अय्‍यूब.
22.
अले एलीपज तेमानीं लिसः बिल, 
“सुं मनू परमेश्‍वरया लागि ज्‍याय् वइ ला? सुं दुग्‍यां दुम्‍ह मनुखं नं वय्‌कःयात फाइदा बी फइ ला? 
छि धर्मी जूगु जूसां थुकिं दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरयात छु सुख बी? अथवा छंगु थःगु पहःचहः सिद्ध दय्‌कूगुलिं छु वय्‌कःयात छुं फाइदा जुइ ला? 
“छिगु भक्तिं यानाः वय्‌कलं छितः ब्‍वःबियादी ला? अले छिगु न्‍याय यानादी ला? 
छिगु पाप तःधं मजू ला? छिगु अधर्मया ज्‍या दी मखु ला? 
छुं कारण मदय्‌कं हे छिं थः किजापिन्‍के बर कयादी? छिं गरीबतय्‌गु वसः कयाः इमित नांगा यानादी। 
त्‍यानुचाःपिं मनूतय्‌त छिं लः बियामदी, अले नये पित्‍याःपिं मनूतय्‌त छिं नयेगु नसा बी मखु धाइगु। 
छि जमिन दुम्‍ह बल्‍लाःम्‍ह मनू, अन च्‍वनीम्‍ह इज्‍जत दुम्‍ह मनू जूसां तबि 
छिं भाःत मदुपिन्‍त खालि ल्‍हातं लितछ्वयादिल। मांबौ मदुपिं मस्‍तय्‌गु ल्‍हाः त्‍वथुलादिल। 
उकिं छिगु छचाःखेरं जाल दु, अले आकाझाकां छि तसकं ग्‍यानादीगु दु। 
उकिं तसकं खिउँगु दु अले छिं खंकादी फइ मखु, बाः वःगु लखं छितः त्‍वपुयातःगु दु। 
“परमेश्‍वर स्‍वर्गयागु दकलय् तःजाःगु थासय् मदु ला? ततःजाःगु नगुत स्‍व! उपिं गुलि च्‍वजाःगु थासय् दु। 
तर छिं धयादी, ‘परमेश्‍वरं छु स्‍यू? वय्‌कलं थज्‍याःगु खिउँगुलि न्‍याय यानादी फइ ला? 
वय्‌कःयात ख्‍वातुगु सुपाँचं त्‍वपुयातःगुलिं आकाश मण्‍डलय् वय्‌कः थुखे उखे झायादीबलय् वय्‌कलं झीत खनी मखु।’ 
दुष्‍ट मनूत जूगु पुलांगु लँपुइ छि झायाच्‍वनादीगु ला? 
उमित थःगु ई स्‍वयाः न्‍ह्यः हे चीकाछ्वल, लःबालं इमिगु जग हे चुइकायंकल। 
उपिं मनूतय्‌सं परमेश्‍वरयात धाल, ‘जिमित त्‍वःतादिसँ, दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं जिमित छु याये फइ?’ 
अय्‌नं वय्‌कलं इमिगु छेँय् भिंगु भिंगु खं जाय्‌कादीगु खः। उकिं जि दुष्‍टतय्‌गु सल्‍लाहपाखें अलग च्‍वने। 
इमिगु सर्वनाश खनाः धर्मीत लय्‌ताइ। दोष मदुपिं मनूत इमित हेस्‍यानाः थथे धकाः न्‍हिली, 
‘धात्‍थें जिमि शत्रुत नाश जुल। इमिगु धन-सम्‍पत्ति मिं भस्‍म जुइ।’ 
“हे अय्‍यूब, आः परमेश्‍वरया अधीनय् च्‍वनादिसँ, अले वय्‌कःनापं मिलय् जुयादिसँ। थुकिं छिमित भिं जुइ। 
वय्‌कःया म्‍हुतुं शिक्षा कयादिसँ छिं थःगु नुगलय् वय्‌कःया वचन थःगु मनय् तयादिसँ। 
क्‍वमिलु जुयाः छि दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरयाथाय् लिहां वल धाःसा, छितः हाकनं न्‍हापा थें हे याइगु जुइ। छिं थःगु पालं पापयात तापाक तयादिल धाःसा, 
छिं लुँया चिचीधंगु धी धुलय् वांछ्वयाबिल धाःसा, ओपीरया लुँयात खुसिचाय् दइगु ल्‍वहं थें ताय्‌कादिल धाःसा, 
दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वर हे छिगु लागि लुँ जुयादी। वय्‌कः हे छिगु निंतिं दकलय् भिंगु वहः जुयादी। 
अले छितः दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरपाखें सुख दइ। छिं थःगु मिखा परमेश्‍वरपाखे ल्‍ह्वनी। 
छिं वय्‌कःयात प्रार्थना यानादी, अले वय्‌कलं न्‍यनादी, छिं थःगु भाकलत पूवंकादी। 
छिं न्‍ह्याःगु हे यानादीसां उकी छि ताःलाइ। छिगु लँय् जः थी। 
मनूतय्‌त क्‍वह्यंकीबलय् छिं थथे धयादी, ‘थुमित थकयादिसँ!’ अले वय्‌कलं क्‍वह्यकांतःपिन्‍त बचय् यानादी। 
वय्‌कलं निर्दोष मखुपिन्‍त नं बचय् यानादी। छिगु ल्‍हाः निर्दोष जूगुलिं वय्‌कलं इमित छुत्‍कारा बियादी।” 
