यशैया.
12.
व दिंखुन्‍हु छिमिसं थथे धाइ, “हे परमप्रभु, जिं छिगु प्रशंसा याये! छि जिनापं तंचायादीगु दु, अय्‌नं आः छिगु तं क्‍वलाय् धुंकूगु दु अले छिं जितः सान्‍त्‍वना बियादीगु दु। 
परमेश्‍वर धात्‍थें जितः उद्धार याइम्‍ह खः, जिं वय्‌कःयात विश्‍वास याये अले जि छति नं ग्‍याये मखु। परमप्रभु जिगु शक्ति व भजन खः, वय्‌कः हे जिगु निंतिं छुत्‍कारा बीम्‍ह जुयादीगु दु।” 
बुंगाःचाया लखं लसता हः थें अथे हे थ्‍व मुक्तिं यानाः छिपिं लय्‌ताइ। 
व दिंखुन्‍हु छिमिसं थथे म्‍ये हाली, “परमप्रभुयात सुभाय् ब्‍यु! अले वय्‌कःया नां घोषणा या। वय्‌कलं यानादीगु ज्‍या फुक्‍क जातितय्‌त न्‍यंकि, वय्‌कः गुलि तःधंम्‍ह खः धकाः फुक्‍कसित धयाब्‍यु! 
परमप्रभुं यानादीगु अजू चायापुगु ज्‍याया निंतिं वय्‌कःया भजन हाः। पृथ्‍वीइ च्‍वंपिं सकसिनं थ्‍व खँ न्‍यनेमा! 
सियोनय् च्‍वंपिं सकसिनं तःसलं म्‍ये हालेमा! इस्राएलया पवित्र परमेश्‍वर तःधंम्‍ह खः, अले वय्‌कः थः मनूतय् दथुइ च्‍वनादी।” 
