लूका.
8.
अनं लिपा वय्‌कलं शहर पतिकं व गांगामय् चाःहुलाः परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु भिंगु खँ न्‍यंकादिल। वय्‌कः नाप झिंनिम्‍ह चेलात नं दु। 
वय्‌कलं ल्‍वय् लाय्‌का तःपिं मिसात व भूत आत्‍मात पितिनाछ्वःपिं मिसातय्‌सं नं वय्‌कःयात मत्‍वःतू। इपिं खः – मरियम मग्‍दलिनी (थ्‍व मिसायागु म्‍हं न्‍हय्‌म्‍ह भूतआत्‍मातय्‌त पितिनाछ्वःगु खः) 
अले हेरोदया छम्‍ह कजी खूजासया कलाः योअन्‍ना, सुसन्‍ना व मेपिं यक्‍व मिसात नं वय्‌कः नाप जूगु दु। थ्‍व मिसातय्‌सं वय्‌कःयात माक्‍व धिबा बियाः ग्‍वाहालि याः। 
थाय् थासय् च्‍वंपिं व गांगामय् च्‍वंपिं यक्‍व मनूत येशूयाथाय् मुंवल। अले वय्‌कलं इमित उखान छपु कनादिल। 
“छम्‍ह मनू बुँइ पुसा ह्वः वन। वं पुसा ह्वःबलय् गुलिं गुलिं पुसा लँय् नं लात, अले अन लाःगु पुसा मनूतय्‌सं न्‍हुल। झंगःतय्‌सं नं वयाः नयाबिल। 
गुलिं पुसा ल्‍वहंलिं दुथाय् लात। अन लाःगु पुसा बुयावःसां बँ मप्‍याःगुलिं याकनं हे सिनावन। 
अले हानं गुलिं पुसा कंमा दुथाय् लात। कंमा तःमा जुया वःबलय् अन लाःगु पुसा थाहां वये मफुत। 
अले गुलिं पुसा भिंगु चा दुथाय् लात। थ्‍व पुसा तःमा जुयाः सछिदुगं अप्‍वः अन्‍न सल।” सुयाके न्‍हाय्‌पं दु वं न्‍यना का। थुलि धयाः वय्‌कलं उखान क्‍वचाय्‌कादिल। 
वय्‌कःया चेलातय्‌सं थ्‍व उखानयागु अर्थ कनाब्‍यु धकाः धाःगुलिं 
वय्‌कलं थथे धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍ययागु गुप्‍ति खँ छिमित सीकेबी धुंकूगु दु। मेपिन्‍त धाःसा जिं उखान छुनाः धया, थुकथं धर्मशास्‍त्र पूरा जुइमा, “‘इमिसं स्‍वयाः नं मखनेमा, अले न्‍यनाः नं मथुइमा।’” 
“उखानयागु अर्थ थ्‍व खः – पुसा परमेश्‍वरयागु वचन खः। 
लँय् लाःगु पुसा परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यंसां नुगलय् तयातइमखुपिं मनूत खः। शैतानं वयाः इमिसं न्‍यंगु वचन फुक्‍कं इमिगु नुगलं लिकया यंकी, अले विश्‍वास याये मफयाः इपिं बचय् जुइ नं फइ मखु। 
ल्‍वहं दुथाय् लाःगु पुसा परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यनाः लय्‌लय्‌तायाः विश्‍वास याइपिं मनूत खः। अय्‌नं वचन इमिगु दुनुगलय् थ्‍यंक दुहां मवंगुलिं इमिसं छुं ई तक जक विश्‍वास याइ। दुःखकष्‍ट वयेवं इमिसं विश्‍वास यायेगु त्‍वःताछ्वइ। 
कंमाय् लाःगु पुसा इपिं खः सुनां परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यनाः नं धन सम्‍पत्तियागु माया कयाजुइ व संसारयागु खँय् च्‍यूताः तया जुइ। थुकथं इमिसं विश्‍वास याये फइ मखु। 
अले भिंगु चा दुथाय् लाःगु पुसा इपिं खः – सुनां परमेश्‍वरयागु वचन भिंगु मतिं न्‍यनाः नुगलय् दुने थ्‍यंक स्‍वथना तइ। अले थुमिसं क्‍वात्तुक विश्‍वास यानाः फल सय्‌की।” 
“मत च्‍याकाः सुनानं त्‍वपुया तइ मखु, खाता तःले नं तइ मखु। छेँय् वःपिन्‍त जः खयेमा धकाः मतयात त्‍वाःदेवाय् तया तइ। 
