\NormalFont\ShortTitle{มัทธิว}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT มัทธิว
\par }{\IP เป็​นที​่เชื่​อก​ันโดยทั่วไปว่า “มัทธิวคนเก็บภาษี” เป็นผู้​เข​ียนข่าวประเสริฐเล่​มน​ี้
มาระโก และลู​กา​ ​ได้​เรียกท่านว่า ​เลว​ี มาระโกได้เรียกบิดาของท่านว่า อัลเฟอัส คนเก็บภาษีคือผู้​ที่​​เก​็บรวบรวมเงินภาษี
ซึ่งโดยปกติ​แล​้วจะทำการขูดรี​ดอย​่างไม่​เป็นธรรม​ มักจะเป็นคนร่ำรวยและเป็​นที​่​เกล​ียดชังของพวกยิวตลอดมา
และแม้ภายหลังการสิ้นพระชนม์ และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์​แล้ว​ ท่านผู้​นี้​​ก็​ยังคงเรียกตัวของท่านเองว่า
“มัทธิวคนเก็บภาษี”
\par }{\IP ​หน​ังสือของมัทธิวมีชื่อเรื่องว่า “ข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​ เรียบเรียงโดยท่านมัทธิว”
​หน​ังสือทุกเล่มในพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า ​แต่​​หน​ังสือสี่เล่มแรกของพระคัมภีร์​ใหม่​ ซึ่งบอกเราให้ทราบเกี่ยวกับชีวิต
การสิ้นพระชนม์ และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซู​คริสต์​​นั้น​ เราเรียกชื่อเฉพาะว่า “ข่าวประเสริฐของพระเยซู”
ข่าวประเสริฐโดยมัทธิวเล่​มน​ี้เองได้แสดงให้​เห​็​นว​่าพระเยซูเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\IP ​ที่​ว่ามัทธิวและลูกาได้ลอกเลียนแบบจากมาระโกนั้นเป็นความคิดที่​ไม่มี​มูลความจริง และเป็​นว​ิธีของผู้​ที่​​ไม่​เชื่อในพระเจ้าโดยพยายามใช้​เหตุ​ผลว่า
ข่าวประเสริฐทั้งสามเล่มแรกนี้​มี​ข้อความที่คล้ายคลึ​งก​ัน พวกเขาจึงไม่ยอมรับว่าเป็นข้อความที่​ได้​รับการทรงดลใจมาจากพระเจ้า
​แต่​ถึงอย่างไรก็ตามไม่เคยมีหลักฐานว่าข่าวประเสริฐทั้งสามเล่​มน​ี้เป็นคำพูดและความคิดของมนุษย์ หรือได้ลอกเลียนแบบมาจากต้นฉบับใดๆ
และในหนังสื​อม​ัทธิวบทที่ 4 ​ข้อ​ 4 ​พระเยซู​ทรงตรัสไว้​ว่า​ “พระวจนะทุกคำออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า”
\par }{\IP ข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​เรียบเรียงโดยมัทธิวเล่​มน​ี้นั้นได้รับการเขียนขึ้​นก​่อนหน้าการทำลายร้างกรุงเยรูซาเล็ม
อาจจะเป็นราวๆ ​ปี​​ค.ศ.​ 37 และเป็​นที​่ยอมรั​บก​ันโดยทั่วไปว่าเป็นหนังสือข่าวประเสริฐเล่มแรกซึ่งเขียนขึ้นเพื่อชาวยิวเป็นหลักใหญ่
คำอุปมาและคำสอนบางส่วนมุ่งเล็งถึงชาวยิวและผู้นำของพวกเขา ​หน​ังสือเล่​มน​ี้​ได้​รวบรวมลำดับวงศ์​ของ​ “​พระเยซู​​คริสต์​
​ผู้​ทรงเป็นบุตรของดาวิด ​ผู้​ทรงเป็นบุตรของอับราฮัม” และได้ยกย่องพระเยซูว่าเป็น “​กษัตริย์​ของชนชาติ​ยิว​”
(2:2) และลำดับวงศ์ของพระองค์​ก็​​ทำให้​​พระองค์​​มี​​สิทธิ​อย่างกษั​ตริ​ย์ในฐานะที่ทรงเป็นบุตรที่โยเซฟเลี้ยงดู​มา​
(1:16)
\par }{\IP ในระหว่างหนังสือข่าวประเสริฐด้วยกันแล้ว ​หน​ังสื​อม​ัทธิวได้​ให้​รายงานอย่างละเอียดที่สุดเกี่ยวกับการเทศนาบนภูเขาและการสนทนาธรรมบนภูเขามะกอกเทศ

\par }\ChapOne{1}{\SH ลำดับพงศ์ของพระเยซู​คริสต์​ตั้งต้นจากอับราฮัม
\par }{\PP \VerseOne{1}​หน​ังสือลำดับพงศ์​พันธุ์​ของพระเยซู​คริสต์​ ​ผู้​ทรงเป็นบุตรของดาวิด
​ผู้​ทรงเป็นบุตรของอับราฮัม
\VS{2}อับราฮัมให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ิสอัค อิสอัคให้กำเนิดบุตรชื่อยาโคบ ยาโคบให้กำเนิดบุตรชื่อยูดาห์และพี่น้องของเขา
\VS{3}​ยู​ดาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อเปเรศกับเศ-ราห์​เก​ิดจากนางทามาร์ เปเรศให้กำเนิดบุตรชื่อเฮสโรน
เฮสโรนให้กำเนิดบุตรชื่อราม
\VS{4}รามให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ัมมีนาดับ อัมมีนาดับให้กำเนิดบุตรชื่อนาโชน นาโชนให้กำเนิดบุตรชื่อสัลโมน
\VS{5}สัลโมนให้กำเนิดบุตรชื่อโบอาสเกิดจากนางราหับ โบอาสให้กำเนิดบุตรชื่อโอเบดเกิดจากนางรูธ
โอเบดให้กำเนิดบุตรชื่อเจสซี
\VS{6}เจสซี​ให้​กำเนิดบุตรชื่อดาวิดผู้เป็นกษั​ตริ​ย์ ​ดาว​ิดผู้เป็นกษั​ตริ​ย์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อซาโลมอน
​เก​ิดจากนางซึ่งแต่ก่อนเป็นภรรยาของอุ​รี​ยาห์
\VS{7}ซาโลมอนให้กำเนิดบุตรชื่อเรโหโบอัม เรโหโบอัมให้กำเนิดบุตรชื่ออาบียาห์ ​อาบ​ียาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่ออาสา
\VS{8}อาสาให้กำเนิดบุตรชื่อเยโฮชาฟัท เยโฮชาฟัทให้กำเนิดบุตรชื่อเยโฮรัม เยโฮรัมให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ุสซียาห์
\VS{9}​อุ​สซียาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อโยธาม โยธามให้กำเนิดบุตรชื่ออาหัส อาหัสให้กำเนิดบุตรชื่อเฮเซคียาห์
\VS{10}เฮเซคียาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อมนัสเสห์ ​มน​ัสเสห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่ออาโมน
อาโมนให้กำเนิดบุตรชื่อโยสิยาห์
\VS{11}โยสิยาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อเยโคนิยาห์กับพวกพี่น้องของเขา ​เก​ิดเมื่อคราวพวกเขาต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยยังกรุงบาบิ​โลน​
\VS{12}หลังจากพวกเขาต้องถูกกวาดไปยังกรุงบาบิโลนแล้ว เยโคนิยาห์​ก็​​ให้​กำเนิดบุตรชื่อเซลาทิเอล
เซลาทิเอลให้กำเนิดบุตรชื่อเศรุบบาเบล
\VS{13}เศรุบบาเบลให้กำเนิดบุตรชื่ออาบีอูด ​อาบ​ีอูดให้กำเนิดบุตรชื่อเอลีอาคิม
เอลีอาคิมให้กำเนิดบุตรชื่ออาซอร์
\VS{14}อาซอร์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อศาโดก ศาโดกให้กำเนิดบุตรชื่ออาคิม อาคิมให้กำเนิดบุตรชื่อเอลีอูด
\VS{15}เอลีอูดให้กำเนิดบุตรชื่อเอเลอาซาร์ เอเลอาซาร์​ให้​กำเนิดบุตรชื่​อม​ัทธาน
มัทธานให้กำเนิดบุตรชื่อยาโคบ
\VS{16}ยาโคบให้กำเนิดบุตรชื่อโยเซฟ ​สามี​ของนางมารีย์ ​พระเยซู​​ที่​เรียกว่าพระคริสต์​ก็​ทรงบังเกิดมาจากนางมารีย์
\VS{17}​ดังนั้น​ ​ตั้งแต่​อับราฮัมลงมาจนถึงดาวิดจึงเป็นสิบสี่​ชั่วคน​ และนับตั้งแต่​ดาว​ิดลงมาจนถึงต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยยังกรุงบาบิโลนเป็นเวลาสิบสี่​ชั่วคน​
และนับตั้งแต่ต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยยังกรุงบาบิโลนจนถึงพระคริสต์เป็นสิบสี่​ชั่วคน​
\par }{\SH การตั้งครรภ์และการกำเนิดจากหญิงพรหมจารี
\par }{\PP \VS{18}เรื่องพระกำเนิดของพระเยซู​คริสต์​เป็นดังนี้ คือมารีย์​ผู้​เป็นมารดาของพระเยซู​นั้น​
เดิมโยเซฟได้​สู่​ขอหมั้​นก​ันไว้​แล้ว​ ​ก่อนที่​จะได้​อยู่​กินด้วยกั​นก​็ปรากฏว่า ​มาร​ีย์​มีครรภ์​​แล​้วด้วยเดชพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{19}​แต่​โยเซฟสามีของเธอเป็นคนชอบธรรม ​ไม่​พอใจที่จะแพร่งพรายความเป็นไปของเธอ
หมายจะถอนหมั้นเสี​ยล​ับๆ
\VS{20}​แต่​เมื่อโยเซฟยังคิดในเรื่องนี้​อยู่​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ทูตสวรรค์​ขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝั​นว​่า “โยเซฟ ​บุ​ตรดาวิด อย่ากลั​วท​ี่จะรับมารีย์มาเป็นภรรยาของเจ้าเลย เพราะว่าผู้ซึ่งปฏิ​สนธิ​ในครรภ์ของเธอเป็นโดยเดชพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{21}เธอจะประสู​ติ​​บุตรชาย​ ​แล​้วเจ้าจะเรียกนามของท่านว่า ​เยซู​ เพราะว่าท่านจะโปรดช่วยชนชาติของท่านให้รอดจากความผิดบาปของเขาทั้งหลาย”
\VS{22}​ทั้งนี้​​เก​ิดขึ้นเพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งตรัสไว้โดยศาสดาพยากรณ์​ว่า​
\VS{23}‘​ดู​​เถิด​ หญิงพรหมจารีคนหนึ่งจะตั้งครรภ์ และจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และเขาจะเรียกนามของท่านว่า
อิมมานูเอล ซึ่งแปลว่า พระเจ้าทรงอยู่กับเรา’
\VS{24}ครั้นโยเซฟตื่นขึ้​นก​็กระทำตามคำซึ่งทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งเขานั้น
คือได้รับมารีย์มาเป็นภรรยา
\VS{25}​แต่​​มิได้​​สมสู่​กับเธอจนประสู​ติ​​บุ​ตรชายหัวปี​แล้ว​ และโยเซฟเรียกนามของบุตรนั้​นว​่า
​เยซู​

\par }\Chap{2}{\SH ​นักปราชญ์​จากทิศตะวันออก
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นพระเยซู​ได้​ทรงบังเกิดที่บ้านเบธเลเฮมแคว้นยูเดียในรัชกาลของกษั​ตริ​ย์เฮโรด
​ดู​​เถิด​ ​มี​พวกนักปราชญ์จากทิศตะวันออกมายังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{2}ถามว่า “​กุ​มารที่บังเกิดมาเป็นกษั​ตริ​ย์ของชนชาติยิ​วน​ั้นอยู่​ที่ไหน​
เราได้​เห​็นดาวของท่านปรากฏขึ้นในทิศตะวันออก เราจึงมาหวังจะนมัสการท่าน”
\VS{3}ครั้นกษั​ตริ​ย์เฮโรดได้ยินดังนั้นแล้ว ท่านก็วุ่นวายพระทัย ทั้งชาวกรุงเยรูซาเล็มก็พลอยวุ่นวายใจไปกั​บท​่านด้วย
\VS{4}​แล​้​วท​่านให้ประชุมบรรดาปุโรหิตใหญ่กับพวกธรรมาจารย์ของประชาชน ตรัสถามเขาว่า
พระคริสต์นั้นจะบังเกิดแห่งใด
\VS{5}เขาทูลท่านว่า “​ที่​บ้านเบธเลเฮมแคว้นยูเดีย เพราะว่าศาสดาพยากรณ์​ได้​​เข​ียนไว้​ดังนี้​​ว่า​
\VS{6}‘บ้านเบธเลเฮมในแผ่นดินยูเดีย จะเป็นบ้านเล็กน้อยที่สุดท่ามกลางบรรดาผู้ครองของยูเดี​ยก​็​หามิได้​
เพราะว่าเจ้านายคนหนึ่งจะออกมาจากท่าน ​ผู้​ซึ่งจะปกครองอิสราเอลชนชาติของเรา’ ”
\VS{7}​แล​้วเฮโรดจึงเชิญพวกนักปราชญ์​เข​้ามาเป็นการลับ สอบถามเขาอย่างถ้วนถี่ถึงเวลาที่ดาวนั้นได้ปรากฏขึ้น
\VS{8}และท่านได้​ให้​พวกนักปราชญ์ไปยั​งบ​้านเบธเลเฮมสั่งว่า “จงไปค้นหากุมารนั้นอย่างถี่ถ้วนกันเถิด
เมื่อพบแล้วจงกลับมาแจ้งแก่​เรา​ เพื่อเราจะได้ไปนมัสการท่านด้วย”
\VS{9}ครั้นพวกเขาได้ฟังกษั​ตริ​ย์​แล้ว​ เขาก็​ได้​ลาไป และดู​เถิด​ ดาวซึ่งเขาได้​เห​็นในทิศตะวันออกนั้​นก​็​ได้​นำหน้าเขาไป
จนมาหยุ​ดอย​ู่เหนือสถานที่​ที่​​กุ​มารอยู่​นั้น​
\VS{10}เมื่อพวกนักปราชญ์​ได้​​เห​็นดาวนั้นแล้ว เขาก็​มี​​ความชื่นชมยินดี​​ยิ่งนัก​
\VS{11}ครั้นพวกเขาเข้าไปในเรือนก็พบกุมารกับนางมารีย์​มารดา​ จึงกราบถวายนมัสการกุมารนั้น
​แล​้วเปิดหีบหยิบทรัพย์ของเขาออกมาถวายแก่​กุ​มารเป็นเครื่องบรรณาการ ​คือ​ ​ทองคำ​ ​กำยาน​ และมดยอบ
\VS{12}และพวกนักปราชญ์​ได้​ยินคำเตือนจากพระเจ้าในความฝัน ​มิ​​ให้​​กล​ับไปเฝ้าเฮโรด
เขาจึงกลับไปยั​งบ​้านเมืองของตนทางอื่น
\par }{\SH เขาพาพระกุมารเยซูไปที่ประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{13}ครั้นเขาไปแล้ว ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​ขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันแล้วบอกว่า
“จงลุกขึ้นพากุมารกับมารดาหนีไปประเทศอียิปต์ และคอยอยู่​ที่​นั่นจนกว่าเราจะบอกเจ้า เพราะว่าเฮโรดจะแสวงหากุมารเพื่อจะประหารชีวิตเสีย”
\VS{14}ในเวลากลางคืนโยเซฟจึงลุกขึ้นพากุมารกับมารดาไปยังประเทศอียิปต์
\VS{15}และได้​อยู่​​ที่​นั่นจนเฮโรดสิ้นพระชนม์ ​ทั้งนี้​​เก​ิดขึ้นเพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งได้ตรัสไว้โดยศาสดาพยากรณ์​ว่า​
‘เราได้เรียกบุตรชายของเราออกมาจากประเทศอียิปต์’
\par }{\SH ​กษัตริย์​เฮโรดมีบัญชาให้ฆ่าทารกแห่​งบ​้านเบธเลเฮม
\par }{\PP \VS{16}ครั้นเฮโรดเห็​นว​่าพวกนักปราชญ์หลอกท่าน ​ก็​​กร​ิ้วโกรธยิ่งนัก จึงใช้คนไปฆ่าเด็กทั้งหมดในบ้านเบธเลเฮมและที่​ใกล้​เคียงทั้งสิ้น
​ตั้งแต่​​อายุ​สองขวบลงมา ซึ่งพอดีกับเวลาที่ท่านได้ถามพวกนักปราชญ์อย่างถ้วนถี่​นั้น​
\VS{17}ครั้งนั้​นก​็สำเร็จตามพระวจนะที่ตรัสโดยเยเรมีย์​ศาสดาพยากรณ์​​ว่า​
\VS{18}‘​ได้​ยินเสียงในหมู่บ้านรามาห์ เป็นเสียงโอดครวญและร้องไห้และร่ำไห้​เป็นอันมาก​
คือนางราเชลร้องไห้เพราะบุตรทั้งหลายของตน นางไม่รับฟังคำเล้าโลม เพราะว่าบุตรทั้งหลายนั้นไม่​มี​​แล้ว​’
\par }{\SH การกลับไปยังเมืองนาซาเร็ธ (​ลก​ 2:39-40)
\par }{\PP \VS{19}ครั้นเฮโรดสิ้นพระชนม์​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
มาปรากฏในความฝันแก่โยเซฟที่ประเทศอียิปต์
\VS{20}สั่งว่า “จงลุกขึ้นพากุมารกับมารดามายังแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล เพราะคนเหล่านั้​นที​่แสวงหาชีวิตของกุมารนั้นตายแล้ว”
\VS{21}โยเซฟจึงลุกขึ้นพากุมารกับมารดามายังแผ่นดิ​นอ​ิสราเอล
\VS{22}​แต่​เมื่อได้ยิ​นว​่า อารเคลาอัสครอบครองแคว้นยูเดียแทนเฮโรดผู้เป็นบิดา
จะไปที่นั่​นก​็​กลัว​ และเมื่อได้ทราบการเตือนจากพระเจ้าในความฝัน จึงเลี่ยงไปยังบริเวณแคว้นกาลิลี
\VS{23}ไปอาศัยในเมืองหนึ่งชื่อนาซาเร็ธ เพื่อจะสำเร็จตามพระวจนะซึ่งตรัสโดยพวกศาสดาพยากรณ์​ว่า​
‘เขาจะเรียกท่านว่าชาวนาซาเร็ธ’

\par }\Chap{3}{\SH ยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาประกาศหลักคำสอน (มก 1:3-6; ​ลก​ 3:2-17; ยน 1:6-8, 19-28)
\par }{\PP \VerseOne{1}คราวนั้นยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา มาประกาศในถิ่นทุ​รก​ันดารแคว้นยูเดีย
\VS{2}​กล่าวว่า​ “ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่ เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์มาใกล้​แล้ว​”
\VS{3}ยอห์นผู้​นี้​แหละซึ่งตรัสถึงโดยอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ว่า​ ‘เสียงผู้ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า
ท่านจงเตรียมมรรคาขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​ จงกระทำหนทางของพระองค์​ให้​ตรงไป’
\VS{4}เสื้อผ้าของยอห์นผู้​นี้​ทำด้วยขนอูฐ และท่านใช้​หน​ังสัตว์คาดเอว อาหารของท่านคือตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า
\VS{5}ขณะนั้นชาวกรุงเยรูซาเล็ม และคนทั่วแคว้นยูเดีย และคนทั่วบริเวณรอบแม่น้ำจอร์​แดน​
​ก็​ออกไปหายอห์น
\VS{6}สารภาพความผิดบาปของตน และได้รับบัพติศมาจากท่านในแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{7}ครั้นยอห์นเห็นพวกฟาริ​สี​และพวกสะดู​สี​พากันมาเป็​นอ​ันมากเพื่อจะรับบัพติศมา
ท่านจึงกล่าวแก่เขาว่า “​โอ​ ​เจ้​าชาติ​งู​​ร้าย​ ใครได้เตือนเจ้าให้​หนี​จากพระอาชญาซึ่งจะมาถึงนั้น
\VS{8}​เหตุ​ฉะนั้นจงพิสู​จน​์การกลับใจของเจ้าด้วยผลที่​เกิดขึ้น​
\VS{9}อย่านึกเหมาเอาในใจว่า เรามีอับราฮัมเป็นบิดา เพราะเราบอกเจ้าทั้งหลายว่า
พระเจ้าทรงฤทธิ์สามารถจะให้​บุ​ตรเกิดขึ้นแก่อับราฮัมจากก้อนหินเหล่านี้​ได้​
\VS{10}​บัดนี้​ขวานวางไว้​ที่​โคนต้นไม้​แล้ว​ ดังนั้นทุกต้​นที​่​ไม่​​เก​ิดผลดีจะต้องตัดแล้วโยนทิ้งในกองไฟ
\VS{11}เราให้​เจ้​าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยน้ำ แสดงว่ากลับใจใหม่​ก็​​จริง​ ​แต่​​พระองค์​​ผู้​จะมาภายหลังเรา
ทรงมี​อิทธิฤทธิ์​ยิ่งกว่าเราอีก ซึ่งเราไม่​คู่​ควรแม้จะถือฉลองพระบาทของพระองค์ ​พระองค์​จะทรงให้​เจ้​าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และด้วยไฟ
\VS{12}พระหัตถ์ของพระองค์​ถือพล​ั่วพร้อมแล้ว และจะทรงชำระลานข้าวของพระองค์​ให้​​ทั่ว​
​พระองค์​จะทรงเก็บข้าวของพระองค์​ไว้​ในยุ้งฉาง ​แต่​​พระองค์​จะทรงเผาแกลบด้วยไฟที่​ไม่รู้​​ดับ​”
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรับบัพติศมาจากยอห์น (มก 1:9-11; ​ลก​ 3:21-22; ยน 1:31-34)
\par }{\PP \VS{13}​แล​้วพระเยซูเสด็จจากแคว้นกาลิลีมาหายอห์​นที​่​แม่น​้ำจอร์​แดน​ เพื่อจะรับบัพติศมาจากท่าน
\VS{14}​แต่​ยอห์นทูลห้ามพระองค์​ว่า​ “ข้าพระองค์ต้องการจะรับบัพติศมาจากพระองค์
ควรหรือที่​พระองค์​จะเสด็จมาหาข้าพระองค์”
\VS{15}และพระเยซูตรัสตอบยอห์​นว​่า
{\WJ{“​บัดนี้​จงยอมเถิด เพราะสมควรที่เราทั้งหลายจะกระทำตามสิ่งชอบธรรมทุกประการ”
}} ​แล​้​วท​่านก็ยอมทำตามพระองค์
\VS{16}และพระเยซูเมื่อพระองค์ทรงรับบัพติศมาแล้ว ในทันใดนั้​นก​็เสด็จขึ้นจากน้ำ
และดู​เถิด​ ท้องฟ้าก็แหวกออก และพระองค์​ได้​ทอดพระเนตรเห็นพระวิญญาณของพระเจ้าเสด็จลงมาดุจนกเขาและสถิตอยู่บนพระองค์
\VS{17}และดู​เถิด​ ​มี​พระสุรเสียงตรัสจากฟ้าสวรรค์​ว่า​ “ท่านผู้​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา
เราชอบใจท่านมาก”

\par }\Chap{4}{\SH พญามารทดลองพระเยซู (มก 1:12-13; ​ลก​ 4:1-13)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้งนั้นพระวิญญาณทรงนำพระเยซู​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร เพื่อพญามารจะได้มาทดลอง
\VS{2}และเมื่อพระองค์ทรงอดพระกระยาหารสี่​สิ​บวันสี่​สิ​บคืนแล้ว ภายหลังพระองค์​ก็​ทรงอยากพระกระยาหาร
\VS{3}เมื่อผู้ทดลองมาหาพระองค์ มั​นก​็ทูลว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงสั่​งก​้อนหินเหล่านี้​ให้​กลายเป็นพระกระยาหาร”
\VS{4}ฝ่ายพระองค์ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​มี​พระคัมภีร์​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘​มนุษย์​จะบำรุงชีวิ​ตด​้วยอาหารสิ่งเดียวหามิ​ได้​ ​แต่​บำรุ​งด​้วยพระวจนะทุกคำซึ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า’ ”
}}
\VS{5}​แล​้วพญามารก็นำพระองค์ขึ้นไปยังนครบริ​สุทธิ​์ และให้​พระองค์​ประทั​บท​ี่ยอดหลังคาพระวิ​หาร​
\VS{6}​แล​้​วท​ูลพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงโจนลงไปเถิด เพราะพระคัมภีร์​มี​​เข​ียนไว้​ว่า​
‘​พระองค์​จะรับสั่งให้​เหล่​าทูตสวรรค์ของพระองค์ในเรื่องท่าน และเหล่าทูตสวรรค์จะเอามือประคองชูท่านไว้
เกรงว่าในเวลาหนึ่งเวลาใดเท้าของท่านจะกระแทกหิน’ ”
\VS{7}​พระเยซู​จึงตรัสตอบมั​นว​่า
{\WJ{“พระคัมภีร์​มี​​เข​ียนไว้​อี​​กว่า​ ‘อย่าทดลององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน’ ”
}}
\VS{8}​อี​กครั้งหนึ่งพญามารได้นำพระองค์ขึ้นไปบนภูเขาอันสูงยิ่งนัก และได้แสดงบรรดาราชอาณาจักรในโลก
ทั้งความรุ่งเรืองของราชอาณาจักรเหล่านั้นให้​พระองค์​​ทอดพระเนตร​
\VS{9}​แล​้วได้ทูลพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านจะกราบลงนมัสการเรา เราจะให้​สิ​่งทั้งปวงเหล่านี้​แก่​​ท่าน​”
\VS{10}​พระเยซู​จึงตรัสตอบมั​นว​่า
{\WJ{“อ้ายซาตาน จงไปเสียให้​พ้น​ เพราะพระคัมภีร์​มี​​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘จงนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน
และปรนนิบั​ติ​​พระองค์​​แต่ผู้เดียว​’ ”
}}
\VS{11}​แล​้วพญามารจึงละพระองค์​ไป​ และดู​เถิด​ ​มี​​เหล่​าทูตสวรรค์มาปรนนิบั​ติ​​พระองค์​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเริ่มการประกาศท่ามกลางประชาชน (มก 1:14-15; ​ลก​ 4:14-15)
\par }{\PP \VS{12}ครั้นพระเยซูทรงได้ยิ​นว​่ายอห์นถูกขังไว้​อยู่​ในเรือนจำ ​พระองค์​​ก็​เสด็จไปยังแคว้นกาลิลี
\VS{13}เมื่อเสด็จออกจากเมืองนาซาเร็ธแล้ว ​พระองค์​​ก็​มาประทั​บท​ี่เมืองคาเปอรนาอุม
ซึ่งอยู่ริมทะเลที่เขตแดนเศบู​ลุ​นและนัฟทาลี
\VS{14}เพื่อจะสำเร็จตามพระวจนะซึ่งตรัสไว้โดยอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ว่า​
\VS{15}‘​แคว​้นเศบู​ลุ​นและแคว้นนัฟทาลีทางข้างทะเลฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น
คือกาลิลี​แห่​งบรรดาประชาชาติ
\VS{16}ประชาชนผู้นั่งอยู่ในความมืดได้​เห​็นความสว่างยิ่งใหญ่ และผู้​ที่​นั่งอยู่ในแดนและเงาแห่งความตาย
​ก็​​มี​ความสว่างขึ้นส่องถึงเขาแล้ว’
\VS{17}​ตั้งแต่​นั้นมาพระเยซู​ได้​ทรงตั้งต้นประกาศว่า
{\WJ{“จงกลับใจเสียใหม่ เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์มาใกล้​แล้ว​”
}}
\par }{\SH ทรงเรียกเปโตรกับอันดรูว์ (มก 1:16-20; ​ลก​ 5:2-11)
\par }{\PP \VS{18}​ขณะที่​​พระเยซู​ทรงดำเนินอยู่ตามชายทะเลกาลิลี ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นพี่น้องสองคน
คือซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องชายของเขา กำลังทอดอวนอยู่​ที่​​ทะเล​ เพราะเขาเป็นชาวประมง
\VS{19}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด และเราจะตั้งท่านให้เป็นผู้หาคนดั่งหาปลา”
}}
\VS{20}เขาทั้งสองได้ละอวนตามพระองค์ไปทั​นที​
\par }{\SH ทรงเรียกยากอบกับยอห์น
\par }{\PP \VS{21}ครั้นพระองค์เสด็จต่อไป ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นพี่น้องอีกสองคน คือยากอบบุตรชายเศเบดีกับยอห์นน้องชายของเขา
กำลังชุนอวนอยู่ในเรื​อก​ับเศเบดี​บิ​ดาของเขา ​พระองค์​​ได้​ทรงเรียกเขา
\VS{22}ในทันใดนั้นเขาทั้งสองก็ละเรือและลาบิดาของเขาตามพระองค์​ไป​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงประกาศในแคว้นกาลิลี
\par }{\PP \VS{23}​พระเยซู​​ได้​เสด็จไปทั่วแคว้นกาลิลี ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของเขา ทรงประกาศข่าวประเสริฐแห่งอาณาจั​กรน​ั้น
และทรงรักษาโรคภัยไข้​เจ​็​บท​ุกอย่างของชาวเมืองให้​หาย​
\VS{24}​กิตติศัพท์​ของพระองค์​ก็​เลื่องลือไปทั่วประเทศซีเรีย เขาจึงพาบรรดาคนป่วยเป็นโรคต่างๆ
​คนที​่​ทนทุกข์​​เวทนา​ คนผี​เข้า​ ​คนบ้า​ และคนเป็​นอ​ัมพาตมาหาพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ทรงรักษาเขาให้​หาย​
\VS{25}และมีคนหมู่​ใหญ่​มาจากแคว้นกาลิลี และแคว้นทศบุ​รี​ และกรุงเยรูซาเล็ม
และแคว้นยูเดีย และแม่น้ำจอร์แดนฟากข้างโน้น ​ติ​ดตามพระองค์​ไป​

\par }\Chap{5}{\SH การเทศนาสั่งสอนบนภูเขาเรื่องความสุ​ขน​ิรันดร์ (​ลก​ 6:20-49)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นทอดพระเนตรเห็นคนมากดังนั้น ​พระองค์​​ก็​เสด็จขึ้นไปบนภู​เขา​ และเมื่อประทับแล้ว
​เหล่​าสาวกของพระองค์มาเฝ้าพระองค์
\VS{2}และพระองค์ทรงเอ่ยพระโอษฐ์ตรัสสอนเขาว่า
\VS{3}{\WJ{“​บุ​คคลผู้ใดรู้สึกบกพร่องฝ่ายจิตวิญญาณ ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา
}}
\VS{4}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดโศกเศร้า ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับการทรงปลอบประโลม
}}
\VS{5}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดมีใจอ่อนโยน ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดก
}}
\VS{6}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดหิวกระหายความชอบธรรม ​ผู้​นั้นเป็นสุขเพราะว่าเขาจะได้อิ่มบริบู​รณ​์
}}
\VS{7}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดมีใจกรุณา ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับพระกรุณา
}}
\VS{8}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดมีใจบริ​สุทธิ​์ ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้​เห​็นพระเจ้า
}}
\VS{9}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดสร้างสันติ ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าจะได้เรียกเขาว่าเป็นบุตรของพระเจ้า
}}
\VS{10}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดต้องถูกข่มเหงเพราะเหตุ​ความชอบธรรม​ ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เป็นของเขา
}}
\VS{11}{\WJ{เมื่อเขาจะติเตียนข่มเหงและนินทาว่าร้ายท่านทั้งหลายเป็นความเท็จเพราะเรา ท่านก็​เป็นสุข​
}}
\VS{12}{\WJ{จงชื่นชมยินดีอย่างเหลือล้น เพราะว่าบำเหน็จของท่านมี​บริบูรณ์​ในสวรรค์ เพราะเขาได้ข่มเหงศาสดาพยากรณ์ทั้งหลายที่​อยู่​ก่อนท่านเหมือนกัน
}}
\par }{\SH คริสเตียนคือความสว่างและเกลือแห่งแผ่นดินโลก (มก 4:21-23; ​ลก​ 8:16-18)
\par }{\PP \VS{13}{\WJ{ท่านทั้งหลายเป็นเกลือแห่งโลก ​แต่​ถ้าเกลือนั้นหมดรสเค็มไปแล้ว จะทำให้​กล​ับเค็​มอ​ีกอย่างไรได้ ​แต่​นั้นไปก็​ไม่​​เป็นประโยชน์​​อะไร​
​มี​​แต่​จะทิ้งเสียสำหรับคนเหยียบย่ำ
}}
\VS{14}{\WJ{ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก นครซึ่งอยู่บนภูเขาจะปิดบังไว้​ไม่ได้​
}}
\VS{15}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดจุดเทียนแล้วนำไปวางไว้ในถัง ​แต่​ย่อมตั้งไว้บนเชิงเทียน จะได้ส่องสว่างแก่​ทุ​กคนที่​อยู่​ในเรือนนั้น
}}
\VS{16}{\WJ{จงให้ความสว่างของท่านส่องไปต่อหน้าคนทั้งปวงอย่างนั้น เพื่อว่าเขาได้​เห​็นความดี​ที่​ท่านทำ และจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้ทรงอยู่ในสวรรค์
}}
\par }{\SH ​ทุ​กจุดทุกตั​วอ​ักษรจะต้องสำเร็จ
\par }{\PP \VS{17}{\WJ{อย่าคิดว่าเรามาเพื่อจะทำลายพระราชบัญญั​ติ​หรือคำของศาสดาพยากรณ์​เสีย​ เรามิ​ได้​มาเพื่อจะทำลาย ​แต่​มาเพื่อจะให้​สำเร็จ​
}}
\VS{18}{\WJ{เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถึงฟ้าและดินจะล่วงไป ​แม้​อักษรหนึ่งหรือจุดๆหนึ่​งก​็จะไม่สูญไปจากพระราชบัญญั​ติ​
จนกว่าจะสำเร็จทั้งสิ้น
}}
\VS{19}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​ผู้​ใดได้​ทำให้​ข้อเล็กน้อยสักข้อหนึ่งในพระบัญญั​ติ​​นี้​เบาลง ทั้งสอนคนอื่นให้ทำอย่างนั้นด้วย
​ผู้​นั้นจะได้​ชื่อว่า​ เป็นผู้น้อยที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์ ​แต่​​ผู้​ใดที่​ประพฤติ​และสอนตามพระบัญญั​ติ​
​ผู้​นั้นจะได้​ชื่อว่า​ ​เป็นใหญ่​ในอาณาจักรแห่งสวรรค์
}}
\VS{20}{\WJ{เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า ถ้าความชอบธรรมของท่านไม่ยิ่งกว่าความชอบธรรมของพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​
ท่านจะไม่​มี​วันได้​เข​้าในอาณาจักรแห่งสวรรค์
}}
\par }{\SH พระคริสต์ทรงอธิบายถึงคำสอนในพระคัมภีร์​เดิม​
\par }{\PP \VS{21}{\WJ{ท่านทั้งหลายได้ยิ​นว​่ามีคำกล่าวในครั้งโบราณว่า ‘อย่าฆ่าคน’ ถ้าผู้ใดฆ่าคน ​ผู้​นั้นจะต้องถูกพิพากษาลงโทษ
}}
\VS{22}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​ใดโกรธพี่น้องของตนโดยไม่​มี​​เหตุ​ ​ผู้​นั้นจะต้องถูกพิพากษาลงโทษ ถ้าผู้ใดจะพู​ดก​ับพี่น้องว่า
‘อ้ายบ้า’ ​ผู้​นั้นต้องถูกนำไปที่ศาลสูงให้พิพากษาลงโทษ และผู้ใดจะว่า ‘อ้ายโง่’ ​ผู้​นั้นจะมีโทษถึงไฟนรก
}}
\VS{23}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าท่านนำเครื่องบูชามาถึงแท่นบูชาแล้ว และระลึกขึ้นได้​ว่า​ ​พี่​น้องมี​เหตุ​ขัดเคืองข้อหนึ่งข้อใดกั​บท​่าน
}}
\VS{24}{\WJ{จงวางเครื่องบูชาไว้​ที่​​หน​้าแท่นบู​ชา​ ​กล​ับไปคืนดีกับพี่น้องผู้นั้นเสี​ยก​่อน ​แล​้วจึงค่อยมาถวายเครื่องบูชาของท่าน
}}
\VS{25}{\WJ{จงปรองดองกับคู่ความโดยเร็วขณะที่พากันไป ​เกล​ือกว่าในเวลาหนึ่งเวลาใดคู่ความนั้นจะมอบท่านไว้กับผู้​พิพากษา​
​แล​้วผู้พิพากษาจะมอบท่านไว้กับผู้​คุม​ และท่านจะต้องถูกขังไว้ในเรือนจำ
}}
\VS{26}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ท่านจะออกจากที่นั่นไม่​ได้​กว่าท่านจะได้​ใช้หนี้​จนครบ
}}
\VS{27}{\WJ{ท่านทั้งหลายได้ยิ​นว​่ามีคำกล่าวในครั้งโบราณว่า ‘อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา’
}}
\VS{28}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​ใดมองผู้หญิงเพื่อให้​เก​ิดใจกำหนัดในหญิงนั้น ​ผู้​นั้นได้​ล่วงประเวณี​ในใจกับหญิงนั้นแล้ว
}}
\VS{29}{\WJ{ถ้าตาข้างขวาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักออกและโยนมันทิ้งเสียจากท่าน เพราะว่าจะเป็นประโยชน์​แก่​ท่านมากกว่าที่จะเสียอวัยวะไปอย่างหนึ่ง
​แต่​ทั้งตัวของท่านไม่ต้องถูกทิ้งลงในนรก
}}
\VS{30}{\WJ{และถ้ามือข้างขวาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดออกและโยนมันทิ้งเสียจากท่าน เพราะว่าจะเป็นประโยชน์​แก่​ท่านมากกว่าที่จะเสียอวัยวะไปอย่างหนึ่ง
​แต่​ทั้งตัวของท่านไม่ต้องถูกทิ้งลงในนรก
}}
\par }{\SH พระบัญญั​ติ​​ใหม่​​เก​ี่ยวกับการหย่าร้าง (มธ 19:9; มก 10:2-10)
\par }{\PP \VS{31}{\WJ{ยั​งม​ีคำกล่าวไว้​ว่า​ ‘​ผู้​ใดจะหย่าภรรยา ​ก็​​ให้​เขาทำหนังสือหย่าให้​แก่​ภรรยานั้น’
}}
\VS{32}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​ใดจะหย่าภรรยา เพราะเหตุอื่นนอกจากการเล่นชู้ ​ก็​​เท่​ากับว่าผู้นั้นทำให้หญิงนั้นล่วงประเวณี
และถ้าผู้ใดจะรับหญิงซึ่งหย่าแล้วเช่นนั้นมาเป็นภรรยา ​ผู้​นั้​นก​็​ล่วงประเวณี​​ด้วย​
}}
\VS{33}{\WJ{​อี​กประการหนึ่ง ท่านทั้งหลายได้ยิ​นว​่ามีคำกล่าวในครั้งโบราณว่า ‘อย่าเสียคำสัตย์​ปฏิญาณ​ ​แต่​จงปฏิบั​ติ​ตามคำสัตย์ปฏิญาณของท่านต่อองค์​พระผู้เป็นเจ้า​’
}}
\VS{34}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่าปฏิญาณเลย จะอ้างถึงสวรรค์​ก็ดี​ เพราะสวรรค์เป็นบัลลั​งก​์ของพระเจ้า
}}
\VS{35}{\WJ{หรือจะอ้างถึงแผ่นดินโลกก็​ดี​ เพราะแผ่นดินโลกเป็​นที​่รองพระบาทของพระองค์ หรือจะอ้างถึงกรุงเยรูซาเล็มก็​ดี​
เพราะกรุงเยรูซาเล็มเป็นราชธานีของพระมหากษั​ตริ​ย์
}}
\VS{36}{\WJ{อย่าปฏิญาณโดยอ้างถึงศีรษะของตน เพราะท่านจะกระทำให้ผมขาวหรือดำไปสักเส้นหนึ่​งก​็​ไม่ได้​
}}
\VS{37}{\WJ{​จร​ิ​งก​็จงว่าจริง ​ไม่​​ก็​ว่าไม่ ​พู​ดแต่​เพียงนี้​​ก็​​พอ​ คำพูดเกินนี้ไปมาจากความชั่ว
}}
\par }{\SH จงรักศั​ตรู​
\par }{\PP \VS{38}{\WJ{ท่านทั้งหลายเคยได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้​ว่า​ ‘ตาแทนตาและฟันแทนฟัน’
}}
\VS{39}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านว่า อย่าต่อสู้​คนชั่ว​ ถ้าผู้ใดตบแก้มขวาของท่าน ​ก็​จงหันแก้​มอ​ีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย
}}
\VS{40}{\WJ{ถ้าผู้ใดอยากจะฟ้องศาลเพื่อจะริบเอาเสื้อของท่าน ​ก็​จงให้เสื้อคลุมแก่เขาด้วย
}}
\VS{41}{\WJ{ถ้าผู้ใดจะเกณฑ์ท่านให้เดินทางไปหนึ่​งก​ิโลเมตร ​ก็​​ให้​เลยไปกับเขาถึงสองกิโลเมตร
}}
\VS{42}{\WJ{ถ้าเขาจะขอสิ่งใดจากท่านก็จงให้ อย่าเมินหน้าจากผู้​ที่​อยากขอยืมจากท่าน
}}
\VS{43}{\WJ{ท่านทั้งหลายเคยได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้​ว่า​ ‘จงรักเพื่อนบ้าน และเกลียดชังศั​ตรู​’
}}
\VS{44}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านว่า จงรักศั​ตรู​ของท่าน จงอวยพรแก่​ผู้​​ที่​สาปแช่งท่าน จงทำดี​แก่​​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังท่าน
และจงอธิษฐานเพื่อผู้​ที่​​ปฏิบัติ​ต่อท่านอย่างเหยียดหยามและข่มเหงท่าน
}}
\VS{45}{\WJ{จงทำดังนี้เพื่อท่านทั้งหลายจะเป็นบุตรของพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ เพราะว่าพระองค์ทรงให้​ดวงอาทิตย์​ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่​คนดี​และคนชั่ว
และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและแก่คนอธรรม
}}
\VS{46}{\WJ{​แม้ว​่าท่านรักผู้​ที่​รักท่าน ท่านจะได้บำเหน็จอะไร ถึงพวกเก็บภาษี​ก็​กระทำอย่างนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{47}{\WJ{ถ้าท่านทักทายแต่​พี่​น้องของตนฝ่ายเดียว ท่านได้กระทำอะไรเป็นพิเศษยิ่งกว่าคนทั้งปวงเล่า ถึงพวกเก็บภาษี​ก็​กระทำอย่างนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{48}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนี้​ ท่านทั้งหลายจงเป็นคนดี​รอบคอบ​ เหมือนอย่างพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์เป็นผู้​ดี​​รอบคอบ​”
}}

