उत्‍पत्ति.
19.
उखुन्‍हु हे बहनिइ लोत सदोम शहरया ध्‍वाखाय् फ्‍यतुनाच्‍वंबलय् उपिं हे निम्‍ह स्‍वर्गदूतत सदोमय् वल। इमित खनाः लोतं दना वनाः बँय् थ्‍यंक क्‍वछुनाः धाल – 
“दया यानाः छिकपिनि दासया छेँय् झासँ। अन हे तुति सिलादिसँ। अले चा च्‍वनादिसँ। अले कन्‍हय् सुथय् दनाः झासँ।” इमिसं वयात धाल, “मखु, थौं चच्‍छि जिपिं सतलय् हे च्‍वने।” 
लोतं इमिसं ज्‍यू मधातले कर यानां च्‍वन। अले इपिं व नापं छेँय् वन। वं मरि व भ्‍वय् ज्‍वरय् यात। अले इमिसं नल। 
इपिं द्यों वने न्‍ह्यः सदोमया फुक्‍क मनूत, ल्‍याय्‌म्‍ह व बुरा, फुक्‍क मिजंत वयाः लोतया छेँ घेरय् यात। 
अले लोतया नां कयाः ततःसलं हाल, “बहनिइ छन्‍थाय् वःपिं मनूत ग्‍व? इमित पिने हजि। जिमित इपिं नाप द्यनेब्‍यु।” 
लोत पिने वन, अले खापा तित। 
अले वं धाल, “पासापिं, थज्‍याःगु मभिंगु ज्‍या याये मते। 
जि ब्‍याहा मजूनिपिं निम्‍ह म्‍ह्याय्‌पिं दु। जिं इमित पिने हयाबी, अले छिमि यत्‍थे या। थुपिं मनूतय्‌त छता छुं याये मते। इपिं जिगु छेँय् वःपिं पाहांत खः।” 
इमिसं धाल, “जिमिगु लँ त्‍वःति। पिनें वःम्‍ह मनू जुयाः नं जिमित उजं बीम्‍ह का थ्‍व! आः जिमिसं इमित स्‍वयाः छन्‍त बांमलाःगु ज्‍या यानाबी।” थथे धयाः हुलं लोतयात घ्‍वानाः खापा तछ्याः वन। 
दुने च्‍वंपिं निम्‍ह मनूतय्‌सं ल्‍हाः पित हयाः लोतयात दुने सालाः काल। अले खापा तिनाबिल। 
इमिसं लुखा पिने च्‍वंपिं ल्‍याय्‌म्‍ह, बुरा, फुक्‍कसित कां यानाबिल। थुकिं यानाः इमिसं लुखा लुइके मफुत। 
उपिं निम्‍ह मनूतय्‌सं लोतयात धाल, “थन छिमि सुं नं थः मनू काय्‌म्‍ह्याय्, जिलाजं व मेपिं दुसा इमित ब्‍वनाः थ्‍व शहरं बिस्‍युं हुँ। 
छाय्‌धाःसा जिमिसं थ्‍व शहरयात नाश यायेत्‍यनागु दु। थनच्‍वंपिं मनूतय्‌गु बारे परमप्रभुं यक्‍व हे मभिंगु खँ न्‍यने धुंकल। उकिं वय्‌कलं जिमित थ्‍व शहरयात नाश यायेत छ्वयाहयादीगु खः।” 
अले लोतं पिने वनाः थः म्‍ह्याय्‌पिंलिसे ब्‍याहा याइपिं मनूतय्‌त धाल, “याकनं थ्‍व थाय् त्‍वःताः पिहां हुँ। परमप्रभुं थ्‍व शहरयात नाश यानादीत्‍यंगु दु।” वया जिलाजं जुइपिन्‍सं धाःसा वं ख्‍याः याःगु जुइ धकाः च्‍वन। 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथ न्‍हापां निम्‍ह दूतं वयाः लोतयात थथे धयाः हथाय् चाय्‌कल, “थः कलाः व निम्‍ह म्‍ह्याय्‌पिं ज्‍वनाः याकनं पिहां हुँ। मखुसा परमप्रभुं थ्‍व शहर नाश यानादीबलय् छिपिं नं सी।” 
लोत धाःसा अथें च्‍वनाच्‍वन। उकिं निम्‍ह मनुखं लोत, वया कलाः व निम्‍ह म्‍ह्याय्‌पिनिगु ल्‍हाः ज्‍वनाः शहर पिने ब्‍वनाहल। छाय्‌धाःसा परमप्रभुं इमित दया यानादीगु दु। 
