अय्‍यूब.
24.
“दक्‍व शक्ति दुम्‍ह परमेश्‍वरं न्‍यायया ई छाय् क्‍वःछिना मदीगु? वय्‌कःयात म्‍हस्‍यूपिन्‍सं वय्‌कःया दिं छाय् स्‍वये मखंगु? 
दुष्‍ट मनूतय्‌सं सिमानाया ल्‍वहं चीकाछ्वइ, मेपिनिगु खुयाहःगु फैतय्‌गु बथां इमिसं ज्‍वइ। 
इमिसं मांबौ मदुपिनि गधा ख्‍यानायंकी, अले भाःत मदुपिनि द्वहं वं त्‍यासा मपुतले तकया लागि बरः काइ। 
इमिसं गरीबतय्‌त लँपुं घ्‍वानाछ्वइ, इमिसं देशयापिं गरीबतय्‌त जबरजस्‍ती सुलाच्‍वनीगु थासय् छ्वइ। 
आहारा मालेत गुँगधा मरुभूमिइ चाःहिलाजूगु थें गरीबत नयेगु नसा मालेत चाःहिला जुइ। मरुभूमिं इमि काय् म्‍ह्याय्‌पिनिगु लागि नयेगु नसा बी। 
गरीबतय्‌त मेपिनिगु बुँइ अन्‍न मुंके बी, इमिसं दुष्‍टतय्‌गु केबय् ल्‍यनाच्‍वंगु दाख मुनी। 
फायेगु गा मदुगुलिं इपिं चान्‍हय् छुं मफासे द्यनी। चिकुलाबलय् म्‍ह त्‍वपुइत इमिके छुं दइ मखु। 
पहाडय् तसकं वःगु वां इपिं तसकं प्‍याइ, शरण कायेगु थाय् मदुगुलिं ल्‍वहंधीया कापिचाय् इपिं मुनी। 
दुष्‍टतय्‌सं मांम्‍हं बुया तःपिं बौ मदुपिं मस्‍तय्‌त लाकायंकी, अले गरीब मनूया दुरुत्‍वंम्‍ह मचायात इमिसं त्‍यासाया पलेसा यंकी। 
वसः मदुगुलिं इपिं पचिंनांगां हे वनी। इमिसं थःगु अन्‍नया थू ज्‍वनी अय्‌नं इमित नयेपित्‍याइ। 
इमिसं जैतूनया सिमाया झ्‍वःया दथुइ जैतून तिसीइ, इमिसं दाखया रस ला तिसी अय्‌नं प्‍याः चाइ। 
शहरं सीत्‍यंम्‍ह मनू पिच्‍यानाः हाःगु सः ताये दइ, अले घाःपाः जूम्‍ह मनू ग्‍वाहालिया लागि हाली। अय्‌नं परमेश्‍वरं द्वंकूपिं सुयातं नं दोष बियादी मखु। 
“अन जःया विरोधय् विद्रोह याइपिं मनूत दु। इमिसं जःया बारे मस्‍यू अथवा उकिया लँय् च्‍वनामच्‍वं। 
ज्‍यानमारा धाःसा सुथय् खिउँ खिउँ धाबलय् दनाः गरीब व मगाःमचाःपिन्‍त स्‍याइ। चान्‍हय् धाःसा वं खुँनं थें लुटपाट याइ। 
सुनानं जितः खनि मखु धकाः बिचाः यानाः व्‍यभिचारीया मिखां सन्‍ध्‍याकाः ई पी। वयात सुनानं मखनेमा धकाः वं थःत मेम्‍ह मनू थें च्‍वंकी। 
चान्‍हय् खुँ अंगः तछ्यानाः छेँय् छेँय् दुहां वइ। तर न्‍हिनय् इपिं सुलाच्‍वनी अले जःपाखें तापाक च्‍वनी। 
तसकं खिउँसे च्‍वंगु इपिं सकसिगु निंतिं सुथ खः। इमिसं तसकं खिउँगुया आतंकयात यय्‌की। 
“अज्‍याःपिं मनूत लःया सतहय् पीजा थें खः। इमिगु बुँयात देश न्‍यंकंयापिं मनूतय्‌सं सराः बी। थुकथं सुं नं दाखक्‍यबय् वनी मखु। 
गथे नायावंगु च्‍वापुयात सुखा व क्‍वाःजलं गंकाबी, अथे हे पाप याइपिन्‍त चिहानं नाश याइ। 
इमि मांपिन्‍सं इमित ल्‍वःमंकी, किलं इमित नइ, दुष्‍ट मनूतय्‌त लुमंकीगु जुइ मखु, तर इपिं सिमा थें त्‍वधुली। 
इमिसं थारिपिं मिस्‍तय्‌त लुतय् याइ। भाःत मदुपिन्‍त भचा भचा नं माया याइ मखु। 
तर परमेश्‍वरं बल्‍लाःपिन्‍त थःगु बलं घिसय् यानायंकादी। इपिं दंसां तबि इमिगु जीवनया आशा दइ मखु। 
वय्‌कलं इमित सुरक्षा बियादी अले इमित सुरक्षा दइ। तर वय्‌कःया मिखां इमिगु पहःचहः स्‍वयाच्‍वनादी। 
पलखया निंतिं दुष्‍ट मनूत तःधनी। अनंलि इपिं दयाच्‍वनी मखु। इमित क्‍वय् क्‍वकाइ अले मेपिन्‍त थें मुनी। इमित अन्‍नया बालिचा थें चाइ। 
“थ्‍व थथे मखुसा, सुनां जितः फताहा ठहरय् याये फइ? अथवा सुनां जिगु वचन ज्‍यालगय् मजू धकाः क्‍यने फइ?” 