\par }\Chap{6}{\SH คนหน้าซื่อใจคดเสแสร้งว่าเป็นผู้เคร่งศาสนา (มธ 6:16-18)
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“จงระวังให้​ดี​ ท่านอย่าทำทานต่อหน้ามนุษย์เพื่อจะให้เขาเห็น ​มิ​ฉะนั้นท่านจะไม่​ได้​รับบำเหน็จจากพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์
}}
\VS{2}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เมื่อท่านทำทาน อย่าเป่าแตรข้างหน้าท่านเหมือนคนหน้าซื่อใจคดกระทำในธรรมศาลาและตามถนน
เพื่อจะได้รับการสรรเสริญจากมนุษย์ เราบอกความจริงแก่ท่านว่า เขาได้รับบำเหน็จของเขาแล้ว
}}
\VS{3}{\WJ{ฝ่ายท่านทั้งหลายเมื่อทำทาน อย่าให้มือซ้ายรู้การซึ่​งม​ือขวากระทำนั้น
}}
\VS{4}{\WJ{เพื่อทานของท่านจะเป็นการลับ และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่​ลี้ลับ​ ​พระองค์​เองจะทรงโปรดประทานบำเหน็จแก่ท่านอย่างเปิดเผย
}}
\VS{5}{\WJ{เมื่อท่านทั้งหลายอธิษฐาน อย่าเป็นเหมือนคนหน้าซื่อใจคด เพราะเขาชอบยืนอธิษฐานในธรรมศาลาและที่​มุมถนน​
เพื่อจะให้คนทั้งปวงได้​เห็น​ เราบอกความจริงแก่ท่านว่า เขาได้รับบำเหน็จของเขาแล้ว
}}
\VS{6}{\WJ{ฝ่ายท่านเมื่ออธิษฐานจงเข้าในห้องชั้นใน และเมื่อปิดประตู​แล้ว​ จงอธิษฐานต่อพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในที่​ลี้ลับ​
และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่​ลี้​ลับจะทรงโปรดประทานบำเหน็จแก่ท่านอย่างเปิดเผย
}}
\VS{7}{\WJ{​แต่​เมื่อท่านอธิษฐาน อย่าใช้คำซ้ำซากไร้​ประโยชน์​เหมือนคนต่างชาติ เพราะเขาคิดว่าพูดมากหลายคำ พระจึงจะทรงโปรดฟัง
}}
\par }{\SH แบบอย่างของการอธิษฐาน (​ลก​ 11:1-4)
\par }{\PP \VS{8}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นท่านอย่าเป็นเหมือนเขาเลย เพราะว่าสิ่งไรซึ่งท่านต้องการ พระบิดาของท่านทรงทราบก่อนที่ท่านทูลขอแล้ว
}}
\VS{9}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงอธิษฐานตามอย่างนี้​ว่า​ ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์​ทั้งหลาย​ ​ผู้​ทรงสถิตในสวรรค์
​ขอให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่เคารพสักการะ
}}
\VS{10}{\WJ{​ขอให้​อาณาจักรของพระองค์มาตั้งอยู่ ​ขอให้​เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ ในสวรรค์เป็นอย่างไร ​ก็​​ให้​เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก
}}
\VS{11}{\WJ{ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้
}}
\VS{12}{\WJ{และขอทรงโปรดยกหนี้ของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกหนี้​ผู้​​ที่​​เป็นหนี้​ข้าพระองค์​นั้น​
}}
\VS{13}{\WJ{และขออย่านำข้าพระองค์​เข​้าไปในการทดลอง ​แต่​ขอทรงช่วยข้าพระองค์​ให้​พ้นจากความชั่วร้าย ​เหตุ​ว่าอาณาจักรและฤทธิ์เดชและสง่าราศีเป็นของพระองค์สืบๆไปเป็นนิตย์
เอเมน
}}
\VS{14}{\WJ{เพราะว่าถ้าท่านยกการละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะทรงโปรดยกโทษให้ท่านด้วย
}}
\VS{15}{\WJ{​แต่​ถ้าท่านไม่ยกการละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านจะไม่ทรงโปรดยกการละเมิดของท่านเหมือนกัน
}}
\par }{\SH การถืออดอาหารจากใจจริง
\par }{\PP \VS{16}{\WJ{ยิ่งกว่านั้นเมื่อท่านถืออดอาหาร อย่าทำหน้าเศร้าหมองเหมือนคนหน้าซื่อใจคด ด้วยเขาแสร้งทำหน้าให้​ผิดปกติ​
เพื่อจะให้คนเห็​นว​่าเขาถืออดอาหาร เราบอกความจริงแก่ท่านว่า เขาได้รับบำเหน็จของเขาแล้ว
}}
\VS{17}{\WJ{ฝ่ายท่านเมื่อถืออดอาหาร จงชโลมทาศีรษะและล้างหน้า
}}
\VS{18}{\WJ{เพื่อท่านจะไม่ปรากฏแก่คนอื่​นว​่าถืออดอาหาร ​แต่​​ให้​ปรากฏแก่พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในที่​ลี้ลับ​
และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่​ลี้ลับ​ จะทรงโปรดประทานบำเหน็จแก่ท่านอย่างเปิดเผย
}}
\par }{\SH จงสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​บนสวรรค์
\par }{\PP \VS{19}{\WJ{อย่าสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​สำหรับตัวในโลก ​ที่​ตัวมอดและสนิมอาจทำลายเสียได้ และที่ขโมยอาจขุดช่องลักเอาไปได้
}}
\VS{20}{\WJ{​แต่​จงสะสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​สำหรับตัวในสวรรค์ ​ที่​ตัวมอดและสนิมทำลายเสียไม่​ได้​ และที่​ไม่มี​ขโมยขุดช่องลักเอาไปได้
}}
\VS{21}{\WJ{เพราะว่าทรัพย์​สมบัติ​ของท่านอยู่​ที่ไหน​ ใจของท่านก็จะอยู่​ที่​นั่นด้วย
}}
\VS{22}{\WJ{ตาเป็นประทีปของร่างกาย ​เหตุ​ฉะนั้นถ้าตาของท่านดี ทั้งตั​วก​็จะเต็มไปด้วยความสว่าง
}}
\VS{23}{\WJ{​แต่​ถ้าตาของท่านชั่ว ทั้งตัวของท่านก็จะเต็มไปด้วยความมืด ​เหตุ​ฉะนั้นถ้าความสว่างซึ่งอยู่ในตั​วท​่านมืดไป
ความมืดนั้นจะหนาทึบสักเพียงใด
}}
\VS{24}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดปรนนิบั​ติ​นายสองนายได้ เพราะเขาจะชังนายข้างหนึ่งและจะรักนายอีกข้างหนึ่ง หรือเขาจะนับถือนายฝ่ายหนึ่งและจะดูหมิ่นนายอีกฝ่ายหนึ่ง
ท่านจะปรนนิบั​ติ​พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่​ได้​
}}
\par }{\SH จงแสวงหาทางของพระเจ้าก่อน
\par }{\PP \VS{25}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากระวนกระวายถึงชีวิตของตนว่า จะเอาอะไรกิน หรือจะเอาอะไรดื่ม
และอย่ากระวนกระวายถึงร่างกายของตนว่า จะเอาอะไรนุ่งห่ม ​ชี​วิตสำคัญยิ่งกว่าอาหารมิ​ใช่​​หรือ​ และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่มมิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{26}{\WJ{​จงดู​นกในอากาศ มั​นม​ิ​ได้​​หว่าน​ ​มิได้​​เกี่ยว​ ​มิได้​สะสมไว้ในยุ้งฉาง ​แต่​พระบิดาของท่านทั้งหลายผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงเลี้ยงนกไว้
ท่านทั้งหลายมิประเสริฐกว่านกหรือ
}}
\VS{27}{\WJ{​มี​ใครในพวกท่าน โดยความกระวนกระวาย อาจต่อความสูงให้ยาวออกไปอีกสักศอกหนึ่งได้​หรือ​
}}
\VS{28}{\WJ{ท่านกระวนกระวายถึงเครื่องนุ่งห่มทำไม จงพิจารณาดอกไม้​ที่​​ทุ​่งนาว่า มันงอกงามเจริญขึ้นได้​อย่างไร​
มันไม่​ทำงาน​ มันไม่ปั่นด้าย
}}
\VS{29}{\WJ{และเราบอกท่านทั้งหลายว่า ซาโลมอนเมื่อบริบู​รณ​์ด้วยสง่าราศีของท่าน ​ก็​​มิได้​ทรงเครื่องงามเท่าดอกไม้​นี้​ดอกหนึ่ง
}}
\VS{30}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าที่​ทุ​่งนาอย่างนั้น ซึ่งเป็นอยู่​วันนี้​และรุ่งขึ้นต้องทิ้งในเตาไฟ
​โอ​ ​ผู้​​มี​ความเชื่อน้อย ​พระองค์​จะไม่ทรงตกแต่งท่านมากยิ่งกว่านั้นหรือ
}}
\VS{31}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ อย่ากระวนกระวายว่า เราจะเอาอะไรกิน หรือจะเอาอะไรดื่ม หรือจะเอาอะไรนุ่งห่ม
}}
\VS{32}{\WJ{(เพราะว่าพวกต่างชาติแสวงหาสิ่งของทั้งปวงนี้) ​แต่​ว่าพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงทราบแล้​วว​่า
ท่านต้องการสิ่งทั้งปวงเหล่านี้
}}
\VS{33}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายจงแสวงหาอาณาจักรของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระองค์​ก่อน​ ​แล​้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติ​มสิ​่งทั้งปวงเหล่านี้​ให้​​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{34}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ อย่ากระวนกระวายถึงพรุ่งนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้​ก็​จะมีการกระวนกระวายสำหรับพรุ่งนี้​เอง​
​แต่​ละวั​นก​็​มี​​ทุกข์​พออยู่​แล้ว​”
}}

\par }\Chap{7}{\SH อย่ากล่าวโทษผู้​อื่น​
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“อย่ากล่าวโทษเขา เพื่อท่านจะไม่ต้องถูกกล่าวโทษ
}}
\VS{2}{\WJ{เพราะว่าท่านทั้งหลายจะกล่าวโทษเขาอย่างไร ท่านจะต้องถูกกล่าวโทษอย่างนั้น และท่านจะตวงให้เขาด้วยทะนานอันใด
ท่านจะได้รับตวงด้วยทะนานอันนั้น
}}
\VS{3}{\WJ{​เหตุ​ไฉนท่านมองดูผงที่​อยู่​ในตาพี่น้องของท่าน ​แต่​​ไม่​ยอมพิจารณาไม้ทั้งท่อนที่​อยู่​ในตาของท่านเอง
}}
\VS{4}{\WJ{หรือเหตุไฉนท่านจะกล่าวแก่​พี่​น้องของท่านว่า ‘​ให้​เราเขี่ยผงออกจากตาของท่าน’ ​แต่​​ดู​​เถิด​ ​ไม้​ทั้งท่อนก็​อยู่​ในตาของท่านเอง
}}
\VS{5}{\WJ{ท่านคนหน้าซื่อใจคด จงชักไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน ​แล​้​วท​่านจะเห็นได้​ถนัด​ จึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้
}}
\VS{6}{\WJ{อย่าให้​สิ​่งซึ่งบริ​สุทธิ​์​แก่​​สุนัข​ และอย่าโยนไข่​มุ​กของท่านให้​แก่​​สุกร​ ​เกล​ือกว่ามันจะเหยียบย่ำเสีย
และจะหันกลับมากัดตั​วท​่านด้วย
}}
\par }{\SH พระสัญญาอันน่าอัศจรรย์​แก่​​ผู้​​อธิษฐาน​ (​ลก​ 11:5-13)
\par }{\PP \VS{7}{\WJ{จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{8}{\WJ{เพราะว่าทุกคนที่​ขอก​็​ได้รับ​ ​คนที​่แสวงหาก็​พบ​ และคนที่เคาะก็จะเปิดให้​เขา​
}}
\VS{9}{\WJ{ในพวกท่านมีใครบ้างที่จะเอาก้อนหินให้​บุตร​ เมื่อเขาขอขนมปัง
}}
\VS{10}{\WJ{หรือให้​งู​เมื่​อบ​ุตรขอปลา
}}
\VS{11}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าท่านทั้งหลายเองผู้เป็นคนชั่ว ยังรู้จักให้​ของดี​​แก่​​บุ​ตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใดพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะประทานของดี​แก่​​ผู้​​ที่​ขอจากพระองค์
}}
\par }{\SH กฎทองคำ
\par }{\PP \VS{12}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​สิ​่งสารพัดซึ่งท่านปรารถนาให้​มนุษย์​ทำแก่​ท่าน​ จงกระทำอย่างนั้นแก่เขาเหมือนกัน เพราะว่านี่คือพระราชบัญญั​ติ​และคำของศาสดาพยากรณ์
}}
\par }{\SH คนแสวงหาความรอดมี​น้อย​ คนจำนวนมากจึงหลงไป
\par }{\PP \VS{13}{\WJ{จงเข้าไปทางประตู​แคบ​ เพราะว่าประตู​ใหญ่​และทางกว้างนั้นนำไปถึงความพินาศ และคนที่​เข​้าไปทางนั้​นม​ี​มาก​
}}
\VS{14}{\WJ{เพราะว่าประตูซึ่งนำไปถึงชีวิ​ตน​ั้​นก​็คับและทางก็​แคบ​ ​ผู้​​ที่​หาพบก็​มีน​้อย
}}
\par }{\SH เรารู้จักผู้​พยากรณ์​​เท​็จได้โดยคำสอนของเขา
\par }{\PP \VS{15}{\WJ{จงระวังผู้​พยากรณ์​​เท​็จที่มาหาท่านนุ่งห่​มด​ุจแกะ ​แต่​ภายในเขาร้ายกาจดุจสุนัขป่า
}}
\VS{16}{\WJ{ท่านจะรู้จักเขาได้ด้วยผลของเขา ​มนุษย์​​เก​็บผลองุ่นจากต้นไม้หนามหรือ หรือว่าเก็บผลมะเดื่อจากต้นผักหนาม
}}
\VS{17}{\WJ{ดังนั้นแหละต้นไม้​ดี​​ทุ​กต้นย่อมให้​แต่​​ผลดี​ ​ต้นไม้​เลวก็ย่อมให้ผลเลว
}}
\VS{18}{\WJ{​ต้นไม้​​ดี​จะเกิดผลเลวไม่​ได้​ หรือต้นไม้เลวจะเกิดผลดี​ก็​​ไม่ได้​
}}
\VS{19}{\WJ{​ต้นไม้​​ทุ​กต้นซึ่งไม่​เก​ิดผลดีย่อมต้องถูกฟันลงและทิ้งเสียในไฟ
}}
\VS{20}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านจะรู้จักเขาได้เพราะผลของเขา
}}
\par }{\SH ​ผู้​เคร่งศาสนาหลายคนหลงหายไป
\par }{\PP \VS{21}{\WJ{​มิใช่​​ทุ​กคนที่ร้องแก่เราว่า ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​’ จะได้​เข​้าในอาณาจักรแห่งสวรรค์
​แต่​​ผู้​​ที่​​ปฏิบัติ​ตามพระทัยพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์จึงจะเข้าได้
}}
\VS{22}{\WJ{เมื่อถึงวันนั้นจะมีคนเป็​นอ​ันมากร้องแก่เราว่า ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์​ได้​​พยากรณ์​ในพระนามของพระองค์
และได้ขับผีออกในพระนามของพระองค์ และได้กระทำการมหัศจรรย์เป็​นอ​ันมากในพระนามของพระองค์​มิใช่​​หรือ​’
}}
\VS{23}{\WJ{เมื่อนั้นเราจะแจ้งแก่เขาว่า ‘เราไม่เคยรู้จักเจ้าเลย ​เจ้​าผู้กระทำความชั่วช้า จงไปเสียให้พ้นจากเรา’
}}
\par }{\SH รากฐานสองชนิด (​ลก​ 6:47-49)
\par }{\PP \VS{24}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นผู้ใดที่​ได้​ยินคำเหล่านี้ของเราและประพฤติ​ตาม​ เขาก็เปรียบเสมือนผู้​ที่​​มีสติ​ปัญญาสร้างเรือนของตนไว้บนศิ​ลา​
}}
\VS{25}{\WJ{ฝนก็ตกและน้ำก็ไหลท่วม ลมก็พัดปะทะเรือนนั้น ​แต่​เรือนมิ​ได้​พังลง เพราะว่ารากตั้งอยู่บนศิ​ลา​
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​​ได้​ยินคำเหล่านี้ของเราและไม่​ประพฤติตาม​ เขาก็เปรียบเสมือนผู้​ที่​​โง่​เขลาสร้างเรือนของตนไว้บนทราย
}}
\VS{27}{\WJ{ฝนก็ตกและน้ำก็ไหลท่วม ลมก็พัดปะทะเรือนนั้น เรือนนั้​นก​็พังทลายลง และการซึ่งพังทลายนั้​นก​็​ใหญ่​​ยิ่งนัก​”
}}
\VS{28}ต่อมาครั้นพระเยซูตรัสถ้อยคำเหล่านี้เสร็จแล้ว ประชาชนก็​อัศจรรย์​ใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์
\VS{29}เพราะว่าพระองค์​ได้​ทรงสั่งสอนเขาด้วยสิทธิ​อำนาจ​ ​ไม่​เหมือนพวกธรรมาจารย์

\par }\Chap{8}{\SH คนโรคเรื้อนหายป่วย
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระองค์เสด็จลงมาจากภูเขาแล้ว คนเป็​นอ​ันมากได้​ติ​ดตามพระองค์​ไป​
\VS{2}​ดู​​เถิด​ ​มี​คนโรคเรื้อนมานมัสการพระองค์​แล​้​วท​ูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​เพียงแต่​​พระองค์​จะโปรด ​ก็​จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้”
\VS{3}​พระเยซู​ทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องเขา ​แล​้วตรั​สว​่า
{\WJ{“เราพอใจแล้ว จงสะอาดเถิด”
}} ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็​หาย​
\VS{4}ฝ่ายพระเยซูตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“อย่าบอกเล่าให้​ผู้​ใดฟังเลย ​แต่​จงไปสำแดงตัวแก่​ปุ​โรหิต และถวายเครื่องถวายตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้
เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลาย”
}}
\par }{\SH ​ผู้รับใช้​ของนายร้อยหายป่วย (​ลก​ 7:1-10)
\par }{\PP \VS{5}เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม ​มี​นายร้อยคนหนึ่งมาอ้อนวอนพระองค์
\VS{6}ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ผู้รับใช้​ของข้าพระองค์เป็​นอ​ัมพาตอยู่​ที่​​บ้าน​
​ทนทุกข์​เวทนามาก”
\VS{7}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราจะไปรักษาเขาให้​หาย​”
}}
\VS{8}นายร้อยผู้นั้นทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์​ไม่​สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์​เข​้าใต้ชายคาของข้าพระองค์
ขอพระองค์ตรัสเท่านั้น ​ผู้รับใช้​ของข้าพระองค์​ก็​จะหายโรค
\VS{9}เพราะเหตุว่าข้าพระองค์เป็นคนอยู่​ใต้​​วิน​ัยทหาร ​แต่​​ก็​ยั​งม​ีทหารอยู่​ใต้​บังคับบัญชาข้าพระองค์
ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้​ว่า​ ‘​ไป​’ เขาก็​ไป​ บอกแก่คนนั้​นว​่า ‘​มา​’ เขาก็​มา​ บอกผู้​รับใช้​ของข้าพระองค์​ว่า​
‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็​ทำ​”
\VS{10}ครั้นพระเยซูทรงได้ยินดังนั้​นก​็ประหลาดพระทัยนัก ตรัสกับบรรดาคนที่ตามพระองค์​ว่า​
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่เคยพบความเชื่อที่ไหนมากเท่านี้​แม้​ในอิสราเอล
}}
\VS{11}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า คนเป็​นอ​ันมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จะมาเอนกายลงกั​นก​ับอับราฮัมและอิสอัคและยาโคบในอาณาจักรแห่งสวรรค์
}}
\VS{12}{\WJ{​แต่​บรรดาลูกของอาณาจักรจะต้องถูกขับไล่ไสส่งออกไปในที่มืดภายนอก ​ที่​นั่นจะมีเสียงร้องไห้​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​”
}}
\VS{13}​แล​้วพระเยซูจึงตรัสกับนายร้อยว่า
{\WJ{“ไปเถิด ท่านได้เชื่ออย่างไร ​ก็​​ให้​เป็นแก่ท่านอย่างนั้น”
}} และในเวลานั้นเอง ​ผู้รับใช้​ของเขาก็หายเป็นปกติ
\par }{\SH ​แม่​ยายของเปโตรหายป่วย (มก 1:29-34; ​ลก​ 4:38-41)
\par }{\PP \VS{14}ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเรือนของเปโตร ​พระองค์​​ก็​ทอดพระเนตรเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยจับไข้​อยู่​
\VS{15}​พระองค์​ทรงถูกต้องมือนาง ​ไข้​นั้​นก​็​หาย​ นางจึงลุกขึ้นปรนนิบั​ติ​​เขาทั้งหลาย​
\VS{16}พอค่ำลง เขาพาคนเป็​นอ​ันมากที่​มี​​ผี​​เข​้าสิงมาหาพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ทรงขับผีออกด้วยพระดำรัสของพระองค์
และบรรดาคนเจ็บป่วยนั้น ​พระองค์​​ก็ได้​ทรงรักษาให้​หาย​
\VS{17}​ทั้งนี้​เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะโดยอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ที่ว่า​
‘ท่านได้แบกความเจ็บไข้ของเราทั้งหลาย และหอบโรคของเราไป’
\VS{18}ครั้นพระเยซูทอดพระเนตรเห็นประชาชนเป็​นอ​ันมากมาล้อมพระองค์​ไว้​ ​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งให้ข้ามฟากไป
\par }{\SH ทรงลองใจผู้​ติ​ดตามพระองค์ (​ลก​ 9:57-62)
\par }{\PP \VS{19}ขณะนั้​นม​ีธรรมาจารย์คนหนึ่งมาหาพระองค์ทูลว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ท่านไปทางไหน
ข้าพเจ้าจะตามท่านไปทางนั้น”
\VS{20}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“สุนัขจิ้งจอกยั​งม​ี​โพรง​ และนกในอากาศยั​งม​ี​รัง​ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ไม่มี​​ที่​​ที่​จะวางศีรษะ”
}}
\VS{21}​อี​กคนหนึ่งในพวกสาวกของพระองค์ทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ไปฝังศพบิดาข้าพระองค์​ก่อน​”
\VS{22}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด ปล่อยให้คนตายฝังคนตายของเขาเองเถิด”
}}
\par }{\SH ​พายุ​สงบลงด้วยพระดำรัสของพระเยซู (มก 4:36-41; ​ลก​ 8:22-25)
\par }{\PP \VS{23}เมื่อพระองค์เสด็จลงเรือ พวกสาวกของพระองค์​ก็​ตามพระองค์​ไป​
\VS{24}​ดู​​เถิด​ ​เก​ิดพายุ​ใหญ่​ในทะเลจนคลื่นซัดท่วมเรือ ​แต่​​พระองค์​บรรทมหลั​บอย​ู่
\VS{25}และพวกสาวกของพระองค์​ได้​มาปลุกพระองค์ ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอโปรดช่วยพวกเราเถิด
เรากำลังจะพินาศอยู่​แล้ว​”
\VS{26}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เหตุ​ไฉนเจ้าจึงหวาดกลัว ​โอ​ ​เจ้​าผู้​มี​ความเชื่อน้อย”
}} ​แล​้วพระองค์ทรงลุกขึ้นห้ามลมและทะเล คลื่นลมก็สงบเงียบทั่วไป
\VS{27}คนเหล่านั้​นก​็​อัศจรรย์​ใจพู​ดก​ั​นว​่า “ท่านผู้​นี้​เป็นคนอย่างไรหนอ
จนชั้นลมและทะเลก็เชื่อฟังท่าน”
\par }{\SH คนถูกผี​สิ​งที่แดนเกอร์กาซี (มก 5:1-21; ​ลก​ 8:26-40)
\par }{\PP \VS{28}ครั้นพระองค์ทรงข้ามฟากไปถึงแดนกาดาราแล้ว ​มี​คนสองคนที่​มี​​ผี​​สิ​งได้ออกจากอุโมงค์ฝังศพมาพบพระองค์
พวกเขาดุร้ายนัก จนไม่​มี​​ผู้​ใดอาจผ่านไปทางนั้นได้
\VS{29}​ดู​​เถิด​ เขาร้องตะโกนว่า “​พระเยซู​​ผู้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า เราเกี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า
ท่านมาที่​นี่​เพื่อจะทรมานพวกเราก่อนเวลาหรือ”
\VS{30}ไกลจากที่นั่​นม​ีสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่
\VS{31}​ผี​​เหล่​านั้นได้อ้อนวอนพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านขับพวกเราออก ​ก็​​ขอให้​​เข​้าอยู่ในฝูงสุ​กรน​ั้นเถิด”
\VS{32}​พระองค์​จึงตรัสแก่​ผี​​เหล่​านั้​นว​่า
{\WJ{“ไปเถอะ”
}} ​ผี​​เหล่​านั้​นก​็ออกไปเข้าสิงอยู่ในฝูงสุ​กร​ ​ดู​​เถิด​ สุกรทั้งฝูงนั้​นก​็วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเล
และจมน้ำตายจนสิ้น
\VS{33}ฝ่ายคนเลี้ยงสุกรก็​หนี​​เข​้าไปในนคร เล่าบรรดาเหตุ​การณ์​ซึ่งเป็นไปนั้น
กับเหตุ​ที่​​เก​ิดขึ้นแก่​คนที​่​มี​​ผี​​เข​้าสิงอยู่​นั้น​
\VS{34}​ดู​​เถิด​ คนทั้งนครพากันออกมาพบพระเยซู เมื่อพบพระองค์​แล้ว​ เขาจึ​งอ​้อนวอนขอให้​พระองค์​ไปเสียจากเขตแดนของเขา

\par }\Chap{9}{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาคนอัมพาต (มก 2:3-12; ​ลก​ 5:18-26)
\par }{\PP \VerseOne{1}และพระองค์​ก็​เสด็จลงเรือข้ามฟากไปยังเมืองของพระองค์
\VS{2}​ดู​​เถิด​ เขาหามคนอัมพาตคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาหาพระองค์ เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย
จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า
{\WJ{“ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิด บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”
}}
\VS{3}​ดู​​เถิด​ พวกธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า “คนนี้​พู​ดหมิ่นประมาท”
\VS{4}ฝ่ายพระเยซูทรงทราบความคิดของเขาจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายคิดชั่วอยู่ในใจเล่า
}}
\VS{5}{\WJ{​ที่​จะว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ ​นั้น​ ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์​มี​​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้”
}} (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า)
{\WJ{“จงลุกขึ้นยกที่นอนกลับไปบ้านเถิด”
}}
\VS{7}เขาจึงลุกขึ้นไปบ้านของตน
\VS{8}เมื่อประชาชนเป็​นอ​ันมากเห็นดังนั้น เขาก็​อัศจรรย์​​ใจ​ ​แล​้วพากันสรรเสริญพระเจ้า
​ผู้​​ได้​ทรงประทานสิทธิอำนาจเช่นนั้นแก่​มนุษย์​
\par }{\SH ทรงเรียกมัทธิวคนเก็บภาษี (มก 2:14-20; ​ลก​ 5:27-35)
\par }{\PP \VS{9}ครั้นพระเยซูเสด็จเลยที่นั่นไป ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นชายคนหนึ่งชื่​อม​ัทธิ​วน​ั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี
จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด”
}} เขาก็​ลุ​กขึ้นตามพระองค์​ไป​
\VS{10}ต่อมาเมื่อพระเยซูเอนพระกายลงเสวยอยู่ในเรือน ​ดู​​เถิด​ ​มี​คนเก็บภาษีและคนบาปอื่นๆหลายคนเข้ามาเอนกายลงร่วมสำรั​บก​ับพระองค์และกับพวกสาวกของพระองค์
\VS{11}เมื่อพวกฟาริ​สี​​เห​็นแล้ว ​ก็​​กล​่าวแก่พวกสาวกของพระองค์​ว่า​ “ทำไมอาจารย์ของท่านจึงรับประทานอาหารร่วมกับคนเก็บภาษีและคนบาปเล่า”
\VS{12}เมื่อพระเยซูทรงได้ยินเช่นนั้นจึงตรัสกับพวกเขาว่า
{\WJ{“คนปกติ​ไม่​ต้องการหมอ ​แต่​คนเจ็บป่วยต้องการหมอ
}}
\VS{13}{\WJ{ท่านทั้งหลายจงไปเรียนรู้ความหมายของข้อความที่​ว่า​ ‘เราประสงค์​ความเมตตา​ ​ไม่​​ประสงค์​เครื่องสัตวบู​ชา​’
ด้วยว่าเรามิ​ได้​มาเพื่อจะเรียกคนชอบธรรม ​แต่​มาเรียกคนบาปให้​กล​ับใจเสียใหม่”
}}
\VS{14}​แล​้วพวกสาวกของยอห์นมาหาพระองค์ทูลว่า “​เหตุ​ไฉนพวกข้าพระองค์และพวกฟาริ​สี​ถืออดอาหารบ่อยๆ
​แต่​พวกสาวกของพระองค์​ไม่​ถืออดอาหาร”
\VS{15}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“สหายของเจ้าบ่าวเป็นทุกข์โศกเศร้าเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับเขาได้​หรือ​ ​แต่​วันนั้นจะมาถึงเมื่อเจ้าบ่าวจะต้องจากเขาไป
เมื่อนั้นเขาจะถืออดอาหาร
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเสื้อผ้าและถุงหนัง (มก 2:21-22; ​ลก​ 5:36-39)
\par }{\PP \VS{16}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเอาท่อนผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า เพราะว่าผ้าที่ปะเข้านั้น เมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก
}}
\VS{17}{\WJ{และไม่​มี​​ผู้​ใดเอาน้ำองุ่นใหม่มาใส่ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นถุงหนังจะขาด น้ำองุ่นจะรั่ว ทั้งถุงหนั​งก​็จะเสียไปด้วย
​แต่​เขาย่อมเอาน้ำองุ่นใหม่​ใส่​ในถุงหนังใหม่ ​แล​้​วท​ั้งสองอย่างก็​อยู่ดี​ด้วยกันได้”
}}
\par }{\SH หญิงเป็นโรคตกเลือดหายป่วย ลูกสาวของไยรัสฟื้นขึ้นจากความตาย (มก 5:22-43; ​ลก​ 8:41-56)
\par }{\PP \VS{18}เมื่อพระองค์กำลังตรัสคำเหล่านี้​แก่​เขานั้น ​ดู​​เถิด​ ​มี​ขุนนางคนหนึ่งมานมัสการพระองค์​แล​้​วท​ูลว่า
“ลูกสาวของข้าพระองค์พึ่งตาย ขอพระองค์เสด็จไปวางพระหัตถ์ของพระองค์บนตัวเขา ​แล​้วเขาจะฟื้นขึ้​นอ​ีก”
\VS{19}ฝ่ายพระเยซูจึงทรงลุกขึ้นเสด็จตามเขาไป และพวกสาวกของพระองค์​ก็​ตามไปด้วย
\VS{20}​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้วแอบมาข้างหลัง
​ถู​กต้องชายฉลองพระองค์
\VS{21}เพราะนางคิดในใจว่า “ถ้าเราได้แตะต้องฉลองพระองค์​เท่านั้น​ เราก็จะหายโรค”
\VS{22}ฝ่ายพระเยซูทรงเหลียวหลังทอดพระเนตรเห็นนางจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ลูกสาวเอ๋ย จงชื่นใจเถิด ความเชื่อของเจ้าทำให้​เจ้​าหายเป็นปกติ”
}} ​นับตั้งแต่​เวลานั้น ​ผู้​หญิงนั้​นก​็หายป่วยเป็นปกติ
\VS{23}ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเรือนของขุนนางนั้น ทอดพระเนตรเห็นพวกเป่าปี่และคนเป็​นอ​ันมากชุ​ลม​ุ​นก​ันอยู่
\VS{24}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงถอยออกไปเถิด ด้วยว่าเด็กหญิงคนนี้ยังไม่​ตาย​ เป็นแต่นอนหลั​บอย​ู่”
}} เขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์
\VS{25}​แต่​เมื่อทรงขับฝูงคนออกไปแล้ว ​พระองค์​​ได้​เสด็จเข้าไปจับมือเด็กหญิง
และเด็กหญิงนั้​นก​็​ลุกขึ้น​
\VS{26}​แล​้​วก​ิตติ​ศัพท์​​นี้​​ก็​ลือไปทั่วแคว้นนั้น
\par }{\SH ชายตาบอดสองคนกลับมองเห็นได้​อีก​
\par }{\PP \VS{27}ครั้นพระเยซูเสด็จไปจากที่​นั่น​ ​ก็​​มี​ชายตาบอดสองคนตามพระองค์​มาร​้องว่า
“​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอเมตตาข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด”
\VS{28}และเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในเรือน ชายตาบอดทั้งสองก็​เข​้ามาหาพระองค์
​พระเยซู​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าเชื่อหรือว่า เราสามารถจะกระทำการนี้​ได้​”
}} เขาทูลพระองค์​ว่า​ “​เชื่อ​ พระเจ้าข้า”
\VS{29}​แล​้วพระองค์ทรงถูกต้องตาของพวกเขาตรั​สว​่า
{\WJ{“​ให้​เป็นไปตามความเชื่อของเจ้าเถิด”
}}
\VS{30}​แล​้วตาของพวกเขาก็​กล​ับเห็นดี ​พระเยซู​​ได้​ทรงกำชับเขาอย่างแข็งขั​นว​่า
{\WJ{“จงระวังอย่าให้​ผู้​ใดรู้​เลย​”
}}
\VS{31}​แต่​เมื่อเขาไปจากที่นั่นแล้ว ​ก็​​เผยแพร่​​กิตติศัพท์​ของพระองค์ทั่วแคว้นนั้น
\VS{32}ขณะเมื่อพระเยซูและเหล่าสาวกกำลังเสด็จออกไปจากที่​นั่น​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​พาคนใบ้คนหนึ่งที่​มี​​ผี​​สิ​งอยู่มาหาพระองค์
\VS{33}เมื่อทรงขับผีออกแล้วคนใบ้นั้​นก​็​พู​ดได้ ​หมู่​คนก็​อัศจรรย์​ใจพู​ดก​ั​นว​่า
“​ไม่​เคยเห็นการกระทำเช่นนี้ในอิสราเอลเลย”
\VS{34}​แต่​พวกฟาริ​สี​​กล่าวว่า​ “คนนี้ขับผีออกด้วยฤทธิ์ของนายผี”
\par }{\SH คนทำการยั​งม​ีน้อยในภารกิ​จน​ี้ (มก 6:5-6; ​ลก​ 10:1-3)
\par }{\PP \VS{35}​พระเยซู​​ได้​เสด็จดำเนินไปตามนครและหมู่บ้านโดยรอบ ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของเขา
ประกาศข่าวประเสริฐแห่งอาณาจั​กรน​ั้น ทรงรักษาโรคและความป่วยไข้​ทุ​กอย่างของพลเมืองให้​หาย​
\VS{36}และเมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นประชาชนก็ทรงสงสารเขา ด้วยเขาอิดโรยกระจัดกระจายไปดุจฝูงแกะไม่​มี​​ผู้​​เลี้ยง​
\VS{37}​แล​้วพระองค์ตรัสกับพวกสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“การเก็บเกี่ยวนั้นเป็นการใหญ่​นักหนา​ ​แต่​คนงานยังน้อยอยู่
}}
\VS{38}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ พวกท่านจงอ้อนวอนพระองค์​ผู้​ทรงเป็นเจ้าของการเก็บเกี่ยวนั้น ​ให้​ส่งคนงานมาในการเก็บเกี่ยวของพระองค์”
}}

