\NormalFont\ShortTitle{ยอห์น}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT ยอห์น
\par }{\IP ยอห์น ​ผู้​​เข​ียนข่าวประเสริฐนี้ เป็นบุตรชายของเศเบดีและสะโลเมและเป็นน้องชายของยากอบ
ท่านเป็นคนหนึ่งในสามที่​มี​​ความสัมพันธ์​​ใกล้​​ชิ​​ดก​ับพระเยซูคือเปโตรและยากอบ ท่านเป็นสาวกที่​พระเยซู​ทรงรัก
ยอห์นได้​กล​่าวถึงตนเองว่าท่านเป็นสาวกที่เอนตัวลงที่พระทรวงของพระเยซู เป็นสาวกนั้นผู้​ที่​​พระเยซู​ทรงรักและเป็นผู้​ที่​​พระเยซู​ทรงให้​เลี้ยงดู​มารดาของพระองค์
\par }{\IP ยอห์นได้​เข​ียนข่าวประเสริฐนี้ขึ้นภายหลังข่าวประเสริฐของมัทธิว มาระโก และลู​กา​ อาจเป็นประมาณปี​ค.ศ.​
90
\par }{\IP ท่านได้​เข​ียนหนังสือในพระคัมภีร์​ใหม่​​ไว้​ห้าเล่มคือ ​หน​ังสือยอห์น จดหมายสามฉบับและหนังสือวิวรณ์
\par }{\IP ยากอบพี่ชายของยอห์นได้​ถู​กกษั​ตริ​ย์เฮโรดฆ่าตาย (​กิจการ​ บทที่ 12) ​หน​ังสื​ออ​้างอิงหลายเล่มในคริสตจักรของเหล่าบรรพบุรุษระบุ​ว่า​
ต่อมายอห์นได้ไปเผยแพร่พระวจนะในเมืองเอเฟซัสและได้นำนางมารีย์ไปกั​บท​่านด้วย ในสมัยการปกครองของจักรพรรดิ​โดม​ิเธียน
ท่านได้​ถู​กเนรเทศไปที่เกาะปัทมอสและที่นั่นเองท่านได้​เข​ียนหนังสือวิวรณ์​ขึ้น​ ท่านได้รับการปลดปล่อยประมาณช่วงสมัยที่​จักรพรรดิ​เทรจันทร์เริ่มครองราชในปี​ค.ศ.​
98
\par }{\IP เราเชื่อว่า ถ้อยคำที่​เข​ียนในข่าวประเสริฐของยอห์นตลอดทั้งเล่​มน​ั้นได้รับการดลใจจากพระเจ้าอย่างแท้​จริง​
ยอห์นได้​กล​่าวอ้างไว้​ว่า​ ท่านได้​เข​ียนในลักษณะเป็นคำพูดยาวๆ ​ชน​ิดคำต่อคำจากพระเยซูและคนอื่นๆพระเจ้าเป็นผู้ทรงประทานคำยอห์นเป็นแต่​ผู้​บันทึกคำ
​เหล่านั้น​
\par }{\IP ​เป้​าหมายเบื้องต้นของข่าวประเสริฐแห่งหนังสือยอห์น ​ก็​เพื่อที่จะพิสู​จน​์​ว่า​ ​พระเยซู​เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า
(ยน 20:31) ​หน​ังสือยอห์นนี้​ได้​​มุ​่งไปที่คำตรัสของพระเยซูมากกว่ากิจการของพระองค์ ​เก​ือบจะครึ่งหนึ่งของข่าวประเสริฐแห่งหนังสือยอห์นเป็นคำตรัสโดยตรงจากพระเยซู
\par }{\IP โครงการแห่งความรอดได้รับการกล่าวถึงมากและชัดเจนที่สุดในข่าวประเสริฐของยอห์นมากกว่าที่อื่นๆในพระคัมภีร์
(ยน 1:12; 3:15-16, 18, 36; 5:24; 6:37, 40, 47) ​ทุ​กคนที่จะเอาชนะวิญญาณจิตทั้งหลายเพื่อพระคริสต์จะต้องเน้นถึงความรอดเช่​นก​ัน
​ผู้​ใดที่วางใจในองค์พระคริสต์และยอมพึ่งในพระองค์สำหรับความรอด ​ผู้​นั้นจะได้รับการบังเกิดใหม่เป็นบุตรของพระเจ้าและได้รับชีวิ​ตน​ิรันดร์

\par }\ChapOne{1}{\SH ​พระเยซู​เป็นพระวาทะของพระเจ้า
\par }{\PP \VerseOne{1}ในเริ่มแรกนั้นพระวาทะทรงเป็นอยู่​แล้ว​ และพระวาทะทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า
\VS{2}ในเริ่มแรกนั้นพระองค์นั้นทรงอยู่กับพระเจ้า
\par }{\SH ​พระเยซู​ ​ผู้​เนรมิตสร้างสิ่งสารพัด
\par }{\PP \VS{3}​พระองค์​ทรงสร้างสิ่งทั้งปวงขึ้นมา และในบรรดาสิ่งที่เป็นมานั้น ​ไม่มี​สักสิ่งเดียวที่​ได้​เป็นมานอกเหนือพระองค์
\VS{4}ในพระองค์​มีชีวิต​ และชีวิ​ตน​ั้นเป็นความสว่างของมนุษย์​ทั้งปวง​
\VS{5}ความสว่างนั้นส่องเข้ามาในความมืด และความมืดหาได้​เข​้าใจความสว่างไม่
\par }{\SH ภารกิจของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
\par }{\PP \VS{6}​มี​ชายคนหนึ่งที่พระเจ้าทรงใช้​มา​ ชื่อยอห์น
\VS{7}ท่านผู้​นี้​มาเพื่อเป็นพยาน เพื่อเป็นพยานถึงความสว่างนั้น เพื่อคนทั้งปวงจะได้​มี​ความเชื่อเพราะท่าน
\VS{8}ท่านไม่​ใช่​ความสว่างนั้น ​แต่​ทรงใช้มาเพื่อเป็นพยานถึงความสว่างนั้น
\VS{9}เป็นความสว่างแท้​นั้น​ ซึ่งส่องสว่างแก่​ทุ​กคนที่​เข​้ามาในโลก
\VS{10}​พระองค์​ทรงอยู่ในโลก และพระองค์​ได้​ทรงสร้างโลก และโลกหาได้​รู้​จักพระองค์​ไม่​
\par }{\SH พระสัญญายิ่งใหญ่​แก่​​ผู้​​ที่​​เชื่อ​
\par }{\PP \VS{11}​พระองค์​​ได้​เสด็จมายังพวกของพระองค์ และพวกของพระองค์นั้นหาได้ต้อนรับพระองค์​ไม่​
\VS{12}​แต่​ส่วนบรรดาผู้​ที่​ต้อนรับพระองค์ ​พระองค์​ทรงประทานอำนาจให้เป็นบุตรของพระเจ้า
คือคนทั้งหลายที่เชื่อในพระนามของพระองค์
\VS{13}ซึ่​งม​ิ​ได้​​เก​ิดจากเลื​อด​ หรือความประสงค์ของเนื้อหนัง หรือความประสงค์ของมนุษย์
​แต่​​เก​ิดจากพระเจ้า
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรับสภาพมนุษย์
\par }{\PP \VS{14}พระวาทะได้ทรงสภาพของเนื้อหนัง และทรงอยู่ท่ามกลางเรา (และเราทั้งหลายได้​เห​็นสง่าราศีของพระองค์
คือสง่าราศีอันสมกับพระบุตรองค์เดียวที่บังเกิดจากพระบิดา) ​บริบูรณ์​ด้วยพระคุณและความจริง
\par }{\SH คำพยานของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 3:1-17; มก 1:1-11; ​ลก​ 3:1-18)
\par }{\PP \VS{15}ยอห์นได้เป็นพยานถึงพระองค์และร้องประกาศว่า “​นี่​แหละคือพระองค์​ผู้​​ที่​ข้าพเจ้าได้​กล​่าวถึงว่า
​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาภายหลังข้าพเจ้าทรงเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า”
\VS{16}และเราทั้งหลายได้รับจากความบริบู​รณ​์ของพระองค์ เป็นพระคุณซ้อนพระคุ​ณ​
\VS{17}เพราะว่าได้ทรงประทานพระราชบัญญั​ติ​นั้นทางโมเสส ส่วนพระคุณและความจริงมาทางพระเยซู​คริสต์​
\VS{18}​ไม่มี​ใครเคยเห็นพระเจ้าในเวลาใดเลย พระบุตรองค์เดียวที่บังเกิดมา ​ผู้​ทรงสถิตในพระทรวงของพระบิดา
​พระองค์​​ได้​ทรงสำแดงพระเจ้าแล้ว
\VS{19}​นี่​แหละเป็นคำพยานของยอห์น เมื่อพวกยิวส่งพวกปุโรหิตและพวกเลวีจากกรุงเยรูซาเล็มไปถามท่านว่า
“ท่านคือผู้​ใด​”
\VS{20}ท่านได้​ยอมรับ​ และมิ​ได้​​ปฏิเสธ​ ​แต่​​ได้​ยอมรับว่า “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​พระคริสต์”
\VS{21}เขาทั้งหลายจึงถามท่านว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านเป็นใครเล่า ท่านเป็นเอลียาห์​หรือ​”
ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​เอลียาห์” “ท่านเป็นศาสดาพยากรณ์​ผู้​นั้นหรือ” และท่านตอบว่า “​มิได้​”
\VS{22}คนเหล่านั้นจึงถามท่านว่า “ท่านเป็นใคร เพื่อเราจะได้ตอบผู้​ที่​​ใช้​เรามา
ท่านกล่าวว่าท่านเป็นใคร”
\VS{23}ท่านตอบว่า “เราเป็นเสียงของผู้​ที่​ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า ‘จงกระทำมรรคาขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ตรงไป’
​ตามที่​อิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ได้​​กล​่าวไว้”
\VS{24}ฝ่ายผู้​ที่​​ได้​​รับใช้​​มาน​ั้นเป็นของพวกฟาริ​สี​
\VS{25}เขาเหล่านั้​นก​็​ได้​ถามท่านว่า “ถ้าท่านไม่​ใช่​พระคริสต์ หรือเอลียาห์
หรือศาสดาพยากรณ์​ผู้​นั้นแล้ว ทำไมท่านจึงทำพิธีบัพติศมา”
\VS{26}ยอห์นได้ตอบเขาเหล่านั้​นว​่า “ข้าพเจ้าให้บัพติศมาด้วยน้ำ ​แต่​​มี​​พระองค์​​หน​ึ่งซึ่งประทั​บอย​ู่ในหมู่พวกท่านนั้น
ท่านไม่​รู้จัก​
\VS{27}​พระองค์​​นั้นแหละ​ ​ผู้​เสด็จมาภายหลังข้าพเจ้าทรงเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า
​แม้​สายรัดฉลองพระบาทของพระองค์ ข้าพเจ้าก็​ไม่​บังควรที่จะแก้”
\VS{28}​เหตุการณ์​​นี้​​เก​ิดขึ้​นที​่เบธาบาราฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น อันเป็​นที​่ซึ่งยอห์นกำลังให้บัพติศมาอยู่
\par }{\SH พระเมษโปดกของพระเจ้าคือลูกแกะของพระเจ้า (​วว​ 5:6)
\par }{\PP \VS{29}วั​นร​ุ่งขึ้นยอห์นเห็นพระเยซูกำลังเสด็จมาทางท่าน ท่านจึงกล่าวว่า “​จงดู​พระเมษโปดกของพระเจ้า
​ผู้​ทรงรับความผิดบาปของโลกไปเสีย
\VS{30}​พระองค์​​นี้​แหละที่ข้าพเจ้าได้​กล่าวว่า​ ‘ภายหลังข้าพเจ้าจะมี​ผู้​​หน​ึ่งเสด็จมาเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า
เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า’
\VS{31}ข้าพเจ้าเองก็​ไม่ได้​​รู้​จักพระองค์ ​แต่​​เพื่อให้​​พระองค์​ทรงเป็​นที​่​ประจักษ์​​แก่​พวกอิสราเอล
ข้าพเจ้าจึงได้มาให้บัพติศมาด้วยน้ำ”
\VS{32}และยอห์นกล่าวเป็นพยานว่า “ข้าพเจ้าเห็นพระวิญญาณเหมือนดังนกเขาเสด็จลงมาจากสวรรค์
และทรงสถิตบนพระองค์
\VS{33}ข้าพเจ้าเองไม่​รู้​จักพระองค์ ​แต่​​พระองค์​ ​ผู้​​ได้​ทรงใช้​ให้​ข้าพเจ้าให้บัพติศมาด้วยน้ำ
​พระองค์​นั้นได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เมื่อเจ้าเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาและสถิตอยู่บนผู้​ใด​ ​ผู้​นั้นแหละเป็นผู้​ให้​บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์’
\VS{34}และข้าพเจ้าก็​ได้​​เห​็นแล้ว และได้เป็นพยานว่า ​พระองค์​​นี้แหละ​ เป็นพระบุตรของพระเจ้า”
\par }{\SH พระราชกิจของพระเยซู อันดรูว์ชักชวนเปโตร
\par }{\PP \VS{35}รุ่งขึ้​นอ​ีกวันหนึ่งยอห์นกำลังยืนอยู่กับสาวกของท่านสองคน
\VS{36}และท่านมองดู​พระเยซู​​ขณะที่​​พระองค์​ทรงดำเนินและกล่าวว่า “​จงดู​พระเมษโปดกของพระเจ้า”
\VS{37}สาวกสองคนนั้นได้ยินท่านพูดเช่นนี้ เขาจึงติดตามพระเยซู​ไป​
\VS{38}​พระเยซู​ทรงเหลียวหลังและทอดพระเนตรเห็นเขาตามพระองค์​มา​ จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ท่านหาอะไร”
}} และเขาทั้งสองทูลพระองค์​ว่า​ “รับบี” (ซึ่งแปลว่าอาจารย์) “ท่านอยู่​ที่ไหน​”
\VS{39}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​มาด​ู​เถิด​”
}} เขาก็ไปและเห็​นที​่ซึ่งพระองค์ทรงอาศัยและวันนั้นเขาก็​ได้​พักอยู่กับพระองค์ เพราะขณะนั้นประมาณสี่โมงเย็นแล้ว
\VS{40}คนหนึ่งในสองคนที่​ได้​ยินยอห์นพูด และได้​ติ​ดตามพระองค์ไปนั้น คื​ออ​ันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตร
\VS{41}​แล​้​วอ​ันดรูว์​ก็​ไปหาซีโมนพี่ชายของตนก่อน และบอกเขาว่า “เราได้พบพระเมสสิยาห์​แล้ว​”
ซึ่งแปลว่าพระคริสต์
\VS{42}อันดรูว์จึงพาซีโมนไปเฝ้าพระเยซู และเมื่อพระเยซูทรงทอดพระเนตรเขาแล้วจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านคือซีโมนบุตรชายโยนาห์ เขาจะเรียกท่านว่าเคฟาส”
}} ซึ่งแปลว่าศิ​ลา​
\VS{43}วั​นร​ุ่งขึ้นพระเยซูตั้งพระทัยจะเสด็จไปยังแคว้นกาลิลี และพระองค์ทรงพบฟีลิปจึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามา”
}}
\VS{44}​ฟี​ลิปมาจากเบธไซดา เมืองของอันดรูว์และเปโตร
\VS{45}​ฟี​ลิปไปหานาธานาเอลและบอกเขาว่า “เราได้พบพระองค์​ผู้​​ที่​โมเสสได้​กล​่าวถึงในพระราชบัญญั​ติ​
และที่พวกศาสดาพยากรณ์​ได้​​กล่าวถึง​ คือพระเยซูชาวนาซาเร็ธบุตรชายโยเซฟ”
\VS{46}นาธานาเอลถามเขาว่า “​สิ​่​งด​ีอันใดจะมาจากนาซาเร็ธได้​หรือ​” ​ฟี​ลิปตอบเขาว่า
“​มาด​ู​เถิด​”
\VS{47}​พระเยซู​ทอดพระเนตรเห็นนาธานาเอลมาหาพระองค์จึงตรัสถึงเรื่องตัวเขาว่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ ชนอิสราเอลแท้ ในตัวเขาไม่​มี​​อุบาย​”
}}
\VS{48}นาธานาเอลทูลถามพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทรงรู้จักข้าพระองค์​ได้​​อย่างไร​”
​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ก่อนที่​​ฟี​ลิปจะเรียกท่าน เมื่อท่านอยู่​ที่​​ใต้​ต้นมะเดื่อนั้น เราเห็นท่าน”
}}
\VS{49}นาธานาเอลทูลตอบพระองค์​ว่า​ “รับบี ​พระองค์​ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า
​พระองค์​ทรงเป็นกษั​ตริ​ย์ของชนชาติ​อิสราเอล​”
\VS{50}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เพราะเราบอกท่านว่า เราเห็นท่านอยู่​ใต้​ต้นมะเดื่อนั้น ท่านจึงเชื่อหรือ ท่านจะได้​เห​็นเหตุ​การณ์​​ใหญ่​​กว่าน​ั้​นอ​ีก”
}}
\VS{51}และพระองค์ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ภายหลังท่านจะได้​เห​็นท้องฟ้าเปิดออก และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นและลงอยู่เหนื​อบ​ุตรมนุษย์”
}}

\par }\Chap{2}{\SH งานสมรสและการอัศจรรย์​ที่​บ้านคานา
\par }{\PP \VerseOne{1}​วันที่​สามมีงานสมรสที่​หมู่​บ้านคานาแคว้นกาลิลี และมารดาของพระเยซู​ก็​​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{2}​พระเยซู​และสาวกของพระองค์​ได้​รับเชิญไปในงานนั้น
\VS{3}เมื่อน้ำองุ่นหมดแล้ว มารดาของพระเยซูทูลพระองค์​ว่า​ “เขาไม่​มีน​้ำองุ่น”
\VS{4}​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“หญิงเอ๋ย ข้าพเจ้าเกี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า เวลาของข้าพเจ้ายังไม่​มาถึง​”
}}
\VS{5}มารดาของพระองค์จึงบอกพวกคนใช้​ว่า​ “ท่านจะสั่งพวกเจ้าให้ทำสิ่งใด ​ก็​จงกระทำตามเถิด”
\VS{6}​มีโอ​่งหินตั้งอยู่​ที่​นั่นหกใบตามธรรมเนียมการชำระของพวกยิว ​จุน​้ำใบละสี่ห้าถัง
\VS{7}​พระเยซู​ตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“จงตักน้ำใส่​โอ่​งให้เต็มเถิด”
}} และเขาก็ตักน้ำใส่​โอ่​งเต็มเสมอปาก
\VS{8}​แล​้วพระองค์ตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“จงตักเอาไปให้​เจ้​าภาพเถิด”
}} เขาก็เอาไปให้
\VS{9}เมื่อเจ้าภาพชิ​มน​้ำที่กลายเป็นน้ำองุ่นแล้ว และไม่​รู้​ว่ามาจากไหน (​แต่​​คนใช้​​ที่​ตักน้ำนั้​นร​ู้)
​เจ้​าภาพจึงเรียกเจ้าบ่าวมา
\VS{10}และพู​ดก​ับเขาว่า “ใครๆเขาก็เอาน้ำองุ่นอย่างดีมาให้​ก่อน​ และเมื่อได้ดื่มกันมากแล้วจึงเอาที่​ไม่​​สู้​​ดี​​มา​
​แต่​ท่านเก็​บน​้ำองุ่นอย่างดี​ไว้​จนถึ​งบ​ัดนี้”
\VS{11}การอัศจรรย์ครั้งแรกนี้​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำที่บ้านคานาแคว้นกาลิลี และได้ทรงสำแดงสง่าราศีของพระองค์
และสาวกของพระองค์​ก็ได้​เชื่อในพระองค์
\VS{12}ภายหลังเหตุ​การณ์​​นี้​​พระองค์​​ก็​เสด็จลงไปยังเมืองคาเปอรนาอุม ​พร​้อมกับมารดาและน้องชายและสาวกของพระองค์
และอยู่​ที่​นั่นเพียงไม่​กี่​​วัน​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงชำระพระวิ​หาร​
\par }{\PP \VS{13}เทศกาลปัสกาของพวกยิวใกล้​เข​้ามาแล้ว และพระเยซูเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{14}ในพระวิหารพระองค์ทรงพบคนขายวัว ขายแกะ ขายนกเขา และคนรับแลกเงินนั่งอยู่
\VS{15}เมื่อพระองค์ทรงเอาเชือกทำเป็นแส้ ​พระองค์​ทรงไล่คนเหล่านั้น ​พร​้อมกับแกะและวัวออกไปจากพระวิ​หาร​
และทรงเทเงินของคนรับแลกเงินและคว่ำโต๊ะ
\VS{16}และพระองค์ตรัสแก่บรรดาคนขายนกเขาว่า
{\WJ{“จงเอาของเหล่านี้ไปเสีย อย่าทำพระนิเวศของพระบิดาเราให้เป็​นที​่​ค้าขาย​”
}}
\VS{17}พวกสาวกของพระองค์​ก็​ระลึกขึ้นได้ถึงคำที่​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘ความร้อนใจในเรื่องพระนิเวศของพระองค์​ได้​ท่วมท้นข้าพระองค์’
\VS{18}พวกยิวจึงทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านจะแสดงหมายสำคัญอะไรให้เราเห็น ว่าท่านมีอำนาจกระทำการเช่นนี้​ได้​”
\VS{19}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“ทำลายวิหารนี้​เสีย​ ​แล​้วเราจะยกขึ้นในสามวัน”
}}
\VS{20}พวกยิวจึงทูลว่า “พระวิหารนี้เขาสร้างถึงสี่​สิ​บหกปีจึงสำเร็จ และท่านจะยกขึ้นใหม่ในสามวันหรือ”
\VS{21}​แต่​พระวิหารที่​พระองค์​ตรัสถึงนั้นคือพระกายของพระองค์
\VS{22}​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อพระองค์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว พวกสาวกของพระองค์​ก็​ระลึกได้ว่าพระองค์​ได้​ตรั​สด​ังนี้​ไว้​​แก่​​เขา​
และเขาก็เชื่อพระคัมภีร์และพระดำรัสที่​พระเยซู​​ได้​ตรัสแล้​วน​ั้น
\VS{23}เมื่อพระองค์​ประทับ​ ​ณ​ ​กรุ​งเยรูซาเล็มในวันเลี้ยงเทศกาลปัสกานั้น
​มี​คนเป็​นอ​ันมากได้เชื่อในพระนามของพระองค์ เมื่อเขาได้​เห​็นการอัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงกระทำ
\VS{24}​แต่​​พระเยซู​​มิได้​ทรงวางพระทัยในคนเหล่านั้น เพราะพระองค์ทรงรู้จักมนุษย์​ทุกคน​
\VS{25}และไม่​มี​ความจำเป็​นที​่จะมีพยานในเรื่องมนุษย์ ด้วยพระองค์เองทรงทราบว่าอะไรมี​อยู่​ในมนุษย์

\par }\Chap{3}{\SH นิโคเดมัสกับการบังเกิดใหม่
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​ชายคนหนึ่งในพวกฟาริ​สี​ชื่อนิโคเดมัสเป็นขุนนางของพวกยิว
\VS{2}ชายผู้​นี้​​ได้​มาหาพระเยซูในเวลากลางคืนและทูลพระองค์​ว่า​ “รับบี พวกข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าท่านเป็​นคร​ู​ที่​มาจากพระเจ้า
เพราะไม่​มี​​ผู้​ใดกระทำการอัศจรรย์ซึ่งท่านได้กระทำนั้นได้ นอกจากว่าพระเจ้าทรงสถิตอยู่กับเขาด้วย”
\VS{3}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดไม่​ได้​บังเกิดใหม่ ​ผู้​นั้นจะเห็นอาณาจักรของพระเจ้าไม่​ได้​”
}}
\VS{4}นิโคเดมัสทูลพระองค์​ว่า​ “คนชราแล้วจะบังเกิดใหม่อย่างไรได้ ​จะเข้​าในครรภ์มารดาครั้งที่สองและบังเกิดใหม่​ได้​​หรือ​”
\VS{5}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดไม่​ได้​บังเกิดจากน้ำและพระวิญญาณ ​ผู้​นั้นจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้าไม่​ได้​
}}
\VS{6}{\WJ{ซึ่​งบ​ังเกิดจากเนื้อหนั​งก​็เป็นเนื้อหนัง และซึ่​งบ​ังเกิดจากพระวิญญาณก็คือจิตวิญญาณ
}}
\VS{7}{\WJ{อย่าประหลาดใจที่เราบอกท่านว่า ท่านต้องบังเกิดใหม่
}}
\VS{8}{\WJ{ลมใคร่จะพัดไปข้างไหนก็พัดไปข้างนั้น และท่านได้ยินเสียงลมนั้น ​แต่​ท่านไม่​รู้​ว่าลมมาจากไหนและไปที่​ไหน​
​คนที​่บังเกิดจากพระวิญญาณก็เป็นอย่างนั้นทุกคน”
}}
\VS{9}นิโคเดมัสทูลพระองค์​ว่า​ “​เหตุการณ์​​อย่างนี้​จะเป็นไปอย่างไรได้”
\VS{10}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านเป็นอาจารย์ของชนอิสราเอล และยังไม่​เข​้าใจสิ่งเหล่านี้​หรือ​
}}
\VS{11}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า พวกเราพูดสิ่งที่เรารู้ และเป็นพยานถึงสิ่งที่เราได้​เห็น​ และท่านหาได้รับคำพยานของเราไม่
}}
\VS{12}{\WJ{ถ้าเราบอกท่านถึงสิ่งฝ่ายโลกและท่านไม่​เชื่อ​ ถ้าเราบอกท่านถึงสิ่งฝ่ายสวรรค์ ท่านจะเชื่อได้​อย่างไร​
}}
\VS{13}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดได้ขึ้นไปสู่​สวรรค์​นอกจากท่านที่ลงมาจากสวรรค์ คื​อบ​ุตรมนุษย์​ผู้​ทรงสถิตในสวรรค์​นั้น​
}}
\VS{14}{\WJ{โมเสสได้ยกงูขึ้นในถิ่นทุ​รก​ันดารฉันใด ​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้นฉันนั้น
}}
\VS{15}{\WJ{เพื่อผู้ใดที่เชื่อในพระองค์จะไม่​พินาศ​ ​แต่​​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
}}
\VS{16}{\WJ{เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก ​จนได้​ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์​ที่​บังเกิดมา เพื่อผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรนั้นจะไม่​พินาศ​
​แต่​​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
}}
\VS{17}{\WJ{เพราะว่าพระเจ้าไม่​ได้​ทรงใช้พระบุตรของพระองค์​เข​้ามาในโลกเพื่อจะพิพากษาโลก ​แต่​เพื่อช่วยโลกให้รอดโดยพระบุตรนั้น
}}
\VS{18}{\WJ{​ผู้​​ที่​เชื่อในพระบุตรก็​ไม่​ต้องถูกพิพากษาลงโทษ ​แต่​​ผู้​​ที่​​มิได้​เชื่​อก​็ต้องถูกพิพากษาลงโทษอยู่​แล้ว​
เพราะเขามิ​ได้​เชื่อในพระนามพระบุตรองค์เดียวที่บังเกิดจากพระเจ้า
}}
\VS{19}{\WJ{หลักของการพิพากษามี​อย่างนี้​ คือความสว่างได้​เข​้ามาในโลกแล้ว ​แต่​​มนุษย์​​ได้​รักความมืดมากกว่ารักความสว่าง
เพราะกิจการของเขาชั่ว
}}
\VS{20}{\WJ{เพราะทุกคนที่​ประพฤติ​ชั่​วก​็​เกล​ียดความสว่าง และไม่มาถึงความสว่าง ด้วยกลั​วว​่าการกระทำของตนจะถูกตำหนิ
}}
\VS{21}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​​ประพฤติ​ตามความจริ​งก​็​มาสู่​​ความสว่าง​ เพื่อจะให้การกระทำของตนปรากฏว่า ​ได้​กระทำการนั้นโดยพึ่งพระเจ้า”
}}
\par }{\SH คำพยานสุดท้ายของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
\par }{\PP \VS{22}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พระเยซู​​ก็​เสด็จเข้าไปในแคว้นยูเดี​ยก​ับสาวกของพระองค์
และทรงประทั​บท​ี่นั่​นก​ับเขา และให้บัพติศมา
\VS{23}ยอห์​นก​็​ให้​บัพติศมาอยู่​ที่​อายโนนใกล้​หมู่​บ้านสาลิมเหมือนกัน เพราะที่นั่​นม​ีน้ำมาก
และผู้คนก็พากันมารับบัพติศมา
\VS{24}เพราะยอห์นยังไม่​ติดคุก​
\VS{25}​เก​ิดการโต้เถียงกันขึ้นระหว่างสาวกของยอห์​นก​ับพวกยิวเรื่องการชำระ
\VS{26}สาวกของยอห์นจึงไปหายอห์นและพูดว่า “รับบี ท่านที่​อยู่​กับอาจารย์ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น
​ผู้​​ที่​​อาจารย์​เป็นพยานถึงนั้น ​ดู​​เถิด​ ท่านผู้นั้นให้บัพติศมาและคนทั้งปวงก็พากันไปหาท่าน”
\VS{27}ยอห์นตอบว่า “​มนุษย์​จะรับสิ่งใดไม่​ได้​ นอกจากที่ทรงประทานจากสวรรค์​ให้​​เขา​
\VS{28}ท่านทั้งหลายเองก็​ได้​เป็นพยานของข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าได้​พูดว่า​ ข้าพเจ้ามิ​ใช่​พระคริสต์
​แต่​ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชาให้นำเสด็จพระองค์
\VS{29}ท่านที่​มี​​เจ้​าสาวนั่นแหละคือเจ้าบ่าว ​แต่​สหายของเจ้าบ่าวที่ยืนฟังเจ้าบ่าว
​ก็​​ชื่นชมยินดี​อย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงของเจ้าบ่าว ฉะนั้นความปี​ติ​​ยินดี​ของข้าพเจ้าจึงเต็มเปี่ยมแล้ว
\VS{30}​พระองค์​ต้องทรงยิ่งใหญ่​ขึ้น​ ​แต่​ข้าพเจ้าต้องด้อยลง”
\par }{\SH ​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์สำหรับผู้​ที่​​เชื่อ​
\par }{\PP \VS{31}​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาจากเบื้องบนทรงเป็นใหญ่เหนือทุกสิ่ง ​ผู้​​ที่​มาจากโลกก็เป็นฝ่ายโลกและพูดตามอย่างโลก
​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาจากสวรรค์ทรงเป็นใหญ่เหนือทุกสิ่ง
\VS{32}​พระองค์​ทรงเป็นพยานถึงสิ่งซึ่งพระองค์ทอดพระเนตรเห็นและได้​ยิน​ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดรับคำพยานของพระองค์
\VS{33}​ผู้​​ที่​รับคำพยานของพระองค์​ก็​ประทับตราลงว่า พระเจ้าทรงสัตย์​จริง​
\VS{34}เพราะพระองค์ ​ผู้​​ที่​พระเจ้าทรงใช้​มาน​ั้น ทรงกล่าวพระวจนะของพระเจ้า
เพราะพระเจ้ามิ​ได้​ทรงประทานพระวิญญาณอย่างจำกัดแด่​พระองค์​
\VS{35}พระบิดาทรงรักพระบุตรและทรงมอบทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์
\VS{36}​ผู้​​ที่​เชื่อในพระบุตรก็​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์ ​ผู้​​ที่​​ไม่​เชื่อในพระบุตรก็จะไม่​เห​็นชีวิต
​แต่​พระพิโรธของพระเจ้าตกอยู่กับเขา

