यूहन्‍ना.
13.
छुत्‍काराया नखः न्‍ह्यः येशूं थ्‍व संसारं बाःयाथाय् वनेगु ई वल धकाः सीकाः संसारय् च्‍वंपिं थः चेलातय्‌त माया यानादिल। वय्‌कलं अन्‍ततक हे इमित माया यानादिल। 
बहनी नयाच्‍वंबलय् येशूयात धोखा बीगु खँ सिमोनया काय् यहूदा इस्‍करियोतयागु मनय् शैतानं तयाबी धुंकल। 
बाःनं फुक्‍कं वय्‌कःयागु ल्‍हातय् बियादीगु दु, अले वय्‌कः परमेश्‍वरयाथासं झाःगु खः, अले परमेश्‍वरयाथाय् तुं वने त्‍यइन धकाः वय्‌कलं स्‍यू। 
उकिं नयेगु त्‍वःताः वय्‌कः दनादिल। अले गा त्‍वःताः रुमालं जँय् हिनादिल। 
अनंलि वय्‌कलं बाताय् लः तयाः चेलातय्‌गु तुति सिलादिल, अले जँय् हिनातःगु रुमालं हुयादिल। 
थुकथं वय्‌कः सिमोन पत्रुसयागु तुति सिलेत झाःबलय् वं वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, छिं नं जिगु तुति सिलादीगु ला?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिं छु यानाच्‍वना छं आः थुइ मखुनि, लिपातिनि थुइ।” 
वं धाल – “छिं जिगु तुति सिलादी जि हे मज्‍यू।” अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिं छंगु तुति मस्‍यूसा छ जिम्‍ह जुइ फइ मखु।” 
अले सिमोन पत्रुसं धाल – “अय्‌सा प्रभु, जिगु तुति जक मखु, ल्‍हाः व छ्यं नं सिला बियादिसँ।” 
वय्‌कलं धयादिल – “म्‍वःल्‍हुइ धुंकूपिन्‍सं तुति जक स्‍यूसा गाः, वयागु म्‍हछम्‍हं च्‍वख जुइ। छिपिं च्‍वख हे जू, तर फुक्‍कं मखु।” 
वय्‌कलं थःत धोखा बीम्‍हय्‌सित म्‍हस्‍यूगुलिं “छिपिं फुक्‍कं च्‍वख मजू” धकाः धयादीगु खः। 
थुकथं इमिगु तुति सिला बीधुंकाः वय्‌कः हानं गां न्‍ययाः थःगु थासय् फ्‍यतू झाल। अले वय्‌कलं इमित धयादिल – “जिं छु यानागु छिमिसं थुल ला? 
छिमिसं जितः प्रभु व गुरु धकाः धाःगु ठीक हे खः, छाय्‌धाःसा जि प्रभु नं खः, अले गुरु नं खः। 
छिमि गुरु व प्रभु जुयाः नं जिं छिमिगु तुति सिलाबिया धाःसा छिमिसं नं थःथवय् छम्‍हं मेम्‍हय्‌सिगु तुति सिला बीमाः। 
जिं याना थें छिमिसं नं यायेमा धकाः जिं याना क्‍यनागु खः। 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – दास मालिक स्‍वयाः तःधं जुइ मखु। अथे हे खबर छ्वया हइम्‍ह स्‍वयाः ज्‍वना वइम्‍ह तःधं जुइ मखु। 
थ्‍व खँ छिमिसं सीकाः यात धाःसा छिपिं धन्‍यपिं जुइ। 
“जिं छिपिं फुक्‍कसितं धयाच्‍वनागु मखु। जिं ल्‍ययापिं मनूतय्‌त जिं म्‍हस्‍यू। अय्‌नं ‘जिगु हे नसा नःम्‍हय्‌सिनं जितः प्‍यंकेत तुति ल्‍ह्वन’ धकाः धर्मशास्‍त्रय् च्‍वयातःगु खँ पूवंकेत थथे जूवःगु खः। 
जुइ न्‍ह्यः हे जिं थथे जुइ धकाः धयागुलिं थथे जुल धाय्‌वं जि व हे खः धकाः छिमिसं विश्‍वास याइ। 
जिं छिमित खःगु खँ धाये – जिं छ्वया हयाम्‍हय्‌सित दुकाःम्‍हय्‌सिनं जितः हे दुकाःगु ति ग्‍यनी। अथे हे जितः दुकाःम्‍हय्‌सिनं जितः छ्वया हयादीम्‍हय्‌सित दुकाःगु ति ग्‍यनी।” 
येशूं थथे धयादी धुंकाः तसकं नुगः मछिंकादिल, अले धयादिल – “जिं छिमित खःगु खँ धाये – छिपिं मध्‍ये छम्‍हय्‌सिनं जितः धोखा बी।” 
सुयात थथे धयादीगु खः धकाः थुइके मफुगुलिं चेलात थःथवय् ख्‍वाः स्‍वयाः वातां जुयाच्‍वन। 
वय्‌कलं यक्‍व माया यानादीम्‍ह छम्‍ह चेला नयाच्‍वंबलय् वय्‌कःयागु छातिइ लिधनाच्‍वंगु दु। 
उकिं सिमोन पत्रुसं वयात मिखा भाय् यानाः धाल – “वय्‌कलं धयादीम्‍ह मनू सु खः, छं स्‍यू ला?” 
