Psalmen.
39.
Voor muziekbegeleiding; voor Jedoetoen: een psalm van David. Ik had wel gezegd: “Goed wil ik op mijn woorden letten, Om niet te zondigen met mijn tong; Mijn mond beteugelen, Als de boze er bij staat.” 
Ik zweeg, bleef sprakeloos en stom, Hoe fel mijn smart ook mocht zijn. 
Maar nu kookt mijn hart in mijn boezem over, En als ik er aan denk, laait het vuur in mij op. Nu snik ik het uit: 
Jahweh, laat mij mijn einde maar zien; Ik wil weten, hoeveel tijd mij nog rest, En wanneer het met mij is gedaan! 
Zie, Gij hebt mijn dagen een paar handbreedten lengte gegeven, En de duur van mijn leven is voor U als niets; 
Iedere mens is enkel een zucht, En als een schaduwbeeld wandelt hij rond; Voor niets maakt hij zich druk en verzamelt zich schatten, Zonder te weten, wie ze zal krijgen. 
Wat zou ik dan nog verwachten, o Heer! Alleen op U kan ik nog hopen! 
Verlos mij van al mijn zonden, En maak mij niet tot spot voor den dwaas. 
Ik zwijg, en doe mijn mond niet open: Want Gij zelf deedt het mij aan. 
Ach, neem uw plaag van mij weg, Want ik bezwijk onder de druk van uw hand. Alleen om de zonde te straffen, 
Slaat Gij den mens, Verteert Gij als de motten zijn glorie, En is iedere mens maar een zucht. 
Jahweh, hoor mijn gebed en luister naar mijn smeken, Zwijg niet stil bij mijn tranen; Want ik ben toch uw gast, En bij U op bezoek als al mijn vaderen. 
Houd op; opdat ik nog vreugde mag hebben, Eer ik heenga, en er niet meer zal zijn! 
