यशैया.
59.
धात्‍थें हे परमप्रभुया ल्‍हाः बचय् याये मफय्‌क चिहाकः जूगु मदु, अले वय्‌कःया न्‍हाय्‌पं नं तायेमदय्‌क ख्‍वातुसे च्‍वंगु मदु। 
तर छिमिगु अधर्मं यानाः छिपिं थः परमेश्‍वरपाखें अलग जूगु दु अले छिमिगु पापं यानाः वय्‌कःया ख्‍वाः छिमिगुपाखें त्‍वःपुया तःगु दु अले वय्‌कलं छिमिगु खँ न्‍यनादी मखु। 
छाय्‌धाःसा छिमिगु ल्‍हाः हिं त्‍वपूगु दु व छिमिगु पतिंचाय् दोष कीगु दु अले छिमिगु म्‍हुतुं मखुगु खँ ल्‍हाःगु दु अले छिमिगु मेचां मभिंगु खँ ल्‍हाःगु दु। 
सुनानं न्‍याय फ्‍वंगु मदु। सुनानं विश्‍वास यायेबहः जुयाः न्‍याय याःगु मदु। इमिसं ज्‍यागलय् मज्‍यूगु खँय् भरोसा तइ व मखुगु खँ ल्‍हाइ। इमिसं मभिंगु जाः ग्‍वइ अले अधर्म बुइकी। 
इमिसं बिख दुम्‍ह सर्पया खेँय् खासा बी, अले माकःचाया जाः ग्‍वइ। इमिगु खेँय् नइपिं न्‍ह्याम्‍ह जूसां सी। अले उकियात तछ्यात धाःसा बिख दुम्‍ह सर्प पिहां वइ। 
इमिगु जालं नं वसः दय्‌के फइ मखु, उकिं दय्‌कूग कापतं इमिसं थःपिन्‍त हे त्‍वपुइ फइ मखु। इमिसं अधर्मया ज्‍या यानाच्‍वंगु खः। अले मभिंगु ज्‍या इमिगु ल्‍हातय् हे दु। 
इमिगु तुति पापया ज्‍या यायेत ब्‍वाँय् वनी अले छुं दोष मदुपिनिगु हिबाः न्‍ह्याकेत इपिं हथाय् चाइ। इमिगु बिचाः अधर्मया बिचाः खः। दुःख व नाशं इमिगु लँ म्‍हसीकी। 
इमिसं शान्‍तिया लँ म्‍हमस्‍यू, अले इमिगु लँपुइ न्‍याय मदु। इमिसं थःगु लँपु बेक्‍वय्‌कूगु दु। व लँपुइ न्‍यासि जुइपिं सुयातं नं शान्‍ति दइ मखु। 
अथे जुयाः न्‍याय झीपिंपाखें तापानाच्‍वंगु दु। धार्मिकतां झीत नापलाके फइ मखु। झीसं जःया लँपुयात स्‍वयाच्‍वनी, तर फुक्‍क खिउँसे च्‍वनाच्‍वंगु दु। झीसं तुयुजःया लँपु स्‍वयाच्‍वनी, तर तसकं खिउँसे च्‍वंगु लँपुइ जुयाच्‍वनी। 
कांपिं मनूत थें झीसं अंगलय् पचिपचि याना जुइ। मिखा मदुपिं थें झीसं थःगु लँपु माला जुइ। झीपिं न्‍हिनय् नं सन्‍ध्‍याकाः इलय् थें लुफिं हाइ। तसकं बल्‍लाःपिंनिगु दथुइ झीपिं सीपिं थें जुइ। 
झीपिं सकलें भालुत थें हाली। अले सुकुभत्तुं थें तसकं विलाप याइ। झीसं न्‍याय फ्‍वनी तर सुयातं नं व दइ मखु, मुक्तिया लँपु मालाच्‍वनी तर व झीपिंपाखें तापाक्‍क हे दु। 
छाय्‌धाःसा जिमिगु द्वंबिद्वं छिगु न्‍ह्यःने यक्‍व दु, अले झीगु पापं हे झीगु विरोधय् साक्षी बी। जिमिगु द्वंबिद्वं जिपिंनापं हे दु अले जिमिगु अधर्मत जिमिसं नालाकाये। 
परमप्रभुया विरोधय् विद्रोही जूगु व वय्‌कःपाखें फस्‍वयागु दु, झी परमेश्‍वरयात हेला यानाः क्‍वत्‍यलेगु व विद्रोहया जाः ग्‍वःगु दु, अले झीगु नुगलय् ब्‍वलनावःगु मखुगु खँ हे झीसं धयाच्‍वनागु दु। 
अथे जुयाः न्‍याय ल्‍यूनेपाखे चीकाछ्वःगु दु, धार्मिकता तापाक्‍क वंगु दु, अले खःगु खँ धाःसा लँय् लँय् लुफिं हानाच्‍वंगु दु, अय्‌जूगुलिं भिं यायेगु दुहां वये फइ मखु। 
खःगु खँ गनं मदु, अले मभिंगु खँपाखें अलग च्‍वनीम्‍ह न्‍ह्याम्‍ह हे जूसां वयात हमला याइ। परमप्रभुं स्‍वयादिल, अले न्‍याय मदयावन धकाः वय्‌कः तंचायादिल। 
परमप्रभुं क्‍वत्‍यलातःपिन्‍त ग्‍वाहालि याइपिं सुं नं मखन। अले वय्‌कः दथुइ च्‍वनाः बिन्‍ति याइम्‍ह सुं छम्‍ह नं मखंगुलि अजू चायादिल। अनंलि वय्‌कःया थःगु हे जव ल्‍हातं इमित उद्धार यानादिल, अले वय्‌कःयागु हे धार्मिकतां इमित बचय् यानादिल। 
वय्‌कलं धार्मिकताया छाती-पाता, व छेनय् मुक्तिया तपुलि पुयादिल। अले वय्‌कलं ब्‍वला काइगु वसः पुयादिल, अले जोसयात लं थें पुनादिल। 
इमिसं याःथें वय्‌कलं इमित बदला बियादी। वय्‌कःयात विरोध याःपिन्‍त तमं सजाँय बियादी अले शत्रुतय्‌त बदला कयादी। टापुया देशयापिन्‍सं इमित याःथें वय्‌कलं बदला कयादी। 
पच्‍छिमया देशंनिसें मनूतय्‌सं परमप्रभुया नांया भय काइ, अले पुर्बंनिसें इमिसं वय्‌कःया नांया महिमा याइ। छाय्‌धाःसा वय्‌कः खुसिबाः वः थें झायादी, गुकियात परमप्रभुया सासलं बाः वय्‌की। 
“थःगु पापया पश्‍चाताप याइपिं याकूबया सन्‍तानतय्‌गु निंतिं मुक्ति बीम्‍ह सियोनय् झायादी।” 
परमप्रभुं धयादी, “जिगु खँय् धाःसा, जिगु बाचा छिमिगु निंतिं थ्‍व हे जुइ। जिगु आत्‍मा छंके दु व चिलावनी मखु, अले जिगु वचन जिं छंगु म्‍हुतुइ तयाबियागु दु। उपिं छंगु म्‍हुतुइ व छिमि काय् म्‍ह्याय्‌पिनिगु म्‍हुतुइ व छिमि सन्‍तानतय् म्‍हुतुइ थनिंनिसें सदांया निंतिं दयाच्‍वनी।” 
