लूका.
9.
छन्‍हु येशूं झिंनिम्‍ह चेलातय्‌त थःथाय् सःताः इमित भूततय्‌त ख्‍यानाः छ्वयेगु व उसाँय् मदुपिन्‍त लाय्‌काबीगु शक्ति व अधिकार बियादिल। 
अले वय्‌कलं परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु खँ न्‍यंकेत व ल्‍वय् लाय्‌काबीत इमित छ्वयादिल। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “लँय् छिमिसं छुं हे ज्‍वनावने मते। तुतां, म्‍हिचा, नसा, धिबा व हिला वसः नं यंके मते। 
न्‍ह्याम्‍हय्‌सिगु छेँय् बाय् च्‍वंसां छिपिं मेथाय् वने मत्‍यंतले व हे छेँय् च्‍वँ। 
सुनानं छिमित दुमकाःसा, भिंगु खँ मन्‍यंसा छिमिसं इमित लज्‍या चाय्‌केत पालि च्‍वंगु धू तकं थाथा यानाः व थाय् त्‍वःता हुँ।” 
अनंलि गांगामय् वनाः इमिसं भिंगु खँ न्‍यंकाः मनूतय्‌गु ल्‍वय् लाय्‌काबीगु यात। 
गालीलयाम्‍ह शासक हेरोद येशूयागु खँ न्‍यनाः अलमलय् लात, छाय्‌धाःसा गुलिं गुलिंसिनं ला बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना म्‍वानावःगु धकाः नं धयाजुल। 
गुलिसिनं एलिया वःगु धकाः धाल। गुलिसिनं ला न्‍हापायापिं अगमवक्तात मध्‍ये सुं छम्‍ह म्‍वानावःगु जुइमाः धकाः नं धाल। 
अले हेरोदं धाल – “यूहन्‍नायागु छ्यं ला जिं ध्‍यंके धुन। थ्‍व सु मनू जुल, गुम्‍हय्‌सिगु बारे जिं थुलिमछि खँ न्‍यनाच्‍वना?” अले हेरोदं वय्‌कःयात तसकं स्‍वयेमास्‍ति वय्‌कल। 
प्रेरिततय्‌सं लिहां वयाः इमिसं यानावःगु ज्‍याखँ फुक्‍क येशूयात कन। अले इमित ब्‍वनाः वय्‌कः सुनानं मसीक बेथसेदा शहरय् झाल। 
थ्‍व खँ सीकाः ग्‍वाः ग्‍वाः हे मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वन। वय्‌कलं इमित लसकुस यानादिल। अले इमित परमेश्‍वरयागु राज्‍यया खँ कनादिल। ल्‍वय् लाय्‌के माःपिन्‍त नं लाय्‌कादिल। 
बहनी जुइत्‍यंगुलिं झिंनिम्‍ह चेलातय्‌सं वय्‌कःयाथाय् वयाः थथे धाल – “थन ला छुं हे मदु। आः थ्‍व मनूतय्‌त थनं छ्वयादिसँ। अले लिक्‍क लिक्‍क लाःगु गांगामय् वनाः नयेगु व बाय् च्‍वनेगु याइ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “इमित छिमिसं हे नकि।” अले इमिसं धाल – “जिमिके ला न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या जक दु। थुलिमछिसित नकेत ला न्‍याः हे वनेमानि का।” 
अन मिजंत जक हे न्‍याद्वः दु। वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “नेय्‌म्‍ह नेय्‌म्‍ह यानाः इमित झ्‍वःलाक फ्‍यतुकि।” 
इमिसं वय्‌कलं धयादी थें मनूतय्‌त फ्‍यतुकल। 
वय्‌कलं व न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या कयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियाः कुचा थलाः मनूतय्‌त इनाब्‍यु धकाः चेलातय्‌त बियादिल। 
अले इमिसं यतले नल। इनाः ल्‍यं दुगु कुचाकाचा जक हे झिंनिगः दाला जाय्‌क दु। 
छन्‍हु येशू याकःचा प्रार्थना यानाच्‍वंबलय् चेलात वल। अले वय्‌कलं इमिके न्‍यनादिल – “मनूतय्‌सं जितः सु धकाः धयाजुल?” 
