अय्‍यूब.
8.
अले बिल्‍दद शुहीनं थथे धाल, 
“छिं गुबलय् तक थज्‍याःगु खँ ल्‍हानाच्‍वनादीगु? छिगु वचनत तसकं वःगु फय् जक खः। 
छु परमेश्‍वरं न्‍याययात स्‍यंकादी ला? छु दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं धार्मिकतायात स्‍यंकादी ला? 
छिकपिनि काय् म्‍ह्याय्‌पिन्‍सं वय्‌कःया विरोधय् पाप याःबलय् वय्‌कलं इमित इमिगु हे पापया शिकार दय्‌कादिल। 
तर आः छिं परमेश्‍वरयात मालादिल धाःसा अले दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरयागु दयाया निंतिं बिन्‍ति यानादिल धाःसा, 
छि छुं दोष मदुम्‍ह व स्‍वजाम्‍ह खःसा धात्‍थें हे छिगु पंलिनाः वय्‌कः दनादी। वय्‌कलं छिगु छेँजःपिन्‍त हाकनं दय्‌कादी। 
छिगु शुरुया अवस्‍था चिधंगु जूसां लिपतय् छि तःधनी। 
न्‍हापायापिं पुस्‍तातय्‌त न्‍यनादिसँ, अले इमि पुर्खातय्‌गु अनुभवयात बिचाः यानादिसँ। 
छाय्‌धाःसा जिपिं ला म्‍हिगः जक बूपिं खः, अले जिमिसं छुं मस्‍यू। पृथ्‍वीइ जिमिगु जीवन ला किचः थें जक खः। 
छु इमिसं छितः मस्‍यनी ला वा मधाइ ला? अले इमिगु नुगःया ज्ञानया खँ पिमकाइ ला? 
छु लः मदुगु थासय् तिंकथि थाहां वइ ला? छु पंमा लः मदय्‌क ह्वासाह्वासा थाहां वइ ला? 
थाहां वयाच्‍वंबलय् पाले मज्‍यूबलय् हे उपिं घाँय् स्‍वयाः याकनं हे सुकूगनावनी। 
परमेश्‍वरयात ल्‍वःमंकीपिनिगु अवस्‍था नं अथे हे जुइ। परमेश्‍वरयात मानय् मयाइपिनिगु आशा नं थथे हे नाश जुइ। 
इमिगु विश्‍वास चिपुगु का थें जुइ, इमिगु भलसा माकःचिया जाः थें जुइ। 
इपिं थःगु जालय् लिधनी, तर जाः चःबुइ। इमिसं उकियात बल्‍लाक ज्‍वनातःसां व दयाच्‍वनी मखु। 
निभाः व लः यक्‍व काये खनाः थाहां वःगु मा थें इपिं जुइ। उकिया चुलित क्‍यबय् न्‍यनावनी। 
उकिया हां ल्‍वहंयागु द्वंयात हिनी, अले ल्‍वहंया दथुइ थाय् माली। 
तर सुनानं उकियात थःगु थासं लेहेंथनी, अले उगु थासं वयात त्‍वःताबियाः थथे धाइ, ‘जिं छन्‍त गुबलें खनागु मदु’। 
अथे हे इमिगु जीवन गनाः सुकूचिनी। अले मेमेगु मा जमिनं बुयावइ। 
धात्‍थें छुं दोष मदुम्‍ह मनूयात परमेश्‍वरं गुबलें त्‍वःतादी मखु, न वय्‌कलं मभिंगु ज्‍या याइपिनिगु ल्‍हाःयात बल्‍लाकादी। 
अय्‌नं वय्‌कलं न्‍हिउगु सलं छिगु म्‍हुतु व लसताया सलं छिगु म्‍हुतसि जाय्‌कादी। 
छिकपिनि शत्रुत लज्‍या चाये माली, अले दुष्‍टतय्‌गु पाल मदयावनी।” 
