\NormalFont\ShortTitle{II Samuela}

{\MT II Księga Samuela



\par }\ChapOne{1}{\MM \VerseOne{1}Po śmierci Saula, gdy Dawid po rozgromieniu Amalekitów wrócił i zatrzymał się w Siklag przez dwa dni;


\par }{\MM \VS{2}Trzeciego dnia pewien człowiek przybył z obozu Saula z podartymi szatami i z prochem na głowie. Gdy przyszedł do Dawida, padł na ziemię i pokłonił
{\ADD{mu}} się.


\par }{\MM \VS{3}Dawid zapytał go: Skąd przybywasz? Odpowiedział mu: Uciekłem z obozu Izraela.


\par }{\MM \VS{4}Dawid znowu zapytał: Co się stało? Proszę, powiedz mi. Odpowiedział: Lud uciekł z pola bitwy, a wielu ludzi padło i poległo, także Saul i jego syn Jonatan polegli.


\par }{\MM \VS{5}Wtedy Dawid zapytał młodzieńca, który mu to powiedział: Skąd wiesz, że Saul i jego syn Jonatan umarli?


\par }{\MM \VS{6}Młodzieniec, który mu to oznajmił, odpowiedział: Przypadkiem znalazłem się na górze Gilboa, a oto Saul opierał się na swojej włóczni, a rydwany i jeźdźcy doganiali go.


\par }{\MM \VS{7}Kiedy obejrzał się i zobaczył mnie, zawołał na mnie. Odpowiedziałem: Oto jestem.


\par }{\MM \VS{8}I zapytał mnie: Kim jesteś? Odpowiedziałem mu: Jestem Amalekitą.


\par }{\MM \VS{9}Wtedy powiedział mi: Stań, proszę, nade mną i zabij mnie, bo ogarnęła mnie udręka, a moje życie
{\ADD{jest}} jeszcze we mnie.


\par }{\MM \VS{10}Stanąłem więc nad nim i zabiłem go, bo wiedziałem, że nie przeżyje po swoim upadku. Potem wziąłem koronę, która
{\ADD{była}} na jego głowie, oraz naramiennik, który
{\ADD{miał}} na ramieniu, i przyniosłem je tutaj do swojego pana.


\par }{\MM \VS{11}Wtedy Dawid chwycił swoje szaty i rozdarł je,
{\ADD{tak uczynili}} również wszyscy ludzie, którzy z nim byli.


\par }{\MM \VS{12}Lamentowali i płakali, i pościli aż do wieczora po Saulu i jego synu Jonatanie, po ludzie PANA i po domu Izraela, że padli od miecza.


\par }{\MM \VS{13}I Dawid zapytał młodzieńca, który mu
{\ADD{to}} powiedział: Skąd jesteś? Odpowiedział: Jestem synem przybysza, Amalekity.


\par }{\MM \VS{14}Dawid znowu zapytał go: Jakże nie bałeś się wyciągnąć swej ręki, aby zabić pomazańca PANA?


\par }{\MM \VS{15}Następnie Dawid zawołał jednego ze sług i rozkazał: Podejdź i zabij go. Ten uderzył go
{\ADD{tak}}, że umarł.


\par }{\MM \VS{16}Dawid powiedział do niego: Twoja krew na twoją głowę, bo twoje usta świadczyły przeciw tobie, gdy mówiły: Zabiłem pomazańca PANA.


\par }{\MM \VS{17}Wtedy Dawid podniósł lament nad Saulem i jego synem Jonatanem;


\par }{\MM \VS{18}Polecił także, aby synów Judy uczono
{\ADD{strzelać}} z łuku. Oto co napisane jest w księdze Jaszara:


\par }{\MM \VS{19}Piękno Izraela poległo na twoich wzgórzach. Jakże padli mocarze!


\par }{\MM \VS{20}Nie opowiadajcie o tym w Gat ani nie rozgłaszajcie
{\ADD{tego}} po ulicach w Aszkelonie, aby się nie cieszyły córki Filistynów, by się nie radowały córki nieobrzezanych.


\par }{\MM \VS{21}O góry Gilboa! Niech nie
{\ADD{pada}} na was ani rosa, ani deszcz i niech tam nie
{\ADD{będzie}} pól żyznych. Tam bowiem została skalana tarcza mocarzy, tarcza Saula,
{\ADD{jakby}} nie była namaszczona oliwą.


\par }{\MM \VS{22}Od krwi zabitych, od tłuszczu mocarzy nie cofał się łuk Jonatana, a miecz Saula nie wracał daremnie.


\par }{\MM \VS{23}Saul i Jonatan, ukochani i mili za życia, a w śmierci nie byli rozdzieleni, szybsi od orłów, silniejsi od lwów.


\par }{\MM \VS{24}Córki Izraela, płaczcie nad Saulem, który was przyodziewał w piękny szkarłat i który włożył złote klejnoty na wasze szaty.


\par }{\MM \VS{25}Jakże padli mocarze pośród bitwy! Jonatanie, na twych wzgórzach zostałeś zabity.


\par }{\MM \VS{26}Żal mi ciebie, mój bracie, Jonatanie. Byłeś mi bardzo miły. Twoja miłość była dla mnie cenniejsza niż miłość kobiety.


\par }{\MM \VS{27}Jakże padli mocarze i przepadły narzędzia wojny!




\par }\Chap{2}{\MM \VerseOne{1}Po tym wydarzeniu Dawid zapytał PANA: Czy mam iść do któregoś z miast Judy? PAN mu odpowiedział: Idź. I Dawid zapytał: Dokąd mam pójść? Odpowiedział: Do Hebronu.


\par }{\MM \VS{2}Dawid wyruszył więc tam razem ze swoimi dwiema żonami: Achinoam Jizreelitką i Abigail,
{\ADD{dawną}} żoną Nabala z Karmelu.


\par }{\MM \VS{3}Dawid zabrał także ludzi, którzy z nim byli, każdego z jego rodziną. I zamieszkali w miastach Hebronu.


\par }{\MM \VS{4}Wtedy przyszli mężczyźni Judy i namaścili tam Dawida na króla nad domem Judy. Wówczas też doniesiono Dawidowi, że to mieszkańcy Jabesz-Gilead pogrzebali Saula.


\par }{\MM \VS{5}Dawid wyprawił więc posłańców do mieszkańców Jabesz-Gilead z takim przesłaniem: Błogosławieni jesteście przez PANA, ponieważ okazaliście tę łaskę swemu panu Saulowi i pogrzebaliście go.


\par }{\MM \VS{6}Niech teraz PAN okaże wam łaskę i prawdę, a ja też odwdzięczę się wam za to dzieło dobroci, którego dokonaliście.


\par }{\MM \VS{7}Teraz więc niech wasze ręce się umocnią i bądźcie dzielni, bo choć umarł wasz pan Saul, to mnie dom Judy namaścił na króla nad sobą.


\par }{\MM \VS{8}Lecz Abner, syn Nera, dowódca wojsk Saula, wziął Iszboszeta, syna Saula, i przyprowadził go do Machanaim;


\par }{\MM \VS{9}I ustanowił go królem nad Gileadem, Aszerem, Jizreelem, Efraimem, Beniaminem i całym Izraelem.


\par }{\MM \VS{10}Iszboszet, syn Saula, miał czterdzieści lat, kiedy zaczął królować nad Izraelem, a panował dwa lata. Tylko dom Judy poszedł za Dawidem.


\par }{\MM \VS{11}A okres, w którym Dawid był królem w Hebronie nad domem Judy, wynosił siedem lat i sześć miesięcy.


\par }{\MM \VS{12}Potem Abner, syn Nera, i słudzy Iszboszeta, syna Saula, wyruszyli z Machanaim do Gibeonu.


\par }{\MM \VS{13}Także Joab, syn Serui, wraz ze sługami Dawida wyruszyli i spotkali się przy stawie gibeońskim. Jedni zatrzymali się po jednej stronie stawu, a drudzy po drugiej stronie stawu.


\par }{\MM \VS{14}Wtedy Abner zawołał do Joaba: Niech teraz wstaną młodzieńcy i niech się bawią przed nami. I Joab odpowiedział: Niech wstaną.


\par }{\MM \VS{15}Wstali więc i wystąpiła liczba dwunastu Beniaminitów ze strony Iszboszeta, syna Saula, i dwunastu spośród sług Dawida.


\par }{\MM \VS{16}Każdy pochwycił swego przeciwnika za głowę i
{\ADD{utopił}} swój miecz w jego boku, tak że padli razem. Dlatego miejsce to nazwano Helkatassurym, leży ono w Gibeonie.


\par }{\MM \VS{17}W tym dniu rozgorzała bardzo zacięta walka. Abner i wojownicy Izraela zostali pokonani przez sługi Dawida.


\par }{\MM \VS{18}Byli tam również trzej synowie Serui: Joab, Abiszaj i Asahel. Asahel
{\ADD{był}} szybkonogi jak dzika sarna.


\par }{\MM \VS{19}I Asahel ruszył w pogoń za Abnerem, i nie zbaczał ani w prawo, ani w lewo w tym pościgu za Abnerem.


\par }{\MM \VS{20}A kiedy Abner obejrzał się za siebie, zapytał: Czy to ty jesteś, Asahelu? A on mu odpowiedział: To ja.


\par }{\MM \VS{21}Wtedy Abner powiedział mu: Skręć w prawo albo w lewo i schwytaj sobie jednego z młodzieńców, i zabierz sobie jego zbroję. Lecz Asahel nie chciał od niego odstąpić.


\par }{\MM \VS{22}Abner ponownie więc powiedział do Asahela: Odstąp ode mnie. Czemu miałbym cię powalić na ziemię? Jakże mógłbym wtedy podnieść swoją twarz na Joaba, twego brata?


\par }{\MM \VS{23}Gdy jednak nie chciał odstąpić, Abner uderzył go końcem włóczni pod piąte
{\ADD{żebro}}, tak że włócznia wyszła z drugiej strony. Padł tam i umarł na miejscu, a wszyscy, którzy przychodzili do tego miejsca, gdzie Asahel padł i umarł, przystawali.


\par }{\MM \VS{24}Lecz Joab i Abiszaj rzucili się w pogoń za Abnerem. I gdy zachodziło słońce, dotarli do wzgórza Amma, które leży naprzeciw Giach, przy drodze na pustynię Gibeon.


\par }{\MM \VS{25}Wtedy synowie Beniamina zebrali się wokół Abnera, utworzyli jeden oddział i stanęli na szczycie pewnego wzgórza.


\par }{\MM \VS{26}I Abner zawołał do Joaba: Czy miecz będzie pożerał na zawsze? Czy nie wiesz, że koniec będzie gorzki? Kiedy wreszcie powiesz ludowi, aby zawrócił od ścigania swych braci?


\par }{\MM \VS{27}Joab odpowiedział: Jak żyje Bóg, gdybyś się nie odezwał, to dopiero rano lud odstąpiłby, każdy od ścigania swego brata.


\par }{\MM \VS{28}Joab zadął więc w trąbę i cały lud zatrzymał się, i nie ścigał dalej Izraela ani nie wznowiono walki.


\par }{\MM \VS{29}A Abner i jego ludzie szli całą noc przez step, przeprawili się przez Jordan i przeszli przez cały Bitron, aż dotarli do Machanaim.


\par }{\MM \VS{30}Joab zaś, gdy zawrócił z pościgu za Abnerem, zebrał cały lud, a ze sług Dawida zabrakło dziewiętnastu mężczyzn oraz Asahela.


\par }{\MM \VS{31}Słudzy Dawida natomiast tak pobili ludzi z Beniamina i spośród Abnera, że zmarło trzystu sześćdziesięciu mężczyzn.


\par }{\MM \VS{32}Następnie zabrali Asahela i pogrzebali go w grobie jego ojca, w Betlejem. Potem Joab i jego ludzie szli całą noc i o świcie
{\ADD{dotarli}} do Hebronu.




\par }\Chap{3}{\MM \VerseOne{1}A wojna między domem Saula a domem Dawida trwała długo. Dawid jednak stawał się mocniejszy, a dom Saula stawał się coraz słabszy.


\par }{\MM \VS{2}I Dawidowi w Hebronie urodzili się synowie. Jego pierworodnym był Amnon z Achinoam Jizreelitki;


\par }{\MM \VS{3}Drugim był Kilab z Abigail,
{\ADD{dawnej}} żony Nabala z Karmelu, trzecim – Absalom, syn Maaki, córki Talmaja, króla Geszur;


\par }{\MM \VS{4}Czwartym
{\ADD{był}} Adoniasz, syn Chaggity, piątym – Szefatiasz, syn Abitali;


\par }{\MM \VS{5}I szóstym
{\ADD{był}} Jitream z Egli, żony Dawida. Ci urodzili się Dawidowi w Hebronie.


\par }{\MM \VS{6}I dopóki trwała wojna między domem Saula a domem Dawida, Abner wzmacniał się w domu Saula.


\par }{\MM \VS{7}A Saul miał nałożnicę, której na imię
{\ADD{było}} Rispa, córkę Aji.
{\ADD{Iszboszet}} zapytał Abnera: Czemu wszedłeś do nałożnicy mego ojca?


\par }{\MM \VS{8}Wtedy Abner bardzo się rozgniewał z powodu słów Iszboszeta i powiedział: Czy jestem głową psa? Dziś okazałem przeciw Judzie miłosierdzie domowi Saula, twego ojca, jego braciom i przyjaciołom, i nie wydałem cię w ręce Dawida, a ty dziś obciążasz mnie winą z powodu tej kobiety.


\par }{\MM \VS{9}Niech Bóg to uczyni Abnerowi i do tego dorzuci, jeśli nie dokonam tego, co PAN przysiągł Dawidowi;


\par }{\MM \VS{10}Aby przenieść królestwo z domu Saula i umocnić tron Dawida nad Izraelem i nad Judą, od Dan aż do Beer-Szeby.


\par }{\MM \VS{11}I nie mógł odpowiedzieć Abnerowi ani słowa, bo się go bał.


\par }{\MM \VS{12}Wtedy Abner wyprawił posłańców do Dawida, aby powiedzieli w jego imieniu: Czyja
{\ADD{jest}} ziemia? I żeby mówili: Zawrzyj ze mną przymierze, a oto moja ręka będzie z tobą, by sprowadzić do ciebie cały Izrael.


\par }{\MM \VS{13}Odpowiedział: Dobrze, zawrę z tobą przymierze. Ale żądam od ciebie jednej rzeczy: Nie zobaczysz mojej twarzy, dopóki nie przyprowadzisz do mnie Mikal, córki Saula, gdy przyjdziesz mnie zobaczyć.


\par }{\MM \VS{14}I Dawid wyprawił posłańców do Iszboszeta, syna Saula, żądając: Oddaj mi moją żonę Mikal, którą poślubiłem sobie za sto napletków filistyńskich.


\par }{\MM \VS{15}Iszboszet posłał więc
{\ADD{po nią}} i zabrał ją od męża, Paltiela, syna Lajisza.


\par }{\MM \VS{16}Jej mąż szedł z nią i płakał, idąc za nią aż do Bachurim. Wtedy Abner powiedział do niego: Idź, wracaj. I wrócił.


\par }{\MM \VS{17}Potem Abner prowadził rozmowy ze starszymi Izraela: Już dawno chcieliście, aby Dawid był królem nad wami.


\par }{\MM \VS{18}Teraz więc uczyńcie
{\ADD{to}}. PAN bowiem powiedział o Dawidzie tak: Przez rękę swojego sługi Dawida wybawię swój lud Izraela z ręki Filistynów i z ręki wszystkich jego wrogów.


\par }{\MM \VS{19}Abner powiedział to samo do uszu Beniaminitów. Potem Abner poszedł, aby zawiadomić Dawida w Hebronie o wszystkim, co wydało się słuszne Izraelowi i całemu domowi Beniamina.


\par }{\MM \VS{20}A gdy Abner przybył wraz z dwudziestoma mężczyznami do Dawida do Hebronu, Dawid wyprawił ucztę dla Abnera i dla mężczyzn, którzy z nim byli.


\par }{\MM \VS{21}Wtedy Abner powiedział do Dawida: Wstanę i pójdę, aby zgromadzić przy królu, moim panu, cały Izrael, żeby zawarli z tobą przymierze i żebyś królował nad wszystkim, czego pragnie twoja dusza. Potem Dawid odprawił Abnera, który poszedł w pokoju.


\par }{\MM \VS{22}A oto słudzy Dawida wraz z Joabem wracali z wyprawy, przynosząc ze sobą obfity łup. Abnera zaś już nie było u Dawida w Hebronie, gdyż go odprawił, i tamten odszedł w pokoju.


\par }{\MM \VS{23}Kiedy przybył Joab wraz z całym wojskiem, które z nim było, doniesiono Joabowi: Abner, syn Nera, przyszedł do króla, lecz on go odprawił, i tamten odszedł w pokoju.


\par }{\MM \VS{24}Joab przyszedł więc do króla i zapytał: Cóż uczyniłeś? Oto przyszedł do ciebie Abner. Dlaczego go odprawiłeś, aby mógł odejść?


\par }{\MM \VS{25}Znasz Abnera, syna Nera,
{\ADD{wiesz}}, że przyszedł cię zdradzić i poznać twoje wyjścia i wejścia, i dowiedzieć się o wszystkim, co czynisz.


\par }{\MM \VS{26}Wtedy Joab wyszedł od Dawida i wyprawił posłańców za Abnerem, którzy zawrócili go od studni Sira. Dawid zaś o tym nie wiedział.


\par }{\MM \VS{27}A gdy Abner wrócił do Hebronu, Joab odprowadził go na bok do bramy, aby z nim porozmawiać po cichu, i tam przebił go pod piątym żebrem, tak że umarł, za krew swego brata Asahela.


\par }{\MM \VS{28}Kiedy Dawid usłyszał o tym później, powiedział: Ja i moje królestwo jesteśmy niewinni przed PANEM na wieki za krew Abnera, syna Nera.


\par }{\MM \VS{29}Niech ona spadnie na głowę Joaba i na cały dom jego ojca i niech nie braknie w domu Joaba człowieka cierpiącego na wyciek ani trędowatego, ani chodzącego o lasce, ani upadającego od miecza, ani niemającego chleba.


\par }{\MM \VS{30}Tak to Joab i jego brat Abiszaj zabili Abnera za to, że on zabił ich brata Asahela w bitwie pod Gibeonem.


\par }{\MM \VS{31}Potem Dawid nakazał Joabowi i całemu ludowi, który z nim był: Porozdzierajcie wasze szaty, nałóżcie wory i opłakujcie Abnera. A król Dawid szedł za marami.


