ایوب.
12.
آنگاه ایوب پاسخ داد: 
آیا فکر می‌کنید عقل کل هستید؟ و اگر بمیرید حکمت هم با شما خواهد مرد؟ 
من هم مثل شما فهم دارم و از شما کمتر نیستم. کیست که این چیزهایی را که شما گفته‌اید نداند؟ 
اکنون مایه خنده دوستان خود شده‌ام زیرا خدا را می‌طلبم و انتظار پاسخ او را می‌کشم. آری، مرد درستکار و بی‌عیب مورد تمسخر واقع شده است. 
اشخاصی که آسوده هستند رنجدیدگان را اهانت می‌کنند و افتادگان را خوار می‌شمارند. 
دزدان و خدانشناسان اگرچه به قدرتشان متکی هستند و نه به خدا، ولی در امنیت و آسایشند. 
کیست که آنچه را شما می‌گویید نداند؟ حتی اگر از حیوانات و پرندگان هم بپرسید این چیزها را به شما یاد خواهند داد. اگر از زمین و دریا سؤال کنید به شما خواهند گفت که دست خداوند این همه را آفریده است. 
جان هر موجود زنده و نفس تمام بشر در دست خداست. 
درست همان‌طور که دهانم مزهٔ خوراک خوب را می‌فهمد، همچنان وقتی حقیقت را می‌شنوم گوشم آن را تشخیص می‌دهد. 
شما می‌گویید: «اشخاص پیر حکیم هستند و همه چیز را درک می‌کنند.» 
اما حکمت و قدرت واقعی از آن خداست. فقط او می‌داند که چه باید کرد. 
آنچه را که او خراب کند دوباره نمی‌توان بنا کرد. وقتی که او عرصه را بر انسان تنگ نماید، راه گریزی نخواهد بود. 
او جلوی باران را می‌گیرد و زمین خشک می‌شود. طوفانها می‌فرستد و زمین را غرق آب می‌کند. 
آری، قدرت و حکمت از آن اوست. فریب‌دهندگان و فریب‌خوردگان هر دو در دست او هستند. 
او حکمت مشاوران و رهبران را از آنها می‌گیرد و آنها را احمق می‌سازد. 
ردای پادشاهی را از تن پادشاهان درآورده، بر کمرشان بند می‌نهد و آنها را به اسارت می‌برد. 
کاهنان را پست می‌سازد و زورمندان را سرنگون می‌نماید. 
صدای سخنوران و بصیرت ریش‌سفیدان را از ایشان می‌گیرد. 
بزرگان را حقیر و صاحبان قدرت را خلع سلاح می‌سازد. 
او اسرار نهفته در تاریکی را فاش می‌سازد و تیرگی و ظلمت را به روشنایی تبدیل می‌کند. 
قومها را نیرومند می‌سازد، سپس آنها را نابود می‌کند؛ قبیله‌ها را زیاد می‌کند، سپس آنها را به اسارت می‌فرستد. 
رهبران ممالک را احمق ساخته، حیران و سرگردان رها می‌سازد 
و آنها در تاریکی مثل کورها راه می‌روند و مانند مستها تلوتلو می‌خورند. 
