२ शमूएल.
16.
दाऊद वनापं दुपिं मनूत डाँडाया च्‍वकां भचा तापाक्‍क थ्‍यंबलय् दाऊदं मपीबोशेतया च्‍यः सीबायात नापलात। वं निम्‍ह गधालय् निसःपाः मरि, सछिज्‍वाँय् किसमिस, नेभाराया फल सछिज्‍वाँय् व छगू छेंगूया म्‍हिचाय् न्‍हूगु दाखमद्य काठी चिनाः हःगु दु। 
दाऊद जुजुं सीबायात न्‍यन, “थुपिं फुक्‍क छु यायेत हयागु?” सीबां लिसः बिल, “थुपिं गधात जुजुया परिवारयापिं गयाः वनेगु निंतिं खः, मरि व फलत ल्‍याय्‌म्‍हपिं मनूतय्‌त नयेगु निंतिं व दाखमद्य धाःसा मरुभूमिइ त्‍यानुचाःपिनिगु निंतिं खः।” 
जुजुं न्‍यन, “छिमि मालिकया छय् गन दु?” सीबां धाल, “व ला यरूशलेमय् हे दु, छाय्‌धाःसा इस्राएलया घरानां वयात थः बाज्‍याया सिंहासन लितबी धकाः मतिइ तःगु दु।” 
जुजुं सीबायात धाल, “स्‍व, मपीबोशेतया फुक्‍क सम्‍पत्ति छन्‍त दइ।” सीबां वयात धाल, “हे महाराज, जि ला छःपिनि दास जक खः। जितः ला छःपिनिगु दया जक दःसा गाइ।” 
दाऊद जुजु बहूरीमय् थ्‍यंकः वःबलय् अन शाऊलया घरानाया छम्‍ह मनू गेराया काय् शिमी वयाः दाऊदयात सराः ब्‍युब्‍युं नापलाः वल। 
वं दाऊदयात व वया फुक्‍क हाकिमतय्‌त लाः लाः थें ल्‍वहंचां कय्‌कल। दाऊदया जवंखवं सिपाइँत व अङ्गरक्षकत दु। 
शिमीं दाऊदयात थथे धयाः सराः बिल, “हुँ, हुँ, अय् बदमाश! अय् ज्‍यानमारा! 
शाऊलया घरानाय् हि हाय्‌काः वया पलेसा राज्‍य यायेत स्‍वःम्‍हय्‌सित थौं परमप्रभुं बदला कयादीगु पक्‍का हे खः। अले थ्‍व राज्‍य परमप्रभुं छिमि काय् अब्‍शालोमयात बियादिल। छ नाश जुइ धुंकल छाय्‌धाःसा छ ज्‍यानमारा खः।” 
अले सरूयाहया काय् अबीशैनं जुजुयात धाल, “स्‍वयादिसँ, थ्‍व सीम्‍ह खिचां छाय् छितः सराः बियाच्‍वंगु? जि उखेपाखे वनाः वयागु छ्यं द्येनाबी।” 
तर जुजुं धाल, “अय् सरूयाहया काय्‌पिं, छिमित जिनापं छु मतलब? परमप्रभुं हे वयात दाऊदयात सराः ब्‍यु धकाः धाःगु खःसा सुनां वयात पनेगु?” 
दाऊदं अबीशै व वया फुक्‍क हाकिमतय्‌त धाल, “जिमि थः हे काय्‌नं ला जितः स्‍यायेत स्‍वयाच्‍वंगु दु धाःसा थ्‍व बेन्‍यामीनीं छाय्‌ थथे मयाइ धकाः? वयात छुं याये मते अले वं सराः बीमा। छाय्‌धाःसा परमप्रभुं ‘हे वयात अथे या’ धकाः धाःगु जुइफु। 
सके थौं जितः परमप्रभुं थ्‍व सराःया पलेसा जिगु दुःखयात स्‍वयाः आशिष बियादी।” 
अथे जुयाः दाऊद व वया मनूत थःगु लँपुइ वन। शिमी धाःसा याकःचा दाऊदया लँपुं उखेपाखे डाँडाय् वन अले वं दाऊदपाखे ल्‍वहंचां व धुलं कय्‌काः सराः ब्‍युब्‍युं वन। 
जुजु व वया फुक्‍क मनूत यर्दनया लिक्‍क थ्‍यंबलय् त्‍यानुचाल, अले इमिसं अन आराम काल। 
अब्‍शालोम व वनापं वःपिं फुक्‍क इस्राएलीत यरूशलेमय् थ्‍यंकः वल। अहीतोपेल नं इपिं नापं हे दु। 
अनंलि दाऊदया पासा अरकी हूशैनं अब्‍शालोमयात नापलात, अले वं धाल, “जुजुया जय जुइमा! जुजुया जय जुइमा!” 
अब्‍शालोमं वयात न्‍यन, “छं पासा दाऊदयात क्‍यंगु भक्ति गन वन? छ छाय् छं पासानापं मवनागु?” 
हूशैनं लिसः बिल, “जि गुकथं वनापं वने फइ? सुयात परमप्रभुं व थुपिं मनूतय्‌सं ल्‍यःगु खः, जि नं वनापं हे च्‍वने। 
हाकनं जिं सुयागु सेवा यायेगु? छु काय्‌या सेवा याये म्‍वाः ला? गथे जिं छपिनि अबुया सेवा याना अथे हे जिं छपिनिगु नं सेवा याये।” 
अब्‍शालोमं अहीतोपेलयात धाल, “जिमित छिसं सल्‍लाह बियादिसँ। जिमिसं गुकथं ज्‍या यायेगु?” 
अहीतोपेलं लिसः बिल, “छःपिनि अबुं लाय्‌कू स्‍वयेत त्‍वःतावंपिं वया मथ्‍याःपिं कलाःपिं नापं द्यँ। अले छःपिन्‍त छिकपिनि अबुं तसकं मयय्‌कल धइगु खँ फुक्‍क इस्राएलीतय्‌सं न्‍यनी। छःपिनि ल्‍यूजुइपिनिगु ल्‍हाः तसकं बल्‍लाइ।” 
अथे जुयाः इमिसं कःसिइ अब्‍शालोमया निंतिं छगू पाल ग्‍वयाबिल, अले फुक्‍क इस्राएलीतय्‌सं खंक व थः अबुया मथ्‍याःपिं कलाःपिं नापं द्यन। 
उपिं दिनय् अहीतोपेलया सल्‍लाह परमेश्‍वरनापं खँ ल्‍हाइम्‍हय्‌सिगु ति हे ताय्‌किगु खः। दाऊद व अब्‍शालोमं अहीतोपेलया फुक्‍क सल्‍लाहयात मानय् याः। 
