मत्ती.
21.
वय्‌कःपिं यरूशलेमया सत्तीक लाःगु जैतून डाँडायागु बेथफागे धाःगु थासय् थ्‍यंकः झाःबलय् येशूं निम्‍ह चेलायात थथे धयाः छ्वयादिल – 
“छिपिं न्‍ह्यःनेसं च्‍वंगु गामय् हुँ। अन छम्‍ह गधायात वया मचानापं चिनातःगु दइ। इमित फ्‍यनाः थन हजि। 
छिमित सुनानं छुं धाल धाःसा छिमिसं – ‘प्रभुयात माला च्‍वन’ धकाः धा। अले इमिसं बिया हइ।” 
अगमवक्तां धयाथकूगु थ्‍व खँ पूवनेत थथे जूगु खः – 
“सियोनया मनूतय्‌त धा – ‘स्‍व, छिमि जुजु छिमिथाय् झायाच्‍वंगु दु। वय्‌कः क्‍वमिलुम्‍ह जुयाः गधा गयादिल, गधाया मचा गयाः झायादीगु दु।’” 
चेलातय्‌सं वनाः वय्‌कलं धयादी थें तुं यात। 
इमिसं गधा व गधाया मचायात हल, अले थथःगु गा गधाया म्‍हय् लायाबिल। अले वय्‌कः गधाया म्‍हय् च्‍वनादिल। 
यक्‍व मनूतय्‌सं थथःगु गा हयाः लँय् लायाबिल। गुलिसिनं सिमायागु हः हयाः लायाबिल। 
वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू व न्‍ह्यः न्‍ह्यः वयाच्‍वंपिं मनूत थथे धकाः हाल – “होसन्‍ना, दाऊदया काय्, प्रभुया नामं झाःम्‍ह धन्‍यम्‍ह खः। स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह परमेश्‍वरयात होसन्‍ना।” 
वय्‌कः यरूशलेम थ्‍यंबलय् अन तसकं हे बय्‌बय् जुल। मनूतय्‌सं – “थ्‍व मनू सु खः?” धयाजुल। 
अले वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वःपिं मनूतय्‌सं थथे धाल – “थ्‍व गालीलयागु नासरतं झाःम्‍ह अगमवक्ता येशू खः।” 
येशूं देगलय् झायाः अन च्‍वनाः न्‍यायेगु व मीगु ज्‍या यानाच्‍वंपिं फुक्‍कसितं ख्‍याना छ्वयादिल। धिबा ग्‍यलिपिं सराफितय्‌गु टेबिल ग्‍वारा तुइकाबिल, सुकुभतु मीपिनिगु मेच फाता पुइकाबिल। 
अले इमित धयादिल – “धर्मशास्‍त्रय् थथे च्‍वयातःगु दु – ‘जिगु छेँ प्रार्थना यायेगु छेँ खः।’ छिमिसं ला थुकियात खुँ दाखुँतय्‌गु छेँ धकाः यानाच्‍वन।” 
कांपिं व लंग्रापिं देगलय् वय्‌कःयाथाय् वल। वय्‌कलं इमित लाय्‌कादिल। 
थथे अजू चायापुगु ज्‍या खनाः व मस्‍तय्‌सं देगलय् च्‍वनाः ततःसलं “होसन्‍ना, दाऊदया काय्” धकाः हाल। थ्‍व न्‍यनाः तःधंपिं पुजाहारीत व शास्‍त्रीत तमं मि जुल। 
इमिसं वय्‌कःयात धाल – “थ्‍व मस्‍तय्‌सं छु धयाच्‍वन, छिं मताः ला?” वय्‌कलं धयादिल – “जिं न्‍यनाच्‍वनागु दु। छु छिमिसं धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु थ्‍व खँ ब्‍वनागु मदु ला? ‘मस्‍त व ह्याउँमस्‍तय्‌गु म्‍हुतुं थःत तःधंकादिल।’” 
