महिमा अनं जुया वनीबलय् जिं छन्‍त व ल्‍वहंयागु कापिचाय्‌ तयाबी। अले अनं जुया मवंतले छन्‍त जिगु ल्‍हातं हे त्‍वपुयातये। 
हानं जिं ल्‍हाः लिकाये, अले छं जिगु म्‍हया ल्‍युनेपाखे जक खनी। जिगु ख्‍वाः धाःसा खनेदइ मखु।” 
