ایوب.
21.
آنگاه ایوب پاسخ داد: 
به من گوش دهید! تنها تسلی‌ای که می‌توانید به من بدهید این است که بگذارید حرفم را بزنم. پس از آن اگر خواستید، باز هم مرا مسخره کنید. 
من از خدا شکایت دارم، نه از انسان. بی‌تابی من به همین دلیل است. 
به من نگاه کنید و از تعجب دست روی دهان بگذارید و سکوت نمایید. 
وقتی این را به یاد می‌آورم، از ترس به لرزه می‌افتم. 
چرا بدکاران تا سن پیری و کهولت زنده می‌مانند و کامیاب می‌شوند؟ 
فرزندان و نوه‌هایشان بزرگ می‌شوند و دورشان را می‌گیرند. 
خانه‌های آنها از هر خطری در امان است و خدا ایشان را مجازات نمی‌کند. 
گله‌های آنها زاد و ولد می‌کنند و زیاد می‌شوند. 
فرزندانشان از خوشحالی مانند گوسفندان جست و خیز می‌کنند و می‌رقصند 
و با نوای دف و بربط آواز می‌خوانند و با صدای نی به شادی می‌پردازند. 
آنها روزهای خود را در سعادتمندی به سر می‌برند و راحت می‌میرند، 
در حالی که هرگز طالب خدا نبوده‌اند و نخواسته‌اند راههای خدا را بشناسند. 
شریران می‌گویند: «قادر مطلق کیست که او را عبادت نماییم؟ چه فایده اگر دست دعا به سویش دراز کنیم؟» 
گناهکاران به هر کاری دست بزنند موفق می‌شوند! ولی من نمی‌خواهم با آنها سروکار داشته باشم. 
تا به حال چند بار اتفاق افتاده که چراغ بدکاران خاموش شود و آنها به بدبختی دچار گردند؟ و یا چند بار اتفاق افتاده که خدا آنها را مجازات کند، 
و ایشان را مثل کاه در برابر باد و مانند خاک در برابر طوفان پراکنده سازد؟ 
ولی شما می‌گویید: «خدا فرزندان مرد شرور را مجازات می‌کند!» اما من می‌گویم که خدا باید خود شرور را مجازات کند! بگذار مزهٔ مجازات را خودش بچشد! 
بله، بگذار مرد شرور خودش به سزای اعمالش برسد و پیالهٔ خشم خدای قادر مطلق را سر بکشد. 
وقتی انسان می‌میرد دیگر چه احساسی می‌تواند دربارهٔ خانواده‌اش داشته باشد؟ 
کیست که بتواند به خدا چیزی بیاموزد؟ حتی خردمندان را او داوری می‌کند. 
او از یک سو اشخاص قوی و سالم، مرفه و ثروتمند را هلاک می‌کند 
و از سوی دیگر کسانی را که در شدت فقر و تنگدستی به سر می‌برند و در زندگی هرگز طعم خوشی را نچشیده‌اند از بین می‌برد. 
هر دو دسته در خاک دفن می‌شوند و کرمها بدن آنها را می‌خورند. 
از افکارتان و نقشه‌هایی که برای آزار من می‌کشید آگاه هستم. 
می‌خواهید بگویید: «اشخاص ثروتمند و شرور برای گناهانشان دچار بلا و بدبختی شده‌اند.» 
ولی من می‌گویم: «از هر فرد دنیا دیده‌ای که بپرسید خواهد گفت 
که آدم بدکار معمولاً در روز بلا و مصیبت در امان است و جان به در می‌برد. هیچ‌کس مرد شرور را رو در رو متهم نمی‌کند و کسی وی را به سزای اعمالش نمی‌رساند. حتی بعد از مرگش او را با احترام به خاک می‌سپارند و بر سر قبرش نگهبان قرار می‌دهند؛ 
بسیاری در مراسم تدفین او شرکت می‌کنند و با خاک نرم او را می‌پوشانند.» 
شما چگونه می‌توانید با این یاوه‌گویی‌ها و دروغها مرا دلداری دهید؟ 