अले वय्‌कः इमित त्‍वःताः बेथानिया धाःगु गामय् झायाः अन हे चाहिलादिल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथ न्‍हापां शहरय् लिहां झाया च्‍वंबलय् वय्‌कःयात नयेपित्‍यात। 
लँ सिथय्‌सं यःमरिमायात खनाः वय्‌कः सिमा लिक्‍क झाल। हः सिबय् मेगु छुं हे मदुगुलिं वय्‌कलं व सिमायात थथे धयादिल – “आवंलि छंके गुबलें हे फल धयागु मसयेमा।” अबलय् हे व सिमा गना वन। 
थ्‍व खनाः चेलातय्‌सं अजू चायाः न्‍यन – “धायेवं हे थ्‍व सिमा गथे गनावंगु?” 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – छिमिसं नं छुं हे संका मयासें विश्‍वास यात धाःसा जिं यःमरिमायात याना थें जक मखु, छिमिसं थ्‍व पहाडयात – ‘ल्‍यहेँ दनाः समुद्रय् कुतुं हुँ’ धकाः धाल धासां अथे हे जुइ। 
अले विश्‍वास यानाः प्रार्थनाय्‌ न्‍ह्यागु फ्‍वंसां छिमित दइ।” 
येशूं देगलय् झायाः स्‍यनेकने यानाच्‍वनादीबलय् तःधंपिं पुजाहारीत व थकालिपिन्‍सं वयाः वय्‌कःयात थथे धकाः न्‍यन – “छिं थथे यानादीत गनं अधिकार कयादिया? अले छितः थ्‍व अधिकार सुनां बिल?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिं नं छिकपिन्‍के छगू खँ न्‍यने, छिकपिन्‍सं लिसः बिल धाःसा जितः सुनां थ्‍व अधिकार बियाहःगु खः धकाः छिकपिन्‍त धाये – 
बप्‍तिस्‍मा बीगु अधिकार यूहन्‍नां सुयापाखें काल? स्‍वर्गपाखें ला कि मनूतय्‌पाखें?” थ्‍व न्‍यनाः इमि थःथवय् थथे खँ जुल – “‘स्‍वर्गपाखें काःगु’ धाल कि वं झीत ‘अय्‌सा, छिमिसं वयात छाय् विश्‍वास मयानागु लय्?’ धकाः धाइ। 
‘मनूतय्‌पाखें काःगु’ धाल कि मनूतय्‌सं झीत स्‍याइ, छाय्‌धाःसा फुक्‍कसिनं यूहन्‍नायात अगमवक्ता धकाः मानय् यानातःगु दु।” 
उकिं इमिसं वय्‌कःयात थथे लिसः बिल – “जिमिसं मस्‍यू।” वय्‌कलं धयादिल – “अय्‌सा जिं नं छिकपिन्‍त थ्‍व ज्‍या यायेत जितः सुनां अधिकार बियाहःगु खः धकाः धाये मखु।” 
“थ्‍व उखानय् छिकपिनिगु छु बिचाः दु? छम्‍ह मनूया निम्‍ह काय् दु। वं तःधिकःम्‍ह काय्‌यात वनाः थथे धाल – ‘बाबु, थौं छं दाखक्‍यबय् वनाः ज्‍या या।’ 
वं बौम्‍हय्‌सित ‘जि वने मखु’ धकाः लिसः बिल। लिपा हानं पस्‍ताय् चायाः ज्‍या याः वन। 
चिधिंकःम्‍ह काय्‌यात वनाः नं बौम्‍हं अथे हे धाल। वं लिसः बिल – ‘दय्, जि वने,’ अय्‌नं वनेत धाःसा मवं। 
“थुपिं निम्‍ह काय्‌पिं मध्‍ये सुनां बौम्‍हय्‌सिगु खँ न्‍यन?” इमिसं लिसः बिल – “तःधिकःम्‍ह काय्‌म्‍हं।” अले वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिकपिन्‍त खःगु खँ धाये – कर काइपिं व वेश्‍यात छिकपिं स्‍वयाः न्‍हापालाक परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुहां वनी। 
