भजन.
95.
वा, परमप्रभुया निंतिं लय्‌तातां म्‍ये हालेनु, झी उद्धारया ल्‍वहंधीयात जयजय यायेनु। 
सुभाय् ब्‍युब्‍युं वय्‌कःया न्‍ह्यःने वनेनु, भजन व म्‍ये हा हां वय्‌कःयात प्रशंसा यायेनु। 
परमप्रभु तःधंम्‍ह परमेश्‍वर खः, फुक्‍क द्यःतय् च्‍वय् तःधंम्‍ह जुजु खः। 
पृथ्‍वीया ततःजाःगु थाय् वय्‌कःया ल्‍हातय् दु। पहाडया च्‍वका च्‍वका नं वय्‌कःयागु हे खः। 
समुद्र वय्‌कःयागु हे खः, वय्‌कलं हे उकियात दय्‌कादीगु खः, वय्‌कलं गंगु बँ नं दय्‌कादीगु खः। 
वा, झीसं छ्यं क्‍वछुकाः वय्‌कःयात आराधना यायेनु, झीत दय्‌कादीम्‍ह परमप्रभुया न्‍ह्यःने पुलिं चुयेनु। 
वय्‌कः हे झी परमेश्‍वर खः, अले झीपिं वय्‌कःया प्रजा व वय्‌कःया बथांयापिं फै खः। थौं छिमिसं परमेश्‍वरयागु सः ताल धाःसा, 
छिमि पुर्खा मेरीबाय् व छन्‍हु मस्‍साहया मरुभूमिइ जिद्दी जूगु थें छिपिं जिद्दी जुइ मते। 
जिं इमिगु लागि यानागु ज्‍या खंगु दुसां इमिसं जितः जाँचय् यात, जिगु मन स्‍वल। 
पिइदँ तक जि इपिं खनाः तंचाया, अले जिं धया, “थुपिं जिपाखें फहिला वनीगु मनदुपिं खः, इमिसं जिगु लँ म्‍हसीके मफु। 
उकिं जिं तमं पाफयाः धया, ‘छिपिं जिगु झासु लनेगु थासय् गुबलें दुहां वये फइ मखु।’” 
