१ पत्रुस.
4.
ख्रीष्‍टं शरीरय् दुःख सियादी थें तुं छिपिं नं सीमाःसां लिचिले मते, छाय्‌धाःसा सुनां शरीरय् दुःख फइ, वं पाप यायेगु त्‍वःती। 
अथे जूगुलिं आवंलि छिपिं शरीरय् म्‍वाना च्‍वंतले परमेश्‍वरं धाःथें च्‍वँ। छिमिसं गुबलें थः यःथें याना जुइ मते। 
परमेश्‍वरयात म्‍हमस्‍यूपिन्‍सं याना जू थें न्‍हापा छिमिसं नं थः यःथें यानाजुइगु, व्‍यभिचार यायेगु, अय्‌लाः थ्‍वँ त्‍वना जुइगु, मोजमज्‍जा यायेगु, मूर्ति पुजा यायेगु याना जुइ धुंकल। 
छिपिं आः अथे म्‍वाःमदुगु ज्‍याखँय् इपिं नाप सना मजूगुलिं परमेश्‍वरयात म्‍हमस्‍यूपिं मनूत अजू चायाच्‍वंगु दु। उकिं इमिसं छिमित मभिंका जुइ। 
इमिसं सी धुंकूपिन्‍त नं म्‍वानाच्‍वंपिन्‍त नं न्‍याय यानादीम्‍ह परमेश्‍वरयात लिसः बी माली। 
अय्‌जूगुलिं सी धुंकूपिन्‍त नं न्‍हापा भिंगु खँ न्‍यंकूगु खः। म्‍वानाच्‍वंबलय् इमित नं मेपिं मनूतय्‌त थें दोषी ठहरय् यानादिल। इपिं नं परमेश्‍वर थें आत्‍माय् म्‍वाये फयेमा धकाः थथे न्‍यंकूगु खः। 
थ्‍व संसार याकनं हे मदया वनिन। उकिं मन थातय् लाकाः प्रार्थना याना च्‍वँ। 
दक्‍वसिबय् तःधंगु ला, छिपिं थःथवय् दुनुगलंनिसें माया याना च्‍वँ, छाय्‌धाःसा मायां हे न्‍ह्यागु पापयात नं त्‍वपुया तइ। 
पाहां वःपिं मनूतय्‌त छिमिसं दुनुगलंनिसें लसकुस या। 
परमेश्‍वरं छिमित थीथी कथंया वरदान बियादीगु दु। उकिं थःथपिन्‍त बियातःगु वरदान छ्यलाः मेपिन्‍त ग्‍वाहालि या। 
नवाइम्‍हय्‌सिनं परमेश्‍वरयागु खँ जक नवाना जुइमाः। कर्पिन्‍त ग्‍वाहालि यानाजुइपिन्‍सं परमेश्‍वरं बियादीगु बलं फक्‍व ग्‍वाहालि याना जुइमाः। येशू ख्रीष्‍टयापाखें छिमिसं फुक्‍क ज्‍यां परमेश्‍वरयात तःधंका जुइमाः। परमेश्‍वर न्‍ह्याबलें तःधना च्‍वनेमा। आमेन। 
यःपिं दाजुकिजापिं, गुबलें मजूनिगु दुःखकष्‍ट जूवल धकाः छिपिं अजू चाये मते। छिमिगु विश्‍वास स्‍वयेत थथे दुःखकष्‍ट जूवःगु खः। 
येशू ख्रीष्‍टं थें थथे दुःख फये दयाः छिपिं लय्‌ताया च्‍वँ। वय्‌कः झाइबलय् छिपिं तसकं लय्‌ताये दइ। 
ख्रीष्‍टयात विश्‍वास यानाः छिमित हेला यात धाःसा ला छिपिं धन्‍यपिं खः, छाय्‌धाःसा थुकिं हे छिमिके परमेश्‍वरयागु तःधंगु आत्‍मा दी धकाः सी दइ। 
अय्‌नं ज्‍यानमारा, खुँ, मभिंगु ज्‍याखँ यानाजुइपिं, अले कर्पिनिगु ज्‍याखँय् ल्‍हाः तः जुइपिं थें जुयाः छता छिमिसं दुःखकष्‍ट सी मते। 
ख्रीष्‍टियनत जूगुलिं छिमिसं दुःखसिया च्‍वनेमाल धकाः छतिं हे लज्‍या चायेमाःगु मदु, बरु अथे ब्‍वःबीकाच्‍वने दुगुलिं छिमिसं परमेश्‍वरयात सुभाय् ब्‍यु। 
परमेश्‍वरं याकनं न्‍याय यानादी। दकलय् न्‍हापा परमेश्‍वरया मनूतय्‌त न्‍याय यानादी। थथे न्‍हापा झीत हे न्‍याय यानादी धाःसा भिंगु खँ मन्‍यंपिन्‍त झन गज्‍याःगु न्‍याय यानादीगु जुइ? 
धर्मशास्‍त्रय् नं थथे च्‍वयातःगु दु – “धर्मीपिं मनूत ला बचय् जुइत तसकं थाकुइ धाःसा परमेश्‍वरयात म्‍हमस्‍यूपिं मनूत झन छु जुइगु जुइ?” 
अय्‌जूगुलिं परमेश्‍वरयागु इच्‍छा कथं दुःख स्‍यूम्‍हय्‌सिनं भिंगु ज्‍या यायेगु मत्‍वःतुसे सृष्‍टि यानादीम्‍ह परमेश्‍वरयाके भरोसा तया च्‍वँ। 
