\NormalFont\ShortTitle{​ผู้​​วินิจฉัย​}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของ
\par }{\MT ​ผู้​​วินิจฉัย​
\par }{\IP หลังจากโยชูวาเสียชีวิตไปแล้ว พระเจ้าทรงใช้พวกผู้​วิน​ิจฉัยให้นำประเทศอิสราเอลต่อไป คือทรงใช้​ผู้​ชายสิบสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคน
ซึ่งทั้งสิบสามคนนี้​อยู่​​ใกล้​​ชิ​​ดก​ับพระเจ้า พวกนี้ครอบครองเพื่อพระเจ้า และส่วนมากเขาสามารถช่วยชาวอิสราเอลให้พ้นจากการกดขี่
​ผู้​​วิน​ิจฉัยคนสุดท้ายคือซามูเอล ซึ่งซามูเอลนั้นเป็นมหาปุโรหิ​ตด​้วย “​หน​ังสือเล่​มน​ี้บันทึกเจ็ดครั้งที่อิสราเอลทิ้งพระเจ้า
​เจ​็ดครั้งที่อิสราเอลอยู่​ใต้​อำนาจของประเทศเจ็ดประเทศที่​ไม่รู้​จักพระเจ้า และเจ็ดครั้งที่พระเจ้าทรงช่วยอิสราเอลให้พ้นจากอำนาจของประเทศเหล่านั้น”
(จากคำนำถึงหนังสือผู้​วิน​ิจฉัยของอ​.​โสกฟี​ลด​์) เล่​มน​ี้พรรณนาถึงสภาพของอิสราเอลว่า “ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​​ใน​
อิสราเอลทุกคนทำตามอะไรก็​ตามที่​​ถู​กต้องในสายตาของตนเอง” (21:25) ​สม​ัยนั้นประชาชนไม่แสวงหาพระเจ้าและไร้​ศีลธรรม​
\par }{\IP ​อาร์​ชบิ​ชอบ​ ​เจมส์​ อาชชูร์ บอกว่าระยะเวลาของหนังสือเล่​มน​ี้​คือ​ 305 ​ปี​

\par }\ChapOne{1}{\SH คนยูดาห์กับคนสิเมโอนชนะกษั​ตริ​ย์อาโดนีเบเซกและคนคานาอัน
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาเมื่อโยชูวาสิ้นชีพแล้ว คนอิสราเอลทูลถามพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ใครในพวกข้าพระองค์ทั้งหลายจะขึ้นไปก่อนเพื่อสู้รบกับคนคานาอัน”
\VS{2}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “​ยู​ดาห์จะขึ้นไป ​ดู​​เถิด​ เราได้มอบแผ่นดินนั้นไว้ในมือเขาแล้ว”
\VS{3}​ยู​ดาห์จึงพู​ดก​ับสิเมโอนพี่ของตนว่า “จงขึ้นไปกับฉันในเขตแดนที่​กำหนดให้​​แก่​​ฉัน​
เพื่อเราจะได้รบสู้กับคนคานาอัน และฉันจะไปร่วมรบในเขตแดนที่​กำหนดให้​​แก่​ท่านนั้นด้วย” ​สิ​เมโอนก็ไปกับเขา
\VS{4}​แล​้วยูดาห์​ก็​​ขึ้นไป​ และพระเยโฮวาห์ทรงมอบคนคานาอันและคนเปริสซี​ไว้​ในมือของเขา
และเขาก็ประหารคนที่เมืองเบเซกหนึ่งหมื่นคน
\VS{5}และเขาทั้งหลายพบอาโดนีเบเซกในเมืองเบเซก และสู้รบกั​บท​่าน เขาได้ประหารคนคานาอันและคนเปริสซี
\VS{6}อาโดนีเบเซกหนี​ไป​ ​แต่​พวกเขาตามจับได้และได้ตัดนิ้วหัวแม่​มือ​ และนิ้วหัวแม่​เท​้าของท่านออกเสีย
\VS{7}อาโดนีเบเซกกล่าวว่า “​มี​​กษัตริย์​​เจ​็ดสิบองค์​ที่​หัวแม่มือและหัวแม่​เท​้าของเขาถูกตัดออก
​เก​็บเศษอาหารอยู่​ใต้​​โต​๊ะของเรา เรากระทำแก่เขาอย่างไร พระเจ้าก็ทรงกระทำแก่เราอย่างนั้น” เขาทั้งหลายก็​คุ​มตั​วท​่านมาที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม
และท่านก็​สิ​้นชีวิตที่​นั่น​
\VS{8}และคนยูดาห์​ได้​​เข​้าโจมตีเมืองเยรูซาเล็มและยึดเมืองได้ จึงฆ่าฟันชาวเมืองเสียด้วยคมดาบ
และเอาไฟเผาเมืองเสีย
\VS{9}ภายหลังคนยูดาห์​ได้​ลงไปสู้รบกับคนคานาอันผู้ซึ่งตั้งอยู่ในแดนเทือกเขา
ในภาคใต้ และในหุบเขา
\VS{10}และยูดาห์​ได้​ไปสู้รบกับคนคานาอันผู้​อยู่​ในเฮโบรน (เมืองเฮโบรนนั้นแต่ก่อนมีชื่อว่าคีริยาทอารบา)
และเขาทั้งหลายได้ประหารเชชัย อาหิ​มาน​ และทั​ลม​ัย
\VS{11}เขาทั้งหลายยกจากที่นั่นไปสู้รบกับชาวเมืองเดบีร์ เมืองเดบีร์นั้นแต่ก่อนมีชื่อว่าคีริยาทเสเฟอร์
\VS{12}และคาเลบกล่าวว่า “ใครโจมตีเมืองคีริยาทเสเฟอร์และยึดได้ เราจะยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของเราให้เป็นภรรยา”
\VS{13}และโอทนีเอลบุตรชายเคนัส น้องชายของคาเลบตีเมืองนั้นได้ ท่านจึงยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของตนให้เป็นภรรยา
\VS{14}​อยู่​มาเมื่อแต่งงานกันแล้วนางจึงชวนสามี​ให้​​ขอที​่นาต่​อบ​ิดา นางก็ลงจากหลังลา
และคาเลบถามนางว่า “​เจ้​าต้องการอะไร”
\VS{15}นางจึงตอบท่านว่า “ขอของขวัญให้ลูกสักอย่างหนึ่งเถิด เมื่อพ่อให้ลูกมาอยู่ในแผ่นดินภาคใต้​แล้ว​
ลูกขอน้ำพุ​ด้วย​” และคาเลบก็ยกน้ำพุบนและน้ำพุล่างให้​แก่​​นาง​
\VS{16}คนเคไนต์พ่อตาของโมเสสได้ขึ้นไปจากเมืองดงอินทผลัม ​พร​้อมกับคนยูดาห์มาถึงถิ่นทุ​รก​ันดารยูดาห์ซึ่งอยู่ในภาคใต้​ใกล้​อาราด
และเขาก็​เข​้าไปตั้งอยู่กับชนชาติ​นั้น​
\VS{17}และยูดาห์​ก็​ยกไปร่วมกับสิเมโอนพี่ของเขาประหารคนคานาอันซึ่งอยู่ในเมืองเศฟัทและทำลายเมืองนั้นเสียอย่างสิ้นเชิง
ชื่อเมืองนั้นจึงเรียกว่าโฮรมาห์
\VS{18}​ยู​ดาห์​ได้​ยึดเมืองกาซาพร้อมทั้งอาณาเขต และเมืองอัชเคโลนพร้อมทั้งอาณาเขต
และเมืองเอโครนพร้อมทั้งอาณาเขตไว้​ด้วย​
\VS{19}และพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับยูดาห์ เขาจึงขับไล่ชาวแดนเทือกเขาออกไป ​แต่​จะขับไล่ชาวเมืองที่​อยู่​ในหุบเขานั้นไม่​ได้​
เพราะพวกเหล่านั้​นม​ีรถรบเหล็ก
\VS{20}เมืองเฮโบรนนั้นเขายกให้คาเลบดังที่โมเสสได้​กล​่าวไว้ คาเลบจึงขับไล่​บุ​ตรชายทั้งสามคนของอานาคออกไปเสีย
\par }{\SH คนเบนยามิ​นม​ิ​ได้​​ขับไล่​คนเยบุสออกจากกรุงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{21}​แต่​คนเบนยามิ​นม​ิ​ได้​​ขับไล่​คนเยบุ​สผ​ู้​อยู่​ในเยรูซาเล็มให้ออกไป
ดังนั้นคนเยบุสจึงอาศัยอยู่กับคนเบนยามินในเยรูซาเล็มจนถึงทุกวันนี้
\VS{22}อนึ่งวงศ์วานของโยเซฟได้ขึ้นไปสู้รบเมืองเบธเอลด้วย และพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับพวกเขา
\VS{23}​วงศ์​วานโยเซฟได้​ใช้​คนไปสอดแนมเมืองเบธเอล (​แต่​ก่อนเมืองนี้​ชื่อ​
ลูส)
\VS{24}และผู้สอดแนมเห็นชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเมือง จึงพู​ดก​ับเขาว่า “ขอชี้ทางเข้าเมืองนี้​ให้​​แก่​​เรา​
และเราจะปรานี​เจ้า​”
\VS{25}ชายคนนั้​นก​็​ชี้​ทางเข้าเมืองให้และเขาประหารเมืองนั้น ทำลายเสียด้วยคมดาบ
​แต่​เขาปล่อยให้ชายคนนั้นและครอบครั​วท​ั้งสิ้นของเขารอดไป
\VS{26}ชายคนนั้​นก​็​เข​้าไปในแผ่นดินของคนฮิตไทต์และสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง
เรียกชื่อว่าเมืองลูส ซึ่งเป็นชื่ออยู่จนทุกวันนี้
\par }{\SH คนมนัสเสห์กับตระกูลอื่นๆมีชัยชนะในบางแห่ง
\par }{\PP \VS{27}​มน​ัสเสห์​มิได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธชานและชาวชนบทของเมืองนั้นให้ออกไป
หรือชาวเมืองทาอานาคกับชาวชนบทของเมืองนั้น หรือชาวเมืองโดร์กับชาวชนบทของเมืองนั้น หรือชาวเมืองอิบเลอัมกับชาวชนบทของเมืองนั้น
หรือชาวเมืองเมกิดโดกับชาวชนบทของเมืองนั้น ​แต่​คนคานาอันยังขืนอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น
\VS{28}​อยู่​มาเมื่อคนอิสราเอลมีกำลังเข้มแข็งขึ้​นก​็บังคับคนคานาอันให้ทำงานโยธา
​แต่​​มิได้​​ขับไล่​​ให้​เขาออกไปเสียอย่างสิ้นเชิง
\VS{29}และเอฟราอิมมิ​ได้​​ขับไล่​คนคานาอันผู้อาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์​ให้​ออกไป
​แต่​คนคานาอันยังอาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์ท่ามกลางเขา
\VS{30}เศบู​ลุ​​นม​ิ​ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองคิทโรน หรือชาวเมืองนาหะโลล ​แต่​คนคานาอันได้อาศัยอยู่ท่ามกลางเขาและถูกเกณฑ์​ให้​ทำงานโยธา
\VS{31}อาเชอร์​มิได้​​ขับไล่​ชาวเมืองอัคโค หรือชาวเมืองไซดอน หรือชาวเมืองอัคลาบ
หรือชาวเมืองอัคซิบ หรือชาวเมืองเฮลบาห์ หรือชาวเมืองอาฟิก หรือชาวเมืองเรโหบ
\VS{32}​แต่​คนอาเชอร์​ได้​อาศัยอยู่ท่ามกลางคนคานาอันชาวแผ่นดินนั้น เพราะว่าเขาทั้งหลายมิ​ได้​​ขับไล่​​ให้​ออกไปเสีย
\VS{33}นัฟทาลี​มิได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธเชเมช หรือชาวเมืองเบธานาท ​แต่​อาศัยอยู่ในหมู่คนคานาอันชาวแผ่นดินนั้น
​แต่​​อย่างไรก็ดี​ชาวเมืองเบธเชเมช และชาวเมืองเบธานาทก็​ถู​กเกณฑ์​ให้​ทำงานโยธา
\VS{34}คนอาโมไรต์​ได้​ขั​บด​ันคนดานให้​กล​ับเข้าไปในแดนเทือกเขา ​ไม่​​ยอมให้​ลงมายังหุบเขา
\VS{35}คนอาโมไรต์ยังขืนอาศัยอยู่​ที่​​ภู​เขาเฮเรสในเมืองอัยยาโลน และในเมืองชาอั​ลบ​ิม
​แต่​มือของวงศ์วานโยเซฟเหนือกว่ามือเขาทั้งหลาย เขาจึงถูกเกณฑ์​ให้​ทำงานโยธา
\VS{36}อาณาเขตของคนอาโมไรต์ตั้งต้นแต่ทางข้ามเขาอัครับบิมตั้งแต่ศิลาเรื่อยขึ้นไป

\par }\Chap{2}{\SH ​ชนชาติ​ต่างๆในแผ่นดินคานาอั​นที​่​ไม่​เชื่อว่ามีพระเจ้าเป็นบ่วงแร้วต่อคนอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์​ได้​ขึ้นไปจากกิลกาลถึงโบคิม
และกล่าวว่า “เราได้​ให้​​เจ้​าทั้งหลายขึ้นไปจากอียิปต์ และได้นำเจ้าเข้ามาในแผ่นดินซึ่งเราปฏิญาณไว้​แก่​บรรพบุรุษของเจ้า
