यूहन्‍ना.
9.
येशूं लँय् झाया च्‍वंबलय् छम्‍ह बूसांनिसें हे कांम्‍ह मनूयात खन। 
चेलातय्‌सं वय्‌कःयाके न्‍यन – “गुरुजु, थ्‍व मनू बूसांनिसें कां जूगु वयागु पापं यानाः ला कि वया मांबौपिनिगु पापं यानाः?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “वयात अय् जूगु वं पाप याःगुलिं मखु, वया मांबौपिनिगु पापं नं मखु, बरु व मनुखं यानाः परमेश्‍वरयागु ज्‍या फुक्‍कसिनं सीके फयेमा धकाः थथे जूगु खः। 
झीसं न्‍हि दतले जितः छ्वया हःम्‍हय्‌सिगु ज्‍या यायेमाः, चान्‍हय् सुनानं ज्‍या याइ मखु। 
संसारय् दतले जि संसारया जः खः।” 
थथे धयाः वय्‌कलं बँय् ई फानाः चा न्‍हायाः कांम्‍हय्‌सिगु मिखाय् इलादिल। 
अले वयात थथे धयादिल – “सिलोआम धाःगु पुखुलिइ वनाः सिलाछ्व।” सिलोआमयागु अर्थ “छ्वःगु” खः। अले वं वनाः सिला छ्वःबलय् मिखां खन। 
अले वयागु जःखः च्‍वंपिं व वयात न्‍हापांनिसें फ्‍वनाच्‍वंगु खंपिन्‍सं थथे धाल – “थ्‍व व हे फ्‍वगिं, मखु ला?” 
गुम्‍ह गुम्‍हय्‌सिनं “थ्‍व व हे खः” धकाः धाल, गुलिंसिनं “मखु, व थें च्‍वंम्‍ह मेम्‍ह हे मनू खः” धकाः धाल। कांनं धाल – “व मनू जि हे खः।” 
इमिसं वयात धाल – “अय्‌सा छंगु मिखा गथे चाल लय्?” 
वं लिसः बिल – “येशू धाःम्‍ह मनुखं चा न्‍हायाः जिगु मिखाय् इलाः थथे धाल – ‘सिलोआमय् वनाः सिलाछ्व।’ जि वनाः सिलाबलय् मिखां खन।” 
इमिसं वयात धाल – “येशू धाःम्‍ह मनू गन दु लय्?” वं धाल – “जिं मस्‍यू।” 
अले इमिसं व मनूयात फरिसीतय्‌थाय् यंकल। 
येशूं चा न्‍हायाः वयात मिखां खंकादीगु विश्रामबार खुन्‍हु खः। 
अय्‌जूगुलिं फरिसीतय्‌सं वयात हानं छकः गथे यानाः मिखां खन धकाः न्‍यन। अले वं इमित धाल – “वय्‌कलं जिगु मिखाय् चा न्‍हायाः इलादिल। चा सिला छ्वयाबलय् जिं मिखां खन।” 
गुम्‍हं गुम्‍हं फरिसीतय्‌सं धाल – “विश्रामबार मानय् मयाःगुलिं थ्‍व मनू परमेश्‍वरयाम्‍ह मखु।” हानं गुलिंसिनं धाल – “छम्‍ह पापी मनुखं थपाय्‌धंगु चिं गथे याये फइ?” थुकथं इमि दथुइ खँ मिलय् मजुल। 
इमिसं हानं वयाके न्‍यना स्‍वल – “वं छंगु मिखा चाय्‌का ब्‍यूगुलिं छं व सु धकाः बिचाः याना?” वं लिसः बिल – “व अगमवक्ता खः।” 
अय्‌नं यहूदीतय्‌सं व मनू कांम्‍ह खः, आः वं मिखां खन धकाः वया मांबौपिन्‍त सःताः मन्‍यंतले विश्‍वास मयाः। 
इमिसं थथे धकाः न्‍यन – “बूसांनिसें छिमि काय् कांम्‍ह खः ला? आः वं गथे जुयाः खन?” 
