مزامیر.
21.
برای رهبر سرایندگان. مزمور داوود. ای خداوند، پادشاه از قوتی که به او داده‌ای شادی می‌کند و از پیروزی‌ای که به او بخشیده‌ای شادمان است. 
تو آرزوی دل او را برآوردی و هر چه از تو خواسته از او دریغ نداشتی. 
تو با برکات نیکو، به استقبالش رفتی و تاجی از طلای ناب بر سرش نهادی. 
از تو حیات خواست، به او دادی و بقا و طول عمر به او بخشیدی. 
شکوه و عظمت او به خاطر پیروزی‌ای است که تو به او بخشیده‌ای. تو به او عزت و احترام داده‌ای. 
او را تا ابد با برکاتت پر ساخته‌ای و با حضورت او را شاد گردانیده‌ای. 
پادشاه بر خداوند توکل دارد. محبت خدای متعال او را از لغزیدن حفظ خواهد کرد. 
پادشاه بر همهٔ دشمنانش غلبه خواهد یافت. 
او وقتی بیاید مانند آتش مشتعل مخالفانش را نابود خواهد کرد. آتش خشم خداوند، دشمنان پادشاه را خواهد بلعید؛ 
و نسل آنها را از روی زمین نابود خواهد ساخت. 
آنها بر ضد پادشاه قیام کردند و نقشه‌های پلید کشیدند، اما موفق نشدند. 
او با تیر و کمان آنها را هدف قرار خواهد داد و ایشان برگشته، پا به فرار خواهند گذاشت. 
ای خداوند، به خاطر قدرتت تو را ستایش می‌کنیم و عظمت تو را می‌سراییم. 