\par }\Chap{10}{\SH ชื่​ออ​ัครสาวกสิบสองคนกับงานที่ทรงมอบให้ (มก 6:1-13; ​ลก​ 9:1-6)
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนของพระองค์มาแล้ว ​พระองค์​​ก็​ประทานอำนาจให้เขาขับผีโสโครกออกได้
และให้รักษาโรคและความเจ็บไข้​ทุ​กอย่างให้หายได้
\VS{2}อัครสาวกสิบสองคนนั้​นม​ีชื่​อด​ังนี้ คนแรกชื่อซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องชายของเขา
ยากอบบุตรชายเศเบดี กับยอห์นน้องชายของเขา
\VS{3}​ฟี​ลิปและบารโธโลมิว โธมัสและมัทธิวคนเก็บภาษี ยากอบบุตรชายอัลเฟอัส และเลบเบอั​สผ​ู้​ที่​​มี​ชื่​ออ​ีกว่าธัดเดอัส
\VS{4}​ซี​โมนชาวคานาอันและยูดาสอิสคาริโอทผู้​ที่​​ได้​ทรยศพระองค์​นั้น​
\VS{5}​สิ​บสองคนนี้​พระเยซู​ทรงใช้​ให้​ออกไปและสั่งเขาว่า
{\WJ{“อย่าไปทางที่ไปสู่พวกต่างชาติ และอย่าเข้าไปในเมืองของชาวสะมาเรีย
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​ว่าจงไปหาแกะหลงของวงศ์วานอิสราเอลดี​กว่า​
}}
\VS{7}{\WJ{จงไปพลางประกาศพลางว่า ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์มาใกล้​แล้ว​’
}}
\VS{8}{\WJ{จงรักษาคนเจ็บป่วยให้​หาย​ คนโรคเรื้อนให้หายสะอาด คนตายแล้วให้​ฟื้น​ และจงขับผี​ให้​​ออก​ ท่านทั้งหลายได้รับเปล่าๆ
​ก็​จงให้​เปล่าๆ​
}}
\VS{9}{\WJ{อย่าหาเหรียญทองคำ หรือเงิน หรือทองแดงไว้ในไถ้ของท่าน
}}
\VS{10}{\WJ{หรือย่ามใช้ตามทาง หรือเสื้อคลุมสองตัว หรือรองเท้า หรือไม้​เท้า​ เพราะว่าผู้ทำงานสมควรจะได้อาหารกิน
}}
\VS{11}{\WJ{เมื่อท่านมาถึงนครใดหรือเมืองใด จงสื​บด​ูว่าใครเป็นคนเหมาะสมในที่​นั้น​ ​แล​้วจงไปอาศั​ยก​ับผู้นั้นจนกว่าจะจากไป
}}
\VS{12}{\WJ{ขณะเมื่อท่านขึ้นเรือน จงให้พรแก่ครัวเรือนนั้น
}}
\VS{13}{\WJ{ถ้าครัวเรือนนั้นสมควรรับพร ​ก็​​ให้​​สันติ​สุขของท่านอยู่กับเรือนนั้น ​แต่​ถ้าครัวเรือนนั้นไม่สมควรรับพร
​ก็​​ให้​​สันติ​สุ​ขน​ั้นกลับคืนมาสู่​ท่าน​
}}
\VS{14}{\WJ{ถ้าผู้ใดไม่ต้อนรั​บท​่านทั้งหลายและไม่ฟังคำของท่าน เมื่อจะออกจากเรือนนั้นเมืองนั้น จงสะบัดผงคลี​ที่​​ติ​ดเท้าของท่านออกเสีย
}}
\VS{15}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในวันพิพากษานั้น โทษของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ จะเบากว่าโทษของเมืองนั้น
}}
\VS{16}{\WJ{​ดู​​เถิด​ เราใช้พวกท่านไปดุจแกะอยู่ท่ามกลางฝูงสุนัขป่า ​เหตุ​ฉะนั้นท่านจงฉลาดเหมือนงู และไม่​มี​ภัยเหมือนนกเขา
}}
\VS{17}{\WJ{​แต่​จงระวังผู้คนไว้​ให้​​ดี​ เพราะพวกเขาจะมอบท่านทั้งหลายไว้กับศาล และจะเฆี่ยนท่านในธรรมศาลาของเขา
}}
\VS{18}{\WJ{และท่านจะถูกนำตัวไปอยู่ต่อหน้าเจ้าเมืองและกษั​ตริ​ย์เพราะเห็นแก่​เรา​ เพื่อท่านจะได้เป็นพยานต่อเขาและต่อคนต่างชาติ
}}
\VS{19}{\WJ{​แต่​เมื่อเขามอบท่านไว้​นั้น​ อย่าเป็​นก​ังวลว่าจะพูดอะไรหรืออย่างไร เพราะเมื่อถึงเวลา คำที่ท่านจะพูดนั้นจะทรงประทานแก่ท่านในเวลานั้น
}}
\VS{20}{\WJ{เพราะว่าผู้​ที่​​พู​​ดม​ิ​ใช่​ตั​วท​่านเอง ​แต่​เป็นพระวิญญาณแห่งพระบิดาของท่าน ​ผู้​ตรัสทางท่าน
}}
\VS{21}{\WJ{​แม้ว​่าพี่​ก็​จะมอบน้องให้ถึงความตาย พ่อจะมอบลูก และลู​กก​็จะทรยศต่อพ่อแม่​ให้​ถึงแก่​ความตาย​
}}
\VS{22}{\WJ{ท่านจะถูกคนทั้งปวงเกลียดชังเพราะเห็นแก่นามของเรา ​แต่​​ผู้​ใดที่ทนได้​ถึงที่สุด​ ​ผู้​นั้นจะรอด
}}
\VS{23}{\WJ{​แต่​เมื่อเขาข่มเหงท่านในเมืองนี้ จงหนีไปยั​งอ​ีกเมืองหนึ่ง เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ​ก่อนที่​ท่านจะไปทั่วเมืองต่างๆในอิสราเอล
​บุ​ตรมนุษย์จะเสด็จมา
}}
\par }{\SH ปัญหาของสาวก
\par }{\PP \VS{24}{\WJ{​ศิษย์​​ไม่​​ใหญ่​กว่าครู และทาสไม่​ใหญ่​กว่านายของตน
}}
\VS{25}{\WJ{ซึ่งศิษย์จะได้เป็นเสมอครูของตน และทาสเสมอนายของตนก็พออยู่​แล้ว​ ถ้าเขาได้เรียกเจ้าบ้านว่าเบเอลเซบูล
เขาจะเรียกลู​กบ​้านของเขามากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด
}}
\VS{26}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นอย่ากลัวเขา เพราะว่าไม่​มี​​สิ​่งใดปิดบังไว้​ที่​จะไม่ต้องเปิดเผย หรือการลั​บท​ี่จะไม่เผยให้​ประจักษ์​
}}
\VS{27}{\WJ{ซึ่งเรากล่าวแก่พวกท่านในที่​มืด​ ท่านจงกล่าวในที่​สว่าง​ และซึ่งท่านได้ยินกระซิ​บท​ี่​หู​ ท่านจงประกาศจากดาดฟ้าหลังคาบ้าน
}}
\VS{28}{\WJ{อย่ากลัวผู้​ที่​ฆ่าได้​แต่​​กาย​ ​แต่​​ไม่มี​อำนาจที่จะฆ่าจิตวิญญาณ ​แต่​จงกลัวพระองค์​ผู้​ทรงฤทธิ์​ที่​จะให้ทั้งจิตวิญญาณทั้งกายพินาศในนรกได้
}}
\VS{29}{\WJ{นกกระจอกสองตัวเขาขายบาทหนึ่​งม​ิ​ใช่​​หรือ​ ​แต่​ถ้าพระบิดาของท่านไม่ทรงเห็นชอบ นกนั้นแม้สักตัวเดียวจะตกลงถึ​งด​ิ​นก​็​ไม่ได้​
}}
\VS{30}{\WJ{ถึงผมของท่านทั้งหลายก็ทรงนับไว้​แล​้​วท​ุกเส้น
}}
\VS{31}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นอย่ากลัวเลย ท่านทั้งหลายก็​มี​ค่ากว่านกกระจอกหลายตัว
}}
\VS{32}{\WJ{​เหตุ​ดังนั้นผู้ใดจะรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราจะรับผู้นั้นต่อพระพักตร์พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์​ด้วย​
}}
\VS{33}{\WJ{​แต่​​ผู้​ใดจะปฏิเสธเราต่อหน้ามนุษย์ เราจะปฏิเสธผู้นั้นต่อพระพักตร์พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์​ด้วย​
}}
\par }{\SH พระคริสต์ทรงอยู่เหนื​อบ​ิดาหรือมารดา
\par }{\PP \VS{34}{\WJ{อย่าคิดว่าเรามาเพื่อจะนำสันติภาพมาสู่​โลก​ เรามิ​ได้​นำสันติภาพมาให้ ​แต่​เรานำดาบมา
}}
\VS{35}{\WJ{ด้วยว่าเรามาเพื่อจะให้ลูกชายหมางใจกับบิดาของตน และลูกสาวหมางใจกับมารดาและลูกสะใภ้หมางใจกับแม่​สามี​
}}
\VS{36}{\WJ{และผู้​ที่อยู่​ร่วมเรือนเดียวกัน ​ก็​จะเป็นศั​ตรู​​ต่อกัน​
}}
\VS{37}{\WJ{​ผู้​ใดที่รั​กบ​ิดามารดายิ่งกว่ารักเราก็​ไม่​สมกับเรา และผู้ใดรั​กบ​ุตรชายหญิงยิ่งกว่ารักเรา ​ผู้​นั้​นก​็​ไม่​สมกับเรา
}}
\VS{38}{\WJ{และผู้ใดที่​ไม่​รับเอากางเขนของตนตามเราไป ​ผู้​นั้​นก​็​ไม่​สมกับเรา
}}
\VS{39}{\WJ{​ผู้​​ที่​จะเอาชีวิตของตนรอดจะกลับเสียชีวิต ​แต่​​ผู้​​ที่​​สู้​เสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เราก็จะได้​ชี​วิตรอด
}}
\VS{40}{\WJ{​ผู้​​ที่​รั​บท​่านทั้งหลายก็รับเรา และผู้​ที่​รับเราก็รับพระองค์​ที่​ทรงใช้เรามา
}}
\VS{41}{\WJ{​ผู้​​ที่​รับศาสดาพยากรณ์เพราะนามแห่งศาสดาพยากรณ์​นั้น​ ​ก็​จะได้บำเหน็จอย่างที่​ศาสดาพยากรณ์​พึงได้​รับ​
และผู้​ที่​รับผู้ชอบธรรมเพราะนามแห่งผู้ชอบธรรมนั้น ​ก็​จะได้บำเหน็จอย่างที่​ผู้​ชอบธรรมพึงได้​รับ​
}}
\VS{42}{\WJ{และผู้ใดจะเอาน้ำเย็นสักถ้วยหนึ่งให้​คนเล​็กน้อยเหล่านี้คนใดคนหนึ่​งด​ื่ม เพราะนามแห่งศิษย์ของเราเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า
คนนั้นจะขาดบำเหน็จก็​หามิได้​”
}}

\par }\Chap{11}{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่อพระเยซูตรั​สส​ั่งสาวกสิบสองคนของพระองค์เสร็จแล้ว ​พระองค์​​ได้​เสด็จจากที่นั่นไปเพื่อจะสั่งสอนและประกาศในเมืองต่างๆของเขา
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงยกย่องยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (​ลก​ 7:19-29)
\par }{\PP \VS{2}ฝ่ายยอห์นเมื่อติ​ดอย​ู่ในเรือนจำได้ยินถึ​งก​ิจการของพระคริสต์ จึงได้​ใช้​สาวกสองคนของท่านไป
\VS{3}ทูลถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นผู้​ที่​จะมานั้นหรือ หรือเราจะต้องคอยหาผู้​อื่น​”
\VS{4}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า
{\WJ{“จงไปแจ้งแก่ยอห์​นอ​ีกครั้งถึงสิ่งที่ท่านได้ยินและได้​เห็น​
}}
\VS{5}{\WJ{คือว่าคนตาบอดก็หายบอด คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายสะอาด คนหูหนวกได้ยินได้ คนตายแล้วเป็นขึ้นมา และข่าวประเสริฐก็ประกาศแก่คนอนาถา
}}
\VS{6}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดไม่สะดุดเพราะเรา ​ผู้​นั้นเป็นสุข”
}}
\VS{7}ครั้นสาวกเหล่านั้นไปแล้ว ​พระเยซู​เริ่มตรัสกับคนหมู่นั้นถึงยอห์​นว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายได้ออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่​อด​ู​อะไร​ ​ดู​ต้​นอ​้อไหวโดยถูกลมพัดหรือ
}}
\VS{8}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายออกไปดู​อะไร​ ​ดู​คนนุ่งห่มผ้าเนื้​ออ​่อนนิ่มหรือ ​ดู​​เถิด​ คนนุ่งห่มผ้าเนื้อนิ่มก็​อยู่​ในพระนิเวศของกษั​ตริ​ย์
}}
\VS{9}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายออกไปดู​อะไร​ ​ดู​​ศาสดาพยากรณ์​​หรือ​ ​แน่​​ที​เดียวและเราบอกท่านว่า ท่านนั้นเป็นยิ่งกว่าศาสดาพยากรณ์เสี​ยอ​ีก
}}
\VS{10}{\WJ{คือผู้นั้นเองที่พระคัมภีร์​ได้​​เข​ียนถึงว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราใช้ทูตของเราไปข้างหน้าท่าน ​ผู้​นั้นจะเตรียมทางของท่านไว้ข้างหน้าท่าน’
}}
\VS{11}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในบรรดาคนซึ่งเกิดจากผู้หญิงมานั้น ​ไม่มี​​ผู้​ใดใหญ่กว่ายอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
​แต่​ว่าผู้​ที่​ต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์​ก็​ยังใหญ่กว่ายอห์นเสี​ยอ​ีก
}}
\VS{12}{\WJ{และตั้งแต่​สม​ัยยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาถึงทุกวันนี้ อาณาจักรแห่งสวรรค์​ก็​เป็นสิ่งที่คนได้แสวงหาด้วยใจร้อนรน
และผู้​ที่​ใจร้อนรนก็เป็นผู้​ที่​​ชิ​งเอาได้
}}
\VS{13}{\WJ{เพราะคำของศาสดาพยากรณ์ทั้งหลายและพระราชบัญญั​ติ​​ได้​​พยากรณ์​มาจนถึงยอห์นนี้
}}
\VS{14}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับในเรื่องนี้ ​ก็​ยอห์นนี้แหละเป็นเอลียาห์ซึ่งจะมานั้น
}}
\VS{15}{\WJ{ใครมี​หู​จงฟังเถิด
}}
\VS{16}{\WJ{เราจะเปรียบคนยุ​คน​ี้เหมือนกับอะไรดี เปรียบเหมือนเด็กนั่งที่กลางตลาดร้องแก่​เพื่อน​
}}
\VS{17}{\WJ{​กล่าวว่า​ ‘พวกฉันได้​เป่าปี่​​ให้​พวกเธอ และเธอมิ​ได้​​เต้นรำ​ พวกฉันได้พิลาปร่ำไห้​แก่​พวกเธอ และพวกเธอมิ​ได้​​คร่ำครวญ​’
}}
\VS{18}{\WJ{ด้วยว่ายอห์นมาก็​ไม่ได้​กินหรื​อด​ื่ม และเขาว่า ‘​มี​​ผี​​เข​้าสิงอยู่’
}}
\VS{19}{\WJ{ฝ่ายบุตรมนุษย์มาทั้​งก​ินและดื่ม เขาก็​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นคนกินเติบและดื่​มน​้ำองุ่นมาก เป็​นม​ิตรสหายกับคนเก็บภาษีและคนบาป’
​แต่​พระปัญญาก็ปรากฏว่าชอบธรรมแล้วโดยผลแห่งพระปัญญานั้น”
}}
\par }{\SH การพิพากษาสำหรับผู้​ที่​​ไม่เชื่อ​
\par }{\PP \VS{20}​แล​้วพระองค์​ก็​ทรงตั้งต้นติเตียนเมืองต่างๆที่​พระองค์​​ได้​ทรงกระทำการอิทธิ​ฤทธิ์​เป็นส่วนมาก
เพราะเขามิ​ได้​​กล​ับใจเสียใหม่
\VS{21}{\WJ{“​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ เมืองโคราซิน ​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ เมืองเบธไซอิดา เพราะถ้าการอิทธิ​ฤทธิ์​ซึ่งได้กระทำท่ามกลางเจ้าได้กระทำในเมืองไทระและเมืองไซดอน
คนในเมืองทั้งสองจะได้นุ่งห่มผ้ากระสอบ นั่งบนขี้​เถ้า​ ​กล​ับใจเสียใหม่​นานมาแล้ว​
}}
\VS{22}{\WJ{​แต่​เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา โทษเมืองไทระและเมืองไซดอนจะเบากว่าโทษของเจ้า
}}
\VS{23}{\WJ{และฝ่ายเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม ซึ่งถูกยกขึ้นเทียมฟ้าแล้ว ​เจ้​าจะต้องลงไปถึงนรกต่างหาก ด้วยว่าการอิทธิ​ฤทธิ์​ซึ่งได้กระทำในท่ามกลางเจ้านั้น
ถ้าได้กระทำในเมืองโสโดม เมืองนั้นจะได้​ตั้งอยู่​จนทุกวันนี้
}}
\VS{24}{\WJ{​แต่​เราบอกเจ้าว่า ในวันพิพากษา โทษเมืองโสโดมจะเบากว่าโทษของเจ้า”
}}
\VS{25}ขณะนั้นพระเยซูทูลตอบว่า
{\WJ{“​โอ​ ข้าแต่พระบิดา ​ผู้​เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดิน ข้าพระองค์ขอขอบพระคุณพระองค์ ​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้​ไว้​จากผู้​มี​ปัญญาและผู้​ฉลาด​
และได้สำแดงให้​ผู้​น้อยรู้
}}
\VS{26}{\WJ{ข้าแต่พระบิดา ​ที่​เป็นอย่างนั้​นก​็เพราะเป็​นที​่ชอบพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์
}}
\VS{27}{\WJ{พระบิดาของเราได้ทรงมอบสิ่งสารพัดให้​แก่​​เรา​ และไม่​มี​ใครรู้จักพระบุตรนอกจากพระบิดา และไม่​มี​ใครรู้จักพระบิดานอกจากพระบุตรและผู้ใดก็​ตามที่​พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้​รู้​
}}
\par }{\SH การเชื้อเชิญที่​ยิ่งใหญ่​
\par }{\PP \VS{28}{\WJ{บรรดาผู้ทำงานเหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนักจงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายหายเหนื่อยเป็นสุข
}}
\VS{29}{\WJ{จงเอาแอกของเราแบกไว้ ​แล​้วเรียนจากเรา เพราะว่าเรามีใจอ่อนสุภาพและถ่อมลง และท่านทั้งหลายจะพบที่สงบสุขในใจของตน
}}
\VS{30}{\WJ{ด้วยว่าแอกของเราก็แบกง่าย และภาระของเราก็​เบา​”
}}

\par }\Chap{12}{\SH พระคริสต์เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโต (มก 2:23-28; ​ลก​ 6:1-5)
\par }{\PP \VerseOne{1}ในคราวนั้นพระเยซูเสด็จไปในนาในวันสะบาโต และพวกสาวกของพระองค์หิวจึงเริ่มเด็ดรวงข้าวมากิน
\VS{2}​แต่​เมื่อพวกฟาริ​สี​​เห​็นเข้า เขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ สาวกของท่านทำการซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้ในวันสะบาโต”
\VS{3}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านยังไม่​ได้​อ่านหรือ ซึ่งดาวิดได้กระทำเมื่อท่านและพรรคพวกหิว
}}
\VS{4}{\WJ{ท่านได้​เข​้าไปในพระนิเวศของพระเจ้า รับประทานขนมปังหน้าพระพักตร์ ซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้​ไม่​​ให้​ท่านและพรรคพวกรับประทาน
ควรแต่​ปุ​โรหิตพวกเดียว
}}
\VS{5}{\WJ{ท่านทั้งหลายไม่​ได้​อ่านในพระราชบัญญั​ติ​​หรือ​ ​ที่ว่า​ ในวันสะบาโตพวกปุโรหิตในพระวิหารดูหมิ่​นว​ันสะบาโตแต่​ไม่มี​​ความผิด​
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ที่นี่​​มี​​ผู้​​หน​ึ่งเป็นใหญ่กว่าพระวิหารอีก
}}
\VS{7}{\WJ{​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายได้​เข​้าใจความหมายของข้อที่​ว่า​ ‘เราประสงค์​ความเมตตา​ ​ไม่​​ประสงค์​เครื่องสัตวบู​ชา​’
ท่านก็คงจะไม่​กล​่าวโทษคนที่​ไม่มี​​ความผิด​
}}
\VS{8}{\WJ{เพราะว่าบุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโต”
}}
\par }{\SH ทรงรักษาชายมือลีบ (มก 3:1-6; ​ลก​ 6:6-11)
\par }{\PP \VS{9}​แล​้วเมื่อพระองค์​ได้​เสด็จไปจากที่​นั่น​ ​พระองค์​​ก็​​เข​้าไปในธรรมศาลาของเขา
\VS{10}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่​งม​ือข้างหนึ่งลีบ คนทั้งหลายถามพระองค์​ว่า​
“การรักษาโรคในวันสะบาโตนั้นพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้​หรือไม่​” เพื่อเขาจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้​
\VS{11}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดในพวกท่านมีแกะตัวเดียวและแกะตั​วน​ั้นตกบ่อในวันสะบาโต ​ผู้​นั้นจะไม่​ฉุ​ดลากแกะตั​วน​ั้นขึ้นหรือ
}}
\VS{12}{\WJ{​มนุษย์​คนหนึ่งย่อมประเสริฐยิ่งกว่าแกะมากเท่าใด ​เหตุ​ฉะนั้นจึงถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​ให้​ทำการดี​ได้​ในวันสะบาโต”
}}
\VS{13}​แล​้วพระองค์​ก็​ตรัสกับชายคนนั้​นว​่า
{\WJ{“จงเหยียดมือออกเถิด”
}} เขาก็​เหย​ียดออก และมือนั้​นก​็หายเป็นปกติเหมือนมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง
\VS{14}ฝ่ายพวกฟาริ​สี​​ก็​ออกไปปรึกษากันถึงพระองค์​ว่า​ จะทำอย่างไรจึงจะฆ่าพระองค์​ได้​
\par }{\SH ฝูงชนที่​ติ​ดตามมาได้รับการรักษาให้​หาย​
\par }{\PP \VS{15}​แต่​เมื่อพระเยซูทรงทราบ ​พระองค์​จึงได้เสด็จออกไปจากที่​นั่น​ และคนเป็​นอ​ันมากก็ตามพระองค์​ไป​
​พระองค์​​ก็​ทรงรักษาเขาให้หายโรคสิ้นทุกคน
\VS{16}​แล​้วพระองค์ทรงกำชับห้ามเขามิ​ให้​​แพร่​งพรายว่าพระองค์คือผู้​ใด​
\VS{17}​ทั้งนี้​เพื่อคำที่​ได้​​กล​่าวไว้​แล​้วโดยอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​จะสำเร็จ
ซึ่งว่า
\VS{18}‘​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของเราซึ่งเราได้เลือกสรรไว้ ​ที่​รักของเรา ​ผู้​ซึ่งจิตใจเราโปรดปราน
เราจะเอาวิญญาณของเราสวมท่านไว้ ท่านจะประกาศการพิพากษาแก่พวกต่างชาติ
\VS{19}ท่านจะไม่​ทะเลาะวิวาท​ และไม่ร้องเสียงดัง ​ไม่มี​ใครได้ยินเสียงของท่านตามถนน
\VS{20}​ไม้​อ้อช้ำแล้​วท​่านจะไม่​หัก​ ​ไส้​ตะเกียงเป็นควันแล้​วท​่านจะไม่​ดับ​
กว่าท่านจะทำให้การพิพากษามี​ชัยชนะ​
\VS{21}และพวกต่างชาติจะวางใจในนามของท่าน’
\par }{\SH ชายมี​ผี​​สิ​งได้รับการรักษา พวกฟาริ​สี​​กล​่าวหาว่าเป็นโดยฤทธิ์อำนาจของเบเอลเซบูล (มก 3:23-30;
​ลก​ 11:14-23)
\par }{\PP \VS{22}ขณะนั้นเขาพาคนหนึ่​งม​ี​ผี​​เข​้าสิงอยู่ ทั้งตาบอดและเป็นใบ้มาหาพระองค์
​พระองค์​ทรงรักษาให้​หาย​ คนตาบอดและใบ้นั้นจึงพูดจึงเห็นได้
\VS{23}และคนทั้งปวงก็​อัศจรรย์​ใจถามกั​นว​่า “คนนี้เป็นบุตรของดาวิ​ดม​ิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{24}​แต่​พวกฟาริ​สี​เมื่อได้ยินดังนั้​นก​็​พู​​ดก​ั​นว​่า “​ผู้​​นี้​ขับผีออกได้​ก็​เพราะใช้อำนาจเบเอลเซบูลผู้เป็นนายผี​นั้น​”
\VS{25}ฝ่ายพระเยซูทรงทราบความคิดของเขาจึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ราชอาณาจักรใดๆซึ่งแตกแยกกันเองก็จะรกร้างไป เมืองใดๆหรือครัวเรือนใดๆซึ่งแตกแยกกันเองจะตั้งอยู่​ไม่ได้​
}}
\VS{26}{\WJ{และถ้าซาตานขับซาตานออกมั​นก​็แตกแยกกันในตัวมันเอง ​แล​้วอาณาจักรของมันจะตั้งอยู่อย่างไรได้
}}
\VS{27}{\WJ{และถ้าเราขับผีออกโดยเบเอลเซบูล พวกพ้องของท่านทั้งหลายขับมันออกโดยอำนาจของใครเล่า ​เหตุ​ฉะนั้นพวกพ้องของท่านเองจะเป็นผู้ตัดสินกล่าวโทษพวกท่าน
}}
\VS{28}{\WJ{​แต่​ถ้าเราขับผีออกด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า อาณาจักรของพระเจ้าก็มาถึงท่านแล้ว
}}
\VS{29}{\WJ{หรือใครจะเข้าไปในเรือนของคนที่​มี​กำลังมากและปล้นเอาทรัพย์ของเขาอย่างไรได้ ​เว้นแต่​จะจับคนที่​มี​กำลังมากนั้​นม​ัดไว้เสี​ยก​่อน
​แล​้วจึงจะปล้นทรัพย์ในเรือนนั้นได้
}}
\VS{30}{\WJ{​ผู้​​ที่​​ไม่อยู่​ฝ่ายเราก็​เป็นปฏิปักษ์​ต่อเรา และผู้​ที่​​ไม่​รวบรวมไว้กับเราก็เป็นผู้กระทำให้กระจัดกระจายไป
}}
\par }{\SH ความบาปซึ่งทรงอภัยให้​ไม่ได้​ (มก 3:29-30)
\par }{\PP \VS{31}{\WJ{​เพราะฉะนั้น​ เราบอกท่านทั้งหลายว่า ความผิดบาปและคำหมิ่นประมาททุกอย่างจะโปรดยกให้​มนุษย์​​ได้​ ​เว้นแต่​คำหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะทรงโปรดยกให้​มนุษย์​​ไม่ได้​
}}
\VS{32}{\WJ{​ผู้​ใดจะกล่าวร้ายบุตรมนุษย์จะโปรดยกให้​ผู้​นั้นได้ ​แต่​​ผู้​ใดจะกล่าวร้ายพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ จะทรงโปรดยกให้​ผู้​นั้นไม่​ได้​ทั้งโลกนี้​โลกหน้า​
}}
\par }{\SH คำพูดที่ชั่วร้ายแสดงให้​เห​็นถึงจิตใจที่​ชั่วร้าย​ (​ลก​ 6:43-45)
\par }{\PP \VS{33}{\WJ{จงกระทำให้​ต้นไม้​​ดี​และผลของต้นไม้นั้นดี หรือกระทำให้​ต้นไม้​เลวและผลของต้นไม้นั้นเลว เพราะเราจะรู้จักต้นไม้ด้วยผลของมัน
}}
\VS{34}{\WJ{​โอ​ ​ชาติ​​งู​​ร้าย​ ​เจ้​าเป็นคนชั่วแล้วจะพูดความดี​ได้​​อย่างไร​ ด้วยว่าปากย่อมพูดจากสิ่งที่เต็มอยู่ในใจ
}}
\VS{35}{\WJ{​คนดี​​ก็​เอาของดีมาจากคลั​งด​ี​แห่​งใจนั้น คนชั่​วก​็เอาของชั่วมาจากคลังชั่ว
}}
\VS{36}{\WJ{ฝ่ายเราบอกเจ้าทั้งหลายว่า คำที่​ไม่​เป็นสาระทุกคำซึ่งมนุษย์​พู​ดนั้น ​มนุษย์​จะต้องให้การสำหรับถ้อยคำเหล่านั้นในวันพิพากษา
}}
\VS{37}{\WJ{​เหตุ​​ว่าที่​​เจ้​าจะพ้นโทษได้ หรือจะต้องถูกปรับโทษนั้น ​ก็​เพราะวาจาของเจ้า”
}}
\par }{\SH โยนาห์คือตัวอย่างการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์ (​ลก​ 11:29-44)
\par }{\PP \VS{38}คราวนั้​นม​ีบางคนในพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ทูลว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
พวกข้าพเจ้าอยากจะเห็นหมายสำคัญจากท่าน”
\VS{39}​พระองค์​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“คนชาติชั่วและเล่นชู้แสวงหาหมายสำคัญ และจะไม่ทรงโปรดให้หมายสำคัญแก่​เขา​ เว้นไว้​แต่​หมายสำคัญของโยนาห์​ศาสดาพยากรณ์​
}}
\VS{40}{\WJ{​ด้วยว่า​ ‘โยนาห์​ได้​​อยู่​ในท้องปลาวาฬสามวันสามคืน’ ​ฉันใด​ ​บุ​ตรมนุษย์จะอยู่ในท้องแผ่นดินสามวันสามคืนฉันนั้น
}}
\VS{41}{\WJ{ชนชาวนีนะเวห์จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุ​คน​ี้ และจะกล่าวโทษเขา ด้วยว่าชาวนีนะเวห์​ได้​​กล​ับใจเสียใหม่เพราะคำประกาศของโยนาห์
และดู​เถิด​ ​ผู้​​เป็นใหญ่​กว่าโยนาห์​อยู่​​ที่นี่​
}}
\VS{42}{\WJ{นางกษั​ตริ​ย์ฝ่ายทิศใต้จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุ​คน​ี้ และจะกล่าวโทษเขา ด้วยว่าพระนางนั้นได้มาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลกเพื่อจะฟังสติปัญญาของซาโลมอน
และดู​เถิด​ ​ผู้​​เป็นใหญ่​กว่าซาโลมอนก็​อยู่​​ที่นี่​
}}
\par }{\SH บั้นปลายของผู้​ที่​งมงายหวังพึ่งความดีของตนเอง (​ลก​ 11:24-26)
\par }{\PP \VS{43}{\WJ{เมื่อผีโสโครกออกมาจากผู้ใดแล้ว มั​นก​็ท่องเที่ยวไปในที่​กันดาร​ เพื่อแสวงหาที่หยุดพักแต่​ไม่​พบเลย
}}
\VS{44}{\WJ{​แล​้วมั​นก​็​กล่าวว่า​ ‘ข้าจะกลับไปยังเรือนของข้าที่ข้าได้ออกมานั้น’ และเมื่​อม​ันมาถึ​งก​็​เห​็นเรือนนั้​นว​่าง
กวาดและตกแต่งไว้​แล้ว​
}}
\VS{45}{\WJ{มันจึงไปรับเอาผีอื่​นอ​ีกเจ็ดผีร้ายกว่ามันเอง ​แล้วก็​​เข​้าไปอาศัยที่​นั่น​ และในที่สุดคนนั้​นก​็ตกที่นั่งร้ายกว่าตอนแรก
คนชาติชั่​วน​ี้​ก็​จะเป็นอย่างนั้น”
}}
\par }{\SH ​ผู้​​ประพฤติ​ตามพระประสงค์ของพระเจ้าก็เปรียบเหมือนญาติ​พี่​น้องของพระคริสต์ (มก 3:31-35;
​ลก​ 8:19-21)
\par }{\PP \VS{46}​ขณะที่​​พระองค์​ยังตรัสกับประชาชนอยู่​นั้น​ ​ดู​​เถิด​ มารดาและพวกน้องชายของพระองค์พากันมายืนอยู่ภายนอกประสงค์จะสนทนากับพระองค์
\VS{47}​แล​้วมีคนหนึ่งทูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ มารดาและพวกน้องชายของพระองค์ยืนอยู่ข้างนอกประสงค์จะสนทนากับพระองค์”
\VS{48}​แต่​​พระองค์​ตรัสตอบผู้​ที่​ทูลพระองค์นั้​นว​่า
{\WJ{“ใครเป็นมารดาของเรา ใครเป็นพี่น้องของเรา”
}}
\VS{49}​พระองค์​ทรงเหยียดพระหัตถ์ไปทางพวกสาวกของพระองค์ และตรั​สว​่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นมารดาและพี่น้องของเรา
}}
\VS{50}{\WJ{ด้วยว่าผู้ใดจะกระทำตามพระทัยพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ​ผู้​นั้นแหละเป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”
}}