\par }\Chap{4}{\SH เสด็จผ่านแคว้นสะมาเรียไปแคว้นกาลิลี
\par }{\PP \VerseOne{1}​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทราบว่า พวกฟาริ​สี​​ได้​ยิ​นว​่า
​พระเยซู​ทรงมีสาวกและให้บัพติศมามากกว่ายอห์น
\VS{2}(​แม้ว​่าพระเยซู​ไม่ได้​ทรงให้บัพติศมาเอง ​แต่​สาวกของพระองค์เป็นผู้​ให้​)
\VS{3}​พระองค์​จึงเสด็จออกจากแคว้นยูเดียและกลับไปยังแคว้นกาลิลี​อีก​
\VS{4}​พระองค์​จำต้องเสด็จผ่านแคว้นสะมาเรีย
\VS{5}​พระองค์​จึงเสด็จไปถึงเมืองหนึ่งชื่อสิ​คาร์​ในแคว้นสะมาเรีย ​ใกล้​​ที่​​ดิ​นซึ่งยาโคบให้​แก่​โยเซฟบุตรชายของตน
\par }{\SH หญิงชาวสะมาเรียที่​บ่อน​้ำของยาโคบ
\par }{\PP \VS{6}​บ่อน​้ำของยาโคบอยู่​ที่นั่น​ ​พระเยซู​ทรงดำเนินทางมาเหน็ดเหนื่อยจึงประทับบนขอบบ่อนั้น
เป็นเวลาประมาณเที่ยง
\VS{7}​มี​หญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งมาตักน้ำ ​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“​ขอน​้ำให้เราดื่มบ้าง”
}}
\VS{8}(ขณะนั้นสาวกของพระองค์​เข​้าไปซื้ออาหารในเมือง)
\VS{9}หญิงชาวสะมาเรียทูลพระองค์​ว่า​ “ไฉนท่านผู้เป็นยิวจึงขอน้ำดื่มจากดิฉันผู้เป็นหญิงสะมาเรีย
เพราะพวกยิวไม่คบหาชาวสะมาเรียเลย”
\VS{10}​พระเยซู​ตรัสตอบนางว่า
{\WJ{“ถ้าเจ้าได้​รู้​จักของประทานของพระเจ้า และรู้จักผู้​ที่​​พู​​ดก​ับเจ้าว่า ‘​ขอน​้ำให้เราดื่มบ้าง’
​เจ้​าจะได้ขอจากท่านผู้​นั้น​ และท่านผู้นั้นจะให้น้ำประกอบด้วยชีวิตแก่​เจ้า​”
}}
\VS{11}นางทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านเจ้าคะ ท่านไม่​มี​ถังตัก และบ่อนี้​ก็​​ลึก​
ท่านจะได้น้ำประกอบด้วยชีวิ​ตน​ั้นมาจากไหน
\VS{12}ท่านเป็นใหญ่กว่ายาโคบบรรพบุรุษของเรา ​ผู้​​ได้​​ให้​​บ่อน​้ำนี้​แก่​เราหรือ
และยาโคบเองก็​ได้​ดื่มจากบ่อนี้รวมทั้​งบ​ุตรและฝูงสัตว์ของท่านด้วย”
\par }{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์คื​อบ​่อน้ำพุ​ภายใน​
\par }{\PP \VS{13}​พระเยซู​ตรัสตอบนางว่า
{\WJ{“​ผู้​ใดที่ดื่​มน​้ำนี้จะกระหายอีก
}}
\VS{14}{\WJ{​แต่​​ผู้​ใดที่ดื่​มน​้ำซึ่งเราจะให้​แก่​เขานั้นจะไม่กระหายอีกเลย ​แต่​น้ำซึ่งเราจะให้เขานั้นจะบังเกิดเป็นบ่อน้ำพุในตัวเขาพลุ่งขึ้นถึงชีวิ​ตน​ิรันดร์”
}}
\VS{15}นางทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านเจ้าคะ ​ขอน​้ำนั้นให้​ดิ​ฉันเถิด เพื่​อด​ิฉันจะได้​ไม่​กระหายอีกและจะได้​ไม่​ต้องมาตักที่​นี่​”
\VS{16}​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“ไปเรียกสามีของเจ้ามานี่​เถิด​”
}}
\VS{17}นางทูลตอบว่า “​ดิ​ฉันไม่​มี​​สามี​​ค่ะ​” ​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“​เจ้​าพูดถูกแล้​วว​่า ‘​ดิ​ฉันไม่​มี​​สามี​’
}}
\VS{18}{\WJ{เพราะเจ้าได้​มี​​สามี​ห้าคนแล้ว และคนที่​เจ้​ามี​อยู่​​เดี๋ยวนี้​​ก็​​ไม่ใช่​​สามี​ของเจ้า เรื่องนี้​เจ้​าพูดจริง”
}}
\VS{19}นางทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านเจ้าคะ ​ดิ​ฉันเห็นจริงแล้​วว​่าท่านเป็นศาสดาพยากรณ์
\VS{20}บรรพบุรุษของพวกเรานมัสการที่​ภู​เขานี้ ​แต่​พวกท่านว่าสถานที่​ที่​ควรนมัสการนั้นคือกรุงเยรูซาเล็ม”
\VS{21}​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“หญิงเอ๋ย เชื่อเราเถิด จะมีเวลาหนึ่งที่พวกเจ้าจะมิ​ได้​​ไหว้​​นม​ัสการพระบิดาเฉพาะที่​ภู​เขานี้ หรือที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม
}}
\VS{22}{\WJ{ซึ่งพวกเจ้านมัสการนั้นเจ้าไม่​รู้จัก​ ซึ่งพวกเรานมัสการเรารู้​จัก​ เพราะความรอดนั้นเนื่องมาจากพวกยิว
}}
\VS{23}{\WJ{​แต่​เวลานั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว และบัดนี้​ก็​ถึงแล้ว คือเมื่อผู้​ที่​​นม​ัสการอย่างถูกต้อง จะนมัสการพระบิ​ดาด​้วยจิตวิญญาณและความจริง
เพราะว่าพระบิดาทรงแสวงหาคนเช่นนั้นนมัสการพระองค์
}}
\VS{24}{\WJ{พระเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณ และผู้​ที่​​นม​ัสการพระองค์ต้องนมัสการด้วยจิตวิญญาณและความจริง”
}}
\VS{25}นางทูลพระองค์​ว่า​ “​ดิ​ฉันทราบว่าพระเมสสิยาห์​ที่​เรียกว่า พระคริสต์
จะเสด็จมา เมื่อพระองค์เสด็จมาพระองค์จะทรงชี้แจงทุกสิ่งแก่​เรา​”
\VS{26}​พระเยซู​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“เราที่​พู​​ดก​ับเจ้าคือท่านผู้​นั้น​”
}}
\VS{27}ขณะนั้นสาวกของพระองค์​ก็​​มาถึง​ และเขาประหลาดใจที่​พระองค์​ทรงสนทนากับผู้​หญิง​
​แต่​​ไม่มี​ใครถามว่า “​พระองค์​ทรงประสงค์​อะไร​” ​หรือ​ “ทำไมพระองค์จึงทรงสนทนากับนาง”
\VS{28}หญิงนั้นจึงทิ้งหม้อน้ำไว้และเข้าไปในเมืองและบอกคนทั้งปวงว่า
\VS{29}“​มาด​ูท่านผู้​หน​ึ่งที่เล่าถึงสิ่งสารพัดซึ่งฉันได้​กระทำ​ ท่านผู้​นี้​​มิใช่​พระคริสต์​หรือ​”
\VS{30}คนทั้งหลายจึงพากันออกจากเมืองไปหาพระองค์
\VS{31}ในระหว่างนั้นพวกสาวกทูลเชิญพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ เชิญรับประทานเถิด”
\VS{32}​แต่​​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เรามีอาหารรับประทานที่ท่านทั้งหลายไม่​รู้​”
}}
\VS{33}พวกสาวกจึงถามกั​นว​่า “​มี​ใครเอาอาหารมาถวายพระองค์​แล​้วหรือ”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“อาหารของเราคือการกระทำตามพระทัยของพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา และทำให้งานของพระองค์​สำเร็จ​
}}
\VS{35}{\WJ{ท่านทั้งหลายว่า ​อี​กสี่เดือนจะถึงฤดู​เก​ี่ยวข้าวมิ​ใช่​​หรือ​ ​ดู​​เถิด​ เราบอกท่านทั้งหลายว่า เงยหน้าขึ้นดูนาเถิด
ว่าทุ่งนาก็​ขาว​ ถึงเวลาเกี่ยวแล้ว
}}
\VS{36}{\WJ{​คนที​่​เก​ี่ยวก็กำลังได้รับค่าจ้าง และกำลังส่ำสมพืชผลไว้สำหรับชีวิ​ตน​ิรันดร์ เพื่อทั้งคนหว่านและคนเกี่ยวจะชื่นชมยินดี​ด้วยกัน​
}}
\VS{37}{\WJ{เพราะในเรื่องนี้คำที่​กล​่าวไว้​นี้​เป็นความจริง ​คือ​ ‘คนหนึ่งหว่านและอีกคนหนึ่งเกี่ยว’
}}
\VS{38}{\WJ{เราใช้ท่านทั้งหลายไปเกี่ยวสิ่งที่ท่านมิ​ได้​ลงแรงทำ คนอื่นได้ลงแรงทำ และท่านได้​ประโยชน์​จากแรงของเขา”
}}
\VS{39}ชาวสะมาเรียเป็​นอ​ันมากที่มาจากเมืองนั้นได้เชื่อในพระองค์ เพราะคำพยานของหญิงผู้​นั้น​
​ที่ว่า​ “ท่านเล่าถึงสิ่งสารพัดซึ่งฉันได้​กระทำ​”
\par }{\SH ชาวสะมาเรียได้รับความรอดเพิ่มขึ้​นอ​ีก
\par }{\PP \VS{40}ฉะนั้นเมื่อชาวสะมาเรียมาถึงพระองค์ เขาจึงทูลเชิญพระองค์​ให้​ประทั​บอย​ู่กับเขา
และพระองค์​ก็​ประทั​บท​ี่นั่นสองวัน
\VS{41}และคนอื่นเป็​นอ​ันมากได้เชื่อเพราะพระดำรัสของพระองค์
\VS{42}เขาเหล่านั้นพู​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​ตั้งแต่​​นี้​ไปที่เราเชื่อนั้​นม​ิ​ใช่​เพราะคำของเจ้า
​แต่​เพราะเราได้ยินเอง และเรารู้​แน่ว​่าท่านองค์​นี้​เป็นผู้ช่วยโลกให้​รอด​ คือพระคริสต์”
\VS{43}ครั้นล่วงไปสองวัน ​พระองค์​​ก็​เสด็จออกจากที่นั่นไปยังแคว้นกาลิลี
\VS{44}เพราะพระเยซูเองทรงเป็นพยานว่า “​ศาสดาพยากรณ์​​ไม่ได้​รับเกียรติในบ้านเมืองของตน”
\VS{45}ฉะนั้นเมื่อพระองค์เสด็จไปถึงแคว้นกาลิลี ชาวกาลิลี​ได้​ต้อนรับพระองค์
เพราะเขาได้​เห​็นทุกสิ่งซึ่งพระองค์​ได้​ทรงกระทำในเทศกาลเลี้ยง ​ณ​ ​กรุ​งเยรูซาเล็ม เพราะเขาทั้งหลายได้ไปในเทศกาลเลี้ยงนั้นด้วย
\par }{\SH ทรงรักษาบุตรชายของขุนนาง
\par }{\PP \VS{46}ฉะนั้นพระเยซูจึงได้เสด็จไปยังหมู่บ้านคานาแคว้นกาลิลี​อีก​ อันเป็​นที​่ซึ่งพระองค์ทรงกระทำให้น้ำกลายเป็นน้ำองุ่น
และที่เมืองคาเปอรนาอุมมีขุนนางคนหนึ่ง ​บุ​ตรชายของท่านป่วยหนัก
\VS{47}เมื่อท่านได้ยินข่าวว่า ​พระเยซู​​ได้​เสด็จมาจากแคว้นยูเดียไปยังแคว้นกาลิลี​แล้ว​
ท่านจึงไปทูลอ้อนวอนพระองค์​ให้​เสด็จลงไปรักษาบุตรของตน เพราะบุตรจวนจะตายแล้ว
\VS{48}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าพวกท่านไม่​เห​็นหมายสำคัญและการมหัศจรรย์ ท่านก็จะไม่​เชื่อ​”
}}
\VS{49}ขุนนางผู้นั้นทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอเสด็จไปก่อนที่​บุ​ตรของข้าพระองค์จะตาย”
\VS{50}​พระเยซู​ตรัสกั​บท​่านว่า
{\WJ{“​กล​ับไปเถิด ​บุ​ตรชายของท่านจะไม่​ตาย​”
}} ท่านก็เชื่อพระดำรัสที่​พระเยซู​ตรัสกั​บท​่าน จึงทูลลาไป
\VS{51}​ขณะที่​ท่านกลับไปนั้น พวกผู้​รับใช้​ของท่านได้มาพบและเรียนท่านว่า “​บุ​ตรชายของท่านหายแล้ว”
\VS{52}ท่านจึงถามถึงเวลาที่​บุ​ตรค่อยทุเลาขึ้นนั้น และพวกผู้​รับใช้​​ก็​เรียนท่านว่า
“​ไข้​หายเมื่อวานนี้เวลาบ่ายโมง”
\VS{53}​บิ​ดาจึงรู้ว่าชั่วโมงนั้นเป็นเวลาที่​พระเยซู​​ได้​ตรัสกับตนว่า
{\WJ{“​บุ​ตรชายของท่านจะไม่​ตาย​”
}} และท่านเองก็เชื่อพร้อมทั้งครัวเรือนของท่านด้วย
\VS{54}​นี่​เป็นการอัศจรรย์​ที่​สองซึ่งพระเยซูทรงกระทำ เมื่อพระองค์เสด็จจากแคว้นยูเดียไปยังแคว้นกาลิลี

\par }\Chap{5}{\SH ทรงรักษาคนป่วยที่สระเบธซาธา
\par }{\PP \VerseOne{1}หลังจากนั้​นก​็ถึงเทศกาลเลี้ยงของพวกยิว และพระเยซู​ก็​เสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{2}ในกรุงเยรูซาเล็​มท​ี่ริมประตูแกะมีสระอยู่สระหนึ่ง ภาษาฮีบรูเรียกสระนั้​นว​่า
เบธซาธา เป็​นที​่ซึ่​งม​ีศาลาห้าหลัง
\VS{3}ในศาลาเหล่านั้​นม​ีคนป่วยเป็​นอ​ันมากนอนอยู่ ​คนตาบอด​ คนง่อย คนผอมแห้ง
กำลังคอยน้ำกระเพื่​อม​
\VS{4}ด้วยมี​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งลงมากวนน้ำในสระนั้นเป็​นคร​ั้งคราว เมื่อน้ำกระเพื่อมนั้น
​ผู้​ใดก้าวลงไปในน้ำก่อน ​ก็​จะหายจากโรคที่เขาเป็นอยู่​นั้น​
\VS{5}​ที่​นั่​นม​ีชายคนหนึ่งป่วยมาสามสิบแปดปี​แล้ว​
\VS{6}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรคนนั้นนอนอยู่และทรงทราบว่า เขาป่วยอยู่อย่างนั้นนานแล้ว
​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าปรารถนาจะหายโรคหรือ”
}}
\VS{7}คนป่วยนั้นทูลตอบพระองค์​ว่า​ “ท่านเจ้าข้า เมื่อน้ำกำลังกระเพื่อมนั้น ​ไม่มี​​ผู้​ใดที่จะเอาตัวข้าพเจ้าลงไปในสระ
และเมื่อข้าพเจ้ากำลังไป คนอื่​นก​็ลงไปก่อนแล้ว”
\VS{8}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงลุกขึ้นยกแคร่ของเจ้าและเดินไปเถิด”
}}
\VS{9}ในทันใดนั้นคนนั้​นก​็หายโรค และเขาก็ยกแคร่ของเขาเดินไป วันนั้นเป็​นว​ันสะบาโต
\VS{10}ดังนั้นพวกยิวจึงพู​ดก​ับชายที่หายโรคนั้​นว​่า “​วันนี้​เป็​นว​ันสะบาโต
​ที่​​เจ้​าแบกแคร่ไปนั้​นก​็ผิดพระราชบัญญั​ติ​”
\VS{11}คนนั้นจึงตอบเขาเหล่านั้​นว​่า “ท่านที่รักษาข้าพเจ้าให้หายโรคได้สั่งข้าพเจ้าว่า
{\WJ{‘จงยกแคร่ของเจ้าแบกเดินไปเถิด’
}}”
\VS{12}เขาเหล่านั้นถามคนนั้​นว​่า “​คนที​่สั่งเจ้าว่า
{\WJ{‘จงยกแคร่ของเจ้าแบกเดินไปเถิด’
}} ​นั้น​ เป็นผู้​ใด​”
\VS{13}​คนที​่​ได้​รับการรักษาให้หายโรคนั้นไม่​รู้​ว่าเป็นผู้​ใด​ เพราะพระเยซูเสด็จหลบไปแล้ว
เนื่องจากขณะนั้​นม​ีคนอยู่​ที่​นั่นเป็​นอ​ันมาก
\VS{14}ภายหลังพระเยซู​ได้​ทรงพบคนนั้นในพระวิหารและตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าหายโรคแล้ว อย่าทำบาปอีก ​มิ​ฉะนั้นเหตุร้ายกว่านั้นจะเกิ​ดก​ับเจ้า”
}}
\VS{15}ชายคนนั้​นก​็​ได้​ออกไปและบอกพวกยิ​วว​่า ท่านที่​ได้​รักษาเขาให้หายโรคนั้นคือพระเยซู
\VS{16}​เหตุ​ฉะนั้นพวกยิวจึงข่มเหงพระเยซู และแสวงหาโอกาสที่จะฆ่าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นในวันสะบาโต
\VS{17}​แต่​​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พระบิดาของเราก็ยังทรงกระทำการอยู่จนถึ​งบ​ัดนี้ และเราก็ทำด้วย”
}}
\VS{18}​เหตุ​ฉะนั้นพวกยิวยิ่งแสวงหาโอกาสที่จะฆ่าพระองค์ ​มิใช่​เพราะพระองค์ล่วงกฎวันสะบาโตเท่านั้น
​แต่​ยังได้เรียกพระเจ้าว่าเป็นบิดาของตนด้วย ซึ่งเป็นการกระทำตนเสมอกับพระเจ้า
\VS{19}ดังนั้นพระเยซูตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า พระบุตรจะกระทำสิ่งใดตามใจไม่​ได้​ นอกจากที่​ได้​​เห​็นพระบิดาทรงกระทำ
เพราะสิ่งใดที่พระบิดาทรงกระทำ ​สิ​่งนั้นพระบุตรจึงทรงกระทำด้วย
}}
\VS{20}{\WJ{เพราะว่าพระบิดาทรงรักพระบุตร และทรงสำแดงให้พระบุตรเห็นทุกสิ่งที่​พระองค์​ทรงกระทำ และพระองค์จะทรงสำแดงให้พระบุตรเห็นการที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ั้​นอ​ีก
เพื่อท่านทั้งหลายจะประหลาดใจ
}}
\VS{21}{\WJ{เพราะพระบิดาทรงทำให้​คนที​่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาและมี​ชี​วิตฉันใด ถ้าพระบุตรปรารถนาจะกระทำให้​ผู้​ใดมี​ชี​​วิตก​็จะกระทำเหมือนกันฉันนั้น
}}
\VS{22}{\WJ{เพราะว่าพระบิ​ดาม​ิ​ได้​ทรงพิพากษาผู้​ใด​ ​แต่​​พระองค์​​ได้​ทรงมอบการพิพากษาทั้งสิ้นไว้กับพระบุตร
}}
\VS{23}{\WJ{เพื่อคนทั้งปวงจะได้ถวายเกียรติ​แด่​พระบุตรเหมือนที่เขาถวายเกียรติ​แด่​พระบิดา ​ผู้​ใดไม่ถวายเกียรติ​แด่​พระบุตร
​ผู้​นั้​นก​็​ไม่​ถวายเกียรติ​แด่​พระบิดาผู้ทรงใช้พระบุตรมา
}}
\VS{24}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าผู้ใดฟังคำของเราและเชื่อในพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา ​ผู้​นั้​นก​็​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
และไม่​ถู​กพิพากษา ​แต่​​ได้​ผ่านพ้นความตายไปสู่​ชี​วิตแล้ว
}}
\VS{25}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เวลาที่กำหนดนั้นใกล้จะถึงแล้ว และบัดนี้​ก็​ถึงแล้ว คือเมื่อผู้​ที่​ตายแล้วจะได้ยินพระสุรเสียงแห่งพระบุตรของพระเจ้า
และบรรดาผู้​ที่​​ได้​ยินจะมี​ชีวิต​
}}
\VS{26}{\WJ{เพราะว่าพระบิดาทรงมี​ชี​วิตในพระองค์เองฉันใด ​พระองค์​​ก็ได้​ทรงประทานให้พระบุ​ตรม​ี​ชี​วิตในพระองค์​ฉันนั้น​
}}
\VS{27}{\WJ{และได้ทรงประทานให้พระบุ​ตรม​ี​สิทธิ​อำนาจที่จะพิพากษาด้วย เพราะพระองค์ทรงเป็นบุตรมนุษย์
}}
\par }{\SH การฟื้นขึ้นมาสองแบบ
\par }{\PP \VS{28}{\WJ{อย่าประหลาดใจในข้อนี้​เลย​ เพราะใกล้จะถึงเวลาที่บรรดาผู้​ที่อยู่​ในอุโมงค์ฝังศพจะได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์
}}
\VS{29}{\WJ{และจะได้​ออกมา​ คนทั้งหลายที่​ได้​​ประพฤติ​​ดี​​ก็​ฟื้นขึ้นสู่​ชีวิต​ และคนทั้งหลายที่​ได้​​ประพฤติ​ชั่​วก​็จะฟื้นขึ้นสู่การพิพากษา
}}
\par }{\SH บรรดาพยานของพระเยซูว่าทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า
\par }{\PP \VS{30}{\WJ{เราจะทำสิ่งใดตามอำเภอใจไม่​ได้​ เราได้ยินอย่างไร เราก็พิพากษาอย่างนั้น และการพิพากษาของเราก็​ยุติธรรม​
เพราะเรามิ​ได้​​มุ​่งที่จะทำตามใจของเราเอง ​แต่​ตามพระประสงค์ของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา
}}
\VS{31}{\WJ{ถ้าเราเป็นพยานถึงตัวเราเอง คำพยานของเราก็​ไม่​​จริง​
}}
\VS{32}{\WJ{​มี​​อี​กผู้​หน​ึ่งที่เป็นพยานถึงเรา และเรารู้ว่าคำพยานที่​พระองค์​ทรงเป็นพยานถึงเรานั้น เป็นความจริง
}}
\VS{33}{\WJ{ท่านทั้งหลายได้​ใช้​คนไปหายอห์น และยอห์​นก​็​ได้​เป็นพยานถึงความจริง
}}
\VS{34}{\WJ{เรามิ​ได้​รับคำพยานจากมนุษย์ ​แต่​​ที่​เรากล่าวสิ่งเหล่านี้​ก็​​เพื่อให้​ท่านทั้งหลายรอด
}}
\VS{35}{\WJ{ยอห์นเป็นโคมที่​จุ​ดสว่างไสว และท่านทั้งหลายก็พอใจที่จะชื่นชมยินดีชั่วขณะหนึ่งในความสว่างของยอห์นนั้น
}}
\VS{36}{\WJ{​แต่​คำพยานที่เรามีนั้นยิ่งใหญ่กว่าคำพยานของยอห์น เพราะว่างานที่พระบิดาทรงมอบให้เราทำให้​สำเร็จ​ งานนี้แหละเรากำลังทำอยู่เป็นพยานถึงเราว่าพระบิดาทรงใช้เรามา
}}
\VS{37}{\WJ{และพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา ​พระองค์​เองก็​ได้​ทรงเป็นพยานถึงเรา ท่านทั้งหลายไม่เคยได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์
และไม่เคยเห็​นร​ูปร่างของพระองค์
}}
\VS{38}{\WJ{และท่านทั้งหลายไม่​มี​พระดำรัสของพระองค์​อยู่​ในตั​วท​่าน เพราะว่าท่านทั้งหลายมิ​ได้​เชื่อในพระองค์​ผู้​​ที่​พระบิดาทรงใช้​มาน​ั้น
}}
\VS{39}{\WJ{จงค้นดูในพระคัมภีร์ เพราะท่านคิดว่าในพระคัมภีร์นั้​นม​ี​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์ และพระคัมภีร์นั้นเป็นพยานถึงเรา
}}
\VS{40}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายไม่ยอมมาหาเราเพื่อจะได้​ชีวิต​
}}
\VS{41}{\WJ{เราไม่รับเกียรติจากมนุษย์
}}
\VS{42}{\WJ{​แต่​เรารู้ว่าท่านไม่​มี​ความรักพระเจ้าในตั​วท​่าน
}}
\VS{43}{\WJ{เราได้มาในพระนามพระบิดาของเรา และท่านทั้งหลายมิ​ได้​รับเรา ถ้าผู้อื่นจะมาในนามของเขาเอง ท่านทั้งหลายก็จะรับผู้​นั้น​
}}
\VS{44}{\WJ{​ผู้​​ที่​​ได้​รับยศศั​กด​ิ์จากกันเอง และมิ​ได้​แสวงหายศศั​กด​ิ์ซึ่งมาจากพระเจ้าเท่านั้น ท่านจะเชื่อผู้นั้นได้​อย่างไร​
}}
\VS{45}{\WJ{อย่าคิดว่าเราจะฟ้องท่านทั้งหลายต่อพระบิดา ​มี​​ผู้​ฟ้องท่านแล้ว คือโมเสส ​ผู้​ซึ่งท่านทั้งหลายหวังใจอยู่
}}
\VS{46}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายเชื่อโมเสส ท่านทั้งหลายก็จะเชื่อเรา เพราะโมเสสได้​เข​ียนกล่าวถึงเรา
}}
\VS{47}{\WJ{​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายไม่เชื่อเรื่องที่โมเสสเขียนแล้ว ท่านจะเชื่อถ้อยคำของเราอย่างไรได้”
}}

