Psalmen.
77.
Voor muziekbegeleiding; voor Jedoetoen. Een psalm van Asaf. Luide roep ik tot Jahweh; Luide tot God, opdat Hij mij hore! 
Overdag zoek ik in mijn benauwdheid den Heer, ‘s Nachts strekken mijn handen zich uit, onvermoeid. 
Mijn ziel weigert troost: denk ik aan God, ik moet kreunen; Peins ik na, mijn geest is verslagen. 
Ik kan mijn ogen niet sluiten, En van onrust niet spreken. 
Ik denk aan de oude dagen terug, En herinner me weer de vroegere jaren; 
Ik lig er ‘s nachts over te peinzen, Te klagen, en in mijn gedachten te tobben. 
Zou de Heer dan voor altijd verstoten, En nooit genadig meer zijn; 
Zou zijn liefde voorgoed zijn verdwenen, Zijn belofte verbroken, die Hij deed van geslacht tot geslacht; 
Zou God zijn vergeten, Zich te ontfermen, Of in zijn toorn zijn hart hebben gesloten? 
Maar ik sprak: Neen, dìt werp ik ver van mij af, Dat de hand van den Allerhoogste veranderd zou zijn! 
Ik dacht dus aan uw daden, o Jahweh, Dacht terug aan uw vroegere wonderen; 
Peinsde over al uw werken, Overwoog, wat door U is verricht. 
Ja, uw weg was heilig, o God; Welke God was ontzaglijk als Jahweh! 
Gij waart de God, die wonderen wrochtte, En uw macht aan de heidenen toonde! 
Gij hebt door uw arm uw volk verlost, De zonen van Jakob en Josef! 
De wateren zagen U, o God, De wateren zagen U en beefden, Zelfs de zeeën begonnen te rillen; 
De wolken goten stromen neer, Het zwerk daverde en dreunde, Langs alle kant vlogen uw schichten rond. 
Uw donder kraakte en rolde, Uw bliksems verlichtten de wereld, De aarde rilde en beefde! 
Uw weg liep midden door de zee, Uw pad door onstuimige wateren; Toch bleven uw sporen onzichtbaar! 
Zo hebt Gij uw volk als schapen geleid, Door de hand van Moses en Aäron! 
