مزامیر.
147.
خداوند را سپاس باد! چه نیکوست که خدای خود را با سرود بپرستیم؛ چه لذتبخش است که او را بستاییم! 
خداوند اورشلیم را دوباره بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید. 
او دلشکستگان را شفا می‌بخشد و زخمهای ایشان را می‌بندد. 
خداوند حساب ستارگان را دارد و نام هر یک از آنها را می‌داند. 
خداوند ما بزرگ و تواناست و حکمت او بی‌انتهاست. 
او فروتنان را سرافراز می‌کند، اما روی شریران را به خاک می‌مالد. 
خداوند را با سرودهای شکرگزاری بپرستید! او را با نغمهٔ بربط ستایش کنید! 
او ابرها را بر آسمان می‌گستراند و باران را بر زمین می‌باراند و سبزه را بر کوهها می‌رویاند، 
به حیوانات غذا می‌دهد و روزی جوجه‌کلاغها را می‌رساند. 
خداوند به نیروی اسب رغبت ندارد و قدرت انسان او را خشنود نمی‌سازد؛ 
خشنودی او از کسانی است که او را گرامی می‌دارند و به محبت وی امید بسته‌اند. 
ای اورشلیم، خداوند را ستایش کن! ای صهیون، خدای خود را سپاس بگو! 
زیرا او دروازه‌هایت را محکم به روی دشمن بسته و فرزندانت را که در درون هستند برکت داده است. 
او مرزهایت را در صلح و آرامش نگه می‌دارد و تو را با بهترین نان گندم سیر می‌نماید. 
خداوند به زمین دستور می‌دهد و هر چه می‌فرماید به‌سرعت عملی می‌شود. 
او برف را مانند لحاف بر سطح زمین می‌گستراند و شبنم را همچون خاکستر همه جا پخش می‌کند. 
خداوند دانه‌های تگرگ را مانند سنگریزه فرو می‌ریزد و کیست که تاب تحمل سرمای آن را داشته باشد؟ 
سپس دستور می‌دهد و یخها آب می‌شوند؛ باد می‌فرستد و آبها جاری می‌شوند. 
او کلام خود را به یعقوب بیان کرده است، و فرایض و قوانینش را به اسرائیل. 
این کار را تنها در مورد اسرائیل انجام داده است و نه قوم دیگری؛ لذا قومهای دیگر با شریعت او آشنا نیستند. خداوند را سپاس باد! 