\par }{\MM \VS{32}Gdy pogrzebali Abnera w Hebronie, król podniósł swój głos i zapłakał nad grobem Abnera, płakał też cały lud.


\par }{\MM \VS{33}Król lamentował z powodu Abnera i powiedział: Czyż
{\ADD{tak}} miał umrzeć Abner, jak umiera nikczemnik?


\par }{\MM \VS{34}Twoje ręce nie były związane, a twoje nogi nie były skute w kajdany. Padłeś jak ten, który pada przed bezbożnymi. Wtedy cały lud jeszcze mocniej płakał nad nim.


\par }{\MM \VS{35}Gdy cały lud przyszedł, by
{\ADD{skłonić}} Dawida do zjedzenia posiłku jeszcze za dnia, Dawid przysiągł: Niech mi Bóg to uczyni i do tego dorzuci, jeśli przed zachodem słońca skosztuję chleba lub czegoś innego.


\par }{\MM \VS{36}Kiedy cały lud to zobaczył, uznał to za słuszne, podobnie jak wszystko, co czynił król.


\par }{\MM \VS{37}Tego dnia cały lud przekonał się, że nie od króla wyszło, żeby zabić Abnera, syna Nera.


\par }{\MM \VS{38}I król powiedział do swoich sług: Czyż nie wiecie, że dziś poległ w Izraelu wielki dowódca?


\par }{\MM \VS{39}A ja dziś jestem słaby, choć zostałem namaszczony na króla. Ci zaś ludzie, synowie Serui, są dla mnie zbyt uciążliwi. Niech PAN odpłaci czyniącemu zło według jego niegodziwości.




\par }\Chap{4}{\MM \VerseOne{1}Gdy syn Saula
{\ADD{Iszboszet}} usłyszał, że Abner poległ w Hebronie, opadły mu ręce i cały Izrael był przerażony.


\par }{\MM \VS{2}Syn Saula miał też dwóch ludzi, dowódców oddziałów: jeden miał na imię Baana, a drugi – Rekab.
{\ADD{Byli oni}} synami Rimmona Beerotczyka, z synów Beniamina. Beerot był bowiem także zaliczany do Beniamina;


\par }{\MM \VS{3}Bo Beerotczycy uciekli do Gittaim i byli tam przybyszami, i
{\ADD{są nimi}} aż do dziś.


\par }{\MM \VS{4}A Jonatan, syn Saula, miał jednego syna chromego na
{\ADD{obie}} nogi. Gdy miał on
{\ADD{bowiem}} pięć lat, a nadeszła wieść z Jizreel
{\ADD{o śmierci}} Saula i Jonatana, jego piastunka pochwyciła go i uciekła. Ale w pośpiechu tej ucieczki upadł i został kaleką. Miał na imię Mefiboszet.


\par }{\MM \VS{5}Synowie Rimmona Beerotczyka, Rekab i Baana, wyruszyli więc i przyszli do domu Iszboszeta w najgorętszej porze dnia, w południe, gdy spał on w łożu.


\par }{\MM \VS{6}Weszli oni do jego domu pod pretekstem zakupu pszenicy i tam przebili go pod piątym żebrem. Potem Rekab i jego brat Baana uciekli.


\par }{\MM \VS{7}Gdy bowiem weszli do domu, on spał na swoim łożu w sypialni. Wtedy przebili go, uśmiercili i ucięli mu głowę. Potem zabrali ją i szli drogą pustynną przez całą noc.


\par }{\MM \VS{8}I przynieśli głowę Iszboszeta do Dawida do Hebronu, i powiedzieli do króla: Oto głowa Iszboszeta, syna Saula, twojego wroga, który czyhał na twoją duszę. PAN dzisiaj dokonał za mojego pana, króla, zemsty na Saulu i jego potomstwie.


\par }{\MM \VS{9}Lecz Dawid odpowiedział Rekabowi i jego bratu Baanie, synom Rimmona Beerotczyka: Jak żyje PAN, który wybawił moją duszę z wszelkiego ucisku;


\par }{\MM \VS{10}Jeśli tego, który mi powiedział: Oto umarł Saul, sądząc, że przynosi dobrą nowinę, pojmałem i zabiłem w Siklag, chociaż
{\ADD{myślał}}, że wynagrodzę go za
{\ADD{jego}} wieści;


\par }{\MM \VS{11}Tym bardziej, gdy niegodziwi ludzie zabili sprawiedliwego człowieka w jego domu, na własnym łożu. Czy teraz nie powinienem zażądać jego krwi z waszych rąk i zgładzić was z ziemi?


\par }{\MM \VS{12}Dawid rozkazał więc sługom, a oni zabili ich, obcięli im ręce i nogi i powiesili ich nad stawem w Hebronie. Głowę zaś Iszboszeta wzięli i pochowali w grobie Abnera w Hebronie.




\par }\Chap{5}{\MM \VerseOne{1}Wtedy wszystkie pokolenia Izraela zeszły się u Dawida w Hebronie i powiedziały: Oto jesteśmy twoją kością i twoim ciałem.


\par }{\MM \VS{2}Już dawniej, gdy Saul był królem nad nami, ty wyprowadzałeś i przyprowadzałeś Izraela. I PAN powiedział do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud Izraela i ty będziesz wodzem nad Izraelem.


\par }{\MM \VS{3}Wszyscy starsi Izraela przyszli więc do króla do Hebronu i król Dawid zawarł z nimi przymierze w Hebronie przed PANEM, a oni namaścili Dawida na króla nad Izraelem.


\par }{\MM \VS{4}Dawid miał trzydzieści lat, gdy zaczął królować, a królował czterdzieści lat.


\par }{\MM \VS{5}W Hebronie królował nad Judą siedem lat i sześć miesięcy, w Jerozolimie zaś królował trzydzieści trzy lata nad całym Izraelem i Judą.


\par }{\MM \VS{6}I król oraz jego ludzie poszli do Jerozolimy przeciw Jebusytom zamieszkującym w tej ziemi, a oni powiedzieli do Dawida: Nie wejdziesz tutaj, dopóki nie wyniesiesz ślepych i chromych. Myśleli
{\ADD{bowiem}}: Dawid tu nie wejdzie.


\par }{\MM \VS{7}Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon, to jest miasto Dawida.


\par }{\MM \VS{8}Dawid powiedział w tym dniu: Ktokolwiek pokona Jebusytów, wchodząc przez kanał, i
{\ADD{zabije}} ślepych i chromych, których nienawidzi dusza Dawida,
{\ADD{ustanowię go dowódcą}}. Dlatego mówiono: Ślepi i chromi nie wejdą do tego domu.


\par }{\MM \VS{9}I tak zamieszkał Dawid w tej twierdzy, i nazwał ją miastem Dawida. Dawid obudował je też wokoło, od Millo i wnętrza.


\par }{\MM \VS{10}I Dawid stale wzrastał w potędze, a PAN Bóg zastępów był z nim.


\par }{\MM \VS{11}Wtedy Hiram, król Tyru, wysłał posłańców do Dawida z drzewem cedrowym, cieślami i murarzami i zbudowali dom dla Dawida.


\par }{\MM \VS{12}I Dawid poznał, że PAN utwierdził go jako króla nad Izraelem i że wywyższył jego królestwo ze względu na swój lud Izraela.


\par }{\MM \VS{13}A po przybyciu z Hebronu Dawid wziął sobie jeszcze więcej nałożnic i żon z Jerozolimy. I urodziło się Dawidowi więcej synów i córek.


\par }{\MM \VS{14}Oto imiona tych, którzy mu się urodzili w Jerozolimie: Szammua, Szobab, Natan i Salomon;


\par }{\MM \VS{15}Jibchar, Eliszua, Nefeg i Jafia;


\par }{\MM \VS{16}Eliszama, Eliada i Elifelet.


\par }{\MM \VS{17}A gdy Filistyni usłyszeli, że Dawid został namaszczony na króla nad Izraelem, wszyscy Filistyni wyruszyli, aby szukać Dawida. Kiedy Dawid o tym usłyszał, zstąpił do twierdzy.


\par }{\MM \VS{18}Wtedy Filistyni przybyli i rozciągnęli się w dolinie Refaim.


\par }{\MM \VS{19}I Dawid radził się PANA: Czy mam ruszyć na Filistynów? Czy wydasz ich w moje ręce? PAN odpowiedział Dawidowi: Idź, gdyż z całą pewnością wydam Filistynów w twoje ręce.


\par }{\MM \VS{20}Dawid przybył więc do Baal-Perasim i tam ich pobił, i powiedział: PAN rozerwał moich wrogów przede mną jak rwąca woda. Dlatego nazwał to miejsce Baal-Perasim.


\par }{\MM \VS{21}I porzucili tam swoje bożki, a Dawid i jego ludzie spalili je.


\par }{\MM \VS{22}I Filistyni znowu nadciągnęli, i rozciągnęli się w dolinie Refaim.


\par }{\MM \VS{23}Gdy Dawid radził się PANA,
{\ADD{PAN}} odpowiedział: Nie ruszaj
{\ADD{na nich, lecz}} obejdź ich z tyłu i uderz na nich od strony drzew morwowych.


\par }{\MM \VS{24}A gdy usłyszysz odgłos kroków
{\ADD{dochodzących}} od wierzchołków drzew morwowych, wtedy wyruszysz, gdyż wtedy PAN wyjdzie przed tobą, aby pokonać wojska Filistynów.


\par }{\MM \VS{25}I Dawid uczynił tak, jak mu PAN rozkazał, i pobił Filistynów od Geba aż do wejścia do Gezer.




\par }\Chap{6}{\MM \VerseOne{1}I Dawid ponownie zebrał wszystkich doborowych
{\ADD{mężczyzn}} z Izraela, trzydzieści tysięcy.


\par }{\MM \VS{2}Potem Dawid wraz z całym ludem, który z nim był, powstał i wyruszył z Baali judzkiej, aby przenieść stamtąd arkę Boga, która nosi imię PANA zastępów zasiadającego
{\ADD{między}} cherubinami.


\par }{\MM \VS{3}I umieścili arkę Boga na nowym wozie, i wywieźli ją z domu Abinadaba położonego w Gibea. A Uzza i Achio, synowie Abinadaba, prowadzili ten nowy wóz.


\par }{\MM \VS{4}I wyprowadzili go z domu Abinadaba położonego w Gibea wraz z arką Boga. A Achio szedł przed arką.


\par }{\MM \VS{5}Dawid zaś i cały Izrael grali przed PANEM na wszelkich
{\ADD{instrumentach}} z drewna jodłowego: na harfach, cytrach, bębnach, piszczałkach i cymbałach.


\par }{\MM \VS{6}A
{\ADD{gdy}} przybyli do klepiska Nachona, Uzza wyciągnął
{\ADD{rękę}} do arki Boga i pochwycił ją, gdyż woły ją szarpnęły.


\par }{\MM \VS{7}I zapłonął gniew PANA przeciwko Uzzie, i Bóg zabił go za uchybienie. I umarł tam przy arce Boga.


\par }{\MM \VS{8}I Dawid był wielce niezadowolony, że PAN tak srogo poraził Uzzę, i nazwał to miejsce Peres-Uzza, i tak jest do dziś.


\par }{\MM \VS{9}Dawid zląkł się PANA tego dnia i powiedział: Jakże ma przyjść do mnie arka PANA?


\par }{\MM \VS{10}Dlatego Dawid nie chciał sprowadzić arki PANA do siebie, do swego miasta, lecz wprowadził ją do domu Obed-Edoma, Gittyty.


\par }{\MM \VS{11}I arka PANA pozostała w domu Obed-Edoma, Gittyty, przez trzy miesiące. A PAN błogosławił Obed-Edomowi i całemu jego domowi.


\par }{\MM \VS{12}A doniesiono królowi Dawidowi: PAN błogosławi domowi Obed-Edoma i wszystkiemu, co posiada, ze względu na arkę Boga. Dawid poszedł więc i sprowadził z wielką radością arkę Boga z domu Obed-Edoma do miasta Dawida.


\par }{\MM \VS{13}A gdy ci, którzy nieśli arkę PANA, zrobili sześć kroków, składał w ofierze woły i tuczne
{\ADD{zwierzęta}}.


\par }{\MM \VS{14}I Dawid tańczył przed PANEM z całych sił; był przepasany lnianym efodem.


\par }{\MM \VS{15}Tak Dawid i cały dom Izraela sprowadzili arkę PANA z okrzykami i przy dźwiękach trąby.


\par }{\MM \VS{16}A gdy arka PANA weszła do miasta Dawida, Mikal, córka Saula, wyglądała przez okno i zobaczyła króla Dawida, jak skakał i tańczył przed PANEM, i wzgardziła nim w swoim sercu.


\par }{\MM \VS{17}Sprowadzili więc arkę PANA i ustawili ją na swoim miejscu w środku namiotu, który rozpiął dla niej Dawid. I Dawid złożył przed PANEM całopalenia i ofiary pojednawcze.


\par }{\MM \VS{18}A gdy Dawid skończył składać całopalenia i ofiary pojednawcze, błogosławił ludowi w imię PANA zastępów.


\par }{\MM \VS{19}I rozdał wśród całego ludu i całego zgromadzenia Izraela, zarówno mężczyznom, jak i kobietom, każdemu po jednym bochenku chleba, po jednym kawałku mięsa i po jednym bukłaku
{\ADD{wina}}. Potem cały lud odszedł, każdy do swojego domu.


\par }{\MM \VS{20}Potem Dawid wrócił, aby pobłogosławić swój dom. I Mikal, córka Saula, wyszła naprzeciw Dawidowi, i powiedziała: O jakże wspaniały był dziś król Izraela, który się obnażył dziś na oczach służących swych sług, tak jak się obnaża jakiś niepoważny
{\ADD{człowiek}}!


\par }{\MM \VS{21}Wtedy Dawid powiedział do Mikal:
{\ADD{Grałem}} przed PANEM, który wybrał raczej mnie niż twego ojca i niż cały jego dom, aby ustanowić mnie wodzem nad ludem PANA, nad Izraelem. Będę więc grał przed PANEM.


\par }{\MM \VS{22}I poniżę się jeszcze bardziej niż dotąd, i będę jeszcze bardziej godny pogardy w swoich oczach, lecz u służących, o których mi mówiłaś, będę poważany.


\par }{\MM \VS{23}Mikal, córka Saula, nie miała więc dzieci aż do dnia swej śmierci.




\par }\Chap{7}{\MM \VerseOne{1}Gdy król zamieszkał w swoim domu, a PAN dał mu odpoczynek od wszystkich jego wrogów wokoło;


\par }{\MM \VS{2}Król powiedział do proroka Natana: Zobacz, proszę, ja mieszkam w domu cedrowym, a arka Boga mieszka za zasłoną.


\par }{\MM \VS{3}Wtedy Natan odpowiedział królowi: Idź i uczyń wszystko, co jest w twoim sercu, gdyż PAN jest z tobą.


\par }{\MM \VS{4}Lecz tej samej nocy doszło do Natana słowo PANA:


\par }{\MM \VS{5}Idź i powiedz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi PAN: Czy ty zbudujesz mi dom, abym w nim mieszkał?


\par }{\MM \VS{6}Nie mieszkałem bowiem w żadnym domu od dnia, w którym wyprowadziłem synów Izraela z Egiptu, aż do dziś, lecz wędrowałem w namiocie i w przybytku.


\par }{\MM \VS{7}I wszędzie, gdzie wędrowałem ze wszystkimi synami Izraela, czy powiedziałem do któregoś z sędziów Izraela, którym nakazałem paść mój lud Izraela: Dlaczego nie budujecie mi domu cedrowego?


\par }{\MM \VS{8}Teraz więc tak powiesz mojemu słudze Dawidowi: Tak mówi PAN zastępów: Wziąłem ciebie z owczarni, gdzie chodziłeś za owcami, abyś był wodzem nad moim ludem, nad Izraelem.


\par }{\MM \VS{9}I byłem z tobą wszędzie, dokądkolwiek chodziłeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich wrogów i uczyniłem twoje imię wielkim jak imię wielkich ludzi, którzy są na ziemi.


\par }{\MM \VS{10}Ustanowię miejsce dla mojego ludu Izraela i zasadzę go
{\ADD{tam}}, by mógł mieszkać na swoim miejscu, i nie poruszy się więcej ani już nie będą go uciskać synowie nieprawości jak dawniej;


\par }{\MM \VS{11}Od czasu, kiedy ustanowiłem sędziów nad moim ludem Izraelem i dałem ci odpoczynek od wszystkich twoich wrogów. Tobie też PAN oznajmia, że zbuduje ci dom.


\par }{\MM \VS{12}Gdy się dopełnią twoje dni i zaśniesz ze swoimi ojcami, wzbudzę po tobie twojego potomka, który wyjdzie z twego wnętrza, i umocnię jego królestwo.


\par }{\MM \VS{13}On zbuduje dom dla mojego imienia, a
{\ADD{ja}} utwierdzę tron jego królestwa na wieki.


\par }{\MM \VS{14}Ja będę mu ojcem, a on będzie mi synem. Jeśli zgrzeszy, skarcę go rózgą ludzką i razami synów ludzkich.


\par }{\MM \VS{15}Lecz moje miłosierdzie nie odstąpi od niego, tak jak je cofnąłem od Saula, którego odrzuciłem przed tobą.


\par }{\MM \VS{16}I twój dom, i twoje królestwo będą utwierdzone na wieki przed tobą, a twój tron będzie trwał na wieki.


\par }{\MM \VS{17}Zgodnie z tymi wszystkimi słowami i zgodnie z tym całym widzeniem mówił Natan do Dawida.


\par }{\MM \VS{18}Wtedy wszedł król Dawid, usiadł przed PANEM i przemówił: Kimże ja
{\ADD{jestem}}, Panie BOŻE, i czymże jest mój dom, że doprowadziłeś mnie aż dotąd?


\par }{\MM \VS{19}Lecz i to było jeszcze mało w twoich oczach, Panie BOŻE, gdyż złożyłeś również obietnicę o domu twojego sługi na daleką przyszłość. Czy taki jest zwyczaj u ludzi, Panie BOŻE?


\par }{\MM \VS{20}I cóż więcej może powiedzieć ci Dawid? Ty bowiem znasz swojego sługę, Panie BOŻE.


\par }{\MM \VS{21}Ze względu na twoje słowo i zgodnie z twoim sercem uczyniłeś wszystkie te wielkie rzeczy, dając poznać je twemu słudze.


\par }{\MM \VS{22}Dlatego jesteś wielki, PANIE Boże. Nie ma bowiem nikogo podobnego do ciebie i nie ma Boga oprócz ciebie, zgodnie z tym, co usłyszeliśmy na własne uszy.


