१ राजा.
2.
थः सीत्‍यय्‌काः दाऊदं थःकाय् सोलोमनयात सःताः थ्‍व जिम्‍मा बिल। 
“पृथ्‍वीयागु रीति थें जि सीगु ई जुल। उकिं छं थःत बल्‍लाका मिजंम्‍ह मनू जुयाः क्‍यँ। 
परमप्रभु परमेश्‍वरं बियादीगु ज्‍या या। वय्‌कःया लँपुइ हुँ। मोशाया व्‍यवस्‍थाय् च्‍वयातःगु वय्‌कःया विधि, आज्ञा, नियम व आदेशत मानय् या, अले छ न्‍ह्याथाय् वंसां, छं न्‍ह्याःगु ज्‍याय् ल्‍हाः तःसां छ उकी ताःलाइ। 
छं थथे यात धाःसा परमप्रभुं थथे धयाः जितः बियादीगु बचं पूवंकादी, ‘छं सन्‍तान पहःचहलय् होश याना जुल धाःसा अले जिगु न्‍ह्यःने दुनुगलंनिसें व फुक्‍क प्राणंनिसें विश्‍वास याये बहःम्‍ह जुयाजुल धाःसा छंगु परिवारय् इस्राएलया सिंहासनय् च्‍वनेत छम्‍ह न्‍ह्याबलें दया हे च्‍वनी।’ 
“सरूयाहया काय् योआबं इस्राएलया निम्‍ह सेनापतित नेरया काय् अबनेर व येतेरया काय् अमासायात स्‍यानाः जितः छु यात, व खँ छं सी हे स्‍यू। लडाइँया इलय् थें शान्‍तिया इलय् नं वं इपिं निम्‍हय्‌सित स्‍यात। व हे हिं थःगु जनी व तुतिया लाकांयात प्‍याकल। 
उकिं छं थःगु बुद्धिं ज्‍या या, वयात बुरा जुइके बी मते अले पातालय् याउँक क्‍वहां वनेबी मते। 
“गिलादया बर्जिल्‍लैया काय्‌पिन्‍त धाःसा दयामाया या, इमित छंगु टेबिलय् थःनापं नकि। छिमि दाजु अब्‍शालोमपाखें जि बिस्‍युं जुयाबलय् इपिं जिनापं हे जुल। 
“अले छनापं दुम्‍ह बहूरीमया बेन्‍यामीनी गेराया काय् शिमीयात लुमंका ति। जि महनोमय् वनाबलय् वं जितः तसकं सराः ब्‍यूगु खः। व यर्दन खुसि सिथय् जितः नापलाः वःबलय् जिं ‘छन्‍त तरवारं स्‍याये मखु’ धकाः जिं परमप्रभुया नामय् पाफयागु खः। 
तर छं वयात सजाँय मब्‍यूसें त्‍वःते मते। छ बुद्धि दुम्‍ह मनू खः, वयात छु यायेमाः व छं बांलाक सी। वयागु तुयुगु सँ पातालय् हिनापं वनेमाः।” 
अले दाऊद थः पुर्खात थें सित, वयात दाऊदया शहरय् थुन। 
हेब्रोनय् न्‍हय्‌दँ व यरूशलेमय् स्‍विस्‍वदँ यानाः वं इस्राएलय् पिइदँ तक शासन यात। 
सोलोमन थः अबु दाऊदया सिंहासनय् च्‍वन। वयागु शासन बल्‍लाक पलिस्‍था जुल। 
हग्‍गीतया काय् अदोनियाह सोलोमनया मां बतशेबायाथाय् वल। बतशेबां वयात न्‍यन, “छु छ बांलाःगु मति तयाः वयागु खः ला?” वं लिसः बिल, “खः, बांलाःगु मतिं वयागु खः।” 
वं अज्‍ज थथे धाल, “जिं छितः छता खँ धायेमाःगु दु।” बतशेबां धाल, “धा।” 
अदोनियाहं धाल, “थ्‍व राज्‍य जिगु खः धकाः छिं सि हे स्‍यू। इस्राएलयापिं फुक्‍क मनूतय्‌सं जि जुजु जुइ धकाः बिचाः याःगु खः। तर फुक्‍क खँ अःखः जुल। राज्‍य जिमि किजायागु जुल। छाय्‌धाःसा परमप्रभुयागु इच्‍छा थ्‍व हे खः। 
