मत्ती.
12.
येशू विश्रामबार खुन्‍हु छ्वबया लँ जुयाः झाया च्‍वंबलय् वय्‌कःया चेलातय्‌सं नये पित्‍याःगुलिं छ्वमा स्‍वहाय्‌काः नयेत स्‍वल। 
इमिसं अथे याःगु खनाः फरिसीतय्‌सं वय्‌कःयात धाल – “स्‍व, छिमि चेलातय्‌सं विश्रामबार खुन्‍हु छु याये मज्‍यू धाःगु खः व हे यानाच्‍वन।” 
अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “दाऊदं थः व थःनाप वःपिनि नये पित्‍याःबलय् छु यात धयागु खँ छिमिसं ब्‍वनागु मदु ला? 
गुकथं वं परमेश्‍वरया छेँय् दुहां वनाः अन छायातःगु मरि नल? अले थःनाप वःपिन्‍त नं नकल। परमेश्‍वरयात छायातःगु मरि ला पुजाहारीतय्‌सं सिबय् मेपिन्‍सं नये हे मज्‍यू। 
विश्रामबार पतिकं पुजाहारीतय्‌सं विश्रामबारयागु नियम मानय् मयाः। अय्‌नं इपिं दोषी ठहरय् मजू धकाः व्‍यवस्‍थाय् च्‍वयातःगु खँ छिमिसं ब्‍वनागु मदु ला? 
अय्‌नं जिं छिमित धाये – देगः स्‍वयाः तःधंम्‍ह छम्‍ह थन दु। 
‘बलि बी हःगु जितः मयः, जितः ला दया माया जक यः’ धकाः धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु खँ बांलाक थुइके फुगु जूसा छिमिसं छुं मयाःपिन्‍त दोषी धकाः पाः याइ मखुगु। 
मनूया काय् विश्रामबारया नं प्रभु खः।” 
अले येशू अनं धर्मशास्‍त्र स्‍यनीगु छेँय् झाल। 
अन ल्‍हाः गंम्‍ह छम्‍ह मनू दु। वय्‌कःयात दोष बीत अन च्‍वंपिन्‍सं थथे धकाः न्‍यन – “विश्रामबार खुन्‍हु सुयातं लाय्‌काबीगु ज्‍या याये ज्‍यू ला?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छिमि सुयां फैचा विश्रामबार खुन्‍हु गालय् कुतुंवन धाःसा छिमिसं वयात थकायेत मस्‍वइ ला? 
फैचा स्‍वयाः ला मनू गुलि यक्‍व मू वं। उकिं विश्रामबार खुन्‍हु नं भिंगु ज्‍या याये ज्‍यू।” 
अले वय्‌कलं ल्‍हाः गंम्‍ह मनूयात धयादिल – “ल्‍हाः तप्‍यंकि।” वं ल्‍हाः तप्‍यंकल। अले गंगु ल्‍हाः लनाः मेगु ल्‍हाः थें च्‍वन। 
फरिसीतय्‌सं अनं वनाः वय्‌कःयात स्‍यायेगु ग्‍वसाः ग्‍वल। 
थ्‍व खँ सियाः येशू अनं झाल। यक्‍व हे मनूत वय्‌कःया ल्‍यूल्‍यू वन। वय्‌कलं म्‍हंमफुपिं दक्‍वसित लाय्‌कादिल। 
अले वय्‌कलं थ्‍व खँय् सुयातं छुं धाये मते धकाः ख्‍याच्‍वः बियादिल। 
वय्‌कलं थथे यानादीगु यशैया अगमवक्तां धयाथकूगु थ्‍व खँ पूवंकेत खः – 
परमेश्‍वरं धयादिल – “स्‍व, थ्‍व जिं ल्‍ययाम्‍ह जि यःम्‍ह च्‍यः खः। थ्‍व खनाः जि तसकं लय्‌ताः। थ्‍वयागु नुगलय् जिगु आत्‍मा तयाबी, अले थ्‍वं हे जात जातियापिन्‍त न्‍याययागु खँ न्‍यंकी। 
थ्‍व गुबलें सुंनाप ल्‍वाना जुइ मखु, तसकं हाला जुइ मखु। सुनानं थ्‍वयात लँय् लँय् हाला जूगु खनी मखु। 
त्‍वधुलेत्‍यंगु तिंकथि छपु नं थ्‍वं त्‍वथुली मखु। सीत्‍यंगु मतयात तकं थ्‍वं स्‍याइ मखु। न्‍याययागु विजय मजुतले थ्‍वं छुं हे याइ मखु। 
अले जात जातियापिन्‍सं थ्‍वयागु हे नामय् आशा यानाच्‍वनी।” 
मनूतय्‌सं येशूयाथाय् छम्‍ह कांम्‍ह लाताम्‍ह व भूत दुब्‍यूम्‍ह मनूयात हल। वय्‌कलं वयात लाय्‌कादिल। अले वं मिखां खन, नवाये नं फत। 
स्‍वयाच्‍वंपिन्‍सं छक्‍क जुयाः धाल – “दाऊदया काय् थ्‍व हे मखु ला?” 