\par }{\MM \VS{23}I czyż jest taki naród na ziemi jak twój lud Izrael, dla którego Bóg wyruszył, aby wykupić
{\ADD{go}} sobie jako lud, by uczynić
{\ADD{wielkim}} swoje imię i dokonać dla nich wielkich i straszliwych rzeczy w twojej ziemi, przed twoim ludem, który wykupiłeś sobie z Egiptu, spośród narodów i ich bogów?


\par }{\MM \VS{24}Ustanowiłeś sobie bowiem swój lud, Izraela, aby był dla ciebie ludem na wieki. A ty, PANIE, stałeś się jego Bogiem.


\par }{\MM \VS{25}Teraz więc, PANIE Boże, utwierdź na wieki słowo, które wypowiedziałeś o swoim słudze i o jego domu, i czyń, jak powiedziałeś;


\par }{\MM \VS{26}Aby twoje imię było wielbione na wieki, aby mówiono: PAN zastępów jest Bogiem nad Izraelem, a dom twego sługi Dawida będzie utwierdzony przed tobą.


\par }{\MM \VS{27}Ty bowiem, PANIE zastępów, Boże Izraela, objawiłeś swemu słudze, mówiąc: Zbuduję ci dom. Dlatego twój sługa ośmielił się skierować do ciebie tę modlitwę.


\par }{\MM \VS{28}A teraz, Panie BOŻE, ty jesteś tym Bogiem, a twoje słowa są prawdą, obiecałeś swemu słudze tę dobroć.


\par }{\MM \VS{29}Teraz więc racz pobłogosławić dom swego sługi, aby przed tobą trwał na wieki. Ty bowiem, Panie BOŻE, to powiedziałeś i dzięki twojemu błogosławieństwu dom twego sługi będzie błogosławiony na wieki.




\par }\Chap{8}{\MM \VerseOne{1}Po tych wydarzeniach Dawid pobił Filistynów i ujarzmił ich. Dawid zabrał też z rąk Filistynów Meteg-Amma.


\par }{\MM \VS{2}Pobił także Moabitów, których zmierzył sznurem i ułożył na ziemi. Wymierzył ich dwa sznury do zabicia, a jeden cały sznur do zachowania przy życiu. I Moabici zostali sługami Dawida płacącymi daninę.


\par }{\MM \VS{3}Dawid pobił również Hadadezera, syna Rechoba, króla Soby, kiedy ten wyruszał, aby przywrócić swoją granicę nad rzeką Eufrat.


\par }{\MM \VS{4}I Dawid zabrał mu tysiąc rydwanów, siedmiuset jeźdźców i dwadzieścia tysięcy piechoty. I Dawid popodcinał ścięgna wszystkim
{\ADD{koniom}} zaprzęgowym, zostawiając z nich tylko tyle, ile potrzeba do stu rydwanów.


\par }{\MM \VS{5}Kiedy Syryjczycy z Damaszku przybyli na pomoc Hadadezerowi, królowi Soby, Dawid pobił spośród Syryjczyków dwadzieścia dwa tysiące ludzi.


\par }{\MM \VS{6}Potem Dawid umieścił załogi w Syrii, w Damaszku, a Syryjczycy zostali sługami Dawida płacącymi daninę. I PAN bronił Dawida wszędzie, dokądkolwiek się udał.


\par }{\MM \VS{7}Dawid zabrał też złote tarcze, które mieli słudzy Hadadezera, i przyniósł je do Jerozolimy.


\par }{\MM \VS{8}I z Betachu i z Berotaj, miast Hadadezera, król Dawid zabrał bardzo dużo brązu.


\par }{\MM \VS{9}Gdy Toi, król Chamat, usłyszał, że Dawid pokonał całe wojsko Hadadezera;


\par }{\MM \VS{10}Wysłał swego syna Jorama do króla Dawida, aby go pozdrowił w pokoju i aby powinszował mu tego, że walczył z Hadadezerem i pokonał go. Hadadezer bowiem prowadził wojnę z Toi. I
{\ADD{Joram}} przyniósł ze sobą przedmioty ze srebra, ze złota i z brązu.


\par }{\MM \VS{11}Również i te król Dawid poświęcił PANU wraz ze srebrem i złotem, które poświęcił,
{\ADD{zabranym}} od wszystkich narodów, które podbił;


\par }{\MM \VS{12}Od Syrii, od Moabu, od synów Ammona, od Filistynów, od Amaleka i z łupów Hadadezera, syna Rechoba, króla Soby.


\par }{\MM \VS{13}I tak Dawid uczynił
{\ADD{sławnym swoje}} imię, gdy wrócił po pokonaniu Syryjczyków w Dolinie Soli
{\ADD{w liczbie}} osiemnastu tysięcy mężczyzn.


\par }{\MM \VS{14}Umieścił w Edomie załogi, na całej
{\ADD{ziemi}} Edomu rozmieścił je. I wszyscy Edomczycy stali się sługami Dawida. I PAN bronił Dawida wszędzie, dokądkolwiek się udał.


\par }{\MM \VS{15}I Dawid królował nad całym Izraelem, i sprawował sąd nad całym swym ludem, i
{\ADD{wymierzał}} mu sprawiedliwość.


\par }{\MM \VS{16}Joab, syn Serui,
{\ADD{był postawiony}} nad wojskiem, a Jehoszafat, syn Achiluda,
{\ADD{był}} kronikarzem.


\par }{\MM \VS{17}Sadok, syn Achituba, i Achimelek, syn Abiatara,
{\ADD{byli}} kapłanami, a Serajasz – pisarzem.


\par }{\MM \VS{18}Benajasz, syn Jehojady, był
{\ADD{postawiony}} nad Keretytami i Peletytami, a synowie Dawida byli książętami.




\par }\Chap{9}{\MM \VerseOne{1}Wtedy Dawid zapytał: Czy pozostał jeszcze ktoś z domu Saula, abym mógł okazać mu miłosierdzie ze względu na Jonatana?


\par }{\MM \VS{2}A z domu Saula
{\ADD{był}} sługa imieniem Siba. Został on wezwany do Dawida i król zapytał go: Czy ty jesteś Siba? Odpowiedział:
{\ADD{To ja}}, twój sługa.


\par }{\MM \VS{3}Król pytał dalej: Czy nie ma jeszcze kogoś z domu Saula, abym mógł okazać mu miłosierdzie Boże? Siba odpowiedział królowi:
{\ADD{Jest}} jeszcze syn Jonatana, chromy na nogi.


\par }{\MM \VS{4}Król zapytał go: Gdzie on jest? Siba odpowiedział królowi: Oto jest w domu Makira, syna Ammiela, w Lo-Debar.


\par }{\MM \VS{5}Król Dawid posłał więc, by go sprowadzić z domu Makira, syna Ammiela, z Lo-Debar.


\par }{\MM \VS{6}A gdy Mefiboszet, syn Jonatana, syna Saula, przybył do Dawida, upadł na twarz i pokłonił
{\ADD{mu}} się. I Dawid powiedział: Mefiboszecie! Ten odpowiedział: Oto twój sługa.


\par }{\MM \VS{7}Dawid powiedział do niego: Nie bój się, bo z całą pewnością okażę ci miłosierdzie ze względu na twego ojca Jonatana i przywrócę ci wszystkie ziemie twego ojca Saula, a ty zawsze będziesz jadał chleb przy moim stole.


\par }{\MM \VS{8}Wtedy ukłonił się i powiedział: Czym
{\ADD{jest}} twój sługa, że zwracasz się do zdechłego psa, jakim jestem?


\par }{\MM \VS{9}Następnie król wezwał Sibę, sługę Saula, i powiedział mu: Wszystko, co należało do Saula i do całego jego domu, dałem synowi twego pana.


\par }{\MM \VS{10}Będziesz więc uprawiał jego ziemię, ty, twoi synowie i twoi słudzy. Będziesz zbierał
{\ADD{plony}}, aby syn twego pana mógł jeść chleb. Mefiboszet natomiast, syn twego pana, będzie zawsze jadał chleb przy moim stole. A Siba miał piętnastu synów i dwudziestu sług.


\par }{\MM \VS{11}Siba odpowiedział królowi: Wszystko, co mój pan, król, rozkazał swemu słudze, to twój sługa uczyni. A Mefiboszet – dodał król – będzie jadał przy moim stole jak jeden z synów króla.


\par }{\MM \VS{12}Mefiboszet miał też małego syna imieniem Mika. A wszyscy, którzy mieszkali w domu Siby,
{\ADD{byli}} sługami Mefiboszeta.


\par }{\MM \VS{13}Tak Mefiboszet mieszkał w Jerozolimie, gdyż zawsze jadał przy stole króla. A był chromy na obie nogi.




\par }\Chap{10}{\MM \VerseOne{1}Po tych wydarzeniach umarł król synów Ammona, a jego syn Chanun królował w jego miejsce.


\par }{\MM \VS{2}Wtedy Dawid powiedział: Okażę życzliwość Chanunowi, synowi Nachasza, tak jak jego ojciec okazał mi życzliwość. I Dawid wysłał swe sługi, by pocieszyć go po
{\ADD{stracie}} jego ojca. Słudzy Dawida przyszli więc do ziemi synów Ammona.


\par }{\MM \VS{3}Lecz książęta synów Ammona powiedzieli do swego pana Chanuna: Czy myślisz, że Dawid chce uczcić twego ojca i dlatego przysłał do ciebie pocieszycieli? Czy nie po to raczej Dawid posyła swoje sługi do ciebie, aby przypatrzyli się miastu i przeszpiegowali je, by potem je zburzyć?


\par }{\MM \VS{4}Chanun wziął więc sługi Dawida, zgolił im brody do połowy, poobcinał ich szaty do połowy, aż do pośladków, i odesłał ich.


\par }{\MM \VS{5}A gdy doniesiono o tym Dawidowi, wysłał im na spotkanie
{\ADD{posłów}}, ponieważ ci mężczyźni byli bardzo znieważeni. I król powiedział im: Zostańcie w Jerychu, aż wam brody odrosną, a potem wróćcie.


\par }{\MM \VS{6}Gdy synowie Ammona spostrzegli, że obrzydli Dawidowi, posłali i wynajęli sobie dwadzieścia tysięcy piechoty Syryjczyków z Bet-Rekob i Syryjczyków z Soby, od króla Maaki tysiąc mężczyzn, a
{\ADD{z}} Isztobu dwanaście tysięcy mężczyzn.


\par }{\MM \VS{7}Kiedy Dawid o tym usłyszał, wysłał Joaba z całym zastępem dzielnych wojowników.


\par }{\MM \VS{8}Wtedy synowie Ammona wyszli i ustawili się w szyku bojowym przed wejściem do bramy. Syryjczycy zaś z Soby i z Rechob oraz ci z Isztobu i Maaki
{\ADD{stanęli}} osobno w polu.


\par }{\MM \VS{9}Gdy Joab zobaczył wojska wystawione przeciwko sobie z przodu i z tyłu, wybrał
{\ADD{ludzi}} spośród wszystkich wyborowych
{\ADD{mężczyzn}} w Izraelu i ustawił ich w szyku bojowym przeciwko Syryjczykom.


\par }{\MM \VS{10}A resztę ludzi oddał pod rękę swego brata Abiszaja, aby ich ustawił w szyku bojowym przeciwko synom Ammona.


\par }{\MM \VS{11}I powiedział: Jeśli Syryjczycy będą silniejsi ode mnie, przyjdziesz mi z pomocą, a jeśli synowie Ammona będą silniejsi od ciebie, ja przyjdę tobie z pomocą.


\par }{\MM \VS{12}Bądź odważny i walczmy mężnie za swój lud i za miasta naszego Boga, a niech PAN uczyni to, co jest dobre w jego oczach.


\par }{\MM \VS{13}Joab wraz z ludem, który był z nim, wyruszył więc do bitwy z Syryjczykami. A
{\ADD{oni}} uciekli przed nim.


\par }{\MM \VS{14}Gdy synowie Ammona zobaczyli, że Syryjczycy uciekli, uciekli i
{\ADD{oni}} przed Abiszajem i weszli do miasta. Wtedy Joab zawrócił od synów Ammona i przybył do Jerozolimy.


\par }{\MM \VS{15}Kiedy Syryjczycy zobaczyli, że są pobici przez Izraela, zebrali się razem.


\par }{\MM \VS{16}I Hadadezer posłał po Syryjczyków, którzy byli za rzeką, i sprowadził
{\ADD{ich}}. Przybyli oni do Helam, a Szobak, dowódca wojska Hadadezera, prowadził ich.


\par }{\MM \VS{17}Gdy doniesiono o tym Dawidowi, zebrał cały Izrael, przeprawił się przez Jordan i przybył do Helam. A Syryjczycy ustawili się w szyku bojowym przeciw Dawidowi i stoczyli z nim bitwę.


\par }{\MM \VS{18}Lecz Syryjczycy uciekli przed Izraelem i spośród Syryjczyków Dawid zabił
{\ADD{ludzi z}} siedmiuset rydwanów oraz czterdzieści tysięcy jeźdźców. Zranił też Szobaka, dowódcę ich wojska, który tam zmarł.


\par }{\MM \VS{19}Kiedy wszyscy królowie, poddani Hadadezera, zobaczyli, że są pobici przez Izraela, zawarli pokój z Izraelem i służyli im. I Syryjczycy bali się odtąd iść na pomoc synom Ammona.




\par }\Chap{11}{\MM \VerseOne{1}Na początku roku, w czasie, kiedy królowie zwykli wyjeżdżać
{\ADD{na wojnę}}, Dawid wysłał Joaba wraz ze swoimi sługami oraz cały Izrael. Spustoszyli oni synów Ammona i oblegli Rabbę. Dawid zaś został w Jerozolimie.


\par }{\MM \VS{2}Pewnego dnia pod wieczór Dawid wstał z łoża i przechadzał się po dachu domu królewskiego. I zobaczył z dachu kąpiącą się kobietę, a kobieta była bardzo piękna.


\par }{\MM \VS{3}I Dawid posłał, i zapytał o
{\ADD{tę}} kobietę. I powiedziano mu: Czy to nie Batszeba, córka Eliama, żona Uriasza Chetyty?


\par }{\MM \VS{4}Dawid wysłał więc
{\ADD{po nią}} posłańców i wziął ją. A gdy przyszła do niego, położył się z nią, gdyż była oczyszczona od swojej nieczystości. Potem wróciła do swego domu.


\par }{\MM \VS{5}Kobieta ta poczęła, więc posłała, by zawiadomić Dawida: Jestem brzemienna.


\par }{\MM \VS{6}Wtedy Dawid posłał do Joaba
{\ADD{rozkaz}}: Przyślij do mnie Uriasza Chetytę. Joab wysłał więc Uriasza do Dawida.


\par }{\MM \VS{7}A
{\ADD{gdy}} Uriasz przybył do niego, Dawid pytał
{\ADD{go}} o to, jak się wiedzie Joabowi, jak się wiedzie ludowi i jak przebiega wojna.


\par }{\MM \VS{8}Następnie Dawid powiedział do Uriasza: Idź do swego domu i umyj sobie nogi. I Uriasz wyszedł z domu króla, a za nim niesiono potrawy od króla.


\par }{\MM \VS{9}Lecz Uriasz spał przy bramie domu króla razem ze wszystkimi sługami swego pana, a do swojego domu nie poszedł.


\par }{\MM \VS{10}I doniesiono Dawidowi: Uriasz nie poszedł do swego domu. Dawid zapytał Uriasza: Czy nie przybyłeś z podróży? Czemu więc nie poszedłeś do swego domu?


\par }{\MM \VS{11}Uriasz odpowiedział Dawidowi: Arka, Izrael i Juda przebywają w namiotach, mój pan Joab i słudzy mojego pana obozują w otwartym polu, a ja miałbym wejść do swojego domu, aby jeść, pić i spać ze swoją żoną? Jak żyjesz i jak żyje twoja dusza, nie uczynię tego.


\par }{\MM \VS{12}Wtedy Dawid powiedział do Uriasza: Zostań tu jeszcze dziś, a jutro cię odprawię. I Uriasz został w Jerozolimie przez ten i kolejny dzień.


\par }{\MM \VS{13}Potem Dawid wezwał go, aby jadł i pił w jego obecności, i upoił go. Lecz wieczorem wyszedł i spał na swoim łożu ze sługami swego pana, a do swego domu nie poszedł.


\par }{\MM \VS{14}Następnego ranka Dawid napisał więc list do Joaba i wysłał go przez rękę Uriasza.


\par }{\MM \VS{15}A w liście napisał tak: Postawcie Uriasza na czele najbardziej zaciętej bitwy, a potem odstąpcie od niego, aby został trafiony i zginął.


\par }{\MM \VS{16}I kiedy Joab obejrzał miasto, postawił Uriasza w miejscu, o którym wiedział, że byli tam dzielni ludzie.


\par }{\MM \VS{17}A gdy ludzie z miasta wypadli, stoczyli bitwę z Joabem i padło z ludu
{\ADD{kilka}} sług Dawida, poległ także Uriasz Chetyta.


\par }{\MM \VS{18}Wtedy Joab wysłał
{\ADD{posłańca}} i zawiadomił Dawida o wszystkim, co działo się podczas bitwy.


\par }{\MM \VS{19}A posłańcowi rozkazał: Gdy skończysz opowiadać królowi o tym, co się wydarzyło na bitwie;


\par }{\MM \VS{20}I jeśli król się rozgniewa, i zapyta: Czemu podeszliście tak
{\ADD{blisko}} do miasta, by walczyć? Czyż nie wiedzieliście, że strzelają z muru?


\par }{\MM \VS{21}Kto zabił Abimeleka, syna Jerubbeszeta? Czyż nie kobieta, która zrzuciła na niego z muru kawałek kamienia młyńskiego, tak że umarł w Tebes? Czemu podeszliście do muru? Wtedy powiesz: Zginął również twój sługa Uriasz Chetyta.


\par }{\MM \VS{22}Poszedł więc posłaniec, a gdy przybył, opowiedział Dawidowi wszystko, z czym wysłał go Joab.


\par }{\MM \VS{23}Posłaniec mówił do Dawida: Tamci ludzie nas przemogli i wyszli przeciw nam na pole, a my ścigaliśmy ich aż do samej bramy.


\par }{\MM \VS{24}Wtedy łucznicy strzelali z muru do twoich sług i zginęło kilku ze sług króla. Zginął również twój sługa Uriasz Chetyta.


