मर्कूस.
4.
येशूं समुद्र सिथय् च्‍वनाः मनूतय्‌त स्‍यनेकने यानादिल। मनूत ग्‍वाः ग्‍वाः वःगुलिं वय्‌कः नांचाय् थाहां झाल, मनूत जक समुद्र सिथय् तुं च्‍वनाच्‍वन। 
वय्‌कलं इमित उखान कँकं यक्‍व खँ स्‍यनादिल – 
“न्‍यँ, छम्‍ह मनू बुँइ पुसा ह्वः वन। 
वं पुसा ह्वःबलय् गुलिं गुलिं पुसा लँय् नं लात, अले झंगःतय्‌सं वयाः नयाबिल। 
अले गुलिं पुसा ल्‍वहंलिं दुथाय् लात। भचा भचा जक चा दुगुलिं अन लाःगु पुसा याकनं बुयावल। 
निभाः त्‍वःबलय् अन बुयावःगु मा सुकूचिना वन, अले बल्‍लाक हा काय् मफुगुलिं गना वन। 
अले हानं गुलिं पुसा कंमा दुथाय् लात। कंमा तःमा जुया वःबलय् अन लाःगु पुसा थाहां वये मफुत, अन्‍न मसल। 
अले गुलिं पुसा भिंगु चा दुथाय् लात। थ्‍व चाय् पुसा बुया वयाः तःमा जुल। अले यक्‍व अन्‍न सल। गनं स्‍विदुगं, गनं खुइदुगं, गनं सछिदुगं अन्‍न सल।” 
वय्‌कलं धयादिल – “सुयाके न्‍हाय्‌पं दु, वं न्‍यना का।” 
येशू याकःचा जूबलय् झिंनिम्‍ह चेलात व मेपिं मनूतय्‌सं वय्‌कःयाके थ्‍व उखानयागु अर्थ छु खः धकाः न्‍यन। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “परमेश्‍वरया राज्‍ययागु गुप्‍ति खँ छिमित कने धुनागु दु, मेपिन्‍त धाःसा उखान छुनाः धायेमाः। 
“‘अय्‌जूगुलिं इमिसं स्‍वयेत ला स्‍वइ, अय्‌नं गुब्‍सं खंके फइ मखु। इमिसं न्‍यनेत न्‍यनी, अय्‌नं गुब्‍सं थुइके फइ मखु। इमिसं थूगु जूसा ला इपिं पापं लिचिले माःगु खः, अले इमिगु पाप नं क्षमा जुइमाःगु खः।’” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “छु छिमिसं नं थ्‍व उखान मथू ला? अय्‌जूसा मेगु उखान गथे थुइके फइ? 
पुसा ह्वल धाःगु परमेश्‍वरयागु वचन ह्वल धाःगु खः। 
गुलिं मनूत लँय् लाःगु पुसा थें खः। इमिसं परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यनेवं शैतान वयाः लाकायंकी। 
गुलिं मनूत ल्‍वहं दुथाय् लाःगु पुसा थें खः। इमिसं परमेश्‍वरयागु वचन लय्‌लय्‌तातां न्‍यना काइ। 
अथेसां वचनं इमिगु नुगलय् थ्‍यंक हा काय् मफइगुलिं दुःखकष्‍ट व ख्‍याच्‍वः वयेवं इपिं लिचिला वनी। 
गुलिं मनूत कंमा दुथाय् लाःगु पुसा थें खः। इमिसं वचन न्‍यनी। 
अथेसां थ्‍व संसारयागु धन्‍दा, धन सम्‍पत्तियागु माया व अथे हे मेमेगु लोभं यानाः परमेश्‍वरयागु वचन त्‍वःफिना वनी, अले छंु नं सय्‌के फइ मखु। 
गुलिं मनूत भिंगु चाय् लाःगु पुसा थें खः। इमिसं वचन नं न्‍यनी, अले मानय् नं याइ। इमिसं स्‍विदुगं, खुइदुगं, व सछिदुगं अप्‍वः अन्‍न सय्‌की।” 