भिंगु व धात्‍थेंगु लँपु क्‍यनेत बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना छिकपिन्‍थाय् वल, अय्‌नं छिकपिन्‍सं वयागु खँ न्‍यनामदी। बरु कर काइपिं मनूतय्‌सं व वेश्‍यातय्‌सं वयागु खँय् विश्‍वास यात। इमिसं याःगु फुक्‍कं खंक खंक नं छिकपिन्‍सं पश्‍चाताप मयात धाःसा अले वयात विश्‍वास यानामदी।” 
येशूं इमित धयादिल – “मेगु छगू उखान नं न्‍यनादिसँ – छम्‍ह तःसिं दु। वं थःगु क्‍यबय् दाख पित। अले प्‍यखें वालं चिनाबिल। वं अन दाख तिसीगु साः नं तयाबिल। अले क्‍यबय् स्‍वयेत छगू बल्‍चा नं दय्‌का थकल। क्‍यब म्‍हय्‌तय्‌त त्‍वःताः व मेगु देशय् वन। 
दाख खायेगु इलय् वं थःगु भागय् वःगु दाख कायेत च्‍यःतय्‌त म्‍हय्‌याथाय् छ्वल। 
म्‍हय्‌नं वया च्‍यःतय्‌त ज्‍वनाः छम्‍हय्‌सित दाल, छम्‍हय्‌सित स्‍याना हे बिल, अले छम्‍हय्‌सित ल्‍वहँतं कय्‌कल। 
तःसिनं हानं न्‍हापा स्‍वयाः यक्‍व च्‍यःतय्‌त म्‍हय्‌याथाय् छ्वयाहल। म्‍हय्‌नं इमित नं अथे हे यानाछ्वल। 
“वं लिपा थः हे काय्‌यात म्‍हय्‌याथाय् छ्वयाहल। ‘जिम्‍ह काय्‌यात ला हनाबना तइ’ धकाः वं मतिइ तःगु खः। 
“तःसिंया काय् हे वःगु खनाः म्‍हय्‌तय्‌सं थःथवय् धाल, ‘थ्‍व ला तःसिंया काय् खः, थ्‍वयात स्‍यानाः फुक्‍क धनसम्‍पत्ति झीगु यायेनु।’ 
अले काय्‌म्‍हय्‌सित ज्‍वनाः दाखक्‍यबं पिने यंकाः स्‍यानाबिल।” 
अले वय्‌कलं इमिके न्‍यनादिल – “आः तःसिंनं वयाः व म्‍हय्‌तय्‌त छु याइ?” 
इमिसं लिसः बिल – “वं वयाः मभिंपिं म्‍हय्‌तय्‌त स्‍यानाछ्वइ। अले इलय् इलय् तःसिं पुले हइपिं म्‍हय्‌तय्‌त क्‍यब ज्‍याके बी।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु छिकपिन्‍सं ब्‍वनादियागु मदु ला? “‘दकःमितय्‌सं ज्‍यालगय् मजूगु धकाः धाःगु ल्‍वहं हे मू ल्‍वहं जुल। परमेश्‍वरं हे थथे यानादीगु खः। झीसं स्‍वयेबलय् थ्‍व तसकं अजू चायापु।’” 
“उकिं जिं छिकपिन्‍त धाये – परमेश्‍वरयागु राज्‍य छिकपिनिगु ल्‍हातं लिफ्‍यानाः परमेश्‍वरयागु ज्‍या बांलाक याइपिं मनूतय्‌त बियादी। 
व ल्‍वहँतय् दःपिं कुचा कुचा दली। अले व ल्‍वहं कुतुं वयाः सुयात लाइ, व धू जुइ।” 
वय्‌कलं कनादीगु थ्‍व उखान न्‍यनाः तःधंपिं पुजाहारीत व फरिसीतय्‌सं इमित हे ध्‍याकाः धयादीगु खः धकाः थुइका काल। 
उकिं इमिसं वय्‌कःयात ज्‍वनेत स्‍वल। अय्‌नं मनूत खनाः ग्‍यानाः इमिसं ज्‍वने मछाः, छाय्‌धाःसा मनूतय्‌सं वय्‌कःयात अगमवक्ता खः धकाः मानय् यानातःगु दु। 