\par }{\MM \VS{25}Wtedy Dawid powiedział do posłańca: Tak powiesz Joabowi: Nie zamartwiaj się tą sprawą, bo miecz pożera raz tego, raz innego. Wzmocnij natarcie na miasto i zburz je, ty sam dodawaj mu otuchy.


\par }{\MM \VS{26}A gdy żona Uriasza usłyszała, że jej mąż Uriasz umarł, zaczęła opłakiwać swego męża.


\par }{\MM \VS{27}Kiedy żałoba przeminęła, Dawid posłał
{\ADD{po nią}} i sprowadził ją do swego domu. Została jego żoną i urodziła mu syna. Lecz to, co zrobił Dawid, nie podobało się PANU.




\par }\Chap{12}{\MM \VerseOne{1}Wtedy PAN posłał Natana do Dawida. Ten przybył do niego i powiedział: W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden bogaty, a drugi ubogi.


\par }{\MM \VS{2}Bogaty miał bardzo dużo owiec i wołów.


\par }{\MM \VS{3}A ubogi nie miał nic oprócz jednej małej owieczki, którą kupił i żywił. Wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi, jadła jego chleb i piła z jego kubka, spała na jego łonie i była mu jak córka.


\par }{\MM \VS{4}I przyszedł gość do tego bogatego, a jemu było żal wziąć ze swoich owiec albo ze swoich wołów, aby przyrządzić
{\ADD{ucztę}} dla gościa, który do niego przyszedł. Wziął więc owieczkę tego ubogiego i przyrządził ją dla człowieka, który do niego przyszedł.


\par }{\MM \VS{5}Wtedy Dawid mocno zapłonął gniewem na tego człowieka i powiedział do Natana: Jak żyje PAN, człowiek, który to uczynił, zasługuje na śmierć;


\par }{\MM \VS{6}Za owcę wynagrodzi poczwórnie, dlatego że tak uczynił i nie miał litości.


\par }{\MM \VS{7}Wtedy Natan powiedział do Dawida: Ty jesteś tym człowiekiem. Tak mówi PAN, Bóg Izraela: Ja cię namaściłem, abyś był królem nad Izraelem, i ja cię wybawiłem z rąk Saula;


\par }{\MM \VS{8}Dałem ci dom twego pana i żony twego pana na twe łono, dałem ci dom Izraela i Judy, a gdyby tego było za mało, dałbym ci jeszcze więcej.


\par }{\MM \VS{9}Dlaczego wzgardziłeś słowem PANA, czyniąc to zło w jego oczach? Zabiłeś mieczem Uriasza Chetytę, a jego żonę wziąłeś sobie za żonę, jego zaś zabiłeś mieczem synów Ammona.


\par }{\MM \VS{10}Teraz więc miecz nigdy nie odstąpi od twojego domu, ponieważ wzgardziłeś mną i wziąłeś żonę Uriasza Chetyty, by była twoją żoną.


\par }{\MM \VS{11}Tak mówi PAN: Oto wzbudzę przeciwko tobie nieszczęście z twego własnego domu, wezmę twoje żony sprzed twoich oczu i dam je twemu bliźniemu, a on położy się z twoimi żonami wobec tego słońca.


\par }{\MM \VS{12}I chociaż ty uczyniłeś to potajemnie, ja jednak uczynię to przed całym Izraelem i przed słońcem.


\par }{\MM \VS{13}Wtedy Dawid powiedział do Natana: Zgrzeszyłem przeciw PANU. Natan zaś odpowiedział Dawidowi: PAN też przebaczył ci twój grzech, nie umrzesz.


\par }{\MM \VS{14}Ponieważ jednak przez ten czyn dałeś wrogom PANA powód, by bluźnili, syn, który ci się urodził, na pewno umrze.


\par }{\MM \VS{15}Potem Natan wrócił do swego domu. A PAN poraził dziecko, które żona Uriasza urodziła Dawidowi, i ciężko zachorowało.


\par }{\MM \VS{16}Wtedy Dawid wstawił się u Boga za dzieckiem. I Dawid pościł, a gdy wrócił
{\ADD{do siebie}}, leżał całą noc na ziemi.


\par }{\MM \VS{17}I starsi jego domu przyszli do niego, aby go podnieść z ziemi. On jednak nie chciał i nie jadł z nimi chleba.


\par }{\MM \VS{18}A siódmego dnia dziecko umarło. I słudzy Dawida bali się powiedzieć mu, że dziecko umarło. Mówili bowiem: Oto póki dziecko
{\ADD{jeszcze}} żyło, mówiliśmy do niego, a on nie słuchał naszego głosu. Jak powiemy, że dziecko umarło, dopiero będzie się trapił.


\par }{\MM \VS{19}Gdy jednak Dawid zobaczył, że jego słudzy szepcą
{\ADD{między sobą}}, zrozumiał, że dziecko umarło. Dawid więc zapytał swoich sług: Czy dziecko umarło? Odpowiedzieli: Umarło.


\par }{\MM \VS{20}Wtedy Dawid wstał z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swoje szaty i wszedł do domu PANA, aby oddać
{\ADD{mu}} pokłon. Potem wrócił do swego domu i kazał przynieść posiłek, i położyli przed nim chleb, i jadł.


\par }{\MM \VS{21}Jego słudzy zapytali go: Co znaczy to, co uczyniłeś? Póki dziecko jeszcze żyło, pościłeś i płakałeś, a gdy dziecko umarło, wstałeś i jadłeś chleb.


\par }{\MM \VS{22}Odpowiedział: Póki dziecko jeszcze żyło, pościłem i płakałem. Mówiłem bowiem: Któż wie, może PAN zmiłuje się nade mną i dziecko będzie żyło.


\par }{\MM \VS{23}Lecz teraz, gdy już umarło, dlaczego miałbym pościć? Czy mogę je przywrócić
{\ADD{do życia}}? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci.


\par }{\MM \VS{24}I Dawid pocieszał swoją żonę Batszebę. Wszedł do niej i położył się z nią. Potem urodziła syna, a on nadał mu imię Salomon. A PAN go umiłował.


\par }{\MM \VS{25}Posłał więc przez Natana proroka i nadał mu imię Jedidija ze względu na PANA.


\par }{\MM \VS{26}Potem Joab walczył przeciw Rabbie synów Ammona i zdobył miasto królewskie.


\par }{\MM \VS{27}I Joab wysłał posłańców do Dawida, i powiedział: Walczyłem przeciw Rabbie i zdobyłem miasto wód.


\par }{\MM \VS{28}Teraz więc zbierz resztę ludu, oblegaj miasto i zdobądź je, abym to nie ja zdobył miasto i aby nie przypisano zwycięstwa memu imieniu.


\par }{\MM \VS{29}Dawid zebrał więc cały lud, udał się do Rabby, walczył przeciwko niej i zdobył ją.


\par }{\MM \VS{30}Zdjął też koronę z głowy jej króla, która ważyła talent złota i
{\ADD{była}} ozdobiona drogocennymi kamieniami. I włożono ją na głowę Dawida. Wywiózł też z miasta bardzo wielki łup.


\par }{\MM \VS{31}Wyprowadził mieszkańców miasta i podał ich pod piły, żelazne brony i żelazne siekiery i zmusił ich do przejścia przez piec do wypalania cegieł. Tak uczynił ze wszystkimi miastami synów Ammona. Potem Dawid wrócił wraz z całym ludem do Jerozolimy.




\par }\Chap{13}{\MM \VerseOne{1}Później stało się tak: Absalom, syn Dawida, miał piękną siostrę imieniem Tamar. I zakochał się w niej Amnon, syn Dawida.


\par }{\MM \VS{2}I dręczył się Amnon tak, że zachorował z powodu swojej siostry Tamar. Była bowiem dziewicą i Amnonowi zdawało się rzeczą trudną, aby uczynić jej cokolwiek.


\par }{\MM \VS{3}Lecz Amnon miał przyjaciela imieniem Jonadab, syna Szimy, brata Dawida. A Jonadab był człowiekiem bardzo przebiegłym.


\par }{\MM \VS{4}Ten go zapytał: Dlaczego ty, synu królewski, tak mizerniejesz z dnia na dzień? Dlaczego mi nic nie mówisz? Amnon odpowiedział: Zakochałem się w Tamar, siostrze mojego brata Absaloma.


\par }{\MM \VS{5}Jonadab powiedział mu: Połóż się do łóżka i udawaj chorego. Gdy twój ojciec przyjdzie, aby cię odwiedzić, powiesz mu: Pozwól, proszę, aby przyszła moja siostra Tamar i dała mi jeść, aby przygotowała posiłek na moich oczach, bym to widział i jadł z jej ręki.


\par }{\MM \VS{6}Amnon położył się więc i udawał chorego. A gdy król przyszedł go odwiedzić, Amnon powiedział do króla: Pozwól, proszę, aby moja siostra Tamar przyszła i przygotowała na moich oczach dwa placki, abym jadł z jej ręki.


\par }{\MM \VS{7}Wtedy Dawid posłał Tamar do domu, mówiąc: Idź teraz do domu twego brata Amnona i przygotuj mu posiłek.


\par }{\MM \VS{8}Tamar przyszła więc do domu swego brata Amnona, a on leżał. Wzięła mąkę i zagniotła
{\ADD{ciasto}}, po czym uczyniła placki na jego oczach i upiekła je.


\par }{\MM \VS{9}Potem wzięła patelnię i wyłożyła
{\ADD{je}} przed nim, lecz nie chciał jeść. I Amnon rozkazał: Niech wszyscy wyjdą ode mnie. Wszyscy wyszli więc od niego.


\par }{\MM \VS{10}Wtedy Amnon powiedział do Tamar: Przynieś jedzenie do sypialni, abym jadł z twojej ręki. Tamar wzięła więc placki, które przyrządziła, i przyniosła je swemu bratu Amnonowi do sypialni.


\par }{\MM \VS{11}A gdy podawała mu
{\ADD{je}} do jedzenia, pochwycił ją i powiedział do niej: Chodź, połóż się ze mną, moja siostro.


\par }{\MM \VS{12}Ona mu odpowiedziała: Nie, mój bracie, nie hańb mnie, bo tak się nie postępuje w Izraelu. Nie popełniaj tego haniebnego czynu.


\par }{\MM \VS{13}Dokąd bowiem się udam ze swoją hańbą? A ty staniesz się jak jeden z
{\ADD{ludzi}} nikczemnych w Izraelu. Proszę, porozmawiaj raczej z królem, bo on ci mnie nie odmówi.


\par }{\MM \VS{14}Lecz on nie chciał posłuchać jej głosu, ale przemógł ją i zhańbił, i położył się z nią.


\par }{\MM \VS{15}Potem Amnon znienawidził ją tak bardzo, że nienawiść, którą ją znienawidził, była większa niż miłość, jaką ją miłował. I Amnon powiedział jej: Wstań, idź stąd!


\par }{\MM \VS{16}Odpowiedziała: Z jakiego powodu? Wyrzucając mnie, czynisz
{\ADD{mi}} większą krzywdę niż ta, którą już wyrządziłeś. Ale nie chciał jej posłuchać.


\par }{\MM \VS{17}Wtedy zawołał swego sługę, który mu usługiwał, i rozkazał: Wyprowadź tę
{\ADD{kobietę}} ode mnie i zarygluj za nią drzwi.


\par }{\MM \VS{18}A miała na sobie kolorową suknię, gdyż w takie szaty ubierały się córki króla, które były dziewicami. Wtedy jego sługa wyprowadził ją i zaryglował za nią drzwi.


\par }{\MM \VS{19}I Tamar posypała swą głowę popiołem, rozdarła kolorową suknię, którą
{\ADD{nosiła}}, położyła rękę na głowie i odeszła, głośno płacząc.


\par }{\MM \VS{20}Wtedy jej brat Absalom zapytał ją: Czy twój brat Amnon był z tobą?
{\ADD{Ale}} milcz, moja siostro. To twój brat. Nie bierz tego do serca. Tamar mieszkała więc w osamotnieniu w domu swego brata Absaloma.


\par }{\MM \VS{21}Gdy król Dawid usłyszał o tym wszystkim, bardzo się rozgniewał.


\par }{\MM \VS{22}Absalom zaś nie rozmawiał z Amnonem ani źle, ani dobrze. Absalom bowiem nienawidził Amnona za to, że zhańbił jego siostrę Tamar.


\par }{\MM \VS{23}Po upływie dwóch lat, gdy strzyżono
{\ADD{owce}} Absaloma w Baal-Chasor, które znajduje się w pobliżu Efraim, Absalom zaprosił wszystkich synów króla.


\par }{\MM \VS{24}Absalom przyszedł do króla i powiedział: Oto teraz strzygą
{\ADD{owce}} twemu słudze. Proszę, niech król i jego słudzy pójdą z twoim sługą.


\par }{\MM \VS{25}Lecz król powiedział do Absaloma: Nie, mój synu. Teraz nie pójdziemy wszyscy, aby nie być dla ciebie ciężarem. A chociaż nalegał na niego, on nie chciał iść, ale go błogosławił.


\par }{\MM \VS{26}Wtedy Absalom powiedział: Jeśli nie, proszę, niech pójdzie z nami mój brat Amnon. Król zapytał go: Po cóż miałby iść z tobą?


\par }{\MM \VS{27}A gdy Absalom nalegał na niego, posłał z nim Amnona i wszystkich synów króla.


\par }{\MM \VS{28}Absalom zaś nakazał swoim sługom: Zauważcie, kiedy serce Amnona podochoci się winem, a gdy powiem wam: Zabijcie Amnona, zabijcie go, nie bójcie się. Ja bowiem nakazuję to wam. Bądźcie odważni i sprawcie się dzielnie.


\par }{\MM \VS{29}I słudzy Absaloma uczynili z Amnonem tak, jak im nakazał Absalom. Wtedy wszyscy synowie króla wstali, każdy z nich dosiadł swego muła, i uciekli.


\par }{\MM \VS{30}A gdy jeszcze byli w drodze, dotarła do Dawida wieść: Absalom pozabijał wszystkich synów króla i nie pozostał z nich ani jeden.


\par }{\MM \VS{31}Wtedy król wstał i rozdarł swoje szaty, i położył się na ziemi. Wszyscy jego słudzy stali dokoła niego w rozdartych szatach.


\par }{\MM \VS{32}Wtedy odezwał się Jonadab, syn Szimy, brata Dawida: Niech mój pan nie myśli,
{\ADD{że}} zabito wszystkich młodzieńców, synów króla, bo tylko Amnon został zabity. Takie bowiem było postanowienie w umyśle Absaloma od tego dnia, w którym zhańbił jego siostrę Tamar.


\par }{\MM \VS{33}Teraz więc niech mój pan, król, nie dopuszcza tego do serca, myśląc, że zginęli wszyscy synowie króla, gdyż tylko Amnon zginął.


\par }{\MM \VS{34}Absalom zaś uciekł. A gdy młodzieniec pełniący straż podniósł oczy i spojrzał, oto za nim mnóstwo ludzi przychodziło drogą ze zbocza góry.


\par }{\MM \VS{35}I Jonadab powiedział do króla: Oto synowie króla nadchodzą. Stało się tak, jak twój sługa powiedział.


\par }{\MM \VS{36}A gdy przestał mówić, oto przybyli synowie króla, podnieśli głos i płakali. Król i wszyscy jego słudzy również gorzko płakali.


\par }{\MM \VS{37}Absalom zaś uciekł i poszedł do Talmaja, syna Ammihuda, króla Geszur. A
{\ADD{Dawid}} opłakiwał swego syna przez wszystkie te dni.


\par }{\MM \VS{38}Absalom uciekł więc i przyszedł do Geszur, gdzie przebywał przez trzy lata.


\par }{\MM \VS{39}Potem król Dawid zapragnął zobaczyć Absaloma. Był już bowiem pocieszony po śmierci Amnona.




\par }\Chap{14}{\MM \VerseOne{1}A Joab, syn Serui, spostrzegł, że serce króla skłaniało się ku Absalomowi.


\par }{\MM \VS{2}Posłał więc Joab do Tekoa i sprowadził stamtąd pewną mądrą kobietę, do której powiedział: Proszę, udawaj, że jesteś w żałobie, ubieraj się w szaty żałobne i nie namaszczaj się olejkiem, ale bądź jak kobieta, która od dłuższego czasu opłakuje zmarłego.


\par }{\MM \VS{3}Potem idź do króla i mów do niego w ten sposób. I Joab pouczył ją, co ma mówić.


\par }{\MM \VS{4}A gdy kobieta z Tekoa mówiła do króla, upadła twarzą do ziemi i oddała
{\ADD{mu}} pokłon. Powiedziała: Ratuj, królu!


\par }{\MM \VS{5}I król ją zapytał: Co ci jest? Ona zaś odpowiedziała: Jestem wdową, mój mąż umarł;


\par }{\MM \VS{6}Twoja służąca miała dwóch synów, którzy pokłócili się ze sobą na polu. A gdy nie było nikogo, kto by ich rozdzielił, jeden uderzył drugiego i zabił go.


\par }{\MM \VS{7}A oto cała rodzina powstała przeciw twojej służącej i powiedziała: Wydaj tego, który zabił swego brata, byśmy mogli go zabić za życie jego brata, którego zamordował, a także zgładzimy dziedzica. W ten sposób zgaszą mój węgielek, który pozostał, aby nie zostawić po moim mężu ani imienia, ani potomka na ziemi.


\par }{\MM \VS{8}Wtedy król powiedział do kobiety: Idź do swego domu, a ja wydam rozkaz w twojej
{\ADD{sprawie}}.


\par }{\MM \VS{9}I kobieta z Tekoa odpowiedziała królowi: Mój panie, królu, niech ta nieprawość spadnie na mnie i na dom mego ojca. A król i jego tron niech będzie bez winy.


\par }{\MM \VS{10}Król powiedział: Jeśli ktoś będzie mówił przeciwko tobie, przyprowadź go do mnie, a już więcej cię nie dotknie.


\par }{\MM \VS{11}Wtedy ona powiedziała: Wspomnij, proszę, królu, na PANA, swego Boga, i nie pozwól mścicielom krwi sprowadzić większej zguby, aby mój syn nie został zgładzony. I odpowiedział: Jak żyje PAN, nie spadnie nawet jeden włos twego syna na ziemię.


\par }{\MM \VS{12}Kobieta powiedziała: Pozwól, proszę, że twoja służąca przemówi jeszcze jedno słowo do mego pana, króla. Odpowiedział: Mów.


\par }{\MM \VS{13}Wtedy kobieta powiedziała: Czemu więc wymyśliłeś podobną rzecz przeciw ludowi Bożemu? Król bowiem mówi to słowo, sam będąc winny, ponieważ król nie sprowadza z powrotem swego wygnańca.


