गन्‍ती.
12.
मोशां छम्‍ह कूशी मिसानापं ब्‍याहा यात। व मिसाया हुनिं मिरियम व हारूनं वयात कुंखिनाहल। 
इमिसं धाल, “छु! परमप्रभुं मोशापाखें हे जक खँ ल्‍हानादीगु दु ला? छु! वय्‌कलं जिपिंपाखें खँ ल्‍हानादीगु मदु ला?” परमप्रभुं थ्‍व खँ ताल। 
मोशा क्‍वमिलुम्‍ह मनू खः, व थें क्‍वमिलुम्‍ह मनू पृथ्‍वीइ सुं हे मदु। 
परमप्रभुं थत्‍थें मोशा, हारून व मिरियमयात धयादिल, “छिपिं स्‍वम्‍हं नापलायेगु पालया न्‍ह्यःने वा!” इपिं स्‍वम्‍हं अन वन। 
अले परमप्रभु सुपाँय्‌या थामय् कुहां झाल, अले नापलायेगु पालया ध्‍वाखाय् दनाः हारून व मिरियमयात सःतादिल। इपिं निम्‍हं न्‍ह्यःने वन। 
वय्‌कलं धयादिल, “जिगु खँ न्‍यँ! “छिमिगु दथुइ सुं अगमवक्ता दुसा अले जिं थःत वयात दर्शनय् क्‍यनेगु जिं व नाप म्‍हगसय् खँ ल्‍हायेगु। 
तर जिमि दास मोशालिसे धाःसा जिं अथे याये मखु। जिगु फुक्‍क घरानाय् जिं पत्‍याः यानाम्‍ह व हे खः। 
वलिसे जिं चुलिंचू च्‍वनाः खँ ल्‍हाये, मथुइक मखु, ध्‍वाथुइक वं परमप्रभुयागु रूप खनी। छिपिं छाय् जिमि दास मोशायात कुंखिना जुइत मग्‍यानागु?” 
परमप्रभु इपिं खनाः तसकं तंचायादिल। अले वय्‌कः अनं झाल। 
पालया च्‍वं सुपाँय् चिलावनेवं मिरियम कोह्रि जुयाः च्‍वापु थें तुइसे च्‍वन। हारूनं मिरियमपाखे स्‍वःबलय् व कोह्रि जुइ धुंकूगु खन। 
अले हारूनं मोशायात धाल, “हे जिमि मालिक, जिमिसं मूर्ख जुयाः यानागु पापया सजाँय जिमित बियादी मते! 
थ्‍वयात मांया प्‍वाथं पिहां वःबलय् हे बच्‍छि ला ध्‍वग्‍गिनाः सी धुंकूम्‍ह मचा थें जुइके बी मते!” 
अले मोशां परमप्रभुयात प्रार्थना यात, “हे परमेश्‍वर, बिन्‍ति दु, वयात लंकादिसँ!” 
परमप्रभुं मोशायात लिसः बियादिल, “वया बौनं वयागु ख्‍वालय् थुकलं ब्‍यूगु जूसा छु व न्‍हय्‌न्‍हु तक मछाला मच्‍वनी ला? वयात न्‍हय्‌न्‍हु तक छाउनीं पिने कुना ति! अनं लिपा लित हःसां ज्‍यू।” 
अथे जुयाः मिरियमयात न्‍हय्‌न्‍हु तक छाउनीं पिने कुनातल। वयात लित महतले मनूत अनं न्‍ह्यमज्‍याः। 
अनंलि इपिं हसेरोत त्‍वःताः न्‍ह्याः वन। अले पारानया मरुभूमिइ थ्‍यंकाः पाल ग्‍वयाः च्‍वन। 
