प्रकाश.
11.
अले जितः नापय् यायेगु थें ज्‍याःगु तिंकथि छपु बियाः थथे धाल – “दँ, परमेश्‍वरयागु देगः, व वेदी नापय् या। अले अन वयाः आराधना याइपिं ल्‍याःखा। 
देगः पिने च्‍वंगु चुकय् धाःसा नापय् याये मते, छाय्‌धाःसा व ला यहूदीमखुपिन्‍त बी धुन। इमिसं थ्‍व पवित्रगु शहरयात पिइनिला तक न्‍हुत्तुन्‍हुया तइ। 
अले जिं जिमि निम्‍ह साक्षी बीपिन्‍त भांग्रायागु वसतं पुंकाः द्वःछि व निसः व खुइन्‍हु तक अगमवाणी कनेगु शक्ति बी।” 
इपिं जैतूनयागु निमा सिमा व पृथ्‍वीयाम्‍ह प्रभुयागु न्‍ह्यःने थनातःगु निपु त्‍वाःदेवा खः। 
सुनानं इमित सास्‍ती यायेत वल धाःसा इमिगु म्‍हुतुं मि पिहां वयाः इमि शत्रुतय्‌त नाश यानाबी। सुं मनू इमित स्‍यंकेत वल धाःसा वयात नं अथे हे यानाः स्‍यानाबी। 
इमिके अगमवाणी कनाच्‍वंगु इलय् वा मवय्‌मा धकाः आकाश हे तिनाबीगु शक्ति दु, हानं लःयात हि यानाबीगु शक्ति नं दु। इमित यःबलय् पृथ्‍वीइ न्‍ह्याथें ज्‍याःगु ल्‍वय् हयेगु अधिकार नं इमिके दु। 
इमिसं बीमाःगु साक्षी बीधुंकाः तसकं तःजाःगु गालं थाहां वःम्‍ह पशुं इपिंनापं ल्‍वानाः इमित स्‍यानाबी। 
इमि प्रभुयात क्रूसय् यख्‍खाःगु तःधंगु शहरय् च्‍वंगु लँय्‌सं इमिगु सीम्‍ह अथें लानाच्‍वनी। मेकथं धायेगु खःसा थ्‍व शहर सदोम व मिश्र देश थें च्‍वंगु खः। 
देश देशयापिं मनूतय्‌सं, कुल कुलयापिं मनूतय्‌सं, थीथी भाषां नवाइपिं मनूतय्‌सं व जात जातियापिं मनूतय्‌सं इमिगु सीम्‍ह स्‍वन्‍हु व बान्‍हु तक स्‍वयाच्‍वनी। इमिसं सीम्‍ह थुंके बी मखु। 
अबलय् पृथ्‍वीइ च्‍वंपिं मनूत फुक्‍कं इपिं सीगुलिं लय्‌लय्‌ताइ। थ्‍व निम्‍ह अगमवक्तातय्‌सं यानाः पृथ्‍वीइ च्‍वंपिन्‍त तसकं सास्‍ती जुयाच्‍वंगुलिं इपिं लय्‌लय्‌तातां थःथवय् कोसेलि बीगु याइ। 
स्‍वन्‍हु व बान्‍हु दये धुंकाः परमेश्‍वरं छ्वयाहयादीगु हंस इमिके दुहां वन। अले इपिं तुतिं चुयाः जुरुक्‍क दन। इमित खंपिं फुक्‍कं तसकं ग्‍यात। 
अले इमिसं स्‍वर्गं थथे धयाहःगु सः ताल – “थन थाहां वा।” इमि शत्रुतय्‌सं खंक खंक हे इपिं सुपाँचय् च्‍वनाः स्‍वर्गय् थाहां वन। 
अबलय् हे तसकं भ्‍वखाय् ब्‍वल। झिब्‍वय् छब्‍व शहर दुनावन। भ्‍वखाय् ब्‍वःबलय् न्‍हय्‌द्वः मनूत सित। ल्‍यंदनिपिं मनूत फुक्‍क ग्‍यानाः स्‍वर्गय् च्‍वंम्‍ह परमेश्‍वरयात तःधंकल। 
निगूगु विपत्ति फुत। स्‍वंगूगु विपत्ति याकनं हे वयेत्‍यंगु दु। 
अले न्‍हय्‌म्‍हम्‍ह स्‍वर्गदूतं थःगु तुरही पुल। अले स्‍वर्गं तस्‍सलं थथे धयाहल – “संसारयागु राज्‍य झी प्रभु व वय्‌कःया ख्रीष्‍टयागु राज्‍य जुल। वय्‌कलं सदांया निंतिं राज्‍य यानादी।” 
परमेश्‍वरयागु न्‍ह्यःने थथःगु सिंहासनय् फ्‍यतुना च्‍वंपिं निइप्‍यम्‍ह थकालिपिन्‍सं क्‍वछुनाः परमेश्‍वरयात थथे धकाः तःधंकल – 
“न्‍हापा दीम्‍ह, आः नं दीम्‍ह, दक्‍वसिबय् तःधंम्‍ह व शक्ति दुम्‍ह परमप्रभु परमेश्‍वर जिमिसं छितः सुभाय् देछाया च्‍वना। छिं हे छिगु तःधंगु शक्ति ज्‍वनाः राज्‍य यानादिल। 
जात जातियापिं मनूत छि खनाः तसकं तंम्‍वय्‌कल। आः छिगु तं पिकायेगु ई वल, अले सीपिन्‍त न्‍याय यायेगु। छिकपिनि दास अगमवक्ताततय्‌त व विश्‍वासीतय्‌त, छितः मानय् यानाच्‍वंपिं तःधंपिं व चिधंपिं फुक्‍कसितं सिरपाः बीगु व पृथ्‍वीयात स्‍यंकूपिन्‍त न्‍हंकेगु ई नं वये धुंकल।” 
अले स्‍वर्गय् च्‍वंगु परमेश्‍वरया पवित्र देगः चाल। अन बाचा चिनातःगु सनू खनेदत। अले झिलिक्‍क झिलिक्‍क हावलासा च्‍यात, ततसलं ग्‍यानापुक ग्राङ्‌गग्रुङ्‌ग सः वल। भ्‍वखाय् ब्‍वल, तसकं प्‍वँ गात। 
