Hooglied.
6.
– Waarheen is uw geliefde gegaan,o schoonste der vrouwen?Waarheen heeft uw geliefde zich gewend?Want wij willen hem met u zoeken. 
– Mijn geliefde is afgedaald naar zijn hof,naar de balsembedden,om zich te vermeien in de hoven,om leliën te plukken. 
Van mijn geliefde ben iken van mij is mijn geliefde,die te midden der leliën weidt. 
Schoon zijt gij, mijn liefste, als Tirsa,liefelijk als Jeruzalem,geducht als krijgsscharen met banieren. 
Wend uw ogen van mij af,want in verwarring brengen zij mij;uw haar is als een kudde geiten,die neergolven van Gilead. 
Uw tanden zijn als een kudde ooien,die opkomen uit het wed,alle met tweelingen,en zonder jongen is er geen. 
Als een gespleten granaatappel zijn uw slapen,door uw sluier heen. 
Zestig koninginnen zijn er,tachtig bijvrouwen,en jonkvrouwen zonder tal. 
Maar enig is zij, mijn duif, mijn volmaakte,een enige was zij voor haar moeder,een reine voor wie haar gebaard heeft.Meisjes zien haar, en prijzen haar gelukkig;koninginnen en bijvrouwen, en loven haar. 
Wie is zij, die opgaat als de dageraad,schoon als de blanke maan,stralend als de gloeiende zon,geducht als krijgsscharen? 
Naar de notenhof daalde ik afom te zien naar de bloesems van het dal,om te zien of de wijnstok botte,de granaatappelbomen bloeiden. 
– Ik kende mijzelve niet;gij hebt mij op vorstelijke wagens geplaatst. 
Wend u, wend u, gij Sulammitische,wend u, wend u, dat wij u bezien!„Wat wilt gij naar de Sulammitische zienals naar de reidans van Machanaïm?” 