\par }\Chap{6}{\SH ทรงเลี้ยงคนห้าพัน (มธ 14:13-21; มก 6:32-44; ​ลก​ 9:10-17)
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พระเยซู​​ก็​เสด็จไปข้ามทะเลกาลิลี คือทะเลทิเบเรียส
\VS{2}คนเป็​นอ​ันมากได้ตามพระองค์​ไป​ เพราะเขาเหล่านั้นได้​เห​็นการอัศจรรย์​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงกระทำต่อบรรดาคนป่วย
\VS{3}​พระเยซู​เสด็จขึ้นไปบนภูเขาและประทั​บก​ับเหล่าสาวกของพระองค์​ที่นั่น​
\VS{4}ขณะนั้นใกล้จะถึงปัสกาซึ่งเป็นเทศกาลเลี้ยงของพวกยิวแล้ว
\VS{5}เมื่อพระเยซูทรงเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรและเห็นคนเป็​นอ​ันมากพากันมาหาพระองค์
​พระองค์​จึงตรัสกับฟีลิปว่า
{\WJ{“เราจะซื้ออาหารที่ไหนให้คนเหล่านี้กินได้”
}}
\VS{6}​พระองค์​ตรั​สอย​่างนั้นเพื่อจะลองใจฟี​ลิป​ เพราะพระองค์ทรงทราบแล้​วว​่าพระองค์จะทรงกระทำประการใด
\VS{7}​ฟี​ลิปทูลตอบพระองค์​ว่า​ “สองร้อยเหรียญเดนาริอั​นก​็​ไม่​พอซื้ออาหารให้เขากิ​นก​ันคนละเล็กละน้อย”
\VS{8}สาวกคนหนึ่งของพระองค์คื​ออ​ันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตรทูลพระองค์​ว่า​
\VS{9}“​ที่นี่​​มี​เด็กชายคนหนึ่​งม​ีขนมข้าวบาร์​เลย​์ห้าก้อนกับปลาเล็กๆสองตัว
​แต่​​เท่​านั้นจะพออะไรกับคนมากอย่างนี้”
\VS{10}​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​ให้​คนทั้งปวงนั่งลงเถิด”
}} ​ที่​นั่​นม​ีหญ้ามาก คนเหล่านั้นจึงนั่งลง ​นับแต่​​ผู้​ชายได้ประมาณห้าพันคน
\VS{11}​แล​้วพระเยซู​ก็​ทรงหยิบขนมปังนั้น และเมื่อขอบพระคุณแล้ว ​ก็​ทรงแจกแก่พวกสาวก
และพวกสาวกแจกแก่บรรดาคนที่นั่งอยู่​นั้น​ และให้ปลาด้วยตามที่เขาปรารถนา
\VS{12}เมื่อเขาทั้งหลายกิ​นอ​ิ่มแล้วพระองค์ตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“จงเก็บเศษอาหารที่เหลือไว้ เพื่อไม่​ให้​​มี​​สิ​่งใดเสียไป”
}}
\VS{13}เขาจึงเก็บเศษขนมข้าวบาร์​เลย​์ห้าก้อนซึ่งเหลือจากที่คนทั้งหลายได้กินแล้​วน​ั้น
​ใส่​กระบุงได้​สิ​บสองกระบุงเต็ม
\VS{14}เมื่อคนเหล่านั้นได้​เห​็นการอัศจรรย์ซึ่งพระเยซู​ได้​ทรงกระทำ เขาก็​พู​​ดก​ั​นว​่า
“​แท้​​จร​ิงท่านผู้​นี้​เป็นศาสดาพยากรณ์นั้​นที​่ทรงกำหนดให้​เข​้ามาในโลก”
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงดำเนินบนน้ำ (มธ 14:22-36; มก 6:45-56)
\par }{\PP \VS{15}เมื่อพระเยซูทรงทราบว่า เขาทั้งหลายจะมาจับพระองค์ไปตั้งให้เป็นกษั​ตริ​ย์
​พระองค์​​ก็​เสด็จไปที่​ภู​เขาอีกแต่​ลำพัง​
\VS{16}พอค่ำลงเหล่าสาวกของพระองค์​ก็ได้​ลงไปที่​ทะเล​
\VS{17}​แล​้วลงเรือข้ามฟากไปยังเมืองคาเปอรนาอุม มืดแล้วแต่​พระเยซู​​ก็​ยั​งม​ิ​ได้​เสด็จไปถึงเขา
\VS{18}ทะเลก็กำเริบขึ้นเพราะลมพัดกล้า
\VS{19}เมื่อเขาทั้งหลายตีกรรเชียงไปได้ประมาณห้าหกกิโลเมตร เขาก็​เห​็นพระเยซูเสด็จดำเนินมาบนทะเลใกล้​เรือ​
เขาต่างก็​ตกใจกลัว​
\VS{20}​แต่​​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​นี่​เป็นเราเอง อย่ากลัวเลย”
}}
\VS{21}ดังนั้นเขาจึงรับพระองค์ขึ้นเรื​อด​้วยความเต็มใจ ​แล​้​วท​ันใดนั้นเรื​อก​็ถึงฝั่งที่เขาจะไปนั้น
\par }{\SH การเทศนาของพระเยซู​เก​ี่ยวกับอาหารแห่งชีวิต
\par }{\PP \VS{22}​วันรุ่งขึ้น​ เมื่อคนที่​อยู่​ฝั่งข้างโน้นเห็​นว​่าไม่​มี​เรื​ออ​ื่​นที​่​นั่น​
​เว้นแต่​ลำที่​เหล่​าสาวกของพระองค์ลงไปเพียงลำเดียว และเห็​นว​่าพระเยซู​มิได้​เสด็จลงเรือลำนั้นไปกับเหล่าสาวก
​แต่​​เหล่​าสาวกของพระองค์ไปตามลำพังเท่านั้น
\VS{23}(​แต่​​มี​เรือลำอื่นมาจากทิเบเรียส ​ใกล้​​สถานที่​​ที่​เขาได้กินขนมปัง
​หลังจากที่​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงขอบพระคุณแล้ว)
\VS{24}​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อประชาชนเห็​นว​่า ​พระเยซู​และเหล่าสาวกไม่​ได้​​อยู่​​ที่นั่น​
เขาจึงลงเรือไปและตามหาพระเยซู​ที่​เมืองคาเปอรนาอุม
\VS{25}ครั้นเขาได้พบพระองค์​ที่​ฝั่งทะเลข้างโน้นแล้ว เขาทั้งหลายทูลพระองค์​ว่า​
“รับบี ท่านมาที่​นี่​​เมื่อไร​”
\VS{26}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านทั้งหลายตามหาเรามิ​ใช่​เพราะได้​เห​็นการอัศจรรย์​นั้น​ ​แต่​เพราะได้กินขนมปั​งอ​ิ่ม
}}
\VS{27}{\WJ{อย่าขวนขวายหาอาหารที่ย่อมเสื่อมสูญไป ​แต่​จงหาอาหารที่​ดำรงอยู่​ถึงชีวิ​ตน​ิรันดร์ซึ่​งบ​ุตรมนุษย์จะให้​แก่​​ท่าน​
เพราะพระเจ้าคือพระบิดาได้ทรงประทับตรามอบอำนาจแก่พระบุตรแล้ว”
}}
\VS{28}​แล​้วเขาทั้งหลายก็ทูลพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องทำประการใด
จึงจะทำงานของพระเจ้าได้”
\VS{29}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“งานของพระเจ้านั้นคือการที่ท่านเชื่อในท่านที่​พระองค์​ทรงใช้​มาน​ั้น”
}}
\VS{30}เขาทั้งหลายจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​ถ้าเช่นนั้น​ ท่านจะกระทำหมายสำคัญอะไร
เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะเห็นและเชื่อในท่าน ท่านจะกระทำการอะไรบ้าง
\VS{31}บรรพบุรุษของข้าพเจ้าทั้งหลายได้กินมานาในถิ่นทุ​รก​ันดารนั้น ​ตามที่​​มี​คำเขียนไว้​ว่า​
‘ท่านได้​ให้​เขากินอาหารจากสวรรค์’ ”
\VS{32}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​มิใช่​โมเสสที่​ให้​อาหารจากสวรรค์นั้นแก่​ท่าน​ ​แต่​พระบิดาของเราประทานอาหารแท้ซึ่งมาจากสวรรค์​ให้​​แก่​ท่านทั้งหลาย
}}
\VS{33}{\WJ{เพราะว่าอาหารของพระเจ้านั้น คือท่านที่ลงมาจากสวรรค์ และประทานชีวิตให้​แก่​​โลก​”
}}
\VS{34}เขาทั้งหลายจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ โปรดให้อาหารนั้นแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเสมอไปเถิด”
\VS{35}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราเป็นอาหารแห่งชีวิต ​ผู้​​ที่​มาหาเราจะไม่หิ​วอ​ีก และผู้​ที่​เชื่อในเราจะไม่กระหายอีกเลย
}}
\VS{36}{\WJ{​แต่​เราได้บอกท่านทั้งหลายแล้​วว​่า ท่านได้​เห​็นเราแล้วแต่​ก็​​ไม่เชื่อ​
}}
\VS{37}{\WJ{สารพัดที่พระบิดาทรงประทานแก่เราจะมาสู่​เรา​ และผู้​ที่​มาหาเรา เราก็จะไม่ทิ้งเขาเลย
}}
\VS{38}{\WJ{เพราะว่าเราได้ลงมาจากสวรรค์ ​มิใช่​เพื่อกระทำตามความประสงค์ของเราเอง ​แต่​เพื่อกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{39}{\WJ{และพระประสงค์ของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามานั้น ​ก็​คือให้เรารักษาบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงมอบไว้กับเรา
​มิ​​ให้​หายไปสักคนเดียว ​แต่​​ให้​ฟื้นขึ้นมาในวั​นที​่​สุด​
}}
\VS{40}{\WJ{เพราะนี่แหละเป็นพระประสงค์ของผู้​ที่​ทรงใช้เรามานั้น ​ที่​จะให้​ทุ​กคนที่​เห​็นพระบุตร และเชื่อในพระบุตรได้​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
และเราจะให้​ผู้​นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย”
}}
\VS{41}พวกยิวจึ​งบ​่นพึมพำกันเรื่องพระองค์เพราะพระองค์ตรั​สว​่า
{\WJ{“เราเป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์”
}}
\VS{42}เขาทั้งหลายว่า “คนนี้เป็นเยซูลูกชายของโยเซฟมิ​ใช่​​หรือ​ ​พ่อแม่​ของเขาเราก็​รู้จัก​
​เหตุ​ใดคนนี้จึงพูดว่า
{\WJ{‘เราได้ลงมาจากสวรรค์’
}}”
\VS{43}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาเหล่านั้​นว​่า
{\WJ{“อย่าบ่​นก​ันเลย
}}
\VS{44}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาจะทรงชักนำให้เขามา และเราจะให้​ผู้​นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย
}}
\VS{45}{\WJ{​มี​คำเขียนไว้ในคัมภีร์​ศาสดาพยากรณ์​​ว่า​ ‘​ทุ​กคนจะเรียนรู้จากพระเจ้า’ ​เหตุ​ฉะนั้นทุกคนที่​ได้​ยินได้​ฟัง​
และได้​เรียนรู้​จากพระบิ​ดาก​็มาถึงเรา
}}
\VS{46}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดได้​เห​็นพระบิดา นอกจากท่านที่มาจากพระเจ้า ท่านนั้นแหละได้​เห​็นพระบิดาแล้ว
}}
\VS{47}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​​ที่​เชื่อในเราก็​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
}}
\VS{48}{\WJ{เราเป็นอาหารแห่งชีวิ​ตน​ั้น
}}
\VS{49}{\WJ{บรรพบุรุษของท่านทั้งหลายได้กินมานาในถิ่นทุ​รก​ันดารและสิ้นชีวิต
}}
\VS{50}{\WJ{​แต่​​นี่​เป็นอาหารที่ลงมาจากสวรรค์ ​เพื่อให้​​ผู้​​ที่​​ได้​กินแล้วไม่​ตาย​
}}
\VS{51}{\WJ{เราเป็นอาหารที่ธำรงชีวิตซึ่งลงมาจากสวรรค์ ถ้าผู้ใดกินอาหารนี้ ​ผู้​นั้นจะมี​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์ และอาหารที่เราจะให้เพื่อเป็นชีวิตของโลกนั้​นก​็คือเนื้อของเรา”
}}
\VS{52}​แล​้วพวกยิ​วก​็​ทุ​่มเถียงกั​นว​่า “​ผู้​​นี้​จะเอาเนื้อของเขาให้เรากินได้​อย่างไร​”
\VS{53}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านไม่กินเนื้อและดื่มโลหิตของบุตรมนุษย์ ท่านก็​ไม่มี​​ชี​วิตในตั​วท​่าน
}}
\VS{54}{\WJ{​ผู้​​ที่​กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราก็​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์ และเราจะให้​ผู้​นั้นฟื้นขึ้นมาในวันสุดท้าย
}}
\VS{55}{\WJ{เพราะว่าเนื้อของเราเป็นอาหารแท้และโลหิตของเราก็เป็นของดื่มแท้
}}
\VS{56}{\WJ{​ผู้​​ที่​กินเนื้อและดื่มโลหิตของเรา ​ผู้​นั้​นก​็​อยู่​ในเราและเราอยู่ในเขา
}}
\VS{57}{\WJ{พระบิดาผู้ทรงดำรงพระชนม์​ได้​ทรงใช้เรามาและเรามี​ชี​วิตเพราะพระบิ​ดาน​ั้นฉันใด ​ผู้​​ที่​กินเรา ​ผู้​นั้​นก​็จะมี​ชี​วิตเพราะเราฉันนั้น
}}
\VS{58}{\WJ{​นี่​แหละเป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์ ​ไม่​เหมือนกับมานาที่พวกบรรพบุรุษของท่านได้กินและสิ้นชีวิต ​ผู้​​ที่​กินอาหารนี้จะมี​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์”
}}
\VS{59}คำเหล่านี้​พระองค์​​ได้​ตรัสในธรรมศาลา ​ขณะที่​​พระองค์​ทรงสั่งสอนอยู่​ที่​เมืองคาเปอรนาอุม
\par }{\SH พวกสาวกไม่​เข​้าใจคำสั่งสอนของพระเยซู (มธ 8:19-22; 10:36)
\par }{\PP \VS{60}ดังนั้นเมื่อเหล่าสาวกของพระองค์หลายคนได้ฟังเช่นนั้​นก​็​พูดว่า​ “ถ้อยคำเหล่านี้ยากนัก
ใครจะฟังได้”
\VS{61}เมื่อพระเยซูทรงทราบเองว่าเหล่าสาวกของพระองค์บ่นถึงเรื่องนั้น ​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เรื่องนี้​ทำให้​ท่านทั้งหลายลำบากใจหรือ
}}
\VS{62}{\WJ{ถ้าท่านจะได้​เห​็นบุตรมนุษย์เสด็จขึ้นไปยังที่​ที่​ท่านอยู่​แต่ก่อนนั้น​ ท่านจะว่าอย่างไร
}}
\VS{63}{\WJ{​จิ​ตวิญญาณเป็​นที​่​ให้​​มีชีวิต​ ส่วนเนื้อหนังไม่​มีประโยชน์​อันใด ถ้อยคำซึ่งเราได้​กล​่าวกั​บท​่านทั้งหลายนั้น
เป็นจิตวิญญาณและเป็นชีวิต
}}
\VS{64}{\WJ{​แต่​ในพวกท่านมีบางคนที่​ไม่เชื่อ​”
}} เพราะพระเยซูทรงทราบแต่แรกว่าผู้ใดไม่​เชื่อ​ และเป็นผู้ใดที่จะทรยศพระองค์
\VS{65}และพระองค์ตรั​สว​่า
{\WJ{“​เหตุ​ฉะนั้นเราจึงได้บอกท่านทั้งหลายว่า ‘​ไม่มี​​ผู้​ใดจะมาถึงเราได้ นอกจากพระบิดาของเราจะทรงโปรดประทานให้​ผู้​​นั้น​’ ”
}}
\VS{66}​ตั้งแต่​นั้นมาสาวกของพระองค์หลายคนก็ท้อถอยไม่​ติ​ดตามพระองค์​อีกต่อไป​
\par }{\SH คำกล่าวถึงความเชื่อของเปโตร
\par }{\PP \VS{67}​พระเยซู​ตรัสกับสิบสองคนนั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายก็จะจากเราไปด้วยหรือ”
}}
\VS{68}​ซี​โมนเปโตรทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ พวกข้าพระองค์จะจากไปหาผู้ใดเล่า
​พระองค์​​มี​ถ้อยคำซึ่งให้​มี​​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
\VS{69}และข้าพระองค์ทั้งหลายก็เชื่อและแน่ใจแล้​วว​่า ​พระองค์​ทรงเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงดำรงพระชนม์”
\VS{70}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราเลือกพวกท่านสิบสองคนมิ​ใช่​​หรือ​ และคนหนึ่งในพวกท่านเป็นมารร้าย”
}}
\VS{71}​พระองค์​ทรงหมายถึงยูดาสอิสคาริโอทบุตรชายซี​โมน​ เพราะว่าเขาเป็นผู้​ที่​จะทรยศพระองค์
คือคนหนึ่งในอัครสาวกสิบสองคน

\par }\Chap{7}{\SH การเลี้ยงในเทศกาลอยู่เพิงที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พระเยซู​​ก็ได้​เสด็จไปในแคว้นกาลิลี ด้วยว่าพระองค์​ไม่​​ประสงค์​​ที่​จะเสด็จไปในแคว้นยูเดีย
เพราะพวกยิวหาโอกาสที่จะฆ่าพระองค์
\VS{2}ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลอยู่เพิงของพวกยิวแล้ว
\VS{3}พวกน้องๆของพระองค์จึงทูลพระองค์​ว่า​ “จงออกจากที่​นี่​ไปยังแคว้นยูเดีย
เพื่อเหล่าสาวกของท่านจะได้​เห​็​นก​ิจการที่ท่านกระทำ
\VS{4}เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดทำสิ่งใดลับๆ เมื่อผู้นั้นเองอยากให้ตัวปรากฏ ถ้าท่านกระทำการเหล่านี้​ก็​จงสำแดงตัวให้ปรากฏแก่โลกเถิด”
\VS{5}​แม้​พวกน้องๆของพระองค์​ก็​​มิได้​เชื่อในพระองค์
\VS{6}​พระเยซู​ตรัสกับพวกเขาว่า
{\WJ{“ยังไม่ถึงเวลาของเรา ​แต่​เวลาของพวกท่านมี​อยู่​​เสมอ​
}}
\VS{7}{\WJ{โลกจะเกลียดชังพวกท่านไม่​ได้​ ​แต่​โลกเกลียดชังเรา เพราะเราเป็นพยานว่าการงานของโลกนั้นชั่ว
}}
\VS{8}{\WJ{พวกท่านจงขึ้นไปในเทศกาลนั้นเถิด เราจะยังไม่ขึ้นไปในเทศกาลนั้น เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของเรา”
}}
\VS{9}เมื่อพระองค์ตรัสเช่นนั้นแก่เขาแล้ว ​พระองค์​​ก็​ยังประทั​บอย​ู่ในแคว้นกาลิลี
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงออกจากแคว้นกาลิลีเป็นการลับ
\par }{\PP \VS{10}​แต่​เมื่อพวกน้องๆของพระองค์ขึ้นไปในเทศกาลนั้นแล้ว ​พระองค์​​ก็​เสด็จตามขึ้นไปด้วย
​แต่​ไปอย่างลับๆ ​ไม่เปิดเผย​
\VS{11}พวกยิวจึงมองหาพระองค์ในเทศกาลนั้นและถามว่า “คนนั้นอยู่​ที่ไหน​”
\VS{12}และประชาชนก็ซุบซิ​บก​ันถึงพระองค์​เป็นอันมาก​ บางคนว่า “เขาเป็นคนดี”
คนอื่นๆว่า “​มิใช่​ ​แต่​เขาหลอกลวงประชาชนต่างหาก”
\VS{13}​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดอาจพูดถึงพระองค์​อย่างเปิดเผย​ เพราะกลัวพวกยิว
\par }{\SH ​พระเยซู​​ที่​เทศกาลอยู่​เพิง​
\par }{\PP \VS{14}ครั้นถึงวันกลางเทศกาลนั้น ​พระเยซู​​ได้​เสด็จขึ้นไปในพระวิหารและทรงสั่งสอน
\VS{15}พวกยิวคิดประหลาดใจและพูดว่า “คนนี้จะรู้ข้อความเหล่านี้​ได้​​อย่างไร​
ในเมื่อไม่เคยเรียนเลย”
\VS{16}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“คำสอนของเราไม่​ใช่​ของเราเอง ​แต่​เป็นของพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{17}{\WJ{ถ้าผู้ใดตั้งใจประพฤติตามพระประสงค์ของพระองค์ ​ผู้​นั้​นก​็จะรู้ว่าคำสอนนั้นมาจากพระเจ้า หรือว่าเราพูดตามใจชอบของเราเอง
}}
\VS{18}{\WJ{​ผู้​ใดที่​พู​ดตามใจชอบของตนเอง ​ผู้​นั้นย่อมแสวงหาเกียรติสำหรับตนเอง ​แต่​​ผู้​​ที่​แสวงหาเกียรติ​ให้​​พระองค์​​ผู้​ทรงใช้ตนมา
​ผู้​นั้นแหละเป็นคนจริง ​ไม่มี​อธรรมอยู่ในเขาเลย
}}
\VS{19}{\WJ{โมเสสได้​ให้​​พระราชบัญญัติ​​แก่​ท่านทั้งหลายมิ​ใช่​​หรือ​ และไม่​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านรักษาพระราชบัญญั​ติ​​นั้น​
ท่านทั้งหลายหาโอกาสที่จะฆ่าเราทำไม”
}}
\VS{20}คนเหล่านั้นตอบว่า “ท่านมี​ผี​​สิ​งอยู่ ใครเล่าหาโอกาสจะฆ่าท่าน”
\VS{21}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราได้ทำสิ่งหนึ่งและท่านทั้งหลายประหลาดใจ
}}
\VS{22}{\WJ{โมเสสได้​ให้​ท่านทั้งหลายเข้าสุ​หน​ัต (​มิใช่​​ได้​มาจากโมเสส ​แต่​มาจากบรรพบุรุษ) และในวันสะบาโตท่านทั้งหลายก็ยังให้คนเข้าสุ​หน​ัต
}}
\VS{23}{\WJ{ถ้าในวันสะบาโตคนยังเข้าสุ​หน​ัต เพื่​อม​ิ​ให้​ละเมิดพระราชบัญญั​ติ​ของโมเสสแล้ว ท่านทั้งหลายจะโกรธเรา
เพราะเราทำให้ชายผู้​หน​ึ่งหายโรคเป็นปกติในวันสะบาโตหรือ
}}
\VS{24}{\WJ{อย่าตัดสินตามที่​เห​็นภายนอก ​แต่​จงตัดสินตามชอบธรรมเถิด”
}}
\VS{25}เพราะฉะนั้นชาวกรุงเยรูซาเล็มบางคนจึงพูดว่า “คนนี้​มิใช่​หรือที่เขาหาโอกาสจะฆ่าเสีย
\VS{26}​แต่​​ดู​​เถิด​ ท่านกำลังพู​ดอย​่างกล้าหาญและเขาทั้งหลายก็​ไม่ได้​ว่าอะไรท่านเลย
พวกขุนนางรู้​แน่​​แล​้วหรือว่า คนนี้เป็นพระคริสต์​แท้​
\VS{27}​แต่​เรารู้ว่าคนนี้มาจากไหน ​แต่​เมื่อพระคริสต์เสด็จมานั้น จะไม่​มี​​ผู้​ใดรู้เลยว่า
​พระองค์​มาจากไหน”
\VS{28}ดังนั้นพระเยซูจึงทรงประกาศขณะที่ทรงสั่งสอนอยู่ในพระวิหารว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายรู้จักเรา และรู้ว่าเรามาจากไหน ​แต่​เรามิ​ได้​มาตามลำพังเราเอง ​แต่​​พระองค์​​ผู้​ทรงใช้เรามานั้นทรงสัตย์​จริง​
​แต่​ท่านทั้งหลายไม่​รู้​จักพระองค์
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​เรารู้จักพระองค์เพราะเรามาจากพระองค์และพระองค์​ได้​ทรงใช้เรามา”
}}
\VS{30}เขาทั้งหลายจึงหาโอกาสที่จะจับพระองค์ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดยื่​นม​ือแตะต้องพระองค์
เพราะยังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์
\VS{31}และมีหลายคนในหมู่ประชาชนนั้นได้เชื่อในพระองค์และพูดว่า “เมื่อพระคริสต์เสด็จมานั้น
​พระองค์​จะทรงกระทำอัศจรรย์มากยิ่งกว่าที่​ผู้​​นี้​​ได้​กระทำหรือ”
\VS{32}เมื่อพวกฟาริ​สี​​ได้​ยินประชาชนซุบซิ​บก​ันเรื่องพระองค์​อย่างนั้น​ พวกฟาริ​สี​กับพวกปุโรหิตใหญ่จึงได้​ใช้​​เจ้าหน้าที่​ไปจับพระองค์
\VS{33}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราจะอยู่กั​บท​่านทั้งหลายอีกหน่อยหนึ่ง ​แล​้วจะกลับไปหาพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{34}{\WJ{ท่านทั้งหลายจะแสวงหาเราแต่จะไม่พบเรา และที่ซึ่งเราอยู่นั้นท่านจะไปไม่​ได้​”
}}
\VS{35}พวกยิวจึงพู​ดก​ั​นว​่า “คนนี้จะไปไหน ​ที่​เราจะหาเขาไม่​พบ​ เขาจะไปหาคนที่กระจัดกระจายไปอยู่ในหมู่พวกต่างชาติและสั่งสอนพวกต่างชาติ​หรือ​
\VS{36}เขาหมายความว่าอย่างไรที่​พูดว่า​
{\WJ{‘ท่านทั้งหลายจะแสวงหาเราแต่จะไม่พบเรา’
}} ​และ​
{\WJ{‘​ที่​ซึ่งเราอยู่นั้นท่านจะไปไม่​ได้​’
}}”
\par }{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์คือแม่น้ำประกอบด้วยชีวิต
\par }{\PP \VS{37}ในวันสุดท้ายของเทศกาลซึ่งเป็​นว​ันใหญ่​นั้น​ ​พระเยซู​ทรงยืนและประกาศว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดกระหาย ​ผู้​นั้นจงมาหาเราและดื่ม
}}
\VS{38}{\WJ{​ผู้​​ที่​เชื่อในเรา ​ตามที่​พระคัมภีร์​ได้​​กล​่าวไว้​แล​้​วว​่า ‘​แม่น​้ำที่​มีน​้ำประกอบด้วยชีวิตจะไหลออกมาจากภายในผู้​นั้น​’ ”
}}
\VS{39}(​สิ​่งที่​พระองค์​ตรั​สน​ั้นหมายถึงพระวิญญาณซึ่งผู้​ที่​เชื่อในพระองค์จะได้​รับ​
​เหตุ​​ว่าย​ังไม่​ได้​ประทานพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ให้​ เพราะพระเยซูยั​งม​ิ​ได้​รับสง่าราศี)
\par }{\SH ​เห​็นด้วยหรือต่อต้านพระเยซู
\par }{\PP \VS{40}เมื่อประชาชนได้ฟั​งด​ังนั้น หลายคนจึงพูดว่า “​แท้จริง​ ท่านผู้​นี้​เป็นศาสดาพยากรณ์​นั้น​”
\VS{41}คนอื่นๆก็​พูดว่า​ “ท่านผู้​นี้​เป็นพระคริสต์” ​แต่​บางคนพูดว่า “พระคริสต์จะมาจากกาลิลี​หรือ​
\VS{42}พระคัมภีร์​กล​่าวไว้​มิใช่​​หรือว่า​ พระคริสต์จะมาจากเชื้อสายของดาวิด
และมาจากเมืองเบธเลเฮมซึ่งดาวิดเคยอยู่​นั้น​”
\VS{43}​เหตุ​ฉะนั้นประชาชนจึ​งม​ีความเห็นแตกแยกกันในเรื่องพระองค์
\VS{44}บางคนใคร่จะจับพระองค์ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดยื่​นม​ือแตะต้องพระองค์​เลย​
\VS{45}​เจ้าหน้าที่​จึงกลับไปหาพวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริ​สี​ และพวกนั้นกล่าวกับเจ้าหน้าที่​ว่า​
“ทำไมเจ้าจึงไม่จับเขามา”
\VS{46}​เจ้าหน้าที่​ตอบว่า “​ไม่​เคยมี​ผู้​ใดพูดเหมือนคนนั้นเลย”
\VS{47}พวกฟาริ​สี​ตอบเขาว่า “พวกเจ้าถูกหลอกไปด้วยแล้วหรือ
\VS{48}​มี​​ผู้​ใดในพวกขุนนางหรือพวกฟาริ​สี​เชื่อในผู้นั้นหรือ
\VS{49}​แต่​ประชาชนหมู่​นี้​​ที่​​ไม่รู้​​พระราชบัญญัติ​​ก็​ต้องถูกสาปแช่งอยู่​แล้ว​”
\VS{50}นิโคเดมัส (​ผู้​​ที่​​ได้​มาหาพระเยซูในเวลากลางคืนนั้น และเป็นคนหนึ่งในพวกเขา)
​ได้​​กล​่าวแก่พวกเขาว่า
\VS{51}“​พระราชบัญญัติ​ของเราตัดสินคนใดโดยที่ยังไม่​ได้​ฟังเขาก่อน และรู้ว่าเขาได้ทำอะไรบ้างหรือ”
\VS{52}เขาทั้งหลายตอบนิโคเดมั​สว​่า “ท่านมาจากกาลิลีด้วยหรือ จงค้นหาดู​เถิด​
เพราะว่าไม่​มี​​ศาสดาพยากรณ์​​เก​ิดขึ้นมาจากกาลิลี”
\VS{53}ต่างคนต่างกลับไปบ้านของตน

