रोमी.
10.
यःपिं दाजुकिजापिं, यहूदीत नं बचय् जुइमा धयागु जिगु इच्‍छा दुगुलिं परमेश्‍वरं इमित बचय् यानादीमा धकाः प्रार्थना यानाच्‍वनागु खः। 
परमेश्‍वरयागु निंतिं इमिके जोश दु जिं थुकिया साक्षी बी। अय्‌नं इमिसं बांलाक थुइका सय्‌कातःगु मदु। 
परमेश्‍वरयागु धार्मिकतायात थुइके सीके मफुगुलिं इमिसं थःपिनिगु हे धार्मिकतायात दय्‌केत स्‍वल। अय्‌जूगुलिं इपिं परमेश्‍वरयागु धार्मिकताया अधीनय् मच्‍वं। 
ख्रीष्‍टं हे व्‍यवस्‍था पूवंका दीगुलिं वय्‌कःयात हे विश्‍वास यानाः मनूत धर्मी जुइ। 
मोशां थथे च्‍वया थकूगु दु – “व्‍यवस्‍था मानय् यानाः धर्मी जुइत स्‍वइम्‍ह मनू व्‍यवस्‍थां हे म्‍वाइ।” 
ख्रीष्‍टयात विश्‍वास याना हे जक मनूत परमेश्‍वरया न्‍ह्यःने धर्मी ठहरय् जुइ। अय्‌जूगुलिं विश्‍वासं धर्मी ठहरय् जूपिं छिमिसं थथे मतिइ तये मते – “ख्रीष्‍टयात क्‍वत हयेत स्‍वर्गय् सु वनी?” 
हानं “सीम्‍ह ख्रीष्‍टयात म्‍वाका हयेत पातालय् सु क्‍वहां वनी?” धकाः नं मतिइ तये मते। 
परमेश्‍वरयागु वचन छिमिगु न्‍ह्यःने हे दु, छिमिगु म्‍हुतुइ व नुगलय् दु। जिमिसं न्‍यंकागु भिंगु खँ हे थ्‍व विश्‍वासयागु खः। 
येशू हे प्रभु खः धकाः छिमिगु म्‍हुतुं धाल धाःसा व सीम्‍ह येशूयात परमेश्‍वरं म्‍वाकादीगु खः धकाः विश्‍वास याःसा छिमिगु उद्धार जुइ। 
मनूतय्‌सं नुगलंनिसें विश्‍वास याःसा धर्मी जुइ, अले म्‍हुतुं स्‍वीकार याःसा उद्धार जुइ। 
वय्‌कःयात विश्‍वास याइपिं सुनानं लज्‍या चाय् माली मखु धकाः न्‍हापां हे धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु दु। 
वय्‌कःयात विश्‍वास याइपिन्‍त यहूदीत व यहूदीमखुपिं धकाः पाकी मखु, छाय्‌धाःसा वय्‌कः सकसियां प्रभु खः। अले थ्‍व हे प्रभुं वय्‌कःयागु नां काक्‍वसित यक्‍व आशिष बियादी। 
थुकथं प्रभुयागु नां काइपिं सकसिगु उद्धार जुइ। 
अय्‌सा वय्‌कःयात विश्‍वास या हे मयाःपिन्‍सं गथे यानाः वय्‌कःयागु नां काये फइ? अले वय्‌कःयागु खँ गुबलें हे मन्‍यंपिन्‍सं गथे यानाः विश्‍वास याये फइ? सुनानं मधाय्‌कं इमिसं गथे यानाः न्‍यनी? 
मछ्वय्‌कं गथे यानाः मनूतय्‌सं न्‍यंकः वनी? यशैयायागु सफुलिइ थथे च्‍वयातःगु दु – “भिंगु खँ न्‍यंक वःपिं मनूत वयाच्‍वंगु गुलि बांलाः।” 
अय्‌नं यहूदीत फुक्‍कसिनं भिंगु खँय् न्‍हाय्‌पं मब्‍यूनि। थ्‍व हे खँ यशैयां नं च्‍वया थकल – “प्रभु, जिमिसं न्‍यंकागु खँय् सुनां विश्‍वास याःगु दु?” 
अथे जूगुलिं विश्‍वास न्‍यनाः दइ, अले न्‍यनेगु खँ ख्रीष्‍टयागु वचनं वइ। 
अय्‌नं जिं न्‍ह्यसः याये – छु इमित त्‍वहः तयेगु लँ दु ला? छु इमिसं गुबलें हे मन्‍यंनि ला? “धात्‍थें धायेगु खःसा इमिगु सुचं संसार न्‍यंक न्‍यनाच्‍वंगु दु। अले संसारया कुंकुलामय् थ्‍यंक ताये दयाच्‍वंगु दु।” 
जिं हानं धाये – अय्‌सा छु इस्राएलीतय्‌सं थ्‍व खँ थुइके मफुत ला? थु ला थू, अय्‌नं वास्‍ता मयाः, छाय्‌धाःसा दकलय् न्‍हापां मोशां थथे धया थकल – “जिं नं थः मखुपिं मनूतपाखें इमिगु नुगः मुइके, छगू मूर्ख जातियापाखें इमित तं चाय्‌के।” 
यशैयां अज्‍ज मग्‍यासे धाल – “जितः माला मस्‍वःपिन्‍सं जितः लुइकल। जितः न्‍यनेकने मयाःपिन्‍त जिं हे जि सु खः धकाः क्‍यनाबिया।” 
इस्राएलीतय्‌त धाःसा परमेश्‍वरं थथे धाःगु दु – “धयागु खँ मानय् मजुइपिं व मखुगु जक यानाजुइपिं अतेरि मनूतय्‌त न्‍हिच्‍छि जिं ल्‍हाः ब्‍वय्‌काच्‍वनागु दु।” 
