उत्‍पत्ति.
24.
अब्राहाम तसकं बुरा जुइ धुंकल। वं याःगु दक्‍व ज्‍याय् परमप्रभुं आशिष बियादीगु दु। 
अब्राहामं थः दक्‍वसिबय् पुलांम्‍ह व छेँय् फुक्‍क ज्‍या स्‍वइम्‍ह च्‍यःयात सःताः धाल – 
“स्‍वर्ग व पृथ्‍वीया परमप्रभुया नामय् छं जिमि काय्‌यात थन कनानय् च्‍वंपिं मिस्‍त ब्‍याहा यानाबी मखु धकाः बचं ब्‍यु। 
जिगु थःगु हे देशय् थः हे मनूतय्‌थाय् वनाः जिम्‍ह काय् इसहाकयागु लागि भम्‍चा हयाब्‍यु।” 
अले व च्‍यलं अब्राहामयात धाल, “जिं ल्‍ययाम्‍ह मिसा जि लिसे थन वये मखु धाःसा छु छिं थःकाय्‌यात छि गनं झायागु खः, व हे देशय् जिलिसें लित छ्वयादीगु खः ला?” 
अब्राहामं धाल, “छं जिमि काय्‌यात न्‍ह्याथे जूसां अन लित यंके मते। 
जितः जिमि अबुया छेँ व जि बूगु देशं थन हयादीम्‍ह स्‍वर्गया परमप्रभु परमेश्‍वरं जिलिसें, ‘थ्‍व दे जिमि सन्‍तानयात बी’ धकाः बचं बियादीगु दु। वय्‌कलं छंगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः थःम्‍ह छम्‍ह दूत छ्वयाहयादी। अले छं जिमि काय्‌या लागि भम्‍चा माले फइ। 
छुं जुयाः व मिसां छलिसे वये मखु धकाः धाःसा छं थ्‍व बचं पूमवंकूसां ज्‍यू। जिमि काय्‌यात जक छं अन यंके मते।” 
अले व च्‍यलं अब्राहामयात वं “छु छु धाःगु खः, फुक्‍क याये” धकाः बचं बिल। 
अनंलि व थः मालिकया झिम्‍ह ऊँट व थिकय् थिकय्‌गु कोसेलि ज्‍वनाः अब्राहामया किजा नाहोर च्‍वनाच्‍वंगु शहर अराम-नहरैमपाखे वन। 
अन थ्‍यंकाः वं शहरं पिनेया छगः तुं लिक्‍क उँटतय्‌त झासु लंकेत त्‍वःतल। थुबलय् सन्‍ध्‍याकाः ई जुइ धुंकल। अले मिसामस्‍त लः काःवइगु ई नं जुइ धुंकल। 
वं मनमनं प्रार्थना यात, “हे जिमि मालिक अब्राहामया परमप्रभु परमेश्‍वर! दया यानाः थौं, जिगु ज्‍या तालाकादिसँ अले जिमि मालिक अब्राहामयात थःगु दया क्‍यनादिसँ। 
शहरया मिसामस्‍त थन तुंथिइ लः काः वइन। 
जिं इपिं मध्‍ये छम्‍हसित ‘जितः लः त्‍वनेत छंगु घःचा भचा क्‍वःछुकि’ धकाः धाये। वं जितः ‘भपि, जिं छिकपिनि उँटतय्‌त नं लः त्‍वंके’ धकाः धाल धाःसा छिं थः दास इसहाकयात ल्‍ययादीम्‍ह मिसा व हे खः धकाः सीकाकाये। अले छिं जिमि मालिकयात जिं बियागु बचं पूवंकादिल धकाः नं सीकाकाये।” 
वं प्रार्थना याये सिमधय्‌वं हे छम्‍ह ब्‍याहा मजूनिम्‍ह बांलाःम्‍ह मिसा लः कायेत घः ज्‍वनाः वल। व मिसा अब्राहामया किजा नाहोरया काय् बतूएलया म्‍ह्याय् रिबेका खः। नाहोरया कलाः मिल्‍का खः। रिबेका वया न्‍ह्यःने जुयाः तुंथिइ वन। अले लः सालाः लिहां वनेत्‍यन। 