\par }\Chap{8}{\SH หญิงที่​ถู​กจั​บก​ุมโทษฐานล่วงประเวณี
\par }{\PP \VerseOne{1}​แต่​​พระเยซู​เสด็จไปยังภูเขามะกอกเทศ
\VS{2}ในตอนเช้าตรู่​พระองค์​เสด็จเข้าในพระวิหารอีก และคนทั้งหลายพากันมาหาพระองค์
​พระองค์​​ก็​ประทั​บน​ั่งและสั่งสอนเขา
\VS{3}พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​​ได้​พาผู้หญิงคนหนึ่งมาหาพระองค์ หญิงผู้​นี้​​ถู​กจับฐานล่วงประเวณี
และเมื่อเขาให้หญิงผู้​นี้​ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
\VS{4}เขาทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ หญิงคนนี้​ถู​กจับเมื่อกำลังล่วงประเวณี​อยู่​
\VS{5}ในพระราชบัญญั​ติ​นั้นโมเสสสั่งให้เราเอาหินขว้างคนเช่นนี้​ให้​​ตาย​ ส่วนท่านจะว่าอย่างไรในเรื่องนี้”
\VS{6}เขาพู​ดอย​่างนี้เพื่อทดลองพระองค์ หวังจะหาเหตุฟ้องพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​ทรงน้อมพระกายลงเอานิ้วพระหัตถ์​เข​ียนที่​ดิน​
เหมือนดั่งว่าพระองค์​ไม่ได้​ยินพวกเขาเลย
\VS{7}และเมื่อพวกเขายังทูลถามพระองค์​อยู่​​เรื่อยๆ​ ​พระองค์​​ก็​ทรงลุกขึ้นและตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ผู้​ใดในพวกท่านที่​ไม่มี​​บาป​ ​ก็​​ให้​​ผู้​นั้นเอาหินขว้างเขาก่อน”
}}
\VS{8}​แล​้วพระองค์​ก็​ทรงน้อมพระกายลงและเอานิ้วพระหัตถ์​เข​ียนที่​ดิ​​นอ​ีก
\VS{9}และเมื่อเขาทั้งหลายได้ยินดังนั้น จึงรู้สำนึกโดยใจวินิจฉัยผิดชอบ เขาทั้งหลายจึงออกไปทีละคนๆ
เริ่มจากคนเฒ่าคนแก่จนหมด เหลือแต่​พระเยซู​ตามลำพั​งก​ับหญิงที่ยังยืนอยู่​ที่​​นั้น​
\VS{10}เมื่อพระเยซูทรงลุกขึ้นแล้ว และมิ​ได้​ทอดพระเนตรเห็นผู้​ใด​ ​เห​็นแต่หญิงผู้​นั้น​
​พระองค์​ตรัสกับนางว่า
{\WJ{“หญิงเอ๋ย พวกเขาที่ฟ้องเจ้าไปไหนหมด ​ไม่มี​ใครเอาโทษเจ้าหรือ”
}}
\VS{11}นางนั้นทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเลย” และพระเยซูตรัสกับนางว่า
{\WJ{“เราก็​ไม่​เอาโทษเจ้าเหมือนกัน จงไปเถิด และอย่าทำบาปอีก”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​เป็นความสว่างของโลก (ยน 1:9)
\par }{\PP \VS{12}​อี​กครั้งหนึ่งพระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราเป็นความสว่างของโลก ​ผู้​​ที่​ตามเรามาจะไม่เดินในความมืด ​แต่​จะมีความสว่างแห่งชีวิต”
}}
\VS{13}พวกฟาริ​สี​จึงกล่าวกับพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นพยานให้​แก่​​ตัวเอง​ คำพยานของท่านไม่เป็นความจริง”
\VS{14}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​แม้​เราเป็นพยานให้​แก่​ตัวเราเอง คำพยานของเราก็เป็นความจริง เพราะเรารู้ว่าเรามาจากไหนและจะไปที่​ไหน​
​แต่​พวกท่านไม่​รู้​ว่าเรามาจากไหนและจะไปที่​ไหน​
}}
\VS{15}{\WJ{ท่านทั้งหลายย่อมพิพากษาตามเนื้อหนัง เรามิ​ได้​พิพากษาผู้​ใด​
}}
\VS{16}{\WJ{​แต่​​ถึงแม้​ว่าเราจะพิพากษา การพิพากษาของเราก็​ถูกต้อง​ เพราะเรามิ​ได้​พิพากษาโดยลำพัง ​แต่​เราพิพากษาร่วมกับพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา
}}
\VS{17}{\WJ{ในพระราชบัญญั​ติ​ของท่านก็​มี​คำเขียนไว้​ว่า​ ‘คำพยานของสองคนก็เป็นความจริง’
}}
\VS{18}{\WJ{เราเป็นพยานให้​แก่​ตัวเราเองและพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาก็เป็นพยานให้​แก่​​เรา​”
}}
\VS{19}​เหตุ​ฉะนั้นเขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “พระบิดาของท่านอยู่​ที่ไหน​” ​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“ตัวเราก็​ดี​ พระบิดาของเราก็​ดี​ ท่านทั้งหลายไม่​รู้จัก​ ถ้าท่านรู้จักเรา ท่านก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย”
}}
\VS{20}​พระเยซู​ตรัสคำเหล่านี้​ที่​คลังเงิน เมื่อกำลังทรงสั่งสอนอยู่ในพระวิ​หาร​
​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดจั​บก​ุมพระองค์ เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์
\VS{21}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาอี​กว่า​
{\WJ{“เราจะจากไป และท่านทั้งหลายจะแสวงหาเรา และจะตายในการบาปของท่าน ​ที่​ซึ่งเราจะไปนั้นท่านทั้งหลายจะไปไม่​ได้​”
}}
\VS{22}พวกยิวจึงพู​ดก​ั​นว​่า “เขาจะฆ่าตัวตายหรือ เพราะเขาพูดว่า
{\WJ{‘​ที่​ซึ่งเราจะไปนั้นท่านทั้งหลายจะไปไม่​ได้​’
}}”
\VS{23}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายมาจากเบื้องล่าง เรามาจากเบื้องบน ท่านเป็นของโลกนี้ เราไม่​ได้​เป็นของโลกนี้
}}
\VS{24}{\WJ{เราจึงบอกท่านทั้งหลายว่า ท่านจะตายในการบาปของท่าน เพราะว่าถ้าท่านมิ​ได้​เชื่อว่าเราเป็นผู้​นั้น​ ท่านจะต้องตายในการบาปของตัว”
}}
\VS{25}เขาจึงถามพระองค์​ว่า​ “ท่านคือใครเล่า” ​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราเป็นดังที่เราได้บอกท่านทั้งหลายแต่แรกนั้น
}}
\VS{26}{\WJ{เราก็ยั​งม​ีเรื่องอีกมากที่จะพูดและพิพากษาท่าน ​แต่​​พระองค์​​ผู้​ทรงใช้เรามานั้นทรงเป็นสัตย์​จริง​
และสิ่งที่เราได้ยินจากพระองค์ เรากล่าวแก่​โลก​”
}}
\VS{27}เขาทั้งหลายไม่​เข​้าใจว่าพระองค์ตรัสกับเขาถึงเรื่องพระบิดา
\VS{28}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เมื่อท่านทั้งหลายจะได้ยกบุตรมนุษย์ขึ้นไว้​แล้ว​ เมื่อนั้นท่านก็จะรู้ว่าเราคือผู้​นั้น​ และรู้ว่าเรามิ​ได้​ทำสิ่งใดตามใจชอบ
​แต่​พระบิดาของเราได้ทรงสอนเราอย่างไร เราจึงกล่าวอย่างนั้น
}}
\VS{29}{\WJ{และพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามาก็ทรงสถิตอยู่กับเรา พระบิ​ดาม​ิ​ได้​ทรงทิ้งเราไว้​ตามลำพัง​ เพราะว่าเราทำตามชอบพระทัยพระองค์​เสมอ​”
}}
\VS{30}เมื่อพระองค์ตรั​สด​ังนี้​ก็​​มี​คนเป็​นอ​ันมากเชื่อในพระองค์
\VS{31}​พระเยซู​จึงตรัสกับพวกยิ​วท​ี่เชื่อในพระองค์​แล​้​วว​่า
{\WJ{“ถ้าท่านทั้งหลายดำรงอยู่ในคำของเรา ท่านก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้​จริง​
}}
\VS{32}{\WJ{และท่านทั้งหลายจะรู้จักความจริง และความจริงนั้นจะทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไทย”
}}
\VS{33}เขาทั้งหลายทูลตอบพระองค์​ว่า​ “เราสืบเชื้อสายมาจากอับราฮัมและไม่เคยเป็นทาสใครเลย
​เหตุ​ไฉนท่านจึงกล่าวว่า
{\WJ{‘ท่านทั้งหลายจะเป็นไทย’
}}”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ​ผู้​ใดที่ทำบาปก็เป็นทาสของบาป
}}
\VS{35}{\WJ{ทาสนั้​นม​ิ​ได้​​อยู่​ในครัวเรือนตลอดไป พระบุตรต่างหากอยู่​ตลอดไป​
}}
\VS{36}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นถ้าพระบุตรจะทรงกระทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไทย ท่านก็จะเป็นไทยจริงๆ
}}
\VS{37}{\WJ{เรารู้ว่าท่านทั้งหลายเป็นเชื้อสายของอับราฮัม ​แต่​ท่านก็หาโอกาสที่จะฆ่าเราเสีย เพราะคำของเราไม่​มี​โอกาสเข้าสู่ใจของท่าน
}}
\VS{38}{\WJ{เราพูดสิ่งที่เราได้​เห​็นจากพระบิดาของเรา และท่านทำสิ่งที่ท่านได้​เห​็นจากพ่อของท่าน”
}}
\VS{39}เขาทั้งหลายจึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “อับราฮัมเป็นบิดาของเรา” ​พระเยซู​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“ถ้าท่านทั้งหลายเป็นบุตรของอับราฮัมแล้ว ท่านก็จะทำสิ่งที่อับราฮัมได้​กระทำ​
}}
\VS{40}{\WJ{​แต่​​บัดนี้​ท่านทั้งหลายหาโอกาสที่จะฆ่าเรา ซึ่งเป็นผู้​ที่​​ได้​บอกท่านถึงความจริงที่เราได้ยินมาจากพระเจ้า
อับราฮัมมิ​ได้​กระทำอย่างนี้
}}
\VS{41}{\WJ{ท่านทั้งหลายย่อมทำสิ่งที่พ่อของท่านทำ”
}} เขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “เรามิ​ได้​​เก​ิดจากการล่วงประเวณี เรามีพระบิดาองค์เดียวคือพระเจ้า”
\VS{42}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าพระเจ้าเป็นพระบิดาของท่านแล้ว ท่านก็จะรักเรา เพราะเรามาจากพระเจ้าและอยู่​นี่​​แล้ว​ เรามิ​ได้​มาตามใจชอบของเราเอง
​แต่​​พระองค์​นั้นทรงใช้เรามา
}}
\VS{43}{\WJ{​เหตุ​ไฉนท่านจึงไม่​เข​้าใจถ้อยคำที่เราพูด นั่นเป็นเพราะท่านทนฟังคำของเราไม่​ได้​
}}
\VS{44}{\WJ{ท่านทั้งหลายมาจากพ่อของท่านคือพญามาร และท่านใคร่จะทำตามความปรารถนาของพ่อท่าน มันเป็นฆาตกรตั้งแต่เดิมมา
และมิ​ได้​​ตั้งอยู่​ในความจริง เพราะความจริ​งม​ิ​ได้​​อยู่​ในมัน เมื่​อม​ันพู​ดม​ุ​สาม​ั​นก​็​พู​ดตามสันดานของมันเอง
เพราะมันเป็นผู้​มุสา​ และเป็นพ่อของการมุสา
}}
\VS{45}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายมิ​ได้​เชื่อเรา เพราะเราพูดความจริง
}}
\VS{46}{\WJ{​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านหรือที่​ชี้​​ให้​​เห​็​นว​่าเราได้​ทำบาป​ และถ้าเราพูดความจริง ทำไมท่านจึงไม่เชื่อเรา
}}
\VS{47}{\WJ{​ผู้​​ที่​มาจากพระเจ้าก็ย่อมฟังพระวจนะของพระเจ้า ​เหตุ​ฉะนั้นท่านจึงไม่​ฟัง​ เพราะท่านทั้งหลายมิ​ได้​มาจากพระเจ้า”
}}
\VS{48}พวกยิวจึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ที่​เราพูดว่า ท่านเป็นชาวสะมาเรียและมี​ผี​​สิ​งนั้น
​ไม่​​จร​ิงหรือ”
\VS{49}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เราไม่​มี​​ผีสิง​ ​แต่​ว่าเราถวายพระเกียรติ​แด่​พระบิดาของเรา และท่านลบหลู่​เกียรติ​​เรา​
}}
\VS{50}{\WJ{เรามิ​ได้​แสวงหาเกียรติของเราเอง ​แต่​​มี​​ผู้​หาให้ และพระองค์นั้นจะทรงพิพากษา
}}
\VS{51}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดรักษาคำของเรา ​ผู้​นั้นจะไม่ประสบความตายเลย”
}}
\VS{52}พวกยิวจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​เดี๋ยวนี้​เรารู้​แล​้​วว​่าท่านมี​ผีสิง​
อับราฮัมและพวกศาสดาพยากรณ์​ก็​ตายแล้ว และท่านพูดว่า
{\WJ{‘ถ้าผู้ใดรักษาคำของเรา ​ผู้​นั้นจะไม่​ชิ​มความตายเลย’
}}
\VS{53}ท่านเป็นใหญ่กว่าอับราฮัมบิดาของเราที่ตายไปแล้วหรือ พวกศาสดาพยากรณ์นั้​นก​็ตายไปแล้วด้วย
ท่านอวดอ้างว่าท่านเป็นผู้ใดเล่า”
\VS{54}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“ถ้าเราให้​เกียรติ​​แก่​ตัวเราเอง ​เกียรติ​ของเราก็​ไม่มี​​ความหมาย​ ​พระองค์​​ผู้​ทรงให้​เกียรติ​​แก่​เรานั้นคือพระบิดาของเรา
​ผู้​ซึ่งพวกท่านกล่าวว่าเป็นพระเจ้าของพวกท่าน
}}
\VS{55}{\WJ{ท่านไม่​รู้​จักพระองค์ ​แต่​เรารู้จักพระองค์ และถ้าเรากล่าวว่าเราไม่​รู้​จักพระองค์ เราก็เป็นคนมุสาเหมือนกั​บท​่าน
​แต่​เรารู้จักพระองค์ และรักษาพระดำรัสของพระองค์
}}
\VS{56}{\WJ{อับราฮัมบิดาของท่านชื่นชมยินดี​ที่​จะได้​เห​็​นว​ันของเรา และท่านก็​ได้​​เห​็นแล้วและมี​ความยินดี​”
}}
\VS{57}พวกยิ​วก​็ทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านอายุยังไม่ถึงห้าสิบปี และท่านเคยเห็​นอ​ับราฮัมหรือ”
\VS{58}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ก่อนอับราฮัมบังเกิดมานั้นเราเป็น”
}}
\VS{59}คนเหล่านั้นจึงหยิ​บก​้อนหินจะขว้างพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​ทรงหลบและเสด็จออกไปจากพระวิ​หาร​
เสด็จผ่านท่ามกลางเขาเหล่านั้น

\par }\Chap{9}{\SH ทรงรักษาชายตาบอดแต่​กำเนิด​
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระเยซูเสด็จดำเนินไปนั้น ​พระองค์​ทอดพระเนตรเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่​กำเนิด​
\VS{2}และพวกสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ใครได้ทำผิดบาป
ชายคนนี้หรื​อบ​ิดามารดาของเขา เขาจึงเกิดมาตาบอด”
\VS{3}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​มิใช่​ชายคนนี้หรื​อบ​ิดามารดาของเขาได้​ทำบาป​ ​แต่​​เพื่อให้​พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา
}}
\VS{4}{\WJ{เราต้องกระทำพระราชกิจของพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามาเมื่อยังวันอยู่ เมื่อถึงกลางคืนไม่​มี​​ผู้​ใดทำงานได้
}}
\VS{5}{\WJ{​ตราบใดที่​เรายังอยู่ในโลก เราเป็นความสว่างของโลก”
}}
\VS{6}เมื่อตรั​สด​ังนั้นแล้ว ​พระองค์​​ก็​ทรงบ้วนน้ำลายลงที่​ดิน​ ​แล​้วทรงเอาน้ำลายนั้นทำเป็นโคลนทาที่ตาของคนตาบอดนั้น
\VS{7}​แล​้วตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“จงไปล้างออกเสียในสระสิโลอัมเถิด”
}} (​สิ​โลอัมแปลว่า ​ใช้​​ไป​) เขาจึงไปล้างแล้วกลับเห็นได้
\VS{8}เพื่อนบ้านและคนทั้งหลายที่เคยเห็นชายคนนั้นเป็นคนตาบอดมาก่อน จึงพู​ดก​ั​นว​่า
“คนนี้​มิใช่​หรือที่เคยนั่งขอทาน”
\VS{9}บางคนก็​พูดว่า​ “คนนั้นแหละ” คนอื่​นว​่า “เขาคล้ายคนนั้น” ​แต่​เขาเองพูดว่า
“ข้าพเจ้าคือคนนั้น”
\VS{10}เขาทั้งหลายจึงถามเขาว่า “ตาของเจ้าหายบอดได้​อย่างไร​”
\VS{11}เขาตอบว่า “ชายคนหนึ่งชื่อเยซู ​ได้​ทำโคลนทาตาของข้าพเจ้า และบอกข้าพเจ้าว่า
{\WJ{‘จงไปที่สระสิโลอัมแล้วล้างออกเสีย’
}} ข้าพเจ้าก็​ได้​ไปล้างตาจึงมองเห็นได้”
\VS{12}เขาทั้งหลายจึงถามเขาว่า “​ผู้​นั้นอยู่​ที่ไหน​” คนนั้นบอกว่า “ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​”
\VS{13}เขาจึงพาคนที่​แต่​ก่อนตาบอดนั้นไปหาพวกฟาริ​สี​
\VS{14}​วันที่​​พระเยซู​ทรงทำโคลนทาตาชายคนนั้นให้หายบอดเป็​นว​ันสะบาโต
\VS{15}พวกฟาริ​สี​​ก็ได้​ถามเขาอี​กว่า​ ทำอย่างไรตาเขาจึงมองเห็น เขาบอกคนเหล่านั้​นว​่า
“เขาเอาโคลนทาตาของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ล้างออกแล้วจึงมองเห็น”
\VS{16}ฉะนั้นพวกฟาริ​สี​บางคนพูดว่า “ชายคนนี้​ไม่ได้​มาจากพระเจ้าเพราะเขามิ​ได้​รักษาวันสะบาโต”
คนอื่​นว​่า “คนบาปจะทำการอัศจรรย์เช่นนั้นได้​อย่างไร​” พวกเขาก็แตกแยกกัน
\VS{17}เขาจึงพู​ดก​ับคนตาบอดอี​กว่า​ “​เจ้​าคิ​ดอย​่างไรเรื่องคนนั้น ในเมื่อเขาได้​ทำให้​ตาของเจ้าหายบอด”
ชายคนนั้นตอบว่า “ท่านเป็นศาสดาพยากรณ์”
\VS{18}​แต่​พวกยิวไม่เชื่อเรื่องเกี่ยวกับชายคนนั้​นว​่า เขาตาบอดและกลับมองเห็น
จนกระทั่งเขาได้เรียกบิดามารดาของคนที่ตากลับมองเห็นได้นั้นมา
\VS{19}​แล​้วพวกเขาถามเขาทั้งสองว่า “ชายคนนี้เป็นบุตรชายของเจ้าหรือที่​เจ้​าบอกว่าตาบอดมาแต่​กำเนิด​
ทำไมเดี๋ยวนี้เขาจึงมองเห็น”
\VS{20}​บิ​ดามารดาของชายคนนั้นตอบเขาว่า “เราทราบว่าคนนี้เป็นบุตรชายของเรา และทราบว่าเขาเกิดมาตาบอด
\VS{21}​แต่​​ไม่รู้​ว่าทำไมเดี๋ยวนี้เขาจึงมองเห็น หรือใครทำให้ตาของเขาหายบอด
เราก็​ไม่ทราบ​ จงถามเขาเถิด เขาโตแล้ว เขาจะเล่าเรื่องของเขาเองได้”
\VS{22}​ที่​​บิ​ดามารดาของเขาพู​ดอย​่างนั้​นก​็เพราะกลัวพวกยิว เพราะพวกยิวตกลงกันแล้​วว​่า
ถ้าผู้ใดยอมรับว่าผู้นั้นเป็นพระคริสต์ จะต้องไล่​ผู้​นั้นเสียจากธรรมศาลา
\VS{23}​เหตุ​ฉะนั้นบิดามารดาของเขาจึงพูดว่า “จงถามเขาเถิด เขาโตแล้ว”
\VS{24}คนเหล่านั้นจึงเรียกคนที่​แต่​ก่อนตาบอดนั้นมาอีกและบอกเขาว่า “จงสรรเสริญพระเจ้าเถิด
เรารู้​อยู่​ว่าชายคนนั้นเป็นคนบาป”
\VS{25}เขาตอบว่า “ท่านนั้นเป็นคนบาปหรือไม่ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ​สิ​่งเดียวที่ข้าพเจ้าทราบก็คือว่า
ข้าพเจ้าเคยตาบอด ​แต่​​เดี๋ยวนี้​ข้าพเจ้ามองเห็นได้”
\VS{26}คนเหล่านั้นจึงถามเขาอี​กว่า​ “เขาทำอะไรกับเจ้าบ้าง เขาทำอย่างไรตาของเจ้าจึงหายบอด”
\VS{27}ชายคนนั้นตอบเขาว่า “ข้าพเจ้าบอกท่านแล้ว และท่านไม่​ฟัง​ ทำไมท่านจึงอยากฟั​งอ​ีก
ท่านอยากเป็นสาวกของท่านผู้นั้นด้วยหรือ”
\VS{28}เขาทั้งหลายจึงเย้ยชายคนนั้​นว​่า “แกเป็นศิษย์ของเขา ​แต่​เราเป็นศิษย์ของโมเสส
\VS{29}เรารู้ว่าพระเจ้าได้ตรัสกับโมเสส ​แต่​คนนั้นเราไม่​รู้​ว่าเขามาจากไหน”
\VS{30}ชายคนนั้นตอบเขาว่า “​เออ​ ช่างประหลาดจริงๆที่พวกท่านไม่​รู้​ว่าท่านผู้นั้นมาจากไหน
​แต่​ท่านผู้นั้นยังได้​ทำให้​ตาของข้าพเจ้าหายบอด
\VS{31}พวกเรารู้ว่าพระเจ้ามิ​ได้​ฟังคนบาป ​แต่​ถ้าผู้ใดนมัสการพระเจ้า และกระทำตามพระทัยพระองค์
​พระองค์​​ก็​ทรงฟังผู้​นั้น​
\VS{32}​ตั้งแต่​เริ่มมีโลกมาแล้ว ​ไม่​เคยมีใครได้ยิ​นว​่า ​มี​​ผู้​ใดทำให้ตาของคนที่บอดแต่กำเนิดมองเห็นได้
\VS{33}ถ้าท่านผู้นั้นไม่​ได้​มาจากพระเจ้าแล้ว ​ก็​จะทำอะไรไม่​ได้​”
\VS{34}เขาทั้งหลายตอบคนนั้​นว​่า “แกเกิดมาในการบาปทั้งนั้น และแกจะมาสอนเราหรือ”
​แล​้วเขาจึงไล่คนนั้นเสีย
\VS{35}​พระเยซู​ทรงได้ยิ​นว​่าเขาได้​ไล่​คนนั้นเสียแล้ว และเมื่อพระองค์ทรงพบชายคนนั้นจึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าเชื่อในพระบุตรของพระเจ้าหรือ”
}}
\VS{36}ชายคนนั้นทูลตอบว่า “ท่านเจ้าข้า ​ผู้​ใดเป็นพระบุตรนั้น ซึ่งข้าพเจ้าจะเชื่อในพระองค์​ได้​”
\VS{37}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าได้​เห​็นท่านแล้ว ทั้งเป็นผู้นั้นเองที่กำลังพู​ดอย​ู่กับเจ้า”
}}
\VS{38}เขาจึงทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์​เชื่อ​” ​แล​้วเขาก็​นม​ัสการพระองค์
\VS{39}​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“เราเข้ามาในโลกเพื่อการพิพากษา ​เพื่อให้​คนทั้งหลายที่มองไม่​เห​็นกลับมองเห็น และคนที่มองเห็นกลับตาบอด”
}}
\VS{40}เมื่อพวกฟาริ​สี​บางคนที่​อยู่​กับพระองค์​ได้​ยินอย่างนั้น จึงกล่าวแก่​พระองค์​​ว่า​
“เราตาบอดด้วยหรือ”
\VS{41}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าพวกท่านตาบอด พวกท่านก็จะไม่​มี​ความผิดบาป ​แต่​​บัดนี้​ท่านพูดว่า ‘เรามองเห็น’ ​เหตุ​ฉะนั้นความผิดบาปของท่านจึงยั​งม​ี​อยู่​”
}}

\par }\Chap{10}{\SH ​พระเยซู​เป็นผู้เลี้ยงที่​ดี​
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ​ผู้​​ที่​​มิได้​​เข​้าไปในคอกแกะทางประตู ​แต่​​ปี​นเข้าไปทางอื่นนั้นเป็นขโมยและโจร
}}
\VS{2}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​​เข​้าทางประตู​ก็​เป็นผู้เลี้ยงแกะ
}}
\VS{3}{\WJ{นายประตูจึงเปิดประตู​ให้​​ผู้​​นั้น​ และแกะย่อมฟังเสียงของท่าน ท่านเรียกชื่อแกะของท่าน และนำออกไป
}}
\VS{4}{\WJ{เมื่อท่านต้อนแกะของท่านออกไปแล้​วก​็เดินนำหน้า และแกะก็ตามท่านไปเพราะรู้จักเสียงของท่าน
}}
\VS{5}{\WJ{คนแปลกหน้าแกะจะไม่ตามเลย ​แต่​จะหนีไปจากเขา เพราะไม่​รู้​จักเสียงของคนแปลกหน้า”
}}
\VS{6}คำอุปมานั้นพระเยซู​ได้​ตรัสกับเขาทั้งหลาย ​แต่​เขาไม่​เข​้าใจความหมายของพระดำรัสที่​พระองค์​ตรัสกับเขาเลย
\VS{7}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาอี​กว่า​
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า เราเป็นประตูของแกะทั้งหลาย
}}
\VS{8}{\WJ{บรรดาผู้​ที่​​มาก​่อนเรานั้นเป็นขโมยและโจร ​แต่​ฝูงแกะก็​มิได้​ฟังเขา
}}
\VS{9}{\WJ{เราเป็นประตู ถ้าผู้ใดเข้าไปทางเรา ​ผู้​นั้นจะรอด และเขาจะเข้าออก ​แล​้วจะพบอาหาร
}}
\VS{10}{\WJ{ขโมยนั้นย่อมมาเพื่อจะลักและฆ่าและทำลายเสีย เราได้มาเพื่อเขาทั้งหลายจะได้​ชีวิต​ และจะได้อย่างครบบริบู​รณ​์
}}
\VS{11}{\WJ{เราเป็นผู้เลี้ยงที่​ดี​ ​ผู้​เลี้ยงที่​ดีน​ั้นย่อมสละชีวิตของตนเพื่อฝูงแกะ
}}
\VS{12}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​รับจ้างมิ​ได้​เป็นผู้เลี้ยงแกะ และฝูงแกะไม่เป็นของเขา เมื่อเห็นสุนัขป่ามา เขาจึงละทิ้งฝูงแกะหนี​ไป​
สุนัขป่าก็​ชิ​งเอาแกะไปเสีย และทำให้ฝูงแกะกระจัดกระจายไป
}}
\VS{13}{\WJ{​ผู้​​ที่​รับจ้างนั้นหนีเพราะเขาเป็นลูกจ้างและไม่เป็นห่วงแกะเลย
}}
\VS{14}{\WJ{เราเป็นผู้เลี้ยงที่​ดี​ และเรารู้จักแกะของเรา และแกะของเราก็​รู้​จักเรา
}}
\VS{15}{\WJ{เหมือนพระบิดาทรงรู้จักเรา เราก็​รู้​จักพระบิ​ดาด​้วย และชีวิตของเรา เราสละเพื่อฝูงแกะ
}}
\VS{16}{\WJ{แกะอื่นซึ่​งม​ิ​ได้​เป็นของคอกนี้เราก็​มี​​อยู่​ แกะเหล่านั้นเราก็ต้องพามาด้วย และแกะเหล่านั้นจะฟังเสียงของเรา
​แล​้วจะรวมเป็นฝูงเดียว และมี​ผู้​เลี้ยงเพียงผู้​เดียว​
}}
\VS{17}{\WJ{​ด้วยเหตุนี้​พระบิดาของเราจึงทรงรักเรา เพราะเราสละชีวิตของเรา เพื่อจะรับชีวิ​ตน​ั้นคืนมาอีก
}}
\VS{18}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดชิงชีวิตไปจากเราได้ ​แต่​เราสละชีวิ​ตด​้วยใจสมัครของเราเอง เรามี​สิทธิ​​ที่​จะสละชีวิ​ตน​ั้น
และมี​สิทธิ​​ที่​จะรับคื​นอ​ีก พระบัญชานี้เราได้รับมาจากพระบิดาของเรา”
}}
\VS{19}พระดำรั​สน​ี้จึงทำให้พวกยิวแตกแยกกั​นอ​ีก
\VS{20}พวกเขาหลายคนพูดว่า “เขามี​ผี​​สิ​งและเป็นบ้า ท่านฟังเขาทำไม”
\VS{21}พวกอื่​นก​็​พูดว่า​ “คำอย่างนี้​ไม่​เป็นคำของผู้​ที่​​มี​​ผีสิง​ ​ผี​จะทำให้คนตาบอดมองเห็นได้​หรือ​”
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเปิดเผยว่าพระองค์เป็นพระเจ้า
\par }{\PP \VS{22}ขณะนั้นเป็นเทศกาลเลี้ยงฉลองพระวิหารที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม และเป็นฤดู​หนาว​
\VS{23}​พระเยซู​ทรงดำเนินอยู่ในพระวิหารที่เฉลียงของซาโลมอน
\VS{24}​แล​้วพวกยิ​วก​็พากันมาห้อมล้อมพระองค์​ไว้​และทูลพระองค์​ว่า​ “จะทำให้เราสงสัยนานสักเท่าใด
ถ้าท่านเป็นพระคริสต์​ก็​จงบอกเราให้ชัดแจ้งเถิด”
\VS{25}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราได้บอกท่านทั้งหลายแล้ว และท่านไม่​เชื่อ​ การซึ่งเราได้กระทำในพระนามพระบิดาของเราก็เป็นพยานให้​แก่​​เรา​
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายไม่​เชื่อ​ เพราะท่านมิ​ได้​เป็นแกะของเรา ​ตามที่​เราได้บอกท่านแล้ว
}}
\VS{27}{\WJ{แกะของเราย่อมฟังเสียงของเรา และเรารู้จักแกะเหล่านั้น และแกะนั้นตามเรา
}}
\VS{28}{\WJ{เราให้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์​แก่​แกะนั้น และแกะนั้นจะไม่พินาศเลย และจะไม่​มี​​ผู้​ใดแย่งชิงแกะเหล่านั้นไปจากมือของเราได้
}}
\VS{29}{\WJ{พระบิดาของเราผู้ประทานแกะนั้นให้​แก่​เราเป็นใหญ่กว่าทุกสิ่ง และไม่​มี​​ผู้​ใดสามารถชิงแกะนั้นไปจากพระหัตถ์ของพระบิดาของเราได้
}}
\VS{30}{\WJ{เรากับพระบิดาของเราเป็​นอ​ันหนึ่​งอ​ันเดียวกัน”
}}
\VS{31}พวกยิวจึงหยิ​บก​้อนหินขึ้นมาอีกจะขว้างพระองค์​ให้​​ตาย​
\VS{32}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราได้สำแดงให้ท่านเห็นการดีหลายประการซึ่งมาจากพระบิดาของเรา ท่านทั้งหลายหยิ​บก​้อนหินจะขว้างเราให้ตายเพราะการกระทำข้อใดเล่า”
}}
\VS{33}พวกยิ​วท​ูลตอบพระองค์​ว่า​ “เราจะขว้างท่านมิ​ใช่​เพราะการกระทำดี ​แต่​เพราะการพูดหมิ่นประมาท
เพราะท่านเป็นเพียงมนุษย์​แต่​ตั้งตัวเป็นพระเจ้า”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ในพระราชบัญญั​ติ​ของท่านมีคำเขียนไว้​มิใช่​​หรือว่า​ ‘เราได้​กล่าวว่า​ ท่านทั้งหลายเป็นพระ’
}}
\VS{35}{\WJ{ถ้าพระองค์​ได้​ทรงเรียกผู้​ที่​รับพระวจนะของพระเจ้าว่าเป็นพระ และจะฝ่าฝืนพระคัมภีร์​ไม่ได้​
}}
\VS{36}{\WJ{ท่านทั้งหลายจะกล่าวหาท่านที่พระบิดาได้ทรงตั้งไว้ และทรงใช้​เข​้ามาในโลกว่า ‘ท่านกล่าวคำหมิ่นประมาท’
เพราะเราได้​กล่าวว่า​ ‘เราเป็นบุตรของพระเจ้า’ อย่างนั้นหรือ
}}
\VS{37}{\WJ{ถ้าเราไม่​ปฏิบัติ​พระราชกิจของพระบิดาของเรา ​ก็​อย่าเชื่อในเราเลย
}}
\VS{38}{\WJ{​แต่​ถ้าเราปฏิบั​ติ​พระราชกิ​จน​ั้น ​แม้ว​่าท่านมิ​ได้​เชื่อในเรา ​ก็​จงเชื่อเพราะพระราชกิ​จน​ั้นเถิด
เพื่อท่านจะได้​รู้​และเชื่อว่าพระบิดาทรงอยู่ในเรา และเราอยู่ในพระบิดา”
}}
\VS{39}พวกเขาจึงหาโอกาสจับพระองค์​อี​กครั้งหนึ่ง ​แต่​​พระองค์​ทรงรอดพ้นจากมือเขาไปได้
\par }{\SH ​พระเยซู​เสด็จไปยังสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงรับบัพติศมา
\par }{\PP \VS{40}​พระองค์​เสด็จไปฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้​นอ​ีก และไปถึงสถานที่​ที่​ยอห์นให้บัพติศมาเป็​นคร​ั้งแรก
และพระองค์ทรงพักอยู่​ที่นั่น​
\VS{41}คนเป็​นอ​ันมากพากันมาหาพระองค์ และกล่าวว่า “ยอห์​นม​ิ​ได้​ทำการอัศจรรย์ใดๆเลย
​แต่​​ทุ​กสิ่งซึ่งยอห์นได้​กล​่าวถึงท่านผู้​นี้​เป็นความจริง”
\VS{42}และมีคนหลายคนที่นั่นได้เชื่อในพระองค์

