مزامیر.
94.
ای خداوند، ای خدای انتقام گیرنده، قدرتت را نشان بده. 
ای داور جهان، برخیز و متکبران را به سزای اعمالشان برسان. 
گناهکاران تا به کی پیروز و سرافراز خواهند بود؟ 
همهٔ بدکاران، گستاخ و ستمگر هستند و حرفهای ناروا می‌زنند. 
قوم تو را از بین می‌برند و بر بندگانت ظلم می‌کنند. 
بیوه‌زنان و غریبان و یتیمان را می‌کشند. 
این ستمکاران می‌گویند: «خداوند ما را نمی‌بیند و خدای یقعوب متوجهٔ کارهای ما نمی‌شود.» 
ای قوم من، چرا اینقدر نادان هستید؟ کِی عاقل خواهید شد؟ 
آیا خدا که به ما گوش داده است، خودش نمی‌شنود؟ او که به ما چشم داده است، آیا نمی‌بیند؟ 
او که همهٔ قومها را مجازات می‌کند، آیا شما را مجازات نخواهد کرد؟ او که همه چیز را به انسان می‌آموزد، آیا نمی‌داند که شما چه می‌کنید؟ 
خداوند از افکار انسان آگاه است و می‌داند که آنها پوچ و بی‌ارزش‌اند. 
خوشا به حال کسی که تو، ای خداوند، او را تأدیب می‌کنی و قوانین خود را به او می‌آموزی. 
چنین شخصی، در روزهایی که تو گناهکاران را گرفتار می‌سازی و نابود می‌کنی، آسوده‌خاطر و در امان خواهد بود. 
خداوند قوم برگزیدهٔ خود را ترک نخواهد کرد و ایشان را از یاد نخواهد برد. 
بار دیگر داوری از روی عدل و انصاف اجرا خواهد شد و همهٔ درستکاران از آن پشتیبانی خواهند کرد. 
کیست که به طرفداری از من برخیزد و در مقابل گناهکاران ایستادگی کند؟ چه کسی حاضر است با من علیه بدکاران بجنگد؟ 
اگر خداوند مددکار من نمی‌بود به‌زودی از بین می‌رفتم. 
وقتی فریاد زدم که پاهایم می‌لغزند! تو، ای خداوند پر محبت، به فریادم رسیدی و دست مرا گرفتی. 
هنگامی که فکرم ناراحت و دلم بی‌قرار است، ای خداوند، تو مرا دلداری می‌دهی و به من آسودگی خاطر می‌بخشی. 
آیا حکمرانان شرور از حمایت تو برخوردار خواهند بود که به نام قانون هر نوع ظلمی را مرتکب می‌شوند؟ 
آنها علیه درستکاران توطئه می‌چینند و بی‌گناهان را به مرگ محکوم می‌کنند. 
اما خداوند صخره و پناهگاه من است و مرا از هر گزندی حفظ می‌کند. 
خداوند، شریران و بدکاران را به سزای اعمالشان خواهد رسانید و آنها را از بین خواهد برد. آری، خداوند، خدای ما، ایشان را نابود خواهد کرد. 
