14
1 “स्त्रीको कोखबाट जन्मेको मरणशील मानिसको
आयु छोटो र दुःख-पीडाले भरिएको हुन्छ।
2 तिनीहरू फूलझैँ फक्रन्छन्, र ओइलाइहाल्छन्;
हराइजाने छायाजस्तै तिनीहरू रहिरहँदैनन्।
3 के तपाईंले त्यस्ता प्राणीहरूमा आफ्नो दृष्‍टि राख्नुहुन्छ?
के तपाईंले मलाई न्यायको लागि आफ्नो सामु ल्याउनुहुन्छ?
4 अशुद्ध वस्तुबाट कसले शुद्ध वस्तु बनाउन सक्छ र?
कसैले पनि सक्दैन!
5 हरेक व्यक्तिका दिनहरू निर्धारित छन्;
तपाईंले त्यसका महिनाहरूको संख्या तोकिदिनुभएको छ
र त्यसले पार गर्न नसक्ने सीमा राखिदिनुभएको छ।
6 यसकारण ज्यालादार मजदुरले जस्तै आफ्नो समय पूरा नगरेसम्म,
त्यसबाट आफ्नो दृष्‍टि टाढा राख्नुहोस् र त्यसलाई एकलै रहन दिनुहोस्।
7 “किनकि रूखको समेत पनि आशा हुन्छ:
त्यो काटेर ढालिए तापनि त्यो फेरि पलाउनेछ,
र त्यसका नयाँ टुसाहरू निक्लन छोड्नेछैन।
8 त्यसका जराहरू जमिनमै छिप्पिए पनि
र त्यसको ठुटो माटोमा सुके तापनि
9 पानीको गन्ध पायो भने त्यसमा फेरि पालुवा लाग्न थाल्छ,
र नयाँ बोटबिरुवामा जस्तै त्यसमा टुसा उम्रन्छ।
10 तर मानिस मरेपछि मेटिएर जान्छ;
जब उसले अन्तिम सास फेर्छ, र त्यसपछि त्यो कहाँ रहन्छ?
11 तालको पानी सुकेजस्तै,
अथवा खोलानदी सुकेर सुक्खा भएजस्तै हुन्छ,
12 त्यसरी नै मानिस मर्छ, र फेरि उठ्दैन;
जबसम्म आकाशहरू टलेर जाँदैनन्, मानिसहरू बिउँझनेछैनन्,
अथवा तिनीहरू निद्राबाट फेरि उठ्नेछैनन्।
13 “यदि तपाईंले मलाई चिहानमा लुकाइदिनुभएको भए त,
अनि तपाईंको रिस नमरेसम्म मलाई लुकाउनुभएको भए त हुनेथियो!
यदि तपाईंले, मेरो समयको सीमा तोकिदिनुभएको भए त,
अनि मलाई फेरि सम्झनुभएको भए हुनेथियो!
14 कोही मरेपछि फेरि जीवित हुन्छ र?
मेरो कठिन परिश्रम जतिसुकै लामो भए तापनि
मेरो नवीकरणको* निम्ति म प्रतीक्षा गर्नेछु।
15 तपाईंले बोलाउनुहुनेछ, र म तपाईंलाई जवाफ दिनेछु;
तपाईं आफ्नो हातले बनाउनुभएको प्राणीलाई हेर्न उत्सुक हुनुहुनेछ।
16 तब निश्‍चय नै तपाईंले मेरा पाइलाहरू गन्‍नु हुनेछ,
तर मेरो पापको हिसाबचाहिँ राख्नुहुनेछैन।
17 मेरा अपराधहरूलाई एउटा थैलीमा लाहाछाप लगाएर राख्नुहुनेछ;
तपाईंले मेरो पाप ढाकिदिनुहुनेछ।
18 “तर पर्वतहरू बिस्तारै खिइएर खसेझैँ
र चट्टान त्यसको ठाउँबाट हटेर गएझैँ,
19 पानीले ढुङ्गाहरू खियाएर लगेझैँ,
र भलबाढीले माटो बगाएर लगेझैँ,
त्यसरी नै तपाईंले मानिसको आशा नष्‍ट पारिदिनुहुन्छ।
20 तपाईंले तिनीहरूलाई एकै पटकमा सधैँको निम्ति जित्नुहुन्छ,
र तिनीहरू समाप्‍त भएर जान्छन्;
तपाईंले तिनीहरूको स्वरूपलाई कुरूप बनाइदिनुहुन्छ
र तिनीहरूलाई टाढा पठाइदिनुहुन्छ।
21 तिनीहरूका सन्तानहरूले सम्मान पाए तापनि तिनीहरूले त्यो थाहा पाउँदैनन्;
यदि तिनीहरूका सन्तानहरू होच्याइए तापनि तिनीहरूले त्यो देख्दैनन्।
22 तिनीहरूले आफ्नै शरीरको पीडा मात्र महसुस गर्छन्,
र आफ्नै लागि मात्र विलाप गर्छन्।”
* 14:14 अथवा स्वतन्त्रता