यूहन्‍ना.
6.
अनंलि येशू गालील समुद्र पारिइ झाल। थुकियात तिबेरियास समुद्र नं धाः। 
वय्‌कलं यक्‍व ल्‍वय् लाय्‌कादीगु खनाः ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू जुल। 
अनं वय्‌कः पहाडय् झायाः चेलात नाप फ्‍यतुनादिल। 
थुबलय् यहूदीतय्‌गु छुत्‍काराया नखः न्‍ह्यःने थ्‍यनाच्‍वंगु खः। 
वय्‌कलं थः च्‍वनाच्‍वंथाय् हुल हुल मनूत वयाच्‍वंगु खनाः फिलिपयात धयादिल – “थुमित नकेत मरि गनं कयाहयेमाली?” 
वय्‌कलं थःम्‍हं छु यायेत्‍यंगु स्‍यूसां वयागु मन स्‍वयेत थथे धयादीगु खः। 
अले फिलिपं वय्‌कःयात धाल – “थुलिमछि मनूतय्‌त भचा भचा जक नकूसां निसः दिनारया मरि नं गाइ मखु।” 
वय्‌कःया चेला सिमोन पत्रुसया दाजु अन्‍द्रियासं वय्‌कःयात धाल – 
“थन छम्‍ह मिजंमचायाके तछ्वया न्‍यापा मरि व निम्‍ह न्‍या दु। थुलिमछि मनूतय्‌त थुलिचां छु यायेगु?” 
“मनूतय्‌त फ्‍यतुकि” धकाः वय्‌कलं धयादिल, अन यक्‍व घाँय् दुगु ख्‍यः दु। फुक्‍कं अन हे फ्‍यतुत। अन मिजंत जक हे न्‍याद्वः ति दु। 
अले वय्‌कलं मरि कयाः सुभाय् बियादी धुंकाः मनूतय्‌त इनादिल। थथे हे न्‍या नं कयाः इनादिल। थुकथं इमित यतले नकादिल। 
मनूतय्‌सं प्‍वाः जाय्‌क नये धुंकाः वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “इनाः ल्‍यं दुगु मरि छुं हे सितिं छ्वये मते।” 
अले इमिसं नयाः ल्‍यं दुगु मुनाः मरि झिंनिगः दाला जाय्‌कल। थ्‍व फुक्‍कं तछ्वया न्‍यापा मरियागु ल्‍यं दुगु खः। 
थुकथं वय्‌कलं यानादीगु चिं खनाः मनूतय्‌सं थथे धाल – “धात्‍थें, संसारय् वइ धाःम्‍ह अगमवक्ता ला थ्‍व हे खः।” 
इमिसं वयाः थःत ज्‍वनाः बलजफ्तिं जुजु याइन धकाः सीकाः येशू हानं याकःचा पहाडय् तुं थाहां झाल। 
बहनी जूबलय् चेलात समुद्र सिथय् वन। 
इपिं नांचाय् च्‍वनाः पारिइ कफर्नहुमय् वनेत्‍यन। थुबलय् खिउँसे च्‍वने धुंकल। अय्‌नं येशू इमिथाय् मझाःनि। 
ग्‍वःफय् वयाच्‍वंगुलिं समुद्रयागु लः उखेलाः थुखेलाः मदय्‌क सनाच्‍वन। 
न्‍यागू-खुगू किलोमिटर नांचा न्‍ह्याकाः वने धुंकाः इमिसं येशूयात लखय् द्यःने न्‍यासि वयाः नांचाया लिक्‍क थ्‍यंकः झाःगु खन। अले इपिं तसकं ग्‍यात। 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “जि हे खः, ग्‍याये मते।” 
अले इमिसं लय्‌तायाः वय्‌कःयात नांचाय् थकाल। अले इपिं याकनं हे थ्‍यनेमाःगु थासय् थ्‍यन। 
कन्‍हय् खुन्‍हु समुद्र पारिइ च्‍वनाच्‍वंपिं मनूतय्‌सं अन छगः हे जक नांचा दुगु, अले येशू चेलात नाप नांचाय् च्‍वना मदीगु, व चेलात जक वंगु खँ सिल। 
उबलय् तिबेरियासं मेमेगु नांचा येशूं सुभाय् बियाः न्‍याद्वः मनूतय्‌त मरि नकूगु थासय् थ्‍यंकः वल। 
अन येशू व चेलातय्‌त मखनाः इपिं नांचाय् च्‍वनाः वय्‌कःयात मामां कफर्नहुमय् वन। 
समुद्र पारिइ येशूयात लुइकाः इमिसं धाल – “गुरुजु, छि थन गुबलय् झायागु?” 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – जिं यानागु चिं खनाः छिमिसं जितः माःजूगु मखु, बरु प्‍वाः जाय्‌क मरि नयेदुगुलिं जक जितः माःजूगु खः। 
सितिं वनीगु नसायागु निंतिं ज्‍या याये मते, बरु मनूया काय्‌नं बीगु अनन्‍त जीवन तक दयाच्‍वनीगु नसायागु निंतिं ज्‍या या। परमेश्‍वर बाःनं जितः थ्‍व हे ज्‍या यायेत छ्वयाहयादीगु खः।” 
अले इमिसं वय्‌कःयात धाल – “अय्‌सा परमेश्‍वरयागु ज्‍या यायेत जिमिसं छु यायेगु?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “परमेश्‍वरं छ्वया हःम्‍हय्‌सित छिकपिन्‍सं विश्‍वास यायेगु हे परमेश्‍वरयागु ज्‍या खः।” 
अले इमिसं धाल – “अय्‌सा छिं जिमित छु चिं क्‍यनादी? गुकिं यानाः जिमिसं छितः विश्‍वास याये फइ? छिं छु ज्‍या यानाः क्‍यनादी फु? 