थ्‍व न्‍यनाः फरिसीतय्‌सं थथे धाल – “भूततय् जुजु बालजिबुलं शक्ति बियातःगुलिं थ्‍वं भूतयात पितिनाछ्वये फुगु खः।” 
इमिगु मतिइ च्‍वंगु खँ थुइकाः वय्‌कलं इमित धयादिल – “गुगुं नं राज्‍य निकू दलाः थःथवय् ल्‍वाना जुल धाःसा थः हे नाश जुइ। अथे हे गुगुं नं शहर व छेँनं थःथवय् बायाः ल्‍वाना जुल धाःसा ताःतुइ मखु। 
अथे हे शैतानतय् दथुइ नं थःथवय् ल्‍वापु जुल धाःसा इमिगु राज्‍य गथे यानाः ताःतुइ फइ? 
बालजिबुलं शक्ति बियातःगुलिं जिं भूतयात पितिनाछ्वये फुगु खः धकाः छिमिसं धाल। थथे हे खः धयागु जूसा छिमि मनूतय्‌सं जक सुयागु शक्तिं भूत पितिनाछ्वइगु लय्? इमिसं छिमित हे दोषी ठहरय् याइ। 
अथे मखु, जितः परमेश्‍वरयागु आत्‍मां भूतयात पितिनाछ्वयेगु शक्ति ब्‍यूगु खः धयागु जूसा परमेश्‍वरयागु राज्‍य छिमिथाय् वये धुंकल धकाः सीकि। 
बल्‍लाःम्‍ह मनूयागु छेँय् खुइत न्‍हापां व मनूयात निं चीमाः। वयात चीधुंकाः तिनि वयागु छेँय् खुयाः यने फइ।” 
“जिगु पँ मलीपिं फुक्‍क जिमि शत्रु खः। जितः मुंकेत ग्‍वाहालि मयाइम्‍हय्‌सिनं जिं मुना तयागु नं ह्वलाबी। 
“मनूतय्‌सं न्‍ह्यागु हे मखुगु खँ ल्‍हाःसां न्‍ह्यागु हे पाप याःसां इमित क्षमा बी, पवित्र आत्‍मायात मभिंकाः खँ ल्‍हाइपिन्‍त धाःसा क्षमा बी मखु। 
मनूया काय्‌यात मभिंकाः खँ ल्‍हाःम्‍हय्‌सित क्षमा यानाबी, पवित्र आत्‍मायात मभिंकाः खँ ल्‍हाःम्‍हय्‌सित धाःसा आः नं, लिपा नं, गुबलें हे क्षमा बी मखु।” 
“भिंगु सिमाय् जक भिंगु फल सइ। मभिंगु सिमाय् मभिंगु हे फल सइ। थुकथं सिमाय् सःगु फल स्‍वयाः सिमा भिं मभिं सीके फइ। 
अय् सर्पया मस्‍त, छिपिं थें ज्‍याःपिं मभिंपिं मनूतय्‌सं गथे यानाः भिंगु खँ ल्‍हाये फइ? छाय्‌धाःसा नुगलय् च्‍वंगु खँ हे म्‍हुतुं नवाइ। 
भिंम्‍ह मनूया मतिइ भिंगु हे दइगुलिं वं भिंगु भिंगु हे याइ। अथे हे मभिंम्‍ह मनूया मतिइ मभिंगु हे दइगुलिं वं मभिंगु मभिंगु जक याइ।” 
“जिं छिमित धाये – छिमिसं ल्‍हाना जूगु म्‍वाःमदुगु छता छता खँया ल्‍याःचाः परमेश्‍वरं न्‍याय यानादीबलय् कयादी। 
छिमिसं नवाना जूगु खं हे छिपिं न्‍यायया दिनय् दोषी वा निर्दोष ठहरय् जुइ।” 
