उत्‍पत्ति.
21.
परमप्रभुं सारायात थःम्‍हं बचं बियादी थें दया यानादिल, अले थःम्‍हं धया थें यानादिल। 
अब्राहाम बुरा जुइ धुंकूसां परमेश्‍वरं धयादीगु हे इलय् सारां काय् बुइकल। 
अब्राहामं वयागु नां इसहाक तल। 
इसहाक च्‍यान्‍हु दुबलय् अब्राहामं परमेश्‍वरं धयादी थें वयात म्‍हय् चिं तय्‌कल। 
इसहाक बूबलय् अब्राहाम सच्‍छिदँ दये धुंकूम्‍ह खः। 
अले सारां धाल, “परमेश्‍वरं जितः लसताः बियादिल। थ्‍व खँ न्‍यनीपिं सकलें जि नाप लय्‌ताइ। 
आः तक अब्राहामयात सुनां जिं मचायात दुरु त्‍वंकी धकाः धायेफु। अय्‌नं जिं व बुरा जुइ धुंकाः वयापाखें काय् बुइका।” 
मचा तःधिकः जुयावल। मचायात दुरुं छीखुन्‍हु अब्राहामं तःधंगु भ्‍वय् न्‍याय्‌कल। 
छन्‍हु सारां हागारया काय् इश्‍माएलं थःकाय् इसहाकयात हाय्‌काच्‍वंगु खनाः 
अब्राहामयात धाल, “व मिश्री दासी व वया काय्‌यात थनं पितिनाछ्व। व दासीया काय्‌नं जिकाय् इसहाकं थें छंगु सम्‍पत्ति कायेखनि मखु।” 
थ्‍व खं अब्राहामया नुगः मछिन। छाय्‌धाःसा इश्‍माएल नं वया थः हे काय् खः। 
तर परमेश्‍वरं वयात धयादिल, “छं छिमि दासी कलाः व काय्‌या खँय् नुगः मछिंके मते। सारां धाःथें या। इसहाकया पाखें हे छिमि सन्‍तान न्‍ह्याइ। 
अथेसां व दासी मिसाया मचा नं छं हे काय् जूगुलिं वयापाखें नं जिं छगू तःधंगु जाति दय्‌काबी।” 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथ न्‍हापां अब्राहामं लः दुगु छेंगूया छगः थल व मरि हयाः हागारया ब्‍वहलय् तयाबिल। अले काय्‌म्‍हनापं वयात अनं छ्वयाबिल। इपिं बेर्शेबाया मरुभूमिइ उखेंथुखें जुयाः जुल। 
थलय् च्‍वंगु लः फुसेंलि हागारं काय्‌म्‍हय्‌सित छथाय् झालय् त्‍वःताः 
थः तापाक्‍क वनाः फेतुत। थः काय्‌यात सीगु स्‍वये मफयाः वं थथे याःगु खः। अले व अन च्‍वनाः ह्वाँय्‌ह्वाँय् ख्‍वल। 
परमेश्‍वरं काय्‌म्‍ह ख्‍वःगु सः ताल। अले परमेश्‍वरया दूतं स्‍वर्गं हागारयात धयाहल, “छन्‍त छु दुःख जुल, हागार? ग्‍याये मते। परमेश्‍वरं छिमि काय् ख्‍वःगु ताये धुंकल। 
दँ, वनाः छिमि काय्‌यात ल्‍हाः ज्‍वनाः थँ, अले वयात बल्‍लाक ज्‍वनाति। छाय्‌धाःसा जिं वयापाखें छगू तःधंगु जाति दय्‌के।” 
अले परमेश्‍वरं वयात छगू बुंगाःचा क्‍यनादिल। वं वनाः छेंगूया म्‍हिचाय् लः तयाः थःकाय्‌यात त्‍वंकल। 
परमेश्‍वर वया काय्‌म्‍हलिसे हे च्‍वनादिल। व मरुभूमिइ हे च्‍वनाः तःधि जुल। अले धनुष वाण कय्‌केगुलिइ जाःम्‍ह जुल। 
व पारान धाःगु मरुभूमिइ च्‍वनीगु खः। वया मामं वयात छम्‍ह मिश्रयाम्‍ह मिसा ब्‍याहा यानाबिल। 
थुबलय् हे अबीमेलेक व वया सेनापति पीकोलं अब्राहामयात धाल, “छिं यानादीगु न्‍ह्यागु ज्‍याय् नं छितः परमेश्‍वरं आशिष बियादिल। 
छिं आः जितः परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने जितः व जिमि काय्‌म्‍ह्याय्‌पिं व छय्‌छुइपिन्‍त गुबलें हे धोखा बी मखु धकाः पाफयादिसँ। जिं छिगु लागि गथे व्‍यवहार यानागु दु, छिं नं अथे हे जि व थः च्‍वनाच्‍वनागु देशलिसे व्‍यवहार यानादिसँ।” 
अब्राहामं धाल, “जिं पाफये।” 
अले अब्राहामं अबीमेलेकया दासतय्‌सं लाकाकाःगु तुंयागु खँ न्‍ह्यथन। 
अले अबीमेलेकं धाल, “थ्‍व खँ जिं थौं हे तिनि न्‍यना। छिं थ्‍व खँ न्‍हापा हे छाय् धयामदिया? जिं मस्‍यू थथे सुनां यात।” 
अले अब्राहामं अबीमेलेकयात सा द्वहं व फै हयाबिल। थुकथं इपिं निम्‍हसिया दथुइ छगू सन्‍धि जुल। 
अब्राहामं थःगु फैतय्‌गु पुचलं न्‍हय्‌म्‍ह भ्‍याःचात चीकल। 
अले अबीमेलेकं धाल, “छिं छुकिया निंतिं थुपिं फैचात अलग्‍ग तयादियागु?” 
अब्राहामं लिसः बियाः धाल, “थ्‍व न्‍हय्‌म्‍ह भ्‍याःचात कयादिसँ। थुकिं थ्‍व तुं जिं म्‍हुयागु खः धकाः साक्षी बी।” 
थुकथं व थाय्‌यागु नां बेर्शेबा जुल। छाय्‌धाःसा इमिसं अन सन्‍धि याःगु खः। 
बेर्शेबाय् सन्‍धि याये धुंकाः अबीमेलेक व वया सेनापति पीकोल पलिश्‍तीतय्‌गु देशय् लिहां वन। 
अब्राहामं बेर्शेबाय् तितिसिमा छमा पित। अले परमप्रभु सदां दयाच्‍वनीम्‍ह परमेश्‍वरया नां कयाच्‍वन। 
अब्राहाम तःन्‍हु तक पलिश्‍तीतय्‌गु देशय् च्‍वन। 
