लूका.
5.
छन्‍हु येशू गनेसरेत धाःगु समुद्र सिथय् दना च्‍वनादीबलय् ग्‍वाः ग्‍वाः मनूत धित्तुधिनाः परमेश्‍वरयागु वचन न्‍यनेत वय्‌कःयाथाय् वल। 
वय्‌कलं समुद्र सिथय् निगः नांचा दिका तःगु खन। नांथुवाःत नांचा त्‍वःताः जाः सिलाच्‍वन। 
वय्‌कः सिमोनयागु नांचाय् च्‍वनाः वयात नांचा भचा न्‍ह्याकि धकाः धयादिल। अले अन हे च्‍वनाः मनूतय्‌त स्‍यनेकने यानादिल। 
स्‍यनेकने याये धुंकाः वय्‌कलं सिमोनयात धयादिल – “नांचा तःजाःथाय् यंकाः न्‍या लायेत जाः ह्वा।” 
अले वं लिसः बिल – “गुरुजु, जिमिसं चच्‍छि जाः ह्वानाः नं छम्‍ह हे न्‍या लाये मफु। छिं धयादीगुलिं हानं छकः जिं जाः ह्वाना स्‍वये।” 
अले इमिसं लखय् जाः ह्वाःबलय् यक्‍व हे न्‍या क्‍यन। थुकिं यानाः इमिगु जाः हे गुइत्‍यन। 
अय्‌जूगुलिं इमिसं पासापिन्‍त ग्‍वाहालि याः वा धकाः ल्‍हाःभाय् यानाः सःतल। इपिं वयाः जाः साला काःबलय् निगः नांचा जाय्‌क न्‍या दत। न्‍या यक्‍व दुगुलिं नांचा निगलं लखय् तुना वनी थें च्‍वन। 
अथे जाः जाय्‌क न्‍या क्‍यंगुलिं सिमोन अले व नाप दुपिं मनूत फुक्‍क अजू चाल, नापं ग्‍या नं ग्‍यात। अय्‌जूगुलिं सिमोन पत्रुसं येशूयागु पालिइ भ्‍वपुयाः थथे धाल – “प्रभु, छि जिथासं झासँ, जि पापीम्‍ह मनू खः।” 
व नाप ज्‍या याइपिं जब्‍दिया काय्‌पिं याकूब व यूहन्‍ना नं अजू चाल। अले वय्‌कलं सिमोनयात धयादिल – “ग्‍याये मते, छं न्‍या लाः जुइ म्‍वाल, आवंनिसें छ मनू लाइम्‍ह जुइ।” 
इमिसं नांचा सिथय् सालाहल। अले फुक्‍कं अन हे त्‍वःताः इपिं येशू नाप वन। 
येशू छगू शहरय् झाःबलय् अन छम्‍ह म्‍हछम्‍हं कोह्रि जूम्‍ह मनू नापलात। वं वय्‌कःयात खनाः क्‍वछुनाः बिन्‍ति यात – “प्रभु, छिं यय्‌कादीसा जितः शुद्ध यानादी फु।” 
अले वय्‌कलं वयात ल्‍हातं थियाः थथे धयादिल – “ज्‍यू, छ शुद्ध जुइमा।” थुलि धायेवं हे वयागु कोह्रि ल्‍वय् लाया वन। 
अले वय्‌कलं थथे धकाः उजं बियादिल – “न्‍यँ, थ्‍व खँ सुयातं कने मते। अय्‌नं पुजाहारीयाथाय् वनाः छिं थःगु ल्‍वय् लाःगु क्‍यनाब्‍यु। अले फुक्‍कसितं सीकेत व्‍यवस्‍थाय् च्‍वया तः थें माःकथं छाय्‌छी यानाब्‍यु।” 
अय्‌नं वय्‌कःयागु खँ न्‍यंकभनं बय्‌बय् जुयाः वन। अले यक्‍व हे मनूत वय्‌कःयागु खँ न्‍यनेत व ल्‍वय् लाय्‌केत वल। 
तर वय्‌कः फुक्‍कसित त्‍वःताः सुं मदुथाय् याकःचा प्रार्थना याः झाल। 
छन्‍हु येशूं स्‍यनेकने यानाच्‍वंबलय् फरिसीत व शास्‍त्रीत नं अन वयाः फ्‍यतुनाः न्‍यनाच्‍वन। इपिं गालीलं, यहूदियायागु गां गामं व यरूशलेमं वःपिं खः। ल्‍वय् लाय्‌केगु शक्ति परमप्रभुं वय्‌कःयात बियादीगु दु। 
अबलय् हे छम्‍ह पक्षवात जूम्‍ह मनूयात मनूतय्‌सं लासां नाप क्‍वबिया वय्‌कःयाथाय् न्‍ह्यःने तये हयेत सन। 
मनूतय्‌गु हुलं यानाः इमिसं वयात दुने यंके मफुत। अले इमिसं कःसि स्‍यंकाः ल्‍वगियात लासांनापं येशू च्‍वनाच्‍वंगु थासय् क्‍वछ्वत। 
अले वय्‌कलं इमिगु विश्‍वास खनाः म्‍हमफुम्‍हय्‌सित थथे धयादिल – “छं यानादीगु पाप क्षमा जुल।” 
फरिसीत व शास्‍त्रीतय्‌सं थथे धकाः मनय् खँ वाय्‌कल – “परमेश्‍वरयात क्‍वह्यंकाः खँ ल्‍हाइम्‍ह थ्‍व सु खः? परमेश्‍वरं बाहेक सुनां पाप क्षमा याये फइ?” 