आः जिं छितः छगू बिन्‍ति याये, म्‍हां धयादी मते।” वं धाल, “व छु खः, धा।” 
वं धाल, “जुजु सोलोमनं छिं धयादीगु खँ म्‍हां धयादी मखु धकाः जिं स्‍यू, जिं शूनम्‍मी अबीशगयात ब्‍याहा याये दयेमा धकाः सोलोमन जुजुयात बिन्‍ति यानाबियादिसँ।” 
बतशेबां लिसः बिल, “ज्‍यू, छंगु निंतिं जिं जुजुलिसें खँ ल्‍हानाबी।” 
उकिं अदोनियाहया निंतिं खँ ल्‍हानाबीत बतशेबा जुजुयाथाय् वन। जुजु वयात लसकुस यायेत दन, अले वयात भागियानाः सिंहासनय् च्‍वन। थः मांया निंतिं छगू सिंहासन काय्‌के छ्वल, अले व जुजुया जवपाखे च्‍वन। 
वं धाल, “जिं छन्‍त छगू चिधंगु बिन्‍ति यायेमाःगु दु। म्‍हां धाये मते।” जुजुं लिसः बिल, “धयादिसँ मां, जिं म्‍हां धाये मखु।” 
वं धाल, “शूनम्‍मी अबीशगया ब्‍याहा छिमि दाजु अदोनियाहलिसें यानाब्‍यु।” 
जुजु सोलोमनं थः मांयात लिसः बिल, “अदोनियाहया निंतिं छिं छाय् शूनम्‍मी अबीशगयात हे फ्‍वनादीयागु? छिं वयागु निंतिं राज्‍य हे फ्‍वनादीगु जूसा नं ज्‍यूगु नि! व जिमि दाजु खः, अले अबियाथार पुजाहारी व सरूयाहया काय् योआबं वयागु पंलीगु दु धकाः छिं स्‍यू।” 
अले सोलोमन जुजुं परमप्रभुया नामय् पाफयाः धाल, “थ्‍व बिन्‍तिया निंतिं अदोनियाहं थःगु ज्‍यान बी म्‍वाल धाःसा परमेश्‍वरं जिलिसें बांमलाःगु व्‍यवहार यानादीमा! 
आः जितः जिमि अबु दाऊदया सिंहासनय् तयादीम्‍ह व थःगु बचंकथं जिगु वंश थापं यानादीम्‍ह म्‍वानाच्‍वनादीम्‍ह परमप्रभुया नामय् जिं धाये, थौं हे अदोनियाहयात स्‍यायेगु जुइ!” 
अथे जुयाः जुजु सोलोमनं यहोयादाया काय् बनायाहयात आज्ञा बिल, वं वनाः अदोनियाहयात स्‍यानाबिल। 
अबियाथार पुजाहारीयात जुजुं धाल, “छ अनातोत गामय् थःगु छेँय् हुँ। छ स्‍यायेमाःम्‍ह खः, अय्‌नं जिं आः छन्‍त स्‍याये मखुनि। छाय्‌धाःसा छं जिमि अबु दाऊदया न्‍ह्यःने परमप्रभुया सनू क्‍वबीगु खः, अले वय्‌कःया फुक्‍क दुःखकष्‍टय् छं नं ब्‍वति काःगु खः।” 
उकिं सोलोमनं अबियाथारयात परमप्रभुया पुजाहारीया ज्‍यां लिकाल। थुकथं शीलोय् एलीया घरानाया बारे परमप्रभुं धयादीगु वचन पूवन। 
थ्‍व खँ योआबयाथाय् थ्‍यन। वं अदोनियाहया पंल्यूगु खः, अब्‍शालोमयागु धाःसा मखु। व परमप्रभुया पालय् बिस्‍युं वन अले वेदीया नेकू ज्‍वनाच्‍वन। 
योआब बिस्‍युं वनाः परमप्रभुया पालय् वेदीया लिक्‍क च्‍वनाच्‍वंगु दु धइगु खँ सोलोमनं न्‍यन। सोलोमन जुजुं योहोयादाका काय् बनायाहयात आज्ञा बिल, “हुँ, वयात कय्‌काः स्‍या!” 
