१ राजा.
3.
सोलोमनं मिश्र देशयाम्‍ह जुजु फारोलिसें ब्‍याहाया स्‍वापु तल। वं वया म्‍ह्याय्‌यात ब्‍याहा यात। थःगु दरबार, परमप्रभुया देगः व यरूशलेमया छचाःखेरं पखाः दय्‌के सिमधःतले सोलोमन जुजुं वयात हयाः दाऊदया शहरय् तल। 
उबलय्‌ तक परमप्रभुया नांया इज्‍जतया निंतिं देगः मदय्‌कूगु जुयाः मनूतय्‌सं थथःगु लागायागु आराधना याइगु थासय् बलि बियाच्‍वंगु जुल। 
सोलोमनं व हे लागायागु आराधना याइगु थासय् बलि बीगु अले धुपाँय् च्‍याकेगु बाहेक थः अबु दाऊदं दय्‌कूगु नियम पालन यानाः परमप्रभुयात थःगु माया क्‍यन। 
सोलोमन जुजु गिबोनय् बलि छाय्‌त वन, छाय्‌धाःसा आराधना यायेगु थाय्‌त मध्‍ये अन दकलय् महत्‍व दुगु वेदी दु। वं द्वःछिम्‍ह पशु स्‍याके बियाः वेदीइ होमबलि छाल। 
गिबोनय् परमप्रभु परमेश्‍वर चान्‍हय् म्‍हगसय् खनेदय्‌क झायाः वयात धयादिल, “छन्‍त छु माल? फ्‍वँ, व जिं बी। छन्‍त छु यः?” 
सोलोमनं लिसः बिल, “छिं जिमि बाः दाऊदयात तःधंगु दयामाया क्‍यनादिल, छाय्‌धाःसा वय्‌कः छिगु न्‍ह्यःने इमान्‍दार व विश्‍वास याये बहःम्‍ह जुयाजुल। छिं आः तक नं वयात तःधंगु दयामाया क्‍यनाच्‍वनादीगु दु। आः वय्‌कःया लिपा सिंहासनय् च्‍वनेत छिं वय्‌कःयात थौं छम्‍ह काय् बियादीगु दु। 
“आः, हे परमप्रभु जिम्‍ह परमेश्‍वर, छिं थः दासयात वय्‌कःया थासय् जुजु दय्‌कादीगु दु। तर जि ला मचा हे तिनि, गय् यानाः जिं राजकाज यायेमाःगु खः व जिं मस्‍यू। 
थन छिकपिनि दास छिं ल्‍ययादीपिं मनूतय् दथुइ दु। इपिं यक्‍व दुगुलिं इमित ल्‍याः खाये फइ मखु। 
उकिं छिकपिनि प्रजायात खःकथं शासन यायेगु बुद्धि थः दासयात बियादिसँ। थुकिं जिं भिं व मभिंया दथुइ छु पाः व म्‍हसीके फइ। मखुसा गथे यानाः जिं थुलिमछि मनूतय्‌त शासन याये फइ?” 