शहरं पिने थ्‍यंकाः दूतं धाल, “थःगु ज्‍यान बचय् यायेत थनं बिस्‍युं हुँ, लिफः स्‍वये मते, थन गनं नं दी मते। पहाडपाखे बिस्‍युं हुँ। अले छिपिं बचय् जुइ।” 
लोतं धाल, “अथे धयादी मते, प्रभु। 
छिकपिन्‍सं जिगु लागि तःधंगु ज्‍या यानादिल। जितः बचय् यानादिल। जि पहाडय् थ्‍यंक बिस्‍युं वने मफु। अन थ्‍यने न्‍ह्यः थ्‍व शहर नाश जुइ लाइ। अले जिपिं नं सी। 
थनं नापसं छगू शहर दु। व शहर चिधं। जि व जिगु परिवार अन बचय् जुइ फइ। जितः अन हे छ्वयादिसँ।” 
इमिसं धाल, “ज्‍यू हुँ। जिं व शहरयात नाश याये मखु। 
याकनं हुँ। छिपिं अन मथ्‍यंतले जिमिसं छुं याये मखु।” (लिपा थ्‍व शहरयागु नां सोअर च्‍वन।) 
लोत सोअरय् थ्‍यंबलय् निभाः त्‍वयेधुंकल। 
अले परमप्रभुं सदोम व गमोरा शहरय् मि व गन्‍धकयागु वा गाय्‌कादिल। 
वय्‌कलं उकिया जःखः च्‍वंगु गांतय्‌त व अन सःगु फुक्‍कं नाश यानादिल। 
लँय् वँवं लोतया कलातं लिफः स्‍वःगुलिं व चियागु थां जुल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथ न्‍हापां दनाः अब्राहाम थः परमप्रभुया न्‍ह्यःने दनाः खँ ल्‍हाथाय् वन। 
वं सदोम व गमोराया फुक्‍क थासय् स्‍वल। अले वं अगलं कुँत्‍याः पिहां वयाच्‍वं थें व थासं कुँ पिहां वयाच्‍वंगु खन। 
थुकथं परमेश्‍वरं लोत च्‍वनाच्‍वंगु ब्‍यासीइ च्‍वंगु शहरयात नाश यानादीबलय् अब्राहामयात लुमंकादिल। अले लोतयात अनं बचय् यानाः हयादिल। 
सोअरय् च्‍वने ग्‍याःगुलिं लोत थः निम्‍हं म्‍ह्याय्‌पिं ब्‍वनाः पहाडय् वनाः छगू गुफाय् च्‍वन। 
छन्‍हु तःधीम्‍ह म्‍ह्याय्‌म्‍हं थः केहेंयात धाल, “झी बाः बुरा जुइ धुंकल। झीत ब्‍याहा याइपिं थ्‍व संसारय् सुं हे मिजंत मदु। 
झी बाःयात दाखमद्य त्‍वंकाः वय्‌कः नापं द्यने नु। अले थः हे बौया पाखें मचा दय्‌के।” 
उखुन्‍हु चान्‍हय् इमिसं थः बौयात दाखमद्य त्‍वंकल। अले तःधीम्‍ह म्‍ह्याय् व नापं द्यन। दाखमद्यं तसकं काःगुलिं लोतं व द्योंवःगु व दनावंगु छुं हे मचाः। 
कन्‍हय् खुन्‍हु तताम्‍हय्‌सिनं केहेंम्‍हय्‌सित धाल, “म्‍हिगः बहनी जि बाःलिसे द्यना। थौं हाकनं दाखमद्य त्‍वंके नु। अले छ वय्‌कः नापं द्यँ। अले झी निम्‍हस्‍यां बाःपाखें मचा दइ।” 
उखुन्‍हु चान्‍हय् नं इमिसं बौम्‍हय्‌सित दाखमद्य त्‍वंकल। अले चिधीम्‍ह म्‍ह्याय् वनाः बौम्‍हलिसे द्यन। दाखमद्य यक्‍व त्‍वंगुलिं लोतं व द्योंवःगु व दनावंगु छुं हे मचाः। 
थुकथं लोतया म्‍ह्याय्‌पिं निम्‍हस्‍यां थः हे बौया पाखें प्‍वाथय् दत। 
तःधीम्‍ह म्‍ह्याय्‌या काय् बुल। वं वयागु नां मोआब तल। व थौंकन्‍हय्‌यापिं मोआबीतय् पुर्खा खः। 
चिधीम्‍ह म्‍ह्याय्‌या नं काय् बुल। वं वयागु नां बेन-अमी तल। व थौंकन्‍हय्‌यापिं अम्‍मोनीतय् पुर्खा खः। 
