उपदेशक.
10.
गथे सीम्‍ह भुजिंनं नस्‍वाःगु अत्तरयात नवय्‌का बी, अथे हे चिचाधंगु मूर्ख ज्‍यां बुद्धि व हनाबनायात ज्‍यालगय् मजुइकाबी। 
बुद्धि दुम्‍ह मनूया मन तप्‍यंगु लँपुइ जुइ तर बुद्धि मदुम्‍ह मनूया मन धाःसाः बेक्‍वःगु लँपुइ जुइ। 
मूर्ख लँपुइ बिचाः मयासें जुइ अले वयागु फुक्‍क मूर्ख ज्‍याखँ खने दइ। 
हाकिमतय्‌गु तं छंगु विरोधय् दसां छं थःगु ज्‍या यायेगु त्‍वःते मते। सुम्‍क च्‍वनाच्‍वन धाःसा ततःधंगु तं नं शान्‍त जुइ। 
थ्‍व संसारय् जिं छगू मभिंगु खँ खनागु दु, थज्‍याःगु मभिंगु ज्‍या हाकिमतय्‌पाखें जुइ– 
मूर्खत तःधंगु पदय् तइ तर तःमित चिधंगु थासय् च्‍वनी। 
जिं दासत सल गयावःगु व राजकुमार दास थें न्‍यासि वयाच्‍वंगु खनागु दु। 
सुनां गाः म्‍हुइ व गालय् थः हे क्‍वबाये फु। पःखाः थुनीम्‍ह मनूयात सर्पं न्‍याये फु। 
ल्‍वहं तछ्यानाः लिकाइम्‍हय्‌सित घाः लाये फु, अले सिँ पालिम्‍हय्‌सित सिँपाखें घाः जुइफु। 
पा मज्‍वःगु जूसा अले उकी पाँय् तयातःगु मदुसा अप्‍वः बल यायेमाली, तर यक्‍व ज्‍या सःम्‍हय्‌सिनं ताःलाकी। 
सर्पयात सुम्‍क तये न्‍ह्यः हे सर्पं न्‍यात धाःसा जादु क्‍यनीम्‍हय्‌सित छु फाइदा जुइ? 
बुद्धि दुम्‍ह मनूया वचनं वयाके अनुग्रह हइ, तर मूर्खया वचनं वयाके नाश हइ। 
न्‍हापां वं मूर्ख खँ ल्‍हाइ। अले लिपतय् वयागु खँ मभिंगु वँय्‌यागु थें जक जुइ। 
मूर्खम्‍ह मनुखं खँ जक ल्‍हानाच्‍वनी। लिपा छु जुइ धकाः सुनानं सी मखु। थुयां लिपा छु जुइ धकाः सुनानं धाये फइ? 
मूर्खयात थःम्‍हं याःगु थाकुगु ज्‍यां त्‍यानु चायेकी। अले वं शहरय् वनेगु लँपु लुइके फइ मखु। 
गुगु देशय् च्‍यः जुजु जुइ अले सुथंनिसें राजकुमारतय्‌सं भ्‍वय् नइ व देशयात धिक्‍कार दु। 
व देश सुखी जुइ, गुगु देशया जुजु इमिगु हे घरानाय् बूगु दु अले गुम्‍ह राजकुमारत मद्य त्‍वनीगुलिइ मखु तर बलया निंतिं पाय्‌छिगु इलय् नसा नयेगु याइ। 
सुनं मनू अल्‍छी जुल धाःसा छेँया प्‍वलः दुनी। सुं मनू ल्‍हाः प्‍वःचिनाच्‍वन धाःसा छेँ वा वइबलय् ज्‍वइ। 
लसता हनेगु निंतिं भ्‍वय् ज्‍वरय् यायेगु याइ, अले दाखमद्यं जीवनय् आनन्‍द याइ। अले धिबां हे फुक्‍क ज्‍याखँ ज्‍यंकाबी। 
थःगु हे बिचारं जुजुयात हेस्‍यानाः खँ ल्‍हाये मते, वा धनीम्‍ह मनूयात थःगु क्‍वथाय् सराः ब्‍वःबी मते। छाय्‌धाःसा आकाशय् ब्‍वया जुइपिं झंगःतय्‌सं नं छं धाःगु खँ कं वने फु। 
