यहोशू.
2.
अनंलि नूनया काय् यहोशूं शित्तीमं निम्‍ह जासूसतय्‌त सुनां मसीक थथे धयाः छ्वत, “हुँ, व देशयात बांलाक स्‍व, खास यानाः यरीहो शहरयात।” अथे जुयाः इपिं वन। राहाब नांयाम्‍ह छम्‍ह वेश्‍याया छेँ दुहां वनाः अन हे बाय् च्‍वन। 
सुं मनुखं यरीहोया जुजुयात धाल, “स्‍वयादिसँ! थ्‍व देशयागु चिवा कायेत छुं इस्राएलीत थौं चान्‍हय् थुखे वःगु दु।” 
अथे जूगुलिं वं राहाबयाथाय् थ्‍व बुखँ छ्वत, “छन्‍थाय् वयाच्‍वंपिं मनूतय्‌त पिने पित हजि, छाय्‌धाःसा इपिं झीगु देशया चिवा कायेत वःपिं खः।” 
तर व मिसां उपिं निम्‍ह मनूतय्‌त यंकाः सुचुकातःगु खः। वं धाल, “खः, इपिं मनूत जिथाय् वःगु खः, तर इपिं गनं वःगु खः धइगु जिं मस्‍यू। 
सन्‍ध्‍याकाः इलय् शहरयागु ध्‍वाखा तीगु इलय् इपिं पिहां वन। इपिं गन वन जिं मस्‍यू। याकनं इमिगु ल्‍यू वंसा इमित नापलाके फइ।” 
(वं इमित तलय् कःसि यंकाः अन गंकातःगु तिसिमाया दंया क्‍वय् सुचुकातःगु खः।) 
ल्‍यूवंपिं मनूत धाःसा इमित ल्‍यू वँवं यर्दन खुसि छीगु थाय् तक वन। इमित ल्‍यूवंपिं पिने वनेवं शहरया मू ध्‍वाखा तिनाबिल। 
इपिं जासूसत द्यने न्‍ह्यः व मिसा कःसिइ थाहां वल, 
अले वं इमित धाल, “परमप्रभुं थ्‍व देश छिकपिन्‍त बियादीगु दु धकाः जिं स्‍यू। छिपिं खनाः थ्‍व देशयापिं सकलें मनूत तसकं ग्‍यानाच्‍वंगु दु, छिकपिन्‍सं यानाः इपिं ग्‍यानाः थुरथुर खानाच्‍वंगु दु। 
छिकपिं मिश्र देशं पिहां झाःबलय् छिकपिनिगु न्‍ह्यःने परमेश्‍वरं लाल समुद्रया लः सुकादीगु अले यर्दन पुर्बयापिं एमोरीतय् निम्‍हं जुजु सीहोन व ओगयात छिकपिन्‍सं भज्‍यंक नाश यानादीगु नं जिमिसं न्‍यनागु दु। 
थ्‍व खँ न्‍यनेवं जिमिगु नुगः क्‍वतुन, छिमिसं यानाः साहस हे मन्‍त, छाय्‌धाःसा छिकपिनि परमप्रभु च्‍वय् आकाशय् व क्‍वय् पृथ्‍वीइ परमेश्‍वर खः। 
“उकिं आः जिं छिकपिन्‍त दयामाया यानागुलिं छिकपिन्‍सं नं जिमि छेँजःयात दयामाया यानादी धकाः जिलिसें परमप्रभुया नामय् पाफयादिसँ। अले थुकियागु धात्‍थेंया चिं जितः बियादिसँ। 
छिकपिन्‍सं जिमि मां-बौ, दाजुकिजा व तताकेहेँ व इमि सु सु दु फुक्‍कसित म्‍वाकातयाः जिमिगु प्राणयात सीगुपाखें बचय् यानादिसँ।” 
“छंगु प्राणया पलेसा जिमिगु प्राण!” मनूतय्‌सं वयात बचं बिल। “जिमिगु थ्‍व ज्‍या सुयातं मधाल धाःसा परमप्रभुं जिमित थ्‍व देश बियादीबलय् जिमिसं छन्‍त विश्‍वास यायेबहः जुयाः दयामाया याये।” 
अथे जुयाः वं इमित छपु खिपतं झ्‍यालं क्‍वकाल। छाय्‌धाःसा व च्‍वनाच्‍वंगु छेँय् शहरया पखालय् हे लाः। 
वं इमित धाल, “छिकपिं डाँडापाखे झासँ, मखुसा जुजुया मनूतय्‌सं छिकपिन्‍त नापलाकी। इपिं थुखे लिहां मवतले स्‍वन्‍हु तक अन सुपिलाच्‍वनादिसँ। अनंलि थःगु लँपुइ झासँ।” 
मनूतय्‌सं वयात धाल, “छं जिमित पाफय्‌कूगु खँ जिमिसं मानय् याये। 
तर छं थथे यायेमाः, जिपिं थ्‍व देशय् वयाबलय् गुगु झ्‍यालं छं जिमित क्‍वकाःगु खः व झ्‍यालय् थ्‍व ह्याउँगु खिपः छपु चिना तयेमाः। अले छिमि मां-बौ, दाजुकिजा व छिमि बौया फुक्‍क परिवारयात थ्‍व हे छेँय् मुंकातयेमाः। 
सुं मनू छंगु छेँनं पिहां वंसा वयागु हियागु दोष वयागु हे छेनय् लाइ। व मनूया लागि जिपिं जिम्‍मेवार जुइ मखु, थ्‍व वयागु हे दोष जुइ। अले थ्‍व छेँय् छनापं दुपिं मनूतय्‌त सुनानं ल्‍हाः तल धाःसा वयागु हियागु दोष जिमिगु छेनय् लाइ। 
अय्‌नं जिमिसं छु यानाच्‍वनागु दु व कन धाःसा छं जिमित पाफय्‌कूगु खँपाखें जिपिं स्‍वतन्‍त्र जुइ।” 
“ज्‍यू” वं लिसः बिल, “छिकपिन्‍सं धयादीगु थें हे जुइमा।” अले इपिं बायावन। वं व ह्याउँगु खिपः झ्‍यालय् चित। 
इपिं वनाः डाँडाय् स्‍वन्‍हु तक ल्‍यूवंपिं लिहां मवंतले सुपिला च्‍वन। ल्‍यूवंपिन्‍सं लँ दुछि हे इमित माल तर नापलाके मफुत। 
अले इपिं डाँडां क्‍वहां वयाः खुसि छिनाः नूनया काय् यहोशूयाथाय् वल। अले इमित जूगु फुक्‍क खँ वयात कन। 
इमिसं यहोशूयात धाल, “धात्‍थें हे परमप्रभुं व फुक्‍क देश झीगु ल्‍हातय् बियादीगु दु। व देशयापिं सकलें मनूत झीपिं खनाः थुरथुर खानाच्‍वंगु दु।” 
