Prislovja.
30.
Kala lava hine dine le Devlestar le Aguroske, le Jakehoskre čhaske. Oda murš phenďa: „Strapimen som, Devla, strapimen. 
Jaj, som sar džviros, na gondoľinav sar manuš; nane man le manušengri goďi. 
Na sikľiľom o goďaveripen a nane man aňi o prindžaripen pal o Neksveteder. 
Ko geľa upre andro ňebos? Ko odarik avľa tele? Ko skidňa andre peskri burňik e balvaj? Ko pačarďa o paňi andro plašťos? Ko merinďa avri savore agora la phuvakre? 
Dojekh lav le Devleskro hino čačo, hino šťitos savorenge, ko ke leste denašen. 
Ma dothov ňič ke leskre lava, hoj tuke te na dovakerel a te na sikavel pre tu, hoj sal klamaris. 
Duj veci tutar mangav, RAJEJA, de mange len sigeder, sar merava: 
Le mandar o klamišagos the o načačipen! Ma de man o čoripen aňi o barvaľipen! De man ajci maro, keci mange kampel, 
hoj man te na prechav, te na zaprinav tut a te na phenav: ‚Ko hin o RAJ?‘ Abo te na ačhav čoro, hoj te na čorav a te na kerav ladž le Devleskre naveske. 
Ma vaker namištes pro sluhas angle leskro raj, hoj tut o sluhas te na prekošel a te na počines vaš oda. 
Varesave manuša košen peskre dades a peskra dake na žehňinen; 
varesave peske gondoľinen, hoj hine lačhe, ale nane obžužarde la meľatar; 
varesave barikanes dikhen le jakhenca a hazden upre o bervi! 
Varesaven hin o danda sar o šabľi a andro muj len hin sar te pherdo čhura, hoj te chan le slaben pre phuv the le čoren le manušendar. 
La pijavica hin duj čhaja a viskinen: ‚De man, de man!‘ Hin trin veci, so našťi dočaľon, štar, so na phenena ‚Dos!‘: 
O peklos, e džuvľi, savi našťi ačhel khabňi, e šuki phuv, savake furt kampel o paňi, the e jag šoha ňikda na phenena: ‚Dos!‘ 
E jakh, so asal le dadestar a dikhel tele peskra phura da, džubinena avri o havrani andral e dolina a chana les o supi. 
Hin trin veci, so mange hine čudna, štar, savenge na achaľuvav: 
o drom le orloskro, so ľecinel pro ňebos, o drom le sapeskro pal e skala, o drom la loďakro maškar o moros a o drom le muršeskro paš e terňi džuvľi. 
Kavke kerel e lubňi: Chal, khosel o vušta a phenel: ‚Na kerďom ňič nalačho.‘ 
Hin trin veci, savendar e phuv izdral, štar, savendar na birinel: 
Le sluhastar, savo kraľinel, le dilinestar, savo pes prechal le mareha, 
la nalačha džuvľatar, sar džal romeste, the la služkatar, savi zalel o than peskra raňake. 
Kala štar džviri pre phuv hine cikne, ale igen goďaver: 
O mravci – nane zorale, ale ňilaje peske pripravinen o chaben; 
o damana – nane igen zorale, ale bešen maškar o skali; 
o maľakre grajora – nane len vodcas, ale savore ľecinen jekhetane andre čata sar slugaďa; 
o jašťerički – šaj len te chudel andro vast, ale the avke bešen andro kraľengre palaca. 
Hin trin, so peske rajikanes phiren, štar, so barikanes pochodinen: 
O ľevos – nekzoraleder maškar o džviri, so na daral ňikastar; 
o barikano kohutos, o capos the o kraľis, sar džal angle peskre manuša. 
Te kerďal o diliňipen oleha, hoj tut ašarehas, a te gondoľinehas pro nalačho, dander tuke andre čhib! 
Te mišines e šmetanka, avel upre o čhil; te demes varekas andro nakh, avel avri o rat; a te choľares avres, ela o vesekedišagos.“ 
