हितोपदेश.
9.
बुद्धिं थःगु हे छेँ दय्‌कूगु दु। उकी न्‍हय्‌गः थां दु। 
वं पशु स्‍यानाः भ्‍वय् ज्‍वरय् याःगु दु। दाखमद्यय् मसला ल्‍वाकछ्याःगु दु अले टेबिल नं तयार याःगु दु। 
वं थः दासीयात शहरया ततःजाःथाय् छ्वयाः सकसितं भ्‍वय् सःतकेछ्वःगु दु। 
“छुं मस्‍यूपिं मनूत फुक्‍क वा!” वं थथे धकाः सःती, 
“जिथाय् भ्‍वय् वा, अले मसला ल्‍वाकछ्यानातयागु दाखमद्य त्‍वँ! 
छिमि म्‍वाये मंदुसा थःपिनिगु ग्‍वाज्‍यः पहः त्‍वःति, अले म्‍वायेत स्‍व। बुद्धिया लँय् जु।” 
सुनां घमण्‍डी मनूयात भिंकेत स्‍वइ, वं बेइज्‍जत जुइकाः च्‍वनेमाली। दुष्‍टतय्‌त ब्‍वःबीपिन्‍सं थःत हे स्‍यंकी। 
घमण्‍डीतय्‌त भिंकेत स्‍वये मते, वं छन्‍त हे घृणा याइ। तर बुद्धिमान मनूयात भिंकेत स्‍वल धाःसा वं छन्‍त हनाबना तइ। 
बुद्धिमान मनूयात ज्ञां बिल धाःसा व झन बुद्धिमान जुइ, धर्मी मनूयात स्‍यनेकने यात धाःसा वयागु ज्ञां झन अप्‍वः दइ। 
ज्ञानया न्‍हापांगु पलाः धयागु परमप्रभुया भय कायेगु खः। अले पवित्रम्‍हय्‌सित म्‍हसीकेगु हे लिग्‍यां खः। 
बुद्धिं छंगु जीवन ताहाकः यानाबी। 
छंके बुद्धि दुसा छन्‍त हे भिं जुइ, छं बुद्धियात हेला यात धाःसा छंगु हे मभिं जुइ। 
मूर्खता धयागु सः तस्‍सःम्‍ह, छुं मस्‍यूम्‍ह व मछाः मजूम्‍ह मिसा थें खः। 
वं थःगु छेँय् लुखाय् च्‍वनाः अथवा शहरया तःजाःथाय् च्‍वनाः 
व लँ जुयाः थथःगु ज्‍याय् वनाच्‍वंपिं मनूतय्‌त थथे धकाः सःती, 
“हे छुं मस्‍यूपिं मनूत, थन वा!” अले मूर्खतय्‌त वं थथे धाइ, 
“खुयाः खुयाः त्‍वंगु लः साइ, सुलाः सुलाः नःगु मरि माकुसे च्‍वनी।” 
तर अन वनीपिन्‍सं मस्‍यू, व मिसाया छेँय् वनीपिं मनूत सी, अले न्‍हापा वंपिं नं सीगालय् ल्‍हायेधुंकल। 