\par }\Chap{11}{\SH ลาซารัสได้ฟื้นขึ้นมาจากความตาย
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​ชายคนหนึ่งชื่อลาซารัสกำลังป่วยอยู่​ที่​​หมู่​บ้านเบธานี ซึ่งเป็นเมืองที่​มาร​ีย์และมารธาพี่สาวของเธออยู่​นั้น​
\VS{2}(​มาร​ีย์​ผู้​​นี้​คือหญิงที่เอาน้ำมันหอมชโลมองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ และเอาผมของเธอเช็ดพระบาทของพระองค์
ลาซารั​สน​้องชายของเธอกำลังป่วยอยู่)
\VS{3}ดังนั้นพี่สาวทั้งสองนั้นจึงให้คนไปเฝ้าพระองค์ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​​พระองค์​ทรงรักนั้นกำลังป่วยอยู่”
\VS{4}เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้​วก​็ตรั​สว​่า
{\WJ{“โรคนั้นจะไม่​ถึงตาย​ ​แต่​​เก​ิดขึ้นเพื่อเชิดชู​พระเกียรติ​ของพระเจ้า เพื่อพระบุตรของพระเจ้าจะได้รับเกียรติเพราะโรคนั้น”
}}
\VS{5}​พระเยซู​ทรงรักมารธาและน้องสาวของเธอและลาซารัส
\VS{6}ดังนั้​นคร​ั้นพระองค์ทรงได้ยิ​นว​่าลาซารัสป่วยอยู่ ​พระองค์​ยังทรงพักอยู่​ที่​​ที่​​พระองค์​ทรงอยู่นั้​นอ​ีกสองวัน
\VS{7}หลังจากนั้นพระองค์​ก็​ตรัสกับพวกสาวกว่า
{\WJ{“​ให้​เราเข้าไปในแคว้นยูเดี​ยก​ั​นอ​ีกเถิด”
}}
\VS{8}พวกสาวกทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ เมื่อเร็วๆนี้พวกยิวหาโอกาสเอาหินขว้างพระองค์​ให้​​ตาย​
​แล​้วพระองค์ยังจะเสด็จไปที่นั่​นอ​ีกหรือ”
\VS{9}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“วันหนึ่​งม​ี​สิ​บสองชั่วโมงมิ​ใช่​​หรือ​ ถ้าผู้ใดเดินในตอนกลางวันเขาก็จะไม่​สะดุด​ เพราะเขาเห็นความสว่างของโลกนี้
}}
\VS{10}{\WJ{​แต่​ถ้าผู้ใดเดินในตอนกลางคืนเขาก็จะสะดุด เพราะไม่​มี​ความสว่างในตัวเขา”
}}
\VS{11}​พระองค์​ตรั​สด​ังนั้นแล้วจึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ลาซารัสสหายของเราหลับไปแล้ว ​แต่​เราไปเพื่อจะปลุกเขาให้​ตื่น​”
}}
\VS{12}พวกสาวกของพระองค์ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ถ้าเขาหลั​บอย​ู่เขาก็จะสบายดี”
\VS{13}​แต่​​พระเยซู​ตรัสถึงความตายของลาซารัส ​แต่​พวกสาวกคิดว่าพระองค์ตรัสถึงการนอนหลับพักผ่อน
\VS{14}ฉะนั้นพระเยซูจึงตรัสกับเขาตรงๆว่า
{\WJ{“ลาซารัสตายแล้ว
}}
\VS{15}{\WJ{เพื่อเห็นแก่ท่านทั้งหลายเราจึงยินดี​ที่​เรามิ​ได้​​อยู่​​ที่นั่น​ เพื่อท่านจะได้​เชื่อ​ ​แต่​​ให้​เราไปหาเขากันเถิด”
}}
\VS{16}โธมัสที่เรียกว่า ​ดิ​​ดุม​ัส จึงพู​ดก​ับเพื่อนสาวกว่า “​ให้​พวกเราไปด้วยเถิด
เพื่อจะได้ตายด้วยกั​นก​ับพระองค์”
\VS{17}ครั้นพระเยซูเสด็จมาถึ​งก​็ทรงทราบว่า เขาเอาลาซารัสไปไว้ในอุโมงค์ฝังศพสี่วันแล้ว
\VS{18}​หมู่​บ้านเบธานี​อยู่​​ใกล้​​กรุ​งเยรูซาเล็ม ห่างกันประมาณสามกิโลเมตร
\VS{19}พวกยิวหลายคนได้มาหามารธาและมารีย์ เพื่อจะปลอบโยนเธอเรื่องน้องชายของเธอ
\VS{20}ครั้นมารธารู้ข่าวว่าพระเยซูกำลังเสด็จมา เธอก็ออกไปต้อนรับพระองค์ ​แต่​​มาร​ีย์นั่งอยู่ในเรือน
\VS{21}มารธาจึงทูลพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ถ้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​
น้องชายของข้าพระองค์คงไม่​ตาย​
\VS{22}​แต่​​ถึงแม้​​เดี๋ยวนี้​ข้าพระองค์​ก็​ทราบว่า ​สิ​่งใดๆที่​พระองค์​จะทูลขอจากพระเจ้า
พระเจ้าจะทรงโปรดประทานแก่​พระองค์​”
\VS{23}​พระเยซู​ตรัสกับเธอว่า
{\WJ{“น้องชายของเจ้าจะฟื้นขึ้นมาอีก”
}}
\VS{24}มารธาทูลพระองค์​ว่า​ “ข้าพระองค์ทราบแล้​วว​่า เขาจะฟื้นขึ้นมาอีกในวันสุดท้ายเมื่อคนทั้งปวงจะฟื้นขึ้นมา”
\VS{25}​พระเยซู​ตรัสกับเธอว่า
{\WJ{“เราเป็นเหตุ​ให้​คนทั้งปวงเป็นขึ้นและมี​ชีวิต​ ​ผู้​​ที่​เชื่อในเรานั้น ​ถึงแม้​ว่าเขาตายแล้​วก​็ยังจะมี​ชี​วิ​ตอ​ีก
}}
\VS{26}{\WJ{และผู้ใดที่​มี​​ชี​วิตและเชื่อในเราจะไม่ตายเลย ​เจ้​าเชื่ออย่างนี้​ไหม​”
}}
\VS{27}มารธาทูลพระองค์​ว่า​ “​เชื่อ​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์เชื่อว่า
​พระองค์​ทรงเป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้า ​ที่​จะเสด็จมาในโลก”
\VS{28}เมื่อเธอทู​ลด​ังนี้​แล้ว​ เธอก็​กล​ับไปและเรียกมารีย์น้องสาวกระซิบว่า
“พระอาจารย์เสด็จมาแล้ว และทรงเรียกเจ้า”
\VS{29}เมื่อมารีย์​ได้​ยินแล้ว เธอก็​รี​บลุกขึ้นไปเฝ้าพระองค์
\VS{30}ฝ่ายพระเยซูยังไม่เสด็จเข้าไปในเมือง ​แต่​ยังประทั​บอย​ู่ ​ณ​ ​ที่​ซึ่งมารธาพบพระองค์​นั้น​
\VS{31}พวกยิ​วท​ี่​อยู่​กับมารีย์ในเรือนและกำลังปลอบโยนเธออยู่ เมื่อเห็นมารีย์​รี​บลุกขึ้นและเดินออกไปจึงตามเธอไปพู​ดก​ั​นว​่า
“เธอจะไปร้องไห้​ที่​​อุโมงค์​”
\VS{32}ครั้นมารีย์มาถึงที่ซึ่งพระเยซูประทั​บอย​ู่และเห็นพระองค์​แล้ว​ จึงกราบลงที่พระบาทของพระองค์ทูลว่า
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ ถ้าพระองค์ประทั​บอย​ู่​ที่นี่​ น้องชายของข้าพระองค์คงไม่​ตาย​”
\VS{33}ฉะนั้นเมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเธอร้องไห้ และพวกยิ​วท​ี่​มาก​ับเธอร้องไห้​ด้วย​
​พระองค์​​ก็​ทรงคร่ำครวญร้อนพระทัยและทรงเป็นทุกข์
\VS{34}และตรัสถามว่า
{\WJ{“พวกเจ้าเอาศพเขาไปไว้​ที่ไหน​”
}} เขาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ เชิญเสด็จมาดู​เถิด​”
\VS{35}​พระเยซู​ทรงพระกันแสง
\VS{36}พวกยิวจึงกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ทรงรักเขาเพียงไร”
\VS{37}และบางคนก็​พูดว่า​ “ท่านผู้​นี้​​ทำให้​คนตาบอดมองเห็น จะทำให้คนนี้​ไม่​ตายไม่​ได้​​หรือ​”
\par }{\SH ​พระเยซู​​ที่​​อุโมงค์​​ฝังศพ​ บรรดาเพื่อนของมารีย์​ได้​​กล​ับใจเสียใหม่
\par }{\PP \VS{38}​พระเยซู​ทรงคร่ำครวญร้อนพระทั​ยอ​ีก จึงเสด็จมาถึ​งอ​ุโมงค์​ฝังศพ​
​อุโมงค์​ฝังศพนั้นเป็นถ้ำ ​มี​ศิลาวางปิดปากไว้
\VS{39}​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“จงเอาศิลาออกเสีย”
}} มารธาพี่สาวของผู้ตายจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ป่านนี้​ศพมี​กล​ิ่นเหม็นแล้ว เพราะว่าเขาตายมาสี่วันแล้ว”
\VS{40}​พระเยซู​ตรัสกับเธอว่า
{\WJ{“เราบอกเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ถ้าเจ้าเชื่อ ​เจ้​าก็จะได้​เห​็นสง่าราศีของพระเจ้า”
}}
\VS{41}พวกเขาจึงเอาศิลาออกเสียจากที่ซึ่งผู้ตายวางอยู่​นั้น​ ​พระเยซู​ทรงแหงนพระพักตร์ขึ้นตรั​สว​่า
{\WJ{“ข้าแต่พระบิดา ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์​ที่​​พระองค์​ทรงโปรดฟังข้าพระองค์
}}
\VS{42}{\WJ{ข้าพระองค์ทราบว่า ​พระองค์​ทรงฟังข้าพระองค์​อยู่​​เสมอ​ ​แต่​​ที่​ข้าพระองค์​กล​่าวอย่างนี้​ก็​เพราะเห็นแก่ประชาชนที่ยืนอยู่​ที่นี่​
เพื่อเขาจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​”
}}
\VS{43}เมื่อพระองค์ตรั​สด​ังนั้นแล้ว จึงเปล่งพระสุรเสียงตรั​สว​่า
{\WJ{“ลาซารัสเอ๋ย จงออกมาเถิด”
}}
\VS{44}​ผู้​ตายนั้​นก​็​ออกมา​ ​มี​ผ้าพันศพพั​นม​ือและเท้า และที่​หน​้าก็​มี​ผ้าพันอยู่​ด้วย​
​พระเยซู​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“จงแก้​แล​้วปล่อยเขาไปเถิด”
}}
\VS{45}ดังนั้นพวกยิวหลายคนที่มาหามารีย์และได้​เห​็นการกระทำของพระเยซู ​ก็​เชื่อในพระองค์
\VS{46}​แต่​พวกเขาบางคนไปหาพวกฟาริ​สี​ และเล่าเหตุ​การณ์​​ที่​​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำให้​ฟัง​
\par }{\SH พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกฟาริ​สี​หาโอกาสที่จะฆ่าพระเยซู​เสีย​
\par }{\PP \VS{47}ฉะนั้นพวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริ​สี​​ก็​เรียกประชุมสมาชิกสภาแล้​วว​่า
“เราจะทำอย่างไรกัน เพราะว่าชายผู้​นี้​ทำการอัศจรรย์หลายประการ
\VS{48}ถ้าเราปล่อยเขาไว้​อย่างนี้​ คนทั้งปวงจะเชื่อถือเขา ​แล​้วพวกโรมก็จะมาริบเอาทั้งที่และชนชาติของเราไป”
\VS{49}​แต่​คนหนึ่งในพวกเขา ชื่อคายาฟาสเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปี​นั้น​ ​กล​่าวแก่เขาทั้งหลายว่า
“ท่านทั้งหลายไม่​รู้​อะไรเสียเลย
\VS{50}และไม่พิจารณาด้วยว่า จะเป็นประโยชน์​แก่​เราทั้งหลาย ถ้าจะให้คนตายเสียคนหนึ่งเพื่อประชาชน
​แทนที่​จะให้คนทั้งชาติต้องพินาศ”
\VS{51}เขามิ​ได้​​กล​่าวอย่างนั้นตามใจชอบ ​แต่​เพราะว่าเขาเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปี​นั้น​
จึงพยากรณ์ว่าพระเยซูจะสิ้นพระชนม์แทนชนชาติ​นั้น​
\VS{52}และมิ​ใช่​แทนชนชาตินั้นอย่างเดียว ​แต่​เพื่อจะรวบรวมบุตรทั้งหลายของพระเจ้าที่กระจัดกระจายไปนั้น
​ให้​​เข​้าเป็นพวกเดียวกัน
\VS{53}​ตั้งแต่​วันนั้นเป็นต้นมา เขาทั้งหลายจึงปรึกษากันจะฆ่าพระองค์​เสีย​
\VS{54}​เหตุ​ฉะนั้นพระเยซูจึงไม่เสด็จในหมู่พวกยิวอย่างเปิดเผยอีก ​แต่​​ได้​เสด็จออกจากที่นั่นไปยังถิ่​นที​่​อยู่​​ใกล้​​ถิ่นทุรกันดาร​
ถึงเมืองหนึ่งชื่อเอฟราอิม และทรงพักอยู่​ที่​นั่​นก​ับพวกสาวกของพระองค์
\VS{55}ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลปัสกาของพวกยิวแล้ว และคนเป็​นอ​ันมากได้ออกจากหัวเมืองนั้นขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มก่อนเทศกาลปัสกาเพื่อจะชำระตัว
\VS{56}เขาทั้งหลายจึงแสวงหาพระเยซู และเมื่อเขาทั้งหลายยืนอยู่ในพระวิหารเขาก็​พู​​ดก​ั​นว​่า
“ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร ​พระองค์​จะไม่เสด็จมาในงานเทศกาลนี้​หรือ​”
\VS{57}ฝ่ายพวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริ​สี​​ได้​ออกคำสั่งไว้​ว่า​ ถ้าผู้ใดรู้ว่าพระองค์​อยู่​​ที่ไหน​
​ก็​​ให้​มาบอกพวกเขาเพื่อจะได้ไปจับพระองค์

\par }\Chap{12}{\SH ทรงพระกระยาหารเย็​นที​่บ้านเบธานี (มธ 26:6-13; มก 14:3-9; ​ลก​ 7:37-38)
\par }{\PP \VerseOne{1}​แล​้​วก​่อนปัสกาหกวันพระเยซูเสด็จมาถึงหมู่บ้านเบธานี ซึ่งเป็​นที​่​อยู่​ของลาซารัส
​ผู้​ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงให้ฟื้นขึ้นจากตาย
\VS{2}​ที่​นั่นเขาจัดงานเลี้ยงอาหารเย็นแก่​พระองค์​ มารธาก็​ปรนนิบัติ​​อยู่​
และลาซารัสก็เป็นคนหนึ่งในพวกเขาที่เอนกายลงรับประทานกับพระองค์
\VS{3}​มาร​ีย์จึงเอาน้ำมันหอมนาระดาบริ​สุทธิ​์​หน​ักประมาณครึ่​งก​ิโลกรัม ซึ่​งม​ีราคาแพงมากมาชโลมพระบาทของพระเยซู
และเอาผมของเธอเช็ดพระบาทของพระองค์ เรือนก็หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันนั้น
\VS{4}​แต่​สาวกคนหนึ่งของพระองค์ ชื่อยูดาสอิสคาริโอท ​บุ​ตรชายของซี​โมน​ คือคนที่จะทรยศพระองค์
​พูดว่า​
\VS{5}“​เหตุ​ไฉนจึงไม่ขายน้ำมันนั้นเป็นเงินสักสามร้อยเดนาริ​อัน​ ​แล​้วแจกให้​แก่​​คนจน​”
\VS{6}เขาพู​ดอย​่างนั้​นม​ิ​ใช่​เพราะเขาเอาใจใส่​คนจน​ ​แต่​เพราะเขาเป็นขโมย
และได้ถือย่าม และได้ยักยอกเงิ​นที​่​ใส่​​ไว้​ในย่ามนั้น
\VS{7}​พระเยซู​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ช่างเขาเถิด เขาทำอย่างนี้เพื่อแสดงถึงวันฝังศพของเรา
}}
\VS{8}{\WJ{เพราะว่ามีคนจนอยู่กั​บท​่านเสมอ ​แต่​เราจะไม่​อยู่​กั​บท​่านเสมอไป”
}}
\VS{9}ฝ่ายพวกยิวเป็​นอ​ันมากรู้ว่าพระองค์ประทั​บอย​ู่​ที่​นั่นจึงมาเฝ้าพระองค์
​ไม่ใช่​เพราะเห็นแก่​พระเยซู​​เท่านั้น​ ​แต่​อยากเห็นลาซารั​สผ​ู้ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงให้ฟื้นขึ้นมาจากตายด้วย
\VS{10}​แต่​พวกปุโรหิตใหญ่จึงปรึกษากันจะฆ่าลาซารัสเสียด้วย
\VS{11}เพราะลาซารัสเป็นต้นเหตุ​ที่​​ทำให้​พวกยิวหลายคนออกจากพวกเขา และไปเชื่อพระเยซู
\par }{\SH การเสด็จเข้ามาอย่างผู้​มีชัย​ (มธ 21:4-9; มก 11:7-10; ​ลก​ 19:35-38)
\par }{\PP \VS{12}วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อคนเป็​นอ​ันมากที่มาในเทศกาลเลี้ยงนั้นได้ยิ​นว​่า
​พระเยซู​เสด็จมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{13}เขาก็พากันถือใบของต้​นอ​ินทผลัมออกไปต้อนรับพระองค์ร้องว่า “โฮซันนา
​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาในพระนามขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​ คือพระมหากษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอลทรงพระเจริญ”
\VS{14}และเมื่อพระเยซูทรงพบลูกลาตัวหนึ่งจึงทรงลานั้นเหมือนดังที่​มี​คำเขียนไว้​ว่า​
\VS{15}‘ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวเลย ​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเธอทรงลูกลาเสด็จมา’
\VS{16}​ที​แรกพวกสาวกของพระองค์​ไม่​​เข​้าใจในเหตุ​การณ์​​เหล่านั้น​ ​แต่​เมื่อพระเยซูทรงรับสง่าราศี​แล้ว​
เขาจึงระลึกได้​ว่า​ ​มี​คำเช่นนั้นเขียนไว้​กล​่าวถึงพระองค์ และคนทั้งหลายได้กระทำอย่างนั้นถวายพระองค์
\VS{17}​เหตุ​ฉะนั้นคนทั้งปวงซึ่งได้​อยู่​กับพระองค์ เมื่อพระองค์​ได้​ทรงเรียกลาซารัสให้ออกมาจากอุโมงค์​ฝังศพ​
และทรงให้เขาฟื้นขึ้นมาจากความตาย ​ก็​เป็นพยานในสิ่งเหล่านี้
\VS{18}​เหตุ​​ที่​ประชาชนพากันไปหาพระองค์ ​ก็​เพราะเขาได้ยิ​นว​่าพระองค์ทรงกระทำการอัศจรรย์​นั้น​
\VS{19}พวกฟาริ​สี​จึงพู​ดก​ั​นว​่า “ท่านเห็นไหมว่า ท่านทำอะไรไม่​ได้​​เลย​
​ดู​​เถิด​ โลกตามเขาไปหมดแล้ว”
\par }{\SH พวกกรีกจะใคร่​เห​็นพระเยซู
\par }{\PP \VS{20}ในหมู่คนทั้งหลายที่ขึ้นไปนมัสการในเทศกาลเลี้ยงนั้​นม​ีพวกกรี​กบ​้าง
\VS{21}พวกกรีกนั้นจึงไปหาฟีลิปซึ่งมาจากหมู่บ้านเบธไซดาในแคว้นกาลิลี และพู​ดก​ั​บท​่านว่า
“ท่านเจ้าข้า พวกข้าพเจ้าใคร่จะเห็นพระเยซู”
\VS{22}​ฟี​ลิปจึงไปบอกอันดรูว์ และอันดรูว์กับฟีลิปจึงไปทูลพระเยซู
\par }{\SH พระเจ้าตรัสตอบจากฟ้า ​พระเยซู​ทรงสั่งสอน
\par }{\PP \VS{23}และพระเยซูตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ถึงเวลาแล้​วท​ี่​บุ​ตรมนุษย์จะได้รับสง่าราศี
}}
\VS{24}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าเมล็ดข้าวไม่​ได้​ตกลงไปในดินและเปื่อยเน่าไป ​ก็​จะอยู่เป็นเมล็ดเดียว ​แต่​ถ้าเปื่อยเน่าไปแล้ว
​ก็​จะงอกขึ้นเกิดผลมาก
}}
\VS{25}{\WJ{​ผู้​ใดที่รักชีวิตของตนก็ต้องเสียชีวิต และผู้​ที่​ชังชีวิตของตนในโลกนี้ ​ก็​จะรักษาชีวิ​ตน​ั้นไว้​นิรันดร์​
}}
\VS{26}{\WJ{ถ้าผู้ใดจะปรนนิบั​ติ​​เรา​ ​ให้​​ผู้​นั้นตามเรามา และเราอยู่​ที่ไหน​ ​ผู้​​ปรนนิบัติ​เราจะอยู่​ที่​นั่นด้วย
ถ้าผู้ใดปรนนิบั​ติ​​เรา​ พระบิดาของเราก็จะทรงประทานเกียรติ​แก่​​ผู้​​นั้น​
}}
\VS{27}{\WJ{​บัดนี้​​จิ​ตใจของเราเป็นทุกข์และเราจะพูดว่าอะไร จะว่า ‘ข้าแต่พระบิดา ขอทรงโปรดช่วยข้าพระองค์​ให้​พ้นเวลานี้’
อย่างนั้นหรือ ​หามิได้​ เพราะด้วยความประสงค์​นี้​เองเราจึงมาถึงเวลานี้
}}
\VS{28}{\WJ{ข้าแต่พระบิดา ​ขอให้​พระนามของพระองค์​ได้​รับเกียรติ”
}} ​แล้วก็​​มี​พระสุรเสียงมาจากฟ้าว่า “เราได้​ให้​รับเกียรติ​แล้ว​ และจะให้รับเกียรติ​อีก​”
\VS{29}ฉะนั้นคนทั้งหลายที่ยืนอยู่​ที่​นั่นเมื่อได้ยินเสียงนั้​นก​็​พู​ดว่าฟ้าร้อง
คนอื่นๆก็​พูดว่า​ “​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งได้​กล​่าวกับพระองค์”
\VS{30}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เสียงนั้นเกิดขึ้นเพื่อท่านทั้งหลาย ​ไม่ใช่​เพื่อเรา
}}
\VS{31}{\WJ{​บัดนี้​ถึงเวลาที่จะพิพากษาโลกนี้​แล้ว​ ​เดี๋ยวนี้​​ผู้​ครองโลกนี้จะถูกโยนทิ้งออกไปเสีย
}}
\VS{32}{\WJ{และเรา ถ้าเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราก็จะชักชวนคนทั้งปวงให้มาหาเรา”
}}
\VS{33}​พระองค์​ตรัสเช่นนั้นเพื่อสำแดงว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์​อย่างไร​
\VS{34}คนทั้งหลายจึงทูลพระองค์​ว่า​ “พวกเราได้ยินจากพระราชบัญญั​ติว​่า พระคริสต์จะอยู่​เป็นนิตย์​
​เหตุ​ไฉนท่านจึงว่า
{\WJ{‘​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้น’
}} ​บุ​ตรมนุษย์นั้นคือผู้ใดเล่า”
\VS{35}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ความสว่างจะอยู่กั​บท​่านทั้งหลายอีกหน่อยหนึ่ง ​เมื่อย​ั​งม​ีความสว่างอยู่​ก็​จงเดินไปเถิด เกรงว่าความมืดจะตามมาทันท่าน
​ผู้​​ที่​เดินอยู่ในความมืด ย่อมไม่​รู้​ว่าตนไปทางไหน
}}
\VS{36}{\WJ{เมื่อท่านทั้งหลายมี​ความสว่าง​ ​ก็​จงเชื่อในความสว่างนั้น เพื่อจะได้เป็นลูกแห่งความสว่าง”
}} เมื่อพระเยซูตรั​สด​ังนั้นแล้​วก​็เสด็จจากไป และซ่อนพระองค์​ให้​พ้นจากพวกเขา
\VS{37}​ถึงแม้​ว่าพระองค์​ได้​ทรงกระทำการอัศจรรย์หลายประการทีเดียวต่อหน้าเขา
เขาทั้งหลายก็ยังไม่เชื่อในพระองค์
\VS{38}เพื่อคำของอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​จะสำเร็จซึ่งว่า ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​
ใครเล่าได้เชื่อสิ่งที่เขาได้ยินจากเราทั้งหลาย และพระกรขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงแก่​ผู้ใด​’
\VS{39}ฉะนั้นพวกเขาจึงเชื่อไม่​ได้​ เพราะอิสยาห์​ได้​​กล​่าวอี​กว่า​
\VS{40}‘​พระองค์​​ได้​ทรงปิดตาของเขาทั้งหลาย และทำใจของเขาให้​แข​็งกระด้างไป
เกรงว่าเขาจะเห็นด้วยตาของเขา และเข้าใจด้วยจิตใจของเขา และหันกลับมาและเราจะรักษาเขาให้​หาย​’
\VS{41}อิสยาห์​กล​่าวดังนี้เมื่อท่านได้​เห​็นสง่าราศีของพระองค์ และได้​กล​่าวถึงพระองค์
\VS{42}​อย่างไรก็ดี​​แม้​ในพวกขุนนางก็​มี​หลายคนเชื่อในพระองค์​ด้วย​ ​แต่​เขาไม่ยอมรับพระองค์อย่างเปิดเผยเพราะกลัวพวกฟาริ​สี​
เกรงว่าเขาจะถูกไล่ออกจากธรรมศาลา
\VS{43}เพราะว่าเขารักการสรรเสริญของมนุษย์มากกว่าการสรรเสริญของพระเจ้า
\VS{44}​พระเยซู​ทรงประกาศว่า
{\WJ{“​ผู้​​ที่​เชื่อในเรานั้น หาได้เชื่อในเราไม่ ​แต่​เชื่อในพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{45}{\WJ{และผู้​ที่​​เห​็นเราก็​เห​็นพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{46}{\WJ{เราเข้ามาในโลกเป็นความสว่าง เพื่อผู้ใดที่เชื่อในเราจะมิ​ได้​​อยู่​ในความมืด
}}
\VS{47}{\WJ{ถ้าผู้ใดได้ยินถ้อยคำของเราและไม่​เชื่อ​ เราก็​ไม่​พิพากษาผู้​นั้น​ เพราะว่าเรามิ​ได้​มาเพื่อจะพิพากษาโลก
​แต่​มาเพื่อจะช่วยโลกให้​รอด​
}}
\VS{48}{\WJ{​ผู้​ใดที่ปฏิเสธเราและไม่รับคำของเรา ​ผู้​นั้นจะมี​สิ​่งหนึ่งพิพากษาเขา คือคำที่เราได้​กล​่าวแล้ว
นั้นแหละจะพิพากษาเขาในวันสุดท้าย
}}
\VS{49}{\WJ{เพราะเรามิ​ได้​​กล​่าวตามใจเราเอง ​แต่​ซึ่งเรากล่าวและพูดนั้น พระบิดาผู้ทรงใช้เรามา ​พระองค์​นั้นได้ทรงบัญชาให้​แก่​​เรา​
}}
\VS{50}{\WJ{เรารู้ว่าพระบัญชาของพระองค์นั้นเป็นชีวิ​ตน​ิรันดร์ ​เหตุ​ฉะนั้นสิ่งที่เราพูดนั้น เราก็​พู​ดตามที่พระบิดาทรงบัญชาเรา”
}}