अले गुम्‍हं गुम्‍हं शास्‍त्रीत व फरिसीतय्‌सं जानाः येशूयात धाल – “अय्‌सा गुरुजु, जिमित अजू चायापुगु चिं छकः यानाः क्‍यनादिसँ रे।” 
वय्‌कलं धयादिल – “थौंकन्‍हय्‌यापिं मनूत गुलि जक मभिना वःगु, अले परमेश्‍वरयात विश्‍वास यायेगु त्‍वःता हःगु। थुमिसं अजू चायापुगु चिं स्‍वयेत धयाच्‍वन। अहं, छिमित अगमवक्ता योनां क्‍यना वंगु चिं सिबय् मेगु छुं हे चिं क्‍यनी मखु। 
गथे योना न्‍यायागु प्‍वाथय् स्‍वन्‍हु स्‍वचा तक च्‍वन, अथे हे मनूया काय् नं पृथ्‍वीया दुने स्‍वन्‍हु स्‍वचा तक च्‍वनी। 
“निनवेय् च्‍वंपिन्‍सं नं न्‍याय याइबलय् आःयापिं मनूतय्‌त सजाँय बी हे माः धकाः नवाइ, छाय्‌धाःसा इमिसं ला योनां जक न्‍यंकूबलय् हे पश्‍चाताप यात। स्‍व, थन ला योना स्‍वयाः नं तःधंम्‍ह छम्‍ह दु। 
न्‍याय याइबलय् दच्‍छिनय् च्‍वंम्‍ह रानीं नं आःयापिं मनूतय्‌त सजाँय बीमाः धकाः नवाइ, छाय्‌धाःसा व तापाकंनिसें सोलोमनयागु ज्ञानयागु खँ न्‍यनेत वल। स्‍व, थन ला सोलोमन स्‍वयाः नं तःधंम्‍ह छम्‍ह दु।” 
“मनूयागु म्‍हं पिहां वनाः भूतआत्‍मां बाय् च्‍वनेत मरुभूमिइ माः जुइ। अय्‌नं वं बाय् लुइके फइ मखु। 
अले वं धाइ ‘जि न्‍हापा च्‍वनाच्‍वनागु छेँ हे लिहां वने।’ अले वं लिहां वइबलय् न्‍हापायागु छेँ यचुकाः झःझः धाय्‌कातःगु व खालिगु लुइकी। 
अले वं वनाः थः स्‍वयाः मभिंपिं न्‍हय्‌म्‍ह भूततय्‌त सःता हइ। इपिं वयाः अन बाय् च्‍वनी। अले व मनू न्‍हापा स्‍वयाः गति मलाना वनी। आःयापिं मभिंपिं मनूतय्‌गु गति नं थथे हे जुइ।” 
येशूं थथे धयाच्‍वनादीबलय् हे वय्‌कःया मां व किजापिं वय्‌कः नाप खँ ल्‍हायेत पिने प्‍यू वयाच्‍वन। 
छम्‍हय्‌सिनं वनाः वय्‌कःयात धाल – “छिकपिनि मां व किजापिं छिनाप खँ ल्‍हायेत पिने प्‍यू वयाच्‍वंगु दु।” 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल – “जिमि मां सु खः? जिमि किजापिं सु खः?” 
अले चेलातय्‌त पतिचां क्‍यनाः धयादिल – “मां धाःसां किजापिं धाःसां थुपिं हे खः। 
छाय्‌धाःसा सुनां स्‍वर्गय् च्‍वनादीम्‍ह जिमि बाःनं धाःथें याना जुइ व हे जिमि किजा, जिमि केहेँ व जिमि मां खः।” 