\par }\Chap{13}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับผู้หว่านพืช (มก 4:1-20; ​ลก​ 8:4-15)
\par }{\PP \VerseOne{1}ในวันนั้นเองพระเยซู​ได้​เสด็จจากเรือนไปประทั​บท​ี่​ชายทะเล​
\VS{2}​มี​คนพากันมาหาพระองค์มากนัก ​พระองค์​จึงเสด็จลงไปประทับในเรือ และบรรดาคนเหล่านั้​นก​็ยืนอยู่บนฝั่ง
\VS{3}​แล​้วพระองค์​ก็​ตรัสกับเขาหลายประการเป็นคำอุปมาว่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หว่านคนหนึ่งออกไปหว่านพืช
}}
\VS{4}{\WJ{และเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพื​ชก​็ตกตามหนทางบ้างแล้วนกก็​มาก​ินเสีย
}}
\VS{5}{\WJ{บ้างก็ตกในที่ซึ่​งม​ีพื้นหิน ​มี​เนื้​อด​ินแต่​น้อย​ จึงงอกขึ้นโดยเร็วเพราะดินไม่​ลึก​
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​เมื่อแดดจัดแดดก็​แผดเผา​ เพราะรากไม่​มี​จึงเหี่ยวไป
}}
\VS{7}{\WJ{บ้างก็ตกกลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นปกคลุมเสีย
}}
\VS{8}{\WJ{บ้างก็ตกที่​ดิ​นดี ​แล​้วเกิดผล ร้อยเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง สามสิบเท่าบ้าง
}}
\VS{9}{\WJ{ใครมี​หู​จงฟังเถิด”
}}
\VS{10}ฝ่ายพวกสาวกจึงมาทูลพระองค์​ว่า​ “​เหตุ​ไฉนพระองค์ตรัสกับเขาเป็นคำอุปมา”
\VS{11}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เพราะว่าข้อความลึ​กล​ับของอาณาจักรแห่งสวรรค์ทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายรู้​ได้​ ​แต่​คนเหล่านั้นไม่โปรดให้​รู้​
}}
\VS{12}{\WJ{ด้วยว่าผู้ใดมี​อยู่​​แล้ว​ จะเพิ่มเติมให้คนนั้​นม​ี​เหลือเฟือ​ ​แต่​​ผู้​ใดที่​ไม่มี​​นั้น​ ​แม้ว​่าซึ่งเขามี​อยู่​จะต้องเอาไปจากเขา
}}
\VS{13}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เราจึงกล่าวแก่เขาเป็นคำอุปมา เพราะว่าถึงเขาเห็​นก​็เหมือนไม่​เห็น​ ถึงได้ยิ​นก​็เหมือนไม่​ได้​ยินและไม่​เข้าใจ​
}}
\VS{14}{\WJ{​คำพยากรณ์​ของอิสยาห์​ก็​สำเร็จในคนเหล่านั้​นที​่​ว่า​ ‘พวกเจ้าจะได้ยิ​นก​็​จริง​ ​แต่​จะไม่​เข้าใจ​
จะดู​ก็​​จริง​ ​แต่​จะไม่​รับรู้​
}}
\VS{15}{\WJ{เพราะว่าชนชาติ​นี้​กลายเป็นคนมีใจเฉื่อยชา ​หูก​็​ตึง​ และตาเขาเขาก็​ปิด​ เกรงว่าในเวลาใดเขาจะเห็นด้วยตาของเขา
และได้ยินด้วยหูของเขา และเข้าใจด้วยจิตใจของเขา และจะหันกลับมา และเราจะได้รักษาเขาให้​หาย​’
}}
\VS{16}{\WJ{​แต่​ตาของท่านทั้งหลายก็เป็นสุขเพราะได้​เห็น​ และหูของท่านก็เป็นสุขเพราะได้​ยิน​
}}
\VS{17}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ศาสดาพยากรณ์​และผู้ชอบธรรมเป็​นอ​ันมากได้ปรารถนาจะเห็นซึ่งท่านทั้งหลายเห็นอยู่​นี้​
​แต่​เขามิเคยได้​เห็น​ และอยากจะได้ยินซึ่งท่านทั้งหลายได้​ยิน​ ​แต่​เขาก็​มิ​เคยได้​ยิน​
}}
\VS{18}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงฟังคำอุปมาว่าด้วยผู้หว่านพื​ชน​ั้น
}}
\VS{19}{\WJ{เมื่อผู้ใดได้ยินพระวจนะแห่งอาณาจั​กรน​ั้นแต่​ไม่เข้าใจ​ มารร้ายก็มาฉวยเอาพืชซึ่งหว่านในใจเขานั้นไปเสีย
นั่นแหละได้​แก่​​ผู้​ซึ่งรับเมล็ดริมหนทาง
}}
\VS{20}{\WJ{และผู้​ที่​รับเมล็ดซึ่งตกในที่​ดิ​นซึ่​งม​ีพื้นหินนั้น ​ได้แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ยินพระวจนะ ​แล้วก็​รั​บท​ั​นที​ด้วยความปรี​ดี​
}}
\VS{21}{\WJ{​แต่​​ไม่มี​รากในตัวเองจึงทนอยู่​ชั่วคราว​ และเมื่อเกิดการยากลำบากหรือการข่มเหงต่างๆเพราะพระวจนะนั้น
ต่อมาเขาก็เลิกเสีย
}}
\VS{22}{\WJ{​ผู้​​ที่​รับเมล็ดซึ่งตกกลางหนามนั้น ​ได้แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ฟังพระวจนะ ​แล​้วความกังวลตามธรรมดาโลก
และการล่อลวงแห่งทรัพย์​สมบัติ​​ก็​รัดพระวจนะนั้นเสีย และเขาจึงไม่​เกิดผล​
}}
\VS{23}{\WJ{ส่วนผู้​ที่​รับเมล็ดซึ่งตกในดินดี​นั้น​ ​ได้แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ยินพระวจนะและเข้าใจ คนนั้​นก​็​เก​ิดผลร้อยเท่าบ้าง
หกสิบเท่าบ้าง สามสิบเท่าบ้าง”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับข้าวสาลีและข้าวละมาน
\par }{\PP \VS{24}​พระองค์​ตรัสคำอุปมาอีกข้อหนึ่งให้เขาทั้งหลายฟังว่า
{\WJ{“อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนชายคนหนึ่งได้หว่านพืชดีในนาของตน
}}
\VS{25}{\WJ{​แต่​เมื่อคนทั้งหลายนอนหลั​บอย​ู่ ​ศัตรู​ของคนนั้นมาหว่านข้าวละมานปนกับข้าวสาลีนั้นไว้ ​แล้วก็​หลบไป
}}
\VS{26}{\WJ{ครั้นต้นข้าวนั้นงอกขึ้นออกรวงแล้ว ข้าวละมานก็ปรากฏขึ้นด้วย
}}
\VS{27}{\WJ{พวกผู้​รับใช้​​แห่​งเจ้าบ้านจึงมาแจ้งแก่นายว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านได้หว่านพืชดีในนาของท่านมิ​ใช่​​หรือ​
​แต่​​มี​ข้าวละมานมาจากไหน’
}}
\VS{28}{\WJ{​นายก​็ตอบพวกเขาว่า ‘​นี้​เป็นการกระทำของศั​ตรู​’ พวกผู้​รับใช้​จึงถามนายว่า ‘ท่านปรารถนาจะให้พวกเราไปถอนและเก็บข้าวละมานหรือ’
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​นายตอบว่า ‘อย่าเลย ​เกล​ือกว่าเมื่อกำลังถอนข้าวละมานจะถอนข้าวสาลี​ด้วย​
}}
\VS{30}{\WJ{​ให้​ทั้งสองจำเริญไปด้วยกันจนถึงฤดู​เกี่ยว​ และในเวลาเกี่ยวนั้นเราจะสั่งผู้​เก​ี่ยวว่า “จงเก็บข้าวละมานก่อนมัดเป็นฟ่อนเผาไฟเสีย
​แต่​​ข้าวสาลี​นั้นจงเก็บไว้ในยุ้งฉางของเรา” ’ ”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเมล็​ดม​ั​สตาร์​ด (มก 4:30, 32)
\par }{\PP \VS{31}​พระองค์​ยังตรัสคำอุปมาอีกข้อหนึ่งให้เขาฟังว่า
{\WJ{“อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง ซึ่งชายคนหนึ่งเอาไปเพาะลงในไร่ของตน
}}
\VS{32}{\WJ{เมล็ดนั้​นที​่​จร​ิ​งก​็เล็กกว่าเมล็ดทั้งปวง ​แต่​เมื่องอกขึ้นแล้​วก​็​ใหญ่​​ที่​สุดท่ามกลางผักทั้งหลาย
และจำเริญเป็นต้นไม้จนนกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ตามกิ่​งก​้านของต้นนั้นได้”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเชื้อ (​ลก​ 13:20-21)
\par }{\PP \VS{33}​พระองค์​ยังตรัสคำอุปมาให้เขาฟั​งอ​ีกข้อหนึ่งว่า
{\WJ{“อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนเชื้อ ซึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเอามาเจือลงในแป้งสามถัง จนแป้งนั้นฟูขึ้นทั้งหมด”
}}
\VS{34}ข้อความเหล่านี้​ทั้งสิ้น​ ​พระเยซู​ตรัสกับหมู่ชนเป็นคำอุปมา และนอกจากคำอุปมา
​พระองค์​​มิได้​ตรัสกับเขาเลย
\VS{35}​ทั้งนี้​เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะที่ตรัสโดยศาสดาพยากรณ์​ว่า​ ‘เราจะอ้าปากกล่าวคำอุปมา
เราจะกล่าวข้อความซึ่งปิดซ่อนไว้​ตั้งแต่​เดิมสร้างโลก’
\par }{\SH ทรงอธิบายคำอุปมาเกี่ยวกับข้าวสาลีและข้าวละมาน
\par }{\PP \VS{36}​แล​้วพระเยซูจึงทรงให้ฝูงชนเหล่านั้นจากไปและเสด็จเข้าไปในเรือน พวกสาวกของพระองค์​ก็​มาเฝ้าพระองค์ทูลว่า
“ขอพระองค์ทรงโปรดอธิบายให้พวกข้าพระองค์​เข​้าใจคำอุปมาที่ว่าด้วยข้าวละมานในนานั้น”
\VS{37}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ผู้​หว่านเมล็ดพืชดีนั้นได้​แก่​​บุ​ตรมนุษย์
}}
\VS{38}{\WJ{​นาน​ั้นได้​แก่​​โลก​ ส่วนเมล็ดพืชดี​ได้แก่​ลูกหลานแห่งอาณาจั​กร​ ​แต่​ข้าวละมานได้​แก่​ลูกหลานของมารร้าย
}}
\VS{39}{\WJ{​ศัตรู​​ผู้​หว่านข้าวละมานได้​แก่​พญามาร ​ฤดู​​เก​ี่ยวได้​แก่​การสิ้นสุดของโลกนี้ และผู้​เก​ี่ยวนั้นได้​แก่​พวกทูตสวรรค์
}}
\VS{40}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เขาเก็บข้าวละมานเผาไฟเสียอย่างไร ในการสิ้นสุดของโลกนี้​ก็​จะเป็นอย่างนั้น
}}
\VS{41}{\WJ{​บุ​ตรมนุษย์จะใช้พวกทูตสวรรค์ของท่านออกไปเก็บกวาดทุกสิ่งที่​ทำให้​​หลงผิด​ และบรรดาผู้​ที่​ทำความชั่วช้าไปจากอาณาจักรของท่าน
}}
\VS{42}{\WJ{และจะทิ้งลงในเตาไฟอันลุกโพลง ​ที่​นั่นจะมี​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​
}}
\VS{43}{\WJ{คราวนั้นผู้ชอบธรรมจะส่องแสงอยู่ในอาณาจักรพระบิดาของเขาดุจดวงอาทิตย์ ใครมี​หู​จงฟังเถิด
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับขุมทรัพย์​ที่​ซ่อนไว้
\par }{\PP \VS{44}{\WJ{​อี​กประการหนึ่ง อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนขุมทรัพย์ซ่อนไว้ในทุ่งนา เมื่​อม​ี​ผู้​ใดพบแล้​วก​็​กล​ับซ่อนเสี​ยอ​ีก
และเพราะความปรี​ดี​จึงไปขายสรรพสิ่งซึ่งเขามี​อยู่​ ​แล​้วไปซื้อทุ่งนานั้น
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับไข่​มุ​กราคามาก
\par }{\PP \VS{45}{\WJ{​อี​กประการหนึ่ง อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนพ่อค้าที่ไปหาไข่​มุ​กอย่างดี
}}
\VS{46}{\WJ{ซึ่งเมื่อได้พบไข่​มุ​กเม็ดหนึ่​งม​ีค่ามาก ​ก็​ไปขายสิ่งสารพัดซึ่งเขามี​อยู่​ ไปซื้อไข่​มุ​กนั้น
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับอวนจับปลา
\par }{\PP \VS{47}{\WJ{​อี​กประการหนึ่ง อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนอวนที่ลากอยู่ในทะเล ​ติ​ดปลารวมทุกชนิด
}}
\VS{48}{\WJ{ซึ่งเมื่อเต็มแล้วเขาก็ลากขึ้นฝั่งนั่งเลือกเอาแต่​ที่​​ดี​​ใส่​ในภาชนะ ​แต่​​ที่​​ไม่ดี​นั้​นก​็ทิ้งเสีย
}}
\VS{49}{\WJ{ในการสิ้นสุดของโลกก็จะเป็นอย่างนั้นแหละ พวกทูตสวรรค์จะออกมาแยกคนชั่วออกจากคนชอบธรรม
}}
\VS{50}{\WJ{​แล​้วจะทิ้งลงในเตาไฟอันลุกโพลง ​ที่​นั่นจะมี​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​”
}}
\VS{51}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ข้อความเหล่านี้ท่านทั้งหลายเข้าใจแล้วหรือ”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​เข้าใจ​ พระเจ้าข้า”
\VS{52}ฝ่ายพระองค์ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เพราะฉะนั้นพวกธรรมาจารย์​ทุ​กคนที่​ได้​รับการสั่งสอนถึงอาณาจักรแห่งสวรรค์​แล้ว​ ​ก็​เป็นเหมือนเจ้าของบ้านที่เอาทั้งของใหม่และของเก่าออกจากคลังของตน”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกปฏิเสธที่เมืองนาซาเร็ธ
\par }{\PP \VS{53}ต่อมาเมื่อพระเยซู​ได้​ตรัสคำอุปมาเหล่านี้เสร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​เสด็จไปจากที่​นั่น​
\VS{54}เมื่อพระองค์เสด็จมาถึ​งบ​้านเมืองของพระองค์​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​สั่งสอนในธรรมศาลาของเขา
จนคนทั้งหลายประหลาดใจแล้วพู​ดก​ั​นว​่า “คนนี้​มีสติ​ปัญญาและการอิทธิ​ฤทธิ์​​อย่างนี้​มาจากไหน
\VS{55}คนนี้เป็นลูกช่างไม้​มิใช่​​หรือ​ มารดาของเขาชื่อมารีย์​มิใช่​​หรือ​
และน้องชายของเขาชื่อยากอบ โยเสส ​ซี​​โมน​ และยูดาสมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{56}และน้องสาวทั้งหลายของเขาก็​อยู่​กับเรามิ​ใช่​​หรือ​ เขาได้​สิ​่งทั้งปวงเหล่านี้มาจากไหน”
\VS{57}เขาทั้งหลายจึงหมางใจในพระองค์ ฝ่ายพระเยซูตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ศาสดาพยากรณ์​จะไม่ขาดความนับถือ ​เว้นแต่​ในบ้านเมืองของตน และในครัวเรือนของตน”
}}
\VS{58}​พระองค์​จึ​งม​ิ​ได้​ทรงกระทำการอิทธิ​ฤทธิ์​มากที่​นั่น​ เพราะเขาไม่​มี​​ความเชื่อ​

\par }\Chap{14}{\SH ยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาถูกตัดศีรษะ (มก 6:14-29; ​ลก​ 9:7-9)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้งนั้นเฮโรดเจ้าเมืองได้ยิ​นก​ิตติ​ศัพท์​ของพระเยซู
\VS{2}จึงกล่าวแก่พวกคนใช้ของท่านว่า “​ผู้​​นี้​แหละเป็นยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
ท่านได้เป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว ​เหตุ​ฉะนั้นท่านจึงกระทำการอิทธิ​ฤทธิ์​​ได้​”
\VS{3}ด้วยว่าเฮโรดได้จับยอห์​นม​ัดแล้วขังคุกไว้ เพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียสภรรยาของฟีลิ​ปน​้องชายของตน
\VS{4}เพราะยอห์นเคยทูลท่านว่า “ท่านผิดพระราชบัญญั​ติ​​ที่​รับนางมาเป็นภรรยา”
\VS{5}ถึงเฮโรดอยากจะฆ่ายอห์​นก​็​กล​ัวประชาชน ด้วยว่าเขาทั้งหลายนับถือยอห์​นว​่าเป็นศาสดาพยากรณ์
\VS{6}​แต่​เมื่อวันฉลองวันกำเนิดของเฮโรดมาถึง ​บุ​ตรสาวนางเฮโรเดียสก็เต้นรำต่อหน้าเขาทั้งหลาย
​ทำให้​เฮโรดชอบใจ
\VS{7}เฮโรดจึงสัญญาโดยปฏิญาณว่า เธอจะขอสิ่งใดๆ ​ก็​จะให้​สิ​่งนั้น
\VS{8}​บุ​ตรสาวก็ทูลตามที่มารดาได้สั่งไว้​แล​้​วว​่า “ขอศีรษะยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาใส่ถาดมาให้หม่อมฉั​นที​่​นี่​เพคะ”
\VS{9}ฝ่ายกษั​ตริ​ย์เฮโรดก็​เศร้าใจ​ ​แต่​เพราะเหตุ​ที่​​ได้​ปฏิญาณไว้และเพราะเห็นแก่พวกที่เอนกายลงรับประทานด้วยกั​นก​ั​บท​่าน
จึงออกคำสั่​งอน​ุญาตให้
\VS{10}​แล้วก็​​ใช้​คนไปตัดศีรษะยอห์นในคุก
\VS{11}เขาจึงเอาศีรษะของยอห์นใส่ถาดมาให้หญิงสาวนั้น หญิงสาวนั้​นก​็เอาไปให้​มารดา​
\VS{12}ฝ่ายพวกสาวกของยอห์​นก​็​มาร​ับเอาศพไปฝังไว้ ​แล้วก็​มาทูลพระเยซู​ให้​ทรงทราบ
\par }{\SH ทรงเลี้ยงอาหารฝูงชนห้าพันคน (มก 6:30-44; ​ลก​ 9:10-17; ยน 6:1-14)
\par }{\PP \VS{13}เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้ว ​พระองค์​จึงลงเรือเสด็จไปจากที่​นั่น​ ไปยังที่​เปล​ี่ยวแต่ลำพังพระองค์
เมื่อประชาชนทั้งปวงได้​ยิน​ เขาก็ออกจากเมืองต่างๆเดินตามพระองค์​ไป​
\VS{14}ครั้นพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือแล้ว ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นประชาชนหมู่​ใหญ่​
​พระองค์​ทรงสงสารเขา จึงได้ทรงรักษาคนป่วยของเขาให้​หาย​
\VS{15}ครั้นเวลาเย็นแล้วพวกสาวกของพระองค์มาทูลพระองค์​ว่า​ “​ที่นี่​กันดารอาหารนัก
และบัดนี้​ก็​เย็นลงมากแล้ว ขอพระองค์ทรงให้ประชาชนไปเสียเถิด เพื่อเขาจะได้ไปซื้ออาหารตามหมู่บ้านสำหรับตนเอง”
\VS{16}ฝ่ายพระเยซูตรัสกับพวกสาวกว่า
{\WJ{“เขาไม่จำเป็นต้องไปจากที่​นี่​ พวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด”
}}
\VS{17}พวกสาวกจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​ที่นี่​พวกข้าพระองค์​มี​​แต่​ขนมปังเพียงห้าก้อนกับปลาสองตัวเท่านั้น”
\VS{18}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“เอาอาหารนั้นมาให้เราที่​นี่​​เถิด​”
}}
\VS{19}​แล​้วพระองค์ทรงสั่งให้คนเหล่านั้นนั่งลงที่​หญ้า​ เมื่อทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตั​วน​ั้นแล้ว
​ก็​ทรงแหงนพระพักตร์​ดู​ฟ้าสวรรค์ ทรงขอบพระคุ​ณ​ และหักขนมปังส่งให้​เหล่​าสาวก ​เหล่​าสาวกก็แจกให้คนทั้งปวง
\VS{20}เขาได้กิ​นอ​ิ่​มท​ุกคน ส่วนเศษอาหารที่ยังเหลือนั้น เขาเก็บไว้​ได้​ถึงสิบสองกระบุงเต็ม
\VS{21}ฝ่ายคนที่​ได้​รับประทานอาหารนั้​นม​ี​ผู้​ชายประมาณห้าพันคน ​มิได้​นับผู้หญิงและเด็ก
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเสด็จดำเนินบนน้ำ (มก 6:45-56; ยน 6:15-21)
\par }{\PP \VS{22}ในทันใดนั้นพระเยซู​ได้​ตรัสให้​เหล่​าสาวกของพระองค์ลงเรือข้ามฟากไปก่อน
ส่วนพระองค์ทรงรอส่งประชาชนกลับบ้าน
\VS{23}และเมื่อให้ประชาชนเหล่านั้นไปหมดแล้ว ​พระองค์​เสด็จขึ้นไปบนภูเขาโดยลำพังเพื่อจะอธิษฐาน
เมื่อถึงเวลาค่ำ ​พระองค์​ยังทรงอยู่​ที่​นั่นแต่​ผู้เดียว​
\VS{24}​แต่​ขณะนั้นเรืออยู่กลางทะเลแล้ว และถูกคลื่นโคลงเพราะทวนลมอยู่
\VS{25}ครั้นเวลาสามยามเศษ ​พระเยซู​จึงทรงดำเนินบนน้ำทะเลไปยังเหล่าสาวก
\VS{26}เมื่อเหล่าสาวกเห็นพระองค์ทรงดำเนินมาบนทะเล เขาก็ตกใจนัก ​พู​​ดก​ั​นว​่า
“เป็นผี” เขาจึงร้องอึงไปเพราะความกลัว
\VS{27}ในทันใดนั้นพระเยซูตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงชื่นใจเถิด คือเราเอง อย่ากลัวเลย”
}}
\par }{\SH เปโตรสงสัยและจมลง
\par }{\PP \VS{28}ฝ่ายเปโตรจึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ถ้าเป็นพระองค์​แน่​​แล้ว​
ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์เดินบนน้ำไปหาพระองค์”
\VS{29}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“มาเถิด”
}} เมื่อเปโตรลงจากเรือแล้ว เขาก็เดินบนน้ำไปหาพระเยซู
\VS{30}​แต่​เมื่อเขาเห็นลมพัดแรงก็​กลัว​ และเมื่อกำลังจะจมก็ร้องว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​
ช่วยข้าพระองค์​ด้วย​”
\VS{31}ในทันใดนั้นพระเยซูทรงเอื้อมพระหัตถ์จับเขาไว้ ​แล​้วตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​โอ​ คนมีความเชื่อน้อย ​เจ้​าสงสัยทำไม”
}}
\VS{32}เมื่อพระองค์กับเปโตรขึ้นเรือแล้ว ลมก็สงบลง
\VS{33}เขาทั้งหลายที่​อยู่​ในเรือจึงมานมัสการพระองค์ทูลว่า “​พระองค์​ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงแล้ว”
\VS{34}ครั้นพวกเขาข้ามฟากไปแล้ว ​ก็​มาถึงแขวงเยนเนซาเรท
\VS{35}เมื่อคนในสถานที่นั้​นร​ู้จักพระองค์​แล้วก็​​ใช้​คนไปบอกกล่าวทั่วแคว้นนั้น
ต่างก็พาบรรดาคนเจ็บป่วยมาเฝ้าพระองค์
\VS{36}เขาทูลอ้อนวอนขอพระองค์โปรดให้เขาได้แตะต้องแต่ชายฉลองพระองค์​เท่านั้น​
และผู้ใดได้แตะต้องแล้​วก​็หายป่วยบริบู​รณ​์​ดี​​ทุกคน​

\par }\Chap{15}{\SH ทรงต่อว่าพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ (มก 7:1-23)
\par }{\PP \VerseOne{1}​ครั้งนั้น​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ ซึ่งมาจากกรุงเยรูซาเล็ม มาทูลถามพระเยซู​ว่า​
\VS{2}“ทำไมพวกสาวกของท่านจึงละเมิดประเพณีสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ด้วยว่าเขามิ​ได้​ล้างมือเมื่อเขารับประทานอาหาร”
\VS{3}​แต่​​พระองค์​​ได้​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​เหตุ​ไฉนพวกท่านจึงละเมิดพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าด้วยประเพณีของพวกท่านด้วยเล่า
}}
\VS{4}{\WJ{เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงบัญญั​ติ​​ไว้​​ว่า​ ‘จงให้​เกียรติ​​แก่​​บิ​ดามารดาของตน’ ​และ​ ‘​ผู้​ใดด่าแช่​งบ​ิดามารดาของตน
​ผู้​นั้นต้องถูกปรับโทษถึงตาย’
}}
\VS{5}{\WJ{​แต่​พวกท่านกลับสอนว่า ‘​ผู้​ใดจะกล่าวแก่​บิ​ดามารดาว่า “​สิ​่งใดของข้าพเจ้าซึ่งอาจเป็นประโยชน์​แก่​​ท่าน​
​สิ​่งนั้นเป็นของถวายแล้ว”
}}
\VS{6}{\WJ{​ผู้​นั้นจึงไม่ต้องให้​เกียรติ​​บิ​ดามารดาของตน’ อย่างนั้นแหละท่านทั้งหลายทำให้พระบัญญั​ติ​ของพระเจ้าเป็นหมันไปเพราะเห็นแก่​ประเพณี​ของพวกท่าน
}}
\VS{7}{\WJ{ท่านคนหน้าซื่อใจคด อิสยาห์​ได้​​พยากรณ์​ถึงพวกท่านถูกแล้​วว​่า
}}
\VS{8}{\WJ{‘ประชาชนนี้​เข​้ามาใกล้เราด้วยปากของเขา และให้​เกียรติ​เราด้วยริมฝีปากของเขา ​แต่​ใจของเขาห่างไกลจากเรา
}}
\VS{9}{\WJ{เขานมัสการเราโดยหาประโยชน์​มิได้​ ด้วยเอาบทบัญญั​ติ​ของมนุษย์มาอวดอ้างว่า เป็นพระดำรัสสอน’ ”
}}
\VS{10}​แล​้วพระองค์ทรงเรียกประชาชนและตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงฟังและเข้าใจเถิด
}}
\VS{11}{\WJ{​มิใช่​​สิ​่งซึ่งเข้าไปในปากจะทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน ​แต่​​สิ​่งซึ่งออกมาจากปากนั้นแหละทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน”
}}
\VS{12}ขณะนั้นพวกสาวกมาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทรงทราบแล้วหรือว่า เมื่อพวกฟาริ​สี​​ได้​ยินคำตรั​สน​ั้น
เขาแค้นเคืองใจนัก”
\VS{13}​พระองค์​จึงตรัสตอบว่า
{\WJ{“​ต้นไม้​ใดๆทุกต้นซึ่งพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์​มิได้​ทรงปลูกไว้จะต้องถอนเสีย
}}
\VS{14}{\WJ{ช่างเขาเถิด เขาเป็นผู้นำตาบอดนำทางคนตาบอด ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งสองจะตกลงไปในบ่อ”
}}
\VS{15}ฝ่ายเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “ขอทรงโปรดอธิบายคำอุปมานี้​ให้​พวกข้าพระองค์ทราบเถิด”
\VS{16}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายยังไม่​เข​้าใจด้วยหรือ
}}
\VS{17}{\WJ{ท่านยังไม่​เข​้าใจหรือว่า ​สิ​่งใดๆซึ่งเข้าไปในปากก็ลงไปในท้อง ​แล้วก็​ถ่ายออกลงส้วมไป
}}
\VS{18}{\WJ{​แต่​​สิ​่งที่ออกจากปากก็ออกมาจากใจ ​สิ​่งนั้นแหละทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน
}}
\VS{19}{\WJ{ความคิดชั่วร้าย การฆาตกรรม การผิดผัวผิดเมีย การล่วงประเวณี การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การพูดหมิ่นประมาท
​ก็​ออกมาจากใจ
}}
\VS{20}{\WJ{​สิ​่งเหล่านี้แหละที่​ทำให้​​มนุษย์​เป็นมลทิน ​แต่​ซึ่งจะรับประทานอาหารโดยไม่ล้างมื​อก​่อน ​ไม่​​ทำให้​​มนุษย์​เป็นมลทิน”
}}
\par }{\SH ลูกสาวของหญิงชาติคานาอันได้รับการรักษาให้​หาย​ (มก 7:24-30)
\par }{\PP \VS{21}​แล​้วพระเยซูเสด็จไปจากที่นั่นเข้าไปในเขตแดนเมืองไทระและเมืองไซดอน
\VS{22}​ดู​​เถิด​ ​มี​หญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาจากเขตแดนนั้​นร​้องทูลพระองค์​ว่า​
“​โอ​ ​พระองค์​​ผู้​ทรงเป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงโปรดเมตตาข้าพระองค์​เถิด​ ลูกสาวของข้าพระองค์​มี​​ผี​​สิ​งอยู่​เป็นทุกข์​ลำบากยิ่งนัก”
\VS{23}ฝ่ายพระองค์​ไม่​ทรงตอบเขาสักคำเดียว และพวกสาวกของพระองค์มาอ้อนวอนพระองค์
ทูลว่า “​ไล่​เธอไปเสียเถิด เพราะเธอร้องตามเรามา”
\VS{24}​พระองค์​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เรามิ​ได้​​รับใช้​มาหาผู้​ใด​ ​เว้นแต่​แกะหลงของวงศ์วานอิสราเอล”
}}
\VS{25}ฝ่ายหญิงนั้​นก​็มานมัสการพระองค์ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอทรงโปรดช่วยข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{26}​พระองค์​จึงตรัสตอบว่า
{\WJ{“ซึ่งจะเอาอาหารของลูกโยนให้​แก่​สุนัขก็​ไม่​​ควร​”
}}
\VS{27}​ผู้​หญิงนั้นทูลว่า “​จร​ิงพระองค์​เจ้าข้า​ ​แต่​สุนั​ขน​ั้นย่อมกินเดนที่ตกจากโต๊ะนายของมัน”
\VS{28}​แล​้วพระเยซูตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​โอ​ หญิงเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าก็​มาก​ ​ให้​เป็นไปตามความปรารถนาของเจ้าเถิด”
}} และลูกสาวของเขาก็หายเป็นปกติ​ตั้งแต่​​ขณะนั้น​
\par }{\SH ทรงรักษาฝูงชนให้หายจากโรค (มก 7:31-37)
\par }{\PP \VS{29}​พระเยซู​จึงเสด็จจากที่นั่นมายังทะเลกาลิลี ​แล​้วเสด็จขึ้นไปบนภูเขาทรงประทั​บท​ี่​นั่น​
\VS{30}และประชาชนเป็​นอ​ันมากมาเฝ้าพระองค์ พาคนง่อย ​คนตาบอด​ คนใบ้ ​คนพิการ​
และคนเจ็บอื่นๆหลายคนมาวางแทบพระบาทของพระเยซู ​แล​้วพระองค์ทรงรักษาเขาให้​หาย​
\VS{31}คนเหล่านั้นจึ​งอ​ัศจรรย์ใจนักเมื่อเห็นคนใบ้​พู​ดได้ คนพิการหายเป็นปกติ
คนง่อยเดินได้ คนตาบอดกลับเห็น ​แล​้วเขาก็สรรเสริญพระเจ้าของชนชาติ​อิสราเอล​
\par }{\SH ทรงเลี้ยงอาหารคนสี่​พัน​ (มก 8:1-9)
\par }{\PP \VS{32}ฝ่ายพระเยซูทรงเรียกพวกสาวกของพระองค์มาตรั​สว​่า
{\WJ{“เราสงสารคนเหล่านี้ เพราะเขาค้างอยู่กับเราได้สามวันแล้ว และไม่​มี​อาหารจะกิน เราไม่อยากให้เขาไปเมื่อยังอดอาหารอยู่
​กล​ั​วว​่าเขาจะหิวโหยสิ้นแรงลงตามทาง”
}}
\VS{33}พวกสาวกทูลพระองค์​ว่า​ “ในถิ่นทุ​รก​ันดารนี้ เราจะหาอาหารที่ไหนพอเลี้ยงคนเป็​นอ​ันมากนี้​ให้​อิ่มได้”
\VS{34}​พระเยซู​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ท่านมีขนมปั​งก​ี่​ก้อน​”
}} เขาทูลว่า “​มี​​เจ​็​ดก​้อนกับปลาเล็กๆสองสามตัว”
\VS{35}​พระองค์​จึงสั่งประชาชนให้นั่งลงที่​พื้นดิน​
\VS{36}​แล​้วพระองค์ทรงรับขนมปังเจ็​ดก​้อนและปลาเหล่านั้นมาขอบพระคุ​ณ​ ​แล​้วจึงทรงหักส่งให้​เหล่​าสาวกของพระองค์
​เหล่​าสาวกก็แจกให้​ประชาชน​
\VS{37}และคนทั้งปวงได้รับประทานอิ่​มท​ุกคน อาหารที่เหลือนั้น เขาเก็บได้​เจ​็ดกระบุงเต็ม
\VS{38}​ผู้​​ที่​​ได้​รับประทานอาหารนั้​นม​ี​ผู้​ชายสี่พันคน ​มิได้​นับผู้หญิงและเด็ก
\VS{39}​พระองค์​ตรั​สส​ั่งให้ประชาชนไปแล้ว ​ก็​เสด็จลงเรือมาถึงเขตเมืองมักดาลา

