लूका.
12.
अबलय् अन द्वलंद्वः मनूत कात्तुकाक्‍क मुं वयाच्‍वन। वय्‌कलं चेलातय्‌त धयादिल – “बांलाक होश या। निपाः ख्‍वाःपाः दुपिं फरिसीतय्‌गु सोडापाखें बचय् जुयाच्‍वँ। 
त्‍वपुयातःगु खने दइतिनि। सुचुकातःगु सी दइतिनि। 
अय्‌जूगुलिं छिमिसं चान्‍हय् धाःगु खँ न्‍हिनय् फुक्‍कसिनं सी। क्‍वथाय् दुने च्‍वनाः न्‍हाय्‌पनय् स्‍वांपूगु खँ कःसिं बय्‌बय् जुइ।” 
“यःपिं पासापिं, जिं छिमित धाये – म्‍हयात जक स्‍याइपिं खनाः ग्‍याये माःगु मदु। थुलिं अप्‍वः इमिसं मेगु छुं नं याये फइ मखु। 
अय्‌नं सु नाप ग्‍यायेमाः व खँ जिं छिमित धाये – छिमिगु म्‍ह व आत्‍मा नितांयात नरकय् छ्वयादी फुम्‍ह परमेश्‍वरलिसे जक ग्‍याना च्‍वँ। खः, जिं धाये – वय्‌कःलिसे हे जक ग्‍याना च्‍वँ। 
“धिबा निगलं न्‍याम्‍ह चखुंचात न्‍याये मफु ला? थपाय्‌सकं दंसां परमेश्‍वरं छम्‍ह चखुंचायात नं ल्‍वःमंकादी मखु। 
छिमिगु छेनय् च्‍वंगु सँ छपु छपु दतले परमेश्‍वरं ल्‍याः खाना तयादीगु दु। अय्‌जूगुलिं ग्‍याये माःगु मदु। चखुंचा स्‍वयाः ला छिपिं यक्‍व हे मू वं।” 
“सुनां मनूतय्‌गु न्‍ह्यःने ‘जि ख्रीष्‍टयाम्‍ह मनू खः’ धकाः धाइ, मनूया काय्‌नं नं परमेश्‍वरयापिं स्‍वर्गदूततय्‌गु न्‍ह्यःने वयात ‘जिम्‍ह मनू खः’ धकाः धाइ। 
अले सुनां मनूतय्‌गु न्‍ह्यःने ‘जि ख्रीष्‍टयाम्‍ह मखु’ धकाः धाइ वयात वं नं परमेश्‍वरयापिं स्‍वर्गदूततय्‌गु न्‍ह्यःने ‘जिम्‍ह मनू मखु’ धकाः धाइ। 
मनूया काय्‌यात मभिंकाः खँ ल्‍हाःम्‍हय्‌सित क्षमा यानाबी, अय्‌नं पवित्र आत्‍मायात मभिंकाः खँ ल्‍हाःम्‍हय्‌सित क्षमा बी मखु। 
“छिमित ज्‍वनाः धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँ, तःधंम्‍ह हाकिमयाथाय्, अले अदालतय् न्‍ह्याथाय् यंकूसां छिमिसं इमित छु लिसः बीगु धकाः धन्‍दा काये म्‍वाः। 
छाय्‌धाःसा पवित्र आत्‍मां उबलय् हे छिमित छु धायेमाःगु खः स्‍यनादी।” 
मनूतय्‌गु हुलं छम्‍ह मनुखं येशूयात थथे धाल – “गुरुजु, जिमि दाजुयात अबुया सम्‍पत्ति इनाब्‍यु धकाः धयादिसँ रे।” 
वय्‌कलं वयात लिसः बियादिल – “जि छिकपिनिगु सम्‍पत्ति इनाबीम्‍ह मनू अथवा न्‍यायाधीश धकाः छितः सुनां धाल?” 
अले वय्‌कलं फुक्‍कसित धयादिल – “होश या, छुं नं लोभ लालच यायेगु बानी याये मते, छाय्‌धाःसा यक्‍व धनसम्‍पत्ति दयेवं जक धात्‍थेंगु जीवन दइगु मखु।” 
वय्‌कलं इमित छगू उखान कनादिल। “छम्‍ह तःमिम्‍ह मनूयागु बुँइ तयां तयेथाय् मदय्‌क अन्‍न सल। 
अले वं मनं मनं बिचाः यात – ‘अन्‍न ला तयां तयेथाय् हे मन्‍त, आः जिं छु यायेगु?’ 
वं बिचाः यानाः धाल – ‘छगू जुक्ति मयासें मजिल। थ्‍व दक्‍व भखारि स्‍यंकाः ततःग्‍वः जुइक दय्‌केमाल, अले जक जिगु अन्‍न व सामान फुक्‍कं थ्‍व भखारिइ तये दइ। 
अले ला जि थथे धकाः ढुक्‍क जुयाच्‍वने – “आः ला जितः दँदं तकयात नयेत माक्‍व दत। उकिं मोजमज्‍जा यानाः नयाःत्‍वनाः जुइदत।”’ 
“अले परमेश्‍वरं वयात थथे धयादिल – ‘अय् मूर्ख, छ ला थौं चान्‍हय् हे सी। छं मुंकातःगु धन, अन्‍न फुक्‍कं आः सुयागु जुइ?’ 
