मत्ती.
19.
थुलि धयादी धुंकाः वय्‌कः गालीलं यर्दन खुसि पारिइ यहूदियाय् झाल। 
अन नं ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वल। अले वय्‌कलं म्‍हंमफुपिन्‍त लाय्‌कादिल। 
सुं फरिसीत वयाः वय्‌कःयात जाँचय् यायेत थथे धकाः न्‍यन – “मनूतय्‌सं छुं जुयाः थः कलाःयात त्‍वःते माल धाःसा त्‍वःते ज्‍यू ला कि मज्‍यू?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिमिसं धर्मशास्‍त्रय् थथे च्‍वयातःगु ब्‍वनागु मदु ला? ‘सृष्‍टि यानादीबलय् हे परमेश्‍वरं इमित मिजं मिसा यानाः दय्‌कादीगु खः’– 
अय्‌जूगुलिं मनूत थः मां बौयात त्‍वःताः कलाःनापं च्‍वंवनी। अले इपिं निम्‍हं छम्‍ह हे जुइ। 
उकिं आः इपिं निम्‍ह मखु, छम्‍ह हे जुइ धुंकल। परमेश्‍वरं ह्वनादीपिन्‍त मनूतय्‌सं फाये मज्‍यू।” 
फरिसीतय्‌सं हानं न्‍यन – “अय्‌जूसा मोशां पारपाचुके यायेत भ्‍वं च्‍वयाः जक यायेमाः धकाः छाय् धयाथकूगु लय्?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिमिगु नुगः छाःगुलिं हे मोशां अथे पारपाचुकूसां ज्‍यू धकाः धयाथकूगु खः। सृष्‍टि याःबलय् निसें हे थथे जूगु मखु। 
जिं छिमित धाये – सुनानं छुं खँ मदय्‌क थः कलाःयात त्‍वःताः मेम्‍ह कलाः हःसा वं व्‍यभिचार याःगु जुइ। अथे हे त्‍वःतातःम्‍ह मिसायात हःम्‍ह मिजंनं नं व्‍यभिचार याःगु जुइ।” 
अले चेलातय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “निम्‍हतिपूयागु स्‍वापु थज्‍याःगु हे खः धयागु जूसा ब्‍याहा मयायेगु हे बांलाः।” 
वय्‌कलं इमित धयादिल – “फुक्‍कसिनं थथे याये फइ मखु, परमेश्‍वरं हे यानादिल धाःसा जक याये फइ। 
मनूतय्‌सं ब्‍याहा मयाइगु तःतामछि कारण दु। गुम्‍हं ला बूसांनिसें हे नपुंसक जुइ, गुम्‍हय्‌सित ला मनूतय्‌सं हे अथे यानाबी। अले गुम्‍हं ला स्‍वर्गयागु राज्‍ययागु निंतिं ब्‍याहा मयाइपिं नं दु। थूम्‍हय्‌सिनं थ्‍व खँ न्‍यना का।” 
येशूं आशिष बियाः प्रार्थना यानादी धकाः मनूतय्‌सं थः मस्‍तय्‌त वय्‌कःयाथाय् ब्‍वना हल। चेलातय्‌सं धाःसा इमित हक्‍काः छ्वल। 
वय्‌कलं धयादिल – “मस्‍तय्‌त पने मते। इमित जिथाय् छ्वया हजि, छाय्‌धाःसा स्‍वर्गयागु राज्‍य थज्‍याःपिनिगु हे खः।” 
अले मस्‍तय्‌त आशिष बियाः वय्‌कः अनं झाल। 
छन्‍हु छम्‍ह मनुखं येशूयाथाय् वयाः धाल – “गुरुजु, भिंगु छु ज्‍या याःसा जितः अनन्‍त जीवन दइ?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिं जिके छाय् भिंगु खँ न्‍यं वयाच्‍वना? भिंम्‍ह ला परमेश्‍वर जक हे दु। अनन्‍त जीवन दय्‌केत छिं आज्ञा मानय् यायेमाः।” 
“जिं छु आज्ञा मानय् याये माल?” धकाः वं न्‍यन। अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “मनू स्‍याये मते, व्‍यभिचार याये मते, खुइ मते, मखुगु साक्षी बी मते, 
थः मां बौयात हनाबना ति, थः जःलाखःलायात थःत थें माया या।” 
अले वं धाल – “थ्‍व फुक्‍कं ला जिं मानय् यानाच्‍वनागु हे दु। जिं आः हानं मेगु छु याये मानि?” 
अले वय्‌कलं धयादिल – “सिद्ध जुइगु खःसा वनाः थःके दुगु फुक्‍कं मियाः नये मखंपिन्‍त इनाब्‍यु। अले छन्‍त स्‍वर्गय् धनसम्‍पत्ति दइ। थुलि याये धुंकाः जिनापं वा।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः व ल्‍याय्‌म्‍ह मनू ख्‍वाः खिउँसे च्‍वंकाः वन, छाय्‌धाःसा व तसकं तःमिम्‍ह खः। 
लिपा वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – तःमिपिं मनूत स्‍वर्गयागु राज्‍यय् दुहां वनेत तसकं थाकुइ। 
जिं छिमित हानं धाये – मुलुयागु कँय् प्‍वालय् ऊँट दुहां वने अःपुया च्‍वनी तर तःमिपिं मनूत परमेश्‍वरयागु राज्‍यय् दुहां वनेत थाकुया च्‍वनी।” 
थ्‍व खँ न्‍यनाः चेलातय्‌सं अजू चायाः न्‍यन – “अय्‌सा सुनां जक उद्धार काये फइ?” 
इमिगु ख्‍वालय् स्‍वयाः वय्‌कलं धयादिल – “मनूतय्‌पाखें थथे जुइ फइ मखु, अय्‌नं परमेश्‍वरं याये मफुगु छुं नं मदु।” 
अले पत्रुसं धाल – “स्‍वयादिसँ, जिमिसं दुगु फुक्‍क त्‍वःताः छिगु ल्‍यूल्‍यू वयाच्‍वना। जिमित छु दइ लय्?” 
वय्‌कलं धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – मनूया काय् वयाः झःझः धाय्‌क जुजु जुइबलय् जिनापं जुयाच्‍वंपिं छिपिं नं झिंनिगू सिंहासनय् च्‍वने दइ। अले इस्राएलीया झिंनिगू कुलयागु न्‍याय याइ। 
जिगु निंतिं छेँबुँ, दाजुकिजा, तताकेहेँ, मांबौ, काय्‌म्‍ह्याय् त्‍वःतावःपिन्‍त व स्‍वयाः अप्‍वः दइ। अले अनन्‍त जीवन नं दइ। 
तर न्‍हापा लाःपिं अप्‍वः यानाः लिपालाइ, अले लिपा लाःपिं न्‍हापा लाइ।” 
