भजन.
52.
दाऊदया भजन, लय् तइम्‍हय्‌सिगु निंतिं – एदोमी दोएगं शाऊलयाथाय् वनाः “दाऊद अहीमेलेकया छेँय् वन” धकाः खँ कं वंगु इलय् दाऊदं च्‍वःगु भजन। अय् बल्‍लाःम्‍ह मनू! छं छाय् मभिंगु ज्‍या यानाः फुइँ यानाजुइगु? परमेश्‍वरया दया माया ला सदां दयाच्‍वनी। 
न्‍हिच्‍छिं छं स्‍यंकेत ग्‍वसाः ग्‍वया जुइगु, छंगु मे ला ज्‍वःगु छुरि थें च्‍वं, छं मखुगु खँ ल्‍हायेगुलिइ तसकं जाः। 
छं भिंगु स्‍वयाः मभिंगु यय्‌काजुल, खःगु खँ स्‍वयाः मखुगु खँ यय्‌काजुल। सेला 
हे बेइमान मे, छन्‍त फुक्‍क स्‍यंकीगु खँ यः। 
छन्‍हु छन्‍त ज्‍वनाः परमेश्‍वरं सदांया निंतिं नाश यानादी, वय्‌कलं छन्‍त छंगु छेँनं पित हयादी। अले म्‍वाःपिनिगु थासं छन्‍त हानापं ल्‍यहें थनाः वान्‍छ्वयादी। सेला 
थ्‍व खनाः धर्मीत ग्‍याइ, इमिसं हेस्‍यानाः थथे धाइ, 
“स्‍व, थ्‍व व हे मनू खः गुम्‍हय्‌सिनं परमेश्‍वरयात थःगु किल्‍ला मदय्‌कू, तर थःगु धनय् भलसा तल, मेपिन्‍त स्‍यंकाः थः बल्‍लात।” 
जि ला परमेश्‍वरया छेँय् च्‍वंगु जैतूनया सिमा थें खः। परमेश्‍वरयागु दया मायाय् न्‍ह्याबलें विश्‍वास याना। 
जिं न्‍ह्याबलें छिं यानादीगु ज्‍याया निंतिं छितः तःधंके, हे परमेश्‍वर! छिकपिनि विश्‍वास यायेबहःपिं मनूतय् न्‍ह्यःने जिं छिगु नांयात तःधंके, छाय्‌धाःसा छिगु नां भिं। 