वं ब्‍वाँय् वनाः वयात धाल, “जितः लः भचा त्‍वंकि लय्।” 
अले वं “ज्‍यू प्रभु, भपि” धकाः वयात घलं लः त्‍वंकल। 
अले वं लः त्‍वने धुंकाः व मिसामचां धाल, “छिकपिनि उँटतय्‌त नं जिं लः त्‍वंके।” 
वं याकनं याकनं फुक्‍क लः उँटतय् लः त्‍वनीगु थलय् प्‍वंकाबिल। अले इमि त्‍वने मगाःतले लः हयाबिल। 
परमप्रभुं ल्‍यःम्‍ह मिसामचा व हे खः कि मखु धकाः सीकेत वं नमवासे रिबेकां छु छु यात फुक्‍क स्‍वयाच्‍वन। 
रिबेकां उँटतय्‌त लः त्‍वंकेधुंकाः वं थःम्‍हं ज्‍वनावःगु बच्‍छि शेकेल ति दुगु लुँयागु चाःचा व झिगू शेकेल ति दुगु निपा लुँयागु चुरि लिकयाः वयात बिल। 
अले वं धाल, “छ सुया म्‍ह्याय् खः? छिमिगु छेँय् जि व जिमि मनूतय्‌त चा च्‍वनेत थाय् दइ ला?” 
वं लिसः बिल, “जिमि बाः नाहोर व मिल्‍काया काय् बतूएल खः। 
जिमिगु छेँय् छि व छिकपिनि मनूत च्‍वनेत थाय् दु। अले छिकपिनि उँटतय्‌त तयेत नं यक्‍व सु व नसा दु।” 
अले वं छ्यं क्‍वःछुकाः परमप्रभुयात प्रार्थना यात, 
“जिमि मालिक अब्राहामया परमप्रभु धन्‍यम्‍ह खः। वय्‌कलं जिमि मालिकयात बियागु बचं पूवंकादिल। अले वय्‌कलं जितः तप्‍यंक हे जिमि मालिकया थःथितियाथाय् हयादिल।” 
रिबेकां थःगु छेँय् वनाः मां बौयात फुक्‍क खँ कन। 
रिबेकाया दाजु लाबानं थः केहेँनं धाःगु खँ न्‍यनाः अले केहेँनं न्‍ह्यानातःगु चुरि व न्‍हाय्‌पनय् चाःचा खनाः याकनं पिने ब्‍वाँय् वनाः तुं लिक्‍क ऊँटत नाप दनाच्‍वंम्‍ह अब्राहामया च्‍यःयाथाय् थ्‍यंकः वन। 
अले धाल, “परमप्रभुं आशिष बियातःम्‍ह छि जिगु छेँय् झासँ। थन पिने छाय् च्‍वनाच्‍वनादिया? जिं छिकपिन्‍त च्‍वनेत क्‍वथा अले उँटतय्‌त तयेत थाय् नं दय्‌कातयेधुन।” 
अब्राहामया च्‍यः लाबानलिसे वयागु छेँय् वन। लाबानं उँटतय्‌गु म्‍हय् च्‍वंगु कु क्‍वकाय्‌केबियाः इमित सु व नसा तयाबिल। अले अब्राहामया च्‍यः व वया मनूतय्‌त तुति सिलेत लः हयाबिल। 
अनंलि इमित नसा हयाबिल। अब्राहामया च्‍यलं धाल, “जि थन छाय् वयागु धयागु खँ मकंतले जिं नये मखु।” लाबानं धाल, “धयादिसँ।” 
वं धाल, “जि अब्राहामया छम्‍ह च्‍यः खः। 
परमप्रभुं जिमि मालिकयात तःधंगु आशिष बियादीगु दु। अले वय्‌कःयात तःमि नं यानादीगु दु। परमप्रभुं वय्‌कःयात ग्‍वाः ग्‍वाः फै-च्‍वलय्, सा द्वहं, ऊँट, गधाया नापं लुँ, वहः व दास-दासीत बियादीगु दु। 