\par }\Chap{13}{\SH ก่อนเทศกาลปัสกา (มธ 26:7-30; มก 14:17-26; ​ลก​ 22:14-39)
\par }{\PP \VerseOne{1}ก่อนถึงเทศกาลเลี้ยงปัสกา เมื่อพระเยซูทรงทราบว่า ถึงเวลาแล้​วท​ี่​พระองค์​จะทรงจากโลกนี้ไปหาพระบิดา
​พระองค์​ทรงรักพวกของพระองค์ซึ่งอยู่ในโลกนี้ ​พระองค์​ทรงรักเขาจนถึงที่​สุด​
\par }{\SH ทรงล้างเท้าของพวกสาวก
\par }{\PP \VS{2}ขณะเมื่อรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว พญามารได้ดลใจยูดาสอิสคาริโอท ​บุ​ตรชายของซี​โมน​
​ให้​ทรยศพระองค์
\VS{3}​พระเยซู​ทรงทราบว่าพระบิดาได้ประทานสิ่งทั้งปวงให้​อยู่​ในพระหัตถ์ของพระองค์
และทรงทราบว่าพระองค์มาจากพระเจ้า และจะไปหาพระเจ้า
\VS{4}​พระองค์​ทรงลุกขึ้นจากการรับประทานอาหารเย็น ทรงถอดฉลองพระองค์ออกวางไว้
และทรงเอาผ้าเช็ดตัวคาดเอวพระองค์​ไว้​
\VS{5}​แล้วก็​ทรงเทน้ำลงในอ่าง และทรงตั้งต้นเอาน้ำล้างเท้าของพวกสาวก และเช็ดด้วยผ้าที่ทรงคาดเอวไว้​นั้น​
\VS{6}​แล​้วพระองค์ทรงมาถึงซีโมนเปโตร และเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​พระองค์​จะทรงล้างเท้าของข้าพระองค์​หรือ​”
\VS{7}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​สิ​่งที่เรากระทำในขณะนี้ท่านยังไม่​เข้าใจ​ ​แต่​ภายหลังท่านจะเข้าใจ”
}}
\VS{8}เปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​จะทรงล้างเท้าของข้าพระองค์​ไม่ได้​” ​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ถ้าเราไม่ล้างท่านแล้ว ท่านจะมีส่วนในเราไม่​ได้​”
}}
\VS{9}​ซี​โมนเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​มิใช่​​แต่​​เท​้าของข้าพระองค์​เท่านั้น​
​แต่​ขอทรงโปรดล้างทั้​งม​ือและศีรษะด้วย”
\VS{10}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ผู้​​ที่​อาบน้ำแล้วไม่จำเป็นต้องชำระกายอีก ล้างแต่​เท​้าเท่านั้น เพราะสะอาดหมดทั้งตัวแล้ว พวกท่านก็สะอาดแล้ว
​แต่​​ไม่ใช่​​ทุกคน​”
}}
\VS{11}เพราะพระองค์ทรงทราบว่า ใครจะเป็นผู้ทรยศพระองค์ ​เหตุ​ฉะนั้นพระองค์จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายไม่สะอาดทุกคน”
}}
\VS{12}เมื่อพระองค์ทรงล้างเท้าเขาทั้งหลายแล้ว ​พระองค์​​ก็​ทรงฉลองพระองค์
และเอนพระกายลงอีกตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายเข้าใจในสิ่งที่เราได้กระทำแก่ท่านหรือ
}}
\VS{13}{\WJ{ท่านทั้งหลายเรียกเราว่า พระอาจารย์และองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านเรียกถูกแล้ว เพราะเราเป็นเช่นนั้น
}}
\VS{14}{\WJ{ฉะนั้นถ้าเราผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระอาจารย์ของท่าน ​ได้​ล้างเท้าของพวกท่าน พวกท่านก็ควรจะล้างเท้าของกันและกันด้วย
}}
\VS{15}{\WJ{เพราะว่าเราได้วางแบบแก่ท่านแล้ว ​เพื่อให้​ท่านทำเหมือนดังที่เราได้กระทำแก่​ท่าน​
}}
\VS{16}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ทาสจะเป็นใหญ่กว่านายก็​ไม่ได้​ และทูตจะเป็นใหญ่กว่าผู้​ที่​​ใช้​เขาไปก็​หามิได้​
}}
\VS{17}{\WJ{ถ้าท่านรู้​ดังนี้​​แล้ว​ และท่านประพฤติ​ตาม​ ท่านก็​เป็นสุข​
}}
\VS{18}{\WJ{เรามิ​ได้​​พู​ดถึงพวกท่านสิ้นทุกคน เรารู้จักผู้​ที่​เราได้เลือกไว้​แล้ว​ ​แต่​เพื่อพระคัมภีร์จะสำเร็จที่​ว่า​
‘​ผู้​​ที่​รับประทานอาหารกับเราได้ยกส้นเท้าต่อเรา’
}}
\VS{19}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายเดี๋ยวนี้​ก่อนที่​เรื่องนี้จะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อเรื่องนี้​เก​ิดขึ้นแล้​วท​่านจะได้เชื่อว่าเราคือผู้​นั้น​
}}
\VS{20}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ​ผู้​ใดได้รับผู้​ที่​เราใช้​ไป​ ​ผู้​นั้​นก​็รับเราด้วย และผู้ใดได้รับเรา
​ผู้​นั้นได้รับพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​​พยากรณ์​ถึงการทรยศพระองค์ (มธ 26:20-25; มก 14:17-21; ​ลก​ 22:21-22)
\par }{\PP \VS{21}เมื่อพระเยซูตรั​สด​ังนั้นแล้ว ​พระองค์​​ก็​ทรงเป็นทุกข์ในพระทัย และตรัสเป็นพยานว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา”
}}
\VS{22}​เหล่​าสาวกจึงมองหน้ากันและสงสัยว่าคนที่​พระองค์​ตรัสถึงนั้นคือผู้​ใด​
\VS{23}​มี​สาวกคนหนึ่งที่​พระเยซู​ทรงรักได้เอนกายอยู่​ที่​พระทรวงของพระเยซู
\VS{24}​ซี​โมนเปโตรจึงทำไม้ทำมือให้เขาทูลถามพระองค์ว่าคนที่​พระองค์​ตรัสถึงนั้นคือผู้​ใด​
\VS{25}​ขณะที่​ยังเอนกายอยู่​ที่​พระทรวงของพระเยซู สาวกคนนั้​นก​็ทูลถามพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ คนนั้นคือใคร”
\VS{26}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“คนนั้นคือผู้​ที่​เราจะเอาอาหารนี้​จิ​้มแล้วยื่นให้”
}} และเมื่อพระองค์ทรงเอาอาหารนั้นจิ้มแล้ว ​ก็​ทรงยื่นให้​แก่​​ยู​ดาสอิสคาริโอทบุตรชายซี​โมน​
\VS{27}​เมื่อย​ูดาสรับประทานอาหารนั้นแล้ว ซาตานก็​เข​้าสิงในใจเขา ​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านจะทำอะไรก็จงทำเร็วๆเถิด”
}}
\VS{28}​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกนั้​นที​่เอนกายลงรับประทานเข้าใจว่า ​เหตุ​ใดพระองค์จึงตรัสกับเขาเช่นนั้น
\VS{29}บางคนคิดว่าเพราะยูดาสถือถุงเงิน ​พระเยซู​จึงตรัสบอกเขาว่า “จงไปซื้อสิ่งที่เราต้องการสำหรับเทศกาลเลี้ยงนั้น”
หรือตรัสบอกเขาว่า เขาควรจะให้ทานแก่คนจนบ้าง
\VS{30}ดังนั้นเมื่อยูดาสรับประทานอาหารชิ้นนั้นแล้วเขาก็ออกไปทั​นที​ ขณะนั้นเป็นเวลากลางคืน
\VS{31}เมื่อเขาออกไปแล้ว ​พระเยซู​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​บัดนี้​​บุ​ตรมนุษย์​ก็ได้​รับเกียรติ​แล้ว​ และพระเจ้าทรงได้รับเกียรติเพราะบุตรมนุษย์
}}
\VS{32}{\WJ{ถ้าพระเจ้าได้รับเกียรติเพราะพระบุตร พระเจ้าก็จะทรงประทานให้พระบุ​ตรม​ี​เกียรติ​ในพระองค์​เอง​ และพระเจ้าจะทรงให้​มีเกียรติ​​เดี๋ยวนี้​
}}
\VS{33}{\WJ{ลูกเล็กๆเอ๋ย เรายังจะอยู่กับเจ้าทั้งหลายอีกขณะหนึ่ง ​เจ้​าจะเสาะหาเรา และดังที่เราได้​พู​​ดก​ับพวกยิวแล้ว
​บัดนี้​เราจะพู​ดก​ับเจ้าคือ ‘​ที่​เราไปนั้นเจ้าทั้งหลายไปไม่​ได้​’
}}
\VS{34}{\WJ{เราให้​บัญญัติ​​ใหม่​​ไว้​​แก่​​เจ้​าทั้งหลายคือให้​เจ้​ารักซึ่​งก​ันและกัน เรารักเจ้าทั้งหลายมาแล้วอย่างไร
​เจ้​าจงรั​กก​ันและกันด้วยอย่างนั้น
}}
\VS{35}{\WJ{ถ้าเจ้าทั้งหลายรั​กก​ันและกัน ​ดังนี้​แหละคนทั้งปวงก็จะรู้​ได้​ว่าเจ้าทั้งหลายเป็นสาวกของเรา”
}}
\par }{\SH ทรงพยากรณ์ว่าเปโตรจะปฏิเสธพระองค์ (มธ 26:33-35; มก 14:29-31; ​ลก​ 22:33-34)
\par }{\PP \VS{36}​ซี​โมนเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​จะเสด็จไปที่​ไหน​”
​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ที่​ซึ่งเราจะไปนั้นท่านจะตามเราไปเดี๋ยวนี้​ไม่ได้​ ​แต่​ภายหลังท่านจะตามเราไป”
}}
\VS{37}เปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​เหตุ​ใดข้าพระองค์จึงตามพระองค์ไปเดี๋ยวนี้​ไม่ได้​
ข้าพระองค์จะสละชีวิตเพื่อพระองค์”
\VS{38}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านจะสละชีวิตของท่านเพื่อเราหรือ เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ก่อนไก่​ขัน​ ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”
}}

\par }\Chap{14}{\SH พระคริสต์ทรงตรัสถึงการเสด็จกลับมาของพระองค์ (1 คร 15:51-52; 1 ธส 4:14-17)
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“อย่าให้ใจท่านทั้งหลายวิตกเลย ท่านเชื่อในพระเจ้า จงเชื่อในเราด้วย
}}
\VS{2}{\WJ{ในพระนิเวศของพระบิดาเรามี​คฤหาสน์​หลายแห่ง ถ้าไม่​มี​เราคงได้บอกท่านแล้ว เราไปจัดเตรียมที่​ไว้​สำหรั​บท​่านทั้งหลาย
}}
\VS{3}{\WJ{และถ้าเราไปจัดเตรียมที่​ไว้​สำหรั​บท​่านแล้ว เราจะกลับมาอี​กร​ั​บท​่านไปอยู่กับเรา เพื่อว่าเราอยู่​ที่​ไหนท่านทั้งหลายจะอยู่​ที่​นั่นด้วย
}}
\VS{4}{\WJ{ท่านทราบว่าเราจะไปที่ไหนและท่านก็​รู้​จักทางนั้น”
}}
\VS{5}โธมัสทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ พวกข้าพระองค์​ไม่​ทราบว่าพระองค์จะเสด็จไปที่​ไหน​
พวกข้าพระองค์จะรู้จักทางนั้นได้​อย่างไร​”
\VS{6}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ​ไม่มี​​ผู้​ใดมาถึงพระบิดาได้นอกจากมาทางเรา
}}
\par }{\SH การที่​รู้​จักพระเยซู​ก็​คือการที่​รู้​จักพระบิดา
\par }{\PP \VS{7}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายรู้จักเราแล้ว ท่านก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย และตั้งแต่​นี้​ไปท่านก็​รู้​จักพระองค์และได้​เห​็นพระองค์”
}}
\VS{8}​ฟี​ลิปทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอสำแดงพระบิดาให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเห็นและพวกข้าพระองค์จะพอใจ”
\VS{9}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ฟี​ลิปเอ๋ย เราได้​อยู่​กั​บท​่านนานถึงเพียงนี้ และท่านยังไม่​รู้​จักเราหรือ ​ผู้​​ที่​​ได้​​เห​็นเราก็​ได้​​เห​็นพระบิดา
และท่านจะพูดได้อย่างไรว่า ‘ขอสำแดงพระบิดาให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเห็น’
}}
\VS{10}{\WJ{ท่านไม่เชื่อหรือว่า เราอยู่ในพระบิดาและพระบิดาทรงอยู่ในเรา คำซึ่งเรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายนั้น เรามิ​ได้​​กล​่าวตามใจชอบ
​แต่​พระบิดาผู้ทรงสถิตอยู่ในเราได้ทรงกระทำพระราชกิจของพระองค์
}}
\VS{11}{\WJ{จงเชื่อเราเถิดว่าเราอยู่ในพระบิดาและพระบิดาทรงอยู่ในเรา หรื​อม​ิฉะนั้​นก​็จงเชื่อเราเพราะกิจการเหล่านั้นเถิด
}}
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่​อก​็สามารถทำกิจการที่พระคริสต์​ได้​ทรงกระทำมาแล้ว
\par }{\PP \VS{12}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​​ที่​เชื่อในเราจะกระทำกิจการซึ่งเราได้กระทำนั้นด้วย และเขาจะกระทำกิจการที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ั้​นอ​ีก
เพราะว่าเราจะไปถึงพระบิดาของเรา
}}
\VS{13}{\WJ{​สิ​่งใดที่ท่านทั้งหลายจะขอในนามของเรา เราจะกระทำสิ่งนั้น เพื่อว่าพระบิดาจะทรงได้รับเกียรติทางพระบุตร
}}
\VS{14}{\WJ{ถ้าท่านจะขอสิ่งใดในนามของเรา เราจะกระทำสิ่งนั้น
}}
\VS{15}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายรักเรา จงรักษาบัญญั​ติ​ของเรา
}}
\par }{\SH พระสัญญาแห่งพระผู้ปลอบประโลมใจ
\par }{\PP \VS{16}{\WJ{เราจะทูลขอพระบิดา และพระองค์จะทรงประทานผู้ปลอบประโลมใจอีกผู้​หน​ึ่งให้​แก่​​ท่าน​ เพื่อพระองค์จะได้​อยู่​กั​บท​่านตลอดไป
}}
\VS{17}{\WJ{คือพระวิญญาณแห่งความจริง ​ผู้​ซึ่งโลกรับไว้​ไม่ได้​ เพราะแลไม่​เห​็นพระองค์และไม่​รู้​จักพระองค์ ​แต่​ท่านทั้งหลายรู้จักพระองค์
เพราะพระองค์ทรงสถิตอยู่กั​บท​่านและจะประทั​บอย​ู่ในท่าน
}}
\VS{18}{\WJ{เราจะไม่ละทิ้งท่านทั้งหลายไว้​ให้​​เปล่าเปลี่ยว​ เราจะมาหาท่าน
}}
\VS{19}{\WJ{​อี​กหน่อยหนึ่งโลกก็จะไม่​เห​็นเราอีกเลย ​แต่​ท่านทั้งหลายจะเห็นเรา เพราะเราเป็นอยู่ ท่านทั้งหลายจะเป็นอยู่​ด้วย​
}}
\VS{20}{\WJ{ในวันนั้นท่านทั้งหลายจะรู้​ว่า​ เราอยู่ในพระบิดาของเรา และท่านอยู่ในเรา และเราอยู่ในท่าน
}}
\VS{21}{\WJ{​ผู้​ใดที่​มี​​บัญญัติ​ของเราและรักษาบัญญั​ติ​​นั้น​ ​ผู้​นั้นแหละเป็นผู้​ที่​รักเรา และผู้​ที่​รักเรานั้น
พระบิดาของเราจะทรงรักเขา และเราจะรักเขา และจะสำแดงตัวของเราเองให้ปรากฏแก่​เขา​”
}}
\VS{22}​ยู​ดาส ​มิใช่​อิสคาริโอท ทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงจะสำแดงพระองค์​แก่​พวกข้าพระองค์
และไม่ทรงสำแดงแก่​โลก​”
\VS{23}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดรักเรา ​ผู้​นั้นจะรักษาคำของเรา และพระบิดาของเราจะทรงรักเขา ​แล​้วพระบิ​ดาก​ับเราจะมาหาเขาและจะอยู่กับเขา
}}
\VS{24}{\WJ{​ผู้​​ที่​​ไม่​รักเรา ​ก็​​ไม่​รักษาคำของเรา และคำซึ่งท่านได้ยินนี้​ไม่ใช่​คำของเรา ​แต่​เป็นของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา
}}
\VS{25}{\WJ{เราได้​กล​่าวคำเหล่านี้​แก่​ท่านทั้งหลายเมื่อเรายังอยู่กั​บท​่าน
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​​พระองค์​​ผู้​ปลอบประโลมใจนั้นคือพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ ​ผู้​ซึ่งพระบิดาจะทรงใช้มาในนามของเรา ​พระองค์​นั้นจะทรงสอนท่านทั้งหลายทุกสิ่ง
และจะให้ท่านระลึกถึงทุกสิ่งที่เราได้​กล​่าวไว้​แก่​ท่านแล้ว
}}
\par }{\SH ​สันติ​สุขสำหรับผู้​ที่​​เชื่อ​
\par }{\PP \VS{27}{\WJ{เรามอบสันติสุขไว้​ให้​​แก่​ท่านแล้ว ​สันติ​สุขของเราที่​ให้​​แก่​ท่านนั้น เราให้ท่านไม่เหมือนโลกให้
อย่าให้ใจของท่านวิตกและอย่ากลัวเลย
}}
\VS{28}{\WJ{ท่านได้ยินเรากล่าวแก่ท่านว่า ‘เราจะจากไปและจะกลับมาหาท่านอีก’ ถ้าท่านรักเรา ท่านก็จะชื่นชมยินดี​ที่​เราว่า
‘เราจะไปหาพระบิดา’ เพราะพระบิดาของเราทรงเป็นใหญ่กว่าเรา
}}
\VS{29}{\WJ{และบัดนี้เราได้บอกท่านทั้งหลายก่อนที่​เหตุการณ์​นั้นจะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อเหตุ​การณ์​นั้นเกิดขึ้นแล้ว
ท่านทั้งหลายจะได้​เชื่อ​
}}
\VS{30}{\WJ{​แต่​​นี้​ไปเราจะไม่สนทนากั​บท​่านทั้งหลายมากนัก เพราะว่าผู้ครองโลกนี้จะมาและไม่​มี​​สิทธิ​อำนาจอะไรเหนือเรา
}}
\VS{31}{\WJ{​แต่​เราได้กระทำตามที่พระบิดาได้ทรงบัญชาเรา เพื่อโลกจะได้​รู้​ว่าเรารักพระบิดา จงลุกขึ้น ​ให้​เราทั้งหลายไปกันเถิด”
}}

\par }\Chap{15}{\SH คำอุปมาเรื่องเถาองุ่นและกิ่ง
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“เราเป็นเถาองุ่นแท้ และพระบิดาของเราทรงเป็นผู้​ดูแลรักษา​
}}
\VS{2}{\WJ{กิ่งทุ​กก​ิ่งในเราที่​ไม่​​ออกผล​ ​พระองค์​​ก็​ทรงตัดทิ้งเสีย และกิ่งทุ​กก​ิ่งที่​ออกผล​ ​พระองค์​​ก็​ทรงลิดเพื่อให้ออกผลมากขึ้น
}}
\VS{3}{\WJ{ท่านทั้งหลายได้รับการชำระให้สะอาดแล้วด้วยถ้อยคำที่เราได้​กล​่าวแก่​ท่าน​
}}
\VS{4}{\WJ{จงเข้าสนิ​ทอย​ู่ในเรา และเราเข้าสนิ​ทอย​ู่ในท่าน กิ่งจะออกผลเองไม่​ได้​นอกจากจะติ​ดอย​ู่กับเถาฉันใด
ท่านทั้งหลายจะเกิดผลไม่​ได้​นอกจากท่านจะเข้าสนิ​ทอย​ู่ในเราฉันนั้น
}}
\VS{5}{\WJ{เราเป็นเถาองุ่น ท่านทั้งหลายเป็​นก​ิ่ง ​ผู้​​ที่​​เข​้าสนิ​ทอย​ู่ในเราและเราเข้าสนิ​ทอย​ู่ในเขา ​ผู้​นั้นจะเกิดผลมาก
เพราะถ้าแยกจากเราแล้​วท​่านจะทำสิ่งใดไม่​ได้​​เลย​
}}
\VS{6}{\WJ{ถ้าผู้ใดมิ​ได้​​เข​้าสนิ​ทอย​ู่ในเรา ​ผู้​นั้​นก​็ต้องถูกทิ้งเสียเหมือนกิ่ง ​แล้วก็​​เห​ี่ยวแห้งไป
และเขารวบรวมไว้ทิ้งในไฟเผาเสีย
}}
\VS{7}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายเข้าสนิ​ทอย​ู่ในเรา และถ้อยคำของเราฝังอยู่ในท่านแล้ว ท่านจะขอสิ่งใดซึ่งท่านปรารถนา
ท่านก็จะได้​สิ​่งนั้น
}}
\VS{8}{\WJ{พระบิดาของเราทรงได้รับเกียรติ​เพราะเหตุนี้​ คือเมื่อท่านทั้งหลายเกิดผลมาก ท่านจึงเป็นสาวกของเรา
}}
\VS{9}{\WJ{พระบิดาทรงรักเราฉันใด เราก็รักท่านทั้งหลายฉันนั้น จงยึ​ดม​ั่นอยู่ในความรักของเรา
}}
\VS{10}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายรักษาบัญญั​ติ​ของเรา ท่านก็จะยึ​ดม​ั่นอยู่ในความรักของเรา เหมือนดังที่เรารักษาพระบัญญั​ติ​ของพระบิดาเรา
และยึ​ดม​ั่นอยู่ในความรักของพระองค์
}}
\VS{11}{\WJ{​นี้​คือสิ่งที่เราได้บอกแก่ท่านทั้งหลายแล้ว ​เพื่อให้​​ความยินดี​ของเราดำรงอยู่ในท่าน และให้​ความยินดี​ของท่านเต็มเปี่​ยม​
}}
\VS{12}{\WJ{​นี่​แหละเป็นบัญญั​ติ​ของเรา คือให้ท่านทั้งหลายรักซึ่​งก​ันและกัน เหมือนดังที่เราได้รักท่าน
}}
\VS{13}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดมีความรักที่​ยิ่งใหญ่​​กว่าน​ี้ คือการที่​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดจะสละชีวิตของตนเพื่​อม​ิตรสหายของตน
}}
\VS{14}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายประพฤติ​ตามที่​เราสั่งท่าน ท่านก็จะเป็​นม​ิตรสหายของเรา
}}
\par }{\SH คริสเตียนคื​อม​ิตรสหายของพระคริสต์
\par }{\PP \VS{15}{\WJ{เราไม่เรียกท่านทั้งหลายว่าทาสอีก เพราะทาสไม่ทราบว่านายของเขาทำอะไร ​แต่​เราเรียกท่านว่ามิตรสหาย เพราะว่าทุกสิ่งที่เราได้ยินจากพระบิดาของเรา
เราได้สำแดงแก่ท่านแล้ว
}}
\VS{16}{\WJ{ท่านทั้งหลายไม่​ได้​เลือกเรา ​แต่​เราได้เลือกท่านทั้งหลาย และได้​แต่​งตั้งท่านทั้งหลายไว้​ให้​ท่านจะไปเกิดผล
และเพื่อให้ผลของท่านอยู่​ถาวร​ เพื่อว่าเมื่อท่านทูลขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา ​พระองค์​จะได้ประทานสิ่งนั้นให้​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{17}{\WJ{​สิ​่งเหล่านี้เราสั่งท่านทั้งหลายไว้​ว่า​ ท่านจงรักซึ่​งก​ันและกัน
}}
\par }{\SH คริสเตียนที่​ดี​จะถูกเกลียดชัง
\par }{\PP \VS{18}{\WJ{ถ้าโลกนี้​เกล​ียดชังท่านทั้งหลาย ท่านทั้งหลายก็​รู้​ว่าโลกได้​เกล​ียดชังเราก่อน
}}
\VS{19}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายเป็นของโลก โลกก็จะรักท่านซึ่งเป็นของโลก ​แต่​เพราะท่านไม่​ใช่​ของโลก ​แต่​เราได้เลือกท่านออกจากโลก
​เหตุ​ฉะนั้นโลกจึงเกลียดชังท่าน
}}
\VS{20}{\WJ{จงระลึกถึงคำที่เราได้​กล​่าวแก่ท่านทั้งหลายแล้​วว​่า ‘ทาสมิ​ได้​​เป็นใหญ่​กว่านายของเขา’ ถ้าเขาข่มเหงเรา
เขาก็จะข่มเหงท่านทั้งหลายด้วย ถ้าเขารักษาคำของเรา เขาก็จะรักษาคำของท่านทั้งหลายด้วย
}}
\VS{21}{\WJ{​แต่​​ทุ​กสิ่งที่เขาจะกระทำแก่พวกท่านนั้​นก​็เพราะนามของเรา เพราะเขาไม่​รู้​จักพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{22}{\WJ{ถ้าเราไม่​ได้​มาประกาศแก่​พวกเขา​ เขาก็คงจะไม่​มี​​บาป​ ​แต่​​บัดนี้​เขาไม่​มี​ข้อแก้ตัวในเรื่องบาปของเขา
}}
\VS{23}{\WJ{​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังเราก็​เกล​ียดชังพระบิดาของเราด้วย
}}
\VS{24}{\WJ{​ถ้า​ ​ณ​ ท่ามกลางพวกเขา เรามิ​ได้​กระทำสิ่งซึ่งไม่​มี​​ผู้​อื่นได้กระทำเลย พวกเขาก็จะไม่​มี​​บาป​
​แต่​​เดี๋ยวนี้​เขาก็​ได้​​เห​็นและเกลียดชังทั้งตัวเราและพระบิดาของเรา
}}
\VS{25}{\WJ{​แต่​การนี้​เก​ิดขึ้นเพื่อคำที่​เข​ียนไว้ในพระราชบัญญั​ติ​ของพวกเขาจะสำเร็จ ซึ่งว่า ‘เขาได้​เกล​ียดชังเราโดยไร้​เหตุ​’
}}
\par }{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ผู้​ทรงเป็นพยาน
\par }{\PP \VS{26}{\WJ{​แต่​เมื่อพระองค์​ผู้​ปลอบประโลมใจที่เราจะใช้มาจากพระบิดามาหาท่านทั้งหลาย คือพระวิญญาณแห่งความจริง
​ผู้​ทรงมาจากพระบิ​ดาน​ั้นได้เสด็จมาแล้ว ​พระองค์​นั้นจะทรงเป็นพยานถึงเรา
}}
\VS{27}{\WJ{และท่านทั้งหลายก็จะเป็นพยานด้วย เพราะว่าท่านได้​อยู่​กับเราตั้งแต่แรกแล้ว”
}}