इमिसं धाल – “गुलिसिनं बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना धाइगु, अले गुलिंसिनं एलिया धाइगु, गुलिंसिनं ला न्‍हापायापिं अगमवक्तात मध्‍ये सुं छम्‍ह म्‍वानावःगु जुइ धकाः धाइगु।” 
अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिमिसं जितः सु खः धयाच्‍वना लय्?” पत्रुसं लिसः बिल – “छि परमेश्‍वरयाम्‍ह मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट खः।” 
वय्‌कलं थ्‍व खँ सुयातं कने मते धकाः कडा आज्ञा बियादिल। 
हानं धयादिल – “मनूया काय्‌नं यक्‍व हे दुःख सी मानि। थकालिपिं, तःधंपिं पुजाहारीत, व शास्‍त्रीतय्‌सं वयात मानय् याइ मखु, बरु वयात स्‍याइ, स्‍वन्‍हु लिपा व हानं म्‍वाना वइ।” 
येशूं फुक्‍कसितं धयादिल – “जि नाप वयेगु जूसा छिपिं सुनानं थःगु खँय् छुं हे च्‍यूताः तये मते। अले थःगु क्रूस थःम्‍हं हे क्‍वबिया सीत तकं लिमच्‍युसे जिगु ल्‍यूल्‍यू वा। 
थःगु प्राण बचय् यायेत जक स्‍वइम्‍ह मनू नाश जुयावनी। सुनां जिगु निंतिं थःगु प्राण पाइ व बचय् जुइ। 
सारा संसार हे ल्‍हातय् दयाः नं व मनू सिनावन धाःसा वयात छु दइ? वं हानं थःगु प्राण छुकिं लिफ्‍याना काइ? 
सुनां जि खनाः व जिगु खँ न्‍यनाः ख्‍वाः फस्‍वय्‌की मनूया काय्‌नं स्‍वर्गदूततलिसे झःझः धाय्‌क परमेश्‍वर बाःनं छ्वया हइबलय् व खनाः नं ख्‍वाः फस्‍वय्‌की। 
जिं छिमित धात्‍थें धाये – परमेश्‍वरयागु राज्‍य मखंतले थन दुपिं मध्‍ये गुम्‍हं गुम्‍हं ला सी तकं मखुनि।” 
अथे धयादीगु च्‍यान्‍हु दय्‌काः पत्रुस, यूहन्‍ना व याकूबयात ब्‍वनाः येशू पर्वतया च्‍वय् प्रार्थना याः झाल। 
प्रार्थना यानाच्‍वनादीबलय् वय्‌कःयागु ख्‍वाः तसकं थिनावल, अले वय्‌कलं पुनातःगु वसः नं तसकं यचुसे त्‍वइसे च्‍वना वल। 
अबलय् मोशा व एलिया, थुपिं निम्‍ह वय्‌कः नाप खँ ल्‍हानाच्‍वन। 
इपिं नं स्‍वर्गयागु जलं तसकं झल झल थीक खने दयाच्‍वन। यरूशलेमय् येशू गथे जुयाः सी माली धकाः इपिं वय्‌कः नाप खँ ल्‍हानाच्‍वंगु खः। 
अबलय् पत्रुस व व नाप दुपिं फुक्‍कं मस्‍तं न्‍ह्यः वय्‌काच्‍वन। न्‍ह्यलं चाःबलय् इमिसं वय्‌कः झल्‍ल थिनाच्‍वंगु व वय्‌कः नाप मेपिं निम्‍ह मनूतय्‌त नं खन। 
इपिं वय्‌कः नाप बाया वनेत्‍यंबलय् लाक्‍क पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “गुरुजु, झीपिं थन हे च्‍वने दत धाःसा गुलि बांलाइ। जिमिसं स्‍वंगू बल्‍चा दय्‌के ला? छगू छितः, छगू मोशायात व मेगु छगू एलियायात।” पत्रुसं व धाये थ्‍व धाये मसियाः अथे धाःगु खः। 
वं अथे जक छु धाये लात सुपाँय् वयाः इमित त्‍वपुल। सुपाँचं अथे त्‍वपू वःगु खनाः इपिं ग्‍यात। 
अले सुपाँचं थथे धकाः न्‍ववाना हल – “थ्‍व जिं ल्‍यया तयाम्‍ह जिम्‍ह काय् खः, थ्‍वयागु खँ न्‍यँ।” 
अनंलि इमिसं अन येशू याकःचा जक खन। इमिसं थ्‍व खँ सुयातं मकंसे थथःगु नुगलय् तया तल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु वय्‌कःपिं पर्वतं क्‍वहां झाःबलय् मनूत वय्‌कःयात नापलाः वल। 
हुलं छम्‍ह मनू चिल्‍लाय्‌दनाः हाला हल – “गुरुजु, जिमि काय्‌यात छकः स्‍वयादिसँ। जि थ्‍व हे छम्‍ह जक काय् दु। 
झाःझाः थ्‍वयात भूतआत्‍मां त्‍वपू वइगु, अले थ्‍व चिल्‍लाय् दनाः चत्ताः वाःवनिगु। अले म्‍हुतुं ई बुल्‍ल बुल्‍ल वय्‌काहइगु। तसकं घाःपाः मजुतले भूतं थ्‍वयात त्‍वःती हे मखु। 