\par }{\MM \VS{14}Wszyscy bowiem umieramy i
{\ADD{jesteśmy}} jak woda rozlana na ziemi, której nie można zebrać. Bóg jednak nie odebrał
{\ADD{mu}} życia, ale obmyśla sposób
{\ADD{na to}}, by wygnaniec nie pozostawał na wygnaniu.


\par }{\MM \VS{15}Przyszłam więc teraz, by mówić o tym mojemu panu, królowi, gdyż lud mnie przestraszył. Dlatego twoja służąca powiedziała: Przemówię teraz do króla, może król spełni prośbę swojej służącej.


\par }{\MM \VS{16}Król bowiem wysłucha swojej służącej i wybawi ją z ręki człowieka, który chce zgładzić mnie i mojego syna z Bożego dziedzictwa.


\par }{\MM \VS{17}Twoja służąca też powiedziała: Teraz słowo mojego pana, króla, będzie pocieszeniem. Gdyż mój pan, król, jest jak anioł Boga, rozsądzając między dobrem a złem. Niech PAN, twój Bóg, będzie z tobą.


\par }{\MM \VS{18}Wtedy król odezwał się do kobiety: Proszę, nie ukrywaj przede mną tego, o co zapytam. Kobieta odpowiedziała: Niech mówi mój pan, król.


\par }{\MM \VS{19}Król więc zapytał: Czy nie ma w tym wszystkim ręki Joaba? Kobieta odpowiedziała: Jak żyje twoja dusza, mój panie, królu, nic nie odbiega ani w prawo, ani w lewo od tego wszystkiego, co mówił mój pan, król. Istotnie twój sługa Joab mi to rozkazał i on to włożył w usta twojej służącej wszystkie te słowa.


\par }{\MM \VS{20}Twój sługa Joab sprawił, że zmieniłam postać tych słów. Mój pan jednak jest mądry mądrością anioła Boga, tak że wie wszystko, co się dzieje na ziemi.


\par }{\MM \VS{21}Król więc powiedział do Joaba: Oto teraz uczyń tę rzecz. Idź i sprowadź młodzieńca Absaloma.


\par }{\MM \VS{22}I Joab upadł twarzą do ziemi, pokłonił się i błogosławił króla. Potem Joab powiedział: Dziś twój sługa poznał, że znalazłem łaskę w twoich oczach, mój panie, królu, ponieważ król spełnił prośbę swego sługi.


\par }{\MM \VS{23}Wtedy Joab wstał i wyruszył do Geszur, i sprowadził Absaloma do Jerozolimy.


\par }{\MM \VS{24}Król jednak powiedział: Niech wróci do swego domu, ale mojej twarzy nie zobaczy. Absalom wrócił więc do swego domu, ale twarzy króla nie zobaczył.


\par }{\MM \VS{25}A w całym Izraelu nie było mężczyzny tak osławionego z powodu urody jak Absalom: od stóp jego nóg aż po czubek głowy nie było na nim skazy.


\par }{\MM \VS{26}A gdy strzygł swoją głowę – a strzygł ją co roku, bo
{\ADD{włosy}} mu ciążyły i dlatego ją strzygł – włosy jego głowy ważyły dwieście syklów według wagi królewskiej.


\par }{\MM \VS{27}I Absalomowi urodzili się trzej synowie i jedna córka, która miała na imię Tamar. Była to kobieta o pięknym wyglądzie.


\par }{\MM \VS{28}I Absalom mieszkał w Jerozolimie dwa lata, a twarzy króla nie zobaczył.


\par }{\MM \VS{29}Absalom posłał więc po Joaba, aby ten go posłał do króla, lecz on nie chciał przyjść do niego. Potem posłał drugi raz, ale nie chciał przyjść.


\par }{\MM \VS{30}Wtedy powiedział do swoich sług: Patrzcie, pole Joaba jest obok mojego i ma tam jęczmień. Idźcie i podpalcie je. I słudzy Absaloma podpalili to pole.


\par }{\MM \VS{31}Potem Joab wstał, przyszedł do Absaloma do
{\ADD{jego}} domu i zapytał go: Czemu twoi słudzy podpalili moje pole?


\par }{\MM \VS{32}Absalom odpowiedział Joabowi: Oto posłałem po ciebie, mówiąc: Przyjdź tutaj, a wyślę cię do króla, abyś zapytał: Po co przybyłem z Geszur? Lepiej mi było tam jeszcze
{\ADD{zostać}}. Teraz pozwól mi więc zobaczyć twarz króla. A jeśli jest we mnie jakaś nieprawość, niech mnie zabije.


\par }{\MM \VS{33}Wtedy Joab przybył do króla i oznajmił mu to. Gdy wezwał Absaloma, ten przyszedł do króla i pokłonił się twarzą do ziemi przed królem. A król ucałował Absaloma.




\par }\Chap{15}{\MM \VerseOne{1}Potem Absalom sprawił sobie rydwany i konie, a także pięćdziesięciu mężczyzn, którzy przed nim biegali.


\par }{\MM \VS{2}Absalom wstawał wcześnie rano i stawał przy drodze do bramy. A każdego, kto miał sprawę i udawał się do króla na sąd, Absalom przyzywał do siebie i pytał: Z jakiego miasta jesteś? Ten odpowiadał: Twój sługa jest z jednego z pokoleń Izraela.


\par }{\MM \VS{3}Wtedy Absalom mówił mu: Patrz, twoja sprawa jest dobra i sprawiedliwa, ale u króla nie ma nikogo, kto by cię wysłuchał.


\par }{\MM \VS{4}Potem Absalom mówił: O gdyby mnie ustanowiono sędzią w tej ziemi, aby mógł przychodzić do mnie każdy, kto ma sprawę lub spór, to wymierzałbym mu sprawiedliwość.


\par }{\MM \VS{5}A gdy ktoś się zbliżał i pokłonił mu się, wyciągał rękę, obejmował go i całował.


\par }{\MM \VS{6}Tak Absalom postępował z całym Izraelem, który przychodził do króla na sąd. I Absalom wykradał serca ludu Izraela.


\par }{\MM \VS{7}Po upływie czterdziestu lat Absalom powiedział do króla: Proszę, pozwól mi iść i wypełnić w Hebronie ślub, który złożyłem PANU.


\par }{\MM \VS{8}Twój sługa bowiem złożył ślub, kiedy przebywał w Geszur w Syrii, mówiąc: Jeśli PAN naprawdę przywróci mnie do Jerozolimy, wtedy będę służyć PANU.


\par }{\MM \VS{9}I król odpowiedział mu: Idź w pokoju. Wstał więc i udał się do Hebronu.


\par }{\MM \VS{10}Lecz Absalom rozesłał szpiegów do wszystkich pokoleń Izraela, aby mówili: Gdy tylko usłyszycie dźwięk trąby, powiedzcie: Absalom króluje w Hebronie.


\par }{\MM \VS{11}Z Absalomem wyruszyło dwustu zaproszonych mężczyzn z Jerozolimy, którzy szli w swojej prostocie, nie wiedząc o niczym.


\par }{\MM \VS{12}Gdy Absalom składał ofiary, wezwał
{\ADD{on}} także Achitofela, Gilonitę, doradcę Dawida, z jego miasta Gilo. I spisek się wzmagał, bo coraz więcej ludzi przystawało do Absaloma.


\par }{\MM \VS{13}Potem do Dawida przyszedł posłaniec, mówiąc: Serca ludzi Izraela zwróciły się do Absaloma.


\par }{\MM \VS{14}Wtedy Dawid powiedział do wszystkich swoich sług, którzy byli z nim w Jerozolimie: Wstańcie i uciekajmy, bo inaczej nie ujdziemy przed Absalomem. Spieszcie się z wymarszem, żeby czasem nie dopadł nas znienacka, nie sprowadził na nas nieszczęścia i nie wytępił miasta ostrzem miecza.


\par }{\MM \VS{15}Słudzy króla powiedzieli do niego: Wszystko, co postanowi nasz pan, król, oto twoi słudzy uczynią.


\par }{\MM \VS{16}Król wyszedł więc pieszo, a z nim cały jego dom. Król zostawił jednak dziesięć kobiet, nałożnic, aby pilnowały domu.


\par }{\MM \VS{17}A gdy król wyszedł pieszo wraz z całym ludem, zatrzymali się w pewnym odległym miejscu.


\par }{\MM \VS{18}Wszyscy jego słudzy szli przy nim, a wszyscy Keretyci, wszyscy Peletyci, wszyscy Gittyci, w liczbie sześciuset mężczyzn, którzy przyszli za nim z Gat, przeszli przed królem.


\par }{\MM \VS{19}Wtedy król zapytał Ittaja Gittytę: Czemu i ty idziesz z nami? Wróć do siebie i pozostań przy królu. Jesteś bowiem cudzoziemcem, a nawet wygnańcem.


\par }{\MM \VS{20}Dopiero wczoraj przyszedłeś, a dziś miałbym cię zabrać, abyś się tułał z nami? Skoro sam nie wiem, dokąd idę, ty wróć i odprowadź swoich braci.
{\ADD{Niech będą}} z tobą miłosierdzie i prawda.


\par }{\MM \VS{21}Ale Ittaj odpowiedział królowi: Jak żyje PAN i jak żyje mój pan, król, gdziekolwiek będzie mój pan, król, czy to na śmierć, czy na życie, tam też będzie twój sługa.


\par }{\MM \VS{22}I Dawid powiedział do Ittaja: Idź więc i przejdź. Przeszedł więc Ittaj Gittyta i wszyscy jego mężczyźni, i wszystkie dzieci, które z nim
{\ADD{były}}.


\par }{\MM \VS{23}I cała ziemia głośno płakała, cały lud zaś przeszedł. Potem sam król przeszedł przez potok Cedron i w ten sposób cały lud przeszedł, i
{\ADD{skierował się}} na drogę ku pustyni.


\par }{\MM \VS{24}A oto
{\ADD{był}} z nim i Sadok, i wszyscy Lewici niosący arkę przymierza Boga. Postawili arkę Boga, a Abiatar wstąpił, aż cały lud wyszedł z miasta.


\par }{\MM \VS{25}Potem król powiedział do Sadoka: Odnieś arkę Boga do miasta. Jeśli znajdę łaskę w oczach PANA, to przywróci mnie i pokaże mi ją oraz jej przybytek.


\par }{\MM \VS{26}Ale jeśli powie: Nie mam w tobie upodobania – oto jestem, niech mi uczyni, co jest dobre w jego oczach.


\par }{\MM \VS{27}Król powiedział jeszcze do kapłana Sadoka: Czy nie jesteś widzącym? Wróć do miasta w pokoju wraz ze swoimi dwoma synami – Achimaasem, twoim synem, i Jonatanem, synem Abiatara.


\par }{\MM \VS{28}Oto będę czekał na równinach pustyni, dopóki nie nadejdzie od was słowo dające mi znać.


\par }{\MM \VS{29}Sadok i Abiatar odnieśli więc arkę Boga do Jerozolimy i tam pozostali.


\par }{\MM \VS{30}Dawid zaś wstępował na Górę Oliwną, wstępował i płakał, a głowę miał zakrytą i szedł boso. Cały lud, który był z nim, każdy z nakrytą głową, wstępował i płakał.


\par }{\MM \VS{31}Wtedy doniesiono Dawidowi: Achitofel
{\ADD{jest}} wśród spiskowców z Absalomem. Dawid powiedział: O PANIE, proszę, obróć w głupstwo radę Achitofela.


\par }{\MM \VS{32}Kiedy Dawid dotarł na szczyt
{\ADD{góry}}, gdzie oddał pokłon Bogu, oto wyszedł mu na spotkanie Chuszaj Arkita w rozdartej szacie i z prochem na głowie.


\par }{\MM \VS{33}Dawid powiedział do niego: Jeśli pójdziesz ze mną, będziesz mi ciężarem;


\par }{\MM \VS{34}Lecz jeśli wrócisz do miasta i powiesz Absalomowi: Królu, będę twoim sługą. Jak byłem dotąd sługą twego ojca, tak teraz będę twoim sługą – wtedy na moją korzyść obrócisz wniwecz radę Achitofela.


\par }{\MM \VS{35}Czyż nie ma tam z tobą kapłanów Sadoka i Abiatara? Cokolwiek więc usłyszysz z domu króla, doniesiesz
{\ADD{o tym}} kapłanom Sadokowi i Abiatarowi.


\par }{\MM \VS{36}Oto są tam też z nimi ich dwaj synowie, Achimaas, syn Sadoka, i Jonatan, syn Abiatara. Przez nich przyślecie do mnie każde słowo, które usłyszycie.


\par }{\MM \VS{37}Przybył więc Chuszaj, przyjaciel Dawida, do miasta, a Absalom także wjechał do Jerozolimy.




\par }\Chap{16}{\MM \VerseOne{1}A gdy Dawid zszedł trochę ze szczytu góry, oto Siba, sługa Mefiboszeta, zaszedł mu drogę z parą osiodłanych osłów, na których było dwieście chlebów, sto pęczków rodzynek, sto świeżych owoców i bukłak wina.


\par }{\MM \VS{2}Wtedy król zapytał Sibę: Po co to? Siba odpowiedział: Osły są dla rodziny króla, by na nich jeździła, chleb i owoc na posiłek dla sług, a wino jest do picia dla znużonych na pustyni.


\par }{\MM \VS{3}Zapytał król: A gdzie jest syn twego pana? Siba odpowiedział królowi: Został w Jerozolimie. Powiedział bowiem: Dziś dom Izraela przywróci mi królestwo mojego ojca.


\par }{\MM \VS{4}Wtedy król powiedział do Siby: Oto twoje jest wszystko, co należało do Mefiboszeta. Siba pokłonił się i odpowiedział: Obym znalazł łaskę w twoich oczach, mój panie, królu.


\par }{\MM \VS{5}Kiedy król Dawid przybył do Bachurim, oto wyszedł stamtąd człowiek z rodziny domu Saula imieniem Szimei, syn Gery. Ten wyszedł, a gdy szedł, przeklinał.


\par }{\MM \VS{6}I rzucał kamieniami w Dawida i wszystkie sługi króla Dawida, chociaż cały lud i wszyscy wojownicy
{\ADD{szli}} po jego prawej i lewej stronie.


\par }{\MM \VS{7}I tak mówił Szimei, przeklinając: Wyjdź, wyjdź, krwawy człowieku, człowieku Beliala.


\par }{\MM \VS{8}PAN sprowadził na ciebie całą krew domu Saula, w miejsce którego zostałeś królem, i oddał PAN królestwo w ręce Absaloma, twego syna. A oto twoje zło spotkało ciebie, bo jesteś krwawym człowiekiem.


\par }{\MM \VS{9}Wtedy Abiszaj, syn Serui, powiedział do króla: Czemu ten zdechły pies przeklina mojego pana, króla? Pozwól, że pójdę i utnę mu głowę.


\par }{\MM \VS{10}Ale król odpowiedział: Co ja
{\ADD{mam}} z wami, synowie Serui? Niech przeklina, gdyż PAN mu kazał: Przeklinaj Dawida. Któż więc może powiedzieć: Czemu tak czynisz?


\par }{\MM \VS{11}Dawid powiedział jeszcze do Abiszaja i do wszystkich swoich sług: Oto mój syn, który wyszedł z mego wnętrza, nastaje na moje życie. Cóż dopiero ten Beniaminita? Zostawcie go, niech przeklina, bo PAN mu
{\ADD{tak}} rozkazał.


\par }{\MM \VS{12}Może PAN wejrzy na moje utrapienie i odpłaci mi dobrem za jego dzisiejsze przekleństwo.


\par }{\MM \VS{13}Dawid i jego ludzie szli więc drogą, Szimei zaś szedł zboczem góry obok niego, a idąc, przeklinał, rzucał kamieniami w niego i miotał prochem.


\par }{\MM \VS{14}I tak król i cały lud, który był z nim, przybyli znużeni i odpoczęli tam.


\par }{\MM \VS{15}Lecz Absalom i cały lud, mężczyźni Izraela, przyszli do Jerozolimy, a Achitofel
{\ADD{był}} z nim.


\par }{\MM \VS{16}A gdy Chuszaj Arkita, przyjaciel Dawida, przyszedł do Absaloma, Chuszaj powiedział do Absaloma: Niech żyje król, niech żyje król!


\par }{\MM \VS{17}Wtedy Absalom zapytał Chuszaja: Taka to jest twoja miłość do twego przyjaciela? Czemu nie poszedłeś ze swoim przyjacielem?


\par }{\MM \VS{18}Chuszaj odpowiedział Absalomowi: Nie! Lecz kogo wybierze PAN, ten lud i wszyscy mężczyźni Izraela, do tego będę należał i z nim pozostanę.


\par }{\MM \VS{19}Po drugie: Komu będę służył? Czy nie jego synowi? Jak służyłem twemu ojcu, tak będę i tobie.


\par }{\MM \VS{20}Wtedy Absalom powiedział do Achitofela: Radźcie, co mam czynić.


\par }{\MM \VS{21}Achitofel odpowiedział Absalomowi: Wejdź do nałożnic swego ojca, które zostawił, aby strzegły domu. A gdy cały Izrael usłyszy, że zostałeś znienawidzony przez swego ojca, wtedy wzmocnią się ręce wszystkich, którzy
{\ADD{są}} z tobą.


\par }{\MM \VS{22}Rozbili więc dla Absaloma namiot na dachu. I Absalom wszedł do nałożnic swego ojca na oczach całego Izraela.


\par }{\MM \VS{23}A rada Achitofela, której udzielał w tym czasie, była niczym rada od Boga. Taka była wszelka rada Achitofela, zarówno u Dawida, jak i u Absaloma.




\par }\Chap{17}{\MM \VerseOne{1}Potem Achitofel powiedział do Absaloma: Pozwól, że wybiorę dwanaście tysięcy mężczyzn i wyruszę tej nocy w pościg za Dawidem;


\par }{\MM \VS{2}I napadnę na niego, póki jest znużony i ręce ma słabe, i przerażę go. Ucieknie cały lud, który jest z nim, a ja zabiję samego króla.


\par }{\MM \VS{3}I przyprowadzę cały lud do ciebie,
{\ADD{gdyż}} życie człowieka, na które nastajesz, jest jakby powrócili wszyscy do ciebie. Wtedy cały lud będzie miał pokój.


\par }{\MM \VS{4}Spodobało się to Absalomowi i wszystkim starszym Izraela.


\par }{\MM \VS{5}Absalom powiedział jednak: Zawołajcie szybko również Chuszaja Arkitę i posłuchajmy także, co on powie.


