Žalmi.
64.
Oleske, ko ľidžal o bašaviben. Le Davidoskro žalmos. 
Šun man, ó Devla, sar man sajinav! Zachraňin miro dživipen, bo darav man mire ňeprijaťeľistar. 
Chraňin man olestar, so mange kamen te kerel o nalačhe manuša; le bitangendar, so pre ma aven sar banda. 
E čhib peske ostraren sar šabľa a muken o jedovata lava sar šipi, 
hoj andral o garudo than te trafinen le ňevinnones; ľivinen andre leste jekhvareste a na daran pes. 
Jekh avres maren upre pro nalačhe veci, dovakeren pes, hoj nacirdena peskre pasci, a phenen: „Ko len dikhela?“ 
Keren o nalačhe plani a phenen: „Avľam pro igen lačho planos!“ Ňiko našťi džanel, so peske o manuš andro jilo gondoľinel. 
Ale o Del len trafinela peskre šipenca, jekhvareste ena on korkore zraňimen. 
Zňičinela len lengri čhib. Sako, ko len dikhela, kerela upral lende le šereha. 
Savore manuša pes darana; vakerena pal oda, so kerel o Del, achaľona oleske, so ov kerel. 
O spravodľivo radisaľola andro RAJ a denašela pes te garuvel andre leste. Lašarena pes leha savore čačejileskre. 