“परमेश्‍वरं धयादी थें मयासें थःगु निंतिं जक सम्‍पत्ति मुंका जुइपिं फुक्‍कं अथे हे जुइ।” 
अले हानं येशूं चेलातय्‌त धयादिल – “नयेत्‍वनेगु व पुनेगुलिइ छिमिसं च्‍यूताः तये मते। 
नयेगु स्‍वयाः प्राण तःधं, मजू ला? पुनेगु स्‍वयाः शरीर तःधं, मजू ला? 
क्‍वःतय्‌त छकः बिचाः यानाः स्‍व। क्‍वःतय्‌सं बुँइ पुसा ह्वः जुइ नं मखु, अले बाली लः वनी नं मखु। इमि अन्‍न स्‍वथना तयेत धुकू नं मदु, भखारि नं मदु। अय्‌नं इमित माक्‍व परमेश्‍वरं नका तःगु दु। झंगःपंक्षीत स्‍वयाः ला छिपिं यक्‍व मू वं। 
छिपिं मध्‍ये सुनानं धन्‍धा कयाः थःगु आयु पलख जक नं अप्‍वः तने फु ला? 
थपाय्‌सकं चिधंगु ज्‍या छगू ला याना नये मफु धाःसा छिमिसं मेमेगु खँय् छाय् धन्‍दा कयाः जुइगु? 
“ह्वयाच्‍वंगु स्‍वांयात छकः स्‍व, इपिं गुकथं तःमा जुल? इमिसं ज्‍या नं याःगु मदु, कापः नं थाःगु मदु। जिं छिमित धाये – उलिमछि धनसम्‍पत्ति दुम्‍ह सोलोमन जुजु छफ्‍वः स्‍वां ति हे झःझः मधाः। 
थौं बुयाः कन्‍हय् हे झ्‍वाः जुया वनीगु घाँय्‌यात ला परमेश्‍वरं थुलि समाः यानातयादी धाःसा वय्‌कलं छिमित पुनेत वसः बियामदी ला? अय् विश्‍वास मगाःपिं, छिमिसं गथे क्‍वात्तुक विश्‍वास याये मफुगु? 
“अय्‌जूगुलिं छिमिसं नयेत्‍वनेगुलिइ जक मन तया जुइ मते, अले धन्‍दा कयाजुइ नं मते। 
संसारयापिं मनूतय्‌सं जक नयेत्‍वनेगुलिइ च्‍यूताः तया जुइ। तर छिमित छु छु माः धकाः ला छिमि बाःनं सि हे स्‍यूनि। 
न्‍हापां परमेश्‍वरयागु राज्‍य माः जु, अले छिमित माःगु फुक्‍क बियादी। 
“परमेश्‍वर लय्‌तायादीगुलिं छिमित वय्‌कलं थःगु राज्‍य बियादी। उकिं छिमिगु पुचः चिधं धकाः छिपिं ग्‍याये माःगु मदु। 
“अय्‌नं दुपिन्‍सं थःपिन्‍के दुगु फुक्‍कं मियाः नये मखंपिन्‍त इनाब्‍यु। अले खर्च यानाः नं फुना मवनीगु सम्‍पत्ति दय्‌केत स्‍व। स्‍वर्गय् मुंकातःगु सम्‍पत्ति न्‍ह्याक्‍व हे खर्च याःसां गुबलें हे फुनावनी मखु, खुं नं खू वइ मखु, अले किलं नं नइ मखु। 
छिमिगु सम्‍पत्ति गन दु छिमिगु मन नं अन हे दइ।” 
“वसः फिनाः सेवाया निंतिं मत च्‍याकाः तयार जुयाच्‍वँ। 
छिपिं ब्‍याहा भ्‍वय् वंम्‍ह मालिकयागु लँ स्‍वया च्‍वंम्‍ह च्‍यः थें जुयाच्‍वँ। गुम्‍हय्‌सिनं थः मालिक वयेवं खापा चाय्‌काबी। 
मालिक लिहां वइबलय् वं थः च्‍यःतय्‌त मद्यंसे च्‍वनाच्‍वंगु खन कि गुलि स्‍याबास बी। जिं छिमित धात्‍थें धाये – व मालिकं थः च्‍यःयात पाहांयात थें फ्‍यतुकाः नके त्‍वंके याइ। 
लिबाक्‍क बाचा जाय्‌का वा खा हाली धुंकाः लिहां वयाः नं थः च्‍यःतय्‌त मद्यंसे पियाच्‍वंगु खन कि ला मालिकं झन अप्‍वः लय्‌तायाः स्‍याबास बी। 
“थ्‍व नं सीकाति – थःगु छेँय् खू वइगु खँ सिल कि छेँ थुवाः चच्‍छिं मद्यंसे पियाच्‍वनी। वं खुँयात दुहां वये तकं बी मखु। 
छिमिसं नं अथे हे होश‍यानाच्‍वँ, छाय्‌धाःसा छिमिसं मतिइ हे मतःबलय् मनूया काय् वइ।” 
पत्रुसं धाल – “प्रभु, थ्‍व खँ छिं जिमित जक धयादियागु ला कि मेपिन्‍त नं धयादियागु?” 
