अय्‍यूब.
4.
अले एलीपज तेमानीं लिसः बिल, 
“सुनानं छिलिसें न्‍ववायेगु आँट यात धाःसा छि तंचायादी ला? तर न्‍वमवासें सु च्‍वने फइ? 
बिचाः यानादिसँ, छिं गय् यानाः यक्‍व मनूतय्‌त शिक्षा बियादिया, अले बमलाःपिं मनूतय्‌त छिं गय् यानाः बल बियादिया। 
धेधेचूपिन्‍त छिगु वचनं तिबः बिल। छिं कमजोर पुलियात बल बियादिल। 
तर आः संकट छिके वल, छिं नुगः क्‍वतुंकादीगु दु। वं छितः थिल, अले छि ग्‍यात। 
छिं परमेश्‍वरयात आराधना याःगु हे छिगु निंतिं भरोसा व छिगु छुं दोष मदुगु जीवन छिगु निंतिं आशा जुइमाःगु मखु ला? 
“बिचाः ला यानादिसँ। छुं दोष मदुम्‍ह सुं मनू गुबलें नाश जूगु दु? स्‍वजाम्‍ह मनुखं दुःख स्‍यूगु छिं गनं खनागु दु? 
जिं खनागु दु, अधर्म जोतय् याइपिन्‍सं अले विपत्ति ह्वलिपिन्‍सं व हे लइ। 
इपिं परमेश्‍वरया सासलं नाश जुइ अले वय्‌कःया तमं भस्‍म जुयावनी। 
सिंहत गर्जय् जूसां अले तं पिकया सः पिकाःसां परमेश्‍वरं ल्‍याय्‌म्‍हपिं सिंहतय्‌गु वा त्‍वःथुलादी। 
नयेत शिकार मदयाः सिंहत मदयावनी, अले मिसाम्‍ह सिंहया मस्‍त छ्यालब्‍याल जुइ। 
“छता खँ खुसुक्‍क जिगु न्‍हाय्‌पनय् वल। उकिया खुसखुस खँ ल्‍हाःगु जिगु न्‍हाय्‌पनं ताल। 
चान्‍हय्‌सियागु चितासू मब्‍यूगु म्‍हगसय् मनूत स्‍याक्‍क न्‍ह्यः वय्‌काच्‍वंबलय्, 
जि ग्‍यानाः थुरथुर खात, जिगु क्‍वँय्‌तय्‌त संकल। 
छगू आत्‍मा जिगु न्‍ह्यःनं वन, अले जिगु म्‍हयागु सँ तक तिंस्‍वात। 
व दित, तर व छु खः जिं म्‍हसीके मफुत, जिगु मिखाया न्‍ह्यःने छगू आकार दन। अन छुं सः मदु, अले जिं छगू सः ताल, 
छु सीमानिम्‍ह मनू परमेश्‍वर स्‍वयाः धर्मी जुइ फइ ला? सुं मनू थःत सृष्‍टि याःम्‍ह स्‍वयाः शुद्ध जुइ फइ ला? 
परमेश्‍वरं थः सेवकतय्‌त हे पत्‍याः याना मदिल धाःसा, अले स्‍वर्गदूततय्‌त द्वंकुगुया दोष बियादिल धाःसा, 
चायागु छेँय् च्‍वंपिन्‍के छाय् झन अप्‍वः दोष लुइकामदी? इमिगु लिधंसा ला धू हे खः, गुगु लापाचा थें काच्‍याक कुच्‍युक याये फइ। 
इमित सुथंनिसें बहनी तक नाश याइ। सुनानं मसीकं इपिं न्‍ह्याबलेंया लागिं नाश जुइ। 
छु इमिगु पालया खिपः च्‍वय् साःगु मदु ला? थुकथं इपिं बुद्धि मदय्‌कं हे सी।” 
