Prislovja.
9.
O goďaveripen peske ačhaďa kher a kerďa andre efta slupi. 
Murdarďa le dobitkos, mišinďa e mol, pripravinďa o chaben pro skamind 
a bičhaďa avri peskre služken, hoj te vičinen pal o nekučeder than le foroskro: 
„Kas nane o prindžaripen, mi avel kade!“ Olenge, ko hine bi e goďi, phenel: 
„Aven, chan mire chabenestar a pijen la moľatar, so mišinďom. 
Omuken o nagoďaveripen a dživena, phiren pal o drom, so tumen dela goďi.“ 
Te sikaveha oles, ko peske kerel pheras savorestar, chudeha lestar ladž. Te dovakereha le nalačhe manušeske, dukhavela tut. 
Te pokarhineha oles, ko peske na del te phenel, našťi tut avri ačhela, ale te pokarhineha le goďaverones, kamela tut. 
De goďi le goďaverones a ela meksa goďavereder, sikav le čačipnaskres a džanela buter. 
O goďaveripen chudel la sveta daraha anglo RAJ, a te prindžareha le Svetes, akor achaľoha. 
Me, o goďaveripen, tuke dava te dživel buter dživesa a dothovava tuke o berša pro dživipen. 
Te aveha goďaver, ela oda pre tiro lačho, ale te asaha olestar, tu korkoro cerpineha. 
O diliňipen hin sar e džuvľi, savi kerel vika, ňikastar pes na kerel a na ladžal. 
Bešel peske paš o vudar paš peskro kher, pro nekučeder than andro foros, 
a vičinel le muršen, save odarik predžan; save džan rovnones pal peskre droma: 
„Ko na achaľol, mi avel kade!“ A olenge, ko hine bi e goďi, phenel: 
„O čordo paňi hino gulo a o chaben, so chas počoral, hino igen lačho.“ 
Ale on na džanen, hoj ola, ko džan ke late, meren a hoj lakre hosci imar hine dži tele andro than le mulengro. 
