अय्‍यूब.
40.
हाकनं परमप्रभुं अय्‍यूबयात धयादिल, 
“दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरलिसें जवाःसवाः याइम्‍हय्‌सिनं वय्‌कःयात भिंके फइ ला? परमेश्‍वरयात दोष ब्‍यूम्‍हय्‌सिनं वय्‌कःयात लिसः बीमा।” 
अले अय्‍यूबं परमप्रभुयात थथे धकाः लिसः बिल, 
“जि थें ज्‍यालगय् मजूम्‍हय्‌सिनं छितः छु लिसः बीगु? जिं थःगु ल्‍हाः थःगु म्‍हुतुइ तये। 
जिं यक्‍व खँ धाये हे धुन, आः जिं धायेमाःगु मेगु छुं मदु।” 
अले परमप्रभुं अय्‍यूबयात ग्‍वःफसं थथे लिसः बियादिल, 
“मिजंम्‍ह थें जँनी च्‍यु, जिं छन्‍त न्‍यने, छं लिसः ब्‍यु! 
“छु, छं जिगु न्‍याययात रद्द यायेगु ला? थः धर्मी ठहरय् जुइत जितः दोष बीगु ला? 
छंगु लप्‍पा परमेश्‍वरयागु लप्‍पा थें च्‍वं ला? वय्‌कःया सः थें छ तसलं हाले फु ला? 
अथे खःसा थःत गौरव व प्रतापं बांलाकी, अले इज्‍जत व महिमा पुं। 
छंगु दासि वयाच्‍वंगु तं प्‍वंकि, तःधं जूम्‍ह मनूयात स्‍वयाः वयात क्‍वमिलु या। 
फुक्‍क घमण्‍डी मनूयात स्‍वयाः इमित क्‍वय् क्‍वका। इपिं दनाच्‍वंगु थासय् हे दुष्‍ट मनूतय्‌त काच्‍याक कुचुक यानाब्‍यु! 
इमितनापं जमिनय् थुनाब्‍यु, इमिगु ख्‍वाः चिहानय् सीम्‍हयात भुंकीगु कापतं त्‍वपुया ब्‍यु! 
अले छंगु जव ल्‍हातं छन्‍त बचय् याये फइ धकाः जिं थम्‍हं नं स्‍वीकार याये। 
“जिं छनापं हे दय्‌काम्‍ह लखय् च्‍वनीम्‍ह बहेमोथयात स्‍व, गुम्‍हय्‌सिनं सा द्वहं नं थें घाँय् नइ। 
वयागु जँ गुलि बल्‍लाः! वयागु प्‍वाःया लाभीइ गुलि शक्ति दु! 
वयागु न्‍हिप्‍यं देवदारुया सिमा थें छाइ, वयागु खम्‍पाया हिनू तसकं कस्‍से जुइ। 
वयागु क्‍वँय्‌त कँय्‌या नली थें जुइ, अले वयागु ल्‍हाःतुति नँयागु डण्‍डी थें जुइ। 
व परमेश्‍वरया ज्‍यात मध्‍ये मू ज्‍या खः, अय्‌नं वयात सृष्‍टि याःम्‍ह थःगु तरवार ज्‍वनाः वयागु न्‍ह्यःने वने फु। 
धात्‍थें पर्वत पर्वतं थःम्‍हं सय्‌कूगु वयाथाय् हइ। फुक्‍क गुँपशुत वयागु न्‍ह्यःने म्‍हिती। 
व पलेस्‍वांया क्‍वय् च्‍वनी। व सिमसारय् तिंकथिया दथुइ सुलाच्‍वनी। 
पलेस्‍वांनं वयात थःगु किचलय् सुचुका तइ। वयागु छचाःखेरं खुसिचाया लहरे पीपल दइ। 
बाः वःगु खुसि खनाः व ग्‍याइ मखु। यर्दन खुसि वयागु त्‍वाथय् तक वःसां तबि व सुरक्षित जुयाच्‍वनी। 
सुनानं वं स्‍वयाच्‍वंबलय् वयात ज्‍वने फइ ला? सुनानं जालय् क्‍यंकाः वयागु न्‍हासय् प्‍वाः खने फइ ला?” 