\par }{\MM \VS{6}A gdy Chuszaj przyszedł do Absaloma, Absalom powiedział do niego: Tak powiedział Achitofel – czy mamy postąpić według jego rady? Jeśli nie, powiedz.


\par }{\MM \VS{7}Wtedy Chuszaj odpowiedział Absalomowi: Rada, którą tym razem dał Achitofel, nie jest dobra.


\par }{\MM \VS{8}Chuszaj dodał: Znasz swego ojca i jego ludzi. Są dzielnymi wojownikami rozjuszonymi w sercu jak niedźwiedzica na polu, której zabrano młode. Ponadto twój ojciec jest wojownikiem i nie będzie nocował z ludem.


\par }{\MM \VS{9}A teraz zapewne ukrywa się w jakiejś jaskini albo w jakimś innym miejscu. I jeśli ktoś z twoich padnie na początku, to wtedy każdy, kto o tym usłyszy, powie: Klęska spadła na lud, który
{\ADD{szedł}} za Absalomem.


\par }{\MM \VS{10}Wtedy nawet najdzielniejszy, którego serce jest jak serce lwa, struchleje. Cały Izrael bowiem wie, że twój ojciec jest dzielny, a
{\ADD{wszyscy}}, którzy są z nim, są mężni.


\par }{\MM \VS{11}Dlatego radzę, aby zgromadzić przy sobie cały Izrael, od Dan aż do Beer-Szeby, tak licznie, jak
{\ADD{liczny jest}} piasek nad morzem, i abyś ty osobiście wyruszył na bitwę.


\par }{\MM \VS{12}A tak napadniemy na niego w którymś miejscu, gdzie się znajduje, i spadniemy na niego, jak rosa spada na ziemię. I nie pozostanie ani on, ani żaden z tych wszystkich mężczyzn, którzy są z nim.


\par }{\MM \VS{13}A jeśli schronił się
{\ADD{w którymś}} mieście, wtedy cały Izrael przyniesie do tego miasta powrozy, a ściągniemy je aż do potoku, tak że nie zostanie tam ani jeden kamyk.


\par }{\MM \VS{14}Wtedy Absalom i wszyscy mężczyźni Izraela powiedzieli: Lepsza jest rada Chuszaja Arkity niż rada Achitofela. PAN bowiem postanowił zniweczyć dobrą radę Achitofela, aby PAN sprowadził nieszczęście na Absaloma.


\par }{\MM \VS{15}I Chuszaj opowiedział kapłanom Sadokowi i Abiatarowi: Tak a tak radził Achitofel Absalomowi i starszym Izraela, lecz ja tak a tak radziłem.


\par }{\MM \VS{16}Teraz więc szybko poślijcie i donieście Dawidowi: Nie zatrzymuj się tej nocy w równinach pustyni, lecz bezzwłocznie przepraw się, aby król nie został pochłonięty wraz z całym ludem, który jest z nim.


\par }{\MM \VS{17}A Jonatan i Achimaas stali przy Enrogel. I przyszła dziewczyna, i przekazała im
{\ADD{wieści}}, a oni poszli i donieśli o tym królowi Dawidowi. Nie mogli się bowiem pokazywać, wchodząc do miasta.


\par }{\MM \VS{18}Zobaczył ich jednak
{\ADD{pewien}} chłopiec i doniósł Absalomowi. Lecz oni obaj szybko poszli i weszli do domu
{\ADD{pewnego}} człowieka w Bachurim, który miał studnię na swoim podwórzu, i weszli do niej.


\par }{\MM \VS{19}Potem kobieta wzięła płachtę, rozciągnęła ją z wierzchu na studni i rozsypała na niej ziarno. I niczego nie zauważono.


\par }{\MM \VS{20}Kiedy przyszli słudzy Absaloma do domu tej kobiety, zapytali: Gdzie
{\ADD{są}} Achimaas i Jonatan? Kobieta odpowiedziała im: Przeszli przez rzekę. A gdy szukali ich i nie znaleźli, powrócili do Jerozolimy.


\par }{\MM \VS{21}Po ich odejściu tamci wyszli ze studni i poszli powiadomić króla Dawida. Powiedzieli do niego: Wstańcie i przeprawcie się szybko przez wodę. Achitofel bowiem tak a tak radził przeciwko wam.


\par }{\MM \VS{22}Dawid wstał więc wraz z całym ludem, który z nim był, i przeprawili się przez Jordan. Do brzasku nie brakowało ani jednego
{\ADD{człowieka}}, który by się nie przeprawił przez Jordan.


\par }{\MM \VS{23}Kiedy Achitofel zobaczył, że nie postąpiono zgodnie z jego radą, osiodłał osła, wstał i wrócił do swego domu, do swego miasta. Potem wydał zarządzenia odnośnie do swego domu, powiesił się i umarł, a został pogrzebany w grobie swego ojca.


\par }{\MM \VS{24}A Dawid już przybył do Machanaim, gdy Absalom przeprawił się przez Jordan, on i wszyscy mężczyźni Izraela z nim.


\par }{\MM \VS{25}I Absalom ustanowił Amasę dowódcą wojska w miejsce Joaba. Amasa był synem mężczyzny imieniem Jitra, Izraelity, który obcował z Abigail, córką Nachasza, siostrą Serui, matki Joaba.


\par }{\MM \VS{26}A Izrael i Absalom rozbili obóz w ziemi Gilead.


\par }{\MM \VS{27}I kiedy Dawid przybył do Machanaim, Szobi, syn Nachasza z Rabby synów Ammona, i Makir, syn Ammiela z Lo-Debar, i Barzillaj, Gileadczyk z Rogelim;


\par }{\MM \VS{28}Przynieśli posłania, misy, naczynia gliniane, pszenicę, jęczmień, mąkę, ziarno prażone, bób, soczewicę, prażony groch;


\par }{\MM \VS{29}Miód, masło, owce i sery krowie. Przynieśli Dawidowi i ludowi, który był z nim, na pożywienie. Mówili bowiem: Lud jest głodny, znużony i spragniony na pustyni.




\par }\Chap{18}{\MM \VerseOne{1}Wtedy Dawid policzył lud, który z nim
{\ADD{był}}, i ustanowił nad nim dowódców nad tysiącami i dowódców nad setkami.


\par }{\MM \VS{2}Potem Dawid posłał trzecią część ludu pod ręką Joaba, trzecią część pod ręką Abiszaja, syna Serui, brata Joaba, i trzecią część pod ręką Ittaja Gittyty. I król powiedział do ludu: Ja również wyruszę z wami.


\par }{\MM \VS{3}Ale lud odpowiedział: Nie wyruszysz. Jeśli bowiem my uciekniemy, oni nie zwrócą na nas uwagi, i choćby połowa z nas poległa, też nie zwrócą na nas uwagi. Ty zaś jesteś dla nas jak dziesięć tysięcy. Teraz więc będzie lepiej, abyś mógł przyjść nam z pomocą z miasta.


\par }{\MM \VS{4}Odpowiedział im król: Uczynię to, co wydaje się wam słuszne. Król stanął więc przy bramie, a cały lud wychodził setkami i tysiącami.


\par }{\MM \VS{5}I król nakazał Joabowi, Abiszajowi i Ittajowi: Łagodnie
{\ADD{traktujcie}} mi młodzieńca, Absaloma. A cały lud słyszał, jak król wydał wszystkim dowódcom rozkaz o Absalomie.


\par }{\MM \VS{6}Lud wyruszył więc w pole przeciw Izraelowi i doszło do bitwy w lesie Efraima.


\par }{\MM \VS{7}Lud Izraela został tam pobity przez sługi Dawida i stała się wielka klęska tego dnia:
{\ADD{poległo}} dwadzieścia tysięcy
{\ADD{osób}}.


\par }{\MM \VS{8}Bitwa bowiem rozproszyła się na całą okolicę, a las pochłonął tego dnia więcej ludzi, niż pożarł miecz.


\par }{\MM \VS{9}I Absalom natknął się na sługi Dawida. Absalom jechał na mule, a muł wbiegł pod gęste gałęzie wielkiego dębu. Wtedy jego głowa zaczepiła się o dąb i zawisł między niebem a ziemią. Lecz muł, który był pod nim, poszedł
{\ADD{dalej}}.


\par }{\MM \VS{10}Zobaczył to pewien człowiek i powiadomił Joaba: Oto widziałem Absaloma wiszącego na dębie.


\par }{\MM \VS{11}Wtedy Joab powiedział do człowieka, który go o tym powiadomił: Jeśli widziałeś, to czemu go tam nie zabiłeś i
{\ADD{nie zrzuciłeś}} na ziemię? Dałbym ci dziesięć srebrników i jeden pas.


\par }{\MM \VS{12}Człowiek ten odpowiedział Joabowi: Choćbym otrzymał na ręce tysiąc srebrników, nie podniósłbym ręki na syna króla. Słyszeliśmy bowiem, jak król nakazał tobie, Abiszajowi i Ittajowi: Zachowajcie wszyscy młodzieńca, Absaloma.


\par }{\MM \VS{13}Chyba że chciałbym postąpić zdradliwie przeciw własnej duszy, gdyż żadna sprawa nie jest tajona przed królem. Nawet ty sam byłbyś przeciwko mnie.


\par }{\MM \VS{14}Wtedy Joab odpowiedział: Nie będę z tobą tracić czasu. Wziął więc do ręki trzy strzały i wbił je w serce Absaloma, gdy ten jeszcze
{\ADD{wisiał}} żywy na dębie.


\par }{\MM \VS{15}Potem dziesięciu młodzieńców, giermków Joaba, otoczyło Absaloma – bili go i zabili.


\par }{\MM \VS{16}Wtedy Joab zadął w trąbę i lud wrócił z pogoni za Izraelem, bo Joab zatrzymał lud.


\par }{\MM \VS{17}Wzięli zaś Absaloma, wrzucili go do głębokiego dołu
{\ADD{w tym}} lesie i wznieśli nad nim wielki stos kamieni. I cały Izrael uciekł, każdy do swego namiotu.


\par }{\MM \VS{18}A Absalom za swego życia postawił sobie pomnik w dolinie królewskiej, bo mówił: Nie mam syna, który by upamiętnił moje imię. Nazwał więc ten pomnik swoim imieniem i zwie się on Miejscem Absaloma aż do dziś.


\par }{\MM \VS{19}Wtedy Achimaas, syn Sadoka, powiedział: Pozwól mi iść i zanieść królowi dobrą nowinę, że PAN wybawił go z ręki jego wrogów.


\par }{\MM \VS{20}Lecz Joab mu odpowiedział: Nie byłbyś dziś zwiastunem dobrej nowiny, lecz zaniesiesz ją w innym dniu. Dziś natomiast nie zaniesiesz dobrej nowiny, gdyż zginął syn króla.


\par }{\MM \VS{21}Potem Joab odezwał się do Kuszego: Idź i opowiedz królowi, co widziałeś. Kusz pokłonił się Joabowi i pobiegł.


\par }{\MM \VS{22}Achimaas, syn Sadoka, ponownie powiedział do Joaba: Niech się dzieje, co chce, pozwól, proszę, bym pobiegł za Kuszem. Joab zapytał: Dlaczego miałbyś biec, mój synu, skoro nie masz żadnej dobrej wieści do zwiastowania?


\par }{\MM \VS{23}{\ADD{Odpowiedział}}: Niech się dzieje, co chce, pobiegnę. Joab mu powiedział: Biegnij. Achimaas pobiegł więc prostszą drogą i wyprzedził Kuszego.


\par }{\MM \VS{24}A Dawid siedział między dwiema bramami. I strażnik wszedł na dach bramy przy murze, a gdy podniósł oczy, zobaczył, że jakiś mężczyzna biegnie samotnie.


\par }{\MM \VS{25}Wtedy strażnik zawołał i powiadomił o tym króla. Król powiedział: Jeśli jest sam, to w jego ustach jest dobra nowina.
{\ADD{A gdy}} ten szedł spiesznie i zbliżał się;


\par }{\MM \VS{26}Strażnik zobaczył drugiego biegnącego mężczyznę. I strażnik zawołał do odźwiernego: Oto biegnie samotnie
{\ADD{drugi}} mężczyzna. Król powiedział: Ten również przynosi dobrą nowinę.


\par }{\MM \VS{27}Wtedy strażnik powiedział: Wydaje mi się, że bieg pierwszego przypomina bieg Achimaasa, syna Sadoka. Król odpowiedział: To dobry człowiek, przychodzi z dobrą nowiną.


\par }{\MM \VS{28}Achimaas zawołał do króla: Pokój! I pokłonił się królowi twarzą do ziemi, i powiedział: Niech będzie błogosławiony PAN, twój Bóg, który wydał tych ludzi, którzy podnieśli ręce przeciw memu panu, królowi.


\par }{\MM \VS{29}Król zapytał: Czy dobrze się ma młodzieniec Absalom? Achimaas odpowiedział: Widziałem wielkie zamieszanie, gdy Joab wysyłał sługę króla i mnie, twego sługę, ale nie wiem, co
{\ADD{to było}}.


\par }{\MM \VS{30}Potem król powiedział: Odejdź na bok i stań tam. On więc odstąpił i stanął.


\par }{\MM \VS{31}Wtedy przybył Kusz i powiedział: Mam dobrą nowinę, mój panie, królu! PAN cię wybawił dzisiaj z ręki wszystkich, którzy powstali przeciw tobie.


\par }{\MM \VS{32}Król zapytał Kuszego: Czy dobrze się ma młodzieniec Absalom? Odpowiedział Kusz: Oby wrogowie mego pana, króla, i wszyscy, którzy powstają przeciw tobie na nieszczęście, byli jak
{\ADD{ten}} młodzieniec!


\par }{\MM \VS{33}Wtedy król zasmucił się, wstąpił do komnaty nad bramą i zapłakał. A idąc, tak mówił: Mój synu, Absalomie! Mój synu, mój synu, Absalomie! Obym ja umarł zamiast ciebie! Absalomie, mój synu, mój synu!




\par }\Chap{19}{\MM \VerseOne{1}I zawiadomiono Joaba: Oto król płacze i lamentuje z powodu Absaloma.


\par }{\MM \VS{2}Tak więc zwycięstwo tego dnia zamieniło się w żałobę dla całego ludu. Lud bowiem usłyszał w tym dniu, jak mówiono: Król ubolewa nad swoim synem.


\par }{\MM \VS{3}I lud wkradał się tego dnia, gdy wchodzili do miasta, tak jak wkrada się lud, który jest okryty hańbą i ucieka z bitwy.


\par }{\MM \VS{4}A król zasłonił swoją twarz i wołał donośnym głosem: Mój synu, Absalomie, Absalomie, mój synu, mój synu!


\par }{\MM \VS{5}Wtedy Joab wszedł do króla do domu i powiedział: Okryłeś dziś wstydem twarze wszystkich swoich sług, którzy dzisiaj ocalili twoje życie, życie twoich synów i córek oraz życie twoich żon i nałożnic.


\par }{\MM \VS{6}Miłujesz tych, którzy cię nienawidzą, a nienawidzisz tych, którzy cię miłują. Pokazałeś bowiem dziś, że dowódcy i słudzy są dla ciebie niczym. Gdyż dzisiaj poznałem, że gdyby Absalom przeżył, a my wszyscy dziś poleglibyśmy, to by ci się bardzo spodobało.


\par }{\MM \VS{7}Teraz wstań więc, wyjdź i przemów łagodnie do swoich sług. Przysięgam bowiem na PANA, że jeśli nie wyjdziesz, nikt nie pozostanie przy tobie tej nocy, a będzie to gorsze niż całe zło, jakie spotkało cię od twej młodości aż dotąd.


\par }{\MM \VS{8}Wtedy król wstał i zasiadł w bramie. Zawiadomiono cały lud: Oto król zasiadł w bramie. I cały lud stawił się przed królem. Izraelici zaś uciekli, każdy do swego namiotu.


\par }{\MM \VS{9}I cały lud, we wszystkich pokoleniach, rozprawiał
{\ADD{ze sobą}}: Król wyrwał nas z rąk naszych wrogów i on nas wyrwał z rąk Filistynów, a teraz uciekł z ziemi przed Absalomem.


\par }{\MM \VS{10}Lecz Absalom, którego namaściliśmy nad sobą, zginął w bitwie. Czemu więc teraz nic nie mówicie o sprowadzeniu króla z powrotem?


\par }{\MM \VS{11}Posłał więc król Dawid do kapłanów Sadoka i Abiatara taką wiadomość: Powiedzcie starszym Judy: Dlaczego macie być ostatni przy sprowadzeniu króla z powrotem do jego domu? Słowa całego Izraela doszły bowiem do króla, do jego domu.


\par }{\MM \VS{12}Jesteście moimi braćmi, moją kością i moim ciałem. Dlaczego więc macie być ostatnimi przy sprowadzeniu króla?


\par }{\MM \VS{13}{\ADD{A}} do Amasy powiedzcie: Czy nie jesteś moją kością i moim ciałem? Niech Bóg mi to uczyni i tamto dorzuci, jeśli nie będziesz dowódcą wojska przede mną po wszystkie dni na miejsce Joaba.


\par }{\MM \VS{14}W ten sposób ujął serce wszystkich ludzi Judy jakby jednego człowieka, dlatego posłali do króla wiadomość: Wracaj razem ze wszystkimi swoimi sługami.


\par }{\MM \VS{15}Król wrócił więc i przybył nad Jordan. A lud Judy wyruszył do Gilgal, aby wyjść królowi na spotkanie i przeprowadzić króla przez Jordan.


\par }{\MM \VS{16}Pospieszył się także Szimei, syn Gery, Beniaminita z Bachurim, i wyruszył z ludem Judy na spotkanie króla Dawida.


\par }{\MM \VS{17}A było z nim tysiąc mężczyzn z Beniamina oraz Siba, sługa domu Saula, wraz ze swoimi piętnastoma synami i dwudziestoma sługami. I przeprawili się przez Jordan do króla.


\par }{\MM \VS{18}Przepłynęła też tratwa, aby przewieziono dom króla i aby mogła służyć do czegokolwiek, co wydaje mu się słuszne. A Szimei, syn Gery, upadł przed królem, gdy się przeprawił przez Jordan.


\par }{\MM \VS{19}I powiedział do króla: Niech mój pan nie poczyta mi nieprawości i niech nie wspomina na to, co lekkomyślnie uczynił twój sługa tego dnia, gdy mój pan, król, wychodził z Jerozolimy, i nie bierze sobie tego do serca.


