भजन.
111.
हल्‍लेलूयाह! जिं धर्मीतय्‌गु मुँज्‍याय् दुनुगलंनिसें परमप्रभुयात सुभाय् बी। 
परमप्रभुं ततःधंगु ज्‍या यानादीगु दु, थ्‍व ज्‍या खनाः लय्‌ताःपिं सकसिनं थ्‍व थथःगु मतिइ तयातइ। 
वय्‌कःया ज्‍या इज्‍जत व गौरवं जाःगु जुइ, वय्‌कःया धार्मिकता न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी। 
वय्‌कलं थःगु अजू चायापुगु ज्‍या झीत लुमंका बियादीगु दु, परमप्रभु दयादुम्‍ह, माया यानादीम्‍ह खः। 
वय्‌कःयात इज्‍जत याइपिन्‍त वय्‌कलं नयेगु नसा बियादी, वय्‌कलं थःगु बाचा गुबलें ल्‍वःमंकादी मखु। 
वय्‌कलं थः मनूतय्‌त मेगु जातियापिनिगु देश बियाः इमित थःगु शक्ति क्‍यनादीगु दु। 
अले थःम्‍हं यानादीगु ज्‍याय् वय्‌कः विश्‍वास याये बहःम्‍ह व खःकथं न्‍याय यानादीम्‍ह खः। वय्‌कःया फुक्‍क आज्ञा विश्‍वास यायेबहः जु। 
उपिं आज्ञा सत्‍य व पाय्‌छि जू। अले न्‍ह्याबलें दयाच्‍वनी, 
वय्‌कलं थः मनूतय्‌त मू पुलाः त्‍वःतकादिल, अले वय्‌कलं इपिंलिसें न्‍ह्याबलेंया बाचा चिनादिल। वय्‌कः पवित्र व मानय् यायेमाःम्‍ह खः। 
परमप्रभुया भय कायेगु हे बुद्धिया न्‍हापांगु पलाः खः। वय्‌कःया आज्ञा पालन याइपिन्‍सं बांलाक थुइके फइ। वय्‌कःया प्रशंसा न्‍ह्याबलें जुइमा। 