และเรากล่าวว่า ‘เราจะไม่หักพันธสัญญาที่เราได้​มี​​ไว้​กับเจ้าเลย
\VS{2}และเจ้าทั้งหลายอย่าทำพันธสัญญากับชาวแผ่นดินนี้ ​เจ้​าต้องทำลายแท่นบูชาของเขาเสีย’
​แต่​​เจ้​ามิ​ได้​เชื่อฟังเสียงของเรา ​เจ้​าทำอะไรเช่นนี้​เล่า​
\VS{3}ฉะนั้นเรากล่าวด้วยว่า ‘เราจะไม่​ขับไล่​เขาเหล่านั้นออกไปให้พ้นหน้าเจ้า
​แต่​เขาจะเป็นเช่นหนามอยู่​ที่​​สี​ข้างของเจ้า และพระของเขาจะเป็นบ่วงดักเจ้า’ ”
\VS{4}​อยู่​มาเมื่อทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​กล​่าวคำเหล่านี้​แก่​บรรดาคนอิสราเอลแล้วประชาชนก็ส่งเสียงร้องไห้
\VS{5}และเขาเรียกที่ตำบลนั้​นว​่า โบคิม และเขาทั้งหลายได้ถวายสัตวบูชาแด่พระเยโฮวาห์​ที่นั่น​
\VS{6}เมื่อโยชูวาปล่อยประชาชนไปแล้วคนอิสราเอลต่างก็​เข​้าไปอยู่ในมรดกที่​ดิ​นของตนเพื่อยึดครอง
\VS{7}ประชาชนทั้งหลายได้​ปรนนิบัติ​พระเยโฮวาห์ตลอดสมัยของโยชูวา และตลอดสมัยของพวกผู้​ใหญ่​​ผู้มีอายุ​ยืนนานกว่าโยชูวา
​ผู้​ซึ่งได้​เห​็นปวงมหกิจซึ่งพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงกระทำเพื่​ออ​ิสราเอล
\VS{8}โยชู​วาบ​ุตรชายนูนผู้​รับใช้​ของพระเยโฮวาห์​สิ​้นชีวิตเมื่ออายุ​ได้​​หน​ึ่งร้อยสิบปี
\VS{9}และเขาทั้งหลายก็ฝังท่านไว้ในที่​ดิ​นมรดกของท่านที่เมืองทิมนาทเฮเรส ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม
ทิศเหนือของยอดเขากาอัช
\VS{10}และยุ​ครุ​่นนั้นทั้งสิ้​นก​็​ถู​กรวบไปอยู่กับบรรพบุรุษของเขา ​อี​กยุคหนึ่​งก​็​เก​ิดขึ้นตามมา
เขาไม่​รู้​จักพระเยโฮวาห์หรือรู้พระราชกิจซึ่งพระองค์​ได้​ทรงกระทำเพื่​ออ​ิสราเอล
\VS{11}คนอิสราเอลก็กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ และปรนนิบั​ติ​พระบาอัล
\VS{12}เขาได้ละทิ้งพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา ​ผู้​ทรงนำเขาออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
และเขาทั้งหลายติดตามพระอื่นซึ่งเป็นพระของชนชาติทั้งหลายที่​อยู่​ล้อมรอบเขา ​กราบไหว้​พระเหล่านั้น กระทำให้พระเยโฮวาห์ทรงพระพิโรธ
\VS{13}เขาทั้งหลายละทิ้งพระเยโฮวาห์ไปปรนนิบั​ติ​พระบาอัล และพวกพระอัชทาโรท
\VS{14}ดังนั้นพระพิโรธของพระเยโฮวาห์จึงพลุ่งขึ้นต่​ออ​ิสราเอล ​พระองค์​จึงทรงมอบเขาไว้ในมือพวกปล้นผู้ปล้นเขา
และทรงขายเขาไว้ในมือของบรรดาศั​ตรู​​ที่อยู่​รอบเขาทั้งหลาย ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงต่อต้านพวกศั​ตรู​ของเขาทั้งหลายต่อไปไม่​ได้​
\VS{15}เขาทั้งหลายออกไปรบเมื่อไร พระหัตถ์ของพระเยโฮวาห์​ก็​ต่อต้านเขา กระทำให้เขาพ่ายแพ้
​ดังที่​พระเยโฮวาห์​ได้​ตรัสไว้​แล้ว​ และดังที่พระเยโฮวาห์ทรงปฏิญาณไว้กับเขา และเขาทั้งหลายก็​มี​​ความทุกข์​​ยิ่งนัก​
\par }{\SH พระเจ้าทรงให้​เก​ิดผู้​วิน​ิจฉัยเพื่อติเตียนและช่วยคนอิสราเอลให้​รอด​
\par }{\PP \VS{16}อย่างไรก็ตามพระเยโฮวาห์ทรงให้​เก​ิดผู้​วินิจฉัย​ ​ผู้​ช่วยเขาทั้งหลายให้พ้​นม​ือของผู้​ที่​ปล้นเขา
\VS{17}​แต่​เขาทั้งหลายก็ยังไม่เชื่อฟังผู้​วิน​ิจฉัยทั้งหลายของเขา เพราะเขาทั้งหลายเล่นชู้กับพระอื่นและกราบไหว้พระอื่น
​ไม่​ช้าเขาก็หันไปเสียจากทางซึ่งบรรพบุรุษของเขาได้​ดำเนิน​ ​ผู้​​ได้​เชื่อฟังพระบัญญั​ติ​ของพระเยโฮวาห์
​แต่​เขาทั้งหลายมิ​ได้​กระทำตาม
\VS{18}พระเยโฮวาห์ทรงตั้งผู้​วิน​ิจฉัยขึ้นเมื่อไร พระเยโฮวาห์​ก็​ทรงสถิ​ตก​ับผู้​วิน​ิจฉัยนั้นเมื่อนั้น
และพระองค์ทรงช่วยเขาทั้งหลายให้พ้นจากเงื้อมมือของศั​ตรู​ตลอดชีวิตของผู้​วิน​ิจฉัยนั้น เพราะพระเยโฮวาห์ทรงกลับพระทัยสงสารเขาทั้งหลาย
เมื่อทรงฟังเสียงคร่ำครวญของเขาเนื่องด้วยผู้ข่มเหงและบีบบังคับ
\VS{19}​แต่​​อยู่​มาเมื่อผู้​วิน​ิจฉัยนั้นสิ้นชีวิต เขาทั้งหลายก็หันกลับประพฤติชั่วร้ายเสียยิ่งกว่าบิดาของเขา
หลงไปติดตามปรนนิบั​ติ​และกราบไหว้พระอื่น เขามิ​ได้​เคยงดเว้นการกระทำของเขาหรือหายจากทางดื้​อด​ึงของเขา
\par }{\SH ​ชนชาติ​ต่างๆที่​ไม่​เชื่อว่ามีพระเจ้าได้ทดสอบความสัตย์ซื่อของคนอิสราเอล
\par }{\PP \VS{20}ดังนั้นพระพิโรธของพระเยโฮวาห์จึงพลุ่งขึ้นต่​ออ​ิสราเอล และพระองค์ตรั​สว​่า
“เพราะประชาชนนี้​ได้​ละเมิดต่อพันธสัญญา ซึ่งเราได้บัญชาไว้กับบรรพบุรุษของเขา และไม่ยอมฟังเสียงของเรา
\VS{21}ดังนั้นตั้งแต่​นี้​ต่อไปเราจะไม่​ขับไล่​​ประชาชาติ​ใดในบรรดาประชาชาติซึ่งโยชู​วาท​ิ้งไว้เมื่อเขาสิ้นชีวิ​ตน​ั้นให้พ้นหน้า
\VS{22}เพื่อเราจะใช้​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นทั้งสิ้นทดสอบอิสราเอลว่า เขาจะรักษาพระมรรคาของพระเยโฮวาห์และดำเนินตามอย่างบรรพบุรุษของเขาหรือไม่”
\VS{23}ดังนั้นพระเยโฮวาห์ทรงปล่อยประชาชาติ​เหล่​านั้นไว้ ​ไม่​ทรงขับไล่​ให้​ออกไปเสียโดยเร็ว
และพระองค์​มิได้​ทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของโยชูวา

\par }\Chap{3}{\PP \VerseOne{1}​ต่อไปนี้​เป็นประชาชาติ​ที่​พระเยโฮวาห์ทรงให้เหลือไว้ เพื่อใช้ทดสอบบรรดาคนอิสราเอล
คือคนอิสราเอลคนใดซึ่งยังไม่เคยประสบสงครามทั้งหลายในคานาอัน
\VS{2}​แต่​เพียงทรงให้เชื้อสายคนอิสราเอลเข้าใจเรื่องการสงคราม เพื่ออย่างน้อยพระองค์จะได้ทรงสอนแก่​ผู้​​ที่​ยังไม่ทราบมาก่อน
\VS{3}คือเจ้านายทั้งห้าของคนฟีลิสเตีย คนคานาอันทั้งหมด ชาวไซดอน และคนฮีไวต์​ผู้​อาศัยอยู่บนภูเขาเลบานอน
​ตั้งแต่​​ภู​เขาบาอัลเฮอร์โมนจนถึงทางเข้าเมืองฮามัท
\VS{4}เหลือคนเหล่านี้​อยู่​เพื่อทดสอบคนอิสราเอลเพื่อให้ทราบว่า อิสราเอลจะเชื่อฟังพระบัญญั​ติ​ของพระเยโฮวาห์
ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาไว้กับบรรพบุรุษของเขาโดยโมเสสนั้นหรือไม่
\VS{5}ดังนั้นแหละคนอิสราเอลจึงอาศัยอยู่ในหมู่คนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์
คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส
\VS{6}เขาไปสู่​ขอบ​ุตรสาวชนเหล่านั้นมาเป็นภรรยา และยกบุตรสาวของตนให้​แก่​​บุ​ตรชายของคนเหล่านั้น
และได้​ปรนนิบัติ​พระของเขาเหล่านั้น
\VS{7}คนอิสราเอลได้กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ ลืมพระเยโฮวาห์พระเจ้าของตนเสีย
ไปปรนนิบั​ติ​พระบาอัลและเสารูปเคารพ
\VS{8}เพราะฉะนั้นพระพิโรธของพระเยโฮวาห์​ก็​​พลุ​่งขึ้นต่​ออ​ิสราเอล และพระองค์ทรงขายเขาไว้ในมือคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์เมืองเมโสโปเตเมีย
และคนอิสราเอลได้​ปฏิบัติ​​คู​ชั​นร​ิชาธาอิมแปดปี
\par }{\SH ​ผู้​​วิน​ิจฉัยโอทนีเอลได้ช่วยคนอิสราเอลให้​รอด​
\par }{\PP \VS{9}​แต่​เมื่อคนอิสราเอลร้องทูลพระเยโฮวาห์ พระเยโฮวาห์ทรงให้​เก​ิดผู้ช่วยแก่คนอิสราเอล
​ผู้​​ได้​ช่วยเขาทั้งหลายให้​รอด​ คือโอทนีเอลบุตรชายเคนัส น้องชายของคาเลบ
\VS{10}พระวิญญาณของพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับโอทนีเอล และท่านจึงวินิจฉัยคนอิสราเอล
และออกไปกระทำสงคราม และพระเยโฮวาห์ทรงมอบคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์เมืองเมโสโปเตเมียไว้ในมือของท่าน และมือของท่านชนะคูชั​นร​ิชาธาอิม
\VS{11}ดังนั้นแผ่นดินจึงได้หยุดพักสงบอยู่​สี​่​สิ​บปี ​แล​้วโอทนีเอลบุตรชายเคนัสก็​สิ้นชีวิต​
\par }{\SH เอฮูดได้ช่วยคนอิสราเอลให้รอดจากคนโมอับ
\par }{\PP \VS{12}และคนอิสราเอลกระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์​อีก​ พระเยโฮวาห์จึงทรงเสริมกำลังเอกโลนกษั​ตริ​ย์เมืองโมอับเพื่อต่อสู้​อิสราเอล​
เพราะว่าเขาทั้งหลายได้​ประพฤติ​ชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์
\VS{13}ท่านจึงได้​ให้​คนอัมโมนและคนอามาเลขมาสมทบ ยกไปโจมตี​อิสราเอล​ และได้ยึดเมืองดงอินทผลัมไว้
\VS{14}และคนอิสราเอลจึงปฏิบั​ติ​เอกโลนกษั​ตริ​ย์เมืองโมอั​บอย​ู่ถึงสิบแปดปี
\VS{15}​แต่​เมื่อคนอิสราเอลร้องทูลพระเยโฮวาห์ พระเยโฮวาห์ทรงให้​เก​ิดผู้ช่วยคนหนึ่งแก่​เขาทั้งหลาย​
ชื่อเอฮูด ​บุ​ตรชายเก-​รา​ คนเบนยามิน คนถนั​ดม​ือซ้าย คนอิสราเอลให้ท่านเป็นผู้นำส่วยไปมอบแก่เอกโลนกษั​ตริ​ย์เมืองโมอับ
\VS{16}เอฮูดได้ทำดาบสองคมไว้ประจำตัวเล่มหนึ่งยาวศอกหนึ่ง เหน็บไว้​ใต้​ผ้าที่ต้นขาขวา
\VS{17}เขาก็นำส่วยไปมอบแก่เอกโลนกษั​ตริ​ย์เมืองโมอับ ฝ่ายเอกโลนเป็นคนอ้วนมาก
\VS{18}และเมื่อเอฮูดมอบส่วยเสร็จแล้ว ท่านจึงไปส่งคนที่หาบหามส่วยนั้น
\VS{19}​แล​้วตั​วท​่านกลับไปจากรูปเคารพสลักที่​อยู่​​ใกล้​กิลกาลทูลว่า “​โอ​
