امثال.
18.
آدم خودخواه خود را از دیگران کنار می‌کشد و با عقاید درستشان مخالفت می‌ورزد. 
نادان برای حکمت ارزش قائل نیست و فقط دوست دارد خود را دانا نشان دهد. 
گناه ننگ و رسوایی به بار می‌آورد. 
سخنان شخص دانا مانند اقیانوس عمیق است و مثل چشمه گوارا. 
طرفداری از مجرمی که باعث می‌شود حق بی‌گناه پایمال شود کار نادرستی است. 
سخنان شخص نادان، منجر به نزاع و کتک خوردنش می‌شود. 
زبان شخص نادان چون دامی است که او را به هلاکت می‌کشاند. 
سخنان آدم سخن‌چین مانند لقمه‌های لذیذی است که با لذت بلعیده می‌شود. 
کسی که در کار سستی می‌کند به اندازهٔ یک خرابکار مخرب است. 
اسم خداوند قلعه‌ای است محکم که شخص درستکار به آن پناه می‌برد و در امان می‌ماند. 
اما قلعۀ شخص ثروتمند، ثروت اوست که گمان می‌کند او را محافظت خواهد کرد. 
تکبر به سقوط می‌انجامد و فروتنی به سربلندی. 
چقدر زشت و ابلهانه است که انسان قبل از گوش دادن به سخنی، به آن جواب دهد. 
وقتی انسان روحیه‌اش قوی است بیماری را تحمل می‌کند، اما روحیهٔ شکسته را چه کسی می‌تواند تحمل کند؟ 
اشخاص دانا همیشه مشتاق و آماده کسب حکمتند. 
هدیه دادن راه را برای انسان باز می‌کند و او را به حضور اشخاص مهم می‌رساند. 
دلایل کسی که در دادگاه اول صحبت می‌کند به نظر درست می‌آید ولی این تا زمانی است که طرف مقابل هنوز دلایلش را ارائه نداده باشد. 
قرعه، دعوا را می‌خواباند و به منازعهٔ بین حریفان زورمند خاتمه می‌دهد. 
به دست آوردن دل برادر رنجیده، سختتر از تصرف یک شهر حصاردار است. منازعه بین دو برادر، دیوار جدایی ایجاد می‌کند. 
انسان نتیجهٔ سخنانی را که از دهانش بیرون می‌آید خواهد دید. 
مرگ و زندگی در قدرت زبان است؛ کسانی که دوست می‌دارند حرف بزنند، عواقب سخنانشان را خواهند دید. 
وقتی مردی همسری پیدا می‌کند نعمتی می‌یابد. آن زن برای او برکتی است از جانب خداوند. 
درخواست فقرا با التماس توأم است و پاسخ ثروتمندان با خشونت. 
هستند دوستانی که انسان را به نابودی می‌کشند، اما دوستی هم هست که از برادر نزدیکتر است. 