वं परमप्रभुया पालय् दुहां वनाः योआबयात धाल, “जुजुं थथे धयादी, ‘पिहां वा।’” योआबं लिसः बिल, “वये मखु, जि थन हे सी।” बनायाहं लिहां वनाः जुजुयात योआबं धाःगु खँ कन। 
सोलोमनं धाल, “योआबं धाःथें या। व दुथाय् वेदीया न्‍ह्यःने हे वयात स्‍यानाः थुनाब्‍यु। थुकथं छं योआबं दोष मदुपिं मनूतय्‌त स्‍याःगु दोष जि व जिमि बौया परिवारपाखें चीकाबी। 
जिमि बौ दाऊदं मसीकं योआबं निम्‍ह मनू स्‍याःगुलिं परमप्रभुं वयात सजाँय बियादी। योआबं थः स्‍वयाः भिंपिं निम्‍ह स्‍वजापिं मनूत इस्राएलया सेनापति नेरया काय् अबनेर व यहूदाया सेनापति येतेरया काय् अमासायात तरवारं स्‍याःगु खः। 
इमिगु हिया दोष योआब व वया सन्‍तानया छेनय् न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनेमा। तर दाऊद व वय्‌कःया सन्‍तान, वय्‌कःया परिवार व वय्‌कःया सिंहासनय् परमप्रभु पाखेंया शान्‍ति न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनेमा।” 
उकिं यहोयादाया काय् बनायाहं वेदीइ थाहां वनाः योआबयात स्‍यानाबिल, अले मरुभूमिइ वयागु हे जमिनय् वयात थुनाबिल। 
जुजुं यहोयादाया काय् बनायाहयात योआबया थासय् सेनापति ल्‍यल, अले अबियाथारया थासय् सादोकयात पुजाहारी ल्‍यल। 
अनंलि जुजुं शिमीयात सःताः धाल, “यरूशलेमय् थःगु छेँ दय्‌काः अन हे च्‍वँ। शहर त्‍वःताः छ गनं वने मते। 
गुखुन्‍हु शहर त्‍वःताः किद्रोन खुसिचा छिनावनी उखुन्‍हु छ सी। अथे याःसा छंगु हिया दोष छंगु हे छेनय् लाइ।” 
अले शिमीं जुजुयात धाल, “छिं धयादीगु खँ बांलाः। जिमि प्रभु महाराजं थः च्‍यःयात धयादीगु थें जिं याये।” अथे जुयाः शिमी यरूशलेमय् ताःई तक च्‍वन। 
तर स्‍वदँ लिपा वया निम्‍ह दास गातया जुजु माकाया काय् आकीशयाथाय् बिस्‍युं वन। थः दासत गातय् दु धइगु खँ शिमीं न्‍यन। 
अले व गधाया म्‍हय् काठी चिनाः इमित मालेत गातय् आकीशयाथाय् वन। इपिं निम्‍हय्‌सितं लुइकाः शिमीं छेँय् लितहल। 
शिमी यरूशलेम त्‍वःताः गातय् वंगु सियाः 
सोलोमनं वयात सःताः धाल, “छु जिं छन्‍त परमप्रभुया नामय् पाफय्‌कागु मखु ला? अले छन्‍त जिं ‘गुखुन्‍हु छं मेथाय् वनेत थ्‍व थाय् त्‍वःती उखुन्‍हु छ धात्‍थें सी धकाः ख्‍याच्‍वः बियागु मखु ला?’ अले छिं धयादीगु खँ बांलाः, ‘छिं धाःथें जिं याये धकाः धयागु मखु ला?’ 
परमप्रभुया नामय् थम्‍हं पाफःगु व जिगु आज्ञा छं छाय् मानय् मयानागु?” 
अले जुजुं शिमीयात थथे नं धाल, “जिमि अबु दाऊदयात याःगु फुक्‍क मभिंगु ज्‍या छं लुमंकातःगु दु। उकिया निंतिं आः परमप्रभुं छन्‍त सजाँय बियादीत्‍यंगु दु। 
तर सोलोमन जुजुयात सुवाः दइ अले परमप्रभुया न्‍ह्यःने दाऊदया सिंहासन न्‍ह्याबलें सुरक्षित जुयाच्‍वनी।” 
अले जुजुं बनायाहयात आज्ञा बिल। व पिहां वन, अले वं शिमीयात कय्‌काः स्‍यात। थुकथं राज्‍यया फुक्‍क अधिकार सोलोमनया ल्‍हातय् वल। 