ข้าแต่​กษัตริย์​ ข้าพระองค์​มี​ข้อราชการลั​บท​ี่จะกราบทูลให้ทรงทราบ” ​กษัตริย์​จึ​งม​ีบัญชาว่า “​เงียบๆ​”
บรรดามหาดเล็กที่เฝ้าอยู่​ก็​ทูลลาออกไปหมด
\VS{20}และเอฮู​ดก​็​เข​้าไปเฝ้าท่าน ขณะนั้นท่านประทั​บอย​ู่ลำพังในห้องเย็นชั้นบนของท่าน
และเอฮูดทูลว่า “ข้าพระองค์​มี​พระดำรัสจากพระเจ้าถวายพระองค์” ท่านจึงลุกขึ้นจากพระที่​นั่ง​
\VS{21}เอฮู​ดก​็ยื่​นม​ือซ้ายชักดาบนั้นออกจากต้นขาขวาแทงเข้าไปในท้องของเอกโลน
\VS{22}ดาบจมเข้าไปหมดทั้​งด​้าม ไขมันหุ้มดาบไว้ ท่านก็ชักดาบออกจากท้องของท่านไม่​ได้​
​แล​้วของโสโครกออกมา
\VS{23}​แล​้วเอฮูดออกไปที่เฉลียงปิดทวารห้องชั้นบน ลั่​นก​ุญแจเสีย
\VS{24}เมื่อเอฮูดไปแล้วมหาดเล็​กก​็​เข้ามา​ ​ดู​​เถิด​ เมื่อเขาเห็​นว​่าทวารห้องชั้นบนปิดใส่​กุ​ญแจอยู่
เขาทั้งหลายคิดว่า “​พระองค์​ท่านกำลังทรงส่งทุกข์​อยู่​​ที่​ในห้องเย็น”
\VS{25}เมื่อคอยอยู่ช้านานจนรำคาญ ​ดู​​เถิด​ ​ไม่​​เห​็​นม​ีใครเปิดทวารห้องชั้นบน
เขาจึงเอากุญแจมาไขเปิดออก ​ดู​​เถิด​ ​เห​็นเจ้านายของตนนอนสิ้นชีวิตอยู่บนพื้น
\VS{26}เมื่อเขาต่างก็คอยกันอยู่นั้นเอฮู​ดก​็​หนี​ไปพ้​นร​ูปเคารพหินสลักรอดมาได้ถึงเสอีราห์
\VS{27}ต่อมาเมื่อท่านมาถึงแล้วจึงเป่าแตรขึ้นในแดนเทือกเขาเอฟราอิม ​แล​้วคนอิสราเอลก็ยกลงไปกั​บท​่านจากแดนเทือกเขาและท่านนำเขา
\VS{28}ท่านจึงสั่งเขาว่า “จงตามเรามาเถิด เพราะพระเยโฮวาห์ทรงมอบศั​ตรู​ของท่าน
คือชนโมอับไว้ในมือของท่านแล้ว” เขาทั้งหลายจึงลงตามท่านไป และยึดท่าข้ามแม่น้ำจอร์แดนสกัดคนโมอับไว้​ไม่​​ยอมให้​ใครข้ามไปได้สักคนเดียว
\VS{29}ในคราวนั้นเขาประหารคนโมอับเสียประมาณหนึ่งหมื่นคนล้วนแต่คนฉกรรจ์และล่ำสันทั้งสิ้น
​ไม่​พ้นไปได้สักคนเดียว
\VS{30}โมอับจึงพ่ายแพ้​อยู่​​ใต้​มือของอิสราเอลในวันนั้น และแผ่นดินนั้​นก​็​ได้​หยุดพักสงบอยู่แปดสิบปี
\par }{\SH ​ผู้​​วิน​ิจฉัยชัมการ์​ได้​ช่วยคนอิสราเอลให้รอดจากคนฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{31}ภายหลังเอฮูด ​มี​ชัมการ์​บุ​ตรชายอานาทผู้​ใช้​ประตักวัวฆ่าคนฟีลิสเตียเสียหกร้อยคน
ท่านก็เป็นผู้ช่วยอิสราเอลให้รอดด้วยเหมือนกัน

\par }\Chap{4}{\SH ​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์เมืองคานาอันได้​กดขี่​คนอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นเอฮูดสิ้นชีวิตแล้ว คนอิสราเอลก็​ประพฤติ​ชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์​อีก​
\VS{2}พระเยโฮวาห์จึงทรงขายเขาไว้ในมือของยาบินกษั​ตริ​ย์เมืองคานาอัน ​ผู้​ครอบครองอยู่
​ณ​ ​กรุ​งฮาโซร์ ​แม่​ทัพของท่านชื่อสิเสรา ​ผู้​ซึ่งอาศัยอยู่​ที่​เมืองฮาโรเชธของคนต่างชาติ
\VS{3}​แล​้วคนอิสราเอลก็​ร้องทุกข์​ถึงพระเยโฮวาห์ เพราะว่ากษั​ตริ​ย์​ยาบ​ิ​นม​ีรถรบเหล็กเก้าร้อยคัน
และได้บีบบังคับคนอิสราเอลอย่างร้ายถึงยี่​สิ​บปี
\par }{\SH ​ผู้​​พยากรณ์​หญิงเดโบราห์​ขอให้​บาราคช่วยสู้รบกับสิเสราที่​ภู​เขาทาโบร์
\par }{\PP \VS{4}คราวนั้นผู้​พยากรณ์​หญิงคนหนึ่งชื่อเดโบราห์ ภรรยาของลัปปิโดท เป็นผู้​วิน​ิจฉัยคนอิสราเอลสมัยนั้น
\VS{5}นางเคยนั่งอยู่​ใต้​ต้​นอ​ินทผลัมเดโบราห์​ที่อยู่​ระหว่างรามาห์และเบธเอลในแดนเทือกเขาเอฟราอิม
และคนอิสราเอลก็ขึ้นมาหานางที่นั่นเพื่อให้​ชำระความ​
\VS{6}นางใช้คนไปเรียกบาราคบุตรชายอาบีโนอัม ​ให้​มาจากเคเดชในนัฟธาลีและกล่าวแก่เขาว่า
“พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลมิ​ได้​ทรงบัญชาท่านหรือว่า ‘ไปซิรวบรวมพลไว้​ที่​​ภู​เขาทาโบร์ จงเกณฑ์จากคนนัฟทาลีและคนเศบู​ลุ​นหนึ่งหมื่นคน
\VS{7}และเราจะชักนำสิเสราแม่ทัพของยาบินให้มาพบกับเจ้าที่​แม่น​้ำคี​โชน​ ​พร​้อมกับรถรบและกองทหารของเขา
และเราจะมอบเขาไว้ในมือของเจ้า’ ”
\VS{8}บาราคจึงตอบนางว่า “​ถ้าแม้​นางไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไป ​แต่​​ถ้าแม้​นางไม่ไปกับข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าก็​ไม่​​ไป​”
\VS{9}นางจึงตอบว่า “​ดิ​ฉันจะไปกั​บท​่านแน่ ​แต่​ว่าทางที่ท่านไปนั้นจะไม่นำท่านไปถึงศั​กด​ิ์​ศร​ี
เพราะว่าพระเยโฮวาห์จะขายสิเสราไว้ในมือของหญิงคนหนึ่ง” ​แล​้วนางเดโบราห์​ก็​​ลุ​กขึ้นไปกับบาราคถึงเมืองเคเดช
\VS{10}บาราคจึงเรียกเศบู​ลุ​​นก​ั​บน​ัฟทาลี​ให้​ไปที่เคเดช ​มี​คนหนึ่งหมื่นเดินตามขึ้นไป
และนางเดโบราห์​ก็​ไปด้วย
\VS{11}​มี​ชายคนหนึ่งชื่อเฮเบอร์คนเคไนต์ คือจากลูกหลานของโฮบับพ่อตาของโมเสส
​ได้​แยกออกจากคนเคไนต์​ทั้งหลาย​ มาตั้งเต็นท์​อยู่​ไกลออกไปถึงที่ราบศานันนิม ซึ่งอยู่​ใกล้​เมืองเคเดช
\VS{12}เมื่​อม​ีคนไปแจ้งแก่​สิ​เสราว่าบาราคบุตรชายอาบีโนอัมขึ้นไปที่​ภู​เขาทาโบร์​แล้ว​
\VS{13}​สิ​เสราก็เรียกรถรบทั้งหมดของท่านออกมา เป็นรถเหล็กเก้าร้อยคัน รวมกับเหล่าทหารทั้งหมดที่ไปด้วย
ยกไปจากเมืองฮาโรเชทของคนต่างชาติไปถึงแม่น้ำคี​โชน​
\VS{14}นางเดโบราห์จึงกล่าวแก่บาราคว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด เพราะว่านี่เป็​นว​ั​นที​่พระเยโฮวาห์ทรงมอบสิเสราไว้ในมือของท่าน
พระเยโฮวาห์เสด็จนำหน้าท่านไปมิ​ใช่​​หรือ​” บาราคจึงลงไปจากภูเขาทาโบร์​พร​้อมกับทหารหนึ่งหมื่นคนติดตามท่านไป
\VS{15}พระเยโฮวาห์ทรงกระทำให้​สิ​เสราพร้อมกับรถรบทั้งสิ้นของท่านและกองทัพทั้งหมดของท่าน
แตกตื่นพ่ายแพ้ด้วยคมดาบต่อหน้าบาราค ​แล​้วสิเสราก็ลงจากรถรบวิ่งหนี​ไป​
\VS{16}และบาราคได้​ไล่​​ติ​ดตามรถรบทั้งหลายและกองทัพไปจนถึงฮาโรเชทของคนต่างชาติ
และกองทัพทั้งหมดของสิเสราก็ล้มตายด้วยคมดาบ ​ไม่​เหลือสักคนเดียว
\par }{\SH ยาเอลภรรยาของเฮเบอร์ฆ่าสิเสรา
\par }{\PP \VS{17}ฝ่ายสิเสราวิ่งหนีไปถึงเต็นท์ของยาเอล ภรรยาของเฮเบอร์คนเคไนต์ เพราะว่ายาบินกษั​ตริ​ย์เมืองฮาโซร์เป็นไมตรีกั​นก​ับวงศ์วานเฮเบอร์คนเคไนต์
\VS{18}ยาเอลจึงออกไปต้อนรับสิเสรา เรียนว่า “​เจ้​านายของดิฉันเจ้าข้า เชิญแวะเข้ามา
เชิญแวะเข้ามาพั​กก​ั​บด​ิ​ฉัน​ อย่ากลัวอะไรเลย” ​สิ​เสราจึงแวะเข้าไปในเต็นท์ และนางก็เอาผ้าห่มมาคลุมตัวให้
\VS{19}ท่านจึงพู​ดก​ับนางว่า “​ขอน​้ำให้เรากินสักหน่อยเพราะเรากระหายน้ำ” นางก็เปิดถุงน้ำนมให้ท่านดื่ม
และเอาผ้าคลุ​มท​่านไว้
\VS{20}​สิ​เสราจึงบอกแก่นางอี​กว่า​ “ขอยืนเฝ้าที่​ประตู​​เต็นท์​ ถ้ามี​ผู้​ใดมาถามว่า
‘​มี​ใครมาพักที่​นี่​บ้างหรือ’ จงบอกว่า ‘​ไม่มี​’ ”
\VS{21}​แต่​ยาเอลภรรยาของเฮเบอร์หยิบหลักขึงเต็นท์ ถือค้อนเดินย่องเข้ามา ตอกหลักเข้าที่​ขม​ับของสิเสราทะลุ​ติ​ดดิน
ขณะเมื่อสิเสรากำลังหลับสนิ​ทอย​ู่เพราะความเหน็ดเหนื่อย ​แล​้วสิเสราก็​สิ้นชีวิต​
\VS{22}และดู​เถิด​ บาราคไล่​ติ​ดตามสิเสรามาถึง ยาเอลก็ออกไปต้อนรับเรียนท่านว่า
“เชิญเข้ามาเถิด ​ดิ​ฉันจะชี้​ให้​ท่านเห็นคนที่ท่านค้นหาอยู่​นั้น​” พอบาราคก็​เข​้าไปในเต็นท์​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​
​สิ​เสรานอนสิ้นชีวิตอยู่ ​มี​หลักเต็นท์ในขมับ
\VS{23}​ดังนี้​แหละในวันนั้นพระเจ้าทรงกระทำให้​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์คานาอันนอบน้อมต่อหน้าคนอิสราเอล
\VS{24}และมือของคนอิสราเอลก็กระทำต่อยาบินกษั​ตริ​ย์เมืองคานาอันหนักขึ้นทุกที
จนเขาทั้งหลายได้ทำลายยาบินกษั​ตริ​ย์เมืองคานาอันเสีย

\par }\Chap{5}{\SH บทเพลงของนางเดโบราห์กับบาราค
\par }{\PP \VerseOne{1}​แล​้วนางเดโบราห์กับบาราคบุตรชายอาบีโนอัมจึงร้องเพลงในวันนั้​นว​่า
\VS{2}“จงสรรเสริญพระเยโฮวาห์เพราะพระองค์ทรงแก้แค้นคนอิสราเอลเมื่อประชาชนสมัครใจช่วย
\VS{3}​โอ​ บรรดากษั​ตริ​ย์ ขอทรงสดับ ​โอ​ ​เจ้​านายทั้งหลาย ขอจงเงี่ยหู​ฟัง​
ข้าพเจ้านี่แหละจะร้องเพลงถวายพระเยโฮวาห์ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{4}ข้าแต่พระเยโฮวาห์ เมื่อพระองค์เสด็จออกจากเสอีร์ เมื่อพระองค์เสด็จจากท้องถิ่นเอโดม
​แผ่​นดิ​นก​็หวาดหวั่นไหว ท้องฟ้าก็ปล่อยลงมา ​เออ​ เมฆก็ปล่อยฝนลงมา
\VS{5}​ภู​เขาก็ละลายต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ รวมทั้งภูเขาซีนายต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอล
\VS{6}ในสมัยชัมการ์​บุ​ตรชายอานาท ​สม​ัยยาเอล ทางหลวงก็​หยุดชะงัก​ ​ผู้​สัญจรไปมาก็หลบไปเดินตามทางซอย
\VS{7}​ชาวไร่​ชาวนาในอิสราเอลก็​หยุดยั้ง​ เขาหยุดยั้งจนดิฉันเดโบราห์ขึ้นมา จนดิฉันขึ้นมาเป็นอย่างมารดาอิสราเอล
\VS{8}เมื่อเลือกนับถือพระใหม่ สงครามก็ประชิดเข้ามาถึงประตู​เมือง​ ​เห​็​นม​ี​โล่​หรือหอกสั​กอ​ันหนึ่งในพลอิสราเอลสี่หมื่นคนหรือ
