प्रकाश.
14.
अले जिं सियोन पर्वतय् चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचा दनाच्‍वंगु खना। वय्‌कः व वय्‌कःया बाःयागु नां कपालय् च्‍वयातःपिं छगू लाख व पिइप्‍यद्वः मनूत वय्‌कः नाप दु। 
अले यक्‍व लःयागु सः व तसकं नँ न्‍याःगु सः थें च्‍वंक स्‍वर्गं धयाहःगु छगू तःधंगु सः जिं ताल। थ्‍व सः यक्‍व वीणा थाःगु सः थें नं च्‍वं। 
सिंहासन, प्‍यम्‍ह जीवात्‍मा, व थकालिपिनिगु न्‍ह्यःने च्‍वनाः इमिसं छपु न्‍हूगु म्‍ये हालाच्‍वन। पृथ्‍वीं मू पुलाः लिफ्‍याना हःपिं छगू लाख व पिइप्‍यद्वः मनूतय्‌सं जक व म्‍ये हाले सः, मेपिन्‍सं मसः। 
थुपिं मिस्‍तनापं लसपस मजूनिपिं च्‍वखपिं खः। थुपिं चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचायागु जक ल्‍यूल्‍यू जुइपिं खः। परमेश्‍वर व चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचायागु लागि संसारं लिफ्‍याना हःपिं दकलय् न्‍हापायापिं मनूत, थुपिं हे खः। 
इमिगु म्‍हुतुइ मखुगु खँ धयागु मदु, इमिगु नुगः यचुसे च्‍वं। 
अले छम्‍ह स्‍वर्गदूत आकाशं आकाशं ब्‍वया जूगु जिं खना। वं पृथ्‍वीइ च्‍वंपिं फुक्‍क जातियापिं मनूतय्‌त, कुलयापिं मनूतय्‌त, थीथी भाषां नवाइपिं मनूतय्‌त, व देश देशयापिं मनूतय्‌त न्‍यंकेत न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनीगु भिंगु खँ ज्‍वना वयाच्‍वंगु दु। 
वं ततसलं थथे धाल – “परमेश्‍वर खनाः ग्‍या। वय्‌कःयात तःधंकि। वय्‌कलं मनूतय्‌त न्‍याय याइगु ई वये धुंकल। स्‍वर्ग, पृथ्‍वी, समुद्र व लःयागु बुंगाः सृष्‍टि यानादीम्‍हय्‌सित आराधना या।” 
वयागु ल्‍यूल्‍यू वःम्‍ह मेम्‍ह स्‍वर्गदूतं थथे धाल – “नाश जुल, तःधंगु शहर बेबिलोन नाश जुल। थःम्‍हं याःगु बांमलाःगु ज्‍या मेमेगु देशयापिं मनूतय्‌त नं याकेब्‍यूम्‍ह थ्‍व हे शहर खः।” 
हानं वया ल्‍यूल्‍यू वःम्‍ह स्‍वम्‍हम्‍ह स्‍वर्गदूतं ततसलं थथे धाल – “सुनानं पशुयात व वयागु मूर्तियात पुजा याःसा, वयागु कपालय्, अथवा ल्‍हातय् चिं तयेका च्‍वंसा, 
अज्‍याःपिन्‍सं परमेश्‍वरयागु तःधंगु तं छुनं ल्‍वाकछ्याना मतःगु ख्‍वल्‍चां त्‍वने माली। अज्‍याःपिन्‍सं मि व गन्‍धक दुथाय् पवित्रपिं स्‍वर्गदूततय्‌गु व चीधिकःम्‍ह भ्‍याःचायागु न्‍ह्यःने च्‍वनाः सास्‍ती नया च्‍वनेमाली। 
इमिसं सास्‍ती नया च्‍वंथासं वःगु कुँ न्‍ह्याबलें च्‍वय् थाहां वनाच्‍वनी। इमिसं चच्‍छि न्‍हिच्‍छि दुःखसिया च्‍वनेमाली। व पशुयात व वयागु मूर्तियात पुजा याक्‍वसित, अले हानं वयागु नांयागु चिं काक्‍वसित नं अथे हे याइ।” 
परमेश्‍वरयागु आज्ञा मानय् याइपिं व येशू ख्रीष्‍टयात विश्‍वास याना मत्‍वःतूपिं विश्‍वासीतय्‌सं सह याः कि मयाः धकाः थुकिं हे सी दइ। 
अले हानं जिं स्‍वर्गं थथे धयाहःगु सः ताल – “थ्‍व खँ च्‍व, आवंनिसें प्रभुयात विश्‍वास यानाः सीपिं मनूत धात्‍थें हे धन्‍यपिं खः।” आत्‍मां नं धयादिल – “धात्‍थें खः, आः इमिसं थःगु ज्‍यां झासु लने खनी, छाय्‌धाःसा इमिगु ज्‍यायागु फल इमिगु ल्‍यूल्‍यू वयाच्‍वनी।” 
अले हानं जिं तुयुगु सुपाँय् खना। छेनय् लुँयागु श्रीपेच दुम्‍ह, ल्‍हातिइ ज्‍वःगु ईंचा ज्‍वनातःम्‍ह मनूया काय् थें च्‍वंम्‍ह छम्‍हय्‌सित सुपाँचय् खना। 
सुपाँचय् च्‍वंम्‍हय्‌सित देगलं पिहांवःम्‍ह छम्‍ह स्‍वर्गदूतं थथे धकाः ततसलं धाल – “पृथ्‍वीइ च्‍वंगु बाली बांलाक पाकय् जुइ धुंकल, बाली लयेगु ई जुइ धुंकूगुलिं ईंचां बाली लयादिसँ।” 
अले सुपाँचय् च्‍वंम्‍हय्‌सिनं पृथ्‍वीइ ईंचा संकल, अले पृथ्‍वीइ बाली लये सिधल। 
हानं मेम्‍ह हे छम्‍ह स्‍वर्गदूत स्‍वर्गय् च्‍वंगु देगलं पिहां वल। वयाके नं ज्‍वःगु ईंचा दु। 
मेम्‍ह छम्‍ह स्‍वर्गदूत होम यायेगु थासं पिहां वल। थ्‍वयाके मियागु अधिकार दु। अले ज्‍वःगु ईंचा दुम्‍हय्‌सित थ्‍वं ततसलं धाल – “पृथ्‍वीइ च्‍वंगु दाख ईंचां लया का, दाख पाकय् जुइ धुंकल।” 
अले व स्‍वर्गदूतं थःगु ईंचा पृथ्‍वीइ संकल। अले दाख लयाः मुंकल। थ्‍व यंकाः परमेश्‍वरयागु तंयागु तःधंगु दाख तिस्‍सिगु थासय् वांछ्वत। 
शहरं पिने यंकाः दाख तिस्‍सिल। दाख तिस्‍यूबलय् सलयागु गःपः तक जायाः स्‍वसः किलोमिटर तक हि बाः वन। 
