नहेम्‍याह.
4.
यहूदीतय्‌सं पखाः दय्‌काच्‍वंगु दु धयागु खँ न्‍यनाः सन्‍बलत तसक्‍कं तंचाल। तम्‍वय् वं यहूदीतय्‌त हेस्‍यानाः 
थःनापं ज्‍या याइपिं व सामरियाया सेना न्‍ह्यःने थथे धाल, “थुपिं बमलाःपिं यहूदीतय्‌सं छु यानाच्‍वंगु? छु थुमिसं थःगु पखाः हाकनं दय्‌कीगु ला? छु थुमिसं बां बीगु ला? छु थुमिसं थ्‍व ज्‍या छन्‍हुं हे सिधय्‌की ला? छु थुमिसं चाया द्वंयागु थुपिं मिं नःगु ल्‍वहँतय्‌त नं हाकनं न्‍हूगुकथं दय्‌कीगु ला?” 
वया लिक्‍कसं दनाच्‍वंम्‍ह अम्‍मोनी तोबियां धाल, “थुमिसं न्‍ह्यागु हे दय्‌का च्‍वंसां छम्‍ह ध्‍वँचा ल्‍वहंयागु उगु पखालय् गल धाःसा व दुनी।” 
अले जिं प्रार्थना याना, “हे जिमि परमेश्‍वर, जिमिगु प्रार्थना न्‍यनादिसँ! छाय्‌धाःसा इमिसं जिमित हेपय् यानाच्‍वंगु दु। इमिगु हेबाय् चबाय् इमिगु हे छेनय् लायेमा। अले इपिं मेगु देशय् कैदी जुयाः वनेमालेमा। 
इमिगु अपराध त्‍वपुयादी मते वा छिगु न्‍ह्यःनं इमिगु पाप चीकादी मते छाय्‌धाःसा इमिसं दकःमितय्‌त अपमान याःगु दु।” 
थुकथं गपाय् जाः यानाः पखाः दय्‌के माःगु खः जिमिसं उकियागु बच्‍छि जाः थ्‍यंक पखाः दय्‌का, छाय्‌धाःसा मनूतय्‌सं मन बियाः ज्‍या यात। 
अय्‌नं सन्‍बलत, तोबिया, अरबीत, अम्‍मोनीत व अश्‍दोदीतय्‌सं यरूशलेमया पखाः दय्‌काः व पखाःया फुक्‍क खालि थाय् तिनाच्‍वंगु दु धयागु खँ न्‍यनाः इपिं तसक्‍कं तंचाल। 
अले इमिसं यरूशलेमय् हमला यायेगु व अन गोलमाल जुइका बीगु ग्‍वसाः ग्‍वल। 
अय्‌नं जिमिसं थः परमेश्‍वरयात प्रार्थना याना। अले चान्‍हि इमिगु विरोधय् पिवाः च्‍वनेत मनूत तया। 
छुं यहूदीतय्‌सं धाल, “ज्‍यामितय्‌गु बल कम जुयावनाच्‍वंगु दु, अले ल्‍वहँया कुचाकाचा यक्‍व दु। उकिं झीसं पखाः दय्‌के फइ मखु।” 
जिमि शत्रुतय्‌सं नं धाल, “इमिसं सी न्‍ह्यः हे वा इमिसं झीत खने न्‍ह्यः हे झीसं हमला यानाः इमित स्‍यानाबी, अले थ्‍व ज्‍या दिकाबी।” 
अले इमिगु लिक्‍क च्‍वनिपिं यहूदीत फुक्‍क थासं वयाः झिक्‍वः तक जिमित धाल, “छिपिं जिमिथाय् लिहां वयेमाः।” 
उकिं जिं मनूतय्‌त तरवार, भाला व धनुष वाण बियाः पखाःया ल्‍युने दकलय् क्‍वय्‌यागु चकंगु थासय् परिवार परिवारकथं तया। 
अले जिं अनयागु फुक्‍क अवस्‍था स्‍वये धुंकाः भारदारत, हाकिमत व सकलें मनूतय्‌त थथे धया, “इपिं खनाः ग्‍याये मते। तःधंम्‍ह व मानय् यायेमाःम्‍ह प्रभुयात लुमंकि। अले थः दाजुकिजापिं, काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं, कलाः व छेँया निंतिं लडाइँ या।” 
जिमि शत्रुतय्‌सं थःपिन्‍सं ग्‍वयाच्‍वंगु जाःया बारे जिमिसं स्‍यूगु व परमेश्‍वरं उकियात ताःलाका मदीगु खँ न्‍यन। उकिं जिपिं सकलें थथःगु ज्‍या यायेत पखाःया न्‍ह्यःने वना। 
उखुन्‍हुंनिसें जिगु अधीनय् दुपिं बच्‍छि मनूतय्‌सं पखाः दय्‌केगु ज्‍या यानाच्‍वन। मेपिं मनूत धाःसा भाला, ढाल व वाण ज्‍वनाः नयागु पाता फिनाः च्‍वनाच्‍वनीगु। नायःत धाःसा यहूदाया फुक्‍क मनूतय् ल्‍युने च्‍वनीगु। 
उपिं मनूत पखाः दय्‌का च्‍वंपिं खः। अले कु क्‍वबिपिं ज्‍यामितय्‌सं छपु ल्‍हातं ज्‍या याइगु व मेगु ल्‍हातं ल्‍वाभः ज्‍वनाः च्‍वनीगु। 
दकःमितय्‌सं थःगु तरवार घानाः दय्‌केगु ज्‍या याइगु। तुरही पुइम्‍ह जिगु न्‍ह्यःने दना च्‍वनीगु। 
जिं भारदारत, हाकिमत व सकलें मनूतय्‌त थथे धया, “ज्‍या यक्‍व दु, अले यक्‍व थासय् न्‍यनावंगु दु, झीपिं पखाःया लिक्‍क छम्‍ह मेम्‍हपाखें यक्‍व तापाः। 
तुरहीया सः तायेवं छिपिं जिगु छचाःखेरं मुं वा। अले झी परमेश्‍वरं झीगु निंतिं ल्‍वानादी।” 
थुकथं जिमिसं जिमिगु ज्‍या याना हे च्‍वना। सुथंनिसें नगु पिहां वइबलय् तक बच्‍छि मनूतय्‌सं भाला ज्‍वना हे च्‍वनीगु। 
उबलय् जिं थथे धया, “छिपिं सकलें थः च्‍यःतनापं चान्‍हय् यरूशलेम दुने हे च्‍वनेमाः। अथे यात धाःसा मनूतय्‌सं चान्‍हय् पाः च्‍वनेगु ज्‍या याये फइ अले न्‍हिनय् दय्‌केगु ज्‍या याये फइ।” 
जि, जिमि किजापिं, जिमि मनूत व जिलिसें दुपिं पाः च्‍वनेगु ज्‍या याइपिं मनूत सुनानं थःपिनिगु वसः मत्‍वया। लः त्‍वं वनीबलय् नं सकसिनं थथःगु ल्‍हातय् ल्‍वाभः ज्‍वनाच्‍वनीगु। 