सुचुकातःगु फुक्‍कं सीदयावइ। त्‍वपुयातःगु फुक्‍कं खने दयावइ। 
“अय्‌जूगुलिं बांलाक मन बियाः न्‍यनेगु या, छाय्‌धाःसा सुयाके दु वयात अज्‍जं बी। अले सुयाके मदु, वयाके दुगु नं लाका काइ।” 
छन्‍हु वय्‌कःया मां व किजापिन्‍सं वय्‌कःयात नापलाः वल। ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत मुनाच्‍वंगुलिं नापलाये मफुत। 
छम्‍हय्‌सिनं वनाः वय्‌कःयात धाल – “छितः नापलायेत छिकपिनि मां व किजापिं वयाच्‍वंगु दु। इपिं पिने पियाच्‍वंगु दु।” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यंपिं व मानय् याइपिं हे जि मां व किजापिं खः।” 
छन्‍हु येशू चेलात नाप नांचाय् च्‍वनादिल। अले इमित धयादिल – “झीपिं समुद्रया पारिइ वनेनु।” अले इमिसं नांचा न्‍ह्याकल। 
वँवं हे वय्‌कः न्‍ह्यः वय्‌कादिल। थुबलय् हे समुद्रय् तसकं ग्‍वःफय् वल। अले नांचाय् लः जाया वयाः इपिं दुबय् जुइन। 
चेलातय्‌सं वयाः वय्‌कःयात थथे धयाः थन – “गुरुजु, गुरुजु, झीपिं दुबय् जुइन।” वय्‌कलं दनाः ग्‍वःफय्‌यात व लःद्वम्‍बःयात हक्‍काः दिल। अले ग्‍वःफय् नं दित, लः नं मसन। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिमिगु विश्‍वास ग्‍व?” इपिं तसकं अजू चायाः ग्‍या नं ग्‍यात। अले थःथवय् थथे खँ ल्‍हात – “थ्‍व मनू सु खः हं? थ्‍वं धाःगु खँ फसं व लखं नं न्‍यं।” 
अले वय्‌कःपिं गालील समुद्रयागु पारिइ च्‍वंगु गेरासेनस जिल्‍लाय् झाल। 
नांचां क्‍वहां वयेवं वय्‌कलं अन भूत दुब्‍यूम्‍ह छम्‍ह मनूयात नापलात। वं लं मफ्‍यूगु ताःई दये धुंकल। व छेँय् मच्‍वँसे दिपय् जक च्‍वनाच्‍वंम्‍ह खः। 
वय्‌कःयात खनेवं व पिच्‍याना हालाः तुतिइ भ्‍वपू वल। अले तःसलं हालाः थथे धाल – “हे दक्‍वसिबय् तःधंम्‍ह परमेश्‍वरया काय् येशू, छिं जितः छु याये मास्‍ति वः? जितः दुःख बियादी मते।” 
वय्‌कलं भूतआत्‍मायात – “वयाथासं पिहां वा” धकाः धयादीगुलिं वं अथे धाःगु खः। थ्‍व मनूयाके तःकः मछि हे भूत दुबी धुंकल। नेवलं ल्‍हाःतुति चिनातःसां वं भूतयागु शक्तिं नेवः चफुनाः मरुभूमिइ बिस्‍युं वनीगु जुयाच्‍वन। 
येशूं वयाके न्‍यनादिल – “छंगु नां छु?” अले वं लिसः बिल – “जिगु नां पल्‍टन खः।” यक्‍व भूत आत्‍मात दुबिना च्‍वंगुलिं वं अथे धाःगु खः। 
अले भूत आत्‍मातय्‌सं “जिमित तःजाःगु गालय् छ्वयादी मते” धकाः वय्‌कःयात बिन्‍ति यात। 
अबलय् हे पाःचाय् छगू बथां फा त्‍वःतातःगु दु। भूत आत्‍मातय्‌सं फातय्‌गु म्‍हय् वनेब्‍यु धकाः वय्‌कःयात बिन्‍ति यात। वय्‌कलं इमित वनेबिल। 
अले भूत आत्‍मात व मनूया म्‍हं पिहां वयाः फातय्‌के दुबित। अले फात फुक्‍कं ब्‍वाँय् वनाः भीरं क्‍वब्‍वां वनाः समुद्रय् दुबय् जुयाः सित। 
थ्‍व खनाः फा जवाःत अनं बिस्‍युं वन। अले इमिसं थ्‍व खँ शहर व गांगामय् बय्‌बय् याः जुल। 
अले मनूत छु जूगु स्‍वयेत अन वल। इपिं अन थ्‍यंबलय् भूत दुब्‍यूम्‍ह मनू जियाः लं फिनाः येशूया लिक्‍क च्‍वनाच्‍वंगु खन। थ्‍व खनाः इपिं ग्‍यात। 
