अय्‍यूब.
35.
एलीहूनं धाल, 
“अय्‍यूब, ‘परमेश्‍वर छिगु न्‍ह्यःने जि धर्मीम्‍ह खः धकाः छिं धायेगु पाय्‌छि जू ला?’ 
तर छिं वय्‌कःयात न्‍यनादी, थुकिं जितः छु फाइदा दइ? अले पाप मयाःसा जितः छु दइ? 
“जिं छितः व छिनापं दुपिं स्‍वम्‍ह पासापिन्‍त लिसः बी। 
च्‍वय् आकाशय् थस्‍वयादिसँ अले बिचाः यानादिसँ। छिगु च्‍वय्‌यागु सुपाँय्‌यात स्‍वयादिसँ। 
छिं पाप यानादीगु जूसा उकिं वय्‌कःयात गय् यानाः लिच्‍वः लाकी? छिगु अधर्म न्‍ह्याक्‍व हे दुसां तबि उकिं वय्‌कःयात छु जुइ लय् सा? 
छि धर्मी खःसा छिं वय्‌कःयात छु बियादी? अथवा छिगु ल्‍हातं वय्‌कःयात छु दइ? 
छिगु मभिंगु ज्‍यां ला छि थें जाःम्‍ह सीमानिम्‍ह मनूयात जक थी। छिगु धार्मिकतां ला मनूया सन्‍तानयात जक लिच्‍वः लाकी। 
“अत्‍याचारया कारणं मनूत चिल्‍लाय् दनाः हाली, अले बल्‍लाःपिनिगु तागतया विरोधय् ग्‍वाहालिया निंतिं इनाप याइ। 
तर सुनानं थथे धाइ मखु, ‘जिम्‍ह सृष्‍टिकर्ता परमेश्‍वर गन दु, गुम्‍हय्‌सिनं चान्‍हय् नं म्‍ये बियादी, 
गुम्‍हय्‌सिनं झीत पृथ्‍वीयापिं पशुतय्‌त स्‍वयाः अप्‍वः स्‍यनादी अले झीत आकाशयापिं झंगःपन्छितय्‌त स्‍वयाः अप्‍वः बुद्धि दुपिं यानादी?’ 
मनूतय्‌सं ग्‍वाहालि फ्‍वनीबलय् वय्‌कलं लिसः बियादी मखु, दुष्‍टतय्‌गु तःधंछुयाः कारणं। 
धात्‍थें हे परमेश्‍वरं इमिगु बकंफुस्‍लु बिन्‍ति न्‍यनादी मखु, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं उकी ध्‍यान बियादी मखु। 
अले वय्‌कलं छिगु बिन्‍ति छुं न्‍यनादी धकाः, जिं वय्‌कःयात मखं धकाः छिं धयादी धाःसा। तर छिगु मुद्दा वय्‌कःया न्‍ह्यःने दु, अले छिं वय्‌कःया लँ स्‍वयादीमा! 
छिं धयादी, परमेश्‍वरया तमं सजाँय बी मखु अले वय्‌कलं अपराधय् ध्‍यान बियामदी। 
थुकथं अय्‍यूबं बकंफुस्‍लु खँ ल्‍हानादी, ज्ञान मदुगु खँग्‍वःत जक मुंकादी।” 