“जिमि मालिकया कलाः साराया बुरी जुइ धुंकाः तकं मचा मबू। बुरी जुइ धुंकाः तिनि काय् छम्‍ह बुल। जिमि मालिकं वयात थःगु फुक्‍क सर्बय् बिल। 
जिमि मालिकं जितः थःम्‍हं धाःथें यायेत पाःफय्‌कादिल। अले धयादिल, ‘छं जिमि काय्‌यात जि आः च्‍वनाच्‍वनागु कनान देशया सुं नं मिसा ब्‍याहा यानाबी मते। 
बरु जिमि बाःया छेँ, जिमि थःथितितय् हे म्‍ह्याय्‌मचा छम्‍ह ल्‍ययाः हजि।’ 
“अले जिं जिमि मालिकयाके न्‍यना, ‘जिं ल्‍ययाम्‍ह मिसां जिलिसें वये मखु धाःसा छु यायेगु लय्?’ 
वय्‌कलं धयादिल, ‘जिं न्‍ह्याबलें परमप्रभुं धयादी थें यानागु दु। वय्‌कलं जिमि बाःपाखेंया थःथितितय् दथुइ जिमि काय्‌या लागि भम्‍चा मालेत थः दूत छलिसे छ्वयादी। 
इमिसं थः थःथितियात छलिसे छ्वयामहल धाःसा छं थःगु बचं पूमवंकूसां ज्‍यू।’ 
“थौं जिं थन तुंथिइ थ्‍यंकाः मनमनं प्रार्थना याना, ‘परमप्रभु, जिमि मालिक अब्राहामया परमेश्‍वर, जि छु ज्‍या यायेत थन वयागु खः, व ज्‍या पूवंकाबियादिसँ। 
जि थन तुंथिइ दनाच्‍वनागु दु। थन सु मिसामचा लः काःवइ, जिं वयात “छंगु घलं जितः लः भचा त्‍वंके ब्‍यु” धकाः धाये। 
वं जितः “भपि, जिं छिकपिनि उँटतय्‌त नं लः त्‍वंके” धकाः धाइ। अले व हे मिसा परमप्रभुं जिमि मालिकया काय्‌यात ल्‍ययादीगु जुइ।’ 
“जिं प्रार्थना याये सिमधय्‌वं रिबेका घः ज्‍वनाः तुंपाखे वल। वं तुंथिं लः साल। जिं वयात धया, ‘जितः त्‍वनेत लः भचा ब्‍यु।’ 
वं याकनं थःगु घः क्‍वकयाः ‘भपियादिसँ, जिं छिकपिनि उँटतय्‌त नं लः त्‍वंके’ धाल। अले जिं लः त्‍वना। वं उँटतय्‌त नं लः तयाबिल। 
“जिं वयाके न्‍यना, ‘छ सुया म्‍ह्याय् खः?’ “वं धाल, ‘जिमि बाः नाहोर व मिल्‍काया काय् बतूएल खः।’ “अले जिं वयागु न्‍हाय्‌पनय् चाःचा व ल्‍हातिइ चुरि न्‍ह्याकाबिया।” 
“जिं परमप्रभुया न्‍ह्यःने छ्यं क्‍वःछुकाः, अले जिमि मालिक अब्राहामया परमप्रभु परमेश्‍वरयात तःधंका। वय्‌कलं जिमि मालिकया किजाया छय् वय्‌कःया काय्‌यात चूलाकाबीत जितः तप्‍यंक छ्वयादिल। 
आः छिं जिमि मालिकयात धात्‍थें हे माया यानादीगु खःसा, खः धयादिसँ, मखुसा, मखु धयादिसँ। जि गन वनेमाःगु खः अन हे वने।” 
लाबान व बतूएलं धाल, “थ्‍व फुक्‍क परमप्रभुं हे यानादीगु खः। जिमिसं गथे यानाः ‘मज्‍यू’ धायेगु? 
