उत्‍पत्ति.
44.
योसेफं थःगु छेँय् ज्‍या याइपिनि नायःयात उजं बिल, “थुपिं फुक्‍कसिगु बोराय् थुमिसं ज्‍वनावने फक्‍व अन्‍न तयाब्‍यु, अले फुक्‍कसिगु बोराया म्‍हुतुइ इमिगु वहः तयाब्‍यु। 
जिगु वहःयागु ख्‍वला दक्‍वसिबय् चीधीम्‍हय्‌सिगु बोराय् वयागु वहःलिसें तयाब्‍यु।” वं योसेफं धाःथें यात। 
सुथ न्‍हापां हे इमित इमिगु गधालिसें इमिगु लँ लिकाः छ्वत। 
इपिं शहरं भचा पुलाः वनेवं योसेफं छेँय् ज्‍या याइपिनि नायःयात धाल, “ब्‍वाँय् वनाः इमित नापलाकः हुँ। इमित नाप लानाः थथे धा, ‘भिंया बदला छिमिसं छाय् मभिं यानागु? 
जिमि मालिकया त्‍वनेत छ्यलिगु व भिं मभिं स्‍वइगु ख्‍वला छिमिसं छाय् खुयाहयागु? छिमिसं थ्‍व तसकं बांमलाःगु ज्‍या यात।’” 
वं वनाः इमित नाप लानाः अथे हे धाल। 
इमिसं वयात धाल, “थ्‍व छु धयादियागु, प्रभु! छि दासतय्‌सं ला अथे याये हे फइ मखु। 
जिमिसं ला अज्‍ज कनान देशंनिसें थःपिनिगु बोराय् लुयावःगु वहः तकं लित हयाबिया। जिमिसं छाय् छिकपिनि मालिकया छेँनं लुँ वहः खुयाहयेगु? 
छिकपिनि दास मध्‍ये सुयाकें व लुयावल धाःसा वयात स्‍यानाछ्वयादिसँ, अले जिपिं नं फुक्‍कं छिकपिनि मालिकया दास जुयाः च्‍वने।” 
वं धाल, “ज्‍यू, छिमिसं धाःथे हे जुइ। बरु व सुयाके दइ, व हे जक जिम्‍ह दास जुइ, मेपिं फुक्‍कं वने फइ।” 
फुक्‍कसिनं थथःगु बोरा बँय् क्‍वकयाः फ्‍यन। 
व मनुखं थकालिंनिसें क्‍वकालि तक छम्‍ह छम्‍ह यानाः माल। अले बेन्‍यामीनया बोराय् व ख्‍वला लुयावल। 
थ्‍व खनाः इमिसं थःपिनिगु लं खुत। अले गधायात बोरा क्‍वबिकाः शहरय् लिहां वल। 
यहूदा व वया दाजुकिजापिं वःबलय् योसेफ छेँय् हे दु। इमिसं वयाः वयागु न्‍ह्यःने बँय् भ्‍वसुलाबिल। 
योसेफं इमित धाल, “छिमिसं थ्‍व छु यानागु? जिं खः मखु लुइके फु धकाः मस्‍यू ला?” 
यहूदां धाल, “जिमिसं छु धाये, प्रभु! जिमिसं गय् यानाः जिपिं निर्दोषपिं धकाः क्‍यने? परमेश्‍वरं जिमित दोषी धकाः क्‍यनादिल। आः जिपिं फुक्‍क छिकपिनि दास जुल, अज्‍ज अप्‍वः यानाः ला ख्‍वला दुम्‍ह जुल।” 
योसेफं धाल, “जिगुपाखें अथे जुइ मखु। ख्‍वला सुयाके लुयावःगु खः व हे जक जिम्‍ह दास जुइ। छिपिं फुक्‍क थः बौयाथाय् याउँक लिहां हुँ।” 
यहूदां न्‍ह्यःने वनाः धाल, “प्रभु, छि जुजु थें हे खः। जिं छुं खँ धाये, जिलिसें तंम्‍वयादी मते। 
“प्रभुं जिमिके थथे धकाः न्‍यनादीगु खः, ‘छिमि बौ व किजा दु ला?’ 
जिमिसं थः मालिकयात थथे लिसः बियागु खः, ‘जिमि बुराम्‍ह बौ दु। अले वय्‌कः बुरा जुइ धुंकाः जिमि दक्‍वसिबय् चिधीम्‍ह किजा बूगु खः। वया दाजु सी धुंकल, अले वया मांयापाखें व हे छम्‍ह जक दनि। जिमि बौनं वयात तसकं माया याः।’ 
“अले छिं जिमित, ‘वयात जिथाय् हिँ, जिं वयात स्‍वये’ धयादिल। 
जिमिसं छितः, ‘व थः बौयात त्‍वःताः वये फइ मखु। वं अथे यात कि वया बौ सी’ धकाः धयागु खः। 
अले छिं जिमित, ‘छिमि चिधीम्‍हकिजा ज्‍वनाः मवतले जिगु ख्‍वाः स्‍वये फइ मखु’ धकाः धयादिल। 
“जिमिसं जिमि बौयाथाय् वनाः छिं धयादीगु खँ कना। 
अले जिमि बाःनं धयादिल, ‘लिहां वनाः हाकनं भचा अन्‍न न्‍याना हजि।’ 
जिमिसं वय्‌कःयात, ‘जिपिं वने फइ मखु, जिमि दक्‍वसिबय् चिधीम्‍ह किजायात जिपिंलिसें छ्वयेगु खःसा जक जिपिं वने। छाय्‌धाःसा चिधीम्‍हकिजायात ज्‍वनामवंकं जिमित हामायात नापलाके बी मखु’ धकाः धाल। 
“अले जिमि बाःनं जिमित, ‘छिमिसं सि हे स्‍यू, वया मांयापाखें जि निम्‍ह काय्‌पिं दु। 
छम्‍ह ला न्‍हापा हे मदये धुंकल। वयात कुचा कुचा थले धुंकल जुइमाः। वं जितः त्‍वःतावँसांनिसें जिं वयात मखनानि। 
आः छिमिसं थ्‍वयात नं यंकाः छुं जुल धाःसा जि ला पीरं सिना हे वनी’ धकाः धयादिल। 
“उकिं आः जिपिं लिहां वनेबलय् वयात नं ब्‍वनायंके हे माः। जिमि बाःयागु प्राण हे वयाके थाना च्‍वंगुलिं 
वयात मखन कि ला वय्‌कः सिना हे वनी। थुकथं वय्‌कः सीगुया दोषी जिपिं हे ठहरय् जुइ। 
वयागु जिम्‍मा जिं कयावयागु दु। जिं जिमि बौयात, ‘जिं वयात लित हये मफुत धाःसा थुकिया दोष जिं मसीतले फयाच्‍वने’ धकाः धयावयागु दु। 
“उकिं जिगु बिन्‍ति दु, वयागु थासय् जितः हे थः दास यानाः तयादिसँ, वयात वया दाजुपिंलिसे लित छ्वयादिसँ। 
वयात ब्‍वना मयंसे जि गथे यानाः जिमि बाःया न्‍ह्यःने वने? जिमि बाःयात जूगु दुःख जिं गथे यानाः स्‍वये?” 