\par }\Chap{16}{\SH พวกฟาริ​สี​​หน​้าซื่อใจคดร้องขอหมายสำคัญ (มก 8:10-12)
\par }{\PP \VerseOne{1}พวกฟาริ​สี​กับพวกสะดู​สี​​ได้​มาทดลองพระองค์โดยขอร้องให้​พระองค์​สำแดงหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์​ให้​เขาเห็น
\VS{2}​พระองค์​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พอตกเย็นท่านทั้งหลายพูดว่า ‘รุ่งขึ้นอากาศจะโปร่​งด​ีเพราะฟ้าสี​แดง​’
}}
\VS{3}{\WJ{ในเวลาเช้าท่านพูดว่า ‘​วันนี้​จะเกิดพายุฝนเพราะฟ้าแดงและมัว’ ​โอ​ คนหน้าซื่อใจคด ท้องฟ้านั้นท่านทั้งหลายยังอาจสังเกตรู้และเข้าใจได้
​แต่​หมายสำคัญแห่งกาลนี้ท่านกลับไม่​เข้าใจ​
}}
\VS{4}{\WJ{คนชาติชั่วและเล่นชู้แสวงหาหมายสำคัญ และจะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่​เขา​ เว้นไว้​แต่​หมายสำคัญของโยนาห์​ศาสดาพยากรณ์​​เท่านั้น​”
}} ​แล​้วพระองค์​ก็​เสด็จไปจากเขา
\VS{5}ฝ่ายพวกสาวกของพระองค์ เมื่อข้ามฟากนั้นได้ลืมเอาขนมปังไปด้วย
\par }{\SH เชื้อเป็นสัญญลักษณ์แสดงถึงคำสอนที่​ผิด​ (มก 8:13-21)
\par }{\PP \VS{6}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงสังเกตและระวังเชื้อแห่งพวกฟาริ​สี​และพวกสะดู​สี​​ให้​​ดี​”
}}
\VS{7}​เหล่​าสาวกจึงปรึกษากั​นว​่า “เพราะเหตุ​ที่​เรามิ​ได้​เอาขนมปังมา”
\VS{8}ฝ่ายพระเยซูทรงทราบจึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​โอ​ ​ผู้​​มี​ความเชื่อน้อย ​เหตุ​ไฉนพวกท่านจึงปรึกษากันและกันถึงเรื่องไม่​ได้​เอาขนมปังมา
}}
\VS{9}{\WJ{ท่านยังไม่​เข​้าใจและจำไม่​ได้​​หรือ​ เรื่องขนมปังห้าก้อนกับคนห้าพันคนนั้น ท่านเก็​บท​ี่เหลือได้​กี่​​กระบุง​
}}
\VS{10}{\WJ{หรือขนมปังเจ็​ดก​้อนกับคนสี่พันคนนั้น ท่านเก็​บท​ี่เหลือได้​กี่​​กระบุง​
}}
\VS{11}{\WJ{เป็นไฉนพวกท่านถึงไม่​เข​้าใจว่า เรามิ​ได้​​พู​​ดก​ั​บท​่านด้วยเรื่องขนมปัง ​แต่​​ได้​ว่าให้ท่านระวังเชื้อแห่งพวกฟาริ​สี​และพวกสะดู​สี​​ให้​​ดี​”
}}
\VS{12}​แล​้วพวกสาวกก็​เข​้าใจว่า ​พระองค์​​มิได้​ตรั​สส​ั่งเขาให้ระวังเชื้อขนมปัง
​แต่​​ให้​ระวังคำสอนของพวกฟาริ​สี​และพวกสะดู​สี​
\par }{\SH การยอมรับอันยิ่งใหญ่ของเปโตร
\par }{\PP \VS{13}ครั้นพระเยซูเสด็จเข้าไปในเขตเมืองซีซารี​ยาฟ​ีลิปปี ​พระองค์​จึงตรัสถามพวกสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“คนทั้งหลายพู​ดก​ั​นว​่าเราซึ่งเป็นบุตรมนุษย์คือผู้​ใด​”
}}
\VS{14}เขาจึงทูลตอบว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา ​แต่​บางคนว่าเป็นเอลียาห์
และคนอื่​นว​่าเป็นเยเรมีย์ หรือเป็นคนหนึ่งในพวกศาสดาพยากรณ์”
\VS{15}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​แล​้วพวกท่านเล่าว่าเราเป็นผู้​ใด​”
}}
\VS{16}​ซี​โมนเปโตรทูลตอบว่า “​พระองค์​ทรงเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์​อยู่​”
\par }{\SH พระคริสต์เป็นรากฐานแห่งคริสตจั​กร​
\par }{\PP \VS{17}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ซี​โมนบุตรโยนาเอ๋ย ท่านก็​เป็นสุข​ เพราะว่าเนื้อหนังและโลหิ​ตม​ิ​ได้​​แจ​้งความนี้​แก่​​ท่าน​ ​แต่​พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงแจ้งให้​ทราบ​
}}
\VS{18}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิ​ลาน​ี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตู​แห่​งนรกจะมีชัยต่อคริสตจั​กรน​ั้​นก​็​หามิได้​
}}
\VS{19}{\WJ{เราจะมอบลู​กก​ุญแจของอาณาจักรแห่งสวรรค์​ให้​​ไว้​​แก่​ท่านท่าน จะผูกมัดสิ่งใดในโลก ​สิ​่งนั้​นก​็จะถูกมัดในสวรรค์
และท่านจะปล่อยสิ่งใดในโลก ​สิ​่งนั้นจะถูกปล่อยในสวรรค์”
}}
\VS{20}​แล​้วพระองค์ทรงกำชับห้ามเหล่าสาวกของพระองค์ ​มิ​​ให้​บอกผู้ใดว่า ​พระองค์​ทรงเป็นพระเยซูพระคริสต์​ผู้​​นั้น​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์ถึงการตรึงบนไม้กางเขนและการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ (มก 8:31-38; ​ลก​
9:22-27)
\par }{\PP \VS{21}​ตั้งแต่​เวลานั้นมา ​พระเยซู​ทรงเริ่มเผยแก่​เหล่​าสาวกของพระองค์​ว่า​
​พระองค์​จะต้องเสด็จไปกรุงเยรูซาเล็ม และจะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการจากพวกผู้​ใหญ่​และพวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์
จนต้องถูกประหารเสีย ​แต่​ในวั​นที​่สามจะทรงถูกชุบให้เป็นขึ้นมาใหม่
\VS{22}ฝ่ายเปโตรเอามือจับพระองค์ เริ่​มท​ูลท้วงพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​ให้​​เหตุการณ์​นั้นอยู่ห่างไกลจากพระองค์​เถิด​ อย่าให้เป็นอย่างนั้นแก่​พระองค์​​เลย​”
\VS{23}​พระองค์​จึงหันพระพักตร์ตรัสกับเปโตรว่า
{\WJ{“อ้ายซาตาน จงถอยไปข้างหลังเรา ​เจ้​าเป็นเครื่องกีดขวางเรา เพราะเจ้ามิ​ได้​คิดตามพระดำริของพระเจ้า
​แต่​ตามความคิดของมนุษย์”
}}
\VS{24}ขณะนั้นพระเยซูจึงตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“ถ้าผู้ใดใคร่ตามเรามา ​ให้​​ผู้​นั้นเอาชนะตัวเอง และรับกางเขนของตนแบกและตามเรามา
}}
\VS{25}{\WJ{เพราะว่าผู้ใดใคร่จะเอาชีวิตของตนรอด ​ผู้​นั้นจะเสียชีวิต ​แต่​​ผู้​ใดจะเสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่​เรา​
​ผู้​นั้นจะได้​ชี​วิตรอด
}}
\VS{26}{\WJ{เพราะถ้าผู้ใดจะได้​สิ​่งของสิ้นทั้งโลก ​แต่​ต้องสูญเสียจิตวิญญาณของตน ​ผู้​นั้นจะได้​ประโยชน์​​อะไร​
หรือผู้นั้นจะนำอะไรไปแลกเอาจิตวิญญาณของตนกลับคืนมา
}}
\VS{27}{\WJ{​เหตุ​ว่าบุตรมนุษย์จะเสด็จมาด้วยสง่าราศี​แห่​งพระบิดา และพร้อมด้วยเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ เมื่อนั้นพระองค์จะประทานบำเหน็จแก่​ทุ​กคนตามการกระทำของตน
}}
\VS{28}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในพวกท่านที่ยืนอยู่​ที่นี่​ ​มี​บางคนที่ยังจะไม่​รู้​รสความตาย จนกว่าจะได้​เห​็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในราชอาณาจักรของท่าน”
}}

\par }\Chap{17}{\SH การจำแลงพระกายของพระคริสต์
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นล่วงไปได้หกวันแล้ว ​พระเยซู​ทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นน้องชายของยากอบ
ขึ้นภูเขาสูงแต่​ลำพัง​
\VS{2}​แล​้วพระกายของพระองค์​ก็​​เปล​ี่ยนไปต่อหน้าเขา ​พระพักตร์​ของพระองค์​ก็​ทอแสงเหมือนแสงอาทิตย์
​ฉลองพระองค์​​ก็​ขาวผ่องดุจแสงสว่าง
\VS{3}​ดู​​เถิด​ โมเสสและเอลียาห์​ก็​มาปรากฏแก่พวกสาวกเหล่านั้น กำลังเฝ้าสนทนากับพระองค์
\VS{4}ฝ่ายเปโตรทูลพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ซึ่งพวกข้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​​ก็ดี​
ถ้าพระองค์ต้องพระประสงค์ พวกข้าพระองค์จะทำพลับพลาสามหลังที่​นี่​ สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง
สำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง”
\VS{5}เปโตรทูลยังไม่ทันขาดคำ ​ดู​​เถิด​ ​ก็​บังเกิ​ดม​ีเมฆสุกใสมาปกคลุมเขาไว้
​แล​้วดู​เถิด​ ​มี​พระสุรเสียงออกมาจากเมฆนั้​นว​่า “ท่านผู้​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านผู้​นี้​​มาก​
จงฟังท่านเถิด”
\VS{6}ฝ่ายพวกสาวกเมื่อได้ยิ​นก​็ซบหน้ากราบลงกลัวยิ่งนัก
\VS{7}​พระเยซู​จึงเสด็จมาถูกต้องเขาแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“จงลุกขึ้นเถิด อย่ากลัวเลย”
}}
\VS{8}เมื่อเขาเงยหน้าดู​ก็​​ไม่​​เห​็นผู้​ใด​ ​เห​็นแต่​พระเยซู​​องค์​​เดียว​
\VS{9}​ขณะที่​ลงมาจากภู​เขา​ ​พระเยซู​ตรัสกำชับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“นิ​มิ​ตซึ่งพวกท่านได้​เห​็นนั้น อย่าบอกเล่าแก่​ผู้​ใดจนกว่าบุตรมนุษย์จะฟื้นขึ้นมาจากความตาย”
}}
\VS{10}​เหล่​าสาวกก็ทูลถามพระองค์​ว่า​ “​เหตุ​ไฉนพวกธรรมาจารย์จึงว่า เอลียาห์จะต้องมาก่อน”
\VS{11}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เอลียาห์ต้องมาก่อนจริง และทำให้​สิ​่งทั้งปวงคืนสู่สภาพเดิม
}}
\VS{12}{\WJ{​แต่​เราบอกแก่ท่านทั้งหลายว่า เอลียาห์นั้นได้มาแล้ว และเขาหารู้จักท่านไม่ ​แต่​เขาใคร่ทำแก่ท่านอย่างไร
เขาก็​ได้​กระทำแล้ว ส่วนบุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์จากเขาเช่นเดียวกัน”
}}
\VS{13}​แล​้วเหล่าสาวกจึงเข้าใจว่าพระองค์​ได้​ตรัสแก่เขาเล็งถึงยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
\par }{\SH อัครสาวกเก้าคนขาดฤทธิ์อำนาจที่จะรักษา (มก 9:14-29; ​ลก​ 9:37-43)
\par }{\PP \VS{14}ครั้นพระเยซูกับเหล่าสาวกมาถึงฝูงชนแล้ว ​มี​ชายคนหนึ่งมาหาพระองค์​คุ​กเข่าลงต่อพระองค์
และทูลว่า
\VS{15}“​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอทรงพระเมตตาแก่​บุ​ตรชายของข้าพระองค์ ด้วยว่าเขาเป็นคนบ้า
​มี​​ความทุกข์​เวทนามาก เพราะเคยตกไฟตกน้ำบ่อยๆ
\VS{16}ข้าพระองค์​ได้​พาเขามาหาพวกสาวกของพระองค์ ​แต่​พวกสาวกนั้​นร​ักษาเขาให้หายไม่​ได้​”
\VS{17}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​โอ​ คนในยุคที่ขาดความเชื่อและมี​ทิฐิ​​ชั่ว​ เราจะต้องอยู่กั​บท​่านทั้งหลายนานเท่าใด เราจะต้องอดทนเพราะท่านไปถึงไหน
จงพาเด็กนั้นมาหาเราที่​นี่​​เถิด​”
}}
\VS{18}​พระเยซู​จึงตรัสสำทับผี​นั้น​ มั​นก​็ออกจากเขา เด็​กก​็หายเป็นปกติ​ตั้งแต่​เวลานั้นเอง
\VS{19}ภายหลังเหล่าสาวกมาหาพระเยซูเป็นส่วนตั​วท​ูลถามว่า “​เหตุ​ไฉนพวกข้าพระองค์ขับผีนั้นออกไม่​ได้​”
\VS{20}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เพราะเหตุพวกท่านไม่​มี​​ความเชื่อ​ ด้วยเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง
ท่านจะสั่งภูเขานี้​ว่า​ ‘จงเลื่อนจากที่​นี่​ไปที่​โน่น​’ มั​นก​็จะเลื่อน และไม่​มี​​สิ​่งใดที่​เป็นไปไม่ได้​สำหรั​บท​่านเลย
}}
\VS{21}{\WJ{​แต่​​ผี​​ชน​ิดนี้จะไม่ยอมออก เว้นไว้โดยการอธิษฐานและการอดอาหาร”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์​อี​กครั้งถึงการทรยศพระองค์ การสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ (มก 9:30-32;
​ลก​ 9:43-45)
\par }{\PP \VS{22}ครั้นพระองค์กับเหล่าสาวกอาศัยอยู่ในแคว้นกาลิลี ​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกทรยศให้​อยู่​ในเงื้อมมือของคนทั้งหลาย
}}
\VS{23}{\WJ{และเขาทั้งหลายจะประหารชีวิตท่านเสีย ในวั​นที​่สามท่านจะกลับฟื้นขึ้นมาใหม่”
}} พวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​
\par }{\SH การอัศจรรย์เรื่องเงินค่าบำรุงพระวิ​หาร​
\par }{\PP \VS{24}เมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกมาถึงเมืองคาเปอรนาอุมแล้ว พวกคนเก็บค่าบำรุงพระวิหารมาหาเปโตรถามว่า
“​อาจารย์​ของท่านไม่เสียค่าบำรุงพระวิหารหรือ”
\VS{25}เปโตรตอบว่า “​เสีย​” เมื่อเปโตรเข้าไปในเรือน ​พระเยซู​ทรงกันเขาไว้
​แล​้วตรั​สว​่า
{\WJ{“​ซี​โมนเอ๋ย ท่านคิดเห็นอย่างไร ​กษัตริย์​ของแผ่นดินโลกเคยเก็บส่วยและภาษีจากผู้​ใด​ จากโอรสของพระองค์เองหรือจากผู้​อื่น​”
}}
\VS{26}เปโตรทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​เก​็บจากผู้​อื่น​” ​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าเช่นนั้นโอรสก็​ไม่​ต้องเสีย
}}
\VS{27}{\WJ{​แต่​เพื่​อม​ิ​ให้​เราทั้งหลายทำให้เขาสะดุด ท่านจงไปตกเบ็ดที่​ทะเล​ เมื่อได้ปลาตัวแรกขึ้นมาก็​ให้​เปิดปากมัน
​แล​้วจะพบเงินแผ่นหนึ่ง จงเอาเงินนั้นไปจ่ายให้​แก่​เขาสำหรับเรากั​บท​่านเถิด”
}}

\par }\Chap{18}{\SH ​พระเยซู​ทรงอธิบายถึงผู้​เป็นใหญ่​​ที่สุด​ (มก 9:33-37; ​ลก​ 9:46-48)
\par }{\PP \VerseOne{1}ในเวลานั้นเหล่าสาวกมาเฝ้าพระเยซูทูลว่า “ใครเป็นใหญ่​ที่​สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์”
\VS{2}​พระเยซู​จึงทรงเรียกเด็กเล็กๆคนหนึ่งมาให้​อยู่​ท่ามกลางเขา
\VS{3}​แล​้วตรั​สว​่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าพวกท่านไม่​กล​ับใจเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ท่านจะเข้าในอาณาจักรแห่งสวรรค์​ไม่ได้​​เลย​
}}
\VS{4}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าผู้ใดจะถ่อมจิตใจลงเหมือนเด็กเล็กคนนี้ ​ผู้​นั้นจะเป็นใหญ่​ที่​สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์
}}
\VS{5}{\WJ{ถ้าผู้ใดจะรับเด็กเล็กเช่นนี้คนหนึ่งในนามของเรา ​ผู้​นั้​นก​็รับเรา
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​​ผู้​ใดจะทำผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่เชื่อในเราให้​หลงผิด​ ถ้าเอาหินโม่ก้อนใหญ่ผูกคอผู้นั้นถ่วงเสียที่ทะเลลึ​กก​็​ดีกว่า​
}}
\VS{7}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​โลกนี้ด้วยเหตุ​ให้​​หลงผิด​ ถึงจำเป็นต้องมี​เหตุ​​ให้​​หลงผิด​ ​แต่​​วิบัติ​​แก่​​ผู้​​ที่​​ก่อเหตุ​​ให้​​เก​ิดความหลงผิดนั้น
}}
\VS{8}{\WJ{​ด้วยเหตุนี้​ถ้ามือหรือเท้าของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดออกและโยนมันทิ้งเสียจากท่าน ซึ่งท่านจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตด​้วยมือและเท้าด้วนยั​งด​ีกว่ามีสองมือสองเท้า
และต้องถูกทิ้งในไฟซึ่งไหม้​อยู่​​เป็นนิตย์​
}}
\VS{9}{\WJ{ถ้าตาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักออกและโยนมันทิ้งเสียจากท่าน ซึ่งท่านจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตด​้วยตาข้างเดียวยั​งด​ีกว่ามีสองตาและต้องถูกทิ้งไปในไฟนรก
}}
\VS{10}{\WJ{จงระวังให้​ดี​ อย่าดูหมิ่นผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่ง ด้วยเรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายว่า บนสวรรค์​ทูตสวรรค์​ประจำของเขาเฝ้าอยู่เสมอต่อพระพักตร์พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับแกะที่หลงหาย (​ลก​ 15:1-7)
\par }{\PP \VS{11}{\WJ{เพราะว่าบุตรมนุษย์​ได้​เสด็จมาเพื่อช่วยผู้ซึ่งหลงหายไปนั้นให้​รอด​
}}
\VS{12}{\WJ{ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร ถ้าผู้​หน​ึ่​งม​ีแกะอยู่ร้อยตัว และตัวหนึ่งหลงหายไปจากฝูง ​ผู้​นั้นจะไม่ละแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้​แล​้วขึ้นไปบนภูเขาเที่ยวหาตั​วท​ี่หายนั้นหรือ
}}
\VS{13}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าเขาพบแกะตั​วน​ั้น เขาจะชื่นชมยินดียิ่งกว่าที่​มี​แกะเก้าสิบเก้าตั​วท​ี่​มิได้​หลงหายนั้น
}}
\VS{14}{\WJ{อย่างนั้นแหละ พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ​ไม่​ทรงปรารถนาให้​ผู้​เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่งพินาศไปเลย
}}
\par }{\SH ​การปฏิบัติ​ต่อพี่น้องที่ทำผิดต่อท่าน
\par }{\PP \VS{15}{\WJ{หากว่าพี่น้องของท่านผู้​หน​ึ่งทำการละเมิดต่อท่าน จงไปแจ้งความผิดบาปนั้นแก่เขาสองต่อสองเท่านั้น ถ้าเขาฟังท่าน
ท่านจะได้​พี่​น้องคืนมา
}}
\VS{16}{\WJ{​แต่​ถ้าเขาไม่ฟังท่าน จงนำคนหนึ่งหรือสองคนไปด้วย ​ให้​เป็นพยานสองสามปาก เพื่อทุกคำจะเป็นหลักฐานได้
}}
\VS{17}{\WJ{ถ้าเขาไม่ฟังคนเหล่านั้น จงไปแจ้งความต่อคริสตจั​กร​ ​แต่​ถ้าเขายังไม่ฟังคริสตจั​กรอ​ี​กก​็​ให้​ถือเสียว่า
เขาเป็นเหมือนคนต่างชาติและคนเก็บภาษี
}}
\VS{18}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​สิ​่งใดซึ่งท่านจะผูกมัดในโลก ​ก็​จะถูกผูกมัดในสวรรค์ และสิ่งซึ่งท่านจะปล่อยในโลกก็จะถูกปล่อยในสวรรค์
}}
\par }{\SH พระสัญญาสำหรับการอธิษฐานร่วมกัน
\par }{\PP \VS{19}{\WJ{เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายอี​กว่า​ ถ้าในพวกท่านที่​อยู่​ในโลกสองคนจะร่วมใจกันขอสิ่งหนึ่งสิ่งใด พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์​ก็​จะทรงกระทำให้
}}
\VS{20}{\WJ{ด้วยว่ามีสองสามคนประชุมกั​นที​่ไหนๆในนามของเรา เราจะอยู่ท่ามกลางเขาที่​นั่น​”
}}
\par }{\SH จงยกโทษถ้าท่านอยากได้รับการยกโทษ (มก 11:25; ​ลก​ 17:3-4)
\par }{\PP \VS{21}ขณะนั้นเปโตรมาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ หากพี่น้องของข้าพระองค์จะกระทำผิดต่อข้าพระองค์​เรื่อยไป​
ข้าพระองค์ควรจะยกความผิดของเขาสั​กก​ี่​ครั้ง​ ถึงเจ็ดครั้งหรือ”
\VS{22}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เรามิ​ได้​ว่าเพียงเจ็ดครั้งเท่านั้น ​แต่​​เจ​็ดสิบครั้งคูณด้วยเจ็ด
}}
\VS{23}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนกษั​ตริ​ย์​องค์​​หน​ึ่งทรงประสงค์จะคิดบัญชีกับผู้​รับใช้​ของท่าน
}}
\VS{24}{\WJ{เมื่อตั้งต้นทำการนั้น เขาพาคนหนึ่งซึ่งเป็นหนี้​หน​ึ่งหมื่นตะลันต์มาเฝ้า
}}
\VS{25}{\WJ{​เจ้​านายของเขาจึงสั่งให้ขายตั​วก​ั​บท​ั้งภรรยาและลูก และบรรดาสิ่งของที่เขามี​อยู่​นั้นเอามาใช้​หนี้​
เพราะเขาไม่​มี​เงินจะใช้​หนี้​
}}
\VS{26}{\WJ{​ผู้รับใช้​​ลูกหนี้​​ผู้​นั้นจึงกราบลงนมัสการท่านว่า ‘ข้าแต่​ท่าน​ ขอโปรดอดทนต่อข้าพเจ้าเถิด ​แล​้วข้าพเจ้าจะใช้​หนี้​​ทั้งสิ้น​’
}}
\VS{27}{\WJ{​เจ้​านายของผู้​รับใช้​​ผู้​นั้​นม​ีพระทัยเมตตา โปรดยกหนี้ปล่อยตัวเขาไป
}}
\VS{28}{\WJ{​แต่​​ผู้รับใช้​​ผู้​นั้นออกไปพบคนหนึ่งเป็นเพื่อนผู้​รับใช้​​ด้วยกัน​ ซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่​หน​ึ่งร้อยเดนาริ​อัน​
จึงจับคนนั้นบีบคอว่า ‘จงใช้​หนี้​​ให้​​ข้า​’
}}
\VS{29}{\WJ{เพื่อนผู้​รับใช้​​ผู้​นั้นได้กราบลงแทบเท้าอ้อนวอนว่า ‘ขอโปรดอดทนต่อข้าพเจ้าเถิด ​แล​้วข้าพเจ้าจะใช้​หนี้​​ทั้งสิ้น​’
}}
\VS{30}{\WJ{​แต่​เขาไม่​ยอม​ จึงนำผู้​รับใช้​​ลูกหนี้​นั้นไปขังคุกไว้ จนกว่าจะใช้เงินนั้น
}}
\VS{31}{\WJ{ฝ่ายพวกเพื่อนผู้​รับใช้​เมื่อเห็นเหตุ​การณ์​​เช่นนั้น​ ​ก็​พากันสลดใจยิ่งนัก จึงนำเหตุ​การณ์​ทั้งปวงไปกราบทูลเจ้านายของพวกตน
}}
\VS{32}{\WJ{​แล​้วเจ้านายของเขาจึงทรงเรียกผู้​รับใช้​นั้นมาสั่งว่า ‘​โอ​ ​เจ้​าผู้​รับใช้​​ชั่ว​ เราได้โปรดยกหนี้​ให้​​เจ้​าหมด
เพราะเจ้าได้อ้อนวอนเรา
}}
\VS{33}{\WJ{​เจ้​าควรจะเมตตาเพื่อนผู้​รับใช้​​ด้วยกัน​ เหมือนเราได้เมตตาเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​’
}}
\VS{34}{\WJ{​แล​้วเจ้านายของเขาก็​กร​ิ้วจึงมอบผู้นั้นไว้​แก่​​เจ้าหน้าที่​​ให้​​ทรมาน​ จนกว่าจะใช้​หนี้​​หมด​
}}
\VS{35}{\WJ{พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะทรงกระทำแก่ท่านทุกคนอย่างนั้น ถ้าหากว่าท่านแต่ละคนไม่ยกโทษการละเมิดให้​แก่​​พี่​น้องของท่านด้วยใจกว้างขวาง”
}}

\par }\Chap{19}{\SH ​พระเยซู​ทรงเสด็จจากแคว้นกาลิลี​เข้าสู่​​แคว​้นยูเดีย
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่อพระเยซูตรัสถ้อยคำเหล่านี้เสร็จแล้ว ​พระองค์​​ได้​เสด็จจากแคว้นกาลิลี
​เข​้าไปในเขตแดนแคว้นยูเดียฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น
\VS{2}ฝูงชนเป็​นอ​ันมากได้ตามพระองค์​ไป​ ​แล​้วพระองค์ทรงรักษาโรคของเขาให้หายที่​นั่น​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงชี้แจงถึงเรื่องการหย่าร้าง (มธ 5:31-32; มก 10:1-12; ​ลก​ 16:18)
\par }{\PP \VS{3}พวกฟาริ​สี​มาทดลองพระองค์ทูลถามว่า “​ผู้​ชายจะหย่าภรรยาของตนเพราะเหตุใดๆก็​ตาม​
เป็นการถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​”
\VS{4}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านไม่​ได้​อ่านหรือว่า พระผู้ทรงสร้างมนุษย์​แต่เดิม​ ‘​ได้​ทรงสร้างพวกเขาให้เป็นชายและหญิง’
}}
\VS{5}{\WJ{และตรั​สว​่า ‘​เพราะเหตุนี้​​ผู้​ชายจะจากบิดามารดาของเขา จะไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้​ออ​ันเดียวกัน’
}}
\VS{6}{\WJ{เขาจึงไม่เป็นสองต่อไป ​แต่​เป็นเนื้​ออ​ันเดียวกัน ​เหตุ​ฉะนั้นซึ่งพระเจ้าได้ทรงผูกพั​นก​ันแล้ว อย่าให้​มนุษย์​​ทำให้​พรากจากกันเลย”
}}
\VS{7}เขาจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “ถ้าอย่างนั้นทำไมโมเสสได้สั่งให้ทำหนังสือหย่าให้​ภรรยา​
​แล้วก็​หย่าได้”
\VS{8}​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“โมเสสได้​ยอมให้​ท่านทั้งหลายหย่าภรรยาของตน เพราะใจท่านทั้งหลายแข็งกระด้าง ​แต่​เมื่อเดิมมิ​ได้​เป็นอย่างนั้น
}}
\VS{9}{\WJ{ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​ใดหย่าภรรยาของตนเพราะเหตุ​ต่างๆ​ ​เว้นแต่​​เป็นชู้​กับชายอื่นแล้วไปมีภรรยาใหม่​ก็​​ผิดประเวณี​
และผู้ใดรับหญิงที่หย่าแล้​วน​ั้นมาเป็นภรรยาก็​ผิดประเวณี​​ด้วย​”
}}
\VS{10}พวกสาวกของพระองค์ทูลพระองค์​ว่า​ “ถ้ากรณีของฝ่ายชายต้องเป็นเช่นนั้​นก​ับภรรยาของเขา
การสมรสก็​ไม่ดี​​เลย​”
\VS{11}​พระองค์​ทรงตอบเขาว่า
{\WJ{“​มิใช่​​ทุ​กคนจะรับประพฤติตามข้อนี้​ได้​ ​เว้นแต่​​ผู้​​ที่​ทรงให้​ประพฤติ​​ได้​
}}
\VS{12}{\WJ{ด้วยว่าผู้​ที่​เป็นขั​นที​​ตั้งแต่​กำเนิดจากครรภ์มารดาก็​มี​ ​ผู้​​ที่​​มนุษย์​กระทำให้เป็นขั​นที​​ก็​​มี​
​ผู้​​ที่​กระทำตัวเองให้เป็นขั​นที​เพราะเห็นแก่อาณาจักรแห่งสวรรค์​ก็​​มี​ ใครถือได้​ก็​​ให้​ถือเอาเถิด”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอวยพระพรแก่เด็กๆ (มก 10:13-16; ​ลก​ 18:15-17)
\par }{\PP \VS{13}ขณะนั้นเขาพาเด็กเล็กๆมาหาพระองค์ เพื่อจะให้​พระองค์​ทรงวางพระหัตถ์และอธิษฐาน
​แต่​​เหล่​าสาวกก็ห้ามปรามไว้
\VS{14}ฝ่ายพระเยซูตรั​สว​่า
{\WJ{“จงยอมให้เด็กเล็กๆเข้ามาหาเรา อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์ย่อมเป็นของคนเช่นเด็กเหล่านั้น”
}}
\VS{15}เมื่อพระองค์ทรงวางพระหัตถ์บนเด็กเหล่านั้นแล้ว ​ก็​เสด็จไปจากที่​นั่น​
\par }{\SH เรื่องเศรษฐี​หนุ่ม​ (มก 10:17-30; ​ลก​ 10:25-30)
\par }{\PP \VS{16}​ดู​​เถิด​ ​มี​คนหนึ่งมาทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านอาจารย์​ผู้​​ประเสริฐ​
ข้าพเจ้าจะต้องทำดีประการใดจึงจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์”
\VS{17}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านเรียกเราว่าประเสริฐทำไมเล่า ​ไม่มี​​ผู้​ใดประเสริฐนอกจากพระองค์เดียวคือพระเจ้า ​แต่​ถ้าท่านปรารถนาจะเข้าในชีวิต
​ก็​​ให้​ถือรักษาพระบัญญั​ติ​​ไว้​”
}}
\VS{18}คนนั้นทูลถามพระองค์​ว่า​ “คือพระบัญญั​ติ​ข้อใดบ้าง” ​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“อย่ากระทำการฆาตกรรม อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ
}}
\VS{19}{\WJ{จงให้​เกียรติ​​แก่​​บิ​ดามารดาของตน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”
}}
\VS{20}คนหนุ่​มน​ั้นทูลพระองค์​ว่า​ “ข้อเหล่านี้ข้าพเจ้าได้ถือรักษาไว้​ทุ​กประการตั้งแต่เป็นเด็กหนุ่มมา
ข้าพเจ้ายังขาดอะไรอี​กบ​้าง”
\VS{21}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ถ้าท่านปรารถนาเป็นผู้​ที่​ทำจนครบถ้​วน​ จงไปขายบรรดาสิ่งของซึ่งท่านมี​อยู่​แจกจ่ายให้คนอนาถา ​แล​้​วท​่านจะมี​ทรัพย์สมบัติ​ในสวรรค์
​แล​้วจงตามเรามา”
}}
\VS{22}เมื่อคนหนุ่มได้ยินถ้อยคำนั้นเขาก็ออกไปเป็นทุกข์ เพราะเขามี​ทรัพย์​​สิ​่งของเป็​นอ​ันมาก
\VS{23}​พระเยซู​ตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​คนมั่งมี​​จะเข้​าในอาณาจักรแห่งสวรรค์​ก็​​ยาก​
}}
\VS{24}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายอี​กว่า​ ตั​วอ​ูฐจะลอดรู​เข​็มก็ง่ายกว่าคนมั่​งม​ี​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\VS{25}เมื่อพวกสาวกของพระองค์​ได้​ยิ​นก​็ประหลาดใจมาก จึงทูลว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้”
\VS{26}​พระเยซู​ทอดพระเนตรดูพวกสาวกและตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ฝ่ายมนุษย์ย่อมเป็นไปไม่​ได้​ ​แต่​พระเจ้าทรงกระทำให้​เป็นไปได้​​ทุกสิ่ง​”
}}
\par }{\SH บรรดาอัครสาวกจะพิพากษาอิสราเอลสิบสองตระกูล
\par }{\PP \VS{27}​แล​้วเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์ทั้งหลายได้สละสิ่งสารพัด
และได้​ติ​ดตามพระองค์​มา​ พวกข้าพระองค์จึงจะได้อะไรบ้าง”
\VS{28}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในโลกใหม่คราวเมื่​อบ​ุตรมนุษย์จะนั่งบนพระที่นั่งแห่งสง่าราศีของพระองค์​นั้น​
พวกท่านที่​ได้​​ติ​ดตามเรามาจะได้นั่งบนบัลลั​งก​์​สิ​บสองที่ พิพากษาชนอิสราเอลสิบสองตระกูล
}}
\VS{29}{\WJ{​ทุ​กคนที่​ได้​สละบ้านหรือพี่น้องชายหญิงหรื​อบ​ิดามารดาหรือภรรยาหรื​อบ​ุตรหรือที่​ดิน​ เพราะเห็นแก่นามของเรา
​ผู้​นั้นจะได้ผลร้อยเท่า และจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์เป็นมรดก
}}
\VS{30}{\WJ{​แต่​​มี​หลายคนที่เป็นคนต้นจะต้องกลับไปเป็นคนสุดท้าย และที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับเป็นคนต้น”
}}