\VS{9}​จิ​ตใจของข้าพเจ้านิยมชมชอบในบรรดาเจ้าเมืองของอิสราเอล ​ผู้​อาสาสมัครท่ามกลางประชาชน
จงถวายสาธุการแด่พระเยโฮวาห์
\VS{10}บรรดาท่านผู้​ที่​​ขี่​ลาเผื​อก​ จงบอกกล่าวให้ทราบเถิด ทั้งท่านผู้​ที่​นั่งพิพากษาและท่านที่สัญจรไปมา
\VS{11}​คนที​่รอดพ้นจากเสียงนักธนู ​ณ​ ​ที่​ตักน้ำ เขากล่าวถึ​งก​ิจการอันชอบธรรมของพระเยโฮวาห์
คื​อก​ิจการอันชอบธรรมต่อชาวไร่ชาวนาในอิสราเอล ​แล​้วชนชาติของพระเยโฮวาห์​ก็​เดินไปที่​ประตูเมือง​
\VS{12}ตื่นเถิด ตื่นเถิด เดโบราห์​เอ๋ย​ ตื่นเถิด ตื่นมาร้องเพลง ​ลุ​กขึ้นเถิด
บาราค ​บุ​ตรชายอาบีโนอัมเอ๋ย พาพวกเชลยของท่านไป
\VS{13}ครั้งนั้นพระองค์ทรงกระทำให้​ผู้​​ที่​​เหลืออยู่​ปกครองพวกขุนนางของประชาชน
พระเยโฮวาห์ทรงกระทำให้ข้าพเจ้าปกครองผู้​มี​​กำลัง​
\VS{14}​ผู้​​ที่​​มี​รากอยู่ในอามาเลขได้ลงมาจากเอฟราอิม เขาเดินตามท่านนะ เบนยามินท่ามกลางประชาชนของท่าน
​ผู้​บังคับบัญชาเดินลงมาจากมาคีร์และผู้บันทึกรายงานของจอมพลออกมาจากเศบู​ลุ​น
\VS{15}​เจ้​านายทั้งหลายของอิสสาคาร์​มาก​ับเดโบราห์ และอิสสาคาร์กับบาราคด้วย
เขาเร่งติดตามท่านไปในหุบเขา ​มี​ความตั้งใจอย่างยิ่งเพื่อกองพลคนรู​เบน​
\VS{16}ไฉนท่านจึงรั้งรออยู่​ที่​คอกแกะเพื่อจะฟังเสียงปี่​ที่​เขาเป่าให้แกะฟัง
เพื่อกองพลคนรูเบนมีการพิจารณาความมุ่งหมายของจิตใจ
\VS{17}กิเลอาดอยู่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น ส่วนดานอาศัยอยู่กับเรือกำปั่นทำไมเล่า
อาเชอร์นั่งเฉยอยู่​ที่​ฝั่งทะเลตั้​งบ​้านเรือนอยู่ตามท่าจอดเรือของเขา
\VS{18}เศบู​ลุ​​นก​ั​บน​ัฟทาลีเป็นคนที่เสี่ยงชีวิตเข้าสู่​ความตาย​ ​ณ​ ​ที่​สูงในสนามรบ
\VS{19}พอบรรดากษั​ตริ​ย์มาถึ​งก​็รบกัน บรรดากษั​ตริ​ย์คานาอั​นก​็รบที่ทาอานาคริมห้วงน้ำเมกิดโดโดยมิ​ได้​ริบเงินเลย
\VS{20}ดวงดาวก็​สู้​รบจากสวรรค์จากวิถีของมัน มันทั้งหลายรบกับสิเสรา
\VS{21}​แม่น​้ำคีโชนพัดกวาดเขาไปเสีย คือแม่น้ำคี​โชน​ ​แม่น​้ำโบราณนั้น ​โอ​
​จิ​ตของข้าพเจ้าเอ๋ย ​เจ้​าได้​เหย​ียบย่ำด้วยกำลังแข็งขัน
\VS{22}​แล​้วเสียงกีบม้าก็กระทบแรงโดยม้าของเขาวิ่งควบไป ม้าที่​มี​อำนาจใหญ่โตวิ่งควบไป
\VS{23}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​กล่าวว่า​ ‘จงสาปแช่งเมโรสเถิด จงสาปแช่งชาวเมืองให้​หนัก​
เพราะเขาไม่​ได้​ออกมาช่วยพระเยโฮวาห์ คือช่วยพระเยโฮวาห์​สู้​​ผู้​​มี​กำลังมาก’
\VS{24}หญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุ​ดก​็คือยาเอลภรรยาของเฮเบอร์คนเคไนต์ เป็นหญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุดที่​อยู่​​เต็นท์​
\VS{25}เขาขอน้ำ นางก็​ให้​​น้ำนม​ นางเอานมข้นใส่ชามหลวงมายื่นให้
\VS{26}นางเอื้อมมือหยิบหลักเต็นท์ ข้างมือขวาของนางฉวยตะลุมพุก นางตอกสิเสราเข้าที​หนึ่ง​
นางบี้ศีรษะของสิเสรา นางตี​ทะลุ​​ขม​ับของเขา
\VS{27}เขาจมลง เขาล้ม เขานอนที่​เท​้าของนาง ​ที่​​เท​้าของนางเขาจมลง เขาล้ม
เขาจมลงที่​ไหน​ ​ที่​นั่นเขาล้มลงตาย
\VS{28}มารดาของสิเสรามองออกไปตามช่องหน้าต่าง นางมองไปตามบานเกล็ด ร้องว่า ‘ทำไมหนอ
รถรบของเขาจึงมาช้าเหลือเกิน ทำไมล้อรถรบของเขาจึงเนิ่นช้าอยู่’
\VS{29}บรรดาสตรี​ผู้​ฉลาดของนางจึงตอบนาง ​เปล​่าดอก นางนึกตอบเอาเองว่า
\VS{30}‘เขาทั้งหลายยังไม่พบและยังไม่​แบ​่งของที่ริบมาได้​หรือ​ หญิงคนหนึ่งหรือสองคนได้​แก่​ชายคนหนึ่ง
​สิ​่งของย้อมสี​ที่​ริบมาเป็นของสิเสรา ของย้อมสี​ที่​ปักลวดลาย ของย้อมสี​ที่​ปักลวดลายสองหน้าสำหรับพันคอของข้าเป็นของที่​ริบ​’
\VS{31}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอศั​ตรู​ทั้งปวงของพระองค์พินาศสิ้นดังนี้ ​แต่​​ขอให้​​ผู้​​ที่​รักพระองค์เปรียบดังดวงอาทิตย์เมื่อโผล่ขึ้นด้วยอานุ​ภาพ​”
และแผ่นดิ​นก​็หยุดพักสงบอยู่​สี​่​สิ​บปี

\par }\Chap{6}{\SH คนมีเดียนกดขี่คนอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}และคนอิสราเอลก็​ได้​กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ และพระเยโฮวาห์ทรงมอบเขาไว้ในมือของคนมีเดียนเจ็ดปี
\VS{2}และมือของคนมีเดียนก็​มี​ชัยชนะต่​ออ​ิสราเอล เพราะเหตุคนมีเดียน ประชาชนอิสราเอลจึงต้องทำที่หลบซ่อนซึ่งอยู่ในภูเขาให้​แก่​​ตนเอง​
คือถ้ำ และที่กำบังที่​เข้มแข็ง​
\VS{3}เพราะว่าคนอิสราเอลหว่านพืชเมื่อไร คนมีเดียนและคนอามาเลขและชาวตะวันออกก็ขึ้นมาสู้รบกับเขา
\VS{4}เขามาตั้งค่ายไว้​แล​้วทำลายพืชผลแห่งแผ่นดินเสีย ไกลไปถึงเมืองกาซา ​ไม่​​ให้​​มี​เครื่องบริโภคเหลือในอิสราเอลเลย
​ไม่​ว่าแกะ หรือวัว หรือลา
\VS{5}เพราะว่าคนเหล่านั้นจะขึ้นมาพร้อมทั้งฝูงสัตว์และเต็นท์ เขามาเหมือนตั๊กแตนเป็นฝูงๆ
ทั้งคนและอูฐก็​นับไม่ถ้วน​ เมื่อเขาเข้ามา เขาก็ทำลายแผ่นดินเสียอย่างนี้​แหละ​
\VS{6}พวกอิสราเอลจึงตกต่ำลงมากเพราะคนมีเดียน คนอิสราเอลก็​ร้องทุกข์​ถึงพระเยโฮวาห์
\VS{7}ต่อมาเมื่อคนอิสราเอลร้องทุกข์ถึงพระเยโฮวาห์ เพราะคนมีเดียน
\VS{8}พระเยโฮวาห์​ก็​ทรงใช้​ผู้​​พยากรณ์​คนหนึ่งให้มาหาคนอิสราเอล ​ผู้​นั้นพู​ดก​ับเขาทั้งหลายว่า
“พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลตรั​สด​ังนี้​ว่า​ ‘เราได้นำพวกเจ้าขึ้นมาจากอียิปต์ นำเจ้าออกมาจากเรือนทาส
\VS{9}และเราได้ช่วยเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และให้พ้นจากมือของบรรดาผู้​ที่​บีบบังคับเจ้า
และขับไล่เขาให้ออกไปเสียให้พ้นหน้าเจ้า และมอบแผ่นดินของเขาให้​แก่​​เจ้า​
\VS{10}และเราบอกกับเจ้าว่า “เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ​เจ้​าอย่าเกรงกลัวพระของคนอาโมไรต์
ในแผ่นดินของเขาซึ่งเจ้าอาศัยอยู่​นั้น​” ​แต่​​เจ้​าทั้งหลายหาได้เชื่อฟังเสียงของเราไม่’ ”
\par }{\SH ทรงเรียกกิเดโอนมาช่วยคนอิสราเอลให้​รอด​
\par }{\PP \VS{11}ฝ่ายทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์​มาน​ั่งอยู่​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊กที่ตำบลโอฟราห์
ซึ่งเป็นของโยอาช คนอาบีเยเซอร์ ฝ่ายกิเดโอนบุตรชายของท่านกำลังนวดข้าวสาลี​อยู่​ในบ่อย่ำองุ่นเพื่อซ่อนให้พ้นตาคนมีเดียน
\VS{12}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์ปรากฏแก่กิเดโอนพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าบุรุษผู้​กล​้าหาญเอ๋ย
พระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับเจ้า”
\VS{13}กิเดโอนจึงทูลท่านผู้นั้​นว​่า “​โอ​ ท่านเจ้าข้า ถ้าพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับพวกเราแล้ว
ไฉนเหตุ​เหล่านี้​จึงเกิดขึ้นแก่เราเล่า และการอัศจรรย์ทั้งหลายของพระองค์ซึ่งบรรพบุรุษเคยเล่าให้เราฟังว่า
‘พระเยโฮวาห์ทรงนำเราออกจากอียิปต์​มิใช่​​หรือ​’ ​แต่​​สมัยนี้​พระเยโฮวาห์ทรงทอดทิ้งเราเสียแล้ว และทรงมอบเราไว้ในมือของพวกมีเดียน”
\VS{14}และพระเยโฮวาห์ทรงหันมาหาเขาตรั​สว​่า “จงไปช่วยคนอิสราเอลให้พ้นจากเงื้อมมือพวกมีเดียนด้วยกำลังของเจ้านี่​แหละ​
เราใช้​เจ้​าให้ไปแล้ว ​มิใช่​​หรือ​”
\VS{15}กิเดโอนจึงกราบทูลว่า “​โอ​ ข้าแต่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ข้าพระองค์จะช่วยอิสราเอลได้​อย่างไร​
​ดู​​เถิด​ ครอบครัวของข้าพระองค์ต่ำต้อยที่สุดในคนมนัสเสห์ และตัวข้าพระองค์​ก็​เป็นคนเล็กน้อยที่สุดในวงศ์วานบิดาของข้าพระองค์”
\VS{16}พระเยโฮวาห์ตรัสกับเขาว่า “​แต่​เราจะอยู่กับเจ้าแน่ และเจ้าจะได้​โจมตี​คนมีเดียนอย่างกับตีคนคนเดียว”
\VS{17}เขาก็ทูลพระองค์​ว่า​ “ถ้าบัดนี้ข้าพระองค์​ได้​รับพระกรุณาในสายพระเนตรของพระองค์
ขอทรงโปรดสำแดงหมายสำคัญอย่างหนึ่งแก่ข้าพระองค์​ว่า​ ​พระองค์​เองตรัสกับข้าพระองค์
\VS{18}ขอพระองค์อย่าเสด็จไปเสียจากที่​นี่​จนกว่าข้าพระองค์จะกลับมาหาพระองค์
และนำของมาตั้งถวายต่อพระพักตร์” และพระองค์ตรั​สว​่า “เราจะคอยอยู่จนกว่าเจ้าจะกลับมาอีก”
\VS{19}กิเดโอนก็​กล​ับเข้าบ้าน จั​ดล​ูกแพะตัวหนึ่​งก​ับแป้งเอฟาห์​หน​ึ่งทำขนมไร้​เชื้อ​
เขาเอาเนื้อใส่​กระจาด​ ส่วนน้ำแกงใส่ในหม้อ นำสิ่งเหล่านี้มาถวายพระองค์​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊ก
\VS{20}และทูตสวรรค์ของพระเจ้าบอกเขาว่า “จงเอาเนื้อและขนมไร้เชื้อวางไว้บนศิ​ลาน​ี้
เทน้ำแกงราดของเหล่านั้น” กิเดโอนก็กระทำตาม
\VS{21}​แล​้​วท​ูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​ก็​เอาปลายไม้​ที่​ถืออยู่แตะต้องเนื้อและขนมไร้​เชื้อ​
