ایوب.
28.
مردم می‌دانند چگونه نقره را از معدن استخراج نمایند، طلا را تصفیه کنند، 
آهن را از زمین بیرون آورند و مس را از سنگ جدا سازند. 
آنها می‌دانند چطور معادن تاریک را روشن کنند و در جستجوی سنگهای معدن تا عمقهای تاریک زمین فرو روند. 
آنها در نقاطی دور دست، جایی که پای بشری بدان راه نیافته، در دل زمین نقب می‌زنند و از طنابها آویزان شده، به عمق معادن می‌روند. 
مردم می‌دانند چگونه از روی زمین غذا تهیه کنند، در حالی که در زیر پوستهٔ همین زمین، آتش نهفته است. 
آنها می‌دانند چگونه از سنگهای آن یاقوت و طلا به دست بیاورند. 
حتی پرندگان شکاری راه معادن را نمی‌دانند و چشم هیچ عقابی آن را نمی‌تواند ببیند؛ 
پای شیر یا جانور درندهٔ دیگری به این معادن نرسیده است؛ 
ولی مردم می‌دانند چطور سنگهای خارا را تکه‌تکه نموده، کوهها را از بیخ و بن برکنند، 
صخره‌ها را بشکافند و به سنگهای قیمتی دست یابند. 
آنها حتی سرچشمهٔ رودها را کاوش می‌کنند و گنجهای مخفی از آن بیرون می‌آورند. 
مردم همهٔ اینها را می‌دانند، ولی نمی‌دانند فهم و حکمت را در کجا بیابند. 
حکمت در بین انسانها پیدا نمی‌شود و هیچ‌کس ارزش آن را نمی‌داند. 
اقیانوسها می‌گویند: «در اینجا حکمت نیست.» و دریاها جواب می‌دهند: «در اینجا هم نیست.» 
حکمت را با طلا و نقره نمی‌توان خرید، 
و نه با طلای خالص و سنگهای قیمتی. 
حکمت از طلا و الماس بسیار گرانبهاتر است و آن را نمی‌توان با جواهرات خریداری کرد. 
مرجان و بلور در برابر حکمت هیچ ارزشی ندارند. قیمت آن از لعل بسیار گرانتر است. 
نه می‌توان آن را با زبرجد مرغوب خرید و نه با طلای ناب. 
پس حکمت را از کجا می‌توان به دست آورد؟ در کجا پیدا می‌شود؟ 
زیرا از چشمان تمامی افراد بشر پنهان است. حتی از چشمان تیزبین پرندگان هوا نیز مخفی است؛ 
هلاکت و مرگ می‌گویند: «ما فقط شایعاتی در مورد مکان حکمت شنیده‌ایم.» 
فقط خدا می‌داند که حکمت را کجا می‌توان پیدا کرد؛ 
زیرا او تمامی زمین را زیر نظر دارد و آنچه را که در زیر آسمان است مشاهده می‌کند. 
او باد را به حرکت درمی‌آورد و حدود اقیانوسها را تعیین می‌کند. 
به باران فرمان می‌دهد که ببارد و مسیر برق آسمان را تعیین می‌کند. 
پس او می‌داند حکمت کجاست. او آن را آزمایش کرده و تأیید نموده است، 
و به افراد بشر می‌گوید: «بدانید که ترس از خداوند، حکمت واقعی، و دوری نمودن از شرارت، فهم حقیقی می‌باشد.» 
