उत्‍पत्ति.
4.
आदम व हव्‍वाया दथुइ लसपस जुल। अले हव्‍वाया प्‍वाथय् दयाः कयिनयात बुइकल। वं धाल “परमप्रभुया आशिर्वादं जिकाय् दत।” 
अनं लिपा वं मेम्‍ह काय् हाबिल बुइकल। हाबिल फैजवाः जुल, कयिन बुँज्‍या याइम्‍ह जुल। 
छुं ई लिपा कयिनं परमप्रभुयात थःगु बुँइ सय्‌कूगु छायेहल। 
हाबिलं नं दक्‍वसिबय् न्‍हापां बूपिं फैतय्‌गु पुचलं दक्‍वसिबय् स्‍वयेज्‍यूम्‍ह फैचा ल्‍ययाः बलि बी हल। परमप्रभुं हाबिल व वयागु देछायात यय्‌कादिल। 
कयिन व वयागु देछायात धाःसा यय्‌का मदिल। उकिं कयिन तसकं तंम्‍वल। वयागु ख्‍वाः खिउँसे च्‍वन। 
अले परमप्रभुं वयात धयादिल, “छ छाय् तंम्‍वयागु? छंगु ख्‍वाः छाय् खिउँसे च्‍वंगु?” 
छं भिंगु ज्‍या याःसा ला छन्‍त नं यय्‌कीगु खः नि। छं भिंगु ज्‍या मयात धाःसा पाप छंगु लुखाय् हे वयाच्‍वनी। वं छन्‍त ल्‍हातय् कायेत स्‍वइ, तर छं वयात बसय् काये हे माः। 
अले कयिनं थःकिजा हाबिलयात धाल, “बुँइ वनेनु।” बुँइ थ्‍यंकाः कयिनं थःकिजा हाबिलयात हय्‌काल, अले स्‍यानाबिल। 
अले परमप्रभुं कयिनयात धयादिल, “छिमि किजा हाबिल ग्‍व?” कयिनं लिसः बिल, “जिं मस्‍यू। जि जिमि किजाया जवाः खः ला?” 
परमप्रभुं धयादिल, “छं थ्‍व छु यानागु? छिमि किजायागु हिं जितः बँ दुनें सः बियाच्‍वंगु दु। 
छं आः बँ स्‍वयाः अप्‍वः सराः फयेमाली। छाय्‌धाःसा थ्‍व बं छंगु ल्‍हातिं छिमि किजायागु हि फयेत म्‍हुतु वांखाःगु दु। 
छं बुँज्‍या याःसां छन्‍त वं अन्‍न बी मखु। छ पृथ्‍वीइ थाय्‌बाय् मदय्‌का उखेंथुखें जुइमाली।” 
अले कयिनं परमप्रभुयात धाल, “थ्‍व ला जिं सह याये मफइगु सजाँय जुल। 
स्‍वयादिसँ, थौं छिं जितः थ्‍व बं पितिनादिल। जि छिपाखें सुपिलाः जुइमाली। अले थाय्‌बाय् मदय्‌काः जुइमाली। अले जितः सुनानं स्‍याना नं बी फु।” 
परमप्रभुं धयादिल, “अथे मखु। कयिनयात स्‍याःम्‍हय्‌सित न्‍हय्‌दुगं अप्‍वः बदला काइ।” उकिं परमप्रभुं वयात सुनानं स्‍याये मफयेमा धकाः वयागु कपालय् छगू चिं तयाबियादिल। 
अले व परमप्रभुया थासं पिहां वनाः अदनया पुर्बपाखे च्‍वंगु नोद धयागु देशय् च्‍वंवन। 
कयिनया थः कलाःलिसे लसपस जुल। अले वया प्‍वाथय् दयाः हनोकयात बुइकल। कयिनं छगू शहर दय्‌कल। अले उकियात थः काय्‌या नामं हनोक धकाः नां तयाबिल। 
हनोकया पाखें ईराद बुल। ईरादया पाखें महूयाएल बुल। महूयाएलया पाखें मतूशाएल बुल। मतूशाएलया पाखें लेमेख बुल। 
लेमेखं निम्‍ह कलाः ब्‍याहा यात। छम्‍हय्‌सिगु नां आदा व मेम्‍हय्‌सिगु नां सिल्‍ला खः। 
आदाया पाखें याबाल बुल। व पशु लहीपिं व पालय् च्‍वनीपिनि पुर्खा खः। 
वया किजा यूबाल खः। व वीणा थाइपिं व बाँसुरी पुइपिनि पुर्खा खः। 
सिल्‍लां तूबल-कयिनयात बुइकल। व ली व नँया ज्‍याभः दय्‌कीपिनि पुर्खा खः। वया क्‍यहेँ नामा खः। 
लेमेखं तःधंछुयाः थः कलाःपिन्‍त धाल, “आदा व सिल्‍ला, जिगु खँ न्‍यँ, लेमेखया कलाःपिं, जिं धयागु खँ न्‍यँ, जिं छम्‍ह मनूयात जितः ल्‍हाः वाःगुलिं स्‍यानाबियागु दु। जितः घाः याःम्‍ह छम्‍ह ल्‍याय्‌म्‍हम्‍ह मनूयात। 
कयिनयात स्‍यात धाःसा वयागु न्‍हय्‌दुगं अप्‍वः बदला काइ सा, लेमेखयात स्‍यात धाःसा न्‍हयेन्‍हय्‌दुगं अप्‍वः बदला काइ।” 
आदमया थः कलाःलिसे हाकनं लसपस जुल। अले वं मेम्‍ह छम्‍ह काय् बुइकल। “परमेश्‍वरं जितः कयिनं स्‍यानाब्‍यूम्‍ह हाबिलया थासय् मेम्‍ह काय् बियादीगु दु” धकाः वं वयागु नां शेत तयाबिल। 
शेतया नं छम्‍ह काय् बुल। वं वयागु नां एनोश तल। उबलय्‌निसें मनूतय्‌सं परमप्रभुया नां कायेगु याना हल। 