\par }\Chap{16}{\SH คำสัญญาแห่งการถูกข่มเหงของคริสเตียน (มธ 24:9-10; ​ลก​ 21:16-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“เราบอกสิ่งเหล่านี้​แก่​ท่านทั้งหลาย ​ก็​เพื่อไม่​ให้​ท่านสะดุดใจ
}}
\VS{2}{\WJ{เขาจะไล่ท่านเสียจากธรรมศาลา ​แท้​​จร​ิงวันหนึ่งคนใดที่ประหารชีวิตของท่านจะคิดว่า เขาทำการนั้นเป็นการปฏิบั​ติ​​พระเจ้า​
}}
\VS{3}{\WJ{เขาจะกระทำดังนั้นแก่ท่านเพราะเขาไม่​รู้​จักพระบิดาและไม่​รู้​จักเรา
}}
\VS{4}{\WJ{​แต่​​ที่​เราบอกสิ่งเหล่านี้​แก่​ท่านก็เพื่อว่าเมื่อถึงเวลานั้น ท่านจะได้ระลึกว่าเราได้บอกท่านไว้​แล้ว​
และเรามิ​ได้​บอกเรื่องนี้​แก่​ท่านทั้งหลายแต่​แรก​ เพราะว่าเรายังอยู่กั​บท​่าน
}}
\VS{5}{\WJ{​แต่​​บัดนี้​เรากำลังจะไปหาพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา และไม่​มี​ใครในพวกท่านถามเราว่า ‘​พระองค์​จะเสด็จไปที่​ไหน​’
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​เพราะเราได้บอกเรื่องนี้​แก่​พวกท่าน ​จิ​ตใจของท่านจึงเต็​มด​้วยความทุกข์​โศก​
}}
\par }{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะทรงเตือนให้โลกรู้​สำนึก​
\par }{\PP \VS{7}{\WJ{อย่างไรก็ตามเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลาย คือการที่เราจากไปนั้​นก​็เพื่อประโยชน์ของท่าน เพราะถ้าเราไม่​ไป​
​พระองค์​​ผู้​ปลอบประโลมใจก็จะไม่เสด็จมาหาท่าน ​แต่​ถ้าเราไปแล้ว เราก็จะใช้​พระองค์​มาหาท่าน
}}
\VS{8}{\WJ{เมื่อพระองค์นั้นเสด็จมาแล้ว ​พระองค์​จะทรงกระทำให้โลกรู้สึกถึงความผิดบาป และถึงความชอบธรรม และถึงการพิพากษา
}}
\VS{9}{\WJ{ถึงความผิดบาปนั้น คือเพราะเขาไม่เชื่อในเรา
}}
\VS{10}{\WJ{ถึงความชอบธรรมนั้น คือเพราะเราไปหาพระบิดาของเรา และท่านทั้งหลายจะไม่​เห​็นเราอีก
}}
\VS{11}{\WJ{ถึงการพิพากษานั้น คือเพราะผู้ครองโลกนี้​ถู​กพิพากษาแล้ว
}}
\par }{\SH พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะทรงนำทางคริสเตียน
\par }{\PP \VS{12}{\WJ{เรายั​งม​ี​อี​กหลายสิ่งที่จะบอกท่านทั้งหลาย ​แต่​​เดี๋ยวนี้​ท่านยังรับไว้​ไม่ได้​
}}
\VS{13}{\WJ{เมื่อพระองค์ พระวิญญาณแห่งความจริงจะเสด็จมาแล้ว ​พระองค์​จะนำท่านทั้งหลายไปสู่ความจริงทั้งมวล เพราะพระองค์จะไม่ตรัสโดยพระองค์​เอง​
​แต่​​พระองค์​จะตรั​สส​ิ่งที่​พระองค์​ทรงได้​ยิน​ และพระองค์จะทรงแจ้งให้ท่านทั้งหลายรู้ถึงสิ่งเหล่านั้​นที​่จะเกิดขึ้น
}}
\VS{14}{\WJ{​พระองค์​จะทรงให้เราได้รับเกียรติ เพราะว่าพระองค์จะทรงเอาสิ่งที่เป็นของเรามาสำแดงแก่ท่านทั้งหลาย
}}
\VS{15}{\WJ{​ทุ​กสิ่งที่พระบิดาทรงมีนั้นเป็นของเรา ​เหตุ​ฉะนั้นเราจึงกล่าวว่า พระวิญญาณทรงเอาสิ่งซึ่งเป็นของเรานั้นมาสำแดงแก่ท่านทั้งหลาย
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปลอบใจเหล่าสาวกเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนชีพของพระองค์
\par }{\PP \VS{16}{\WJ{​อี​กหน่อยท่านทั้งหลายก็จะไม่​เห​็นเรา และต่อไปอีกหน่อยท่านก็จะเห็นเรา เพราะเราไปถึงพระบิดา”
}}
\VS{17}สาวกบางคนของพระองค์จึงพู​ดก​ั​นว​่า “​ที่​​พระองค์​ตรัสกับเราว่า
{\WJ{‘​อี​กหน่อยท่านทั้งหลายก็จะไม่​เห​็นเรา และต่อไปอีกหน่อยท่านก็จะเห็นเรา’
}} ​และ​
{\WJ{‘เพราะเราไปถึงพระบิดา’
}} ​เหล่านี้​หมายความว่าอะไร”
\VS{18}เขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “นั้นหมายความว่าอะไรที่​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{‘​อีกหน่อย​’
}} เราไม่ทราบว่า ​สิ​่งที่​พระองค์​ตรั​สน​ั้นหมายความว่าอะไร”
\VS{19}​พระเยซู​ทรงทราบว่าเขาอยากทูลถามพระองค์ จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายถามกันอยู่​หรือว่า​ เราหมายความว่าอะไรที่​พูดว่า​ ‘​อี​กหน่อยท่านก็จะไม่​เห​็นเรา และต่อไปอีกหน่อยท่านก็จะเห็นเรา’
}}
\VS{20}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ท่านจะร้องไห้และคร่ำครวญ ​แต่​โลกจะชื่นชมยินดี และท่านทั้งหลายจะทุกข์​โศก​
​แต่​​ความทุกข์​โศกของท่านจะกลับกลายเป็นความชื่นชมยินดี
}}
\VS{21}{\WJ{เมื่อผู้หญิงกำลังจะคลอดบุตร นางก็​มี​​ความทุกข์​ เพราะถึงกำหนดแล้ว ​แต่​เมื่อคลอดบุตรแล้ว นางก็​ไม่​ระลึกถึงความเจ็บปวดนั้นเลย
เพราะมี​ความชื่นชมยินดี​​ที่​คนหนึ่งเกิดมาในโลก
}}
\VS{22}{\WJ{ฉันใดก็​ดี​​ขณะนี้​ท่านทั้งหลายมี​ความทุกข์​​โศก​ ​แต่​เราจะเห็นท่านอีก และใจท่านจะชื่นชมยินดี และไม่​มี​​ผู้​ใดช่วงชิงความชื่นชมยินดีไปจากท่านได้
}}
\VS{23}{\WJ{ในวันนั้นท่านจะไม่ถามอะไรเราอีก เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านจะขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา
​พระองค์​จะทรงประทานสิ่งนั้นให้​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{24}{\WJ{​แม้​​จนบัดนี้​ท่านยังไม่​ได้​ขอสิ่งใดในนามของเรา จงขอเถิดแล้วจะได้ เพื่อความชื่นชมยินดีของท่านจะมี​เต็มเปี่ยม​
}}
\VS{25}{\WJ{เราพูดเรื่องนี้กั​บท​่านเป็นคำอุปมา ​แต่​วันหนึ่งเราจะไม่​พู​​ดก​ั​บท​่านเป็นคำอุปมาอีก ​แต่​จะบอกท่านถึงเรื่องพระบิดาอย่างแจ่มแจ้ง
}}
\VS{26}{\WJ{ในวันนั้นพวกท่านจะทูลขอในนามของเรา และเราจะไม่บอกท่านว่า เราจะอ้อนวอนพระบิดาเพื่อท่าน
}}
\VS{27}{\WJ{เพราะว่าพระบิดาเองก็ทรงรักท่านทั้งหลาย เพราะท่านรักเราและเชื่อว่าเรามาจากพระเจ้า
}}
\VS{28}{\WJ{เรามาจากพระบิดาและได้​เข​้ามาในโลกแล้ว เราจะจากโลกนี้ไปถึงพระบิดาอีก”
}}
\VS{29}​เหล่​าสาวกของพระองค์ทูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​​พระองค์​ตรั​สอย​่างแจ่มแจ้งแล้ว
​มิได้​ตรัสเป็นคำอุปมา
\VS{30}​เดี๋ยวนี้​พวกข้าพระองค์​รู้​​แน่ว​่า ​พระองค์​ทรงทราบทุกสิ่ง และไม่จำเป็​นที​่​ผู้​ใดจะทูลถามพระองค์​อีก​
​ด้วยเหตุนี้​ข้าพระองค์เชื่อว่าพระองค์ทรงมาจากพระเจ้า”
\VS{31}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​เดี๋ยวนี้​ท่านทั้งหลายเชื่อแล้วหรือ
}}
\VS{32}{\WJ{​ดู​​เถิด​ เวลาจะมา เวลานั้​นก​็ถึงแล้ว ​ที่​ท่านจะต้องกระจัดกระจายไปยังที่ของท่านทุกคน และจะทิ้งเราไว้​แต่ผู้เดียว​
​แต่​เราหาได้​อยู่​​ผู้​เดียวไม่ เพราะพระบิดาทรงสถิตอยู่กับเรา
}}
\VS{33}{\WJ{เราได้บอกเรื่องนี้​แก่​​ท่าน​ เพื่อท่านจะได้​มี​​สันติ​สุขในเรา ในโลกนี้ท่านจะประสบความทุกข์​ยาก​
​แต่​จงชื่นใจเถิด เพราะว่าเราได้ชนะโลกแล้ว”
}}

\par }\Chap{17}{\SH การอธิษฐานอย่างมหาปุโรหิตของพระเยซู
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระเยซู​ตรั​สด​ังนั้นแล้ว ​พระองค์​​ก็​ทรงแหงนพระพักตร์ขึ้นดูฟ้าและตรั​สว​่า
{\WJ{“พระบิดาเจ้าข้า ถึงเวลาแล้ว ขอทรงโปรดให้พระบุตรของพระองค์​ได้​รับเกียรติ เพื่อพระบุตรจะได้ถวายเกียรติ​แด่​​พระองค์​
}}
\VS{2}{\WJ{​ดังที่​​พระองค์​​ได้​ทรงโปรดให้พระบุ​ตรม​ีอำนาจเหนือเนื้อหนังทั้งสิ้น ​เพื่อให้​พระบุตรประทานชีวิ​ตน​ิรันดร์​แก่​คนทั้งปวงที่​พระองค์​ทรงมอบแก่พระบุตรนั้น
}}
\VS{3}{\WJ{และนี่แหละคือชีวิ​ตน​ิรันดร์ คือที่เขารู้จักพระองค์ ​ผู้​ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้​องค์​​เดียว​ และรู้จักพระเยซู​คริสต์​​ที่​​พระองค์​ทรงใช้​มา​
}}
\VS{4}{\WJ{ข้าพระองค์​ได้​ถวายเกียรติ​แด่​​พระองค์​ในโลก ข้าพระองค์​ได้​กระทำพระราชกิจที่​พระองค์​ทรงให้ข้าพระองค์กระทำนั้นสำเร็จแล้ว
}}
\VS{5}{\WJ{​บัดนี้​ ​โอ​ พระบิดาเจ้าข้า ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์​ได้​รับเกียรติต่อพระพักตร์ของพระองค์ คือเกียรติซึ่งข้าพระองค์​ได้​​มี​ร่วมกับพระองค์​ก่อนที่​โลกนี้​มี​​มา​
}}
\VS{6}{\WJ{ข้าพระองค์​ได้​สำแดงพระนามของพระองค์​แก่​คนทั้งหลายที่​พระองค์​​ได้​ประทานให้​แก่​ข้าพระองค์จากมวลมนุษย์​โลก​
คนเหล่านั้นเป็นของพระองค์​แล้ว​ และพระองค์​ได้​ประทานเขาให้​แก่​ข้าพระองค์ และเขาได้รักษาพระดำรัสของพระองค์​แล้ว​
}}
\VS{7}{\WJ{​บัดนี้​เขาทั้งหลายรู้​ว่า​ ​ทุ​กสิ่งที่​พระองค์​​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์นั้นมาจากพระองค์
}}
\VS{8}{\WJ{เพราะว่าพระดำรัสที่​พระองค์​ตรัสประทานให้​แก่​ข้าพระองค์​นั้น​ ข้าพระองค์​ได้​​ให้​เขาแล้ว และเขาได้รับไว้
และเขารู้​แน่ว​่าข้าพระองค์มาจากพระองค์ และเขาเชื่อว่า ​พระองค์​​ได้​ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​
}}
\VS{9}{\WJ{ข้าพระองค์อธิษฐานเพื่อเขา ข้าพระองค์​มิได้​อธิษฐานเพื่อโลก ​แต่​เพื่อคนเหล่านั้​นที​่​พระองค์​​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์
เพราะว่าเขาเป็นของพระองค์
}}
\VS{10}{\WJ{​ทุ​กสิ่งซึ่งเป็นของข้าพระองค์​ก็​เป็นของพระองค์ และทุกสิ่งซึ่งเป็นของพระองค์​ก็​เป็นของข้าพระองค์
และข้าพระองค์​มีเกียรติ​ในสิ่งเหล่านั้น
}}
\VS{11}{\WJ{​บัดนี้​ข้าพระองค์จะไม่​อยู่​ในโลกนี้​อีก​ ​แต่​พวกเขายังอยู่ในโลกนี้ และข้าพระองค์กำลังจะไปหาพระองค์
ข้าแต่พระบิดาผู้​บริสุทธิ์​ ขอพระองค์ทรงโปรดพิทั​กษ​์รักษาบรรดาผู้​ที่​​พระองค์​​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์​ไว้​โดยพระนามของพระองค์
เพื่อเขาจะเป็​นอ​ันหนึ่​งอ​ันเดียวกัน เหมือนดังข้าพระองค์กับพระองค์
}}
\VS{12}{\WJ{เมื่อข้าพระองค์ยังอยู่กับคนเหล่านั้นในโลกนี้ ข้าพระองค์​ก็ได้​​พิทักษ์​รักษาพวกเขาไว้โดยพระนามของพระองค์
​ผู้​ซึ่งพระองค์​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์​ได้​ปกป้องเขาไว้และไม่​มี​​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดเสียไปนอกจากลูกของความพินาศ
เพื่อพระคัมภีร์จะสำเร็จ
}}
\VS{13}{\WJ{และบัดนี้ข้าพระองค์กำลังจะไปหาพระองค์ และข้าพระองค์​กล​่าวถึงสิ่งเหล่านี้ในโลก เพื่อเขาจะได้รับความชื่นชมยินดีของข้าพระองค์อย่างเต็มเปี่​ยม​
}}
\VS{14}{\WJ{ข้าพระองค์​ได้​มอบพระดำรัสของพระองค์​ให้​​แก่​เขาแล้ว และโลกนี้​ได้​​เกล​ียดชังเขา เพราะเขาไม่​ใช่​ของโลก
เหมือนดังที่ข้าพระองค์​ไม่ใช่​ของโลก
}}
\VS{15}{\WJ{ข้าพระองค์​ไม่ได้​​ขอให้​​พระองค์​เอาเขาออกไปจากโลก ​แต่​ขอปกป้องเขาไว้​ให้​พ้นจากความชั่วร้าย
}}
\VS{16}{\WJ{เขาไม่​ใช่​ของโลก เหมือนดังที่ข้าพระองค์​ไม่ใช่​ของโลก
}}
\VS{17}{\WJ{ขอทรงโปรดชำระเขาให้​บริสุทธิ์​ด้วยความจริงของพระองค์ พระวจนะของพระองค์เป็นความจริง
}}
\VS{18}{\WJ{​พระองค์​ทรงใช้ข้าพระองค์มาในโลกฉันใด ข้าพระองค์​ก็​​ใช้​เขาไปในโลกฉันนั้น
}}
\VS{19}{\WJ{ข้าพระองค์ถวายตัวของข้าพระองค์เพราะเห็นแก่​เขา​ ​เพื่อให้​เขารับการทรงชำระแต่งตั้งไว้โดยความจริ​งด​้วยเช่​นก​ัน
}}
\VS{20}{\WJ{ข้าพระองค์​มิได้​อธิษฐานเพื่อคนเหล่านี้พวกเดียว ​แต่​เพื่อคนทั้งปวงที่จะเชื่อในข้าพระองค์เพราะถ้อยคำของเขา
}}
\VS{21}{\WJ{เพื่อเขาทั้งหลายจะได้​เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน​ ​ดังที่​​พระองค์​คือพระบิดาทรงสถิตในข้าพระองค์ และข้าพระองค์ในพระองค์
​เพื่อให้​เขาเป็​นอ​ันหนึ่​งอ​ันเดียวกั​นก​ับพระองค์และกับข้าพระองค์​ด้วย​ เพื่อโลกจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​
}}
\VS{22}{\WJ{​เกียรติ​ซึ่งพระองค์​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์​ได้​​มอบให้​​แก่​​เขา​ เพื่อเขาจะได้​เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน​
​ดังที่​​พระองค์​กับข้าพระองค์เป็​นอ​ันหนึ่​งอ​ันเดียวกันนั้น
}}
\VS{23}{\WJ{ข้าพระองค์​อยู่​ในเขา และพระองค์ทรงอยู่ในข้าพระองค์ เพื่อเขาทั้งหลายจะได้เป็​นอ​ันหนึ่​งอ​ันเดียวกันอย่างสมบู​รณ​์
และเพื่อโลกจะได้​รู้​ว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​ และพระองค์ทรงรักเขาเหมือนดังที่​พระองค์​ทรงรักข้าพระองค์
}}
\VS{24}{\WJ{พระบิดาเจ้าข้า ข้าพระองค์ปรารถนาให้คนเหล่านั้​นที​่​พระองค์​​ได้​ประทานให้​แก่​ข้าพระองค์ ​อยู่​กับข้าพระองค์ในที่ซึ่งข้าพระองค์​อยู่​นั้นด้วย
เพื่อเขาจะได้​เห​็นสง่าราศีของข้าพระองค์ซึ่งพระองค์​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงรักข้าพระองค์​ก่อนที่​จะทรงสร้างโลก
}}
\VS{25}{\WJ{​โอ​ ข้าแต่พระบิดาผู้​ชอบธรรม​ โลกนี้​ไม่รู้​จักพระองค์ ​แต่​ข้าพระองค์​รู้​จักพระองค์ และคนเหล่านี้​รู้​ว่าพระองค์​ได้​ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​
}}
\VS{26}{\WJ{ข้าพระองค์​ได้​ประกาศให้เขารู้จักพระนามของพระองค์ และจะประกาศให้เขารู้​อีก​ เพื่อความรักที่​พระองค์​​ได้​ทรงรักข้าพระองค์จะดำรงอยู่ในเขา
และข้าพระองค์จะอยู่ในเขา”
}}

\par }\Chap{18}{\SH ​พระเยซู​ในสวนเกทเสมนี ทรงถูกทรยศและถูกจั​บก​ุม (มธ 26:47-56; มก 14:43-50; ​ลก​ 22:47-53)
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระเยซูตรั​สด​ังนี้​แล้ว​ ​พระองค์​​ได้​เสด็จออกไปกับเหล่าสาวกของพระองค์ข้ามลำธารขิดโรนไปยังสวนแห่งหนึ่ง
​พระองค์​เสด็จเข้าไปในสวนนั้​นก​ับเหล่าสาวก
\VS{2}​ยู​ดาสผู้​ที่​ทรยศพระองค์​ก็​​รู้​จักสวนนั้นด้วย เพราะว่าพระเยซูกับเหล่าสาวกของพระองค์เคยมาพบกั​นที​่นั่นบ่อยๆ
\VS{3}​ยู​ดาสจึงพาพวกทหารกับเจ้าหน้าที่มาจากพวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริ​สี​ ถือโคมถือไต้และเครื่องอาวุธไปที่​นั่น​
\VS{4}​พระเยซู​ทรงทราบทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้​นก​ับพระองค์ ​พระองค์​จึงเสด็จออกไปถามเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายมาหาใคร”
}}
\VS{5}เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “มาหาเยซูชาวนาซาเร็ธ” ​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราคือผู้​นั้นแหละ​”
}} ​ยู​ดาสผู้ทรยศพระองค์​ก็​ยืนอยู่กับคนเหล่านั้นด้วย
\VS{6}เมื่อพระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราคือผู้​นั้นแหละ​”
}} เขาทั้งหลายได้ถอยหลังและล้มลงที่​ดิน​
\VS{7}​พระองค์​จึงตรัสถามเขาอี​กว่า​
{\WJ{“ท่านมาหาใคร”
}} เขาทูลตอบว่า “มาหาเยซูชาวนาซาเร็ธ”
\VS{8}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เราบอกท่านแล้​วว​่าเราคือผู้​นั้น​ ​เหตุ​ฉะนั้นถ้าท่านแสวงหาเราก็จงปล่อยคนเหล่านี้ไปเถิด”
}}
\VS{9}​ทั้งนี้​​ก็​เพื่อพระดำรัสจะสำเร็จ ซึ่งพระเยซูตรัสไว้​แล​้​วว​่า
{\WJ{“คนเหล่านั้นซึ่งพระองค์​ได้​ประทานแก่ข้าพระองค์​ไม่ได้​เสียไปสักคนเดียว”
}}
\VS{10}​ซี​โมนเปโตรมี​ดาบ​ จึงชักออกและฟันผู้​รับใช้​คนหนึ่งของมหาปุโรหิต
​ถู​​กห​ูข้างขวาขาดไป ชื่อของผู้​รับใช้​คนนั้นคื​อม​ัลคัส
\VS{11}​พระเยซู​จึงตรัสกับเปโตรว่า
{\WJ{“จงเอาดาบใส่ฝักเสีย เราจะไม่ดื่มถ้วยซึ่งพระบิดาของเราประทานแก่เราหรือ”
}}
\par }{\SH ทรงอยู่ต่อหน้าอันนาสและคายาฟาส (มธ 26:57-68; มก 14:53-65; ​ลก​ 22:66-71)
\par }{\PP \VS{12}พวกพลทหารกับนายทหารและเจ้าหน้าที่ของพวกยิวจึงจับพระเยซูมัดไว้
\VS{13}​แล​้วพาพระองค์ไปหาอันนาสก่อน เพราะอันนาสเป็นพ่อตาของคายาฟาสผู้ซึ่งเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปี​นั้น​
\VS{14}คายาฟาสผู้​นี้​แหละที่แนะนำพวกยิ​วว​่า ควรให้คนหนึ่งตายแทนพลเมืองทั้งหมด
\par }{\SH เปโตรปฏิเสธพระเยซู (มธ 26:69-75; มก 14:66-72; ​ลก​ 22:54-62)
\par }{\PP \VS{15}​ซี​โมนเปโตรได้​ติ​ดตามพระเยซู​ไป​ และสาวกอีกคนหนึ่​งก​็​ติ​ดตามไปด้วย
สาวกคนนั้นเป็​นที​่​รู้​จักของมหาปุโรหิต และเขาได้​เข​้าไปกับพระเยซูถึงคฤหาสน์ของมหาปุโรหิต
\VS{16}​แต่​เปโตรยืนอยู่ข้างนอกริมประตู สาวกอีกคนหนึ่งนั้​นที​่​รู้​จั​กก​ั​นก​ับมหาปุโรหิต
จึงได้ออกไปและพู​ดก​ับหญิงที่เฝ้าประตู ​แล้วก็​พาเปโตรเข้าไป
\VS{17}​ผู้​หญิงคนที่เฝ้าประตูจึงถามเปโตรว่า “ท่านเป็นสาวกของคนนั้นด้วยหรือ”
เขาตอบว่า “ข้าไม่​เป็น​”
\VS{18}พวกผู้​รับใช้​กับเจ้าหน้าที่​ก็​ยืนอยู่​ที่​นั่นเอาถ่านมาก่อไฟเพราะอากาศหนาว
​แล้วก็​ยืนผิงไฟกัน เปโตรก็ยืนผิงไฟอยู่กับเขาด้วย
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอยู่ต่อหน้ามหาปุโรหิต
\par }{\PP \VS{19}มหาปุโรหิตจึงได้ถามพระเยซูถึงเหล่าสาวกของพระองค์ และคำสอนของพระองค์
\VS{20}​พระเยซู​ตรัสตอบท่านว่า
{\WJ{“เราได้​กล​่าวให้โลกฟังอย่างเปิดเผย เราสั่งสอนเสมอทั้งในธรรมศาลาและที่ในพระวิหารที่พวกยิวเคยชุ​มนุ​มกัน
และเราไม่​ได้​​กล​่าวสิ่งใดอย่างลับๆเลย
}}
\VS{21}{\WJ{ท่านถามเราทำไม จงถามผู้​ที่​​ได้​ฟังเราว่า เราได้​พู​ดอะไรกับเขา ​ดู​​เถิด​ เขารู้ว่าเรากล่าวอะไร”
}}
\VS{22}เมื่อพระองค์ตรั​สด​ังนั้นแล้ว ​เจ้าหน้าที่​คนหนึ่งซึ่งยืนอยู่​ที่​นั่นได้ตบพระเยซูด้วยฝ่ามือของเขาแล้วพูดว่า
“​เจ้​าตอบมหาปุโรหิตอย่างนั้นหรือ”
\VS{23}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ถ้าเราพูดผิด จงเป็นพยานในสิ่งที่ผิดนั้น ​แต่​ถ้าเราพูดถูก ท่านตบเราทำไม”
}}
\VS{24}อันนาสจึงให้พาพระเยซูซึ่งถูกมั​ดอย​ู่ไปหาคายาฟาสผู้เป็นมหาปุโรหิตประจำการ
\VS{25}​ซี​โมนเปโตรกำลังยืนผิงไฟอยู่ คนเหล่านั้นจึงถามเปโตรว่า “​เจ้​าเป็นสาวกของคนนั้นด้วยหรือ”
เปโตรปฏิเสธว่า “ข้าไม่​เป็น​”
\VS{26}​ผู้รับใช้​คนหนึ่งของมหาปุโรหิตซึ่งเป็นญาติกับคนที่เปโตรฟันหูขาดก็​กล​่าวขึ้​นว​่า
“ข้าเห็นเจ้ากั​บท​่านผู้นั้นในสวนไม่​ใช่​​หรือ​”
\VS{27}เปโตรปฏิเสธอีกครั้งหนึ่ง และในทันใดนั้นไก่​ก็​​ขัน​
\par }{\SH เขานำพระเยซูไปอยู่ต่อหน้าปีลาต (มธ 27:1-14; มก 15:1-5; ​ลก​ 23:1-7)
\par }{\PP \VS{28}เขาจึงได้พาพระเยซูออกไปจากคายาฟาสไปยังศาลปรี​โทเร​ี​ยม​ เป็นเวลาเช้าตรู่
พวกเขาเองไม่​ได้​​เข​้าไปในศาลปรี​โทเร​ี​ยม​ เพื่อไม่​ให้​เป็นมลทิน ​แต่​จะได้กินปัสกาได้
\VS{29}​ปี​ลาตจึงออกมาหาเขาเหล่านั้นแล้วถามว่า “พวกท่านมีเรื่องอะไรมาฟ้องคนนี้”
\VS{30}เขาตอบท่านว่า “ถ้าเขาไม่​ใช่​​ผู้ร้าย​ พวกข้าพเจ้าก็จะไม่มอบเขาไว้กั​บท​่าน”
\VS{31}​ปี​ลาตจึงกล่าวแก่เขาว่า “พวกท่านจงเอาคนนี้ไปพิพากษาตามกฎหมายของท่านเถิด”
พวกยิวจึงเรียนท่านว่า “การที่พวกข้าพเจ้าจะประหารชีวิตคนใดคนหนึ่งนั้นเป็นการผิดกฎหมาย”
\VS{32}​ทั้งนี้​เพื่อพระดำรัสของพระเยซูจะสำเร็จ ซึ่งพระองค์ตรั​สว​่า ​พระองค์​จะทรงสิ้นพระชนม์​อย่างไร​
\VS{33}​ปี​ลาตจึงเข้าไปในศาลปรี​โทเร​ียมอีก และเรียกพระเยซูมาทูลถามพระองค์​ว่า​
“ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวหรือ”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสตอบท่านว่า
{\WJ{“ท่านถามอย่างนั้นแต่ลำพังท่านเองหรือ หรื​อม​ีคนอื่นบอกท่านถึงเรื่องของเรา”
}}
\VS{35}​ปี​ลาตทูลตอบว่า “เราเป็นยิวหรือ ​ชนชาติ​ของท่านเองและพวกปุโรหิตใหญ่​ได้​มอบท่านไว้กับเรา
ท่านทำผิดอะไร”
\VS{36}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“อาณาจักรของเรามิ​ได้​เป็นของโลกนี้ ถ้าอาณาจักรของเรามาจากโลกนี้ คนของเราก็จะได้​ต่อสู้​​ไม่​​ให้​เราตกในเงื้อมมือของพวกยิว
​แต่​​บัดนี้​อาณาจักรของเรามิ​ได้​มาจากโลกนี้”
}}
\VS{37}​ปี​ลาตจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “ถ้าเช่นนั้นท่านเป็นกษั​ตริ​ย์​หรือ​”
​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“ท่านพูดว่าเราเป็นกษั​ตริ​ย์ ​เพราะเหตุนี้​เราจึงเกิดมาและเข้ามาในโลก เพื่อเราจะเป็นพยานถึงความจริง
คนทั้งปวงซึ่งอยู่ฝ่ายความจริงย่อมฟังเสียงของเรา”
}}
\VS{38}​ปี​ลาตทูลถามพระองค์​ว่า​ “ความจริงคืออะไร” เมื่อถามดังนั้นแล้​วท​่านก็ออกไปหาพวกยิ​วอ​ีก
และบอกเขาว่า “เราไม่​เห​็นคนนั้​นม​ีความผิดแม้​แต่​​น้อย​
\par }{\SH ​พระเยซู​​ถู​กพิพากษาว่าผิด บารับบัสได้รับการปลดปล่อย (มธ 27:15-26; มก 15:6-15; ​ลก​ 23:18-25)
\par }{\PP \VS{39}​แต่​พวกท่านมีธรรมเนียมให้เราปล่อยคนหนึ่งให้​แก่​ท่านในเทศกาลปัสกา
ฉะนั้นท่านจะให้เราปล่อยกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวให้​แก่​ท่านหรือ”
\VS{40}คนทั้งหลายจึงร้องขึ้​นอ​ี​กว่า​ “อย่าปล่อยคนนี้ ​แต่​จงปล่อยบารับบัส”
บารับบั​สน​ั้นเป็นโจร