जिमि तापाःबाज्‍यापिन्‍सं मरुभूमिइ मन्‍ना नल धकाः थथे च्‍वयातःगु दु – ‘वय्‌कलं मनूतय्‌त नकेत स्‍वर्गं मरि बियादिल।’” 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – मनूतय्‌त नकेत स्‍वर्गं मरि ब्‍यूम्‍ह मोशा मखु। जिमि बाःनं जक छिमित स्‍वर्गं धात्‍थेंयागु मरि बियादी। 
स्‍वर्गं क्‍वहां वयाः मनूतय्‌त अनन्‍त जीवन बीम्‍ह हे परमेश्‍वरं बियादीगु मरि खः।” 
इमिसं धाल – “प्रभु, थ्‍व मरि जिमित न्‍ह्याबलें बियादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “जीवन बीगु मरि जि हे खः। जिथाय् वइम्‍ह मनूयात गुबलें हे नयेपित्‍याइ मखु। अथे हे जितः विश्‍वास याइम्‍ह मनूयात गुबलें हे प्‍याः चाइ मखु। 
अय्‌नं जिं छिमित धाये – छिमिसं जितः खनाः नं विश्‍वास मयाः। 
बाःनं जितः बियादीपिं फुक्‍कं जिथाय् वइ। अले जिथाय् वःपिन्‍त जिं गुबलें हे त्‍वःते मखु। 
जि जिगु इच्‍छा मखु बरु जितः छ्वया हयादीम्‍हय्‌सित इच्‍छा पूवंकेत स्‍वर्गं वयाम्‍ह खः। 
बाःनं जितः बियादीपिं सुं हे मतनेमा बरु दकलय् लिपायागु दिनय् इपिं हानं म्‍वाना वये फयेमा धयागु हे जितः छ्वयाहयादीम्‍ह बाःयागु इच्‍छा खः। 
काय्‌यात खंपिं व विश्‍वास याःपिन्‍त अनन्‍त जीवन बीगु हे जिमि बाःयात यःगु खँ खः। अले जिं इमित दकलय् लिपायागु दिनय् म्‍वाका बी।” 
“स्‍वर्गं ब्‍यूगु मरि जि हे खः” धकाः वय्‌कलं धयादीगुलिं व खँ न्‍यंपिन्‍सं वय्‌कःया विरोधय् खँ ल्‍हात। 
इमिसं धाल – “थ्‍व योसेफया काय् येशू मखु ला? थ्‍वया मांबौपिन्‍त झीसं म्‍हमस्‍यू ला? थ्‍व मनुखं ‘जि स्‍वर्गं वयाम्‍ह खः’ धकाः गथे धायेफत?” 
वय्‌कलं इमित लिसः बिल – “छिमिसं थःथवय् जिगु विरोध यानाः खँ ल्‍हाये माःगु मदु। 
जितः छ्वयाहयादीम्‍ह बाःनं छ्वयाहया मदीकं सुं नं जिथाय् वये फइ मखु। जिथाय् वःम्‍हय्‌सित दकलय् लिपायागु दिनय् जिं म्‍वाका बी। 
थुपिं फुक्‍कं परमेश्‍वरं स्‍यना तःपिं जुइ धकाः अगमवक्तातय्‌सं च्‍वया थकूगु दु। बाःयागु खँ न्‍यनाः सय्‌का सीका काःपिं फुक्‍कं जिथाय् वइ। 
परमेश्‍वरयाथासं वःम्‍हय्‌सिनं जक बाःयात खंगु दु, मेपिं सुनानं बाःयात खंगु मदु। 
“जिं छिमित खःगु खँ धाये, सुनां विश्‍वास याइ, वयाके अनन्‍त जीवन दइ। 
जीवन बीगु मरि जि हे खः। 
छिमि तापाःबाज्‍यापिन्‍सं मरुभूमिइ मन्‍ना नसां सिनावन। 
तर स्‍वर्गं क्‍वहां वःगु थ्‍व मरि नःपिं सुं नं सी मखु। 
स्‍वर्गं वःगु अनन्‍त जीवन दुगु मरि जि हे खः। थ्‍व मरि सुनानं नल धाःसा व न्‍ह्याबलें म्‍वानाच्‍वनी। संसारयात जिं बीत्‍यनागु अनन्‍त जीवन बीगु मरि जिगु म्‍ह खः।” 
अले यहूदीतय् नायः थःथवय् थथे धकाः कचकच हाल – “थ्‍व मनुखं थःगु म्‍ह झीत गथे यानाः नकेत बी फइ?” 