जिं छिकपिनि चेलातय्‌त भूतआत्‍मायात पितिना बियादिसँ धकाः धयां इमिसं पितिनाछ्वये मफुत।” 
अले वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “छिमिसं गथे जक विश्‍वास याये मफुगु? जि छिपिंनाप ग्‍वःन्‍हु हे च्‍वनी धकाः? जिं छिमिगु निंतिं गुलि जक दुःख सह यानाच्‍वनेगु?” अले वय्‌कलं व मनूयात धयादिल। “छिमि काय्‌यात थन हजि।” 
मचायात हहं हे भूतं वयात कसाः यानाः छ्वावात। अले वय्‌कलं भूतआत्‍मायात हक्‍कादिल। थुकथं मचायात लाय्‌काः वया अबुयात लःल्‍हानादिल। 
अन च्‍वंपिं फुक्‍क परमेश्‍वरयागु तःधंगु शक्ति खनाः अजू चाल। वय्‌कलं यानादीगु ज्‍या खनाः मनूत अजू चाया च्‍वंबलय् हे वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – 
“जिगु थ्‍व खँ बांलाक न्‍यना ति। मनूया काय्‌यात ज्‍वनाः मनूतय्‌गु ल्‍हातय् लःल्‍हाइगु ई वइन।” 
वय्‌कलं अथे धयादीगु इमिसं थुइके मफुत। थुइके मफयेमा धकाः हे थ्‍व खँ त्‍वपुयातःगु खः। अय्‌नं इमिसं वय्‌कःयाके थ्‍व खँ न्‍यनेत ग्‍यात। 
चेलातय् थःपिं मध्‍ये सु दकलय् तःधं धकाः खँ जुल। 
इमिगु मनय् च्‍वंगु खँ सीकाः येशूं छम्‍ह मचायात हयाः थःगु लिक्‍क फ्‍यतुकाः 
इमित धयादिल – “सुनां जिगु नामय् थज्‍याःम्‍ह मचायात दुकाइ, वं जितः हे दुकाःगु ति ग्‍यनी। अथे हे सुनां जितः दुकाइ, जितः छ्वया हयादीम्‍हय्‌सित हे दुकाःगु ति ग्‍यनी। अय्‌जूगुलिं छिपिं मध्‍ये सु दकलय् चिधंम्‍ह खः, व हे दकलय् तःधंम्‍ह खः।” 
यूहन्‍नां येशूयात धाल – “गुरुजु, जिमिसं छिगु नामं भूत ख्‍यानाः च्‍वंम्‍ह छम्‍ह मनूयात खना। जिमिसं वयात अथे याये मते धकाः धया, छाय्‌धाःसा व झीपिंलिसे जुयाच्‍वंम्‍ह मखु।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः वय्‌कलं वयात लिसः बियादिल – “सु झी शत्रु मखु व झीम्‍ह हे मनू खः, उकिं वयात पने मते।” 
स्‍वर्गय् वनेगु ई त्‍यःगुलिं येशू यरूशलेमपाखे वनेगु क्‍वःछिनादिल। 
वय्‌कलं थःपिं स्‍वयाः न्‍ह्यः हे सुं मनूतय्‌त छ्वयादिल। इमिसं सामरीतय्‌गु गामय् वनाः वय्‌कःपिन्‍त थाय्‌बाय् माल। 
वय्‌कःपिं यरूशलेमय् वनेत वःपिं धकाः स्‍यूगुलिं सामरीतय्‌सं वय्‌कःपिन्‍त बाय् मब्‍यू। 
थ्‍व खनाः याकूब व यूहन्‍नां वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, जिमिसं स्‍वर्गं मि गाय्‌काः थुमित भस्‍म यानाबी ला?” 
वय्‌कलं इमित ब्‍वःबियादिल। 
अले वय्‌कःपिं मेगु हे गामय् झाल। 
वय्‌कःपिं लँय् झाया च्‍वंबलय् छम्‍ह मनुखं वयाः येशूयात थथे धाल – “गुरुजु, छि गन गन झाइ, जि नं ल्‍यूल्‍यू वये।” 
वय्‌कलं धयादिल – “ध्‍वंतय् च्‍वनेत प्‍वाः दु, झंगःतय् च्‍वनेत स्‍वँ दु, मनूया काय्‌या धाःसा छ्यं दिकेत नं थाय् मदु।” 
वय्‌कलं मेम्‍ह मनूयात धयादिल – “जि नाप वा।” वं थथे धाल – “प्रभु, जितः जिमि अबुयागु सीम्‍ह निं थुने बियादिसँ।” 
अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “सीम्‍हयात सीम्‍हय्‌सिनं हे थुनी। छ वनाः परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु खँ न्‍यंकाब्‍यु।” 
मेम्‍ह मनुखं धाल – “प्रभु, जि नं छिनाप वये। छेँय् छकः वनाः छेँय् च्‍वंपिन्‍त ‘वने’ धया वये।” 
वय्‌कलं वयात धयादिल – “हलो जोतय् यायां लिफः स्‍वया च्‍वनीम्‍ह मनू परमेश्‍वरया राज्‍ययागु ज्‍या यायेत मल्‍वः।” 