इमिगु मनय् च्‍वंगु खँ थुइकाः वय्‌कलं इमित धयादिल – “छिकपिन्‍सं छाय् थज्‍याःगु मतिइ तयाच्‍वनागु? 
‘छंगु पाप क्षमा जुल’ धायेगु अःपु ला कि ‘दनाः न्‍यासि हुँ’ धायेगु अःपु? 
संसारय् च्‍वंपिनिगु पाप क्षमा यानाबीत मनूया काय्‌याके अधिकार दु धयागु खँ छिकपिन्‍सं सीकि।” अले वय्‌कलं व पक्षवातं कःम्‍ह मनूयात थथे धयादिल – “दनाः थःगु लासा ज्‍वनाः छेँ हुँ।” 
उलि धायेवं वं फुक्‍कसिगु न्‍ह्यःने दनाः थःगु लासा ज्‍वनाः परमेश्‍वरयात जयजय यानाः थःगु छेँ वन। 
अन स्‍वयाच्‍वंपिं मनूत फुक्‍क छक्‍क जुल, नापं ग्‍या नं ग्‍यात। अले इमिसं परमेश्‍वरयात जयजय यानाः थथे धाल – “थौं झीसं अजू चायापुगु ज्‍या स्‍वये खन।” 
येशू अनं पिहां झाःबलय् कर कायेगु अड्डाय् च्‍वनाच्‍वंम्‍ह लेवी धाःम्‍ह कर काइम्‍ह मनूयात खनाः वयात सःतादिल – “जि नाप वा।” 
उघ्रिमय् लेवी फुक्‍क फाक्‍कं त्‍वःताः दनाः वय्‌कः नाप वन। 
अनंलि लेवीं येशूयात थःगु छेँय् भ्‍वय् सःतल। भ्‍वजय् कर काइपिं व मेमेपिं मनूत नं यक्‍व दु। 
फरिसीत व शास्‍त्रीतय्‌सं वय्‌कःया चेलातय्‌त इमिगु दोष क्‍यनाः थथे धाल – “कर काइपिं व पापीत नाप च्‍वनाः छिमिसं छाय् नयेत्‍वने यानागु?” 
येशूं थःम्‍हं हे इमित थथे लिसः बियादिल – “छुं मजूपिं मनूतय्‌त डाक्‍टर माली मखु, ल्‍वय् दुपिन्‍त जक माली। 
उकिं ‘जिं धर्मी’ धकाः धया जुइपिन्‍त मखु, बरु पापीतय्‌त पश्‍चाताप याकेत सःतः वयागु खः।” 
इमिसं वय्‌कःयात धाल – “यूहन्‍नाया चेलात व फरिसीतय् चेलातय्‌सं बरोबर अपसं च्‍वनेगु व प्रार्थना याः। अय्‌नं छिकपिनि चेलात धाःसा नया त्‍वनाजुइ।” 
अले वय्‌कलं धयादिल “छु जन्‍त वःपिं मनूत भ्‍वय् मनसे लिहांवनी ला? जिलाजं जुइम्‍ह दतले इपिं अपसं च्‍वनी ला? 
अथेसां छन्‍हु ब्‍याहा याइम्‍ह मनूयात लिगनाः यनीतिनि। अले तिनि इपिं अपसं च्‍वनी।” 
अले हानं वय्‌कलं इमित उखान छपु नं कनादिल। “सुनानं न्‍हूगु वसः खुनाः पुलांगु वसतय् पर्की मखु। थथे याःसा ला झन जक हे वसःनापं गुनावनी, अज्‍ज ला पुलांगु वसतय् न्‍हूगु कापः ल्‍वइ नं मखु। 
“अले हानं सुनानं दाखमद्य पुलांगु छेंगूया म्‍हिचाय् तइ मखु, छाय्‌धाःसा पुलांगु छेंगूयागु म्‍हिचाय् दाखमद्य तल धाःसा म्‍हिचा हे गुनावनी, अले दाखमद्य नं वाइ, म्‍हिचा नं स्‍यनी। 
थथे मयासें, दाखमद्य न्‍हूगु म्‍हिचाय् तयेमाः। 
पुलांगु दाखमद्य त्‍वना च्‍वंम्‍ह मनुखं न्‍हूगु दाखमद्य त्‍वनी मखु, छाय्‌धाःसा पुलांगु हे भिं धकाः वं स्‍यू।” 