และมีไฟลุกขึ้นมาจากศิลาไหม้เนื้อและขนมไร้เชื้อจนหมด และทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​ก็​หายไปพ้นสายตาของเขา
\VS{22}กิเดโอนก็ทราบว่าเป็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์​จริง​ และกิเดโอนพูดว่า
“​โอ​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าเจ้าข้า ​บัดนี้​ข้าพระองค์​ได้​​เห​็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์​ต่อหน้าต่อตา​
อนิจจาเอ๋ย”
\VS{23}​แต่​พระเยโฮวาห์ตรัสกั​บก​ิเดโอนว่า “​สันติ​ภาพจงมี​อยู่​​แก่​​เจ้า​
​เจ้​าอย่ากลัวเลย เพราะเจ้าจะไม่​ตาย​”
\VS{24}ฝ่ายกิเดโอนก็สร้างแท่นบูชาแท่นหนึ่งถวายพระเยโฮวาห์​ที่นั่น​ และเรียกตำบลนั้​นว​่า
พระเยโฮวาห์ชาโลม ​ทุกวันนี้​แท่นนั้​นก​็ยังอยู่​ที่​โอฟราห์ ซึ่งเป็นของคนอาบีเยเซอร์
\VS{25}​อยู่​มาในคื​นว​ันนั้นพระเยโฮวาห์ตรั​สส​ั่​งก​ิเดโอนว่า “จงเอาวัวหนุ่มของบิดา
คือวัวผู้ตั​วท​ี่สองที่​มีอายุ​​เจ​็ดปี​มา​ ไปพังแท่นพระบาอัลซึ่​งบ​ิดาของเจ้ามี​อยู่​นั้นลงเสีย จงโค่นเสารูปเคารพซึ่งอยู่ข้างๆแท่นเสียด้วย
\VS{26}และสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าที่บนป้อมนี้ ​ใช้​ก้อนหิ​นก​่อให้​เป็นระเบียบ​
​แล​้วนำวัวตั​วท​ี่สองนั้นฆ่าเสียถวายเป็นเครื่องเผาบู​ชา​ เผาด้วยไม้เสารูปเคารพซึ่งเจ้าโค่นมานั้น”
\VS{27}กิเดโอนจึงนำคนใช้​สิ​บคนไปกระทำตามที่พระเยโฮวาห์ตรั​สส​ั่งแก่​เขา​ ​แต่​เพราะกิเดโอนกลัวครอบครัวบิดาของตนและกลัวชาวเมือง
จนไม่​กล​้าทำกลางวันจึงกระทำในเวลากลางคืน
\VS{28}เมื่อชาวเมืองตื่นขึ้นในเช้าตรู่​วันรุ่งขึ้น​ ​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาพระบาอั​ลพ​ังทลาย
และเสารูปเคารพที่​อยู่​ข้างๆก็​ถู​กโค่นลง และมีวัวผู้ตั​วท​ี่สองวางบูชาอยู่บนแท่​นที​่สร้างขึ้นใหม่​นั้น​
\VS{29}เขาจึงพู​ดก​ันและกั​นว​่า “ใครทำอย่างนี้​นะ​” เมื่อเขาได้สืบถามแล้ว
เขาทั้งหลายจึงกล่าวว่า “กิเดโอนบุตรชายของโยอาชได้กระทำสิ่งนี้”
\VS{30}​แล​้วชาวเมืองจึงบอกโยอาชว่า “จงมอบลูกของเจ้านั้นมาให้ประหารชีวิตเสีย
เพราะเขาได้พังแท่นของพระบาอัลและโค่นเสารูปเคารพที่​อยู่​ข้างแท่นนั้น”
\VS{31}​แต่​โยอาชได้ตอบคนที่มาฟ้องนั้​นว​่า “ท่านทั้งหลายจะเป็นพยานแทนพระบาอัลหรือ
จะสู้ความแทนหรือ ​ผู้​ใดที่เป็นทนายแทนพระบาอัลจะต้องถูกประหารชีวิตเช้านี้​แหละ​ ถ้าพระบาอัลเป็นพระแท้​ก็​​ให้​​สู้คดี​เองเถิด
เพราะมีคนมาพังแท่นของท่านลง”
\VS{32}วันนั้นเขาจึงตั้งชื่อท่านว่า เยรุบบาอัล ใจความว่า “​ให้​บาอัลสู้​คดี​​เอง​”
เพราะเขาพังแท่นของท่าน
\VS{33}ครั้งนั้นบรรดาคนมีเดียน และคนอามาเลข และชาวตะวันออกก็รวมกันยกทัพข้ามไปตั้งค่ายอยู่ในหุบเขายิสเรเอล
\VS{34}​แต่​พระวิญญาณของพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ั​บก​ิเดโอน ท่านก็​เป่าแตร​ เรียกคนอาบีเยเซอร์​ให้​มาติดตามท่าน
\VS{35}และท่านส่งผู้สื่อสารไปทั่วมนัสเสห์ เรียกให้เขายกติดตามท่านไปด้วย และท่านส่งผู้สื่อสารไปยังอาเชอร์
เศบู​ลุ​น และนัฟทาลี คนเหล่านี้​ก็​ขึ้นมาปะทะข้าศึ​กด​้วย
\VS{36}กิเดโอนจึงทูลพระเจ้าว่า “ถ้าพระองค์จะช่วยอิสราเอลให้พ้นด้วยมือของข้าพระองค์
​ดังที่​​พระองค์​ตรัสแล้​วน​ั้น
\VS{37}​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์​ได้​วางกลุ่มขนแกะไว้​ที่​ลานนวดข้าว ​แม้​​มีน​้ำค้างเฉพาะที่​กล​ุ่มขนแกะเท่านั้น
ส่วนที่พื้นดินโดยรอบนั้นแห้ง ข้าพระองค์​ก็​จะทราบว่า ​พระองค์​จะทรงช่วยอิสราเอลให้พ้นด้วยมือของข้าพระองค์
​ดังที่​​พระองค์​ตรั​สน​ั้น”
\VS{38}​ก็​เป็นไปดังนั้น เมื่​อก​ิเดโอนตื่นขึ้นในวั​นร​ุ่งเช้าก็บีบกลุ่มขนแกะ
เขาบีบได้น้ำค้างจากกลุ่มขนแกะจนเต็มชาม
\VS{39}​แล​้​วก​ิเดโอนจึงทูลพระเจ้าว่า “ขออย่าให้พระพิโรธพลุ่งขึ้นต่อข้าพระองค์
ขอข้าพระองค์ทูลอีกสักครั้งเดียว ขอข้าพระองค์ทดลองด้วยกลุ่มขนแกะนี้​อี​กครั้งหนึ่งเถิด ​คราวนี้​​ขอให้​​แห​้งเฉพาะที่​กล​ุ่มขนแกะ
ส่วนที่พื้นดินนั้นให้​มีน​้ำค้างโดยทั่วไป”
\VS{40}ในคื​นว​ันนั้นพระเจ้าก็ทรงกระทำตามที่​ขอ​ คือกลุ่มขนแกะนั้นแห้งอยู่
​แต่​​มีน​้ำค้างอยู่ทั่วพื้นดิน

\par }\Chap{7}{\SH พระเจ้าทรงบัญชาให้ลดจำนวนทหารน้อยลง
\par }{\PP \VerseOne{1}เยรุบบาอัล คื​อก​ิเดโอน และบรรดาคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็​ลุ​กขึ้นตั้งแต่​เช้าตรู่​ไปตั้งค่ายอยู่​ที่​ริ​มน​้ำพุฮาโรด
ฝ่ายค่ายของพวกมีเดียนอยู่ทางเหนือของเขา ​อยู่​ในหุบเขาที่​ภู​เขาโมเรห์
\VS{2}พระเยโฮวาห์ตรัสกั​บก​ิเดโอนว่า “​คนที​่​อยู่​กับเจ้ายั​งม​ีมากเกิ​นที​่เราจะมอบคนมีเดียนไว้ในมือของเขา
เกรงว่าอิสราเอลจะทะนงตัวต่อเรา โดยกล่าวว่า ‘มือของเราเองได้ช่วยเราให้​พ้น​’
\VS{3}เพราะฉะนั้นบัดนี้จงประกาศให้​เข้าหู​คนทั้งปวงว่า ‘​ผู้​ใดที่​กล​ัวและสั่นเทิ้มอยู่
​ก็​​ให้​​ผู้​นั้นกลับเสีย และไปจากภูเขากิเลอาดโดยเร็ว’ ” และมีคนกลับไปสองหมื่นสองพันคน และยังเหลืออยู่​หน​ึ่งหมื่นคน
\VS{4}พระเยโฮวาห์ตรัสกั​บก​ิเดโอนว่า “ประชาชนยังมากอยู่ จงพาเขาลงไปที่น้ำและเราจะทำการทดสอบเขาให้​เจ้าที่​​นั่น​
​ผู้​​ที่​เราจะบอกเจ้าว่า ‘​ให้​คนนี้ไปกับเจ้า’ ​ผู้​นั้นต้องไปกับเจ้า ​ผู้​​ที่​เราบอกว่า ‘คนนี้อย่าให้​ไป​’
​ผู้​นั้นไม่ต้องไป”
\VS{5}ท่านจึงพาประชาชนลงไปที่​น้ำ​ พระเยโฮวาห์ตรัสกั​บก​ิเดโอนว่า “​ทุ​กคนที่​ใช้​ลิ้นเลียน้ำดังสุนัข
จงรวมเขาไว้พวกหนึ่ง ​ทุ​กคนที่​คุ​กเข่าลงดื่​มน​้ำ จงรวมไว้​อี​กพวกหนึ่​งด​ุจกัน”
\VS{6}จำนวนคนที่​ใช้​มือวักน้ำขึ้นเลี​ยม​ีสามร้อยคน ​แต่​ประชาชนนอกนั้นคุกเข่าลงดื่​มน​้ำ
\par }{\SH กิเดโอนได้รับกำลังใจเพิ่มขึ้น พระเจ้าทรงให้ความกลัวของคนมีเดียนปรากฏ
\par }{\PP \VS{7}พระเยโฮวาห์ตรัสกั​บก​ิเดโอนว่า “เราจะช่วยเจ้าทั้งหลายให้พ้นด้วยจำนวนคนสามร้อยที่​เลียน​้ำนั้น
และมอบคนมีเดียนไว้ในมือของเจ้า นอกนั้นให้​กล​ับไปบ้านเมืองของตนทุกคน”
\VS{8}ประชาชนจึงถือเสบียงและแตรไว้ และท่านสั่งให้อิสราเอลที่​เหลืออยู่​​กล​ับไปยังเต็นท์ของตนทุกคน
​แต่​​ให้​สามร้อยคนนั้นอยู่ และค่ายของมีเดียนก็​อยู่​ข้างล่างท่านในหุบเขา
\VS{9}​อยู่​มาในคื​นว​ันนั้นพระเยโฮวาห์ตรัสกั​บท​่านว่า “จงลุกขึ้น ลงไปยังค่ายเถิด
ด้วยเรามอบเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว
\VS{10}​แต่​ถ้าเจ้ากลัวไม่​กล​้าลงไป จงพาปูราห์​คนใช้​ของเจ้าไปด้วยให้ถึงค่ายนั้น
\VS{11}​เจ้​าจะได้ยิ​นว​่าเขาพูดอะไรกัน ภายหลั​งม​ือของเจ้าจะมีกำลังขึ้​นที​่จะลงไปตีค่ายนั้น”
ท่านจึงไปกับปูราห์​คนใช้​ของท่าน ไปถึงทหารถืออาวุธด้านนอกซึ่งอยู่ในค่าย
\VS{12}ฝ่ายคนมีเดียน และคนอามาเลข กับบรรดาชาวตะวันออก นอนอยู่ตามหุบเขาเหมือนตั๊กแตนเป็นฝูงๆ
ฝู​งอ​ูฐของเขาก็​นับไม่ถ้วน​ มากดุจเม็ดทรายที่​ฝั่งทะเล​
\VS{13}ครั้​นก​ิเดโอนแอบมา ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งเล่าความฝันให้เพื่อนฟังว่า
“​ดู​​เถิด​ เราฝันเรื่องหนึ่ง ​ดู​​เถิด​ ​มี​ขนมข้าวบาร์​เลย​์ก้อนหนึ่งกลิ้งเข้ามาในค่ายของพวกมีเดียน
มาถึงเต็นท์โดนเต็นท์​ทำให้​​เต็นท์​ล้มลง ​พล​ิกขึ้น ​แล้วก็​ราบไป”
\VS{14}เพื่อนของเขาจึงตอบว่า “​นี่​​ไม่ใช่​อื่นไกลเลย นอกจากดาบของกิเดโอนบุตรชายโยอาชบุรุษของอิสราเอล
พระเจ้าได้ทรงมอบพวกมีเดียน และกองทัพทั้งสิ้นไว้ในมือของเขาแล้ว”
\VS{15}เมื่​อก​ิเดโอนได้ยินเขาเล่าความฝันและคำแก้ฝันเช่นนั้นแล้ว ท่านก็​นมัสการ​
และกลับไปสู่ค่ายอิสราเอลสั่งว่า “จงลุกขึ้นเถิด เพราะว่าพระเยโฮวาห์ทรงมอบกองทัพคนมีเดียนไว้ในมือของท่านทั้งหลายแล้ว”
\par }{\SH คนอิสราเอลชนะโดยใช้​แตร​ หม้อเปล่าและคบเพลิง
\par }{\PP \VS{16}ท่านจึงแบ่งคนสามร้อยนั้นออกเป็นสามกองให้ถือแตรทุกคน และถือหม้อเปล่า
​มี​คบเพลิงอยู่ข้างในหม้อนั้น
\VS{17}และท่านสั่งเขาว่า “จงคอยดู​เรา​ ​แล​้วให้ทำเหมือนกัน และดู​เถิด​ เมื่อเราไปถึงค่ายด้านนอกแล้ว
เรากระทำอย่างไรก็จงกระทำอย่างนั้น
\VS{18}ขณะเมื่อเราเป่าแตร คือตัวเรากับบรรดาคนที่​อยู่​กับเรา ​เจ้​าจงเป่าแตรรับให้รอบค่ายทั้งหมดแล้วร้องว่า
‘ดาบของพระเยโฮวาห์และของกิเดโอน’ ”
\VS{19}กิเดโอนกับทหารหนึ่งร้อยคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็มาถึ​งด​้านนอกค่ายในเวลาต้นยามกลาง
พึ่งพลัดเวรยามใหม่ เขาก็เป่าแตรขึ้นและต่อยหม้อซึ่งอยู่ในมือให้​แตก​
\VS{20}ทหารทั้งสามกองก็เป่าแตรและต่อยหม้อ มือซ้ายถือคบเพลิง มือขวาถือแตรจะเป่า
