लूका.
13.
अबलय् हे छथ्‍वः मनूतय्‌सं वयाः येशूयात थथे धाल – “परमेश्‍वरयात बलि बियाच्‍वंबलय् पिलातसं गालीलीतय्‌त स्‍याकल। अले इमिगु हि व बांयागु हि नाप ल्‍वाकछ्याना बिल।” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “थुपिं मेपिं गालीलीत स्‍वयाः तसकं पापी जूगुलिं अथे यानाः स्‍याःगु धकाः मतिइ तया ला कि छु छिकपिन्‍सं? 
जिं छिकपिन्‍त धाये – अथे मखु, छिकपिन्‍सं पश्‍चाताप मयाःसा छिकपिं नं इपिं थें सी माली। 
सिलोआमय् च्‍वंगु धरहरा क्‍वःदलाः ल्‍हानाः सीपिं झिंच्‍याम्‍ह मनूत यरूशलेमय् च्‍वंपिं मनूत स्‍वयाः पापीत धकाः मतिइ तया ला कि छु छिकपिन्‍सं? 
जिं छिकपिन्‍त धाये – अथे मखु, छिकपिन्‍सं पश्‍चाताप मयाःसा छिकपिं नं इपिं थें सी माली।” 
अले येशूं इमित उखान छगू छुनादिल – “छम्‍ह मनुखं थःगु दाखया क्‍यबय् यःमरिमा पिनातःगु दु। छन्‍हु वं सिमाय् यःमरि सयाच्‍वंगु दु ला धकाः माः वन, तर यःमरि छगः हे सयाच्‍वंगु मखन। 
अले वं क्‍यबय् ज्‍या याइम्‍हय्‌सित धाल – ‘स्‍वदँ मछि दये धुंकल थ्‍व यःमरि सइ ला धकाः पियाच्‍वनागु, सःगु हे मखुनि। आः ला सिमायात पाला छ्वःसां जिल। थाय् जक पंक, छाय् तया तयेगु?’ 
“अले क्‍यबय् ज्‍या याइम्‍हय्‌सिनं धाल – ‘आः हानं दच्‍छि तक स्‍वये का हजुर। जिं हानं छकः जःखः बांलाक म्‍हुयाः गाक्‍क साः तयाः स्‍वये। 
थथे यानाः यःमरि सल धाःसा बां हे लात, मखुसा पाला छ्वयाबी।’” 
छन्‍हु विश्रामबार खुन्‍हु येशू धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झायाः स्‍यनेकने यानादिल। 
अबलय् भूत दुब्‍यूम्‍ह छम्‍ह धुसि लूम्‍ह मिसा नं अन वयाच्‍वन। थ्‍व मिसा धस्‍वाये मफु। वयात थथे जुयाच्‍वंगु झिंच्‍यादँ मछि दये धुंकल। 
वयात खनाः वय्‌कलं सःताः थथे धयादिल – “छिगु ल्‍वय् लन।” 
अले वय्‌कलं थःगु ल्‍हाः वयागु छेनय् तयादिल। उघ्रिमय् हे व धस्‍वाये फत। अले वं परमेश्‍वरयात जयजय यात। 
अथे वय्‌कलं विश्रामबार खुन्‍हु हे ल्‍वय् लाय्‌कादिल धकाः धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँयाम्‍ह कजी तसकं तंम्‍वय्‌कल। अले वं मनूतय्‌त धाल – “ज्‍या याये ज्‍यूगु दिं ला खुन्‍हु मछि द हे दु नि। सुयां ल्‍वय् लाय्‌के माःसा उबलय् वःसां ज्‍यूनि। विश्रामबार खुन्‍हु हे लाय्‌केमाः धयागु छु दु?” 
अले प्रभुं वयात लिसः बियादिल – “छिकपिं गज्‍याःपिं निपाः ख्‍वाःपाः दुपिं? छिकपिन्‍सं द्वहंतय्‌त, गधातय्‌त विश्रामबार खुन्‍हु गलं त्‍वःताः लः त्‍वंके मयंका ला? 
अले छु, अब्राहामया म्‍ह्याय् थ्‍व मिसायात झिंच्‍यादँ तक शैतानं चिनातल। छु थ्‍वयात विश्रामबार जुल धायेवं त्‍वःताबी म्‍वाः ला?” 
थथे धयादीगुलिं वय्‌कःया विरोधीत मछालाः सुम्‍क च्‍वन। अले अजू चायापुगु ततःधंगु ज्‍या यानादीगुलिं ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत वय्‌कः खनाः लय्‌लय्‌ताल। 
येशूं धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍य गथे च्‍वं धकाः गय् यानाः धायेगु? छु नाप दाँजय् यानाः क्‍यनेगु? 