वया मांबौपिन्‍सं लिसः बिल – “थ्‍व जिमि काय् खः, अले बूसांनिसें थ्‍व कांम्‍ह खः धकाः जिमिसं स्‍यू। 
आः जक गथे यानाः खन धकाः जिमिसं मस्‍यू। अले हानं सुनां वयागु मिखा चाय्‌काबिल व नं जिमिसं मस्‍यू। वयाके हे न्‍यनादिसँ। थ्‍व मचा मखय् धुंकल थ्‍वं थःम्‍हं हे धायेफु।” 
सुनानं येशूयात मुक्ति बीम्‍ह ख्रीष्‍ट खः धकाः धाल धाःसा व मनूयात धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँनं पितिनाछ्वयेगु धकाः इमिसं सल्‍लाह यानातःगुलिं वया मांबौपिन्‍सं ग्‍यानाः थथे लिसः ब्‍यूगु खः। 
उकिं हे वया मांबौपिन्‍सं “व मचा मखय् धुंकल, वयाके हे न्‍यनादिसँ” धकाः धाःगु खः। 
इमिसं व कांम्‍ह मनूयात सःताः हानं धाल – “परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने छं खःगु खँ ल्‍हाय् धकाः पाफ। छन्‍त लय्‌कूम्‍ह मनू पापी खः धकाः जिमिसं स्‍यू।” 
वं लिसः बिल – “व मनू पापी खः कि मखु धकाः जिं मस्‍यू। छता हे जक खँ जिं स्‍यू, जि न्‍हापा कांम्‍ह खः, आः जिं मिखां खन।” 
इमिसं वयात धाल – “वं छन्‍त छु यात? वं छंगु मिखा गथे यानाः चाय्‌काबिल?” 
वं इमित लिसः बिल – “जिं छिकपिन्‍त न्‍हापा हे धायेधुन, छिकपिन्‍सं न्‍यनामदी। व हे खँ हानं छाय् न्‍यनादियागु? छिकपिं वय्‌कःया चेला जुइ मास्‍ति वः ला कि छु?” 
अले इमिसं वयात हक्‍काः थथे धाल – “छ हे खः का वया चेला। जिपिं ला मोशाया चेला खः। 
परमेश्‍वरं मोशानापं नवानादीगु खः धकाः जिमिसं स्‍यू। तर थ्‍व मनू गनं वःम्‍ह खः धकाः जिमिसं मस्‍यू।” 
अले वं लिसः बिल – “थ्‍व हे ला खः, अजू चायापुगु खँ। वय्‌कः गनं झायादीम्‍ह खः धकाः छिकपिन्‍सं मस्‍यूसां वय्‌कलं जिगु मिखा चाय्‌कादिल। 
पापीतय्‌गु खँ परमेश्‍वरं न्‍यनादी मखु धकाः जिमिसं स्‍यू। परमेश्‍वरया भय काइम्‍ह व वय्‌कलं धाःथें याना जुइम्‍हय्‌सिगु जक खँ न्‍यनादी। 
संसार सृष्‍टि जूसांनिसें थौं तक बूसांनिसें कां जूम्‍हय्‌सिगु मिखा चाय्‌का ब्‍यूगु खँ न्‍यनागु मदुनि। 
थ्‍व परमेश्‍वरयाम्‍ह मनू मखु धयागु जूसा थ्‍वं थज्‍याःगु चिं याये फइ मखु।” 
इमिसं वयात धाल – “पापय् बुयाः पापय् हे ब्‍वलंम्‍ह छं जिमित स्‍यं वयागु ला?” थथे धयाः इमिसं वयात पितिनाछ्वल। 
व मनूयात फरिसीतय्‌सं पितिना हल धयागु न्‍यनाः येशूं वयात नाप लानाः थथे धयादिल – “छं मनूया काय्‌यात विश्‍वास यानादिया ला?” 
वं लिसः बिल – “जिं विश्‍वास यायेमाःम्‍ह वय्‌कः सु खः धयादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “छिं वयात खंगु दु, छिनाप खँ ल्‍हाना च्‍वंम्‍ह व हे खः।” 
वं धाल – “प्रभु, जिं विश्‍वास याये।” अले वं वय्‌कःयात भागि यात। 
वय्‌कलं धयादिल – “जि थ्‍व संसारय् न्‍याय यायेत वयागु खः। आवंनिसें कांपिन्‍सं खनी, अले मिखां खंपिं कां जुइ।” 
थ्‍व न्‍यनाः अन दुपिं गुम्‍हं गुम्‍हं फरिसीतय्‌सं वय्‌कःयात थथे धाल – “अय्‌सा जिपिं नं कांपिं ला?” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिकपिं कां जूगु जूसा पापी जुयादी मखुगु। अय्‌नं छिकपिन्‍सं ‘जिपिं कां मखु’ धकाः धाःगुलिं छिकपिन्‍के पाप दया हे च्‍वनी।” 