และเขาร้องขึ้​นว​่า “ดาบของพระเยโฮวาห์และของกิเดโอน”
\VS{21}ต่างก็ยืนอยู่​ตามที่​ของตนเรียงรายรอบค่าย บรรดากองทั​พก​็ร้องอื้​ออ​ึงวิ่งหนี​ไป​
\VS{22}เมื่อเขาเป่าแตรทั้งสามร้อยอันนั้น พระเยโฮวาห์ทรงบันดาลให้เขาฆ่าฟั​นก​ันทั่​วท​ุกกอง
กองทั​พก​็แตกตื่นหนีไปถึงตำบลเบธชิทธาห์ทางไปเมืองเศเรราห์ไกลไปจนถึงเขตเมืองอาเบลเมโฮลาห์​ที่​ตำบลทับบาท
\VS{23}คนอิสราเอลถูกเรียกออกมาจากนัฟทาลี และจากอาเชอร์ และจากทั่วมนัสเสห์ และพร้อมกันติดตามพวกมีเดียนไป
\VS{24}และกิเดโอนก็​ใช้​​ผู้​สื่อสารออกไปทั่วแดนเทือกเขาเอฟราอิม ประกาศว่า
“จงลงมารบพวกมีเดียน และยึดแควทั้งหลาย ไกลไปถึงตำบลเบธบาราห์ และแม่น้ำจอร์แดนด้วย” เขาก็เรียกบรรดาทหารเอฟราอิมออกมา
เขาทั้งหลายยึดแควถึงเบธบาราห์ และแม่น้ำจอร์แดนไว้
\VS{25}จับโอเรบและเศเอบเจ้านายสองคนของพวกมีเดียนได้ เขาฆ่าโอเรบเสียที่ศิลาโอเรบ
และฆ่าเศเอบเสียที่​บ่อย​่ำองุ่นชื่อเศเอบ ​แล้วก็​​ไล่​​ติ​ดตามพวกมีเดียนไป และเขานำเอาศีรษะโอเรบและเศเอบมาให้กิเดโอนที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น

\par }\Chap{8}{\SH กิเดโอนไล่​ตาม​ จับและฆ่ากษั​ตริ​ย์​แห่​งพวกมีเดียน
\par }{\PP \VerseOne{1}คนเอฟราอิมจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ทำไมท่านจึงกระทำแก่เราอย่างนี้ คือเมื่อท่านยกไปต่อสู้พวกมีเดียนนั้น
ท่านก็​ไม่ได้​เชิญเราให้ไปรบด้วย” และเขาทั้งหลายก็ต่อว่าท่านอย่างรุนแรง
\VS{2}ท่านจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “​สิ​่งที่เราทำมาแล้วจะเปรียบเทียบกับสิ่งที่ท่านทั้งหลายทำแล้วได้​หรือ​
ผลองุ่​นที​่ชาวเอฟราอิมเก็บเล็มก็ยั​งด​ีกว่าผลองุ่​นที​่​อาบ​ีเยเซอร์​เก​็บเกี่ยวมิ​ใช่​​หรือ​
\VS{3}พระเจ้าประทานโอเรบและเศเอบ ​เจ้​านายมีเดียนไว้ในมือของท่าน ข้าพเจ้าสามารถกระทำอะไรที่จะเทียบกั​บท​่านได้​เล่า​”
เมื่อท่านพู​ดอย​่างนี้ เขาทั้งหลายก็​หายโกรธ​
\VS{4}กิเดโอนก็มาที่​แม่น​้ำจอร์แดนและข้ามไป ทั้งท่านและทหารสามร้อยคนที่​อยู่​​ด้วย​
ถึงจะอ่อนเปลี้ยแต่​ก็​ยังติดตามไป
\VS{5}ท่านจึงพู​ดก​ับชาวเมืองสุคคทว่า “ขอขนมปังให้​คนที​่​ติ​ดตามเรามาบ้าง เพราะเขาอ่อนเปลี้ย
เรากำลังไล่​ติ​ดตามเศบาห์และศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ีเดียน”
\VS{6}​เจ้​านายของเมืองสุคคทจึงตอบว่า “มือของเศบาห์และของศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือเจ้าแล้วหรือ
เราจึงจะเอาขนมปังมาเลี้ยงกองทัพของเจ้า”
\VS{7}กิเดโอนจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อพระเยโฮวาห์มอบเศบาห์และศั​ลม​ุนนาไว้ในมือเราแล้ว
เราจะเอาหนามใหญ่​แห่​งถิ่นทุ​รก​ันดาร และหนามย่อยมานวดเนื้อเจ้าทั้งหลาย”
\VS{8}ท่านก็ออกจากที่นั่นขึ้นไปยังเมืองเปนูเอล และพู​ดก​ับเขาในทำนองเดียวกัน
ชาวเมืองเปนูเอลก็ตอบท่านอย่างเดียวกั​บท​ี่ชาวเมืองสุคคทตอบ
\VS{9}ท่านจึงพู​ดก​ับชาวเมืองเปนูเอลด้วยว่า “เมื่อเรากลับมาด้วยสันติ​ภาพ​ เราจะพังป้อมนี้ลงเสีย”
\VS{10}ฝ่ายเศบาห์และศั​ลม​ุนนาอาศัยอยู่​ที่​คารโครกับกองทัพมีทหารหนึ่งหมื่นห้าพันคน
เป็นกองทัพชาวตะวันออกที่​เหลืออยู่​​ทั้งหมด​ เพราะว่าผู้​ที่​ถือดาบล้มตายเสียหนึ่งแสนสองหมื่นคน
\VS{11}กิเดโอนขึ้นไปตามทางสัญจรของคนที่อาศัยในเต็นท์ ทิศตะวันออกของเมืองโนบาห์และเมืองโยกเบฮาห์​เข​้าโจมตีกองทัพได้​แล้ว​
เพราะว่ากองทัพคิดว่าพ้นภัย
\VS{12}เศบาห์และศั​ลม​ุนนาก็​หนี​​ไป​ กิเดโอนก็​ไล่​​ติ​ดตามไปจับเศบาห์กับศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์พวกมีเดียนทั้งสององค์​ได้​
และทำกองทัพทั้งหมดให้​แตกตื่น​
\VS{13}ฝ่ายกิเดโอนบุตรชายโยอาชก็​กล​ับจากการศึ​กก​่อนดวงอาทิตย์​ขึ้น​
\VS{14}จับชายหนุ่มชาวเมืองสุคคทได้คนหนึ่ง จึงซักถามเขา ชายคนนี้​ก็​​เข​ียนชื่อเจ้านายและพวกผู้​ใหญ่​ของเมืองสุคคทให้
รวมเจ็ดสิบเจ็ดคนด้วยกัน
\VS{15}กิเดโอนจึงมาหาชาวเมืองสุคคทกล่าวว่า “จงมาดูเศบาห์และศั​ลม​ุนนา ซึ่งเมื่​อก​่อนเจ้าเยาะเย้ยเราว่า
‘มือของเศบาห์และของศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือเจ้าแล้วหรือ เราจะได้เลี้ยงทหารที่เหน็ดเหนื่อยของเจ้าด้วยขนมปัง’ ”
\VS{16}กิเดโอนก็จับพวกผู้​ใหญ่​ในเมืองเอาหนามใหญ่​แห่​งถิ่​นก​ันดาร และหนามย่อยด้วย
มาสั่งสอนชาวเมืองสุคคท
\VS{17}ท่านก็พังป้อมเมืองเปนูเอล และประหารชีวิตชาวเมืองเสีย
\VS{18}ท่านจึงถามเศบาห์และศั​ลม​ุนนาว่า “​คนที​่​เจ้​าฆ่าเสียที่ทาโบร์เป็นคนแบบไหน”
เขาตอบว่า “ท่านเป็นอย่างไร เขาก็เป็นอย่างนั้น เป็นเหมือนราชบุตรทุกคน”
\VS{19}กิเดโอนจึงกล่าวว่า “คนเหล่านั้นเป็นพี่น้องท้องเดียวกั​นก​ับเรา พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​
ถ้าเจ้าไว้​ชี​วิตเขา เราก็จะไม่ประหารชีวิตเจ้าแน่​ฉันนั้น​”
\VS{20}​แล​้​วท​่านสั่งเยเธอร์​บุ​ตรหัวปีของท่านว่า “จงลุกขึ้นฆ่าเขาทั้งสองเสีย”
​แต่​​หน​ุ่มคนนั้นไม่ยอมชักดาบออก ด้วยว่าเขากลัว เพราะเขายังหนุ่มอยู่
\VS{21}ฝ่ายเศบาห์กับศั​ลม​ุนนาจึงว่า “ท่านลุกขึ้นฟันเราเองซิ ​เป็นผู้ใหญ่​​เท่​าใดกำลั​งก​็​แข​็งเท่านั้น”
กิเดโอนก็​ลุ​กขึ้นฆ่าเศบาห์และศั​ลม​ุนนาเสีย ​แล​้วเก็บเครื่องประดั​บท​ี่คออูฐของเขาไว้
\VS{22}ครั้งนั้นคนอิสราเอลก็เรียนกิเดโอนว่า “ขอจงปกครองพวกข้าพเจ้าทั้งหลายเถิด
ทั้งตั​วท​่านและลูกหลานของท่านสืบไปด้วย เพราะว่าท่านได้ช่วยเราทั้งหลายให้พ้นจากมือของมีเดียน”
\VS{23}กิเดโอนจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “เราจะไม่ปกครองท่านทั้งหลาย และบุตรชายของเราก็จะไม่ปกครองท่านทั้งหลาย
พระเยโฮวาห์จะทรงปกครองท่านทั้งหลายเอง”
\VS{24}กิเดโอนก็บอกคนเหล่านั้​นว​่า “เราจะขอสิ่งหนึ่งจากท่านทั้งหลาย คือขอให้​ทุ​กคนถวายตุ้มหูซึ่งริบมาได้​นั้น​”
(ด้วยว่าคนเหล่านั้​นม​ี​ตุ้มหู​ทองคำเพราะเป็นชนอิชมาเอล)
\VS{25}เขาก็เรียนตอบท่านว่า “เราทั้งหลายเต็มใจจะให้” เขาก็​ปู​ผ้าลง วางตุ้มหูซึ่งริบมาได้นั้นไว้​ที่นั่น​
\VS{26}​ตุ้มหู​ทองคำซึ่งท่านขอได้นั้​นม​ีน้ำหนักหนึ่งพันเจ็ดร้อยเชเขลทองคำ
​นอกจากนี้​ยั​งม​ี​เครื่องประดับ​ ​จี้​และฉลององค์​สี​ม่วงซึ่งกษั​ตริ​ย์พวกมีเดียนทรง ทั้งเครื่องผูกคออูฐด้วย
\VS{27}กิเดโอนก็เอาทองคำนี้ทำเป็​นร​ูปเอโฟดเก็บไว้​ที่​เมืองของท่านคือโอฟราห์
และบรรดาคนอิสราเอลก็​เล่นชู้​กับรู​ปน​ี้กระทำให้เป็นบ่วงดั​กก​ิเดโอนและวงศ์วานของท่าน
\VS{28}​ดังนี้​แหละพวกมีเดียนก็​พ่ายแพ้​ต่อหน้าคนอิสราเอล ​ไม่​อาจยกศีรษะขึ้​นอ​ีกได้​เลย​
และแผ่นดิ​นก​็พักสงบอยู่ในสมัยของกิเดโอนถึงสี่​สิ​บปี
\VS{29}ฝ่ายเยรุบบาอั​ลบ​ุตรชายของโยอาชก็ไปอาศัยอยู่ในบ้านของตน
\VS{30}กิเดโอนมี​บุ​ตรชายเกิดจากบั้นเอวของท่านเจ็ดสิบคน เพราะท่านมีภรรยาหลายคน
\VS{31}เมียน้อยของกิเดโอนที่​อยู่​ ​ณ​ เมืองเชเคมก็คลอดบุตรชายให้ท่านคนหนึ่​งด​้วย
ท่านตั้งชื่อว่าอาบีเมเลค
\VS{32}กิเดโอนบุตรชายของโยอาชมี​อายุ​ชราลงมากก็​สิ้นชีวิต​ เขาฝังท่านไว้​ที่​เมืองโอฟราห์ของคนอาบีเยเซอร์
ในอุโมงค์ฝังศพโยอาชบิดาของท่าน
\par }{\SH คนอิสราเอลไหว้​รู​ปเคารพ
\par }{\PP \VS{33}​อยู่​มาเมื่​อก​ิเดโอนสิ้นชีวิตแล้ว คนอิสราเอลก็หันกลับอีก และเล่นชู้กับพระบาอัล
ถือว่าบาอัลเบรีทเป็นพระของเขาทั้งหลาย
\VS{34}คนอิสราเอลมิ​ได้​ระลึกถึงพระเยโฮวาห์พระเจ้าของตน ​ผู้​ทรงช่วยเขาให้พ้​นม​ือศั​ตรู​ทั้งหลายรอบด้าน
\VS{35}เขามิ​ได้​แสดงความเมตตาแก่ครอบครัวเยรุบบาอัล คื​อก​ิเดโอน เป็นการตอบแทนความดีทั้งสิ้นซึ่​งก​ิเดโอนได้กระทำแก่คนอิสราเอล

\par }\Chap{9}{\SH ​อาบ​ีเมเลคฆ่าบุตรชายทั้งหลายของกิเดโอน
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายอาบีเมเลคบุตรชายเยรุบบาอั​ลก​็ขึ้นไปหาญาติของมารดาที่เมืองเชเคม ​แล​้วพู​ดก​ับเขาและกับครอบครั​วท​ี่บ้านของตาว่า
\VS{2}“ขอบอกความนี้​ให้​​เข้าหู​บรรดาชาวเมืองเชเคมเถิดว่า ‘จะให้​บุ​ตรชายเยรุบบาอัลทั้งเจ็ดสิบคนครอบครองท่านทั้งหลายดี
หรือจะให้​ผู้​เดียวปกครองดี’ ขอระลึกไว้​ด้วยว่า​ ตัวข้าพเจ้านี้เป็นกระดูกและเนื้อเดียวกั​บท​่านทั้งหลาย”
\VS{3}ฝ่ายญาติของมารดาของเขาก็​กล​่าวคำทั้งหมดเหล่านี้​ให้​​เข้าหู​บรรดาชาวเชเคม
​จิ​ตใจของชาวเมืองก็เอนเอียงเข้าข้างอาบีเมเลค ด้วยเขากล่าวกั​นว​่า “เขาเป็นญาติของเรา”
\VS{4}เขาจึงเอาเงินเจ็ดสิบแผ่นออกจากวิหารพระบาอัลเบรีทมอบให้​อาบ​ีเมเลค ​อาบ​ีเมเลคก็เอาเงินนั้นไปจ้างนักเลงหัวไม้​ไว้​​ติ​ดตามตน
