यर्मिया.
8.
परमप्रभुं धयादी, “अबलय् शत्रुतय्‌सं यहूदाया जुजुपिं, हाकिमत, पुजाहारीत, अगमवक्तात व यरूशलेमय् च्‍वंपिं मनूतय्‌गु क्‍वँय् इमिगु चिहानं लिकाइ। 
मनूतय्‌सं माया यानाः सेवा याःगु, सल्‍लाह काःगु व पुजा याःगु सूर्य, तिमिला व आकाशया नगुतय्‌गु न्‍ह्यःने उपिं क्‍वँय्‌त ब्‍वइ। मुनाः चिहानय् थुनीगु पलेसा उपिं क्‍वँय् बँय् साः थें लानाच्‍वनी। 
जिं थ्‍व मभिंगु जातियापिं म्‍वानाच्‍वंपिं मनूतय्‌त पितिनाः गन गन छ्वये अन अन इमिसं म्‍वायेगु स्‍वयाः सीगु यय्‌की।” 
“यर्मिया इमित धा, ‘परमप्रभुं थथे धयादी – “‘मनूत बँय् दइबलय् छु इपिं हाकनं मदनी ला? सुं मनू फस्‍वया वंसा, छु व लिहां मवइ ला? 
अथे खःसा थुपिं यरूशलेमयापिं मनूत छाय् परमेश्‍वरयात त्‍वःताः फस्‍वयावन? इमिसं मूर्ति पुजा याना हे च्‍वंगु दु। इमिसं जिथाय् लिहां वये म्‍हां धाल। 
जिं ध्‍यान बियाः खँ न्‍यनागु दु, तर इमिसं खःगु खँ ल्‍हाः हे मल्‍हाः, सुनानं “थ्‍व जिं छु यानागु” धयाः थःगु मभिंगु ज्‍याया निंतिं पश्‍चाताप मयाः। लडाइँलय् वंम्‍ह सल थें सकलें थथःगु लँय् ब्‍वांवनाच्‍वंगु दु। 
आकाशय् सलांत्‍याः झंगलं ला छेँ लिहां वनेगु ई स्‍यू। सुकुभत्तु, इखुंचा व सारसं थः मेथाय् च्‍वंवनेगु ई स्‍यू। तर जिमि प्रजां परमप्रभुयागु विधि मस्‍यू। 
“‘छिमिसं गथे यानाः धाये फइ, “जिपिं बुद्धिमान खः, अले परमप्रभुयागु व्‍यवस्‍था जिमिके दु?” तर स्‍व, शास्‍त्रीतय्‌गु फताहा कलमं उकियात फताहा दय्‌कूगु दु। 
बुद्धि दुपिं मछालेमाली, इमिगु नुगः क्‍वतुनी, अले इमित ज्‍वनी। इमिसं परमप्रभुया वचनयात त्‍वःतूगु दु, इमिके गज्‍याःगु बुद्धि दु? 
छाय्‌धाःसा जिं इमि कलाःपिं मेपिं मनूतय्‌त व इमिगु बुँ न्‍हूपिं मालिकतय्‌त बी। दक्‍कलय् चिधंम्‍हंनिसें दक्‍कलय् तःधंम्‍ह तक फुक्‍कं लोभी जूगु दु। अगमवक्तात व पुजाहारीत सकसिनं ध्‍वंलायेगु ज्‍या याइगु। 
जि प्रजाया घालय् इमिसं तच्‍वःगु घाः मखु थें यानाः पट्टी चिनाब्‍यूगु दु। शान्‍ति ला द हे मदुसां इमिसं “शान्‍ति, शान्‍ति” धाइगु। 
छु इपिं थःगु घच्‍चाइपुगु ज्‍या याये धुंकाः लज्‍या चाल ला? मखु, इपिं भचा नं लज्‍या चाःगु मदु छाय्‌धाःसा इपिं लज्‍या चाये हे मसः। उकिं मेपिं पतन जूपिंनापं इपिं नं पतन जुइ। जिं इमित सजाँय बीबलय् इपिं नाश जुइ 
“‘जिं इमिगु बाली यंके। दाखमाय् दाख दइ मखु। यःमरिमाय् यःमरिया फल दइ मखु। अले उमिगु हः सुकुगनी। जिं इमित बियागु नं इमिपाखें लाका काइ।’” 
यहूदाया मनूतय्‌सं थथे धाइ, झीपिं थन छाय् सुम्‍क च्‍वंच्‍वनागु? छथाय् मुनेनु। झीपिं छचाःखेरं पःखाः ग्‍वयातःगु शहरय् दुहां वनेनु, अले अन नाश जुयेनु। छाय्‌धाःसा परमप्रभु झी परमेश्‍वरं झी नाश जुइ धकाः धयादीगु दु। अले त्‍वनेत झीत बिख दुगु लः बियादीगु दु। छाय्‌धाःसा झीसं वय्‌कःया विरोधय् पाप यानागु दु। 
झीसं शान्‍तिया आस यानागु खः, अय्‌नं छुं भिंगु खँ मवः, लाय्‌काबीगु ईया आस यानागु खः अय्‌नं आतंक जक दु। 
शत्रुतय् सलतय्‌गु स्‍वाँ स्‍वाँ याःगु सः दानपाखें ताये दयाच्‍वंगु दु। इमि बल्‍लाःपिं सलत हाःगु सः न्‍यनाः देशयापिं सकलें मनूत थरथर खात। इपिं देशयात अले अन दुगु फुक्‍क खँयात नाश यायेत वःगु दु। शहर व अन च्‍वंपिन्‍त। 
“स्‍व! जिं थःम्‍हं हे छिमिथाय् बिख दुपिं सर्पत छ्वयाहये, अज्‍याःपिं सर्पतय्‌त कःघाये फइ मखु। अले इमिसं छिमित न्‍याइ” 
हे जितः दुःखबलय् सान्‍त्‍वना ब्‍यूपिं, जिगु नुगः दुने कमजोर जुयावंगु दु। 
ध्‍यान बियाः न्‍यँ! तापाःगु देशं जिमि मनूत ख्‍वयाच्‍वंगु सः ताये दयाच्‍वंगु दु। “छु परमप्रभु सियोनय् मदी ला? छु आः अन जुजु मदी ला?” “इमिसं छाय् जितः थःगु मूर्तितपाखें व ज्‍यालगे मजूगु विदेशी मूर्तितपाखें तंचायेकूगु?” 
“छ्व लयेगु ई फुइधुंकल। तान्‍वःला सिधय्‌धुंकल। अय्‌नं झीगु उद्धार जूगु मखुनि।” 
जिमि मनूतय्‌त घाःपाः याःगु खनाः जि थः हे घाःपाः जूगु दु। जि ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वये, जिगु नुगः क्‍वतुंगु दु। 
छु गिलादय् मलहम मदु ला? छु अन सुं वैद्य मदु ला? जिमि मनूत छाय् मलंगु लय्? 