सोलोमनं बुद्धि फ्‍वंगुलिं परमप्रभु लय्‌तायादिल। 
अले परमेश्‍वरं वयात धयादिल, “छं थःगु लागि ताहाकःगु आयु वा धन-सम्‍पत्ति नां वा थः शत्रुत सीगु मफ्‍वंसें खःकथं जिमि प्रजायात न्‍याय यायेत बुद्धि फ्‍वन। 
उकिं जिं छं धाःथें हे यानाबी। न्‍हापा सुयातं मदुगु व लिपा नं सुयातं मदइगु बुद्धि व थुइके फइगु मन जिं छन्‍त बी। 
छं मफ्‍वंगु खँ नं जिं छन्‍त बी, अर्थात धन-सम्‍पत्ति व इज्‍जत। उकिं यानाः छंगु जिवंकाछि जुजुपिं मध्‍ये छ थें जाःम्‍ह सुं नं दइ मखु। 
छ छिमि बौ दाऊद थें जिगु लँय् जुल धाःसा अले वं थें जिगु नियम व विधि मानय् यात धाःसा जिं छन्‍त ताहाकःगु आयु बी।” 
सोलोमनया न्‍ह्यलं चाल। व ला म्‍हगस खः धकाः वं सिल। व यरूशलेमय् लिहां वनाः परमप्रभुया बाचाया सनूया न्‍ह्यःने दनाः परमप्रभुयात होमबलि व मेलबलित छाल। अनंलि वं थः फुक्‍क भारदारतय्‌त भ्‍वय् नकल। 
छन्‍हु निम्‍ह वेश्‍या जुजुया न्‍ह्यःने वयाः दन। 
छम्‍हय्‌सिनं धाल, “हे महाराज! थ्‍व मिसा व जि छखा हे छेँय् च्‍वनेगु खः। अन व जिनापं दुबलय् हे जिं छम्‍ह काय् बुइका। 
जि मचा बूगु स्‍वन्‍हु दुखुन्‍हु हे थ्‍व मिसां नं छम्‍ह काय् बुइकल। छेँय् जिपिं निम्‍ह हे जक दु, मेपिं सुं हे मदु। 
“चान्‍हय् द्येनाच्‍वंबलय् थ्‍व मिसाया म्‍हं ल्‍हाःगुलिं सासः कुनाः थ्‍वया मचा सित। 
अथे जुयाः चान्‍हय् जि द्यनाच्‍वनाबलय् थ्‍व मिसा दनाः जिथासं जिमि काय्‌यात ल्‍ह्वनाः यंकल। अले वयात थःगु लासाय् तयाः सीम्‍ह मचायात जिगु लिक्‍क तयाबिल। 
कन्‍हय् खुन्‍हु सुथय् दनाः मचायात दुरु त्‍वंके धकाः स्‍वयाबलय् मचा सी धुंकल खनिसा। सुथय् निभाः त्‍वयेधुंकाः बांलाक स्‍वयाबलय् व मचा जिम्‍ह मचा मखु धकाः जिं सिल।” 
मेम्‍ह मिसां धाल, “मखु! थ्‍व म्‍वाःम्‍ह मचा जिमि काय् खः, सीम्‍ह मचा छिमि काय् खः।” तर न्‍हापायाम्‍ह मिसां धाल, “मखु! सीम्‍ह मचा छिमि काय् खः, म्‍वाःम्‍ह मचा जिमि काय् खः।” थुकथं इपिं जुजुया न्‍ह्यःने ल्‍वानाच्‍वन। 
अले जुजुं धाल, “छम्‍हय्‌सिनं धाइगु, ‘थ्‍व म्‍वाःम्‍ह जिमि काय्, सीम्‍ह छिमि काय् खः,’ अले मेम्‍हय्‌सिनं धाइगु, ‘मखु! छिमि काय् ला सीम्‍ह खः, म्‍वाःम्‍ह ला जिमि काय् खः।’” 
जुजुं धाल, “छपु तरवार हजि।” तरवार हयेधुंकाः 
जुजुं धाल, “म्‍वाःम्‍ह मचायात पालाः निब्‍व यानाब्‍यु! निम्‍हय्‌सितं बच्‍छि बच्‍छि इनाब्‍यु।” 
जुजुं उलि धायेवं म्‍वाःम्‍ह मचाया मांयात मचा खनाः तसकं माया वन। अले वं जुजुयात धाल, “महाराज! मचायात स्‍यानादी मते! म्‍वाःम्‍ह मचा वयात हे बियादिसँ।” मेम्‍ह मिसां धाःसा थथे धाल, “जिपिं निम्‍हय्‌सितं मचा बियादी मते। वयात निब्‍व यानादिसँ।” 
अले जुजुं धाल, “व मचायात स्‍याये मते। न्‍हापांम्‍ह मिसायात हे व मचा ब्‍यु, मचाया धात्‍थेंयाम्‍ह मां व खः।” 
जुजुं याःगु थ्‍व फैसला इस्राएल देशयापिं फुक्‍क मनूतय्‌सं सिल। अले इमिसं थः जुजुया भय काल। इमिसं वयाके न्‍याय यायेत परमेश्‍वरयागु बुद्धि दु धइगु खँ सीकल। 
