1 Kronieken.
23.
Toen David oud was geworden en hoogbejaard, verhief hij zijn zoon Salomon tot koning van Israël, 
en riep alle bestuurders van Israël met de priesters en levieten bijeen. 
En toen de levieten boven de dertig jaar waren geteld, bleek het aantal mannelijke personen acht en dertigduizend te bedragen. 
En David beval, dat vier en twintigduizend van hen zouden worden belast met de dienst in het heiligdom van Jahweh, dat zesduizend zouden worden aangesteld als beambten en rechters, 
en dat vierduizend Jahweh zouden loven op de instrumenten, die hij daartoe had laten vervaardigen. 
Bovendien deelde David hen in groepen in, naar gelang ze afstamden van Gersjon, Kehat en Merari, de zonen van Levi. 
De zonen van Gersjon waren Ladan en Sjimi. 
De zonen van Ladan waren Jechiël, het opperhoofd, met Zetam en Joël, in het geheel drie; 
die van Sjimi waren Sjelomit, Chaziël en Haran, in het geheel drie. Dit waren de familiehoofden van het geslacht Ladan. 
De zonen van Sjimi waren Jáchat, Zina, Jeöesj en Beria; dit waren de zonen van Sjimi, in het geheel vier. 
Jáchat was het opperhoofd, en Zina de tweede; Jeöesj en Beria werden in hun familie als een ambtsgroep gerekend, omdat ze weinig kinderen hadden. 
De zonen van Kehat waren Amram, Jishar, Chebron en Oezziël, in het geheel vier. 
De zonen van Amram waren Aäron en Moses. Aäron zelf en zijn afstammelingen waren voor immer afgezonderd en voor de hoogheilige bediening gewijd, om voor altijd offers op te dragen aan Jahweh, Hem te dienen en in zijn Naam te zegenen. 
Moses was de man Gods, maar de zonen van Moses werden weer tot de stam der levieten gerekend. 
Het waren Gersjom en Eliézer. 
De zoon van Gersjom was Sjeboeël, een opperhoofd; 
die van Eliézer was Rechabja, eveneens een opperhoofd. Eliézer zelf had geen andere kinderen, maar Rechabja had er zeer veel. 
De zoon van Jishar was Sjelomit, een opperhoofd. 
De zonen van Chebron waren Jeri-jáhoe, het opperhoofd, Amarja, de tweede, Jachaziël de derde, Jekamam de vierde. 
De zonen van Oezziël waren Mika, het opperhoofd, en Jissji-ja, de tweede. 
De zonen van Merari waren Machli en Moesji. De zonen van Machli waren Elazar en Kisj. 
Elazar stierf zonder zonen na te laten; hij had alleen maar dochters, die door hun neven, de zonen van Kisj, werden gehuwd. 
De zonen van Moesji waren Machli, Éder en Jeremot, in het geheel drie. 
Dit waren dus de familiehoofden boven de dertig jaar van de gemonsterde levietische families, die met name en persoonlijk waren aangewezen, om de dienst te verrichten in de tempel van Jahweh. 
David bepaalde: Nu Jahweh, de God van Israël, zijn volk rust heeft geschonken, en voor altijd in Jerusalem woont, 
behoeven de levieten niet meer de tabernakel te dragen met heel zijn toebehoren voor de eredienst. 
Later werd volgens de laatste aanwijzingen van David het aantal levieten berekend van twintig jaar af en ouder. 
Nu konden zij de zonen van Aäron behulpzaam zijn bij de dienst in het huis van Jahweh, door het toezicht op de voorhoven en zalen, het rein houden van alle gewijde voorwerpen, en het verrichten van de andere werkzaamheden die in het huis Gods te doen vielen. 
Bovendien moesten ze zorgen voor de toonbroden, de meelbloem voor het spijsoffer, en de ongezuurde vladen, voor het bakwerk en de mengsels, en voor alle inhouds- en lengtematen. 
Verder moesten ze elke morgen, en ‘s avonds eveneens, gereed staan, om Jahweh lof en dank te zingen. 
Daarenboven moesten ze zorgen voor al wat er nodig was voor de brandoffers, die aan Jahweh werden opgedragen op sabbatten, nieuwe manen en hoogtijden, opdat er voortdurend zoveel aan Jahweh werden opgedragen, als voorgeschreven was. 
Zo moesten ze de dienst waarnemen bij de openbaringstent en bij het Heilige, en hun broeders, de zonen van Aäron, behulpzaam zijn bij de dienst in het huis van Jahweh. 