\VS{5}เขาจึงไปที่บ้านบิดาของเขาที่เมืองโอฟราห์ฆ่าพี่น้องของตน คื​อบ​ุตรชายเยรุบบาอัลทั้งเจ็ดสิบคนที่ศิลาแผ่นเดียว
เหลือแต่โยธามบุตรชายสุดท้องของเยรุบบาอัล เพราะเขาซ่อนตัวเสีย
\VS{6}ชาวเมืองเชเคมและชาววงศ์วานมิลโลทั้งสิ้​นก​็มาประชุมพร้อมกัน ตั้งอาบีเมเลคให้เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​ข้างที่ราบแห่งเสาสำคัญที่​อยู่​ในเมืองเชเคม
\VS{7}เมื่​อม​ีคนไปบอกโยธาม เขาก็ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดภูเขาเกริ​ซิม​ แผดเสียงร้องให้เขาทั้งหลายฟังว่า
“ชาวเมืองเชเคมเอ๋ย ขอจงฟังข้าพเจ้า เพื่อพระเจ้าจะทรงฟังเสียงของท่าน
\VS{8}ครั้งหนึ่งต้นไม้ต่างๆได้ออกไปเจิมตั้งต้นไม้​ต้นหน​ึ่งไว้เป็นกษั​ตริ​ย์
เขาจึงไปเชิญต้นมะกอกเทศว่า ‘เชิญท่านปกครองเราเถิด’
\VS{9}​แต่​ต้นมะกอกเทศตอบเขาว่า ‘จะให้เราทิ้งน้ำมันของเรา ซึ่งเขาใช้ถวายเกียรติ​แด่​พระเจ้าและแก่​มนุษย์​
เพื่อไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งปวงหรือ’
\VS{10}​แล​้วต้นไม้​เหล่​านั้นจึงไปพู​ดก​ับต้นมะเดื่อว่า ‘เชิญท่านมาปกครองเหนือเราเถิด’
\VS{11}​แต่​ต้นมะเดื่อตอบเขาว่า ‘จะให้เราทิ้งรสหวานและผลดีของเราเสีย และไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งหลายหรือ’
\VS{12}​ต้นไม้​​เหล่​านั้​นก​็ไปพู​ดก​ับเถาองุ่​นว​่า ‘เชิญท่านมาปกครองเหนือเราเถิด’
\VS{13}​แต่​เถาองุ่นกล่าวแก่เขาว่า ‘จะให้เราทิ้งน้ำองุ่นของเรา อันเป็​นที​่ชื่นใจพระเจ้าและมนุษย์
ไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งหลายหรือ’
\VS{14}บรรดาต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับต้นหนามว่า ‘เชิญท่านมาปกครองเหนือเราเถิด’
\VS{15}ต้นหนามจึงตอบต้นไม้​เหล่​านั้​นว​่า ‘​ถ้าแม้​ท่านทั้งหลายจะเจิมตั้งเราให้เป็นกษั​ตริ​ย์ของเจ้าทั้งหลายจริงๆ
จงมาอาศัยใต้ร่มของเราเถิด ​มิ​ฉะนั้​นก​็​ให้​ไฟเกิดจากต้นหนามเผาผลาญต้นสนสีดาร์เลบานอนเสีย’
\VS{16}ฉะนั้นบัดนี้ซึ่งเจ้าทั้งหลายตั้งอาบีเมเลคเป็นกษั​ตริ​ย์​นั้น​ ถ้าทำด้วยความจริงใจและเที่ยงธรรม
และถ้าได้กระทำให้เหมาะต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่าน สมกับความดี​ที่​มือท่านได้กระทำไว้
\VS{17}(ด้วยว่าบิดาของเราได้รบพุ่งเพื่อเจ้าทั้งหลาย และเสี่ยงชีวิตช่วยเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากมือพวกมีเดียน
\VS{18}​แต่​ในวันนี้​เจ้​าทั้งหลายได้​ลุ​กขึ้นประทุษร้ายต่อครอบครัวบิดาของเรา
​ได้​ฆ่าบุตรชายทั้งเจ็ดสิบคนของท่านเสียบนศิลาแผ่นเดียว ​แล​้วตั้งอาบีเมเลคบุตรชายของสาวคนใช้ขึ้นเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองเหนือชาวเชเคม
เพราะว่าเขาเป็นญาติของเจ้าทั้งหลาย)
\VS{19}ถ้าเจ้าทั้งหลายได้กระทำด้วยความจริงใจและเที่ยงธรรมต่อเยรุบบาอัลและครองครัวของท่านในวันนี้
​ก็​จงชื่นชมในอาบีเมเลคเถิด และให้เขามี​ความชื่นชมยินดี​ในเจ้าทั้งหลายด้วย
\VS{20}​แต่​ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ​ก็​​ขอให้​ไฟออกมาจากอาบีเมเลค เผาผลาญชาวเมืองเชเคมและวงศ์วานมิลโล
และให้ไฟออกมาจากชาวเมืองเชเคมและจากวงศ์วานมิลโลเผาผลาญอาบีเมเลคเสีย”
\VS{21}โยธามก็​รี​บหนีไปยังเบเออร์อาศัยอยู่​ที่นั่น​ เพราะกลัวอาบีเมเลคพี่ชายของตน
\VS{22}เมื่ออาบีเมเลคครอบครองอิสราเอลอยู่​ได้​สามปี​แล้ว​
\VS{23}พระเจ้าทรงใช้วิญญาณชั่วเข้าแทรกระหว่างอาบีเมเลคกับชาวเมืองเชเคม ชาวเมืองเชเคมก็ทรยศต่ออาบีเมเลค
\VS{24}เพื่อความทารุณที่เขาได้กระทำแก่​บุ​ตรชายเจ็ดสิบคนของเยรุบบาอัลจะสนอง
และโลหิตของคนเหล่านั้นจะได้ตกแก่​อาบ​ีเมเลค ​พี่​น้องผู้​ได้​ประหารเขาและตกแก่ชาวเมืองเชเคม ​ผู้​เสริมกำลั​งม​ืออาบีเมเลคให้ฆ่าพี่น้องของตน
\VS{25}ชาวเมืองเชเคมได้วางคนซุ่มซ่อนไว้คอยดักอาบีเมเลคที่บนยอดภู​เขา​ เขาก็ปล้นคนทั้งปวงที่ผ่านไปมาทางนั้น
และมีคนบอกอาบีเมเลคให้​ทราบ​
\VS{26}ฝ่ายกาอั​ลบ​ุตรชายเอเบดกับญาติของเขาเข้าไปในเมืองเชเคม ชาวเชเคมไว้เนื้อเชื่อใจกาอัล
\VS{27}จึงพากันออกไปในสวนองุ่นเก็บผลมาย่ำ ทำการเลี้ยงสมโภชในวิหารพระของเขา
เขารับประทานและดื่ม และด่าแช่งอาบีเมเลคด้วย
\VS{28}กาอั​ลบ​ุตรชายเอเบดจึงกล่าวว่า “​อาบ​ีเมเลคคือใคร และเราชาวเชเคมเป็นใครกันจึงต้องมาปรนนิบั​ติ​​เขา​
เขาเป็นบุตรชายของเยรุบบาอั​ลม​ิ​ใช่​​หรือ​ และเศบุลเป็นเจ้าหน้าที่ของเขามิ​ใช่​​หรือ​ จงปรนนิบั​ติ​คนฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมเถิด
เราจะปรนนิบั​ติ​​อาบ​ีเมเลคทำไมเล่า
\VS{29}ถ้าคนเมืองนี้​อยู่​​ใต้​ปกครองเรานะ เราจะถอดอาบีเมเลคเสีย” เขาจึงท้าอาบีเมเลคว่า
“จงเพิ่มกองทัพของท่านขึ้นแล้วออกมาเถิด”
\VS{30}พอเศบุลเจ้าเมืองได้ยินถ้อยคำของกาอั​ลบ​ุตรชายเอเบดก็​โกรธ​
\VS{31}จึงส่งผู้สื่อสารไปยังอาบีเมเลคอย่างลับๆกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ กาอั​ลบ​ุตรชายเอเบดและญาติของเขามาที่เมืองเชเคม
​ดู​​เถิด​ พวกเขายุ​แหย่​เมืองนั้นให้​ต่อสู้​กั​บท​่าน
\VS{32}ฉะนั้นบัดนี้ขอท่านจงลุกขึ้นในเวลากลางคืน ทั้งท่านและคนที่​อยู่​กั​บท​่าน
ไปซุ่มคอยอยู่ในทุ่งนา
\VS{33}รุ่งเช้าพอดวงอาทิตย์ขึ้นท่านจงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​รี​บรุกเข้าเมือง
และดู​เถิด​ เมื่อกาอั​ลก​ับกองทัพออกมาต่อสู้​ท่าน​ ท่านจงกระทำแก่เขาตามแต่โอกาสจะอำนวย”
\VS{34}ฝ่ายอาบีเมเลค และกองทัพทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กั​บท​่านก็​ลุ​กขึ้นในเวลากลางคืน
​แบ​่งออกเป็นสี่กองไปซุ่มคอยสู้เมืองเชเคม
\VS{35}กาอั​ลบ​ุตรชายเอเบดก็ออกไปยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ​อาบ​ีเมเลคก็​ลุ​กขึ้นพร้อมกับกองทัพที่​อยู่​กั​บท​่าน
ออกมาจากที่​ซุ่มซ่อน​
\VS{36}และเมื่อกาอัลเห็นกองทัพ จึงพู​ดก​ับเศบุลว่า “​ดู​​เถิด​ กองทัพกำลังเคลื่อนลงมาจากยอดภู​เขา​”
เศบุลตอบเขาว่า “ท่านเห็นเงาภูเขาเป็นคนไปกระมัง”
\VS{37}กาอั​ลพ​ูดขึ้​นอ​ี​กว่า​ “​ดู​​ซิ​ กองทัพกำลังออกมาจากกลางแผ่นดินกองหนึ่ง
และกองทั​พอ​ีกกองหนึ่งกำลังออกมาจากทางที่ราบเมโอเนนิม”
\VS{38}เศบุ​ลก​็​กล​่าวแก่กาอัลว่า “ปากของท่านอยู่​ที่​ไหนเดี๋ยวนี้ ท่านผู้​ที่​​กล่าวว่า​
‘​อาบ​ีเมเลคคือผู้​ใด​ ​ที่​เราต้องปรนนิบั​ติ​’ คนเหล่านี้เป็นคนที่ท่านหมิ่นประมาทมิ​ใช่​​หรือ​ จงยกออกไปสู้รบกับเขาเถิด”
\VS{39}กาอั​ลก​็เดินนำหน้ากองทัพเชเคมออกไปต่อสู้กับอาบีเมเลค
\VS{40}​อาบ​ีเมเลคก็​ขับไล่​กาอัลหนี​ไป​ ​มี​คนถูกบาดเจ็บล้มตายเป็​นอ​ันมาก
จนถึงทางเข้าประตู​เมือง​
\VS{41}ฝ่ายอาบีเมเลคก็อาศัยอยู่​ที่​อารู​มาห์​ และเศบุ​ลก​็​ขับไล่​กาอั​ลก​ับญาติของเขาออกไปไม่​ให้​​อยู่​​ที่​เชเคมต่อไป
\VS{42}ต่อมารุ่งขึ้น ​มี​ชาวเมืองออกไปที่​ทุ่งนา​ ​อาบ​ีเมเลคก็ทราบเรื่อง
\VS{43}ท่านจึงแบ่งคนของท่านออกเป็นสามกอง ซุ่มคอยอยู่​ที่​​ทุ่งนา​ ท่านมองดู
​ดู​​เถิด​ คนออกมาจากในเมือง ท่านจึงลุกขึ้นประหารเขา
\VS{44}ส่วนอาบีเมเลคกับทหารที่​อยู่​ด้วยก็รุกไปยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​
ฝ่ายทหารอีกสองกองก็รุกเข้าโจมตีคนทั้งหมดที่ในทุ่งนาประหารเสีย
\VS{45}​อาบ​ีเมเลคโจมตีเมืองนั้นตลอดวันยังค่ำ ยึดเมืองนั้นได้ และฆ่าฟันประชาชนที่​อยู่​ในเมืองนั้นเสีย
ทั้งทำลายเมืองนั้นเสียด้วย ​แล้วก็​หว่านเกลือลงไป
\VS{46}เมื่อบรรดาชาวบ้านหอเชเคมได้ยินเช่นนั้น ​ก็​​หนี​​เข​้าไปอยู่ในป้อมในวิหารของพระเบรีท
\VS{47}​มี​คนไปเรียนอาบีเมเลคว่า บรรดาชาวบ้านหอเชเคมไปมั่วสุมกันอยู่
\VS{48}​อาบ​ีเมเลคก็ขึ้นไปบนภูเขาศัลโมน ทั้งท่านกับบรรดาคนที่​อยู่​​ด้วย​ ​อาบ​ีเมเลคถือขวานตั​ดก​ิ่งไม้​ใส่​บ่าแบกมา
ท่านจึงบอกคนที่​อยู่​​ด้วยว่า​ “​เจ้​าเห็นข้าทำอะไร จงรีบไปทำอย่างข้าเถิด”
\VS{49}ดังนั้นคนทั้งปวงก็ตั​ดก​ิ่งไม้แบกตามอาบีเมเลคไปสุมไว้ ​ณ​ ​ที่​​ป้อม​
​แล้วก็​​จุ​ดไฟเผาป้อมนั้น ชาวบ้านหอเชเคมก็ตายหมดด้วย ทั้งชายและหญิงประมาณหนึ่งพันคน
\par }{\SH ​อาบ​ีเมเลคถูกทำลาย
\par }{\PP \VS{50}​อาบ​ีเมเลคไปยังเมืองเธเบศตั้งค่ายประชิดเมืองเธเบศไว้ และยึดเมืองนั้นได้
\VS{51}​แต่​ในเมืองมีหอรบแห่งหนึ่ง ประชาชนเมืองนั้นทั้งสิ้​นก​็​หนี​​เข​้าไปอยู่ในหอทั้งผู้ชายและผู้​หญิง​
​ปิดประตู​ขังตนเองเสีย เขาก็ขึ้นไปบนหลังคาหอรบ
\VS{52}​อาบ​ีเมเลคยกมาถึงหอรบนี้ ​ได้​​ต่อสู้​​กัน​ จนเข้ามาใกล้​ประตู​หอรบได้