\par }{\MM \VS{20}Twój sługa wie bowiem, że zgrzeszył. A oto dziś przyszedłem pierwszy z całego domu Józefa, aby wyjść na spotkanie mojego pana, króla.


\par }{\MM \VS{21}Wtedy odezwał się Abiszaj, syn Serui, i zapytał: Czy Szimei nie powinien zostać zabity za to, że przeklął pomazańca PANA?


\par }{\MM \VS{22}Ale Dawid odpowiedział: Co ja mam z wami, synowie Serui, że dziś jesteście dla mnie przeciwnikami? Czy dziś ktoś powinien ponieść śmierć w Izraelu? Czyż nie wiem, że ja dzisiaj
{\ADD{zostałem}} królem nad Izraelem?


\par }{\MM \VS{23}I król powiedział do Szimejego: Nie umrzesz. I król mu to przysiągł.


\par }{\MM \VS{24}Także Mefiboszet, syn Saula, wyszedł królowi na spotkanie. Nie mył on nóg ani nie strzygł brody, ani nie prał swoich szat od dnia odejścia króla aż do dnia, w którym wrócił w pokoju.


\par }{\MM \VS{25}I kiedy przybył na spotkanie króla w Jerozolimie, zapytał go król: Dlaczego nie poszedłeś ze mną, Mefiboszecie?


\par }{\MM \VS{26}A
{\ADD{on}} mu odpowiedział: Mój panie, królu, mój sługa mnie oszukał. Twój sługa bowiem powiedział: Osiodłam sobie osła, żeby na nim pojechać z królem, gdyż twój sługa jest kulawy.


\par }{\MM \VS{27}On zaś oczernił twego sługę przed moim panem, królem. Lecz mój pan, król, jest jak anioł Boga. Uczyń więc, co jest dobre w twoich oczach.


\par }{\MM \VS{28}Wszyscy bowiem z domu mego ojca byliśmy godni śmierci przed moim panem, królem. A
{\ADD{jednak}} ty posadziłeś twego sługę między tymi, którzy jadają u twego stołu. Jakie mam więc prawo skarżenia się jeszcze przed królem?


\par }{\MM \VS{29}Wtedy król powiedział mu: Po co jeszcze mówisz o swoich sprawach? Już powiedziałem: Ty i Siba podzielcie się polem.


\par }{\MM \VS{30}A Mefiboszet powiedział do króla: Niech nawet weźmie wszystko, skoro mój pan, król, wrócił w pokoju do swego domu.


\par }{\MM \VS{31}Również Barzillaj Gileadczyk przybył z Rogelim, przeprawił się z królem przez Jordan, aby go odprowadzić za Jordan.


\par }{\MM \VS{32}A Barzillaj był bardzo stary, miał osiemdziesiąt lat. On to zaopatrywał króla, dopóki przebywał w Machanaim, bo był bardzo bogatym człowiekiem.


\par }{\MM \VS{33}Król powiedział do Barzillaja: Chodź ze mną, a będę cię utrzymywał u siebie w Jerozolimie.


\par }{\MM \VS{34}Lecz Barzillaj odpowiedział królowi: Ile lat życia mi pozostało, żebym miał iść z królem do Jerozolimy?


\par }{\MM \VS{35}Mam dzisiaj osiemdziesiąt lat. Czy mogę rozróżnić między dobrem a złem? Czy twój sługa poczuje smak tego, co je albo pije? Czy mogę jeszcze słuchać głosu śpiewaków i śpiewaczek? Po co więc twój sługa miałby być jeszcze ciężarem dla swego pana, króla?


\par }{\MM \VS{36}Twój sługa pójdzie jeszcze trochę za Jordan z królem. Czemu król miałby mi dawać taką nagrodę?


\par }{\MM \VS{37}Pozwól, proszę, twemu słudze powrócić, abym umarł w swoim mieście, przy grobie swego ojca i swej matki. Lecz oto twój sługa Kimham, niech on pójdzie z moim panem, królem. Uczyń mu to, co jest dobre w twoich oczach.


\par }{\MM \VS{38}Król odpowiedział: Niech idzie ze mną Kimham, a ja mu uczynię to, co będzie dobre w twoich oczach. A czegokolwiek będziesz sobie życzył ode mnie, to uczynię.


\par }{\MM \VS{39}I cały lud przeprawił się przez Jordan. Gdy król przeprawił się, pocałował król Barzillaja i błogosławił mu. Ten zaś wrócił do swego miejsca.


\par }{\MM \VS{40}Potem król udał się do Gilgal, poszedł też z nim Kimham. Cały lud Judy towarzyszył królowi, a także połowa ludu Izraela.


\par }{\MM \VS{41}A oto wszyscy ludzie Izraela przyszli do króla i zapytali go: Czemu nasi bracia, ludzie z Judy, wykradli cię i przeprowadzili króla i jego dom przez Jordan wraz ze wszystkimi ludźmi Dawida?


\par }{\MM \VS{42}I wszyscy ludzie Judy odpowiedzieli ludziom Izraela: Ponieważ król jest z nami spokrewniony. A dlaczego gniewacie się z tego powodu? Czy król
{\ADD{za to}} dawał nam jeść albo czy obdarował nas
{\ADD{jakimś}} darem?


\par }{\MM \VS{43}Wtedy ludzie Izraela odpowiedzieli ludziom Judy: Mamy w królu dziesięć części, toteż mamy większe prawo do Dawida niż wy. Dlaczego nas lekceważyliście? Czy nie my pierwsi mówiliśmy o sprowadzeniu z powrotem swego króla? Ale słowa ludzi Judy były surowsze niż słowa ludzi Izraela.




\par }\Chap{20}{\MM \VerseOne{1}I znalazł się tam przypadkiem człowiek Beliala imieniem Szeba, syn Bikriego, Beniaminita. Ten zadął w trąbę i powiedział: Nie mamy działu w Dawidzie ani nie mamy dziedzictwa w synu Jessego. Każdy do swojego namiotu, o Izraelu!


\par }{\MM \VS{2}Odstąpili więc od Dawida wszyscy ludzie Izraela
{\ADD{i poszli}} za Szebą, synem Bikriego. Ale ludzie Judy, od Jordanu aż do Jerozolimy, trzymali się swego króla.


\par }{\MM \VS{3}I Dawid przyszedł do swego domu w Jerozolimie. Wtedy król wziął dziesięć kobiet, nałożnic, które pozostawił, aby strzegły domu, umieścił je w strzeżonym domu i utrzymywał, ale nie obcował z nimi. Pozostały one zamknięte aż do dnia swej śmierci, jakby we wdowieństwie.


\par }{\MM \VS{4}Potem król powiedział do Amasy: Zbierz mi mężczyzn Judy w ciągu trzech dni, ty także się staw.


\par }{\MM \VS{5}Poszedł więc Amasa, by zebrać lud Judy. Lecz przekroczył termin, który mu wyznaczył.


\par }{\MM \VS{6}I Dawid powiedział do Abiszaja: Teraz Szeba, syn Bikriego, uczyni nam gorzej niż Absalom. Weź
{\ADD{więc}} sługi twego pana i ścigaj go, by nie znalazł sobie obronnych miast i nie wymknął się nam.


\par }{\MM \VS{7}Wtedy wyszli z nim ludzie Joaba oraz Keretyci, Peletyci i wszyscy dzielni wojownicy. Wyruszyli z Jerozolimy w pościg za Szebą, synem Bikriego.


\par }{\MM \VS{8}A gdy byli przy wielkim kamieniu, który
{\ADD{jest}} w Gibeonie, Amasa wyszedł im naprzeciw. A Joab miał na sobie przepasaną szatę, a na niej pas z mieczem w pochwie przypasany do bioder. Gdy on się zbliżał,
{\ADD{miecz}} wypadł mu.


\par }{\MM \VS{9}I Joab zapytał Amasę: Czy masz się dobrze, mój bracie? I Joab ujął Amasę prawą ręką za brodę, jakby miał go pocałować.


\par }{\MM \VS{10}Lecz Amasa nie zwrócił uwagi na miecz, który
{\ADD{był}} w ręce Joaba. Ten uderzył go nim pod piąte żebro i wylał jego wnętrzności na ziemię bez
{\ADD{zadawania}} drugiego ciosu, i
{\ADD{Amasa}} umarł. A Joab i jego brat Abiszaj puścili się w pogoń za Szebą, synem Bikriego.


\par }{\MM \VS{11}Wtedy stanął przy nim jeden ze sług Joaba i powiedział: Ktokolwiek sprzyja Joabowi i ktokolwiek
{\ADD{jest}} za Dawidem, niech idzie za Joabem.


\par }{\MM \VS{12}Tymczasem Amasa tarzał się we krwi na środku drogi. A gdy ten człowiek zobaczył, że cały lud zatrzymuje się, usunął Amasę z drogi na pole i zarzucił na niego szatę. Zauważył bowiem, że każdy, kto obok niego przechodzi, zatrzymuje się.


\par }{\MM \VS{13}A gdy usunięto go z drogi, wszyscy szli za Joabem, by ścigać Szebę, syna Bikriego.


\par }{\MM \VS{14}Ten przeszedł przez wszystkie pokolenia Izraela aż do Abel i Bet-Maaka, a wszyscy Berici zebrali się i poszli za nim.


\par }{\MM \VS{15}A kiedy tam nadciągnęli, oblegli go w Abel Bet-Maaka i usypali wał przeciw miastu, tak że stali przed murem, i cały lud, który był z Joabem, uderzał, by zburzyć mur.


\par }{\MM \VS{16}Wtedy
{\ADD{pewna}} mądra kobieta zawołała z miasta: Słuchajcie, słuchajcie! Powiedzcie, proszę, do Joaba: Zbliż się tutaj, a porozmawiam z tobą.


\par }{\MM \VS{17}Gdy zbliżył się do niej, kobieta zapytała: Czy ty jesteś Joab? Odpowiedział: Jestem. Wtedy powiedziała: Słuchaj słów twojej służącej. Odpowiedział: Słucham.


\par }{\MM \VS{18}Ona mówiła dalej: W dawnych czasach mówiono: Koniecznie należy radzić się w Abelu – i tak sprawa się zakończyła.


\par }{\MM \VS{19}Ja jestem
{\ADD{jednym}} ze spokojnych i wiernych w Izraelu, a ty chcesz zniszczyć miasto i matkę w Izraelu. Dlaczego chcesz zburzyć dziedzictwo PANA?


\par }{\MM \VS{20}Joab odpowiedział jej: Nie daj, nie daj Boże, abym miał zburzyć albo zniszczyć.


\par }{\MM \VS{21}Nie tak ma się sprawa. Tylko pewien człowiek z góry Efraim imieniem Szeba, syn Bikriego, podniósł rękę przeciw królowi Dawidowi. Wydajcie jego samego, a odstąpię od miasta. Kobieta odpowiedziała Joabowi: Oto jego głowa zostanie ci rzucona przez mur.


\par }{\MM \VS{22}Kobieta poszła więc do całego ludu w swojej mądrości. Ścięto głowę Szebie, synowi Bikriego, i rzucono ją do Joaba. Ten zaś zadął w trąbę i
{\ADD{wszyscy}} rozeszli się spod miasta, każdy do swojego namiotu. A Joab wrócił do króla do Jerozolimy.


\par }{\MM \VS{23}I Joab był dowódcą całego wojska Izraela. A Benajasz, syn Jehojady,
{\ADD{dowódcą}} Keretytów i Peletytów.


\par }{\MM \VS{24}Adoram był poborcą daniny, a Jehoszafat, syn Ahiluda, kronikarzem.


\par }{\MM \VS{25}Szewa – pisarzem, a Sadok i Abiatar
{\ADD{byli}} kapłanami.


\par }{\MM \VS{26}Również Ira Jairyta był naczelnym dostojnikiem u Dawida.




\par }\Chap{21}{\MM \VerseOne{1}I za czasów Dawida panował głód przez trzy lata, rok po roku. Dawid szukał więc oblicza PANA, a PAN odpowiedział: To z powodu Saula i jego krwawego domu, ponieważ wymordował Gibeonitów.


\par }{\MM \VS{2}Wtedy król wezwał Gibeonitów i przemówił do nich. A Gibeonici nie wywodzili się z synów Izraela, ale z resztki Amorytów. I chociaż synowie Izraela przysięgli im, Saul jednak usiłował wytępić ich w swej gorliwości względem synów Izraela i Judy.


\par }{\MM \VS{3}Dawid zapytał więc Gibeonitów: Cóż mam dla was uczynić? A czym was ułagodzić, abyście błogosławili dziedzictwo PANA?


\par }{\MM \VS{4}I odpowiedzieli mu Gibeonici: Nie chodzi nam o srebro ani o złoto od Saula i jego domu, ani o to, żeby zabito kogoś w Izraelu. A
{\ADD{on}} odpowiedział: Cokolwiek powiecie, to dla was uczynię.


\par }{\MM \VS{5}Oni powiedzieli do króla:
{\ADD{Co do}} mężczyzny, który nas wygubił i zmierzał do tego, aby nas wytępić, żeby nikt z nas nie pozostał we wszystkich granicach Izraela;


\par }{\MM \VS{6}Wydajcie nam siedmiu z jego synów, a my powiesimy ich przed PANEM w Gibea Saula,
{\ADD{który był}} wybrańcem PANA. Król odpowiedział: Wydam
{\ADD{ich}}.


\par }{\MM \VS{7}Lecz król oszczędził Mefiboszeta, syna Jonatana, syna Saula, z powodu przysięgi PANA, która
{\ADD{była}} między nimi, między Dawidem a Jonatanem, synem Saula.


\par }{\MM \VS{8}Ale król wziął dwóch synów Rispy, córki Aji, których urodziła Saulowi, Armoniego i Mefiboszeta, i pięciu synów
{\ADD{siostry}} Mikal, córki Saula, których urodziła Adrielowi, synowi Barzillaja z Mecholi;


\par }{\MM \VS{9}I wydał ich w ręce Gibeonitów, a oni powiesili ich na górze przed PANEM. Razem umarło ich siedmiu, zostali zabici w pierwsze dni żniw, na początku żniw jęczmienia.


\par }{\MM \VS{10}Wtedy Rispa, córka Aji, wzięła wór i rozciągnęła go na skale, na początku żniw, aż do czasu, gdy spadł na nich deszcz z nieba, i nie pozwalała, aby ptactwo powietrzne zbliżało się do nich za dnia, ani zwierzęta polne – nocą.


\par }{\MM \VS{11}Potem doniesiono Dawidowi o tym, co uczyniła Rispa, córka Aji, nałożnica Saula.


\par }{\MM \VS{12}Dawid poszedł więc i wziął kości Saula i kości Jonatana, jego syna, od starszych Jabesz-Gilead, którzy ukradli je z placu Bet-Szan, gdzie ich zawiesili Filistyni w dniu zabicia Saula przez Filistynów w Gilboa.


\par }{\MM \VS{13}Wziął więc stamtąd kości Saula i kości Jonatana, jego syna; zebrano też kości powieszonych;


\par }{\MM \VS{14}I pogrzebali kości Saula i Jonatana, jego syna, w ziemi Beniamina w Sela, w grobie Kisza, jego ojca. Uczynili wszystko, co król nakazał. Potem Bóg dał się ubłagać co do ziemi.


\par }{\MM \VS{15}Później znowu doszło do wojny między Filistynami a Izraelem. I Dawid wyruszył wraz ze swymi sługami i walczyli z Filistynami, a Dawid był znużony.


\par }{\MM \VS{16}Wtedy Iszbibenob, który wywodził się z synów pewnego olbrzyma, a którego włócznia ważyła trzysta syklów brązu i który miał przepasany nowy
{\ADD{miecz}}, postanowił, że zabije Dawida.


\par }{\MM \VS{17}Lecz Abiszaj, syn Serui, przyszedł mu z pomocą, uderzył Filistyna i zabił go. Wtedy ludzie Dawida przysięgli mu: Nie będziesz już wyruszał z nami do bitwy, abyś nie zgasił pochodni Izraela.


\par }{\MM \VS{18}Potem znowu była bitwa z Filistynami w Gob. Wtedy Sibbekaj Chuszatyta zabił Safa, który pochodził z synów tego olbrzyma.


\par }{\MM \VS{19}Była też jeszcze inna wojna z Filistynami w Gob, podczas której Elchanan, syn Jaara Oregima z Betlejem, zabił
{\ADD{brata}} Goliata Gittyty, którego drzewce włóczni były jak wał tkacki.


\par }{\MM \VS{20}Ponadto toczyła się jeszcze wojna w Gat, gdzie był człowiek
{\ADD{wysokiego}} wzrostu, mający po sześć palców u rąk i po sześć palców u nóg, razem dwadzieścia cztery. On także był synem tego olbrzyma.


\par }{\MM \VS{21}Gdy urągał on Izraelowi, zabił go Jonatan, syn Szimei, brata Dawida.


\par }{\MM \VS{22}Ci czterej byli synami
{\ADD{tego}} olbrzyma z Gat, a polegli z ręki Dawida i z ręki jego sług.




\par }\Chap{22}{\MM \VerseOne{1}Dawid wypowiedział PANU słowa tej pieśni w dniu, gdy PAN go wybawił z rąk wszystkich jego wrogów i z ręki Saula;


\par }{\MM \VS{2}Powiedział: PAN jest moją skałą, moją twierdzą i moim wybawicielem.


\par }{\MM \VS{3}Bóg moją opoką, której będę ufał, moją tarczą i rogiem mojego zbawienia, moją wieżą i moją ucieczką, moim zbawicielem; wybawiasz mnie od przemocy.


\par }{\MM \VS{4}Wzywałem PANA,
{\ADD{który jest}} godny chwały, a będę wybawiony od moich wrogów.


\par }{\MM \VS{5}Ogarnęły mnie bowiem boleści śmierci i zatrwożyły mnie potoki bezbożnych.


\par }{\MM \VS{6}Boleści piekła mnie oplotły, pochwyciły mnie sidła śmierci.


\par }{\MM \VS{7}W moim utrapieniu wzywałem PANA i wołałem do mojego Boga. Ze swojej świątyni usłyszał mój głos, a moje wołanie
{\ADD{dotarło}} do jego uszu.


\par }{\MM \VS{8}Wtedy ziemia poruszyła się i zadrżała, a posady nieba zatrzęsły się i zachwiały od jego gniewu.


\par }{\MM \VS{9}Z jego nozdrzy unosił się dym, z jego ust
{\ADD{buchnął}} ogień trawiący, węgle zapaliły się od niego.


\par }{\MM \VS{10}Nachylił niebiosa i zstąpił, a ciemność
{\ADD{była}} pod jego stopami.


