गन्‍ती.
23.
बालामं बालाकयात धाल, “जिगु निंतिं थन न्‍हय्‌गू वेदी दय्‌कादिसँ, अले न्‍हय्‌म्‍ह द्वहं व न्‍हय्‌म्‍ह भ्‍याःचा नं तयार यानादिसँ।” 
बालामं धाःथें बालाकं यात, अले इमिसं वेदी पतिकं छम्‍ह छम्‍ह द्वहं व छम्‍ह छम्‍ह भ्‍याःचा छाल। 
अले बालामं बालाकयात धाल, “छि थःगु होमबलिया न्‍ह्यःने दनादिसँ। जि भचा उखे वने। जितः नापलायेत परमप्रभु झायादी ला! वय्‌कलं जितः छु क्‍यनादी व जिं छितः धाये।” उकिं व याकःचा हे बाझःगु डाँडाय् थहां वन। 
परमेश्‍वरं बालामयात नापलानादिल। बालामं वय्‌कःयात धाल, “जिं न्‍हय्‌गू वेदी दय्‌कागु दु। वेदी पतिकं छम्‍ह छम्‍ह द्वहंचा व भ्‍याःचा छायागु दु।” 
परमप्रभुं बालामया म्‍हुतुइ वचन तयादिल, अले धयादिल, “बालामयाथाय् लिहां वनाः छं धायेमाःगु खँ थ्‍व हे खः।” 
अले व लिहां वन। वं बालाक व मोआबया फुक्‍क नायःत थःगु होमबलिया लिक्‍क दनाच्‍वंगु खन। 
अले बालामं इमित थुकथं ईश्‍वरवाणी बिल, “झासँ, जिगु निंतिं याकूबयात सराः बियादिसँ! इस्राएलयात ख्‍याच्‍वः बियादिसँ! धकाः मोआबया जुजु बालाकं जितः अरामया पुर्बया डाँडांनिसें हल। 
परमेश्‍वरं सराः बियामदीपिन्‍त जिं गथे यानाः सराः बीगु? परमप्रभुं ब्‍वःबियामदीपिन्‍त जिं गथे यानाः ब्‍वःबियेगु? 
ततःग्‍वःगु ल्‍वहं च्‍वकां जिं इमित खना ततःजाःगु गुँच्‍वकां जिं इमित स्‍वया। इपिं ला अलग च्‍वनीगु जाति खः। इमिसं थःपिन्‍त मेपिं स्‍वयाः अलग स्‍वइगु। 
याकूबया धू थें ग्‍वाः ग्‍वाः दुपिं सन्‍तानयात सुनां ल्‍याः खाये फइ? प्‍यब्‍वय् छब्‍व जक इस्राएलीतय्‌त नं सुनां ल्‍याः खाये फइ? जि धर्मीम्‍ह मनू थें सिनावने दयेमा! जिगु जीवन नं इमिगु थें फुनावने मा!” 
अले बालाकं बालामयात धाल, “छिं जितः छु यानादियागु? जिं छितः जिमि शत्रुतय्‌त सराः बीत सःतागु खः। छिं ला इमित छुं मयासें आशिष बियादिल।” 
वं लिसः बिल, “परमप्रभुं जिगु म्‍हुतुइ छु तयादिल व हे नवाये म्‍वाः ला?” 
अले बालाकं वयात धाल, “जिनापं मेथाय् झासँ। अनं इपिं मध्‍ये गुलिं गुलिंसित जक खनी। छिं इमित जक जूसां जिगु निंतिं सराः बियादिसँ।” 
बालाकं वयात पिसगाया च्‍वकाय् च्‍वंगु सोफीम धाःगु माथंवंगु थासय् यंकल। वं अन नं न्‍हय्‌गू वेदी दय्‌काः वेदी पतिकं छम्‍ह छम्‍ह द्वहं व छम्‍ह छम्‍ह भ्‍याःचा छाल। 
बालामं बालाकयात धाल, “जि परमप्रभुयात नापलाःवनेबलय् छि थन हे थःगु होमबलि नापं दनाच्‍वनादिसँ।” 
परमप्रभुं बाला मयात नापलानादिल। अले वयागु म्‍हुतुइ वचन तयाः थथे धयादिल, “बालाकयाथाय् लिहां हुँ अले वयात थथे धा।” 
अले व बालाकयाथाय् लिहां वन। बालाक व मोआबया नायःत थःगु होमबलिया न्‍ह्यःने दनाच्‍वन। बालाकं आय्‌बुयाः न्‍यन, “परमप्रभुं छु धयादीगु दु?” 
अले बालामं थ्‍व वचन धाल, “अय् बालाक दँ, अले न्‍यँ! अय् सिप्‍पोरया काय्, जिगु खँ न्‍यँ! 
परमेश्‍वर मनू थें मखु, मखुगु खँ ल्‍हायेत, वय्‌कः मनू मखु, थःगु मन हिलेत। वय्‌कलं धयादीगु खँ गुबलें मजूगु दु ला? वय्‌कलं बचं बियाः छु व पूवंकामदी ला? 
जितः ला आशिष बीगु उजं बियादीगु दु। वय्‌कलं इमित आशिष बियादीगु दु। उकिं जिं उकिया अःखः याये मफु। 
याकूबय् छुं मभिंगु खने मदु। अले इस्राएलय् छुं दुःख खने मदु। परमप्रभु इमि परमेश्‍वर इपिं नापं दी, इमिसं इमि जुजुया जय जुइमा धकाः च्‍वय्‌काच्‍वंगु दु। 
परमेश्‍वरं इमित मिश्रं पित हयादीगु दु। इमिगु बल जंगली द्वहंयागु थें च्‍वँ। 
याकूबयात छुं सरापं नं थी फइ मखु, छुं जादुं नं इस्राएलयात छुं याये फइ मखु। आः याकूब व इस्राएलया बारे थथे धाइ, ‘परमेश्‍वरं छु यानादिल व स्‍व!’ 
इपिं मिसाम्‍ह सिंह थें दनी, अले हय्‌क्‍कायेत्‍यंम्‍ह सिंह थें दनी। थःगु शिकार मस्‍यातले, अले वयागु हि मत्‍वंतले व सुम्‍क च्‍वनी मखु।” 
अले बालाकं बालामयात तमं धाल, “इमित सराः बीगु मखुसा आशिष नं बियादी मते!” 
बालामं बालाकयात धाल, “परमप्रभुं जितः छु धयादीगु खः जिं व हे यायेमाः धकाः धयागु मखु ला?” 
अले बालाकं बालामयात धाल, “झासँ, आः जिं छितः मेथाय् यंके। अनं ला परमेश्‍वरं छितः इमित सराः बीके बी ला?” 
अले बालाकं बालामयात पोर पर्वतया च्‍वकाय् यंकल। अनं मरुभूमि खने दु। 
बालामं बालाकयात धाल, “जिगु निंतिं थन न्‍हय्‌गू वेदी दय्‌काः न्‍हय्‌म्‍ह द्वहं व न्‍हय्‌म्‍ह भ्‍याःचा तयार यानादिसँ।” 
बालाकं बालामं धाःथें यानाः वेदी पतिकं छम्‍ह छम्‍ह द्वहं व छम्‍ह छम्‍ह भ्‍याःचा छाल। 