रिबेकायात यंकादिसँ। अले परमप्रभुं धयादी थें छिकपिनि मालिकया काय्‌लिसें ब्‍याहा यानाबियादिसँ।” 
थ्‍व न्‍यनाः अब्राहामया च्‍यलं छ्यं क्‍वःछुकाः परमप्रभुयात सुभाय् बिल। 
अले वं वसः, लुँ वहःया तिसा पिकयाः रिबेकायात बिल। वं वया मां व दाजुयात नं थिकय् थिकय्‌गु कोसेलि देछात। 
अनंलि अब्राहामया च्‍यः अले व नापं वःपिं फुक्‍कसिनं नयेत्‍वने यात। अले अन हे चा च्‍वन। सुथय् दनाः वं रिबेकाया मां व दाजुयात धाल, “आः जिमि मालिकयाथाय् वनेत जितः बिदा बियादिसँ।” 
इमिसं धाल, “रिबेकायात जिपिंलिसें च्‍यान्‍हु झिन्‍हु थन हे तयादिसँ। अले यंकादिसँ।” 
वं धाल, “जिमित थन च्‍वनेत धयादी मते। परमप्रभुं जिपिं थन वयागु ज्‍या पूवंकाबियादीगु दु। आः जिपिं जिमि मालिकयाथाय् लिहां वने।” 
इमिसं धाल, “रिबेकायात हे न्‍यनास्‍वये, वं छु धाइ।” 
अले इमिसं रिबेकायात सःताः न्‍यन, “छ वय्‌कःलिसे वनेगु खः ला?” वं धाल, “ज्‍यू, जि वने।” 
अले इमिसं रिबेका व वयात मचाबलय् दुरु त्‍वंकूम्‍ह मिसायात अब्राहामया च्‍यः व वया मनूतलिसे छ्वयाबिल। 
इमिसं रिबेकायात आशिष बियाः धाल – “परमेश्‍वरं छन्‍त यक्‍व सन्‍तान बियादीमा, अले छिमि सन्‍तानं थः शत्रुतय्‌त त्‍याकावने फयेमा।” 
अले रिबेका व वया दासीत अब्राहामया च्‍यःलिसे वनेत तयार जुयाः उँटय् च्‍वन। थुकथं इपिं अनं वन। 
इसहाक उबलय् बेअर-लहै-रोइपाखें व जक वःगु खः। छाय्‌धाःसा व नेगेवय् च्‍वनाच्‍वंम्‍ह खः। 
छन्‍हु सन्‍ध्‍याकाः ई पाखे इसहाक ध्‍यान यायेत ख्‍यलय् पाखे वनाच्‍वंबलय् वं ऊँटत वयाच्‍वंगु खन। 
रिबेकां इसहाकयात खनाः ऊँटं कुहां वल। 
अले वं अब्राहामया च्‍यःयाके न्‍यन, “हुं वयाच्‍वंम्‍ह मनू सु खः?” “व जिमि मालिक खः” च्‍यलं लिसः बिल। अले रिबेकां थःगु ख्‍वाः गां त्‍वपुल। 
च्‍यलं इसहाकयात थःम्‍हं यानागु फुक्‍क खँ कन। 
इसहाकं रिबेकायात थः मां च्‍वनेगु पालय् हल। अले व इसहाकया कलाः जुल। वं रिबेकायात तसकं माया याः। थुकथं वं थः मां मदुगु दुःख तंकल। 