येशूं इमित धयादिल – “सुनानं मत त्‍वपुया तइ ला? अथवा खाता तःले तइ ला? मत ला तज्‍जाः यानाः त्‍वाःदेवाय् च्‍याकी। 
छुं नं खँ सुचुकां तये फइ मखु, गुगु प्रकत जुइ मखु, छुं नं खँ गुप्‍त तये फइ मखु, गुगु जलय् वइ मखु। 
सुयाके न्‍हाय्‌पं दु, वं न्‍यना का।” 
वय्‌कलं इमित थथे नं धयादिल – “छिमिसं न्‍यनागु खँय् मन ति। गुलि छिमिसं कर्पिन्‍त बिल, उलि हे छिमित नं बी। अज्‍ज ला अप्‍वः हे बी, 
छाय्‌धाःसा दुम्‍हय्‌सित अज्‍जं तनाबी। मदुम्‍हय्‌सिके दुगु नं लाका काइ।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍य थथे च्‍वं। छम्‍ह मनुखं थःगु बुँइ पुसा ह्वल। 
व चान्‍हि द्यंसां दंसां पुसाय् चुलि ह्वयाः थाहां वयाच्‍वने धुंकी। थ्‍व गुकथं जुल वं सी मखु। 
बुँ थःम्‍हं हे अन्‍न सय्‌की। न्‍हापां चुलि ह्वइ, अले मा थाहां वइ, अले तिनि अन्‍न सइ। 
थुकथं अन्‍न सये धुंकाः ईंचां लइ, छाय्‌धाःसा लयेगु ई जुइ धुंकी।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍य गथे च्‍वं धायेगु? थ्‍वयात ध्‍वाथुइकेत छु उखान छुइमाली? 
परमेश्‍वरयागु राज्‍य ला दक्‍वसिबय् चिग्‍वःगु पुसा थें खः। 
छम्‍ह मनुखं तू पुसा बुँइ ह्वली। दक्‍वसिबय् चिग्‍वःगु पुसा जूसां थाहां वइबलय् थ्‍व दक्‍वसिबय् तःमा जुइ। थुकी कचामचा नं यक्‍व दइ, अले झंगःतय्‌सं वयाः थुकी थःगु स्‍वँ दय्‌की।” 
थुकथं वय्‌कलं इमिसं थुइके फक्‍व उखान छुनाः वचन न्‍यंकादिल। 
वय्‌कलं इमित उखान मछुसे छुं नं स्‍यनामदी। थः चेलात जक दुबलय् धाःसा वय्‌कलं उखानयागु अर्थ नं कनादिल। 
सन्‍ध्‍याकाः ई जुइ धुंकाः येशूं इमित धयादिल – “वा, झी समुद्र पारिइ वनेनु।” 
मनूतय्‌गु हुलयात त्‍वःताः चेलात येशू च्‍वनाच्‍वंगु नांचाय् वनाः च्‍वन। अले इमिसं वय्‌कःयात ब्‍वनायंकल। इपिं नाप मेमेगु नांचा नं दु। 
आकाझाकां समुद्रय् तसकं ग्‍वःफय् वल। लः ग्‍वारां यानाः नांचा धेधेचुल। नांचाय् लः नं जायावल। 
वय्‌कः धाःसा नांचाया ल्‍युनेपाखे झायाः फुंग छगलय् छ्यं दिकाः द्यनाच्‍वन। चेलातय्‌सं वय्‌कःयात थनाः थथे धाल – “गुरु, झीपिं लखय् दुनाः सीन, छितः वास्‍ता मदु ला?” 
अले वय्‌कलं दनाः फय्‌यात ब्‍वःबियाः समुद्रयात धयादिल – “शान्‍त जु।” धाय्‌वं हे ग्‍वःफय् दित, अले फुक्‍कभनं शान्‍त जुल। 
वय्‌कलं धयादिल – “छिपिं छाय् थथे ग्‍यानागु? छिमिसं अज्‍ज नं विश्‍वास मयानानि ला?” 
इपिं तसकं ग्‍यानाः थःथवय् थथे खँ ल्‍हात – “वय्‌कः सु खः? फय् व लखं नं वय्‌कलं धाःगु खँ न्‍यं।” 