उकिं वय्‌कलं इमित धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – मनूया काय्‌यागु ला व हि मनय्‌कं छिमिके जीवन दइ मखु। 
सुनां जिगु म्‍ह नइ, अले जिगु हि त्‍वनी, वयाके अनन्‍त जीवन दइ। अले वयात दकलय् लिपायागु दिनय् जिं म्‍वाका बी। 
जिगु म्‍ह धात्‍थें हे नसा खः, अले जिगु हि धात्‍थें हे त्‍वनेगु खः। 
सुनां जिगु म्‍ह नइ अले हि त्‍वनी, व मनू जिके दइ, अले जि वयाके दइ। 
जितः छ्वयाहयादीम्‍ह बाः गथे न्‍ह्याबलें म्‍वानाच्‍वनी, अथे हे बाःनं यानाः जि नं न्‍ह्याबलें म्‍वानाच्‍वनी। थुकथं जितः नःम्‍ह मनू नं जिं यानाः म्‍वानाच्‍वनी। 
स्‍वर्गं वःगु मरि थ्‍व हे खः। छिमि तापाःबाज्‍यापिन्‍सं मन्‍ना नयाः नं सिनावन, थ्‍व अज्‍याःगु मरि मखु, थ्‍व मरि नःम्‍ह मनू गुबलें हे सी मखु।” 
वय्‌कलं थ्‍व कफर्नहुमय् धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् स्‍यनेकने यानादीबलय् धयादीगु खः। 
थ्‍व न्‍यनाः वय्‌कःया चेलातय्‌सं धाल – “थ्‍व ला तसकं थाकुगु खँ खः, थज्‍याःगु खँ सुनां न्‍यने फइ?” 
चेलात थःथवय् खुसखुस हालाच्‍वंगु सीकाः वय्‌कलं इमित थथे धयादिल – “थुकिं यानाः छिमित पंगलः वल ला कि? 
मनूया काय् वय्‌कःया न्‍हापायागु थासय् तुं लिहां वंगु खन धाःसा छिमिसं छु यायेगु? 
परमेश्‍वरयागु आत्‍मां हे जक अनन्‍त जीवन बी। शरीर छुं यायेत नं ज्‍यालगय् मजू। जिं छिमित धयाच्‍वनागु खँ जीवन बीगु परमेश्‍वरयागु आत्‍मा खः। 
अय्‌नं छिपिं मध्‍ये गुम्‍हं गुम्‍हं विश्‍वास मयाइपिं नं दये फु।” सुनां सुनां वय्‌कःयात विश्‍वास मयाः, अले सुनां वय्‌कःयात धोखा बी धयागु खँ वय्‌कलं न्‍हापांनिसें हे स्‍यू। 
अले वय्‌कलं धयादिल – “अय्‌जूगुलिं हे ला खः नि, बाःनं छ्वयाहया मदीकं सुं नं वये फइ मखु धकाः जिं छिमित धयागु।” 
थथे जूगुलिं वय्‌कःया चेलात मध्‍ये यक्‍वसिनं हे वय्‌कःयात त्‍वःताः वन। 
उकिं वय्‌कलं झिंनिम्‍हय्‌सित नं न्‍यनादिल – “छिमिसं नं जितः त्‍वःताः वनेगु ला कि?” 
सिमोन पत्रुसं लिसः बिल – “प्रभु, जिपिं सुयाथाय् वनेगु? अनन्‍त जीवन बीगु खँ छिके जक दु। 
उकिं जिमिसं विश्‍वास यानाः परमेश्‍वरं छ्वयाहयादीम्‍ह पवित्रम्‍ह मनू छि हे खः धकाः नं सीके धुन।” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिपिं झिंनिम्‍हय्‌सितं जिं हे ल्‍ययागु, मखु ला? अय्‌नं छिपिं मध्‍ये छम्‍ह शैतानयाम्‍ह दु।” 
वय्‌कलं थ्‍व सिमोन इस्‍करियोतया काय् यहूदायात धयादीगु खः, छाय्‌धाःसा झिंनिम्‍ह मध्‍ये छम्‍ह जुयाः नं वं वय्‌कःयात धोखा बीत्‍यंगु दु। 