\par }{\MM \VS{11}Dosiadł cherubina i latał, i ukazał się na skrzydłach wiatru.


\par }{\MM \VS{12}Z ciemności uczynił wokół siebie namiot, z ciemnych wód i z gęstych obłoków nieba.


\par }{\MM \VS{13}Od jego blasku rozpaliły się węgle ogniste.


\par }{\MM \VS{14}Zagrzmiał PAN z nieba, Najwyższy wydał swój głos.


\par }{\MM \VS{15}Wypuścił strzały i rozproszył ich; błyskawicę – i ich rozgromił.


\par }{\MM \VS{16}I ukazały się głębiny morza, i odsłoniły się fundamenty świata od upomnienia PANA, od podmuchu tchnienia jego nozdrzy.


\par }{\MM \VS{17}Posłał z wysoka, chwycił mnie, wyciągnął z wielkich wód.


\par }{\MM \VS{18}Ocalił mnie od mojego potężnego wroga i od tych, którzy mnie nienawidzą, choć byli ode mnie mocniejsi.


\par }{\MM \VS{19}Zaskoczyli mnie w dniu mego utrapienia, lecz PAN był moją podporą.


\par }{\MM \VS{20}Wyprowadził mnie na miejsce przestronne, wybawił mnie, bo mnie sobie upodobał.


\par }{\MM \VS{21}Nagrodził mnie PAN według mojej sprawiedliwości, oddał mi według czystości moich rąk.


\par }{\MM \VS{22}Strzegłem bowiem dróg PANA i nie odstąpiłem niegodziwie od mojego Boga.


\par }{\MM \VS{23}Bo miałem przed oczyma wszystkie jego nakazy i od jego praw się nie odwróciłem.


\par }{\MM \VS{24}Byłem wobec niego nienaganny i wystrzegałem się swojej nieprawości.


\par }{\MM \VS{25}Dlatego oddał mi PAN według mojej sprawiedliwości, według mojej czystości przed jego oczyma.


\par }{\MM \VS{26}{\ADD{Ty}} z miłosiernym miłosiernie się obejdziesz, a z człowiekiem nienagannym postąpisz nienagannie.


\par }{\MM \VS{27}Wobec czystego okażesz się czysty, a wobec przewrotnego postąpisz przewrotnie.


\par }{\MM \VS{28}Lecz wybawiasz lud strapiony, a twoje oczy
{\ADD{są}} na wyniosłych, by ich poniżać.


\par }{\MM \VS{29}Ty bowiem jesteś moją pochodnią, o PANIE; PAN rozjaśni moje ciemności.


\par }{\MM \VS{30}Bo z tobą przebiłem się przez wojsko, z moim Bogiem przeskoczyłem mur.


\par }{\MM \VS{31}Droga Boga jest doskonała, słowo PANA w ogniu wypróbowane. Tarczą jest dla wszystkich, którzy mu ufają.


\par }{\MM \VS{32}Bo któż
{\ADD{jest}} Bogiem oprócz PANA? Któż skałą oprócz naszego Boga?


\par }{\MM \VS{33}Bóg
{\ADD{jest}} moją siłą i mocą, on czyni doskonałą moją drogę.


\par }{\MM \VS{34}Moje nogi czyni jak u łani i stawia mnie na wyżynach.


\par }{\MM \VS{35}Ćwiczy moje ręce do walki, tak że mogę kruszyć spiżowy łuk swymi ramionami.


\par }{\MM \VS{36}Dałeś mi też tarczę swego zbawienia, a twoja dobrotliwość uczyniła mnie wielkim.


\par }{\MM \VS{37}Rozszerzyłeś ścieżkę dla mych kroków, tak że moje stopy się nie zachwiały.


\par }{\MM \VS{38}Ścigałem moich wrogów i wytraciłem ich, nie zawróciłem, aż ich nie wyniszczyłem.


\par }{\MM \VS{39}I wyniszczyłem ich, i powaliłem, tak że nie mogli powstać, upadli pod moje stopy.


\par }{\MM \VS{40}Przepasałeś mnie mocą do walki, powaliłeś pod moje stopy moich przeciwników.


\par }{\MM \VS{41}Zmuszałeś moich wrogów do ucieczki, abym wykorzenił tych, którzy mnie nienawidzą.


\par }{\MM \VS{42}Patrzyli, lecz nie było nikogo, kto by ich wybawił;
{\ADD{spoglądali}} na PANA, lecz ich nie wysłuchał.


\par }{\MM \VS{43}Starłem ich jak proch ziemi, zdeptałem ich jak błoto na ulicach, rozrzuciłem ich.


\par }{\MM \VS{44}Ty wyzwoliłeś mnie od kłótni ludzkich, zachowałeś mnie, abym był głową narodów. Będzie mi służył lud,
{\ADD{którego}} nie znałem.


\par }{\MM \VS{45}Cudzoziemcy będą udawać uległość. Jak tylko usłyszą, będą mi posłuszni.


\par }{\MM \VS{46}Cudzoziemcy zmarnieją i będą drżeć w swoich warowniach.


\par }{\MM \VS{47}PAN żyje, niech będzie błogosławiona moja skała, niech będzie wywyższony Bóg, skała mojego zbawienia.


\par }{\MM \VS{48}Bóg dokonuje za mnie zemsty i poddaje mi narody;


\par }{\MM \VS{49}Wyprowadza mnie spośród moich wrogów. Ty wywyższyłeś mnie ponad moich przeciwników, ocaliłeś mnie od gwałtownika.


\par }{\MM \VS{50}Dlatego będę cię, PANIE, sławił wśród narodów i będę śpiewał twojemu imieniu.


\par }{\MM \VS{51}{\ADD{On jest}} wieżą zbawienia dla swego króla i na wieki okazuje miłosierdzie swemu pomazańcowi Dawidowi i jego potomstwu.




\par }\Chap{23}{\MM \VerseOne{1}Oto ostatnie słowa Dawida. Dawid, syn Jessego, mężczyzna, który został wywyższony, pomazaniec Boga Jakuba i miły psalmista Izraela, powiedział:


\par }{\MM \VS{2}Duch PANA mówił przeze mnie, a jego słowo
{\ADD{jest}} na moim języku.


\par }{\MM \VS{3}Bóg Izraela przemówił, Skała Izraela mówiła do mnie: Ten, który panuje nad ludem, ma być sprawiedliwy, ma panować w bojaźni Bożej.


\par }{\MM \VS{4}{\ADD{Będzie}} jak światło poranka, gdy słońce wschodzi, jak poranek bez chmur
{\ADD{i jak}} od jego blasku po deszczu wyrasta ruń z ziemi.


\par }{\MM \VS{5}I choć mój dom nie
{\ADD{jest}} taki przed Bogiem, to jednak zawarł ze mną wieczne przymierze, utwierdzone we wszystkim i pewne. A
{\ADD{to}} jest całe moje zbawienie i całe
{\ADD{moje}} pragnienie, chociaż
{\ADD{on}} jeszcze nie daje temu wzrostu.


\par }{\MM \VS{6}Lecz wszyscy
{\ADD{synowie}} Beliala będą jak ciernie wyrzucone, których się ręką nie bierze.


\par }{\MM \VS{7}Ten zaś, kto chce ich dotknąć, musi uzbroić się w żelazo i drzewce włóczni. Zostaną doszczętnie spaleni ogniem na miejscu.


\par }{\MM \VS{8}Oto są imiona dzielnych wojowników, których miał Dawid: Tachmonita, który zajął główne miejsce wśród trzech
{\ADD{dowódców}}, to właśnie Adino Esnita. To on wywijał
{\ADD{swoją włócznią}} przeciw ośmiuset i pokonał ich za jednym razem.


\par }{\MM \VS{9}Po nim był Eleazar, syn Dody, Achochita, jeden z trzech dzielnych wojowników, którzy byli z Dawidem, kiedy urągali Filistynom, którzy zebrali się do bitwy, a Izraelici wycofali się;


\par }{\MM \VS{10}To on powstał i bił się z Filistynami, aż mu ręka omdlała i przywarła do miecza. Tego dnia PAN sprawił wielkie zwycięstwo. Lud zaś zawrócił tylko po to, żeby zabrać łupy.


\par }{\MM \VS{11}A po nim
{\ADD{był}} Szamma, syn Agego, Hararyta. Gdy bowiem Filistyni zebrali się w oddział, gdzie była działka pola pełnego soczewicy, a lud uciekł przed Filistynami;


\par }{\MM \VS{12}Wtedy on stanął w środku tej działki, obronił ją i pobił Filistynów. A PAN sprawił wielkie zwycięstwo.


\par }{\MM \VS{13}Ci trzej spośród trzydziestu dowódców zeszli się i przyszli do Dawida w czasie żniw do jaskini Adullam, podczas gdy oddział Filistynów rozbił obóz w dolinie Refaim.


\par }{\MM \VS{14}A Dawid w tym czasie
{\ADD{przebywał}} w miejscu obronnym, a załoga filistyńska
{\ADD{była}} wtedy w Betlejem.


\par }{\MM \VS{15}Wówczas Dawid poczuł pragnienie i powiedział: Oby ktoś dał mi się napić wody ze studni betlejemskiej, która jest przy bramie!


\par }{\MM \VS{16}Wtedy ci trzej waleczni wojownicy przebili się przez obóz Filistynów i zaczerpnęli wody ze studni betlejemskiej, która była przy bramie. Zabrali ją i przynieśli do Dawida. On jednak nie chciał jej pić, lecz wylał ją dla PANA;


\par }{\MM \VS{17}I powiedział: Niech PAN mnie strzeże
{\ADD{od tego}}, abym miał to uczynić. Czyż to nie krew mężczyzn, którzy poszli z narażeniem życia? I nie chciał jej pić. Tego dokonali ci trzej waleczni wojownicy.


\par }{\MM \VS{18}Abiszaj, brat Joaba, syn Serui, był na czele trzech. On to podniósł swoją włócznię przeciw trzystu i pobił ich, i był sławny wśród tych trzech.


\par }{\MM \VS{19}Z tych trzech był najsławniejszy i stał się ich dowódcą. Nie dorównał jednak
{\ADD{tamtym}} trzem.


\par }{\MM \VS{20}Benajasz, syn Jehojady, syn dzielnego męża z Kabseel, który dokonał wielu czynów, to on zabił dwóch wojowników z Moabu. On też w śnieżnym dniu zszedł do jamy i zabił lwa.


\par }{\MM \VS{21}Zabił również Egipcjanina, człowieka
{\ADD{godnego}} podziwu. Egipcjanin ten
{\ADD{miał}} w ręku włócznię. On zaś poszedł do niego z kijem, wyrwał włócznię z ręki Egipcjanina i zabił go jego własną włócznią.


\par }{\MM \VS{22}Tego dokonał Benajasz, syn Jehojady,
{\ADD{był}} najsławniejszy wśród tych trzech dzielnych wojowników.


\par }{\MM \VS{23}Był sławniejszy niż trzydziestu, nie dorównał jednak owym trzem. I Dawid postawił go nad swoją strażą przyboczną.


\par }{\MM \VS{24}Asahel, brat Joaba,
{\ADD{był}} wśród trzydziestu.
{\ADD{A są nimi}}: Elchanan, syn Dodo z Betlejem;


\par }{\MM \VS{25}Szamma Charodczyk, Elika Charodczyk;


\par }{\MM \VS{26}Cheles Peletyta, Ira, syn Ikkesza, Tekoitczyk;


\par }{\MM \VS{27}Abiezer Anatotczyk, Mebunaj Chuszatyta;


\par }{\MM \VS{28}Salmon Achochita, Maharaj Netofatyta;


\par }{\MM \VS{29}Cheleb, syn Baany, Netofatyta, Itaj, syn Ribaja, z Gibea synów Beniamina;


\par }{\MM \VS{30}Benajasz Piratończyk, Hiddaj z potoków Gaasz;


\par }{\MM \VS{31}Abi-Albon Arbatczyk, Azmawet Barchumitczyk;


\par }{\MM \VS{32}Eliachba Szaalbończyk, Jonatan, z synów Jaszena;


\par }{\MM \VS{33}Szamma Hararyta, Achiam, syn Szarara, Hararyta;


\par }{\MM \VS{34}Elifelet, syn Achasbaja, syna Maachatyty, Eliam, syn Achitofela Gilonity;


\par }{\MM \VS{35}Chesraj Karmelita, Paaraj Arbitczyk;


\par }{\MM \VS{36}Jigal, syn Natana z Soby, Bani Gadytczyk;


\par }{\MM \VS{37}Selek Ammonita, Nacharaj Beerotczyk, giermek Joaba, syna Serui;


\par }{\MM \VS{38}Ira Jitryta, Gareb Jitryta;


\par }{\MM \VS{39}Uriasz Chetyta. Razem wszystkich trzydziestu siedmiu.




\par }\Chap{24}{\MM \VerseOne{1}Wtedy znowu zapłonął gniew PANA przeciw Izraelowi, gdy
{\ADD{szatan}} pobudził Dawida przeciwko nim, mówiąc: Idź, policz Izraela i Judę.


\par }{\MM \VS{2}Król powiedział do Joaba, dowódcy wojska, który był z nim: Przebiegnij teraz wszystkie pokolenia Izraela od Dan aż do Beer-Szeby i policzcie lud, abym poznał jego liczbę.


\par }{\MM \VS{3}Lecz Joab odpowiedział królowi: Niech PAN, twój Bóg, doda do ludu sto razy tyle, ile ich jest, i niech oczy mojego pana, króla, to zobaczą. Lecz czemu mój pan, król, żąda tego?


\par }{\MM \VS{4}Słowo króla jednak przemogło Joaba i dowódców wojska. Joab i dowódcy wojska wyszli więc od króla, aby policzyć lud Izraela.


\par }{\MM \VS{5}Przeprawili się przez Jordan i rozbili obóz przy Aroerze, po prawej stronie miasta, które
{\ADD{leży}} w środku rzeki Gad i przy Jazer.


\par }{\MM \VS{6}Następnie przybyli do Gileadu i do ziemi Dolnej Hadsy, a stamtąd przybyli do Dan-Jaan, potem skręcili do Sydonu.


\par }{\MM \VS{7}Później przyszli do twierdzy Tyru i do wszystkich miast Chiwwitów i Kananejczyków, skąd udali się na południe Judy aż do Beer-Szeby.


\par }{\MM \VS{8}A gdy obeszli całą ziemię, przybyli do Jerozolimy po upływie dziewięciu miesięcy i dwudziestu dni.


\par }{\MM \VS{9}I Joab podał królowi liczbę spisanej ludności. A w Izraelu było osiemset tysięcy dzielnych wojowników dobywających miecz, mężczyzn Judy było zaś pięćset tysięcy.


\par }{\MM \VS{10}A serce Dawida zadrżało po tym, jak obliczył lud. I Dawid powiedział do PANA: Bardzo zgrzeszyłem, że
{\ADD{to}} uczyniłem. Lecz teraz, PANIE, proszę, zgładź nieprawość swego sługi, gdyż bardzo głupio postąpiłem.


\par }{\MM \VS{11}A gdy Dawid wstał rano, oto słowo PANA doszło do proroka Gada, widzącego Dawida:


\par }{\MM \VS{12}Idź i powiedz Dawidowi: Tak mówi PAN: Trzy rzeczy daję ci do wyboru, wybierz jedną z nich, abym ci ją uczynił.


\par }{\MM \VS{13}Przyszedł więc Gad do Dawida, oznajmił mu i powiedział: Czy ma nastać siedem lat głodu w twojej ziemi, czy chcesz uciekać przez trzy miesiące przed swoimi wrogami, którzy będą cię ścigać, czy też w twojej ziemi ma być przez trzy dni zaraza? Zastanów się teraz i rozważ, co mam odpowiedzieć temu, który mnie posłał.


\par }{\MM \VS{14}Dawid odpowiedział Gadowi: Jestem w udręce. Wpadnijmy
{\ADD{raczej}} w rękę PANA, gdyż wielkie jest jego miłosierdzie. Niech nie wpadnę w rękę człowieka.


\par }{\MM \VS{15}PAN zesłał więc na Izraela zarazę od rana do ustalonego czasu. Umarło z ludu od Dan do Beer-Szeby siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn.


\par }{\MM \VS{16}A gdy Anioł wyciągnął rękę nad Jerozolimą, aby ją zniszczyć, wtedy PAN użalił się nad tym nieszczęściem i powiedział do Anioła, który niszczył lud: Dosyć, powstrzymaj rękę. A Anioł PANA był przy klepisku Arawny Jebusyty.


\par }{\MM \VS{17}I gdy Dawid ujrzał Anioła karzącego lud, powiedział do PANA: Oto ja zgrzeszyłem, ja źle postąpiłem. Lecz te owce cóż uczyniły? Proszę, niech twoja ręka obróci się na mnie i na dom mojego ojca.


\par }{\MM \VS{18}Tego dnia przyszedł Gad do Dawida i powiedział mu: Idź, zbuduj PANU ołtarz na klepisku Arawny Jebusyty.


\par }{\MM \VS{19}Dawid poszedł więc zgodnie ze słowem Gada, jak to PAN rozkazał.


\par }{\MM \VS{20}Kiedy Arawna spojrzał, zobaczył króla i jego sługi zbliżających się do niego. I Arawna wyszedł, i pokłonił się królowi twarzą do ziemi.


\par }{\MM \VS{21}Wtedy Arawna zapytał: Dlaczego mój pan, król, przyszedł do swego sługi? Dawid odpowiedział: Aby kupić od ciebie to klepisko i
{\ADD{na nim}} zbudować PANU ołtarz, żeby plaga została powstrzymana wśród ludu.


\par }{\MM \VS{22}Arawna powiedział do Dawida: Niech mój pan, król, weźmie i złoży to, co uzna za słuszne. Oto woły na całopalenie, a sprzęty młocarskie i jarzma wołów na drwa.


\par }{\MM \VS{23}{\ADD{To}} wszystko
{\ADD{jako}} król dawał Arawna królowi. I Arawna powiedział do króla: Niech PAN, twój Bóg, ma w tobie upodobanie.


\par }{\MM \VS{24}Lecz król powiedział do Arawny: Nie, ale koniecznie kupię
{\ADD{to}} od ciebie za pieniądze. Nie będę składać PANU, swojemu Bogu, całopaleń, które nic nie kosztują. Kupił więc Dawid to klepisko i woły za pięćdziesiąt syklów srebra.


\par }{\MM \VS{25}I Dawid zbudował tam PANU ołtarz, i złożył całopalenia i ofiary pojednawcze. I PAN dał się ubłagać co do ziemi i plaga w Izraelu została powstrzymana.


\par }