अय्‍यूब.
11.
सोपर नमातीं लिसः बिल, 
“छु थ्‍व फुक्‍क खँयागु लिसः मबीगु ला? खँ यक्‍व ल्‍हानां सुं मनू निर्दोष ठहरय् जुइ ला? 
छिगु क्‍वमचाइगु खं मनूतय्‌त सुम्‍क तइ ला? छिं हेस्‍याइबलय् सुनानं छितः ब्‍वःमबी ला? 
‘जिगु बिचाः ठीक जू अले छिगु मिखाय् जि दोष मदुम्‍ह खः धकाः छिं परमेश्‍वरयात धयादी।’ 
परमेश्‍वर नवानादीसा अले वय्‌कलं छिगु विरोधय् थःगु म्‍हुतुप्‍वाः चाय्‌कादीसा ज्‍यूगु नि। 
अले छिगु बुद्धिया गुप्‍ति खँ उलादीसा ज्‍यूगु नि। छाय्‌धाःसा खःगु बुद्धिया निगू पक्ष दु। परमेश्‍वरं छिगु ग्‍वःगू पाप ल्‍वःमंकादीगु दु धकाः छिं सीकादिसँ। 
छु छिं परमेश्‍वरया गुप्‍ति खँ थुइकेफु ला? छु छिं दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वर गुलि तःधं धकाः सीके फु ला? 
व ला स्‍वर्ग स्‍वयाः तजाः, छिं छु याये फु? व ला चिहान स्‍वयाः गा वं। छिं छु सीकादी फु? 
उकिया नाप पृथ्‍वी स्‍वयाः ताहाकः, समुद्र स्‍वयाः तब्‍या। 
वय्‌कः झायाः छितः झ्‍यालखानाय् तयादिल धाःसा, अले न्‍यायया सभा सःतादिल धाःसा, सुनां वय्‌कःयात पने फइ? 
वय्‌कलं फताहा मनूतय्‌त म्‍हस्‍यू अले वय्‌कलं अधर्म खंकादिल धाःसा छु वय्‌कलं उकिया ल्‍याःचाः कयामदी ला? 
गथे गुँ गधाया मचा मनू जुयाः जन्‍म जुइ फइ मखु अथे हे मूर्खम्‍ह मनू बुद्धिमान जुइ फइ मखु। 
छिं थःगु मन खःगु लँय् यंकादिल धाःसा थःगु ल्‍हाः वय्‌कःपाखे चक्‍कंकादिल धाःसा, 
छिगु ल्‍हातय् दुगु पाप तापाक तयादिल धाःसा, अले छुं मभिंगु छिगु छेँय् च्‍वने मबिल धाःसा, 
धात्‍थें छिं निर्दोष जुयाः थःगु ख्‍वाः धस्‍वाके फइ, छि मग्‍याःम्‍ह बल्‍लाःम्‍ह मनू जुइ। 
अले छिं थःगु दुःख ल्‍वःमंकादी। बाः वंगु लः थें व छिं लुमंकादी। 
जीवन न्‍हिनय् स्‍वयाः थिनावइ, अले खिउँगु धाःसा सुथय् हिलावनी। 
आशा दुगु जुयाः छि सुरक्षित जुयादी। छिं प्‍यखेरं स्‍वयादी, अले ढुक्‍क जुयाः द्यनादी। 
छि छुं खनाः ग्‍याये म्‍वायेक ग्‍वारातुलादी, यक्‍व मनूतय्‌सं छिगु दया कायेत स्‍वइ। 
तर दुष्‍टतय्‌गु मिखा बुलुयावनी, बिस्‍युं वनेगु लँ इमिगु निंतिं बन्‍द जुइ, अले इमिगु छगू हे आशा लिपांगु सासः जुइ।” 