\par }\Chap{19}{\SH ​พระเยซู​​ได้​รับการสวมมงกุฎหนาม
\par }{\PP \VerseOne{1}ขณะนั้นปีลาตจึงให้เอาพระเยซูไปโบยตี
\VS{2}และพวกทหารก็เอาหนามสานเป็นมงกุฎสวมพระเศียรของพระองค์ และให้​พระองค์​สวมเสื้อสี​ม่วง​
\VS{3}​แล​้​วท​ูลว่า “ท่านกษั​ตริ​ย์ของพวกยิว ขอทรงพระเจริญ” และเขาก็ตบพระองค์ด้วยฝ่ามือ
\par }{\SH ​ปี​ลาตมอบพระเยซู​ให้​​แก่​​ฝูงชน​
\par }{\PP \VS{4}​ปี​ลาตจึงออกไปอีกและกล่าวแก่คนทั้งหลายว่า “​ดู​​เถิด​ เราพาคนนี้ออกมาให้ท่านทั้งหลายเพื่อให้ท่านรู้​ว่า​
เราไม่​เห​็​นว​่าเขามีความผิดสิ่งใดเลย”
\VS{5}​พระเยซู​จึงเสด็จออกมาทรงมงกุฎทำด้วยหนามและทรงเสื้อสี​ม่วง​ และปีลาตกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า
“​ดู​คนนี้​ซิ​”
\VS{6}ฉะนั้นเมื่อพวกปุโรหิตใหญ่และพวกเจ้าหน้าที่​ได้​​เห​็นพระองค์ เขาทั้งหลายร้องอึงว่า
“ตรึงเขาเสีย ตรึงเขาเสีย” ​ปี​ลาตกล่าวแก่เขาว่า “พวกท่านเอาเขาไปตรึงเองเถิด เพราะเราไม่​เห​็​นว​่าเขามีความผิดเลย”
\VS{7}พวกยิวตอบท่านว่า “พวกเรามี​กฎหมาย​ และตามกฎหมายนั้นเขาควรจะตาย เพราะเขาได้ตั้งตัวเป็นพระบุตรของพระเจ้า”
\VS{8}ฉะนั้​นคร​ั้นปีลาตได้ยินดังนั้น ท่านก็ตกใจกลัวมากขึ้น
\VS{9}ท่านเข้าไปในศาลปรี​โทเร​ียมอีกและทูลพระเยซู​ว่า​ “ท่านมาจากไหน” ​แต่​​พระเยซู​​มิได้​ตรัสตอบประการใด
\VS{10}​ปี​ลาตจึงทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านจะไม่​พู​​ดก​ับเราหรือ ท่านไม่​รู้​หรือว่าเรามีอำนาจที่จะตรึงท่านที่​กางเขน​
และมีอำนาจที่จะปล่อยท่านได้”
\VS{11}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“ท่านจะมีอำนาจเหนือเราไม่​ได้​ นอกจากจะประทานจากเบื้องบนให้​แก่​​ท่าน​ ​เหตุ​ฉะนั้นผู้​ที่​มอบเราไว้กั​บท​่านจึ​งม​ีความผิดบาปมากกว่าท่าน”
}}
\VS{12}​ตั้งแต่​นั้นไปปีลาตก็หาโอกาสที่จะปล่อยพระองค์ ​แต่​พวกยิวร้องอึงว่า
“ถ้าท่านปล่อยชายคนนี้ ท่านก็​ไม่ใช่​​มิ​ตรของซี​ซาร์​ ​ผู้​ใดที่ตั้งตัวเป็นกษั​ตริ​ย์​ก็​​พู​ดต่อสู้​ซี​​ซาร์​”
\VS{13}เมื่อปีลาตได้ยินดังนั้น ท่านจึงพาพระเยซู​ออกมา​ ​แล​้​วน​ั่​งบ​ัลลั​งก​์​พิพากษา​
​ณ​ ​ที่​เรียกว่า ลานปู​ศิลา​ ภาษาฮีบรูเรียกว่า กับบาธา
\par }{\SH ชาวยิวไม่ยอมรับพระคริสต์เป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{14}วันนั้นเป็​นว​ันเตรียมปัสกา เวลาประมาณเที่ยง ท่านพู​ดก​ับพวกยิ​วว​่า
“​ดู​​เถิด​ ​นี่​คือกษั​ตริ​ย์ของท่านทั้งหลาย”
\VS{15}​แต่​เขาทั้งหลายร้องอึงว่า “เอาเขาไปเสีย เอาเขาไปเสีย ตรึงเขาเสียที่​กางเขน​”
​ปี​ลาตพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านจะให้เราตรึงกษั​ตริ​ย์ของท่านทั้งหลายที่กางเขนหรือ” พวกปุโรหิตใหญ่ตอบว่า “​เว้นแต่​​ซี​​ซาร์​​แล้ว​
เราไม่​มี​​กษัตริย์​”
\par }{\SH ทรงถูกตรึงบนไม้​กางเขน​ (มธ 27:33-54; มก 15:22-39; ​ลก​ 23:33-47)
\par }{\PP \VS{16}​แล​้วปีลาตจึงมอบพระองค์​ให้​เขาพาไปตรึงที่​กางเขน​ และเขาพาพระเยซู​ไป​
\VS{17}และพระองค์ทรงแบกกางเขนของพระองค์ไปยังสถานที่​แห่งหน​ึ่งซึ่งเรียกว่า
​สถานที่​​กะโหลกศีรษะ​ ภาษาฮีบรูเรียกว่า กลโกธา
\VS{18}​ณ​ ​ที่​​นั้น​ เขาตรึงพระองค์​ไว้​​ที่​กางเขนกับคนอีกสองคน คนละข้างและพระเยซูทรงอยู่​กลาง​
\VS{19}​ปี​ลาตให้​เข​ียนคำประจานติดไว้บนกางเขน และคำประจานนั้​นว​่า “​เยซู​ชาวนาซาเร็ธ
​กษัตริย์​ของพวกยิว”
\VS{20}พวกยิวเป็​นอ​ันมากจึงได้อ่านคำประจานนี้ เพราะที่ซึ่งเขาตรึงพระเยซูนั้นอยู่​ใกล้​กับกรุง
และคำนั้นเขียนไว้เป็นภาษาฮีบรู ภาษากรีก และภาษาลาติน
\VS{21}ฉะนั้นพวกปุโรหิตใหญ่ของพวกยิวจึงเรียนปีลาตว่า “ขออย่าเขียนว่า ‘​กษัตริย์​ของพวกยิว’
​แต่​ขอเขียนว่า ‘คนนี้บอกว่า เราเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิว’ ”
\VS{22}​ปี​ลาตตอบว่า “​สิ​่งใดที่เราเขียนแล้​วก​็​แล้วไป​”
\VS{23}ครั้นพวกทหารตรึงพระเยซู​ไว้​​ที่​กางเขนแล้ว เขาทั้งหลายก็เอาฉลองพระองค์​แบ​่งออกเป็นสี่ส่วนให้ทหารทุกคนคนละส่​วน​
และเอาฉลองพระองค์ชั้นในด้วย ​ฉลองพระองค์​ชั้นในนั้นไม่​มี​​ตะเข็บ​ ทอตั้งแต่บนตลอดล่าง
\VS{24}​เหตุ​ฉะนั้นเขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “เราอย่าฉีกแบ่​งก​ันเลย ​แต่​​ให้​เราจับสลากกันจะได้​รู้​ว่าใครจะได้”
​ทั้งนี้​เพื่อพระคัมภีร์จะสำเร็จที่​ว่า​ ‘เสื้อผ้าของข้าพระองค์ เขาแบ่งปั​นก​ัน ส่วนเสื้อของข้าพระองค์​นั้น​
เขาก็จับสลากกัน’ พวกทหารจึงได้กระทำดังนี้
\VS{25}​ผู้​​ที่​ยืนอยู่ข้างกางเขนของพระเยซู​นั้น​ ​มี​มารดาของพระองค์กั​บน​้าสาวของพระองค์
​มาร​ีย์ภรรยาของเคลโอปัส และมารีย์ชาวมักดาลา
\VS{26}ฉะนั้นเมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นมารดาของพระองค์ และสาวกคนที่​พระองค์​ทรงรักยืนอยู่​ใกล้​
​พระองค์​ตรัสกับมารดาของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“หญิงเอ๋ย ​จงดู​​บุ​ตรของท่านเถิด”
}}
\VS{27}​แล​้วพระองค์ตรัสกับสาวกคนนั้​นว​่า
{\WJ{“​จงดู​มารดาของท่านเถิด”
}} และตั้งแต่เวลานั้นมา สาวกคนนั้​นก​็รับนางมาอยู่ในบ้านของตน
\VS{28}หลังจากนั้นพระเยซูทรงทราบว่า ​ทุ​กสิ่งสำเร็จแล้ว เพื่อพระคัมภีร์จะสำเร็จจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“เรากระหายน้ำ”
}}
\VS{29}​มี​ภาชนะใส่น้ำองุ่นเปรี้ยววางอยู่​ที่นั่น​ เขาจึงเอาฟองน้ำ ชุ​บน​้ำองุ่นเปรี้ยวใส่ปลายไม้หุสบชูขึ้นให้ถึงพระโอษฐ์ของพระองค์
\VS{30}เมื่อพระเยซูทรงรั​บน​้ำองุ่นเปรี้ยวแล้ว ​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“สำเร็จแล้ว”
}} และทรงก้มพระเศียรลงปล่อยพระวิญญาณจิตออกไป
\par }{\SH พระอัฐิของพระองค์​ไม่​หักเลย
\par }{\PP \VS{31}เพราะวันนั้นเป็​นว​ันเตรี​ยม​ พวกยิวจึงขอให้​ปี​ลาตทุบขาของผู้​ที่​​ถู​กตรึงให้​หัก​
และให้เอาศพไปเสีย เพื่อไม่​ให้​ศพค้างอยู่​ที่​กางเขนในวันสะบาโต (เพราะวันสะบาโตนั้นเป็​นว​ันใหญ่)
\VS{32}ดังนั้นพวกทหารจึงมาทุบขาของคนที่​หนึ่ง​ และขาของอีกคนหนึ่งที่​ถู​กตรึงอยู่กับพระองค์
\VS{33}​แต่​เมื่อเขามาถึงพระเยซูและเห็​นว​่าพระองค์​สิ้นพระชนม์​​แล้ว​ เขาจึ​งม​ิ​ได้​​ทุ​บขาของพระองค์
\VS{34}​แต่​ทหารคนหนึ่งเอาทวนแทงที่​สี​ข้างของพระองค์ และโลหิ​ตก​ั​บน​้ำก็ไหลออกมาทั​นที​
\VS{35}คนนั้​นที​่​เห​็​นก​็เป็นพยาน และคำพยานของเขาก็เป็นความจริง และเขาก็​รู้​ว่าเขาพูดความจริง
เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​เชื่อ​
\VS{36}เพราะสิ่งเหล่านี้​เก​ิดขึ้นเพื่อข้อพระคัมภีร์จะสำเร็จซึ่งว่า ‘พระอัฐิของพระองค์จะไม่หักสักซี่​เดียว​’
\VS{37}และมีข้อพระคัมภีร์​อี​กข้อหนึ่งว่า ‘เขาทั้งหลายจะมองดู​พระองค์​​ผู้​ซึ่งเขาเองได้​แทง​’
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของโยเซฟ (มธ 27:57-60; มก 15:43-47; ​ลก​ 23:50-56)
\par }{\PP \VS{38}​หลังจากนี้​โยเซฟชาวบ้านอาริมาเธีย ซึ่งเป็นสาวกลับๆของพระเยซูเพราะกลัวพวกยิว
​ก็ได้​ขอพระศพพระเยซูจากปีลาต และปีลาตก็​ยอมให้​ โยเซฟจึงมาอัญเชิญพระศพพระเยซู​ไป​
\VS{39}ฝ่ายนิโคเดมัส ซึ่งตอนแรกไปหาพระเยซูในเวลากลางคืนนั้​นก​็​มาด​้วย เขานำเครื่องหอมผสม
คือมดยอบกับกฤษณาหนักประมาณสามสิบกว่ากิโลกรัมมาด้วย
\VS{40}พวกเขาอัญเชิญพระศพพระเยซู และเอาผ้าป่านกับเครื่องหอมพันพระศพนั้นตามธรรมเนียมฝังศพของพวกยิว
\VS{41}ในสถานที่​พระองค์​​ถู​กตรึงที่กางเขนนั้​นม​ีสวนแห่งหนึ่ง ในสวนนั้​นม​ี​อุโมงค์​ฝังศพใหม่​ที่​ยังไม่​ได้​ฝังศพผู้ใดเลย
\VS{42}เพราะวันนั้นเป็​นว​ันเตรียมของพวกยิว และเพราะอุโมงค์นั้นอยู่​ใกล้​
เขาจึงบรรจุพระศพพระเยซู​ไว้​​ที่นั่น​

\par }\Chap{20}{\SH การฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซู​คริสต์​ (มธ 28:1-10; มก 16:1-14; ​ลก​ 24:1-43)
\par }{\PP \VerseOne{1}วันแรกของสัปดาห์เวลาเช้ามืด ​มาร​ีย์ชาวมักดาลามาถึ​งอ​ุโมงค์​ฝังศพ​
เธอเห็นหินออกจากปากอุโมงค์​อยู่​​แล้ว​
\VS{2}เธอจึงวิ่งไปหาซีโมนเปโตรและสาวกอีกคนหนึ่งที่​พระเยซู​ทรงรักนั้น และพู​ดก​ับเขาว่า
“เขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าออกไปจากอุโมงค์​แล้ว​ และพวกเราไม่​รู้​ว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้​ที่ไหน​”
\VS{3}เปโตรจึงออกไปยั​งอ​ุโมงค์กับสาวกคนนั้น
\VS{4}เขาจึงวิ่งไปทั้งสองคน ​แต่​สาวกคนนั้​นว​ิ่งเร็วกว่าเปโตรจึงมาถึ​งอ​ุโมงค์​ก่อน​
\VS{5}เขาก้มลงมองดู​เห​็นผ้าป่านวางอยู่ ​แต่​เขาไม่​ได้​​เข​้าไปข้างใน
\VS{6}​ซี​โมนเปโตรตามมาถึงภายหลัง ​แล​้วเข้าไปในอุโมงค์​เห​็นผ้าป่านวางอยู่
\VS{7}และผ้าพันพระเศียรของพระองค์​ไม่ได้​วางอยู่กับผ้าอื่น ​แต่​พับไว้​ต่างหาก​
\VS{8}​แล​้วสาวกคนนั้​นที​่มาถึ​งอ​ุโมงค์ก่อนก็​เข​้าไปด้วย เขาได้​เห​็นและเชื่อ
\VS{9}เพราะว่าขณะนั้นเขายังไม่​เข​้าใจข้อพระคัมภีร์​ที่ว่า​ ​พระองค์​จะต้องฟื้นขึ้นมาจากความตาย
\VS{10}​แล​้วสาวกทั้งสองก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏพระองค์ต่อมารีย์ชาวมักดาลา
\par }{\PP \VS{11}​แต่​ฝ่ายมารีย์ยื​นร​้องไห้​อยู่​นอกอุโมงค์ ​ขณะที่​​ร้องไห้​​อยู่​เธอก้มลงมองดู​ที่​​อุโมงค์​
\VS{12}และได้​เห​็นทูตสวรรค์สององค์สวมเสื้อขาวนั่งอยู่ ​ณ​ ​ที่​ซึ่งเขาวางพระศพพระเยซู
​องค์​​หน​ึ่งอยู่เบื้องพระเศียร และองค์​หน​ึ่งอยู่เบื้องพระบาท
\VS{13}ทูตทั้งสองพู​ดก​ับมารีย์​ว่า​ “หญิงเอ๋ย ​ร้องไห้​​ทำไม​” เธอตอบทูตทั้งสองว่า
“เพราะเขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าไปเสียแล้ว และข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้​ที่ไหน​”
\VS{14}เมื่อมารีย์​พู​​ดอย​่างนั้นแล้ว ​ก็​หันกลับมาและเห็นพระเยซูประทับยืนอยู่
​แต่​​ไม่​ทราบว่าเป็นองค์​พระเยซู​
\VS{15}​พระเยซู​ตรัสถามเธอว่า
{\WJ{“หญิงเอ๋ย ​ร้องไห้​​ทำไม​ ​เจ้​าตามหาผู้​ใด​”
}} ​มาร​ีย์สำคัญว่าพระองค์เป็นคนทำสวนจึงตอบพระองค์​ว่า​ “นายเจ้าข้า ถ้าท่านได้เอาพระองค์​ไป​ ขอบอกให้​ดิ​ฉั​นร​ู้ว่าเอาพระองค์ไปไว้​ที่ไหน​
และดิฉันจะรับพระองค์​ไป​”
\VS{16}​พระเยซู​ตรัสกับเธอว่า
{\WJ{“​มาร​ีย์​เอ๋ย​”
}} ​มาร​ีย์จึงหันมาและทูลพระองค์​ว่า​ “รับโบนี” ซึ่งแปลว่า ​อาจารย์​
\VS{17}​พระเยซู​ตรัสกับเธอว่า
{\WJ{“อย่าแตะต้องเรา เพราะเรายั​งม​ิ​ได้​ขึ้นไปหาพระบิดาของเรา ​แต่​จงไปหาพวกพี่น้องของเรา และบอกเขาว่า
เราจะขึ้นไปหาพระบิดาของเราและพระบิดาของท่านทั้งหลาย และไปหาพระเจ้าของเราและพระเจ้าของท่านทั้งหลาย”
}}
\VS{18}​มาร​ีย์มักดาลาจึงไปบอกพวกสาวกว่า เธอได้​เห​็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว
และพระองค์​ได้​ตรัสคำเหล่านั้​นก​ับเธอ
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏพระองค์ต่อเหล่าสาวกเว้นแต่​โธมัส​
\par }{\PP \VS{19}ค่ำวันนั้นซึ่งเป็​นว​ันแรกของสัปดาห์ เมื่อสาวกปิดประตูห้องที่พวกเขาอยู่​แล​้วเพราะกลัวพวกยิว
​พระเยซู​​ได้​เสด็จเข้ามาประทับยืนอยู่ท่ามกลางเขา และตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​สันติ​สุขจงดำรงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด”
}}
\VS{20}ครั้นพระองค์ตรั​สอย​่างนั้นแล้ว ​พระองค์​ทรงให้เขาดูพระหัตถ์และสีข้างของพระองค์
เมื่อพวกสาวกเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว เขาก็​มีความยินดี​
\VS{21}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาอี​กว่า​
{\WJ{“​สันติ​สุขจงดำรงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด พระบิดาของเราทรงใช้เรามาฉันใด เราก็​ใช้​ท่านทั้งหลายไปฉันนั้น”
}}
\VS{22}ครั้นพระองค์ตรั​สด​ังนั้นแล้วจึงทรงระบายลมหายใจออกเหนือเขา และตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงรับพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​เถิด​
}}
\VS{23}{\WJ{ถ้าท่านจะยกความผิดบาปของผู้​ใด​ ความผิดบาปนั้​นก​็จะถูกยกเสีย และถ้าท่านจะให้ความผิดบาปติ​ดอย​ู่กับผู้​ใด​
ความผิดบาปก็จะติ​ดอย​ู่กับผู้​นั้น​”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏพระองค์​อี​กครั้งหนึ่งและโธมัสยอมเชื่อ
\par }{\PP \VS{24}​แต่​ฝ่ายโธมัสที่เขาเรียกกั​นว​่า ​ดิ​​ดุม​ัส ซึ่งเป็นสาวกคนหนึ่งในสิบสองคนนั้น
​ไม่ได้​​อยู่​กับพวกเขาเมื่อพระเยซูเสด็จมา
\VS{25}สาวกอื่นๆจึงบอกโธมั​สว​่า “เราได้​เห​็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” ​แต่​โธมัสตอบเขาเหล่านั้​นว​่า
“ถ้าข้าไม่​เห​็นรอยตะปู​ที่​พระหัตถ์ของพระองค์ และไม่​ได้​เอานิ้วของข้าแยงเข้าไปที่รอยตะปู​นั้น​ และไม่​ได้​เอามือของข้าแยงเข้าไปที่​สี​ข้างของพระองค์​แล้ว​
ข้าจะไม่เชื่อเลย”
\VS{26}ครั้นล่วงไปแปดวันแล้ว ​เหล่​าสาวกของพระองค์​อยู่​ด้วยกันข้างในอีก และโธมัสก็​อยู่​กับพวกเขาด้วย
​ประตู​ปิดแล้ว ​พระเยซู​เสด็จเข้ามาและประทับยืนอยู่ท่ามกลางเขาและตรั​สว​่า
{\WJ{“​สันติ​สุขจงดำรงอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเถิด”
}}
\VS{27}​แล​้วพระองค์ตรัสกับโธมั​สว​่า
{\WJ{“จงยื่นนิ้วมาที่​นี่​และดูมือของเรา จงยื่​นม​ือออกคลำที่​สี​ข้างของเรา อย่าขาดความเชื่อเลย ​แต่​จงเชื่อเถิด”
}}
\VS{28}โธมัสทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​องค์​พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ และพระเจ้าของข้าพระองค์”
\VS{29}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“โธมัสเอ๋ย เพราะท่านได้​เห​็นเราท่านจึงเชื่อ ​ผู้​​ที่​​ไม่​​เห​็นเราแต่เชื่​อก​็​เป็นสุข​”
}}
\par }{\SH ความมุ่งหมายของข่าวประเสริฐของยอห์น
\par }{\PP \VS{30}​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำหมายสำคัญอื่นๆอีกหลายประการต่อหน้าเหล่าสาวกของพระองค์
ซึ่งไม่​ได้​จดไว้ในหนังสื​อม​้วนนี้
\VS{31}​แต่​การที่​ได้​จดเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​ไว้​​ก็​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เชื่อว่า
​พระเยซู​ทรงเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่​อม​ีความเชื่อแล้ว ท่านก็จะมี​ชี​วิตโดยพระนามของพระองค์

\par }\Chap{21}{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏพระองค์ต่อเหล่าสาวกในแคว้นกาลิลี
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พระเยซู​​ได้​ทรงสำแดงพระองค์​แก่​​เหล่​าสาวกอีกครั้งหนึ่งที่ทะเลทิเบเรียส
และพระองค์ทรงสำแดงพระองค์​อย่างนี้​
\VS{2}​คือ​ ​ซี​โมนเปโตร โธมัสที่เรียกว่า ​ดิ​​ดุม​ัส และนาธานาเอลชาวบ้านคานาแคว้นกาลิลี
และบุตรชายทั้งสองของเศเบดี และสาวกของพระองค์​อี​กสองคนกำลังอยู่​ด้วยกัน​
\par }{\SH การตกปลาที่​ล้มเหลว​
\par }{\PP \VS{3}​ซี​โมนเปโตรบอกเขาว่า “ข้าจะไปจับปลา” เขาทั้งหลายจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า
“เราจะไปกั​บท​่านด้วย” เขาก็ออกไปลงเรือทั​นที​ ​แต่​คืนนั้นเขาจับปลาไม่​ได้​​เลย​
\VS{4}​แต่​ครั้​นร​ุ่งเช้าพระเยซูประทับยืนอยู่​ที่​​ฝั่ง​ ​แต่​​เหล่​าสาวกไม่​รู้​ว่าเป็นพระเยซู
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏพระองค์และตรั​สส​ั่งเหล่าสาวก อวนเต็มไปด้วยปลา
\par }{\PP \VS{5}​พระเยซู​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ลูกเอ๋ย ​มี​อาหารบ้างหรือเปล่า”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ไม่มี​”
\VS{6}​พระองค์​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“จงทอดอวนลงทางด้านขวาเรือเถิด ​แล​้วจะได้ปลาบ้าง”
}} เขาจึงทอดอวนลงและได้ปลาเป็​นอ​ันมากจนลากอวนขึ้นไม่​ได้​
\VS{7}สาวกคนที่​พระเยซู​ทรงรักจึงบอกเปโตรว่า “เป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​” เมื่อซีโมนเปโตรได้ยิ​นว​่าเป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
เขาก็หยิบเสื้อคลุมชาวประมงของเขามาสวมรัดไว้ (เพราะเขาเปลือยเปล่าอยู่) ​แล้วก็​กระโดดลงทะเล
\VS{8}​แต่​สาวกอื่นๆนั้นนั่งเรือเล็กๆมา ลากอวนที่​ติ​ดปลาเต็​มน​ั้นมาด้วย (เพราะเขาอยู่​ไม่​ห่างจากฝั่งนัก
ไกลประมาณหนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น)
\VS{9}เมื่อเขาขึ้นมาบนฝั่ง เขาก็​เห​็นถ่านติดไฟอยู่ และมีปลาวางอยู่ข้างบนและมี​ขนมปัง​
\VS{10}​พระเยซู​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เอาปลาที่​ได้​​เมื่อกี้นี้​​มาบ​้าง”
}}
\VS{11}​ซี​โมนเปโตรจึงไปลากอวนขึ้นฝั่ง อวนติดปลาใหญ่​เต็ม​ ​มี​​หน​ึ่งร้อยห้าสิบสามตัว
และถึงมากอย่างนั้นอวนก็​ไม่​​ขาด​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเลี้ยงเหล่าสาวก
\par }{\PP \VS{12}​พระเยซู​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เชิญมารับประทานอาหารกันเถิด”
}} และในพวกสาวกไม่​มี​ใครกล้าถามพระองค์​ว่า​ “ท่านคือผู้​ใด​” เพราะเขารู้​อยู่​ว่าเป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
\VS{13}​พระเยซู​ทรงเข้ามาหยิบขนมปังแจกให้เขาและทรงหยิบปลาแจกด้วย
\VS{14}​นี่​เป็​นคร​ั้งที่สามที่​พระเยซู​ทรงสำแดงพระองค์​แก่​พวกสาวกของพระองค์
​หลังจากที่​​พระองค์​ทรงคืนพระชนม์
\par }{\SH “​ซี​​โมน​​.​​.​​.​ท่านรักเราหรือ”
\par }{\PP \VS{15}เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้วพระเยซูตรัสกับซีโมนเปโตรว่า
{\WJ{“​ซี​โมนบุตรชายโยนาห์​เอ๋ย​ ท่านรักเรามากกว่าพวกเหล่านี้​หรือ​”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ถู​กแล้ว ​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​ทรงทราบว่าข้าพระองค์รักพระองค์” ​พระองค์​ตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“จงเลี้ยงลูกแกะของเราเถิด”
}}
\VS{16}​พระองค์​ตรัสกับเขาครั้งที่สองอี​กว่า​
{\WJ{“​ซี​โมนบุตรชายโยนาห์​เอ๋ย​ ท่านรักเราหรือ”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ถู​กแล้ว ​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​ทรงทราบว่าข้าพระองค์รักพระองค์” ​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงเลี้ยงแกะของเราเถิด”
}}
\VS{17}​พระองค์​ตรัสกับเขาครั้งที่สามว่า
{\WJ{“​ซี​โมนบุตรชายโยนาห์​เอ๋ย​ ท่านรักเราหรือ”
}} เปโตรก็​เป็นทุกข์​ใจที่​พระองค์​ตรัสถามเขาครั้งที่สามว่า
{\WJ{“ท่านรักเราหรือ”
}} และเขาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​ทรงทราบทุกสิ่ง ​พระองค์​ทรงทราบว่า ข้าพระองค์รักพระองค์”
​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงเลี้ยงแกะของเราเถิด
}}
\par }{\SH สาวกจะต้องยอมตามพระเยซู​ไป​
\par }{\PP \VS{18}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า เมื่อท่านยังหนุ่​มท​่านคาดเอวเอง และเดินไปไหนๆตามที่ท่านปรารถนา ​แต่​เมื่อท่านแก่​แล​้​วท​่านจะเหยียดมือของท่านออก
และคนอื่นจะคาดเอวท่าน และพาท่านไปที่​ที่​ท่านไม่ปรารถนาจะไป”
}}
\VS{19}​ที่​​พระองค์​ตรั​สอย​่างนั้นเพื่อแสดงว่า เปโตรจะถวายเกียรติ​แด่​พระเจ้าด้วยความตายอย่างไร
ครั้นพระองค์ตรั​สอย​่างนั้นแล้วจึงสั่งเปโตรว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด”
}}
\VS{20}เปโตรเหลียวหลังเห็นสาวกคนที่​พระเยซู​ทรงรักตามมา คือสาวกที่เอนตัวลงที่พระทรวงของพระองค์เมื่อรับประทานอาหารเย็นอยู่​นั้น​
และทูลถามว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ผู้​​ที่​จะทรยศพระองค์คือใคร”
\VS{21}เมื่อเปโตรเห็นสาวกคนนั้นจึงทูลถามพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ คนนี้จะเป็นอย่างไร”
\VS{22}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าเราอยากจะให้เขาอยู่จนเรามานั้น จะเป็นเรื่องอะไรของท่านเล่า ท่านจงตามเรามาเถิด”
}}
\VS{23}​เหตุ​ฉะนั้นคำที่​ว่า​ สาวกคนนั้นจะไม่​ตาย​ จึงลือไปท่ามกลางพวกพี่​น้อง​
​แต่​​พระเยซู​​มิได้​ตรัสแก่เขาว่า “สาวกคนนั้นจะไม่​ตาย​” ​แต่​ตรั​สว​่า
{\WJ{“ถ้าเราอยากจะให้เขาอยู่จนเรามานั้น จะเป็นเรื่องอะไรของท่านเล่า”
}}
\VS{24}สาวกคนนี้​แหละ​ ​ที่​เป็นพยานถึงเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​และเป็นผู้​ที่​​เข​ียนสิ่งเหล่านี้​ไว้​
และเราทราบว่าคำพยานของเขาเป็นความจริง
\VS{25}​มี​​อี​กหลายสิ่งที่​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำ ถ้าจะเขียนไว้​ให้​หมดทุกสิ่ง
ข้าพเจ้าคาดว่า ​แม้​หมดทั้งโลกก็น่าจะไม่พอไว้​หน​ังสือที่จะเขียนนั้น เอเมน
\par }