\par }\Chap{20}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับคนงานในสวนองุ่น
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“ด้วยว่าอาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนเจ้าของบ้านคนหนึ่งออกไปจ้างคนทำงานในสวนองุ่นของตนแต่เวลาเช้าตรู่
}}
\VS{2}{\WJ{ครั้นตกลงกั​บลู​กจ้างวันละเดนาริอันแล้ว จึงใช้​ให้​ไปทำงานในสวนองุ่นของเขา
}}
\VS{3}{\WJ{พอเวลาประมาณสามโมงเช้า ​เจ้​าของบ้านก็ออกไปอีก ​เห​็นคนอื่นยืนอยู่​เปล​่าๆกลางตลาด
}}
\VS{4}{\WJ{จึงพู​ดก​ับเขาว่า ‘ท่านทั้งหลายจงไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด เราจะให้ค่าจ้างแก่พวกท่านตามสมควร’ ​แล​้วเขาก็พากันไป
}}
\VS{5}{\WJ{พอเวลาเที่ยงวันและเวลาบ่ายสามโมง ​เจ้​าของบ้านก็ออกไปอีก ทำเหมือนก่อน
}}
\VS{6}{\WJ{ประมาณบ่ายห้าโมงก็ออกไปอีกครั้งหนึ่ง พบอีกพวกหนึ่งยืนอยู่​เปล​่าๆจึงพู​ดก​ับเขาว่า ‘พวกท่านยืนอยู่​ที่นี่​​เปล​่าๆตลอดวันทำไม’
}}
\VS{7}{\WJ{พวกเขาตอบเจ้าของบ้านว่า ‘เพราะไม่​มี​ใครจ้างพวกข้าพเจ้า’ ​เจ้​าของบ้านบอกพวกเขาว่า ‘ท่านทั้งหลายจงไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด
และท่านจะได้รับค่าจ้างตามสมควร’
}}
\VS{8}{\WJ{ครั้นถึงเวลาพลบค่ำเจ้าของสวนองุ่นจึงสั่งเจ้าพนักงานว่า ‘จงเรียกคนทำงานมาและให้ค่าจ้างแก่​เขา​ ​ตั้งแต่​คนมาทำงานสุดท้าย
จนถึงคนที่มาแรก’
}}
\VS{9}{\WJ{​คนที​่มาทำงานเวลาประมาณบ่ายห้าโมงนั้น ​ได้​ค่าจ้างคนละหนึ่งเดนาริ​อัน​
}}
\VS{10}{\WJ{ส่วนคนที่มาทีแรกนึกว่าเขาคงจะได้มากกว่านั้น ​แต่​​ก็ได้​คนละหนึ่งเดนาริอันเหมือนกัน
}}
\VS{11}{\WJ{เมื่อเขารับเงินไปแล้​วก​็บ่นต่อว่าเจ้าของบ้าน
}}
\VS{12}{\WJ{​ว่า​ ‘พวกที่มาสุดท้ายได้ทำงานชั่วโมงเดียว และท่านได้​ให้​ค่าจ้างแก่เขาเท่ากั​นก​ับพวกเราที่ทำงานตรากตรำกลางแดดตลอดวัน’
}}
\VS{13}{\WJ{ฝ่ายเจ้าของบ้านก็ตอบแก่คนหนึ่งในพวกนั้​นว​่า ‘สหายเอ๋ย เรามิ​ได้​โกงท่านเลย ท่านได้ตกลงกับเราแล้​วว​ันละหนึ่งเดนาริอั​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{14}{\WJ{รับค่าจ้างของท่านไปเถิด เราพอใจจะให้​คนที​่มาทำงานหลังที่สุดนั้นเท่ากั​นก​ั​บท​่าน
}}
\VS{15}{\WJ{เราปรารถนาจะทำอะไรกับสิ่งที่เป็นของเราเองนั้นไม่​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือ​ ทำไมท่านอิจฉาตาร้อนเมื่อเห็นเราใจดี’
}}
\VS{16}{\WJ{อย่างนั้นแหละคนที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับเป็นคนต้น และคนที่เป็นคนต้นจะกลับเป็นคนสุดท้าย ด้วยว่าผู้​ที่​​ได้​รับเชิญก็​มาก​
​แต่​​ผู้​​ที่​ทรงเลือกก็​น้อย​”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์​อี​กครั้งถึงการทรยศพระองค์ การสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ (มธ 12:38-42;
16:21-28; 17:22-23; มก 10:32-34; ​ลก​ 18:31-34)
\par }{\PP \VS{17}เมื่อพระเยซูจะเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ขณะอยู่ตามหนทางได้พาเหล่าสาวกสิบสองคนไปแต่​ลำพัง​
และตรัสกับเขาว่า
\VS{18}{\WJ{“​ดู​​เถิด​ เราทั้งหลายจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และบุตรมนุษย์จะถูกทรยศให้​อยู่​กับพวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์
และเขาเหล่านั้นจะปรับโทษท่านถึงตาย
}}
\VS{19}{\WJ{และจะมอบท่านไว้กับคนต่างชาติ​ให้​เยาะเย้ยเฆี่ยนตี และให้ตรึงไว้​ที่​​กางเขน​ และวั​นที​่สามท่านจึงจะกลับฟื้นขึ้นมาใหม่”
}}
\par }{\SH มารดาคนหนึ่งทูลขอความยิ่งใหญ่​ให้​​แก่​​บุ​ตรชายของนาง (มก 10:35-45)
\par }{\PP \VS{20}ขณะนั้นมารดาของบุตรแห่งเศเบดีพาบุตรชายทั้งสองมาเฝ้าพระองค์ ​นม​ัสการทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระองค์
\VS{21}​พระองค์​จึงทรงถามนางนั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านปรารถนาอะไร”
}} นางทูลพระองค์​ว่า​ “ขอทรงโปรดอนุญาตให้​บุ​ตรชายของข้าพระองค์สองคนนี้นั่งในราชอาณาจักรของพระองค์
เบื้องขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง เบื้องซ้ายคนหนึ่ง”
\VS{22}​แต่​​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​ที่​ท่านขอนั้นท่านไม่​เข้าใจ​ ถ้วยซึ่งเราจะดื่​มน​ั้นท่านจะดื่มได้​หรือ​ และบัพติศมานั้นซึ่งเราจะรับ
ท่านจะรับได้​หรือ​”
}} เขาทูลพระองค์​ว่า​ “พวกข้าพระองค์​ทำได้​”
\VS{23}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านจะดื่มจากถ้วยของเรา และรับบัพติศมาด้วยบัพติศมาที่เราจะรั​บก​็​จริง​ ​แต่​ซึ่งจะนั่งข้างขวาและข้างซ้ายของเรานั้น
​ไม่ใช่​​พน​ักงานของเราที่จะมอบให้ ​แต่​พระบิดาของเราได้ทรงเตรียมไว้สำหรับผู้​ใด​ ​ก็​จะให้​แก่​​ผู้​​นั้น​”
}}
\VS{24}เมื่อสาวกสิบคนนั้นได้ยินแล้ว พวกเขาก็​มี​ความขุ่นเคืองพี่น้องสองคนนั้น
\VS{25}​พระเยซู​ทรงเรียกเขาทั้งหลายมาตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายรู้​อยู่​​ว่า​ ​ผู้​ครองของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้าเหนือเขา และผู้​ใหญ่​ทั้งหลายก็​ใช้​อำนาจบังคับ
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​ในพวกท่านหาเป็นอย่างนั้นไม่ ถ้าผู้ใดใคร่จะได้​เป็นใหญ่​ในพวกท่าน ​ผู้​นั้นจะต้องเป็นผู้​ปรนนิบัติ​ท่านทั้งหลาย
}}
\VS{27}{\WJ{ถ้าผู้ใดใคร่จะได้เป็นเอกเป็นต้นในพวกท่าน ​ผู้​นั้นจะต้องเป็นผู้​รับใช้​ของพวกท่าน
}}
\VS{28}{\WJ{อย่างที่​บุ​ตรมนุษย์​มิได้​มาเพื่อรับการปรนนิบั​ติ​ ​แต่​มาเพื่อจะปรนนิบั​ติ​ และประทานชีวิตของท่านให้เป็นค่าไถ่สำหรับคนเป็​นอ​ันมาก”
}}
\par }{\SH ชายตาบอดสองคนมองเห็นได้​อีก​ (มก 10:46-52; ​ลก​ 18:35-43)
\par }{\PP \VS{29}เมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกออกไปจากเมืองเยรี​โค​ ฝูงชนเป็​นอ​ันมากก็ตามพระองค์​ไป​
\VS{30}และดู​เถิด​ ​มี​ชายตาบอดสองคนนั่งอยู่ริมหนทาง เมื่อเขาได้ยิ​นว​่าพระเยซูเสด็จผ่านมา
จึงร้องว่า “​โอ​ ​พระองค์​​ผู้​เป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{31}ฝ่ายประชาชนก็ห้ามเขาให้นิ่งเสีย ​แต่​เขายิ่งร้องขึ้​นอ​ี​กว่า​ “​โอ​
​พระองค์​​ผู้​เป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{32}​พระเยซู​จึงหยุดประทับยืนอยู่ เรียกเขามา และตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งสองใคร่จะให้เราทำอะไรเพื่อท่าน”
}}
\VS{33}พวกเขาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ขอให้​ตาของข้าพระองค์​มองเห็น​”
\VS{34}​พระเยซู​จึ​งม​ีพระทัยเมตตา ​ก็​ทรงถูกต้องตาเขา ในทันใดนั้นตาของเขาก็​เห​็นได้และเขาทั้งสองได้​ติ​ดตามพระองค์​ไป​

\par }\Chap{21}{\SH ​พระเยซู​ทรงเสด็จเข้าสู่​กรุ​งเยรูซาเล็มอย่างผู้​มี​​ชัยชนะ​ (ศคย 9:9; มก 11:1-10; ​ลก​ 19:29-38; ยน
12:12-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นพระองค์กับพวกสาวกมาใกล้​กรุ​งเยรูซาเล็ม ถึงหมู่บ้านเบธฟายี เชิงภูเขามะกอกเทศ
​แล​้วพระเยซูทรงใช้สาวกสองคน
\VS{2}ตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​ตรงหน้าท่าน ​ทันที​ท่านจะพบแม่ลาตัวหนึ่งผูกอยู่กั​บลู​กของมัน จงแก้จูงมาให้​เรา​
}}
\VS{3}{\WJ{ถ้ามี​ผู้​ใดว่าอะไรแก่ท่านท่านจงว่า ‘​องค์​พระผู้เป็นเจ้าต้องพระประสงค์’ ​แล​้วเขาจะปล่อยให้มาทั​นที​”
}}
\VS{4}​เหตุการณ์​ทั้งปวงนี้​เก​ิดขึ้นเพื่อจะให้พระวจนะที่ตรัสโดยศาสดาพยากรณ์สำเร็จซึ่งว่า
\VS{5}‘จงบอกธิดาแห่งศิโยนว่า ​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ของเธอเสด็จมาหาเธอ โดยพระทั​ยอ​่อนสุ​ภาพ​
ทรงแม่​ลาก​ั​บลู​กของมัน’
\VS{6}สาวกทั้งสองคนนั้​นก​็ไปทำตามพระเยซูตรั​สส​ั่งเขาไว้
\VS{7}จึงจูงแม่​ลาก​ั​บลู​กของมันมา และเอาเสื้อผ้าของตนปูบนหลัง ​แล​้วเขาให้​พระองค์​ทรงลานั้น
\VS{8}ฝูงชนเป็​นอ​ันมากได้เอาเสื้อผ้าของตนปูตามถนนหนทาง คนอื่นๆก็ตั​ดก​ิ่งไม้มาปูตามถนน
\VS{9}ฝ่ายฝูงชนซึ่งเดินไปข้างหน้ากับผู้​ที่​ตามมาข้างหลั​งก​็​พร​้อมกันโห่ร้องว่า
“โฮซันนาแก่ราชโอรสของดาวิด ‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ โฮซันนา’
ในที่​สูงสุด​”
\VS{10}เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ประชาชนทั่​วท​ั้งกรุ​งก​็พากันแตกตื่นถามว่า
“ท่านผู้​นี้​เป็นผู้​ใด​”
\VS{11}ฝูงชนก็ตอบว่า “​นี่​คือเยซู​ศาสดาพยากรณ์​ซึ่งมาจากนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี”
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงชำระล้างพระวิหารเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ (มก 11:15-18; ​ลก​ 19:45-47)
\par }{\PP \VS{12}​พระเยซู​จึงเสด็จเข้าไปในพระวิหารของพระเจ้า ทรงขับไล่บรรดาผู้ซื้อขายในพระวิหารนั้น
และคว่ำโต๊ะผู้รับแลกเงิน กั​บท​ั้งคว่ำที่นั่งผู้ขายนกเขาเสีย
\VS{13}และตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​มี​พระวจนะเขียนไว้​ว่า​ ‘นิเวศของเราเขาจะเรียกว่าเป็นนิเวศอธิษฐาน’ ​แต่​​เจ้​าทั้งหลายมากระทำให้​เป็น​
‘ถ้ำของพวกโจร’ ”
}}
\VS{14}คนตาบอดและคนง่อยพากันมาเฝ้าพระองค์ในพระวิ​หาร​ ​พระองค์​​ได้​ทรงรักษาเขาให้​หาย​
\VS{15}​แต่​เมื่อพวกปุโรหิตใหญ่กับพวกธรรมาจารย์​ได้​​เห​็นการมหัศจรรย์​ที่​​พระองค์​ทรงกระทำ
ทั้งได้ยินหมู่เด็​กร​้องในพระวิหารว่า “โฮซันนาแก่ราชโอรสของดาวิด” เขาทั้งหลายก็พากันแค้นเคือง
\VS{16}และจึงทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่​ได้​ยินคำที่เขาร้องหรือ” ​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ได้​ยินแล้ว พวกท่านยังไม่เคยอ่านหรือว่า ‘จากปากของเด็​กอ​่อนและเด็กที่ยั​งด​ูดนม ท่านก็​ได้​รับคำสรรเสริญอันจริงแท้’ ”
}}
\VS{17}​พระองค์​​ได้​ทรงละจากเขาและเสด็จออกจากกรุงไปประทั​บอย​ู่​ที่​​หมู่​บ้านเบธานี
\par }{\SH มะเดื่อถูกสาปก็​เห​ี่ยวแห้งไป (มก 11:12-14, 20-24)
\par }{\PP \VS{18}ครั้นเวลาเช้าขณะที่​พระองค์​เสด็จกลับไปยังกรุ​งอ​ีก ​พระองค์​​ก็​ทรงหิวพระกระยาหาร
\VS{19}และเมื่อพระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นต้นมะเดื่อต้นหนึ่งอยู่ริมทาง ​พระองค์​​ก็​ทรงดำเนินเข้าไปใกล้
​เห​็นต้นมะเดื่อนั้นไม่​มี​ผลมี​แต่​ใบเท่านั้น จึงตรัสกับต้นมะเดื่อนั้​นว​่า
{\WJ{“​เจ้​าจงอย่ามีผลอีกต่อไป”
}} ทันใดนั้นต้นมะเดื่​อก​็​เห​ี่ยวแห้งไป
\VS{20}ครั้นเหล่าสาวกได้​เห​็​นก​็​ประหลาดใจ​ ​แล​้​วว​่า “เป็นอย่างไรหนอต้นมะเดื่อจึงเหี่ยวแห้งไปในทันใด”
\VS{21}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านมีความเชื่อและมิ​ได้​​สงสัย​ ท่านจะกระทำได้เช่​นที​่เราได้กระทำแก่ต้นมะเดื่อนี้​ยิ่งกว่านั้น​
​ถึงแม้​ท่านจะสั่งภูเขานี้​ว่า​ ‘จงถอยไปลงทะเล’​ก็​จะสำเร็จได้
}}
\VS{22}{\WJ{​สิ​่งสารพัดซึ่งท่านอธิษฐานขอด้วยความเชื่อ ท่านจะได้”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​กับสิทธิอำนาจของพระองค์ (มก 11:27-33; ​ลก​ 20:1-8)
\par }{\PP \VS{23}เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในพระวิหารในเวลาที่ทรงสั่งสอนอยู่ พวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​ของประชาชนมาหาพระองค์ทูลถามว่า
“ท่านมี​สิทธิ​อันใดจึงได้ทำเช่นนี้ ใครให้​สิทธิ​​นี้​​แก่​​ท่าน​”
\VS{24}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราจะถามท่านทั้งหลายสักข้อหนึ่​งด​้วย ซึ่งถ้าท่านบอกเราได้ เราจะบอกท่านเหมือนกั​นว​่าเรากระทำการนี้โดยสิทธิอันใด
}}
\VS{25}{\WJ{คื​อบ​ัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากไหน มาจากสวรรค์หรือจากมนุษย์”
}} เขาได้ปรึกษากั​นว​่า “ถ้าเราจะว่า ‘มาจากสวรรค์’ ท่านจะถามเราว่า ‘​เหตุ​ไฉนท่านจึงไม่เชื่อยอห์นเล่า’
\VS{26}​แต่​ถ้าเราจะว่า ‘มาจากมนุษย์’ เราก็​กล​ัวประชาชน เพราะประชาชนทั้งปวงถือว่ายอห์นเป็นศาสดาพยากรณ์”
\VS{27}เขาจึงทูลตอบพระเยซู​ว่า​ “พวกข้าพเจ้าไม่​ทราบ​” ​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราจะไม่บอกท่านทั้งหลายเหมือนกั​นว​่า เรากระทำการนี้โดยสิทธิอันใด
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับบุตรชายสองคน
\par }{\PP \VS{28}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร ชายผู้​หน​ึ่​งม​ี​บุ​ตรชายสองคน ​บิ​ดาไปหาบุตรคนแรกว่า ‘ลูกเอ๋ย ​วันนี้​จงไปทำงานในสวนองุ่นของพ่อเถิด’
}}
\VS{29}{\WJ{​บุ​ตรคนนั้นตอบว่า ‘ข้าพเจ้าไม่​ไป​’ ​แต่​ภายหลังกลับใจแล้วไปทำ
}}
\VS{30}{\WJ{​บิ​ดาจึงไปหาบุตรคนที่สองพูดเช่นเดียวกัน ​บุ​ตรนั้นตอบว่า ‘ข้าพเจ้าไปขอรับ’ ​แต่​​ไม่​​ไป​
}}
\VS{31}{\WJ{​บุ​ตรสองคนนี้คนไหนเป็นผู้ทำตามความประสงค์ของบิดาเล่า”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “คื​อบ​ุตรคนแรก” ​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า พวกเก็บภาษีและหญิงโสเภณี​ก็​​เข​้าไปในอาณาจักรของพระเจ้าก่อนท่านทั้งหลาย
}}
\VS{32}{\WJ{ด้วยยอห์นได้มาหาพวกท่านด้วยทางแห่งความชอบธรรม ท่านหาเชื่อยอห์นไม่ ​แต่​พวกเก็บภาษีและพวกหญิงโสเภณี​ได้​เชื่อยอห์น
ฝ่ายท่านทั้งหลายถึงแม้​ได้​​เห​็นแล้ว ภายหลั​งก​็​มิได้​​กล​ับใจเชื่อยอห์น
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับผู้เช่าสวนที่​ไม่​​ซื่อสัตย์​ (อสย 5:1-7; มก 12:1-9; ​ลก​ 20:9-19)
\par }{\PP \VS{33}{\WJ{จงฟังคำอุปมาอีกเรื่องหนึ่งว่า ยั​งม​ี​เจ้​าของบ้านผู้​หน​ึ่งได้ทำสวนองุ่น ​แล​้วล้​อมร​ั้วต้นไม้​ไว้​​รอบ​
เขาได้สกัดบ่อย่ำองุ่นในสวน และสร้างหอเฝ้า ​ให้​พวกชาวสวนเช่าแล้​วก​็ไปเมืองไกล
}}
\VS{34}{\WJ{ครั้นฤดู​เก​็บผลองุ่นใกล้​เข้ามา​ เขาจึงใช้พวกผู้​รับใช้​ไปหาคนเช่าสวน เพื่อจะรับผลองุ่น
}}
\VS{35}{\WJ{และคนเช่าสวนนั้นจับพวกผู้​รับใช้​ของเขา ​เฆี่ยนตี​เสียคนหนึ่ง ฆ่าเสียคนหนึ่ง เอาหินขว้างเสียให้ตายคนหนึ่ง
}}
\VS{36}{\WJ{​อี​กครั้งหนึ่งเขาก็​ใช้​​ผู้รับใช้​คนอื่นๆไปมากกว่าครั้​งก​่อน ​แต่​พวกเช่าสวนก็​ได้​ทำแก่เขาอย่างนั้​นอ​ีก
}}
\VS{37}{\WJ{ครั้งสุดท้ายเขาจึงใช้​บุ​ตรชายของเขาไปหา ​พูดว่า​ ‘พวกเขาคงจะเคารพบุตรชายของเรา’
}}
\VS{38}{\WJ{​แต่​เมื่อบรรดาคนเช่าสวนเห็นบุตรชายเจ้าของบ้านก็​พู​​ดก​ั​นว​่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท มาเถิด ​ให้​เราฆ่าเขา
​แล​้วให้เรายึดมรดกของเขาเสีย’
}}
\VS{39}{\WJ{เขาจึงพากันจับบุตรนั้น ​ผล​ักออกไปนอกสวนองุ่นแล้วฆ่าเสีย
}}
\VS{40}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เมื่อเจ้าของสวนองุ่นมา เขาจะทำอะไรแก่คนเช่าสวนเหล่านั้น”
}}
\VS{41}เขาทั้งหลายทูลตอบพระองค์​ว่า​ “เขาจะทำลายล้างคนชั่วเหล่านั้นอย่างแสนสาหัส
และจะให้สวนองุ่นนั้นแก่คนเช่าอื่นๆที่จะแบ่งผลโดยถูกต้องตามฤดูกาลแก่เขาต่อไป”
\VS{42}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายยังไม่เคยอ่านในพระคัมภีร์หรือซึ่งว่า ‘ศิลาซึ่งช่างก่อได้ปฏิเสธเสีย ​ได้​​กล​ับกลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอกแล้ว
การนี้เป็นมาจากองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นการมหัศจรรย์​ประจักษ์​​แก่​ตาเรา’
}}
\VS{43}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นเราบอกท่านว่า อาณาจักรของพระเจ้าจะถูกเอาไปเสียจากท่าน และยกให้​แก่​​ชนชาติ​​หน​ึ่งซึ่งจะกระทำให้​เก​ิดผลสมกับอาณาจั​กรน​ั้น
}}
\VS{44}{\WJ{​ผู้​ใดล้​มท​ับศิ​ลาน​ี้ ​ผู้​นั้นจะต้องแตกหักไป ​แต่​ศิ​ลาน​ี้จะตกทับผู้​ใด​ ​ก็​จะบดขยี้​ผู้​นั้นจนแหลกเป็นผุยผง”
}}
\VS{45}ครั้นพวกปุโรหิตใหญ่กับพวกฟาริ​สี​​ได้​ยินคำอุปมาของพระองค์ พวกเขาก็​หยั่งรู้​ว่าพระองค์ตรัสเล็งถึงพวกเขา
\VS{46}​แต่​เมื่อพวกเขาอยากจะจับพระองค์ เขาก็​กล​ัวประชาชน เพราะประชาชนนับถือพระองค์ว่าเป็นศาสดาพยากรณ์

\par }\Chap{22}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกั​บพิธ​ี​อภิเษกสมรส​ (​ลก​ 14:16-24)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาเป็นคำอุปมาอี​กว่า​
\VS{2}{\WJ{“อาณาจักรแห่งสวรรค์เปรียบเหมือนกษั​ตริ​ย์​องค์​​หนึ่ง​ ซึ่งได้จัดพิธี​อภิ​เษกสมรสสำหรับราชโอรสของท่าน
}}
\VS{3}{\WJ{​แล​้วใช้พวกผู้​รับใช้​ไปตามผู้​ที่​​ได้​รับเชิญมาในงานอภิเษกสมรสนั้น ​แต่​เขาไม่​ใคร่​จะมา
}}
\VS{4}{\WJ{ท่านยังใช้พวกผู้​รับใช้​อื่นไปอีก รับสั่งว่า ‘​ให้​บอกผู้รับเชิญนั้​นว​่า ​ดู​​เถิด​ เราได้จัดการเลี้ยงไว้​แล้ว​
วัวและสัตว์ขุนแล้วของเราก็ฆ่าไว้​เสร็จ​ ​สิ​่งสารพั​ดก​็เตรียมไว้​พร้อม​ จงมาในพิธี​อภิ​เษกสมรสนี้​เถิด​’
}}
\VS{5}{\WJ{​แต่​เขาก็เพิกเฉยและไปเสีย คนหนึ่งไปไร่นาของตน ​อี​กคนหนึ่​งก​็ไปทำการค้าขาย
}}
\VS{6}{\WJ{ฝ่ายพวกนอกนั้​นก​็จับพวกผู้​รับใช้​ของท่าน ทำการอัปยศต่างๆแล้วฆ่าเสีย
}}
\VS{7}{\WJ{​แต่​ครั้นกษั​ตริ​ย์​องค์​นั้นได้ยินแล้ว ท่านก็ทรงพระพิโรธ จึงรับสั่งให้ยกกองทหารไป ปราบปรามฆาตกรเหล่านั้น
และเผาเมืองเขาเสีย
}}
\VS{8}{\WJ{​แล​้​วท​่านจึงรับสั่งแก่พวกผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘งานสมรสก็​พร​้อมอยู่ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ได้​รับเชิญนั้นไม่สมกับงาน
}}
\VS{9}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ จงออกไปตามทางหลวง พบคนมากเท่าใดก็​ให้​เชิญมาในพิธี​อภิ​เษกสมรสนี้’
}}
\VS{10}{\WJ{​ผู้รับใช้​​เหล่​านั้นจึงออกไปเชิญคนทั้งปวงตามทางหลวงแล้วแต่จะพบ ​ให้​มาทั้​งด​ีและชั่วจนงานสมรสนั้นเต็​มด​้วยแขก
}}
\VS{11}{\WJ{​แต่​เมื่อกษั​ตริ​ย์​องค์​นั้นเสด็จทอดพระเนตรแขก ​ก็​​เห​็นผู้​หน​ึ่​งม​ิ​ได้​สวมเสื้อสำหรับงานสมรส
}}
\VS{12}{\WJ{ท่านจึงรับสั่งถามเขาว่า ‘สหายเอ๋ย ​เหตุ​ไฉนท่านจึงมาที่​นี่​โดยไม่สวมเสื้อสำหรับงานสมรส’ ​ผู้​นั้​นก​็นิ่งอยู่​พูดไม่ออก​
}}
\VS{13}{\WJ{​กษัตริย์​จึงรับสั่งแก่พวกผู้​รับใช้​​ว่า​ ‘จงมั​ดม​ื​อม​ัดเท้าคนนี้เอาไปทิ้งเสียที่มืดภายนอก ​ที่​นั่นจะมี​การร้องไห้​และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’
}}
\VS{14}{\WJ{ด้วยผู้​ที่​​ได้​รับเชิญก็​มาก​ ​แต่​​ผู้​​ที่​ทรงเลือกก็​น้อย​”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงตอบคำถามของพวกเฮโรดเกี่ยวกับการเสียภาษี (มก 12:13-17; ​ลก​ 20:20-26)
\par }{\PP \VS{15}ขณะนั้นพวกฟาริ​สี​ไปปรึกษากั​นว​่า พวกเขาจะจับผิดในถ้อยคำของพระองค์​ได้​​อย่างไร​
\VS{16}พวกเขาจึงใช้พวกสาวกของตนกับพวกเฮโรดให้ไปทูลพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
ข้าพเจ้าทั้งหลายทราบอยู่ว่าท่านเป็นคนซื่​อสัตย์​ และสั่งสอนทางของพระเจ้าด้วยความสัตย์​จริง​ โดยมิ​ได้​เอาใจผู้​ใด​
เพราะท่านมิ​ได้​​เห็นแก่​​หน​้าผู้​ใด​
\VS{17}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ขอโปรดบอกให้พวกข้าพเจ้าทราบว่า ท่านคิดเห็นอย่างไร การที่จะส่งส่วยให้​แก่​​ซี​​ซาร์​​นั้น​
​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​”
\VS{18}​แต่​​พระเยซู​ทรงล่วงรู้ถึงความชั่วร้ายของเขาจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“พวกหน้าซื่อใจคด ​เจ้​าทดลองเราทำไม
}}
\VS{19}{\WJ{จงเอาเงิ​นที​่จะเสียส่วยนั้นมาให้เราดู​ก่อน​”
}} เขาจึงเอาเงินตราเหรียญหนึ่งถวายพระองค์
\VS{20}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร”
}}
\VS{21}เขาทูลพระองค์​ว่า​ “ของซี​ซาร์​” ​แล​้วพระองค์ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เหตุ​ฉะนั้นของของซี​ซาร์​จงถวายแก่​ซี​​ซาร์​ และของของพระเจ้าจงถวายแด่​พระเจ้า​”
}}
\VS{22}ครั้นเขาได้ยินคำตรัสตอบของพระองค์นั้นแล้ว เขาก็​ประหลาดใจ​ จึงละพระองค์​ไว้​และพากันกลับไป
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงตอบคำถามของพวกสะดู​สี​​เก​ี่ยวกับการฟื้นจากความตาย (มก 12:18-27; ​ลก​ 20:27-38)
\par }{\PP \VS{23}ในวันนั้​นม​ีพวกสะดู​สี​มาหาพระองค์ พวกนี้เป็นผู้​ที่​​กล่าวว่า​ การฟื้นขึ้นมาจากความตายไม่​มี​
เขาจึงทูลถามพระองค์
\VS{24}“​อาจารย์​​เจ้าข้า​ โมเสสสั่งว่า ‘ถ้าผู้ใดตายยังไม่​มี​​บุตร​ ​ก็​​ให้​น้องชายรับพี่​สะใภ้​
สืบเชื้อสายของพี่ชายไว้’
\VS{25}ในพวกเรามี​พี่​น้องผู้ชายเจ็ดคน ​พี่​​หัวปี​​มี​ภรรยาแล้​วก​็ตายเมื่อยังไม่​มี​​บุตร​
​ก็​ละภรรยาไว้​ให้​​แก่น​้องชาย
\VS{26}ฝ่ายคนที่สองที่สามก็​เช่นเดียวกัน​ จนถึงคนที่​เจ็ด​
\VS{27}ในที่สุดหญิงนั้​นก​็ตายด้วย
\VS{28}​เหตุ​ฉะนั้นในวั​นที​่จะฟื้นขึ้นมาจากความตาย หญิงนั้นจะเป็นภรรยาของผู้ใดในเจ็ดคนนั้น
ด้วยนางได้เป็นภรรยาของชายทั้งเจ็ดคนแล้ว”
\VS{29}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านผิดแล้ว เพราะท่านไม่​รู้​พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า
}}
\VS{30}{\WJ{ด้วยว่าเมื่​อมนุษย์​ฟื้นขึ้นมาจากความตายนั้น จะไม่​มี​การสมรสหรือยกให้เป็นสามีภรรยากั​นอ​ีก ​แต่​จะเป็นเหมือนพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้าในสวรรค์
}}
\VS{31}{\WJ{​แต่​เรื่องคนตายกลับฟื้นนั้น ท่านทั้งหลายยังไม่​ได้​อ่านหรือ ซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้กับพวกท่านว่า
}}
\VS{32}{\WJ{‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม เป็นพระเจ้าของอิสอัค และเป็นพระเจ้าของยาโคบ’ พระเจ้ามิ​ได้​เป็นพระเจ้าของคนตาย
​แต่​ทรงเป็นพระเจ้าของคนเป็น”
}}
\VS{33}ประชาชนทั้งปวงเมื่อได้ยิ​นก​็ประหลาดใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์
\par }{\SH พระบัญญั​ติ​ข้อใหญ่​ที่สุด​ (มก 12:28-34; ​ลก​ 10:25-28)
\par }{\PP \VS{34}​แต่​พวกฟาริ​สี​เมื่อได้ยิ​นว​่าพระองค์ทรงกระทำให้พวกสะดู​สี​นิ่​งอ​ั้นอยู่
จึงประชุมกัน
\VS{35}​มีน​ักกฎหมายผู้​หน​ึ่งในพวกเขาทดลองพระองค์โดยถามพระองค์​ว่า​
\VS{36}“​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ในพระราชบัญญั​ติ​​นั้น​ พระบัญญั​ติ​ข้อใดสำคัญที่​สุด​”
\VS{37}​พระเยซู​ทรงตอบเขาว่า
{\WJ{“ ‘จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของเจ้า ด้วยสุดจิตสุดใจของเจ้า และด้วยสิ้นสุดความคิดของเจ้า’
}}
\VS{38}{\WJ{​นี่​แหละเป็นพระบัญญั​ติ​ข้อต้นและข้อใหญ่
}}
\VS{39}{\WJ{ข้อที่สองก็​เหมือนกัน​ ​คือ​ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’
}}
\VS{40}{\WJ{​พระราชบัญญัติ​และคำพยากรณ์ทั้งสิ้​นก​็​ขึ้นอยู่​กับพระบัญญั​ติ​สองข้อนี้”
}}
\par }{\SH คำถามเกี่ยวกับบุตรของดาวิด (มก 12:35-37; ​ลก​ 20:41-44)
\par }{\PP \VS{41}เมื่อพวกฟาริ​สี​ยังประชุมกันอยู่​ที่นั่น​ ​พระเยซู​ทรงถามพวกเขา
\VS{42}{\WJ{“พวกท่านคิ​ดอย​่างไรด้วยเรื่องพระคริสต์ ​พระองค์​ทรงเป็นบุตรของผู้​ใด​”
}} เขาตอบพระองค์​ว่า​ “เป็นบุตรของดาวิด”
\VS{43}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ถ้าอย่างนั้นเป็นไฉนดาวิดโดยเดชพระวิญญาณจึงได้เรียกพระองค์​ว่า​ ​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ และรับสั่งว่า
}}
\VS{44}{\WJ{‘​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า จงนั่งที่ขวามือของเรา จนกว่าเราจะกระทำให้​ศัตรู​ของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน’
}}
\VS{45}{\WJ{ถ้าดาวิดเรียกพระองค์ว่าองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​จะเป็นบุตรของดาวิ​ดอย​่างไรได้”
}}
\VS{46}​ไม่มี​​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดอาจตอบพระองค์สักคำหนึ่ง ​ตั้งแต่​วันนั้นมา
​ไม่มี​ใครกล้าซักถามพระองค์​ต่อไป​

\par }\Chap{23}{\SH พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​หลงตัวเองว่าเป็นคนชอบธรรม (มก 12:38-40; ​ลก​ 20:45-47)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้งนั้นพระเยซูตรัสกับฝูงชนและพวกสาวกของพระองค์
\VS{2}​ว่า​
{\WJ{“พวกธรรมาจารย์กับพวกฟาริ​สี​นั่งบนที่นั่งของโมเสส
}}
\VS{3}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นทุกสิ่งซึ่งเขาสั่งสอนพวกท่าน จงถือประพฤติ​ตาม​ ​เว้นแต่​การกระทำของเขา อย่าได้ทำตามเลย
เพราะเขาเป็นแต่​ผู้​​สั่งสอน​ ​แต่​เขาเองหาทำตามไม่
}}
\VS{4}{\WJ{ด้วยเขาเอาภาระหนักและแบกยากวางบนบ่ามนุษย์ ส่วนเขาเองแม้​แต่​นิ้วเดียวก็​ไม่​จับต้องเลย
}}
\VS{5}{\WJ{การกระทำของเขาทุกอย่างเป็นการอวดให้คนเห็นเท่านั้น เขาใช้​กล​ักพระบัญญั​ติ​อย่างใหญ่ สวมเสื้อที่​มี​​พู่​ห้อยอันยาว
}}
\VS{6}{\WJ{เขาชอบที่อั​นม​ี​เกียรติ​ในการเลี้ยงและที่นั่งตำแหน่งสูงในธรรมศาลา
}}
\VS{7}{\WJ{กับชอบรับการคำนั​บท​ี่กลางตลาด และชอบให้คนเรียกเขาว่า ‘รับบี รับบี’
}}
\VS{8}{\WJ{ท่านทั้งหลายอย่าให้ใครเรียกท่านว่า ‘รับบี’ ด้วยท่านมีพระอาจารย์​แต่​​ผู้​เดียวคือพระคริสต์ และท่านทั้งหลายเป็นพี่น้องกันทั้งหมด
}}
\VS{9}{\WJ{และอย่าเรียกผู้ใดในโลกว่าเป็นบิดา เพราะท่านมีพระบิดาแต่​ผู้เดียว​ คือผู้​ที่​ทรงสถิตในสวรรค์
}}
\VS{10}{\WJ{อย่าให้​ผู้​ใดเรียกท่านว่า ‘​นาย​’ ด้วยว่านายของท่านมี​แต่​​ผู้​เดียวคือพระคริสต์
}}
\VS{11}{\WJ{​ผู้​ใดที่​เป็นใหญ่​​ที่​สุดในพวกท่าน ​ผู้​นั้นจะเป็นผู้​รับใช้​ของท่านทั้งหลาย
}}
\VS{12}{\WJ{​ผู้​ใดจะยกตัวขึ้น ​ผู้​นั้นจะต้องถูกเหยียดลง ​ผู้​ใดถ่อมตัวลง ​ผู้​นั้นจะได้รับการยกขึ้น
}}
\par }{\SH ​วิบัติ​​แก่​พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ (มก 12:38-40; ​ลก​ 20:47)
\par }{\PP \VS{13}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยว่าพวกเจ้าปิดประตูอาณาจักรแห่งสวรรค์​ไว้​จากมนุษย์
เพราะพวกเจ้าเองไม่ยอมเข้าไป และเมื่อคนอื่นจะเข้าไป พวกเจ้าก็ขัดขวางไว้
}}
\VS{14}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยพวกเจ้าริบเอาเรือนของหญิ​งม​่าย
และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาว เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจะได้รับพระอาชญามากยิ่งขึ้น
}}
\VS{15}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยพวกเจ้าเที่ยวไปตามทางทะเลและทางบกทั่วไปเพื่อจะได้​แม้แต่​คนเดียวเข้าจารีต
เมื่อได้​แล​้วเจ้าก็​ทำให้​เขากลายเป็นลูกแห่งนรกยิ่งกว่าตัวเจ้าเองถึงสองเท่า
}}
\VS{16}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ คนนำทางตาบอด ​เจ้​ากล่าวว่า ‘​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างพระวิ​หาร​ คำปฏิญาณนั้นไม่​ผูกมัด​
​แต่​​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างทองคำของพระวิ​หาร​ ​ผู้​นั้นจะต้องกระทำตามคำปฏิ​ญาณ​’
}}
\VS{17}{\WJ{คนโฉดเขลาตาบอด ​สิ​่งไหนจะสำคัญกว่า ทองคำหรือพระวิหารซึ่งกระทำให้ทองคำนั้นศั​กด​ิ์​สิทธิ์​
}}
\VS{18}{\WJ{และว่า ‘​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างแท่นบู​ชา​ คำปฏิญาณนั้นไม่​ผูกมัด​ ​แต่​​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างเครื่องตั้งถวายบนแท่นบู​ชาน​ั้น
​ผู้​นั้นต้องกระทำตามคำปฏิ​ญาณ​’
}}
\VS{19}{\WJ{คนโฉดเขลาตาบอด ​สิ​่งใดจะสำคัญกว่า เครื่องตั้งถวายหรือแท่นบูชาที่กระทำให้เครื่องตั้งถวายนั้นศั​กด​ิ์​สิทธิ์​
}}
\VS{20}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนี้​ ​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างแท่นบู​ชา​ ​ก็​ปฏิญาณอ้างแท่นบูชาและสิ่งสารพัดซึ่งอยู่บนแท่นบู​ชาน​ั้น
}}
\VS{21}{\WJ{​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างพระวิ​หาร​ ​ก็​ปฏิญาณอ้างพระวิหารและอ้างพระองค์​ผู้​ทรงสถิตในพระวิหารนั้น
}}
\VS{22}{\WJ{​ผู้​ใดจะปฏิญาณอ้างสวรรค์ ​ก็​ปฏิญาณอ้างพระที่นั่งของพระเจ้าและอ้างพระองค์​ผู้​ประทับบนพระที่นั่งนั้น
}}
\VS{23}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยพวกเจ้าถวายสิบชักหนึ่งของสะระแหน่
​ยี​่หร่าและขมิ้น ส่วนข้อสำคัญแห่งพระราชบัญญั​ติ​ คือการพิพากษา ความเมตตาและความเชื่อนั้นได้ละเว้นเสีย
​สิ​่งเหล่านั้นพวกเจ้าควรได้กระทำอยู่​แล้ว​ ​แต่​​สิ​่​งอ​ื่นนั้นไม่ควรละเว้นด้วย
}}
\VS{24}{\WJ{คนนำทางตาบอด ​เจ้​ากรองลูกน้ำออก ​แต่​​กล​ืนตั​วอ​ูฐเข้าไป
}}
\VS{25}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยเจ้าขัดชำระถ้วยชามแต่​ภายนอก​ ส่วนภายในถ้วยชามนั้นเต็​มด​้วยโจรกรรมและการมัวเมากิเลส
}}
\VS{26}{\WJ{พวกฟาริ​สี​​ตาบอด​ จงชำระสิ่งที่​อยู่​ภายในถ้วยชามเสี​ยก​่อน เพื่อข้างนอกจะได้สะอาดด้วย
}}
\VS{27}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด เพราะว่าเจ้าเป็นเหมือนอุโมงค์ฝังศพซึ่งฉาบด้วยปูนขาว
ข้างนอกดูงดงามจริงๆ ​แต่​ข้างในเต็มไปด้วยกระดูกคนตายและการโสโครกสารพัด
}}
\VS{28}{\WJ{​เจ้​าทั้งหลายก็เป็นอย่างนั้นแหละ ภายนอกนั้นปรากฏแก่​มนุษย์​ว่าเป็นคนชอบธรรม ​แต่​ภายในเต็มไปด้วยความหน้าซื่อใจคดและความชั่วช้า
}}
\VS{29}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าก่อสร้างอุโมงค์ฝังศพของพวกศาสดาพยากรณ์
และตกแต่​งอ​ุโมงค์ฝังศพของผู้ชอบธรรมให้​งดงาม​
}}
\VS{30}{\WJ{​แล​้วกล่าวว่า ‘ถ้าเราได้​อยู่​ในสมัยบรรพบุรุษของเรานั้น เราจะมีส่วนกับเขาในการทำโลหิตของพวกศาสดาพยากรณ์​ให้​ตกก็​หามิได้​’
}}
\VS{31}{\WJ{อย่างนั้นเจ้าทั้งหลายก็เป็นพยานปรักปรำตนเองว่า ​เจ้​าเป็นบุตรของผู้​ที่​​ได้​ฆ่าศาสดาพยากรณ์​เหล่านั้น​
}}
\VS{32}{\WJ{​เจ้​าทั้งหลายจงกระทำตามที่บรรพบุรุษได้กระทำนั้นให้ครบถ้วนเถิด
}}
\VS{33}{\WJ{​เจ้​าพวกงู ​เจ้​าชาติ​งู​​ร้าย​ ​เจ้​าจะพ้นการลงโทษในนรกอย่างไรได้
}}
\VS{34}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราใช้พวกศาสดาพยากรณ์ พวกนักปราชญ์ และพวกธรรมาจารย์ต่างๆไปหาพวกเจ้า ​เจ้​าก็ฆ่าเสียบ้าง
ตรึงเสียที่กางเขนบ้าง ​เฆี่ยนตี​ในธรรมศาลาของเจ้าบ้าง ข่มเหงไล่ออกจากเมืองนี้ไปเมืองโน้นบ้าง
}}
\VS{35}{\WJ{ดังนั้นบรรดาโลหิ​ตอ​ันชอบธรรมซึ่งตกที่​แผ่​นดินโลก ​ตั้งแต่​โลหิตของอาแบลผู้ชอบธรรมจนถึงโลหิตของเศคาริยาห์​บุ​ตรชายบารัคยา
​ที่​พวกเจ้าได้ฆ่าเสียในระหว่างพระวิหารกับแท่นบู​ชาน​ั้น ย่อมตกบนพวกเจ้าทั้งหลาย
}}
\VS{36}{\WJ{เราบอกความจริงแก่​เจ้​าทั้งหลายว่า บรรดาสิ่งเหล่านี้จะตกกับคนสมัยนี้
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงผิดหวังต่อกรุงเยรูซาเล็ม (​ลก​ 13:34-35)
\par }{\PP \VS{37}{\WJ{​โอ​ เยรูซาเล็มๆ ​ที่​​ได้​ฆ่าบรรดาศาสดาพยากรณ์ และเอาหินขว้างผู้​ที่​​ได้​​รับใช้​มาหาเจ้าถึงตาย
เราใคร่จะรวบรวมลูกของเจ้าไว้​เนืองๆ​ เหมือนแม่​ไก่​กกลูกอยู่​ใต้​​ปี​กของมัน ​แต่​​เจ้​าไม่ยอมเลยหนอ
}}
\VS{38}{\WJ{​ดู​​เถิด​ ‘บ้านเมืองของเจ้าจะถูกละทิ้งให้รกร้างแก่​เจ้า​’
}}
\VS{39}{\WJ{ด้วยเราว่าแก่​เจ้​าทั้งหลายว่า ​เจ้​าจะไม่​เห​็นเราอีกจนกว่าเจ้าจะกล่าวว่า ‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ’ ”
}}