अले खंपिन्‍सं इमित गुकथं भूत दुब्‍यूम्‍ह मनूयात लाय्‌कल धयागु फुक्‍क कनाबिल। 
अले गेरासेनस जिल्‍लाय् च्‍वंपिं मनूतय्‌सं ग्‍यानाः वय्‌कःयात अनं पिहां झासँ धकाः बिन्‍ति यात। उकिं वय्‌कः नांचाय् च्‍वनाः लिहां झाल। 
व लाःम्‍ह मनुखं वय्‌कः नाप वनेत स्‍वल, तर वय्‌कलं वयात थथे धयाः छेँय् छ्वयाबिल – 
“थःगु छेँय् वनाः परमेश्‍वरं छन्‍त गुलि तःधंगु ज्‍या यानाबिल धकाः न्‍यंकि।” अले वं वनाः शहर पतिकं वयात येशूं यानादीगु तःधंगु ज्‍या बय्‌बय् याः जुल। 
येशू लिहां झाःबलय् वय्‌कःयात पियाच्‍वंपिं मनूत फुक्‍कं लय्‌लय्‌ताल। 
धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँयाम्‍ह कजी याइरसं वयाः वय्‌कःया तुतिइ भ्‍वपुयाः “जिगु छेँय् झासँ” धकाः बिन्‍ति यात, 
छाय्‌धाःसा वया झिंनिदँ दुम्‍ह याकः म्‍ह्याय् सी थें च्‍वंक उसाँय् मदयाच्‍वन। वयागु खँ न्‍यनाः वय्‌कः व नाप झाल। वय्‌कः थथे झायेत्‍यंगुलिं मनूतय्‌सं वय्‌कःयात घ्‍वात्तु घ्‍वात। 
हुलय् झिंनिदंनिसें हि क्‍वहां वइगु ल्‍वचं कयाच्‍वंम्‍ह छम्‍ह मिसा नं दु। वयागु ल्‍वय् सुनानं हे लाय्‌के मफु। 
ल्‍यूनें वयाः वं वय्‌कःयागु गाच्‍वः थिल। उघ्रिमय् हे वयागु हि क्‍वहां वइगु ल्‍वय् लन। 
वय्‌कलं धयादिल – “जितः सुनां थिल हं?” सुनानं थिया धकाः मधाः। अले पत्रुसं धाल – “गुरुजु, उलिमछि मनूतय्‌सं छितः घ्‍वात्तु घ्‍वानाच्‍वंगु दु।” 
अय्‌नं वय्‌कलं धयादिल – “जितः सुनानं थ्‍यूगु हे खः। जिगु म्‍हं शक्ति पिहां वंगु जिं चाः।” 
व मिसां वय्‌कःयात थ्‍यूगु खँ वय्‌कलं सी धुंकल धकाः ताय्‌काः ग्‍याग्‍यां वय्‌कःयागु तुतिइ भ्‍वपू वल। अले वं वय्‌कःयात थियाः थःगु ल्‍वय् लाःगु खँ फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःने धयाबिल। 
अले वय्‌कलं धाल – “केहेँ मय्‌जु, छं विश्‍वास याःगुलिं छंगु ल्‍वय् लन। आः याउँक हुँ।” 
उबलय् हे कजीया छेँनं छम्‍ह मनू वयाः वयात थथे धाल – “छिम्‍ह म्‍ह्याय् सी धुंकल, अय्‌जूगुलिं गुरुजुयात दुःख बियादी म्‍वाःल।” 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कलं याइरसयात थथे धयादिल – “ग्‍यानादी म्‍वाः, छिं विश्‍वास जक यानादिसँ। छिकपिनि म्‍ह्याय् म्‍वाइ।” 
छेँय् थ्‍यंकाः वय्‌कलं पत्रुस, यूहन्‍ना, याकूब व सीम्‍ह मचाया मां बौयात जक मचा दुथाय् दुत यंकादिल। मेपिं सुयातं दुकयामदी। 
अन च्‍वंपिं फुक्‍कं मचा सीगुलिं नुगःपा दादां ख्‍वयाच्‍वन। वय्‌कलं इमित धयादिल – “ख्‍वये मते। मचा सीगु मखु, न्‍ह्यः वय्‌काच्‍वंगु खः।” 
थ्‍व न्‍यनाः इमिसं वय्‌कःयात गिजय् यात, छाय्‌धाःसा इमिसं मचा सीगु हे खः धकाः बांलाक सी धुंकल। 
मचायागु ल्‍हाः ज्‍वनाः वय्‌कलं थथे धकाः थनादिल – “नानी, दँ।” 
अले वयागु आत्‍मा लिहां वल, उघ्रिमय् व जुरुक्‍क दन। अले वयात छुं नकेत बियादिसँ धकाः वय्‌कलं धयादिल। 
वया मांबौ ला तसकं अजू चाल। वय्‌कलं थ्‍व खँ सुयातं कने मते धकाः इमित उजं बियादिल। 