परमेश्‍वरयागु राज्‍य थथे च्‍वं। छम्‍ह मनुखं तुग्‍वःया पुसा थःगु बुँइ ह्वल। थ्‍व बुया वयाः तःमागु सिमा जुइ, अले झंगःपंक्षीतय्‌सं थुकियागु कचामचाय् थःगु स्‍वँ दय्‌की।” 
वय्‌कलं हानं धयादिल – “परमेश्‍वरयागु राज्‍ययात छु नाप दाँजय् यानाः क्‍यनेगु? 
परमेश्‍वरयागु राज्‍य थथे च्‍वं। छम्‍ह मिसां सोडा कयाः सोफा छ्वचुंलय् ल्‍वाकछ्यानाः फुक्‍क थासय् मथ्‍यंतले न्‍हायाच्‍वन। अले छ्वचुं फुक्‍कं फ्‍वंगाना वल।” 
येशू शहर शहर व गां गां जुयाः स्‍यनेकने यायां यरूशलेमपाखे झाया च्‍वंबलय् 
वय्‌कःयात छम्‍ह मनुखं न्‍ह्यसः यात – “प्रभु, कम मनूतय्‌त जक मुक्ति दइ ला?” अले वय्‌कलं वयात धयादिल – 
“चिब्‍यागु लुखां दुहां वनेगु कुतः या, छाय्‌धाःसा यक्‍व मनूतय्‌सं अनं दुहां वनेत ला स्‍वइ, अय्‌नं फइ मखु। 
छेँ थुवालं खापा ति धुंकाः हानं चाय्‌काबी मखु। अले छिपिं पिने च्‍वनाः थथे धयाः खापा संका च्‍वनेमाली – ‘प्रभु, खापा चाय्‌कादिसँ।’ वय्‌कलं थथे लिसः बिया हइ – ‘छिपिं गनं वयापिं खः? जिं छिमित म्‍हमस्‍यू।’ 
अले छिमिसं थथे धाइ – ‘जिपिं छिनाप हे नयेत्‍वने याये धुंपिं खः। अले जिमिगु हे त्‍वालय् झायाः छिं जिमित स्‍यनादीगु खः।’ 
छिमिसं वय्‌कःयात अथे धाःसां वय्‌कलं छिमित थथे धया हइ – ‘धात्‍थें हे छिपिं गनं वःपिं खः धकाः जिं मस्‍यू। अले गज्‍याःपिं खः धकाः नं जिं मस्‍यू। मभिंगु जक ज्‍या यानाजुइपिं, हालाच्‍वने मते, हुँ।’ 
“अले छिमिसं अब्राहाम, इसहाक, याकूब व फुक्‍क अगमवक्तात स्‍वर्गय् परमेश्‍वरया राज्‍यय् च्‍वनाच्‍वंगु, छिमित जक दुमकाःगु खनाः नुगः हीसे च्‍वंकाः ख्‍व जक ख्‍वयाः, वा न्‍ह्ययाच्‍वनी। 
यहूदीमखुपिं मनूत पुर्ब, पच्‍छिम, उत्तर, दच्‍छिन फुक्‍क थासं वयाः स्‍वर्गय् परमेश्‍वरया राज्‍यय् भ्‍वय् नयेत फ्‍यतुइ खनी। 
थुइकि, आः न्‍हापा लाःपिं लिपालाइ, अले लिपा लाःपिं न्‍हापा लाइ।” 
अबलय् हे सुं फरिसीतय्‌सं वयाः येशूयात थथे धाल – “हेरोदं छितः स्‍यायेत स्‍वयाच्‍वंगु दु, याकनं हे थनं बिस्‍युं झासँ।” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “झासँ व ध्‍वंयात थथे धयादिसँ – जिं थौं व कन्‍हय्‌ तक भूततय्‌त पितिनाछ्वयेगु, ल्‍वगितय्‌त लाय्‌काबीगु याये मानि, कंस ला जिं थःगु ज्‍या सिधय्‌के। 
न्‍ह्यागु हे जूसां थौं, कन्‍हय् व कंस जि थःगु लँय् वना हे च्‍वनेमाः छाय्‌धाःसा यरूशलेमं पिने ला अगमवक्ता सी जि हे मज्‍यू।” 
“हे यरूशलेमय् च्‍वंपिं मनूत, छिमिसं अगमवक्तातय्‌त स्‍याना छ्वत, अले परमेश्‍वरं छ्वयाहयादीपिं दूततय्‌त ल्‍वहँतं कय्‌काः स्‍याना छ्वत। जिं छिमित माखां थः खाचातय्‌त त्‍वपुया तः थें गुलि बचय् यायेत स्‍वये धुन। अय्‌नं छिपिं मानय् मजू। 
आवंनिसें छिमिगु छेँनं छिमित हे त्‍वःताथके। जिं छिमित धाये – आवंलि छिमिसं प्रभुया नामं झायादीम्‍हय्‌सित तःमधंकुतले जितः खनी मखु।” 
