प्रेरित.
22.
“बाः धाये ल्‍वःपिं व दाजुकिजापिं, छिकपिन्‍त धायेमाःगु जिगु खँ न्‍यनादिसँ।” 
थथे पावलं हिब्रू भाषां नवाःगु न्‍यनाः इपिं फुक्‍कं चुइँक हे नमवासे सुम्‍क च्‍वना बिल। अले पावलं धाल – 
“जि किलिकियायागु टार्सस शहरय् बूम्‍ह छम्‍ह यहूदी खः। अय्‌नं जि ब्‍वलंगु ला थ्‍व हे शहरय् गमलिएलयागु ल्‍हातं खः। जिं झी तापाःबाज्‍यापिनिगु व्‍यवस्‍था नं बांलाक स्‍यना कया। छिकपिन्‍सं थौंकन्‍हय् याना च्‍वंथें जिं नं परमेश्‍वरया निंतिं थःत पाना जुयागु खः। 
जिं थ्‍व लँय् जूपिं मिजंत व मिसात विश्‍वासीतय्‌त दायेगु, स्‍यायेगु याना, गुलिसित ला कुना बिया। 
जिं धयाच्‍वनागु थ्‍व फुक्‍क खँ सभाय् च्‍वंपिं दुजःतय्‌सं व दकलय् तःधंम्‍ह पुजाहारीं नं स्‍यू। वय्‌कःपिनिगु हे पाखें जिं विश्‍वासीतय्‌त ज्‍वनेत भ्‍वं च्‍वका कयागु खः। इमित यरूशलेमय् ज्‍वनाहयाः सजाँय बीकेत नं जि दमस्‍कसय् वनागु खः।” 
“वँवं जि दमस्‍कसय् थ्‍यनी थें च्‍वंकाः स्‍वर्गं तसकं थीगु जः जिगु छचाःखेलं थिल। 
अले जि बँय् भ्‍वसू वना। जितः थथे धयाहःगु जिं ताया – ‘शाऊल, शाऊल, छाय् छं जितः दुःख बियाच्‍वना?’ 
“अले जिं लिसः बिया – ‘छि सु खः, हे प्रभु?’ “अले वय्‌कलं धयादिल – ‘जि नासरतयाम्‍ह येशू खः, गुम्‍हय्‌सित छं दुःख बियाच्‍वन।’ 
उबलय् जि नाप दुपिन्‍सं जः जक खन, सः धाःसा सुनानं मताः। 
“अले जिं थथे धया – ‘प्रभु, आः जिं छु याये माल लय्?’ “अले प्रभुं जितः धयादिल – ‘दँ, दमस्‍कसय् हुँ। छं यायेमाःगु फुक्‍क खँ छन्‍त अन हे धाइ।’ 
“थीगु जलं यानाः जिगु मिखा हे कां जुल। अले जि नाप वःपिन्‍सं ल्‍हाः ज्‍वनाः जितः दमस्‍कसय् ब्‍वनायंकल। 
“अन च्‍वंपिं यहूदीतय्‌सं मानय् यानातःम्‍ह अले मोशायागु व्‍यवस्‍थाय् धयातःथें यानाजुइम्‍ह हननिया धाःम्‍ह छम्‍ह मनुखं वयाः 
जिगु न्‍ह्यःने दनाः थथे धाल – ‘किजा शाऊल, छिगु मिखां खनेमा।’ उलि धायेवं हे जिगु मिखा चाल। अले वयात खना। 
“अनं लिपा वं जितः धाल – ‘परमेश्‍वरयागु इच्‍छा सीकेत, अले वय्‌कःया धर्मीम्‍ह मनूयात स्‍वयेत व वय्‌कःयागु हे म्‍हुतुं खँ न्‍यनेत झी तापाःबाज्‍यापिनि परमेश्‍वरं छितः ल्‍ययादीगु दु। 
आः छिं फुक्‍कभनं थःम्‍हं खंगु व ताःगु खँया साक्षी बियादीमाः। 
अय्‌जूगुलिं आः छुकियात लिबाका च्‍वनेगु? दनादिसँ, वय्‌कःया नामं बप्‍तिस्‍मा कयाः थःगु पाप सिला छ्वयादिसँ।’” 
“अनं यरूशलेमय् लिहां वये धुंकाः छन्‍हु देगलय् च्‍वनाः प्रार्थना यानाच्‍वनाबलय् जिं दर्शन खना। 
प्रभुं जितः धयादिल – ‘याकनं हे छ यरूशलेमं पिहां हुँ, छाय्‌धाःसा छं कंगु जिगु खँय् थनच्‍वंपिं सुनानं विश्‍वास याइ मखु।’ 
“अले जिं धया – ‘प्रभु, धर्मशास्‍त्र स्‍यनिगु छेँ पतिं वनाः जिं छितः विश्‍वास याक्‍वसित ज्‍वनाः झ्‍यालखानाय् कुनागु व कसाः याना जुयागु फुक्‍क खँ इमिसं स्‍यू। 
अले छिगु साक्षी बिया जुइम्‍ह स्‍तिफनसयात स्‍याःबलय् नं जि दुथ्‍याः, जिं इमिगु वसः स्‍वयाच्‍वनागु खः।’ 
“प्रभुं जितः थथे धयादिल – ‘छ वने हे माः, जिं छन्‍त तातापाक यहूदीमखुपिन्‍थाय् छ्वयेत्‍यना।’” 
थुलि तक ला अन च्‍वंपिं मनूतय्‌सं पावलयागु खँ न्‍यन। अनं लिपा इपिं ततःसलं थथे धकाः हाला हल – “थ्‍वयात स्‍याये हे माः। थज्‍याःम्‍ह मनू ला म्‍वानाच्‍वनेत तकं मल्‍वः।” 
अले इमिसं थथःगु लं फसय् ब्‍वय्‌काः धू ह्वलाः हाला हल। 
थ्‍व खनाः तःधंम्‍ह कप्‍तानं मनूत पावल खनाः थथे छाय् तंम्‍वःगु धकाः सीकेत वयात किल्‍लाय् यनाः कोर्रां दायेगु उजं बिल। 
पावलयात चित संबलय् वं न्‍ह्यःनेसं दनाच्‍वंम्‍ह कप्‍तानयात थथे धाल – “दोष हे मदय्‌कं छम्‍ह रोमीयात कोर्रां दायेगु पाय्‌छि जू ला?” 
थ्‍व न्‍यनाः कप्‍तानं तःधंम्‍ह कप्‍तानयाथाय् वनाः धाल – “छिं छु यायेत्‍यना दियागु? व मनू ला रोमी धकाः जुयाच्‍वन।” 
अले वं वयाः पावलयाके न्‍यन – “छ रोमी खः ला?” पावलं लिसः बिल – “खः।” 
अले वं धाल – “जि ला यक्‍व धिबा फुकाः तिनि रोमी जुइ खन।” पावलं धाल – “जि ला बूसांनिसें हे रोमी खः।” 
थ्‍व न्‍यनाः पावलयात दायेत वःपिं फुक्‍कं लिचिला वन। तःधंम्‍ह कप्‍तान थः हे नं ग्‍यात, छाय्‌धाःसा वं हे पावलयात चिके ब्‍यूगु खः। 
कन्‍हय् खुन्‍हु हे तःधंम्‍ह कप्‍तानं यहूदीतय्‌सं वयात छाय् द्वपं ब्‍यूगु खः धकाः सीकेत तःधंपिं पुजाहारीत व थकालिपिन्‍त महासभाय् सःतल। अले पावलयात फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःने थने हल। 
