उत्‍पत्ति.
16.
अब्रामया कलाः साराईया पाखें मस्‍त मदु। वया छम्‍ह हागार धाःम्‍ह मिश्र देशयाम्‍ह दासी दु। 
साराईनं अब्रामयात धाल, “परमप्रभुं जितः छम्‍ह हे मचा बियामदी। उकिं जिम्‍ह दासीयाथाय् वनाः व नाप द्यँ। वयापाखें सां जितः सन्‍तान दइ ला।” अब्रामं साराईनं धाःगु खँ न्‍यन। 
साराईनं मिश्र देशयाम्‍ह थः दासी हागारयात हयाः थः भाःत अब्रामयात कलाः यायेत लःल्‍हाना बिल। अब्राम कनानय् वयाच्‍वंगु झिदँ लिपा थ्‍व जूगु खः। 
अब्राम हागारयाथाय् वन। अले हागारया प्‍वाथय् दत। हागारं थः प्‍वाथय् दुगु सीवं थः मालिकनी साराईयात क्‍वह्यंकाहल। 
अले साराईनं अब्रामयात धाल, “जितः जूगु दुःख फुक्‍क छिं यानाः जूगु खः। जिं हे छितः थः दासी लःल्‍हाना बियागु खः। आः वं थः प्‍वाथय् दत धयागु सिसांनिसें जितः क्‍वह्यंकाहल। आः परमप्रभुं हे छिगु व जिगु न्‍याय यानादी।” 
अब्रामं धाल, “छंम्‍ह दासी छंगु हे ल्‍हातिइ दु। छं छु याये मास्‍तेवः वयात अथे हे या।” अले साराईनं हागारयात दुःख बीगु यात। थुकिं यानाः हागार अनं बिस्‍युं वन। 
परमप्रभुया दूतं वयात मरुभूमिइ शूरपाखे वनेगु लँय् लाःगु लःया मुहान दुथाय् नापलात। 
अले वयात न्‍यनादिल, “साराईया दासी हागार, छ गनं वयागु, अले गन वनेत्‍यनागु?” वं लिसः बिल, “जि थः मालिकनी साराईपाखें बिस्‍युं वनाच्‍वनागु खः।” 
अले परमप्रभुया दूतं वयात धाल, “छ थः मालिकनीयाथाय् हे लिहां हुँ, अले वयागु हे अधीनय् च्‍वँ।” 
परमप्रभुया दूतं हाकनं धाल, “जिं छिमि सन्‍तानयात ल्‍याः खाये मफयेक यक्‍व दय्‌काबी।” 
वं धाल, “छं आः प्‍वाथय् दु। छं छम्‍ह काय् बुइकी। अले वयागु नां इश्‍माएल तइ। छाय्‌धाःसा परमप्रभुं छ ख्‍वःगु न्‍यनादीगु दु। 
मनूतय्‌गु दथुइ व जंगली गधा थें जुइ। व सकसिगुं विरोधय् दनी। अले सकलें वयागु विरोधय् दनी। व वया थःथितिपिं फुक्‍कलिसे अलग जुइ।” 
हागारं धाल, “जिं धात्‍थें हे परमप्रभुयात खना। अले वय्‌कःयात खनेधुंकाः नं जि म्‍वाना हे च्‍वना।” अले वं परमप्रभुयात थथे धकाः नां तल, “जितः स्‍वइम्‍ह परमप्रभु।” 
उकिं मनूतय्‌सं कादेश व बेरेदया दथुइ लाःगु बुंगाःचायात बेअर-लहै-रोइ धकाः नां तल। 
हागारं काय् बुइकल। अब्रामं हागारया पाखें दुम्‍ह थः काय्‌या नां इश्‍माएल तल। 
उबलय् अब्राम चयखुदँ (८६) दुम्‍ह खः। 