अले येशूयागु छातिइ लिधना च्‍वंम्‍ह चेलां वय्‌कःयाके न्‍यन “प्रभु, व मनू सु खः?” 
वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जिं थ्‍व मरि कुचा ख्‍वलाय् थुनाः सुयात बी, व हे खः।” अले वय्‌कलं मरि कुचा ख्‍वलाय् थुनाः सिमोन इस्‍करियोतया काय् यहूदायात बियादिल। 
मरि कुचा काये धुंकाः वयाके शैतान दुबित। अले येशूं वयात धयादिल – “छं यायेत्‍यनागु ज्‍या याकनं याः हुँ।” 
अन दुपिं सुनानं हे वय्‌कलं थथे छाय् धयादीगु धकाः थुइके मफुत। 
यहूदायाके धिबायागु म्‍हिचा दुगुलिं वयात नखःयात माःगु ज्‍वलं न्‍याके छ्वःगु जुइ, कि मखुसा नये मखंपिन्‍त छुं बी यंकि धकाः धयादीगु जुइ धकाः इपिं मध्‍ये गुम्‍ह गुम्‍हय्‌सिनं मतिइ तल। 
मरि कयाकथं यहूदा पिहां वना छ्वल। थुबलय् चान्‍हय् जुइ धुंकल। 
यहूदा पिहां वने धुंकाः येशूं धयादिल – “आः मनूया काय् तःधन। वयापाखें परमेश्‍वर नं तःधनी। 
वयापाखें परमेश्‍वर तःधनिगुलिं परमेश्‍वरं वयात थःलिसे तःधंकादी, याकनं हे तःधंकादी। 
जि यःपिं मस्‍त, जि छिपिंनाप छुं ई तक जक दइ। अले जितः छिमिसं मात्तुमाली। जिं यहूदीतय् नायःतय्‌त धया थें छिमित नं धाये – ‘जि वनेत्‍यनाथाय् छिपिं वये फइ मखु।’ 
छगू न्‍हूगु आज्ञा जिं छिमित बीत्‍यना। छिपिं थःथवय् माया याना च्‍वँ। गथे जिं छिमित माया यानागु खः, अथे हे छिमिसं थःथवय् माया यानाच्‍वनेमाः। 
छिपिं थःथवय् थथे माया याना च्‍वनाच्‍वन धाःसा छिपिं जिमि चेलात खः धकाः फुक्‍कसिनं सी।” 
सिमोन पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, छि गन झायादी त्‍यना?” वय्‌कलं लिसः बियादिल – “जि गन वनेत्‍यनागु खः छ आः ला अन जिगु ल्‍यूल्‍यू वये फइ मखु, लिपा ला व हे वइ।” 
पत्रुसं वय्‌कःयात धाल – “प्रभु, जि छिगु ल्‍यूल्‍यू आः हे छाय् वये फइ मखु? छिगु निंतिं जिं सीत तक नं लिफः स्‍वये मखु।” 
अले वय्‌कलं लिसः बियादिल – “छु जिगु निंतिं छ सीत तकं ग्‍याये मखु ला? जिं छन्‍त खःगु खँ धाये – जितः छं म्‍हमस्‍यू धकाः स्‍वकः तक मधातले खा हाली मखु।” 