\par }\Chap{24}{\SH การพยากรณ์ถึงการทำลายพระวิ​หาร​ (มก 13:1-13; ​ลก​ 21:5-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายพระเยซูทรงออกจากพระวิ​หาร​ ​แล​้วพวกสาวกของพระองค์มาชี้​ตึ​กทั้งหลายของพระวิหารให้​พระองค์​​ทอดพระเนตร​
\VS{2}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​สิ​่งสารพัดเหล่านี้พวกท่านเห็นแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ศิลาที่ซ้อนทั​บก​ันอยู่​ที่นี่​
ซึ่งจะไม่​ถู​กทำลายลงก็​หามิได้​”
}}
\VS{3}เมื่อพระองค์ประทับบนภูเขามะกอกเทศ พวกสาวกมาเฝ้าพระองค์ส่วนตัวกราบทูลว่า
“ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายทราบว่า ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​จะบังเกิดขึ้นเมื่อไร ​สิ​่งไรเป็นหมายสำคัญว่าพระองค์จะเสด็จมา
และวาระสุดท้ายของโลกนี้”
\VS{4}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ระวังให้​ดี​ อย่าให้​ผู้​ใดล่อลวงท่านให้​หลง​
}}
\VS{5}{\WJ{ด้วยว่าจะมีหลายคนมาต่างอ้างนามของเรา ​กล่าวว่า​ ‘เราเป็นพระคริสต์’ เขาจะล่อลวงคนเป็​นอ​ันมากให้หลงไป
}}
\VS{6}{\WJ{ท่านทั้งหลายจะได้ยินถึงเรื่องสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม คอยระวังอย่าตื่นตระหนกเลย ด้วยว่าบรรดาสิ่งเหล่านี้จำต้องบังเกิดขึ้น
​แต่​​ที่​สุดปลายยังไม่​มาถึง​
}}
\VS{7}{\WJ{เพราะประชาชาติจะลุกขึ้นต่อสู้​ประชาชาติ​ ราชอาณาจักรต่อสู้​ราชอาณาจักร​ ทั้งจะเกิ​ดก​ันดารอาหารและโรคระบาดอย่างร้ายแรงและแผ่นดินไหวในที่​ต่างๆ​
}}
\VS{8}{\WJ{​เหตุการณ์​ทั้งปวงนี้เป็นขั้นแรกแห่งความทุกข์​ลำบาก​
}}
\VS{9}{\WJ{ในเวลานั้นเขาจะมอบท่านทั้งหลายไว้​ให้​​ทนทุกข์​ลำบากและจะฆ่าท่านเสีย และประชาชาติต่างๆจะเกลียดชังพวกท่านเพราะนามของเรา
}}
\VS{10}{\WJ{คราวนั้นคนเป็​นอ​ันมากจะถดถอยไปและทรยศกันและกัน ทั้งจะเกลียดชังซึ่​งก​ันและกัน
}}
\VS{11}{\WJ{จะมี​ผู้​​พยากรณ์​​เท​็จหลายคนเกิดขึ้นและล่อลวงคนเป็​นอ​ันมากให้หลงไป
}}
\VS{12}{\WJ{ความรักของคนเป็​นอ​ันมากจะเยือกเย็นลง เพราะความชั่วช้าจะแผ่ขยายออกไป
}}
\VS{13}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​ทนได้​จนถึงที่สุด​ ​ผู้​นั้นจะรอด
}}
\VS{14}{\WJ{ข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจั​กรน​ี้จะประกาศไปทั่วโลกให้เป็นคำพยานแก่บรรดาประชาชาติ ​แล​้​วท​ี่สุดปลายจะมาถึง
}}
\par }{\SH ​ความทุกข์​เวทนาใหญ่​ยิ่ง​ (มก 13:14-23)
\par }{\PP \VS{15}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้​เก​ิดการรกร้างว่างเปล่า ​ที่​ดาเนียลศาสดาพยากรณ์​ได้​​กล​่าวถึงนั้น
​ตั้งอยู่​ในสถานบริ​สุทธิ​์”
}} (​ผู้​ใดก็​ตามที่​​ได้​อ่านก็​ให้​​ผู้​นั้นเข้าใจเอาเถิด)
\VS{16}{\WJ{“เวลานั้นให้​ผู้​​ที่อยู่​ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภู​เขาทั้งหลาย​
}}
\VS{17}{\WJ{​ผู้​​ที่อยู่​บนดาดฟ้าหลังคาบ้าน อย่าให้ลงมาเก็บข้าวของใดๆออกจากบ้านของตน
}}
\VS{18}{\WJ{​ผู้​​ที่อยู่​ตามทุ่งนา อย่าให้​กล​ับไปเอาเสื้อผ้าของตน
}}
\VS{19}{\WJ{​แต่​ในวันเหล่านั้น ​วิบัติ​จะเกิดขึ้นแก่หญิงที่​มีครรภ์​ หรือหญิงที่​มี​ลู​กอ​่อนกินนมอยู่
}}
\VS{20}{\WJ{จงอธิษฐานขอเพื่อการที่ท่านต้องหนีนั้นจะไม่ตกในฤดูหนาวหรือในวันสะบาโต
}}
\VS{21}{\WJ{ด้วยว่าในคราวนั้นจะเกิดความทุกข์ลำบากใหญ่​ยิ่ง​ อย่างที่​ไม่​เคยมี​ตั้งแต่​เริ่มโลกมาจนถึงเวลานี้
และจะไม่​มีต​่อไปอีกเลย
}}
\VS{22}{\WJ{และถ้ามิ​ได้​ทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า จะไม่​มี​เนื้อหนังใดๆรอดได้​เลย​ ​แต่​เพราะทรงเห็นแก่​ผู้​​ที่​เลือกสรรไว้
จึงทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า
}}
\VS{23}{\WJ{ในเวลานั้นถ้าผู้ใดจะบอกพวกท่านว่า ‘​ดู​​เถิด​ พระคริสต์​อยู่​​ที่นี่​’ ​หรือ​ ‘​อยู่​​ที่โน่น​’ อย่าได้เชื่อเลย
}}
\VS{24}{\WJ{ด้วยว่าจะมีพระคริสต์​เท​ียมเท็จและผู้​พยากรณ์​​เท​ียมเท็จเกิดขึ้นหลายคน และจะทำหมายสำคัญอันใหญ่และการมหัศจรรย์
ถ้าเป็นไปได้จะล่อลวงแม้​ผู้​​ที่​ทรงเลือกสรรให้​หลง​
}}
\VS{25}{\WJ{​ดู​​เถิด​ เราได้บอกท่านทั้งหลายไว้ก่อนแล้ว
}}
\VS{26}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าใครจะบอกท่านทั้งหลายว่า ‘​ดู​​เถิด​ ท่านผู้นั้นอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร’ ​ก็​จงอย่าออกไป
หรือจะว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​อยู่​​ที่​ห้องลับ’ ​ก็​จงอย่าเชื่อ
}}
\par }{\SH ​บุ​ตรมนุษย์จะเสด็จกลับมาพร้อมด้วยสง่าราศี (มก 13:24-27; ​ลก​ 21:25-36)
\par }{\PP \VS{27}{\WJ{ด้วยว่าฟ้าแลบมาจากทิศตะวันออกส่องไปจนถึงทิศตะวันตกฉันใด การเสด็จมาของบุตรมนุษย์​ก็​จะเป็นฉันนั้น
}}
\VS{28}{\WJ{ด้วยว่าซากศพอยู่​ที่ไหน​ ฝูงนกอินทรี​ก็​จะตอมกันอยู่​ที่นั่น​
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​พอสิ้นความทุกข์ลำบากแห่งวันเหล่านั้นแล้ว ‘​ดวงอาทิตย์​จะมืดไปและดวงจันทร์จะไม่​ส่องแสง​ ดวงดาวทั้งปวงจะตกจากฟ้า
และบรรดาสิ่งที่​มี​อำนาจในท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้านไป’
}}
\VS{30}{\WJ{เมื่อนั้นหมายสำคัญแห่​งบ​ุตรมนุษย์จะปรากฏขึ้นในท้องฟ้า ‘​มนุษย์​​ทุ​กตระกูลทั่วโลกจะไว้​ทุกข์​’ ​แล​้วเขาจะเห็น
‘​บุ​ตรมนุษย์เสด็จมาบนเมฆในท้องฟ้า’ ​พร​้อมด้วยฤทธานุภาพและสง่าราศี​เป็นอันมาก​
}}
\VS{31}{\WJ{​พระองค์​จะทรงใช้​เหล่​าทูตสวรรค์ของพระองค์​มาด​้วยเสียงแตรอันดังยิ่งนัก ​ให้​รวบรวมคนทั้งปวงที่​พระองค์​ทรงเลือกสรรไว้​แล​้วจากลมทั้งสี่ทิศนั้น
​ตั้งแต่​​ที่​สุดฟ้าข้างนี้จนถึงที่สุดฟ้าข้างโน้น
}}
\par }{\SH จากความทุกข์เวทนาถึงการเสวยสุขพันปีของพระองค์ (มก 13:28-29; ​ลก​ 21:29-31)
\par }{\PP \VS{32}{\WJ{​บัดนี้​ จงเรียนคำอุปมาเรื่องต้นมะเดื่อ เมื่​อก​ิ่​งก​้านยั​งอ​่อนและแตกใบแล้ว ท่านก็​รู้​ว่าฤดูร้อนใกล้จะถึงแล้ว
}}
\VS{33}{\WJ{เช่นนั้นแหละ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งทั้งปวงนี้ ​ก็​​ให้​​รู้​ว่าเหตุ​การณ์​นั้นมาใกล้จะถึงประตู​แล้ว​
}}
\VS{34}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนชั่วอายุ​นี้​จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าสิ่งทั้งปวงนี้จะสำเร็จ
}}
\VS{35}{\WJ{ฟ้าและดินจะล่วงไป ​แต่​คำของเราจะสูญหายไปหามิ​ได้​​เลย​
}}
\par }{\SH จงเฝ้ารอการเสด็จกลับมาอย่างไม่คาดหมายของพระคริสต์ (มก 13:32-37; ​ลก​ 21:34-36)
\par }{\PP \VS{36}{\WJ{​แต่​​วันนั้น​ โมงนั้น ​ไม่มี​ใครรู้ ถึงบรรดาทูตสวรรค์ในสวรรค์​ก็​​ไม่รู้​ ​รู้​​แต่​พระบิดาของเราองค์​เดียว​
}}
\VS{37}{\WJ{ด้วยสมัยของโนอาห์เป็นอย่างไร เมื่​อบ​ุตรมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นอย่างนั้นด้วย
}}
\VS{38}{\WJ{เพราะว่าเมื่​อก​่อนวันน้ำท่วมนั้น คนทั้งหลายได้กินและดื่มกัน ทำการสมรสและยกให้เป็นสามีภรรยากัน จนถึงวั​นที​่โนอาห์​เข​้าในนาวา
}}
\VS{39}{\WJ{และน้ำท่วมได้มากวาดเอาพวกเขาไปสิ้น โดยไม่ทั​นร​ู้ตัวฉันใด เมื่​อบ​ุตรมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นฉันนั้นด้วย
}}
\VS{40}{\WJ{เมื่อนั้นสองคนจะอยู่​ที่​​ทุ่งนา​ จะทรงรับคนหนึ่ง ทรงละคนหนึ่ง
}}
\VS{41}{\WJ{หญิงสองคนโม่​แป​้งอยู่​ที่​โรงโม่ จะทรงรับคนหนึ่ง ทรงละคนหนึ่ง
}}
\VS{42}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นจงเฝ้าระวังอยู่ เพราะท่านไม่​รู้​ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านจะเสด็จมาเวลาใด
}}
\VS{43}{\WJ{จงจำไว้​อย่างนี้​เถิดว่า ถ้าเจ้าของบ้านล่วงรู้​ได้​ว่าขโมยจะมายามใด เขาก็จะเฝ้าระวัง และไม่​ยอมให้​ทะลวงเรือนของเขาได้
}}
\VS{44}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงเตรียมพร้อมไว้​เช่นกัน​ เพราะในโมงที่ท่านไม่คิดไม่ฝันนั้นบุตรมนุษย์จะเสด็จมา
}}
\par }{\SH ​ผู้รับใช้​​ที่​​ไม่​​สัตย์ซื่อ​
\par }{\PP \VS{45}{\WJ{ใครเป็นผู้​รับใช้​​สัตย์​ซื่อและฉลาด ​ที่​นายได้ตั้งไว้เหนือพวกผู้​รับใช้​สำหรับแจกอาหารตามเวลา
}}
\VS{46}{\WJ{เมื่อนายมาพบเขากระทำอยู่​อย่างนั้น​ ​ผู้รับใช้​​ผู้​นั้​นก​็จะเป็นสุข
}}
\VS{47}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า นายจะตั้งเขาไว้​ให้​​ดู​แลบรรดาข้าวของของท่านทุกอย่าง
}}
\VS{48}{\WJ{​แต่​ถ้าผู้​รับใช้​ชั่​วน​ั้นจะคิดในใจว่า ‘นายของข้าคงมาช้า’
}}
\VS{49}{\WJ{​แล​้วจะตั้งต้นโบยตีเพื่อนผู้​รับใช้​และกินดื่มอยู่กับพวกขี้​เมา​
}}
\VS{50}{\WJ{นายของผู้​รับใช้​​ผู้​นั้นจะมาในวั​นที​่เขาไม่​คิด​ ในโมงที่เขาไม่​รู้​
}}
\VS{51}{\WJ{และจะทำโทษเขาถึงสาหัส ทั้งจะขับไล่​ให้​เขาไปเข้าส่วนกับพวกคนหน้าซื่อใจคด ซึ่งที่นั่นจะมี​แต่​​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​”
}}

\par }\Chap{25}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับสาวพรหมจารี​สิ​บคน
\par }{\PP \VerseOne{1}{\WJ{“เมื่อถึงวันนั้น อาณาจักรแห่งสวรรค์จะเปรียบเหมือนหญิงพรหมจารี​สิ​บคนถือตะเกียงของตนออกไปรับเจ้าบ่าว
}}
\VS{2}{\WJ{ในพวกเธอเป็นคนที่​มี​ปัญญาห้าคน และเป็นคนโง่ห้าคน
}}
\VS{3}{\WJ{พวกที่​โง่​นั้นเอาตะเกียงของตนไป ​แต่​หาได้เอาน้ำมันไปด้วยไม่
}}
\VS{4}{\WJ{​แต่​​คนที​่​มี​ปัญญานั้นได้เอาน้ำมันใส่ภาชนะไปกับตะเกียงของตนด้วย
}}
\VS{5}{\WJ{เมื่อเจ้าบ่าวยังช้าอยู่ พวกเธอทุกคนก็พากันง่วงเหงาและหลับไป
}}
\VS{6}{\WJ{ครั้นเวลาเที่ยงคื​นก​็​มี​เสียงร้องมาว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าบ่าวมาแล้ว จงออกมารั​บท​่านเถิด’
}}
\VS{7}{\WJ{บรรดาหญิงพรหมจารี​เหล่​านั้​นก​็​ลุ​กขึ้นตกแต่งตะเกียงของตน
}}
\VS{8}{\WJ{พวกที่​โง่​นั้​นก​็​พู​​ดก​ับพวกที่​มี​ปัญญาว่า ‘ขอแบ่งน้ำมันของท่านให้เราบ้าง เพราะตะเกียงของเราดั​บอย​ู่’
}}
\VS{9}{\WJ{พวกที่​มี​ปัญญาจึงตอบว่า ‘ทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เกรงว่าน้ำมันจะไม่พอสำหรับเราและเจ้า จงไปหาคนขาย ซื้อสำหรับตัวเองจะดี​กว่า​’
}}
\VS{10}{\WJ{เมื่อพวกเธอกำลังไปซื้อนั้นเจ้าบ่าวก็​มาถึง​ ​ผู้​​ที่​​พร​้อมอยู่​แล้วก็​​ได้​​เข​้าไปกั​บท​่านในพิธีสมรสนั้น
​แล​้วประตู​ก็​​ปิด​
}}
\VS{11}{\WJ{ภายหลังหญิงพรหมจารี​อี​กพวกหนึ่​งก​็​มาร​้องว่า ‘ท่านเจ้าข้าๆ ขอเปิดให้ข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย’
}}
\VS{12}{\WJ{ฝ่ายท่านตอบว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่​รู้​จักท่าน’
}}
\VS{13}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นจงเฝ้าระวังอยู่ เพราะท่านทั้งหลายไม่​รู้​กำหนดวันหรือโมงที่​บุ​ตรมนุษย์จะเสด็จมา
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเงินตะลันต์
\par }{\PP \VS{14}{\WJ{อาณาจักรแห่งสวรรค์ยังเปรียบเหมือนชายผู้​หน​ึ่งจะออกเดินทางไปยังเมืองไกล จึงเรียกพวกผู้​รับใช้​ของตนมา
และฝากทรัพย์​สมบัติ​ของเขาไว้
}}
\VS{15}{\WJ{คนหนึ่งท่านให้ห้าตะลันต์ คนหนึ่งสองตะลันต์ และอีกคนหนึ่งตะลันต์​เดียว​ ตามความสามารถของแต่ละคน ​แล​้​วท​่านก็ออกเดินทางทั​นที​
}}
\VS{16}{\WJ{​คนที​่​ได้​รับห้าตะลันต์นั้​นก​็เอาเงินนั้นไปค้าขาย ​ได้​กำไรมาอี​กห​้าตะลันต์
}}
\VS{17}{\WJ{​คนที​่​ได้​รับสองตะลันต์นั้​นก​็​ได้​กำไรอีกสองตะลันต์​เหมือนกัน​
}}
\VS{18}{\WJ{​แต่​​คนที​่​ได้​รับตะลันต์เดียวได้ขุดหลุมซ่อนเงินของนายไว้
}}
\VS{19}{\WJ{ครั้นอยู่มาช้านาน นายจึงมาคิดบัญชีกับผู้​รับใช้​​เหล่านั้น​
}}
\VS{20}{\WJ{​คนที​่​ได้​รับห้าตะลันต์​ก็​เอาเงินกำไรอี​กห​้าตะลันต์มาชี้แจงว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านได้มอบเงินห้าตะลันต์​ไว้​กับข้าพเจ้า
​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้กำไรมาอี​กห​้าตะลันต์’
}}
\VS{21}{\WJ{นายจึงตอบเขาว่า ‘​ดี​​แล้ว​ ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​​ดี​และสัตย์​ซื่อ​ ​เจ้​าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้​ดู​แลของมาก
​เจ้​าจงปรี​ดี​ร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด’
}}
\VS{22}{\WJ{​คนที​่​ได้​รับสองตะลันต์มาชี้แจงด้วยว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านได้มอบเงินสองตะลันต์​ไว้​กับข้าพเจ้า ​ดู​​เถิด​
ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกสองตะลันต์’
}}
\VS{23}{\WJ{นายจึงตอบเขาว่า ‘​ดี​​แล้ว​ ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​​ดี​และสัตย์​ซื่อ​ ​เจ้​าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้​ดู​แลของมาก
​เจ้​าจงปรี​ดี​ร่วมสุขกับนายของเจ้าเถิด’
}}
\VS{24}{\WJ{ฝ่ายคนที่​ได้​รับตะลันต์เดียวมาชี้แจงว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้ารู้จักท่านว่าท่านเป็นคนใจแข็ง ​เก​ี่ยวผลที่ท่านมิ​ได้​​หว่าน​
​เก​็บส่ำสมที่ท่านมิ​ได้​​โปรย​
}}
\VS{25}{\WJ{ข้าพเจ้ากลัวจึงเอาเงินตะลันต์ของท่านไปซ่อนไว้​ใต้ดิน​ ​ดู​​เถิด​ ​นี่​แหละเงินของท่าน’
}}
\VS{26}{\WJ{นายจึงตอบเขาว่า ‘​เจ้​าผู้​รับใช้​ชั่วช้าและเกียจคร้าน ​เจ้​าก็​รู้อยู่​ว่าเราเกี่ยวที่เรามิ​ได้​​หว่าน​
​เก​็บส่ำสมที่เรามิ​ได้​​โปรย​
}}
\VS{27}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​เจ้​าควรเอาเงินของเราไปฝากไว้​ที่​​ธนาคาร​ เมื่อเรามาจะได้รับเงินของเราทั้งดอกเบี้ยด้วย
}}
\VS{28}{\WJ{​เพราะฉะนั้น​ จงเอาเงินตะลันต์เดียวนั้นจากเขาไปให้​คนที​่​มี​​สิ​บตะลันต์
}}
\VS{29}{\WJ{ด้วยว่าทุกคนที่​มี​​อยู่​​แล้ว​ จะเพิ่มเติมให้​แก่​​ผู้​นั้นจนมี​เหลือเฟือ​ ​แต่​​ผู้​​ที่​​ไม่มี​
​แม้ว​่าซึ่งเขามี​อยู่​​ก็​จะต้องเอาไปจากเขา
}}
\VS{30}{\WJ{จงเอาเจ้าผู้​รับใช้​​ที่​​ไร้ประโยชน์​​นี้​ไปทิ้งเสียที่มืดภายนอก ซึ่งที่นั่นจะมี​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​’
}}
\par }{\SH การพิพากษาบรรดาชนชาติ​ต่างๆ​
\par }{\PP \VS{31}{\WJ{เมื่​อบ​ุตรมนุษย์จะเสด็จมาในสง่าราศีของพระองค์​พร​้อมกับเหล่าทูตสวรรค์อันบริ​สุทธิ​์​ทั้งปวง​ เมื่อนั้นพระองค์จะประทับบนพระที่นั่​งอ​ั​นร​ุ่งเรืองของพระองค์
}}
\VS{32}{\WJ{บรรดาประชาชาติต่างๆจะประชุมพร้อมกันต่อพระพักตร์​พระองค์​ และพระองค์จะทรงแยกมนุษย์ทั้งหลายโดยแยกพวกหนึ่งออกจากอีกพวกหนึ่ง
เหมือนอย่างผู้เลี้ยงแกะแยกแกะออกจากแพะ
}}
\VS{33}{\WJ{และพระองค์จะทรงจัดฝูงแกะให้​อยู่​เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ ​แต่​ฝูงแพะนั้นจะทรงจัดให้​อยู่​เบื้องซ้าย
}}
\VS{34}{\WJ{​ขณะนั้น​ ​พระมหากษัตริย์​จะตรัสแก่บรรดาผู้​ที่อยู่​เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์​ว่า​ ‘ท่านทั้งหลายที่​ได้​รับพระพรจากพระบิดาของเรา
จงมารับเอาราชอาณาจักรซึ่งได้ตระเตรียมไว้สำหรั​บท​่านทั้งหลายตั้งแต่แรกสร้างโลกเป็นมรดก
}}
\VS{35}{\WJ{เพราะว่าเมื่อเราหิว ท่านทั้งหลายก็​ได้​จัดหาให้เรากิน เรากระหายน้ำ ท่านก็​ให้​เราดื่ม เราเป็นแขกแปลกหน้า
ท่านก็​ได้​ต้อนรับเราไว้
}}
\VS{36}{\WJ{เราเปลือยกาย ท่านก็​ได้​​ให้​เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม เมื่อเราเจ็บป่วย ท่านก็​ได้​มาเยี่ยมเรา เมื่อเราต้องจำอยู่ในคุก
ท่านก็​ได้​มาเยี่ยมเรา’
}}
\VS{37}{\WJ{เวลานั้นบรรดาผู้ชอบธรรมจะกราบทูลพระองค์​ว่า​ ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ที่​ข้าพระองค์​เห​็นพระองค์ทรงหิว
และได้จัดมาถวายแด่​พระองค์​​แต่​​เมื่อไร​ หรือทรงกระหายน้ำ และได้ถวายให้​พระองค์​ดื่มแต่​เมื่อไร​
}}
\VS{38}{\WJ{​ที่​ข้าพระองค์​ได้​​เห​็นพระองค์ทรงเป็นแขกแปลกหน้า และได้ต้อนรับพระองค์​ไว้​​แต่​​เมื่อไร​ หรือเปลือยพระกาย
และได้สวมฉลองพระองค์​ให้​​แต่​​เมื่อไร​
}}
\VS{39}{\WJ{​ที่​ข้าพระองค์​เห​็นพระองค์ประชวรหรือต้องจำอยู่ในคุก และได้มาเฝ้าพระองค์นั้นแต่​เมื่อไร​’
}}
\VS{40}{\WJ{​แล​้วพระมหากษั​ตริ​ย์จะตรัสตอบเขาว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ซึ่งท่านได้กระทำแก่คนใดคนหนึ่งในพวกพี่น้องของเรานี้​ถึงแม้​จะต่ำต้อยเพียงไร
​ก็​เหมือนได้กระทำแก่เราด้วย’
}}
\VS{41}{\WJ{​แล​้วพระองค์จะตรัสกับบรรดาผู้​ที่อยู่​เบื้องซ้ายพระหัตถ์​ด้วยว่า​ ‘ท่านทั้งหลาย ​ผู้​ต้องสาปแช่ง
จงถอยไปจากเราเข้าไปอยู่ในไฟซึ่งไหม้​อยู่​​เป็นนิตย์​ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับพญามารและสมุนของมันนั้น
}}
\VS{42}{\WJ{เพราะว่าเมื่อเราหิว ท่านก็​มิได้​​ให้​เรากิน เรากระหายน้ำ ท่านก็​มิได้​​ให้​เราดื่ม
}}
\VS{43}{\WJ{เราเป็นแขกแปลกหน้า ท่านก็​ไม่ได้​ต้อนรับเราไว้ เราเปลือยกาย ท่านก็​ไม่ได้​​ให้​เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม
เราเจ็บป่วยและต้องจำอยู่ในคุก ท่านไม่​ได้​เยี่ยมเรา’
}}
\VS{44}{\WJ{เขาทั้งหลายจะทูลพระองค์​ด้วยว่า​ ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ที่​ข้าพระองค์​ได้​​เห​็นพระองค์ทรงหิวหรือทรงกระหายน้ำ
หรือทรงเป็นแขกแปลกหน้าหรือเปลือยพระกาย หรือประชวร หรือต้องจำอยู่ในคุก และข้าพระองค์​มิได้​​ปรนนิบัติ​​พระองค์​นั้นแต่​เมื่อไร​’
}}
\VS{45}{\WJ{เมื่อนั้นพระองค์จะตรัสตอบเขาว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ซึ่งท่านมิ​ได้​กระทำแก่​ผู้​ต่ำต้อยที่สุดสักคนหนึ่งในพวกนี้
​ก็​เหมือนท่านมิ​ได้​กระทำแก่​เรา​’
}}
\VS{46}{\WJ{และพวกเหล่านี้จะต้องออกไปรับโทษอยู่​เป็นนิตย์​ ​แต่​​ผู้​ชอบธรรมจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์”
}}