अले वय्‌कलं धयादिल – “भिंम्‍ह व विश्‍वास याये बहःम्‍ह च्‍यः सु जुइ? गुम्‍हय्‌सित वया मालिकं मेपिं च्‍यःतय्‌त ठीक ठीक इलय् नके त्‍वंकेगु ज्‍या बियाः इमि नायः याना तइ, व हे जुइ। 
वं अथे ज्‍या यानाच्‍वंगु वया मालिकं खन धाःसा वयात गुलि स्‍याबास बी। 
जिं छिमित धात्‍थें धाये – वया मालिकं वयात थःगु सर्बय तकं लःल्‍हाना तइ। 
तर वं ‘जिमि मालिक तःन्‍हु लिपा जक वइ’ धकाः मतिइ तयाः मेपिं च्‍यः व भ्‍वातिंतय्‌त दायाः ख्‍यानाः मंदु थें नयाःत्‍वनाः सनाः जुल धाःसा 
वं मतिइ हे मतःबलय् वया मालिकं आकाझाकां थ्‍यंकः वयाः वयात स्‍या हे स्‍यानाछ्वइ। अले परमेश्‍वरयात विश्‍वास मयाइपिन्‍त बीगु सजाँय वयात नं बी। 
“मालिकं या धकाः धयाथकूगु खँ स्‍यूसां हेपय् यानाः मयाइम्‍ह च्‍यःयात तसकं तःधंगु सजाँय बी। 
मसीकं मचाय्‌कं स्‍यंकूम्‍ह च्‍यःयात भचा जक सजाँय बी। यक्‍व बिया तःम्‍हय्‌सिके यक्‍व हे काइ, यक्‍व कयातःम्‍हय्‌सिनं यक्‍व हे बी माली।” 
येशूं हानं धयादिल – “जि थ्‍व संसारय् मि तःवयाम्‍ह खः। थ्‍व मि च्‍याये धुंकूगु जूसा बां हे लाइगु खः। 
जिं छगू बप्‍तिस्‍मा काये मानि। व मकातले जिं यक्‍व दुःखकष्‍ट फये मानि। 
छिमिसं स्‍वयेबलय् जि संसारय् शान्‍ति बीत वःम्‍ह धकाः च्‍वन जुइ? मखु, जिं छिमित धाये – बरु जि ल्‍वाकेत वयाम्‍ह खः। 
आवंलि न्‍याम्‍हय्‌सिगु परिवारय् कचिंगः पिहां वइ, अले स्‍वम्‍हय्‌सिगु छपुचः व निम्‍हय्‌सिगु छपुचः जुयाः थःथवय् ल्‍वापु जुइ। 
“‘थुकथं अबुया विरोधय् काय्, काय्‌या विरोधय् अबु, मांया विरोधय् म्‍ह्याय्, म्‍ह्याय्‌या विरोधय् मां, माजुया विरोधय् भौमचा, व भौमचाया विरोधय् माजु जुयाः ल्‍वापु जुइ।’” 
अले येशूं मनूतय्‌त धयादिल – “पच्‍छिमं हाकुगु सुपाँय् वःगु खनेवं छिमिसं ‘आः वा वइन’ धकाः धाइ, अले अथे हे जुइ। 
हानं दच्‍छिनं फय् वयेवं छिमिसं ‘आः तसकं तांन्‍वइ’ धकाः धाइ, अले अथे हे जुइ। 
धात्‍थें हे, छिपिं निपाः ख्‍वाःपाः दुपिं खः। आकाशय् व पृथ्‍वीइ जुइगु खँ ला छिमिसं सीके फु धासेंलि थ्‍व ईयात जक गय् म्‍हसीके मफुगु? 
“छिपिं थःपिन्‍सं हे छाय् भिं मभिं सीके मफुगु? 
सुनानं छिमित मुद्दा तल धाःसा अदालतय् थ्‍यने न्‍ह्यः हे वलिसे मिलय् जुइगु स्‍व। मखुसा वं छिमित न्‍यायाधीशया न्‍ह्यःने यंकी। न्‍यायाधीशं छिमित सिपाइँतय्‌गु ल्‍हातय् लःल्‍हानाबी। अले इमिसं छिमित कुनी। 
अले छु जुइ थ्‍व जिं छिमित धाये – पुले माक्‍व धिबा मपुइकं छिमित झ्‍यालखानां त्‍वःता हइ मखु।” 
