مزامیر.
89.
قصیدۀ ایتانِ اِزراحی. ای خداوند، محبت تو را همواره خواهم ستود و با زبان خود پیوسته از وفاداری تو سخن خواهم گفت، 
زیرا محبت تو همیشگی است و وفاداری تو چون آسمانها پایدار است. 
تو با خادم برگزیده‌ات داوود عهد بسته‌ای و وعده کرده‌ای که 
تخت سلطنت او را تا ابد، نسل اندر نسل، پایدار خواهی داشت. 
خداوندا، آسمانها از کارهای شگفت‌انگیز تو تعریف می‌کنند و امانت و وفاداری تو را می‌ستایند. 
در آسمانها کیست که با تو، ای خداوند، برابری کند؟ در میان موجودات آسمانی چه کسی را می‌توان به تو تشبیه کرد؟ 
تو در میان مقدّسین مورد ستایش هستی؛ آنان با ترس و احترام گرداگرد تو ایستاده‌اند. 
ای یهوه، خدای لشکرهای آسمان، کیست مانند تو؟ تو در قدرت و امانت بی‌نظیری! 
بر امواج دریاها مسلط هستی و طغیان آنها را آرام می‌گردانی. 
تو مصر را در هم کوبیدی و با دست توانای خود دشمنانت را تار و مار ساختی. 
آسمانها و زمین و هر آنچه در جهان است از آن تو می‌باشند؛ زیرا تو آنها را آفریده‌ای. 
شمال و جنوب را تو به وجود آورده‌ای. کوه تابور و حرمون، مظهر قدرت تو می‌باشند. 
دست تو بسیار تواناست. تو خدای متعال هستی. 
فرمانروایی تو بر اساس عدل و انصاف است. در تمام کارهایت محبت و وفاداری مشاهده می‌شود. 
خوشا به حال مردمی که می‌دانند چگونه تو را تحسین و تمجید کنند، زیرا آنها در نور حضورت راه خواهند رفت. 
آنها تمام روز به نام تو شادی می‌کنند و به سبب عدالت تو سربلند می‌باشند. 
تو به ما قدرت می‌بخشی و به لطف خویش ما را پیروز و سرافراز می‌گردانی. 
ای خداوند، تو از ما حمایت کردی؛ ای خدای مقدّس اسرائیل، تو به ما پادشاه بخشیدی. 
در عالم رویا با نبی خود سخن گفتی و فرمودی: «در میان اسرائیل جوانی را برگزیده‌ام و او را سرافراز نموده‌ام تا پادشاه شود؛ 
او خدمتگزار من داوود است. من او را با روغن مقدّس مسح کرده‌ام 
و او را پایدار و توانا خواهم ساخت. 
دشمنانش بر او پیروز نخواهند شد و آسیبی از مخالفانش به او نخواهد رسید. 
در برابر چشمان وی بدخواهانش را از بین خواهم برد و آنانی را که از او نفرت داشته باشند هلاک خواهم نمود. 
از وفاداری و محبت من برخوردار خواهد بود و من او را پیروز و سرافراز خواهم ساخت. 
قلمرو فرمانروایی او را از دریای بزرگ تا رود فرات وسعت خواهم بخشید. 
او مرا پدر خود و خدا و صخرهٔ نجات خویش خواهد خواند. 
من نیز با او چون پسر ارشد خویش رفتار خواهم کرد و او را برتر از تمام پادشاهان جهان خواهم ساخت. 
محبت خود را هرگز از او دریغ نخواهم داشت، زیرا عهد من با او عهدی ابدی می‌باشد. 
نسل او را تا ابد باقی خواهم گذاشت و سلطنت او جاودانی خواهد بود. 
«اما اگر فرزندانش از دستورهای من سرپیچی کنند و احکام مرا بشکنند، 
اگر فرایض مرا زیر پا بگذارند، و احکام مرا نگاه ندارند، 
آنگاه ایشان را تنبیه خواهم نمود. 
با این حال او را از محبت خود محروم نخواهم کرد و نسبت به قولی که داده‌ام، وفادار خواهم ماند. 
آری، عهد خود را نخواهم شکست و آنچه را که گفته‌ام تغییر نخواهم داد. 
یک بار به داوود به نام مقدّس خود وعده دادم و هرگز آن را باطل نخواهم کرد 
که نسل او تا ابد باقی خواهد ماند و سلطنت وی تا زمانی که خورشید بدرخشد دوام خواهد داشت 
و مانند ماه که شاهد باوفایی در آسمان است، پایدار خواهد بود.» 
اما ای خداوند، تو بر پادشاه برگزیدهٔ خود غضبناکی و او را ترک کرده‌ای. 
آیا عهد خود را با خدمتگزار خویش باطل نموده‌ای؟ تو تاج او را بر زمین انداخته‌ای و آن را بی‌حرمت ساخته‌ای! 
حصار شهر او را شکسته‌ای و قلعه‌هایش را خراب کرده‌ای. 
هر که از راه می‌رسد اموال او را غارت می‌کند. او نزد همسایگان خود رسوا شده است. 
دشمنانش را بر او پیروز ساخته‌ای. 
شمشیر او را کند کرده‌ای. در جنگ به او کمک نکرده‌ای. 
تخت سلطنتش را واژگون ساخته، به شکوه و عظمتش خاتمه داده‌ای. 
پیری زودرس به سراغش فرستاده‌ای و نزد همه رسوایش کرده‌ای. 
ای خداوند، تا به کی روی خود را پنهان می‌کنی؟ آیا تا ابد خشم تو چون آتش افروخته خواهد بود؟ 
به یاد آور که عمر انسان چقدر کوتاه است. تو همهٔ انسانها را فناپذیر آفریده‌ای. 
کیست که بتواند نمیرد و تا ابد زنده بماند؟ 
ای خداوند، کجاست محبت نخستین تو؟ کجاست وعدهٔ محبت تو که در نهایتِ وفاداری به داوود دادی؟ 
ببین مردم چگونه مرا ملامت می‌کنند. بار ملامتهای آنها را بر دوش می‌کشم. 
دشمنانت پادشاه برگزیده‌ات را ریشخند می‌کنند و هر جا پای می‌نهد به او توهین می‌کنند. 
شکر و سپاس بر نام خداوند تا ابد! آمین! آمین! 
