मत्ती.
14.
थुबलय् हे गालीलया जुजु हेरोदं येशूयागु खँ न्‍यनाः 
थः भारदारतय्‌त धाल – “थ्‍व मनू ला बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना हे जुइमाः। व सिनाः हानं म्‍वानावःगु जुइमाः, उकिं ला वं ततःधंगु अजू चायापुगु ज्‍या याये फत।” 
न्‍हापा हेरोदं थःकिजा फिलिपया कलाः हेरोदियासं यानाः बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायात ज्‍वनाः झ्‍यालखानाय् कुंगु खः। 
छाय्‌धाःसा यूहन्‍नां वयात “थः किजाभौयात कलाः तये मत्‍यः” धकाः धाःगु खः। 
वं यूहन्‍नायात स्‍यायेगु नं मतिइ तःगु खः। अय्‌नं मनूत खनाः ग्‍यानाः वं अथे याये मफुत, छाय्‌धाःसा इमिसं यूहन्‍नायात अगमवक्ता धकाः मानय् यानातःगु खः। 
हेरोदयागु बुदिंया लसताय् हेरोदियासया म्‍ह्याय्‌नं सकसिया न्‍ह्यःने तसकं बांलाक प्‍याखं ल्‍हुयाक्‍यंगुलिं हेरोद तसकं लय्‌ताल। 
अले वं न्‍ह्यागु फ्‍वंसां बी धकाः पाफल। 
व मचां थः मांम्‍हय्‌सिनं स्‍यनातःथें धाल – “जितः आः हे बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नायागु छ्यं भुइ तयाः बियादिसँ।” 
थ्‍व न्‍यनाः वं तसकं नुगः मछिंकल, अय्‌नं न्‍ह्यागु फ्‍वंसां बी धकाः फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःने पाफये धुंकूगुलिं यूहन्‍नायागु छ्यं ध्‍यनाः हजि धकाः उजं बिल। 
अले वं सिपाइँत छ्वयाः झ्‍यालखानाय् यूहन्‍नायागु छ्यं धेंके बिल। 
अले छ्यं भुइ तयाः व मचायात बी हल। मचां व थः मांयात बी यंकल। 
अले यूहन्‍नाया चेलातय्‌सं वयाः वयागु सीम्‍ह यंकाः थुनाबिल। अले इमिसं वनाः थ्‍व खँ येशूयात न्‍यंकल। 
थ्‍व न्‍यनाः येशू नांचाय् च्‍वनाः सुं मदुगु थासय् झाल। वय्‌कः झाल धयागु खँ न्‍यनाः मनूत शहरंनिसें वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू न्‍यासि वन। 
नांचां क्‍वहां झाःबलय् ग्‍वाः ग्‍वाः मनूतय्‌त खनाः वय्‌कःयात तसकं माया वन, अले उसाँय् मदुपिन्‍त लाय्‌कादिल। 
खिउँ खिउँ धाःबलय् चेलातय्‌सं वयाः वय्‌कःयात धाल – “खिउँया वये धुंकल, थन छुं हे मदु। थुमित गामय् छ्वयादिसँ। अले अन न्‍यानाः नइ।” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “इमित छ्वये म्‍वाः, इमित छिमिसं हे नकि।” 
इमिसं धाल – “जिमिके ला न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या जक दु।” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिमिके दुगु मरि व न्‍या जिथाय् हिँ।” 
वय्‌कलं फुक्‍कसित ख्‍यलय् फ्‍यतुकादिल। न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या कयाः स्‍वर्गय् थस्‍वयाः परमेश्‍वरयात सुभाय् बियादिल। अले मरि कुचा थलाः वय्‌कलं चेलातय्‌त बियादिल। इमिसं मनूतय्‌त इनाबिल। 
अले इमिसं यतले नल। इनाः ल्‍यं दुगु झिंनिगः दाला जाय्‌क दु। 
मस्‍त व मिसात ल्‍याः मतसे अन मिजंत जक हे न्‍याद्वः ति दु। 
येशूं चेलातय्‌त थः स्‍वयाः न्‍हापा हे नांचाय् च्‍वनाः समुद्र पारि वनेगु उजं बियादिल। अनं लिपा मनूतय्‌त छेँय् छ्वयादिल। 
मनूतय्‌त छेँय् छ्वयादी धुंकाः वय्‌कः याकःचा पहाडय् प्रार्थना यायेत थाहां झाल। बहनी तकं वय्‌कः याकःचा हे च्‍वनादिल। 
थुबलय् तक नांचा समुद्र सिथं यक्‍व हे तापाक्‍क थ्‍यने धुंकल। फय् अःखतं वयाच्‍वंगुलिं लःद्वम्‍बलं यानाः नांचा फातापुली थें च्‍वनाच्‍वन। 
सुथ न्‍हापां हे वय्‌कः समुद्रय् न्‍यासि झायाः इमिथाय् थ्‍यंकः झाल। 
वय्‌कःयात थथे समुद्रय् न्‍यासि झायाच्‍वंगु खनाः चेलात ग्‍यानाः “भूत भूत” धकाः चिल्‍लाय् दनाः हाल। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “साहस या, जि हे खः, ग्‍याये मते।” 
अले पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, धात्‍थें छि हे खः धयागु जूसा जितः नं समुद्रय् न्‍यासि वयेगु उजं बियादिसँ।” 
वय्‌कलं वयात “वा” धकाः धयादिल। पत्रुस नांचां कुहां वनाः वय्‌कःयाथाय् वनेत लखं लखं न्‍यासि वन। 
फय् वःगु खनाः व ग्‍यात, दुनी थें च्‍वंबलय् व चिल्‍लाय् दनाः हाल – “प्रभु, जितः बचय् यानादिसँ।” 
अले वय्‌कलं वयात ज्‍वनाः धयादिल – “ग्‍व, छंगु विश्‍वास, छाय् संका यानागु?” 
वय्‌कःपिं निम्‍हं नांचाय् च्‍वने धुंकाः फय् नं दित। 
नांचाय् च्‍वंपिं चेलातय्‌सं वय्‌कःया तुतिइ भ्‍वपुलाः धाल – “छि धात्‍थें परमेश्‍वरया काय् खः।” 
पारिइ थ्‍यंकाः इमिसं गनेसरेत धाःगु थासय् नांचा दिकल। 
अन च्‍वंपिं मनूतय्‌सं वय्‌कःयात म्‍हसीकाः जवंखवं च्‍वंगु गामय् थ्‍व खँ धाय्‌के छ्वत। अले मनूतय्‌सं वय्‌कःयाथाय् उसाँय् मदुपिन्‍त हल। 
इमिसं वय्‌कःयागु लंयागु च्‍वः जक थीत बिन्‍ति यात। थुकथं लं थ्‍यूपिं फुक्‍कं लाया वन। 