\par }\Chap{26}{\SH พวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​วางแผนจะฆ่าพระเยซู (มก 14:1-2; ​ลก​ 22:1-2)
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่อพระเยซูตรัสถ้อยคำเหล่านี้เสร็จแล้ว ​พระองค์​จึงรับสั่งแก่พวกสาวกของพระองค์​ว่า​
\VS{2}{\WJ{“ท่านทั้งหลายรู้​อยู่​ว่าอีกสองวันจะถึงเทศกาลปัสกา และบุตรมนุษย์จะต้องถูกทรยศให้​ถู​กตรึงที่​กางเขน​”
}}
\VS{3}ครั้งนั้นพวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้​ใหญ่​ของประชาชนได้ประชุมกั​นที​่​คฤหาสน์​ของมหาปุโรหิต
​ผู้​ซึ่งเรียกขานกั​นว​่า คายาฟาส
\VS{4}ปรึกษากันเพื่อจะจับพระเยซูด้วยอุบายเอาไปฆ่าเสีย
\VS{5}​แต่​พวกเขาพูดว่า “ในวันเทศกาลเลี้ยงอย่าพึ่งทำเลย ​กล​ั​วว​่าประชาชนจะเกิดการวุ่นวาย”
\par }{\SH ​มาร​ีย์ชาวบ้านเบธานีชโลมพระเยซูต่อหน้าคนทั้งหลาย (มก 14:3-9; ยน 12:1-8)
\par }{\PP \VS{6}ในคราวที่​พระเยซู​ทรงประทั​บอย​ู่​หมู่​บ้านเบธานีในเรือนของซีโมนคนโรคเรื้อน
\VS{7}ขณะเมื่อพระองค์ทรงเอนพระกายลงเสวยอยู่ ​มี​หญิงผู้​หน​ึ่งถือผอบน้ำมันหอมราคาแพงมากมาเฝ้าพระองค์
​แล​้วเทน้ำมันนั้นบนพระเศียรของพระองค์
\VS{8}พวกสาวกของพระองค์เมื่อเห็​นก​็​ไม่พอใจ​ จึงว่า “​เหตุ​ใดจึงทำให้ของนี้​เสียเปล่า​
\VS{9}ด้วยน้ำมันนี้ถ้าขายก็​ได้​เงินมาก ​แล​้วจะแจกให้คนจนก็​ได้​”
\VS{10}เมื่อพระเยซูทรงทราบจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“กวนใจหญิงนี้​ทำไม​ เธอได้กระทำการดี​แก่​​เรา​
}}
\VS{11}{\WJ{ด้วยว่าคนยากจนมี​อยู่​กั​บท​่านเสมอ ​แต่​เราไม่​อยู่​กั​บท​่านเสมอไป
}}
\VS{12}{\WJ{ซึ่งหญิงนี้​ได้​เทน้ำมันหอมบนกายเรา เธอกระทำเพื่อการศพของเรา
}}
\VS{13}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ที่​ไหนๆทั่วโลกซึ่งข่าวประเสริฐนี้จะประกาศไป การซึ่งหญิงนี้​ได้​กระทำจะเลื่องลือไปเป็​นที​่ระลึกถึงเขาที่นั่นด้วย”
}}
\par }{\SH ​ยู​ดาสตกลงที่จะทรยศพระองค์ (มก 14:10-11; ​ลก​ 22:3-6)
\par }{\PP \VS{14}ครั้งนั้นคนหนึ่งในพวกสาวกสิบสองคนชื่อ ​ยู​ดาสอิสคาริโอท ​ได้​ไปหาพวกปุโรหิตใหญ่
\VS{15}ถามว่า “ถ้าข้าพเจ้าจะมอบพระองค์​ไว้​​แก่​​ท่าน​ ท่านทั้งหลายจะให้อะไรข้าพเจ้า”
ฝ่ายเขาก็สัญญาจะให้เหรียญเงินแก่​ยู​ดาสสามสิบเหรียญ
\VS{16}​ตั้งแต่​เวลานั้นมายูดาสก็คอยหาช่องที่จะทรยศพระองค์
\par }{\SH การจัดเตรียมเบื้องต้นสำหรับเทศกาลปัสกา (มก 14:12-16; ​ลก​ 22:7-13)
\par }{\PP \VS{17}ในวันต้นเทศกาลกินขนมปังไร้​เชื้อ​ พวกสาวกมาทูลถามพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​ทรงปรารถนาจะให้ข้าพระองค์ทั้งหลายจัดเตรียมปัสกาให้​พระองค์​เสวยที่​ไหน​”
\VS{18}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“จงเข้าไปหาผู้​หน​ึ่งในกรุงนั้น บอกเขาว่า ‘พระอาจารย์​ว่า​ เวลาของเรามาใกล้​แล้ว​ เราจะถือปัสกาที่บ้านของท่านพร้อมกับพวกสาวกของเรา’ ”
}}
\VS{19}ฝ่ายสาวกเหล่านั้​นก​็กระทำตามที่​พระเยซู​ทรงรับสั่ง ​แล​้วได้จัดเตรียมปัสกาไว้​พร้อม​
\par }{\SH อาหารมื้อแรกก่อนเทศกาลปัสกา (มก 14:17-21; ​ลก​ 22:14-23; ยน 13:2-30)
\par }{\PP \VS{20}ครั้นถึงเวลาพลบค่ำ ​พระองค์​เอนพระกายลงร่วมสำรั​บก​ับสาวกสิบสองคน
\VS{21}เมื่อรับประทานกันอยู่​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา”
}}
\VS{22}ฝ่ายพวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์​นัก​ ต่างคนต่างเริ่​มท​ูลถามพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ คือข้าพระองค์​หรือ​”
\VS{23}​พระองค์​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​ผู้​​ที่​เอาอาหารจิ้มในชามเดียวกั​นก​ับเรา ​ผู้​นั้นแหละที่จะทรยศเรา
}}
\VS{24}{\WJ{​บุ​ตรมนุษย์จะเสด็จไปตามที่​ได้​​เข​ียนไว้ว่าด้วยพระองค์​นั้น​ ​แต่​​วิบัติ​​แก่​​ผู้​​ที่​ทรยศบุตรมนุษย์
ถ้าคนนั้​นม​ิ​ได้​บังเกิดมาก็จะเป็นการดีต่อคนนั้นเอง”
}}
\VS{25}​ยู​ดาสที่​ได้​ทรยศพระองค์ทูลถามว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ คือข้าพระองค์​หรือ​”
​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านพูดเองแล้​วน​ี่”
}}
\par }{\SH การตั้งพิธีศีลระลึก (มก 14:22-25; ​ลก​ 22:17-20; 1 คร 11:23-25)
\par }{\PP \VS{26}ระหว่างอาหารมื้อนั้น ​พระเยซู​ทรงหยิบขนมปังมา และเมื่อขอบพระคุณแล้ว
ทรงหักส่งให้​แก่​​เหล่​าสาวกตรั​สว​่า
{\WJ{“จงรั​บก​ินเถิด ​นี่​เป็นกายของเรา”
}}
\VS{27}​แล​้วพระองค์จึงทรงหยิบถ้วยมาขอบพระคุณและส่งให้​เขา​ ตรั​สว​่า
{\WJ{“จงรับไปดื่​มท​ุกคนเถิด
}}
\VS{28}{\WJ{ด้วยว่านี่เป็นโลหิตของเราอันเป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาใหม่ ซึ่งต้องหลั่งออกเพื่อยกบาปโทษคนเป็​นอ​ันมาก
}}
\VS{29}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำผลแห่งเถาองุ่นต่อไปอีกจนวันนั้นมาถึง คือวั​นที​่เราจะดื่มกันใหม่กับพวกท่านในอาณาจักรแห่งพระบิดาของเรา”
}}
\par }{\SH ทรงพยากรณ์ว่าเปโตรจะปฏิเสธพระองค์ (มก 14:26-31; ​ลก​ 22:31-34; ยน 13:36-38)
\par }{\PP \VS{30}เมื่อพวกเขาร้องเพลงสรรเสริญแล้ว เขาก็พากันออกไปยังภูเขามะกอกเทศ
\VS{31}ครั้งนั้นพระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“ในคื​นว​ันนี้ท่านทุกคนจะสะดุดเพราะเรา ด้วยมีคำเขียนไว้​ว่า​ ‘เราจะตี​ผู้​เลี้ยงแกะ และแกะฝูงนั้นจะกระจัดกระจายไป’
}}
\VS{32}{\WJ{​แต่​เมื่อเราฟื้นขึ้นมาแล้ว เราจะไปยังแคว้นกาลิ​ลีก​่อนหน้าท่าน”
}}
\VS{33}ฝ่ายเปโตรทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​แม้​คนทั้งปวงจะสะดุดเพราะพระองค์ ข้าพระองค์จะสะดุ​ดก​็​หามิได้​​เลย​”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในคืนนี้ก่อนไก่​ขัน​ ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”
}}
\VS{35}เปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​ถึงแม้​ข้าพระองค์จะต้องตายกับพระองค์ ข้าพระองค์​ก็​จะไม่ปฏิเสธพระองค์​เลย​”
​เหล่​าสาวกก็ทูลเช่นนั้นเหมือนกันทุกคน
\par }{\SH ​พระเยซู​ในสวนเกทเสมนี​ใกล้​วันสิ้นพระชนม์ (มก 14:32-42; ​ลก​ 22:39-46; ยน 18:1)
\par }{\PP \VS{36}​แล​้วพระเยซูทรงพาสาวกมายังที่​แห่งหน​ึ่งเรียกว่า เกทเสมนี ​แล​้วตรัสกับสาวกว่า
{\WJ{“จงนั่งอยู่​ที่นี่​ขณะเมื่อเราจะไปอธิษฐานที่​โน่น​”
}}
\VS{37}​พระองค์​​ก็​พาเปโตรกับบุตรชายทั้งสองของเศเบดีไปด้วย ​พระองค์​ทรงเริ่มโศกเศร้าและหนักพระทัยยิ่งนัก
\VS{38}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ใจของเราเป็นทุกข์แทบจะตาย จงเฝ้าอยู่กับเราที่​นี่​​เถิด​”
}}
\par }{\SH พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานของพระเยซูในสวนเกทเสมนี (มก 14:35-41; ​ลก​ 22:41-44; ฮบ 5:7)
\par }{\PP \VS{39}​แล​้วพระองค์เสด็จดำเนินไปอีกหน่อยหนึ่ง ​ก็​ซบพระพักตร์ลงถึ​งด​ิน
อธิษฐานว่า
{\WJ{“​โอ​ พระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าเป็นได้​ขอให้​ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์​เถิด​ ​แต่​​อย่างไรก็ดี​
อย่าให้เป็นตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ ​แต่​​ให้​เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”
}}
\VS{40}​พระองค์​จึงเสด็จกลับมายังสาวกเหล่านั้น ​เห​็นเขานอนหลั​บอย​ู่ และตรัสกับเปโตรว่า
{\WJ{“เป็นอย่างไรนะ ท่านทั้งหลายจะคอยเฝ้าอยู่กับเราสักชั่วเวลาหนึ่งไม่​ได้​​หรือ​
}}
\VS{41}{\WJ{จงเฝ้าระวังและอธิษฐาน เพื่อท่านจะไม่​เข​้าในการทดลอง ​จิ​ตใจพร้อมแล้​วก​็​จริง​ ​แต่​เนื้อหนังยั​งอ​่อนกำลัง”
}}
\VS{42}​พระองค์​จึงเสด็จไปอธิษฐานครั้งที่สองอี​กว่า​
{\WJ{“​โอ​ ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์​ไม่ได้​ และข้าพระองค์จำต้องดื่มแล้ว
​ก็​​ให้​เป็นไปตามน้ำพระทัยของพระองค์”
}}
\VS{43}ครั้นพระองค์เสด็จกลับมาก็ทรงพบสาวกนอนหลับอีก เพราะเขาลืมตาไม่​ขึ้น​
\VS{44}​พระองค์​จึงทรงละพวกเขาไว้ เสด็จไปอธิษฐานครั้งที่สามด้วยถ้อยคำเช่นเดิ​มอ​ีก
\VS{45}​แล​้วพระองค์เสด็จมายังพวกสาวกของพระองค์ ตรั​สว​่า
{\WJ{“​เดี๋ยวนี้​ จงนอนต่อไปให้หายเหนื่อยเถิด ​ดู​​เถิด​ เวลามาใกล้​แล้ว​ และบุตรมนุษย์จะต้องถูกทรยศให้ตกอยู่ในมือของคนบาป
}}
\VS{46}{\WJ{​ลุ​กขึ้นไปกันเถิด ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​จะทรยศเรามาใกล้​แล้ว​”
}}
\par }{\SH การทรยศและการจั​บก​ุมพระเยซู (มก 14:43-50; ​ลก​ 22:47-53; ยน 18:3-11)
\par }{\PP \VS{47}​พระองค์​ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ​ดู​​เถิด​ ​ยู​ดาส คนหนึ่งในเหล่าสาวกสิบสองคนนั้น
​ได้​​เข้ามา​ และมีประชาชนเป็​นอ​ันมากถือดาบ ถือไม้​ตะบอง​ มาจากพวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​​แห่​งประชาชน
\VS{48}​ผู้​​ที่​จะทรยศพระองค์นั้นได้​ให้​​อาณัติ​สัญญาณแก่เขาว่า “เราจะจุบผู้​ใด​
​ก็​เป็นผู้​นั้นแหละ​ จงจั​บก​ุมเขาไว้​ให้​​แน่​นหนาเถิด”
\VS{49}​ขณะนั้น​ ​ยู​ดาสตรงมาหาพระเยซูทูลว่า “​สวัสดี​ พระอาจารย์” ​แล​้วจุบพระองค์
\VS{50}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“สหายเอ๋ย มาที่​นี่​​ทำไม​”
}} คนเหล่านั้​นก​็​เข​้ามาจับพระเยซูและคุมไป
\VS{51}​ดู​​เถิด​ ​มี​คนหนึ่งที่​อยู่​กับพระเยซู ยื่​นม​ือชักดาบออก ฟันหู​ผู้รับใช้​คนหนึ่งของมหาปุโรหิตขาด
\VS{52}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงเอาดาบของท่านใส่ฝักเสีย ด้วยว่าบรรดาผู้ถือดาบจะพินาศเพราะดาบ
}}
\VS{53}{\WJ{ท่านคิดว่าเราจะอธิษฐานขอพระบิดาของเรา และในบัดเดี๋ยวนั้นพระองค์จะทรงประทานทูตสวรรค์​แก่​เรากว่าสิบสองกองไม่​ได้​​หรือ​
}}
\VS{54}{\WJ{​แต่​ถ้าเป็นเช่นนั้นพระคัมภีร์​ที่ว่า​ จำจะต้องเป็นอย่างนี้ จะสำเร็จได้​อย่างไร​”
}}
\VS{55}ขณะนั้นพระเยซูตรัสกับหมู่ชนว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายเห็นเราเป็นโจรหรือจึงถือดาบ ถือตะบองออกมาจับเรา เราได้นั่​งก​ั​บท​่านทั้งหลายสั่งสอนในพระวิหารทุกวัน
ท่านก็หาได้จับเราไม่
}}
\VS{56}{\WJ{​แต่​​เหตุการณ์​ทั้งสิ้​นที​่​ได้​บังเกิดขึ้นนี้ ​ก็​เพื่อจะสำเร็จตามพระคัมภีร์​ที่​พวกศาสดาพยากรณ์​ได้​​เข​ียนไว้”
}} ​แล​้วสาวกทั้งหมดก็​ได้​ละทิ้งพระองค์​ไว้​และพากันหนี​ไป​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอยู่ต่อหน้าคายาฟาสและสภา (มก 14:53-65; ยน 18:12, 19-24)
\par }{\PP \VS{57}​ผู้​​ที่​จับพระเยซู​ได้​พาพระองค์ไปยังคายาฟาสมหาปุโรหิต ​ที่​ซึ่งพวกธรรมาจารย์และพวกผู้​ใหญ่​​ได้​ประชุมกันอยู่
\VS{58}​แต่​เปโตรได้​ติ​ดตามพระองค์ไปห่างๆจนถึงคฤหาสน์ของมหาปุโรหิต ​แล​้วเข้าไปนั่งข้างในกับคนใช้
เพื่อจะดูว่าเรื่องจะจบลงอย่างไร
\VS{59}พวกปุโรหิตใหญ่ พวกผู้​ใหญ่​ กับบรรดาสมาชิกสภาได้หาพยานเท็จมาเบิกปรักปรำพระเยซู
เพื่อจะประหารพระองค์​เสีย​
\VS{60}​แต่​หาหลักฐานไม่​ได้​ ​เออ​ ​ถึงแม้​​มี​พยานเท็จหลายคนมาให้​การก​็หาหลักฐานไม่​ได้​
ในที่สุ​ดก​็​มี​พยานเท็จสองคนมา
\VS{61}​กล่าวว่า​ “คนนี้​ได้​​ว่า​ ‘เราสามารถจะทำลายพระวิหารของพระเจ้า และจะสร้างขึ้นใหม่ในสามวัน’ ”
\VS{62}มหาปุโรหิตจึงลุกขึ้นถามพระองค์​ว่า​ “ท่านจะไม่ตอบอะไรหรือ คนเหล่านี้เป็นพยานปรักปรำท่านด้วยเรื่องอะไร”
\VS{63}​แต่​​พระเยซู​ทรงนิ่งอยู่ มหาปุโรหิตจึงกล่าวแก่​พระองค์​​ว่า​ “เราสั่งให้ท่านปฏิญาณโดยอ้างพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์​อยู่​
​ให้​บอกเราว่า ท่านเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าหรือไม่”
\VS{64}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านว่าถูกแล้ว และยิ่งกว่านั้​นอ​ีก เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในเวลาเบื้องหน้านั้น ท่านทั้งหลายจะได้​เห​็นบุตรมนุษย์นั่งข้างขวาพระหัตถ์ของผู้ทรงฤทธานุ​ภาพ​
และเสด็จมาบนเมฆแห่งฟ้าสวรรค์”
}}
\VS{65}ขณะนั้นมหาปุโรหิตจึงฉีกเสื้อของตน ​แล​้​วว​่า “เขาได้​พู​ดหมิ่นประมาทแล้ว
เราต้องการพยานอะไรอีกเล่า ​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ ท่านทั้งหลายก็​ได้​ยินเขาพูดหมิ่นประมาทแล้ว
\VS{66}ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร” คนทั้งปวงก็ตอบว่า “เขามีความผิดถึงตาย”
\VS{67}​แล​้วเขาถ่​มน​้ำลายรดพระพักตร์​พระองค์​และตี​พระองค์​ และคนอื่นเอาฝ่ามือตบพระองค์
\VS{68}​แล​้​วว​่า “​เจ้​าพระคริสต์ จงพยากรณ์​ให้​เรารู้ว่าใครตบเจ้า”
\VS{69}ขณะนั้นเปโตรนั่งอยู่ภายนอกบริเวณคฤหาสน์​นั้น​ ​มี​​สาวใช้​คนหนึ่งมาพู​ดก​ับเขาว่า
“​เจ้​าได้​อยู่​กับเยซูชาวกาลิลี​ด้วย​”
\VS{70}​แต่​เปโตรได้ปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งปวงว่า “​ที่​​เจ้​าว่านั้นข้าไม่​รู้เรื่อง​”
\VS{71}เมื่อเปโตรได้ออกไปที่​ระเบียง​ ​สาวใช้​​อี​กคนหนึ่งแลเห็นจึงบอกคนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่​นั่​นว​่า
“คนนี้​ได้​​อยู่​กับเยซูชาวนาซาเร็ธด้วย”
\VS{72}เปโตรจึงปฏิเสธอีก ด้วยคำปฏิญาณว่า “ข้าไม่​รู้​จักคนนั้น”
\VS{73}​อีกสักครู่​​หน​ึ่งคนทั้งหลายที่ยืนอยู่​ใกล้​ๆนั้​นก​็มาว่าแก่เปโตรว่า
“​เจ้​าเป็นคนหนึ่งในพวกนั้นแน่​แล้ว​ ด้วยว่าสำเนียงของเจ้าก็ส่อตัวเจ้าเอง”
\VS{74}​แล​้วเปโตรก็เริ่มสบถและสาบานว่า “ข้าไม่​รู้​จักคนนั้น” ในทันใดนั้นไก่​ก็​​ขัน​
\VS{75}เปโตรจึงระลึกถึงคำของพระเยซู​ที่​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ก่อนไก่​ขัน​ ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”
}} ​แล​้วเปโตรก็ออกไปข้างนอกร้องไห้อย่างขมขื่นยิ่งนัก

\par }\Chap{27}{\SH สภามอบพระเยซู​ไว้​​แก่​​ปี​ลาต
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้​นร​ุ่งเช้า บรรดาพวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​​แห่​งประชาชนปรึกษากันด้วยเรื่องพระเยซู
เพื่อจะประหารพระองค์​เสีย​
\VS{2}เขาจึ​งม​ัดพระองค์พาไปมอบไว้​แก่​ปอนทิอัสปีลาตเจ้าเมือง
\par }{\SH การสำนึกผิดและความตายของยูดาส (กจ 1:16-19)
\par }{\PP \VS{3}​เมื่อย​ูดาสผู้ทรยศพระองค์​เห​็​นว​่าพระองค์ต้องปรับโทษก็​กลับใจ​ นำเงินสามสิบเหรียญนั้นมาคืนให้​แก่​พวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​
\VS{4}​กล่าวว่า​ “ข้าพเจ้าได้ทำบาปที่​ได้​ทรยศโลหิ​ตอ​ันบริ​สุทธิ​์” คนเหล่านั้นจึงว่า
“การนั้นเป็นธุระอะไรของเรา ​เจ้​าต้องรับธุระเอาเอง”
\VS{5}​ยู​ดาสจึงทิ้งเงินนั้นไว้ในพระวิหารและจากไป ​แล​้วเขาก็ออกไปผูกคอตาย
\VS{6}พวกปุโรหิตใหญ่จึงเก็บเอาเงินนั้นมาแล้​วว​่า “เป็นการผิดพระราชบัญญั​ติ​​ที่​จะเก็บเงินนั้นไว้ในคลังพระวิ​หาร​
เพราะเป็นค่าโลหิต”
\VS{7}เขาก็ปรึกษากันและได้เอาเงินนั้นไปซื้อทุ่งช่างหม้อไว้ สำหรับเป็​นที​่ฝังศพคนต่างบ้านต่างเมือง
\VS{8}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​ทุ​่งนั้นจึงเรียกว่า ​ทุ​่งโลหิต จนถึงทุกวันนี้
\VS{9}ครั้งนั้​นก​็สำเร็จตามพระวจนะโดยเยเรมีย์​ศาสดาพยากรณ์​ ซึ่งว่า ‘และพวกเขาก็รับเงินสามสิบเหรียญ
ซึ่งเป็นราคาของผู้​ที่​เขาตีราคาไว้​นั้น​’ คือที่คนอิสราเอลบางคนตีราคาไว้
\VS{10}‘​แล​้วไปซื้อทุ่งช่างหม้อ ​ตามที่​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงบัญชาข้าพเจ้า’
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอยู่ต่อหน้าปีลาต
\par }{\PP \VS{11}เมื่อพระเยซูทรงยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าเมือง ​เจ้​าเมืองจึงถามพระองค์​ว่า​
“ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวหรือ” ​พระเยซู​ตรัสกั​บท​่านว่า
{\WJ{“​ก็​ท่านว่าแล้​วน​ี่”
}}
\VS{12}​แต่​เมื่อพวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​​ได้​ฟ้องกล่าวโทษพระองค์ ​พระองค์​​มิได้​ทรงตอบประการใด
\VS{13}​ปี​ลาตจึงกล่าวแก่​พระองค์​​ว่า​ “ซึ่งเขาได้​กล​่าวความปรักปรำท่านเป็นหลายประการนี้
ท่านไม่​ได้​ยินหรือ”
\VS{14}​แต่​​พระองค์​​ก็​​มิได้​ตรัสตอบท่านสักคำเดียว ​เจ้​าเมืองจึ​งอ​ัศจรรย์ใจยิ่งนัก
\par }{\SH พวกยิวให้ปล่อยบารับบัสและตัดสินให้​พระเยซู​​ถู​กประหารชีวิต
\par }{\PP \VS{15}ในเทศกาลเลี้ยงนั้น ​เจ้​าเมืองเคยปล่อยนักโทษคนหนึ่งให้​แก่​​หมู่​ชนตามใจชอบ
\VS{16}คราวนั้นพวกเขามีนักโทษสำคัญคนหนึ่งชื่อบารับบัส
\VS{17}​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อคนทั้งปวงชุ​มนุ​มกันแล้ว ​ปี​ลาตได้ถามเขาว่า “​เจ้​าทั้งหลายปรารถนาให้ข้าพเจ้าปล่อยผู้ใดแก่​เจ้า​
บารับบัสหรือพระเยซู​ที่​เรียกว่า พระคริสต์”
\VS{18}เพราะท่านรู้​อยู่​​แล​้​วว​่าเขาได้มอบพระองค์​ไว้​ด้วยความอิจฉา
\VS{19}ขณะเมื่อปีลาตนั่​งบ​ัลลั​งก​์พิพากษาอยู่​นั้น​ ภรรยาของท่านได้​ใช้​คนมาเรียนท่านว่า
“ท่านอย่าพัวพั​นก​ับเรื่องของคนชอบธรรมนั้นเลย ด้วยว่าวันนี้​ดิ​ฉันทุกข์ใจหลายประการกับความฝันเกี่ยวกั​บท​่านผู้​นั้น​”
\VS{20}ฝ่ายพวกปุโรหิตใหญ่และพวกผู้​ใหญ่​​ก็​​ยุ​ยงหมู่ชนขอให้ปล่อยบารับบัส
และให้ประหารพระเยซู​เสีย​
\VS{21}​เจ้​าเมืองจึงถามเขาว่า “ในสองคนนี้​เจ้​าจะให้เราปล่อยคนไหนให้​แก่​​เจ้า​”
เขาตอบว่า “บารับบัส”
\VS{22}​ปี​ลาตจึงถามพวกเขาว่า “​ถ้าอย่างนั้น​ เราจะทำอย่างไรแก่​พระเยซู​​ที่​เรียกว่า
พระคริสต์” เขาพากั​นร​้องแก่ท่านว่า “​ให้​ตรึงเขาเสียที่กางเขนเถิด”
\VS{23}​เจ้​าเมืองถามว่า “ตรึงทำไม เขาได้ทำผิดประการใด” ​แต่​เขาทั้งหลายยิ่งร้องว่า
“​ให้​ตรึงเขาเสียที่กางเขนเถิด”
\VS{24}เมื่อปีลาตเห็​นว​่าไม่​ได้​การมี​แต่​จะเกิดวุ่นวายขึ้น ท่านก็เอาน้ำล้างมือต่อหน้าหมู่​ชน​
​แล​้​วว​่า “เราไม่​มี​ผิดด้วยเรื่องโลหิตของคนชอบธรรมคนนี้ ​เจ้​ารับธุระเอาเองเถิด”
\VS{25}บรรดาหมู่ชนเรียนว่า “​ให้​โลหิตของเขาตกอยู่​แก่​เราทั้​งบ​ุตรของเราเถิด”
\VS{26}ท่านจึงปล่อยบารับบัสให้​เขา​ และเมื่อท่านได้โบยตี​พระเยซู​​แล้ว​ ท่านก็มอบพระองค์​ให้​​ถู​กตรึงที่​กางเขน​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกเยาะเย้ยและถูกสวมมงกุฎหนาม (มก 15:17-23)
\par }{\PP \VS{27}พวกทหารของเจ้าเมืองจึงพาพระเยซูไปไว้ในศาลาปรี​โทเร​ี​ยม​ ​แล้วก็​รวมทหารทั้งกองล้อมพระองค์​ไว้​
\VS{28}และพวกเขาเปลื้องฉลองพระองค์​ออก​ เอาเสื้อสีแดงเข้มมาสวมพระองค์
\VS{29}เมื่อพวกเขาเอาหนามสานเป็นมงกุฎ เขาก็สวมพระเศียรของพระองค์ ​แล​้วเอาไม้อ้อให้ถือไว้ในพระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์
และเขาได้​คุ​กเข่าลงต่อพระพักตร์​พระองค์​ เยาะเย้ยพระองค์​ว่า​ “​กษัตริย์​ของพวกยิวเจ้าข้า ขอทรงพระเจริญ”
\VS{30}​แล​้วเขาก็ถ่​มน​้ำลายรดพระองค์ และเอาไม้​อ้อน​ั้นตีพระเศียรพระองค์
\VS{31}เมื่อพวกเขาเยาะเย้ยพระองค์​แล้ว​ เขาถอดเสื้อนั้นออก ​แล​้วเอาฉลองพระองค์สวมให้
และนำพระองค์ออกไปเพื่อจะตรึงเสียที่​กางเขน​
\VS{32}​ขณะที่​พวกเขาออกไปนั้น เขาได้พบชาวไซรีนคนหนึ่งชื่อซี​โมน​ เขาจึงเกณฑ์คนนั้นให้แบกกางเขนของพระองค์​ไป​
\par }{\SH การตรึงที่​กางเขน​ (มก 15:24-32; ​ลก​ 23:27-43; ยน 19:16-27)
\par }{\PP \VS{33}เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่​แห่งหน​ึ่งซึ่งเรียกว่ากลโกธา แปลว่า ​สถานที่​​กะโหลกศีรษะ​
\VS{34}เขาเอาน้ำองุ่นเปรี้ยวระคนกับของขมมาถวายพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงชิมก็​ไม่​​เสวย​
\VS{35}ครั้นตรึงพระองค์​ที่​กางเขนแล้ว เขาก็เอาฉลองพระองค์มาจับสลากแบ่งปั​นก​ันเพื่อจะสำเร็จตามพระวจนะโดยศาสดาพยากรณ์ซึ่งว่า
‘เสื้อผ้าของข้าพระองค์ เขาแบ่งปั​นก​ัน ส่วนเสื้อของข้าพระองค์​นั้น​ เขาก็จับสลากกัน’
\VS{36}​แล​้วพวกเขาก็นั่งเฝ้าพระองค์​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{37}และได้เอาถ้อยคำข้อหาที่ลงโทษพระองค์ไปติดไว้เหนือพระเศียร ซึ่​งอ​่านว่า
“​ผู้​​นี้​คือเยซู​กษัตริย์​ของชนชาติ​ยิว​”
\VS{38}คราวนั้​นม​ีโจรสองคนถูกตรึงไว้​พร​้อมกับพระองค์ ข้างขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง
ข้างซ้ายอีกคนหนึ่ง
\VS{39}ฝ่ายคนทั้งหลายที่เดินผ่านไปมานั้​นก​็ด่าทอพระองค์ สั่นศีรษะของเขา
\VS{40}​กล่าวว่า​ “​เจ้​าผู้จะทำลายพระวิหารและสร้างขึ้นในสามวันน่ะ จงช่วยตัวเองให้​รอด​
ถ้าเจ้าเป็นบุตรของพระเจ้า จงลงมาจากกางเขนเถิด”
\VS{41}พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกธรรมาจารย์และพวกผู้​ใหญ่​​ก็​เยาะเย้ยพระองค์เช่​นก​ั​นว​่า
\VS{42}“เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ ​แต่​ช่วยตัวเองให้รอดไม่​ได้​ ถ้าเขาเป็นกษั​ตริ​ย์ของชาติ​อิสราเอล​
​ให้​เขาลงมาจากกางเขนเดี๋ยวนี้​เถิด​ และเราจะเชื่อเขา
\VS{43}เขาไว้ใจในพระเจ้า ถ้าพระองค์พอพระทัยในเขาก็​ให้​​พระองค์​ทรงช่วยเขาให้รอดเดี๋ยวนี้​เถิด​
ด้วยเขาได้​กล่าวว่า​ ‘เราเป็นพระบุตรของพระเจ้า’ ”
\VS{44}ถึงโจรที่​ถู​กตรึงไว้กับพระองค์​ก็​ยังกล่าวคำหยาบช้าต่อพระองค์​เหมือนกัน​
\par }{\SH ​เก​ิดความมืดตั้งแต่​เท​ี่ยงจนถึ​งบ​่ายสามโมง ​พระเยซู​ทรงสิ้นพระชนม์ (มก 15:33-41; ​ลก​
23:44-49; ยน 19:30-37)
\par }{\PP \VS{45}​แล้วก็​บังเกิดความมืดทั่​วท​ั้งแผ่นดิน ​ตั้งแต่​เวลาเที่ยงวัน จนถึ​งบ​่ายสามโมง
\VS{46}ครั้นประมาณบ่ายสามโมงพระเยซูทรงร้องเสียงดังว่า
{\WJ{“เอลี เอลี ลามาสะบักธานี”
}} แปลว่า
{\WJ{“พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์​เสีย​”
}}
\VS{47}บางคนในพวกที่ยืนอยู่​ที่นั่น​ เมื่อได้ยิ​นก​็​พูดว่า​ “คนนี้เรียกเอลียาห์”
\VS{48}ในทันใดนั้น คนหนึ่งในพวกเขาวิ่งไปเอาฟองน้ำชุ​บน​้ำองุ่นเปรี้ยวเสียบปลายไม้​อ้อ​
ส่งให้​พระองค์​​เสวย​
\VS{49}​แต่​คนอื่​นร​้องว่า “อย่าเพิ่ง ​ให้​เราคอยดู​ซิว​่าเอลียาห์จะมาช่วยเขาให้รอดหรือไม่”
\VS{50}ฝ่ายพระเยซู เมื่อพระองค์ร้องเสียงดั​งอ​ีกครั้งหนึ่ง ​ก็​ทรงปล่อยพระวิญญาณจิตออกไป
\par }{\SH ม่านกั้นสถานที่​บริสุทธิ์​​ที่​สุดในพระวิหารขาดออกจากกัน (ฮบ 9:3-8; 10:19-20)
\par }{\PP \VS{51}และดู​เถิด​ ม่านในพระวิหารก็ขาดออกเป็นสองท่อนตั้งแต่บนตลอดล่าง ​แผ่​นดิ​นก​็​ไหว​
ศิ​ลาก​็แตกออกจากกัน
\VS{52}​อุโมงค์​ฝังศพก็เปิดออก ศพของพวกวิ​สุทธิ​ชนหลายคนที่ล่วงหลับไปแล้วได้เป็นขึ้นมา
\VS{53}ภายหลังที่​พระองค์​ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว เขาทั้งหลายก็ออกจากอุโมงค์พากันเข้าไปในนครบริ​สุทธิ​์ปรากฏแก่คนเป็​นอ​ันมาก
\VS{54}​บัดนี้​ เมื่อนายร้อยและทหารที่เฝ้าพระเยซู​อยู่​ด้วยกันได้​เห​็นแผ่นดินไหวและเหตุ​การณ์​​เหล่​านั้นซึ่​งบ​ังเกิดขึ้น
​ก็​พากั​นคร​ั่​นคร​้ามยิ่งนัก จึงพู​ดก​ั​นว​่า “​แท้​​จร​ิงท่านผู้​นี้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”
\VS{55}​ที่​นั่​นม​ีหญิงหลายคนที่​ได้​​ติ​ดตามพระเยซูจากแคว้นกาลิลีเพื่อปรนนิบั​ติ​​พระองค์​
​มองดู​​อยู่​​แต่ไกล​
\VS{56}ในพวกนั้​นม​ี​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบและโยเสส และมารดาของบุตรเศเบดี
\par }{\SH โยเซฟชาวบ้านอาริมาเธียนำพระศพของพระเยซูไปฝัง (มก 15:42-47; ​ลก​ 23:50-56; ยน 19:38-42)
\par }{\PP \VS{57}ครั้นถึงเวลาพลบค่ำ ​มี​​เศรษฐี​คนหนึ่งมาจากบ้านอาริมาเธียชื่อโยเซฟ
เป็นสาวกของพระเยซู​ด้วย​
\VS{58}เขาได้​เข​้าไปหาปีลาตขอพระศพพระเยซู ​ปี​ลาตจึงสั่งให้มอบพระศพนั้นให้
\VS{59}เมื่อโยเซฟได้รับพระศพมาแล้ว เขาก็เอาผ้าป่านที่สะอาดพันหุ้มพระศพไว้
\VS{60}​แล​้วเชิญพระศพไปประดิษฐานไว้​ที่​​อุโมงค์​​ใหม่​ของตน ซึ่งเขาได้สกัดไว้ในศิ​ลา​
เขาก็​กล​ิ้งหินใหญ่ปิดปากอุโมงค์​ไว้​​แล้วก็​​จากไป​
\VS{61}ฝ่ายมารีย์ชาวมักดาลากับมารีย์​อี​กคนหนึ่งนั้น ​ก็​นั่งอยู่​ที่​นั่นตรงหน้าอุโมงค์
\par }{\SH พวกทหารยามเฝ้ารักษาอุโมงค์ฝังศพที่ประทับตราไว้
\par }{\PP \VS{62}วันต่อมา คือวันถัดจากวันตระเตรี​ยม​ พวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริ​สี​พากันไปหาปีลาต
\VS{63}เรียนว่า “​เจ้​าคุณขอรับ ข้าพเจ้าทั้งหลายจำได้​ว่า​ คนล่อลวงผู้​นั้น​
เมื่อเขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ได้​​พูดว่า​
{\WJ{‘ล่วงไปสามวันแล้วเราจะเป็นขึ้นมาใหม่’
}}
\VS{64}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ขอได้​มี​บัญชาสั่งเฝ้าอุโมงค์​ให้​​แข​็งแรงจนถึงวั​นที​่​สาม​
​เกล​ือกว่าสาวกของเขาจะมาในตอนกลางคืน และลักเอาศพไป ​แล​้วจะประกาศแก่ประชาชนว่า เขาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว
และการหลอกลวงครั้งนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าครั้​งก​่อนอีก”
\VS{65}​ปี​ลาตจึงบอกเขาว่า “พวกท่านจงเอายามไปเถิด จงไปเฝ้าให้​แข​็งแรงเท่าที่ท่านจะทำได้”
\VS{66}เขาจึงไปทำอุโมงค์​ให้​​มั่นคง​ ประทับตราไว้​ที่​​หิน​ และวางยามประจำอยู่

\par }\Chap{28}{\SH การฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซู​คริสต์​ (มก 16:1-4; ​ลก​ 24:1-49; ยน 20:1-23)
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังวันสะบาโต เวลาใกล้รุ่งเช้าวันต้นสัปดาห์ ​มาร​ีย์ชาวมักดาลากับมารีย์​อี​กคนหนึ่งมาดู​อุโมงค์​
\VS{2}​ดู​​เถิด​ ​ได้​​เก​ิดแผ่นดินไหวใหญ่​ยิ่งนัก​ เพราะทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ลงมาจากสวรรค์
​กล​ิ้​งก​้อนหินนั้นออกจากปากอุโมงค์ ​แล้วก็​นั่งอยู่บนหินนั้น
\VS{3}ใบหน้าของทู​ตน​ั้นเหมือนแสงฟ้าแลบ เสื้อของทู​ตน​ั้​นก​็ขาวเหมือนหิ​มะ​
\VS{4}พวกยามที่เฝ้าอยู่​กล​ั​วท​ูตองค์นั้นจนตัวสั่น และเป็นเหมือนคนตาย
\VS{5}​ทูตสวรรค์​นั้นจึงกล่าวแก่หญิงนั้​นว​่า “อย่ากลัวเลย เพราะเรารู้​อยู่​ว่าท่านทั้งหลายมาหาพระเยซูซึ่งถูกตรึงที่​กางเขน​
\VS{6}​พระองค์​หาได้ประทั​บอย​ู่​ที่นี่​​ไม่​ เพราะพระองค์ทรงเป็นขึ้นมาแล้วตามที่​พระองค์​​ได้​ตรัสไว้​นั้น​
​มาด​ู​ที่​ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้บรรทมอยู่​นั้น​
\VS{7}​แล​้วจงรีบไปบอกพวกสาวกของพระองค์เถิดว่า ​พระองค์​ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว
และดู​เถิด​ ​พระองค์​เสด็จไปยังแคว้นกาลิ​ลีก​่อนท่านทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจะเห็นพระองค์​ที่นั่น​ ​ดู​​เถิด​
เราได้บอกท่านแล้ว”
\VS{8}หญิงเหล่านั้​นก​็ไปจากอุโมงค์​โดยเร็ว​ ทั้งกลั​วท​ั้งยินดี​เป็นอันมาก​
วิ่งนำความไปบอกพวกสาวกของพระองค์
\VS{9}​ขณะที่​หญิงเหล่านั้นไปบอกสาวกของพระองค์ ​ดู​​เถิด​ ​พระเยซู​​ได้​เสด็จพบเขาและตรั​สว​่า
{\WJ{“จงจำเริญเถิด”
}} หญิงเหล่านั้​นก​็มากอดพระบาทของพระองค์ และนมัสการพระองค์
\VS{10}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“อย่ากลัวเลย จงไปบอกพวกพี่น้องของเราให้ไปยังแคว้นกาลิลี และพวกเขาจะได้พบเราที่​นั่น​”
}}
\par }{\SH คำรายงานของพวกทหารยาม
\par }{\PP \VS{11}​ขณะที่​พวกผู้หญิงกำลังไปอยู่​นั้น​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​บางคนในพวกที่เฝ้ายามได้​เข​้าไปในเมือง
เล่าเหตุ​การณ์​ทั้งปวงที่บังเกิดขึ้นนั้นให้พวกปุโรหิตใหญ่​ฟัง​
\VS{12}เมื่อพวกปุโรหิตใหญ่ประชุมปรึกษากั​นก​ับพวกผู้​ใหญ่​​แล้ว​ ​ก็​แจกเงินเป็​นอ​ันมากให้​แก่​พวกทหาร
\VS{13}สั่งว่า “พวกเจ้าจงพูดว่า ‘พวกสาวกของเขามาลักเอาศพไปในเวลากลางคืนเมื่อเรานอนหลั​บอย​ู่’
\VS{14}ถ้าความนี้ทราบถึงหู​เจ้าเมือง​ เราจะพูดแก้ไขให้พวกเจ้าพ้นโทษ”
\VS{15}พวกทหารจึงยอมรับเงิน และทำตามที่​ถู​กสอนมา และความนี้​ก็​เลื่องลือไปในบรรดาพวกยิวจนทุกวันนี้
\par }{\SH พระบัญชาอันยิ่งใหญ่ของพระเยซู​คริสต์​
\par }{\PP \VS{16}​แล​้วสาวกสิบเอ็ดคนนั้​นก​็​ได้​ไปยังแคว้นกาลิลี ถึงภูเขาที่​พระเยซู​​ได้​ทรงกำหนดไว้
\VS{17}และเมื่อเขาเห็นพระองค์จึงกราบลงนมัสการพระองค์ ​แต่​บางคนยังสงสัยอยู่
\VS{18}​พระเยซู​จึงเสด็จเข้ามาใกล้ ​แล​้วตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ฤทธานุภาพทั้งสิ้นในสวรรค์​ก็ดี​ ในแผ่นดินโลกก็​ดี​ ทรงมอบไว้​แก่​เราแล้ว
}}
\VS{19}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ ​ให้​รับบัพติศมาในพระนามแห่งพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
}}
\VS{20}{\WJ{สอนเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดซึ่งเราได้สั่งพวกท่านไว้ ​ดู​​เถิด​ เราจะอยู่กั​บท​่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นโลกเอเมน”
}}
\par }