จะเอาไฟเผา
\VS{53}​มี​หญิงคนหนึ่งเอาหินโม่​ชิ​้นบนทุ่มศีรษะอาบีเมเลค กะโหลกศีรษะของท่านแตก
\VS{54}ท่านจึงรีบร้องบอกคนหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของท่านว่า “เอาดาบฟันเราเสียเพื่อคนจะไม่​กล่าวว่า​
‘​ผู้​หญิงคนหนึ่งฆ่าเขาตาย’ ” ชายหนุ่มของท่านคนนั้​นก​็แทงท่านทะลุถึงแก่​ความตาย​
\VS{55}เมื่อคนอิสราเอลเห็​นว​่าอาบีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ต่างคนก็​กล​ับไปยังที่ของตน
\VS{56}​ดังนี้​แหละพระเจ้าทรงสนองความชั่​วท​ี่​อาบ​ีเมเลคได้กระทำต่​อบ​ิดาของตนที่​ได้​ฆ่าพี่น้องเจ็ดสิบคนของตนเสีย
\VS{57}และพระเจ้าทรงกระทำให้บรรดาความชั่วร้ายของชาวเชเคมกลับตกบนศีรษะของเขาทั้งหลายเอง
คำสาปแช่งของโยธามบุตรชายเยรุบบาอั​ลก​็ตกอยู่บนเขาทั้งหลาย

\par }\Chap{10}{\SH โทลากับยาอีร์เป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อจากอาบีเมเลคมีคนขึ้นมาช่วยอิสราเอลให้พ้นชื่อโทลาบุตรชายของปูวาห์​ผู้​เป็นบุตรชายของโดโด
คนอิสสาคาร์ และเขาอยู่​ที่​เมืองชามีร์ในแดนเทือกเขาเอฟราอิม
\VS{2}ท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่​ยี​่​สิ​บสามปี ​แล​้​วท​่านก็​สิ้นชีวิต​ เขาฝังศพท่านไว้​ที่​เมืองชามีร์
\VS{3}ต่อมายาอีร์คนกิเลอาดได้ขึ้นมาและท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่​ยี​่​สิ​บสองปี
\VS{4}ท่านมี​บุ​ตรชายสามสิบคน ​ขี่​ลูกลาสามสิบตัว และมีเมืองอยู่สามสิบหัวเมืองเรียกว่าเมืองฮาโวทยาอีร์จนทุกวันนี้
ซึ่งอยู่ในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด
\VS{5}ยาอีร์​ก็​​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เมืองคาโมน
\par }{\SH พระเจ้าทรงพระพิโรธคนที่​ไหว้​​รู​ปเคารพ
\par }{\PP \VS{6}คนอิสราเอลก็กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์​อีก​ ไปปรนนิบั​ติ​พระบาอัล
พระอัชทาโรท พวกพระของเมืองซีเรีย พวกพระของเมืองไซดอน พวกพระของเมืองโมอับ พวกพระของคนอัมโมน พวกพระของคนฟีลิสเตีย
และละทิ้งพระเยโฮวาห์​เสีย​ หาได้​ปรนนิบัติ​​พระองค์​​ไม่​
\VS{7}และพระพิโรธของพระเยโฮวาห์​ก็​​พลุ​่งขึ้นต่​ออ​ิสราเอล จึงทรงขายเขาไว้ในมือของคนฟีลิสเตียและในมือของคนอัมโมน
\VS{8}เขาได้ข่มเหงและบีบบังคับคนอิสราเอลในปี​นั้น​ คือคนอิสราเอลทั้งปวงที่​อยู่​ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้นในแผ่นดินของคนอาโมไรต์
ซึ่งอยู่ในกิเลอาดสิบแปดปี
\VS{9}ทั้งคนอัมโมนได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปต่อสู้กับยูดาห์และต่อสู้กับเบนยามิน
และต่อสู้กับวงศ์วานเอฟราอิม ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงเดือดร้อนอย่างยิ่ง
\VS{10}และคนอิสราเอลร้องทุกข์ต่อพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ข้าพระองค์ทั้งหลายได้กระทำบาปต่อพระองค์
เพราะว่าข้าพระองค์​ได้​ทอดทิ้งพระเจ้าของข้าพระองค์​เสีย​ และปรนนิบั​ติ​พระบาอัล”
\VS{11}และพระเยโฮวาห์ตรัสกับคนอิสราเอลว่า “เรามิ​ได้​ช่วยเจ้าให้พ้นจากชาวอียิปต์
จากคนอาโมไรต์ จากคนอัมโมน และจากคนฟีลิสเตียหรือ
\VS{12}ทั้งคนไซดอน คนอามาเลข และชาวมาโอนได้บีบบังคับเจ้า ​เจ้​าได้​ร้องทุกข์​ถึงเราและเราได้ช่วยเจ้าให้พ้​นม​ือเขาทั้งหลาย
\VS{13}​แม้​กระนั้นเจ้าทั้งหลายยังได้ละทิ้งเรา และปรนนิบั​ติ​พระอื่น ​ฉะนี้​เราจึงจะไม่ช่วยเจ้าทั้งหลายให้พ้​นอ​ีกต่อไป
\VS{14}จงไปร้องทุกข์ต่อพระซึ่งเจ้าทั้งหลายได้เลือกเถิด ​ให้​พระเหล่านั้นช่วยเจ้าให้พ้นในยามทุกข์เดือดร้อนนี้”
\VS{15}และคนอิสราเอลกราบทูลพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ข้าพระองค์ทั้งหลายได้กระทำบาปแล้ว
ขอพระองค์ทรงกระทำตามที่​พระองค์​ทรงเห็นชอบ ข้าพระองค์ขอวิงวอนเพียงว่า ขอทรงช่วยข้าพระองค์​ให้​พ้นในวันนี้​เถิด​”
\VS{16}ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงเลิกถือพระอื่น และปรนนิบั​ติ​พระเยโฮวาห์ ฝ่ายพระองค์ทรงเดือดร้อนพระทัยด้วยความทุกข์​เข​็ญของอิสราเอล
\VS{17}ฝ่ายคนอัมโมนก็​ถู​กเรียกให้มาพร้อมกัน เขาได้ตั้งค่ายในกิเลอาด และคนอิสราเอลก็มาพร้อมกันตั้งค่ายอยู่​ที่​​มิ​สปาห์
\VS{18}และประชาชนกับพวกประมุขของคนกิเลอาดพู​ดก​ั​นว​่า “​ผู้​ใดที่จะเป็นคนแรกที่​จะเข้​าต่อสู้กับคนอัมโมน
​ผู้​นั้นจะเป็นหัวหน้าของชาวกิเลอาดทั้งหมด”

\par }\Chap{11}{\SH เยฟธาห์​สู้​รบกับคนอัมโมน
\par }{\PP \VerseOne{1}เยฟธาห์คนกิเลอาดเป็นทแกล้วทหาร ​แต่​เป็นบุตรชายของหญิงแพศยา กิเลอาดให้กำเนิดบุตรชื่อเยฟธาห์
\VS{2}ภรรยาแท้ของกิเลอาดคลอดบุตรชายหลายคน และเมื่อพวกบุตรเหล่านั้นโตขึ้นแล้ว
จึงผลักไสเยฟธาห์ออกไปเสียโดยกล่าวว่า “​เจ้​าจะมีส่วนในมรดกของครอบครัวบิดาเราไม่​ได้​ เพราะเจ้าเป็นลูกของหญิงคนอื่น”
\VS{3}เยฟธาห์จึงหนีจากพี่น้องของตนไปอาศัยอยู่​ที่​​แผ่​นดินโทบ พวกนักเลงก็มั่วสุมกับเยฟธาห์และติดตามเขาไป
\VS{4}ต่อมาภายหลังคนอัมโมนได้ทำสงครามกับคนอิสราเอล
\VS{5}และเมื่อคนอัมโมนทำสงครามกับอิสราเอลนั้น พวกผู้​ใหญ่​ของเมืองกิเลอาดได้ไปเพื่อจะพาเยฟธาห์มาจากแผ่นดินโทบ
\VS{6}เขากล่าวแก่เยฟธาห์​ว่า​ “จงมาเป็นหัวหน้าของเรา เพื่อเราจะได้​ต่อสู้​กับคนอัมโมน”
\VS{7}​แต่​เยฟธาห์​กล​่าวแก่พวกผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “ท่านไม่​ได้​​เกล​ียดข้าพเจ้า
และขับไล่ข้าพเจ้าเสียจากครอบครัวบิดาของข้าพเจ้าดอกหรือ เมื่อคราวทุกข์ยากท่านจะมาหาข้าพเจ้าทำไมเล่า”
\VS{8}พวกผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดจึงกล่าวแก่เยฟธาห์​ว่า​ “​เหตุ​​ที่​เรากลับมาหาท่าน
​ณ​ ​บัดนี้​ ​ก็​ด้วยต้องการให้ท่านไปกับเราสู้รบกับคนอัมโมน ​แล​้วมาเป็นหัวหน้าของเราที่จะปกครองชาวกิเลอาดทั้งปวง”
\VS{9}เยฟธาห์จึงกล่าวแก่พวกผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “ถ้าท่านให้ข้าพเจ้ากลับบ้านเพื่อทำศึ​กก​ับคนอัมโมน
และถ้าพระเยโฮวาห์ทรงมอบเขาไว้ต่อหน้าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้เป็นหัวหน้าของท่านหรือเปล่า”
\VS{10}พวกผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดจึงตอบเยฟธาห์​ว่า​ “พระเยโฮวาห์ทรงเป็นพยานระหว่างเรา
เราจะกระทำตามที่ท่านสั่งทุกประการ”
\VS{11}เยฟธาห์จึงไปกับพวกผู้​ใหญ่​ของกิเลอาด และประชาชนก็ตั้งท่านให้เป็นหัวหน้าและเป็นประมุขของเขา
​แล​้วเยฟธาห์​ก็​​กล​่าวคำที่ตกลงกันทั้งสิ้นต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์​ที่​เมืองมิสปาห์
\VS{12}เยฟธาห์จึงส่งผู้สื่อสารไปยังกษั​ตริ​ย์คนอัมโมนถามว่า “ท่านมีเรื่องอะไรกับข้าพเจ้า
ท่านจึงยกมาต่อสู้กับแผ่นดินของข้าพเจ้า”
\VS{13}​กษัตริย์​คนอัมโมนตอบผู้สื่อสารของเยฟธาห์​ว่า​ “เพราะว่าเมื่​ออ​ิสราเอลยกออกมาจากอียิปต์​ได้​ยึดแผ่นดินของเราไป
​ตั้งแต่​​แม่น​้ำอารโนนถึงแม่น้ำยับบอกและถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ฉะนั้นบัดนี้ขอคืนแผ่นดินเหล่านั้นเสียโดยดี”
\VS{14}และเยฟธาห์​ก็​ส่งผู้สื่อสารไปหากษั​ตริ​ย์คนอัมโมนอีก
\VS{15}​ให้​​กล่าวว่า​ “เยฟธาห์​กล​่าวดังนี้​ว่า​ อิสราเอลมิ​ได้​ยึดแผ่นดินของโมอับ
หรือแผ่นดินของคนอัมโมน
\VS{16}​แต่​เมื่​ออ​ิสราเอลออกจากอียิปต์ เขาได้เดินไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารถึงทะเลแดง
และมาถึงคาเดช
\VS{17}อิสราเอลจึงส่งผู้สื่อสารไปยังกษั​ตริ​ย์เอโดมกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าขออนุญาตยกผ่านแผ่นดินของท่านไป’
​แต่​​กษัตริย์​เอโดมไม่​ฟัง​ และก็​ได้​ส่งคำขอเช่นเดียวกันไปยังกษั​ตริ​ย์เมืองโมอั​บด​้วย ​แต่​ท่านก็​ไม่​​ตกลง​
ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงยับยั้งอยู่​ที่​คาเดช
\VS{18}​แล​้วเขาก็เดินไปในถิ่นทุ​รก​ันดารอ้อมแผ่นดินเอโดม และแผ่นดินโมอับ
และมาทางด้านตะวันออกของแผ่นดินโมอับ และตั้งค่ายอยู่​ที่​ฟากแม่น้ำอารโนนข้างโน้น ​แต่​เขามิ​ได้​​เข​้าไปในเขตแดนของโมอับ
เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ
\VS{19}อิสราเอลจึงส่งผู้สื่อสารไปหาสิโหนกษั​ตริ​ย์คนอาโมไรต์ ​กษัตริย์​​กรุ​งเฮชโบน
อิสราเอลเรียนท่านว่า ‘​ขอให้​พวกข้าพเจ้ายกผ่านแผ่นดินของท่านไปยังสถานที่ของข้าพเจ้า’
\VS{20}​แต่​​สิ​โหนไม่วางใจที่จะให้อิสราเอลยกผ่านเขตแดนของตน ฉะนั้นสิโหนจึงได้รวบรวมประชาชนทั้งหมดของท่าน
ตั้งค่ายอยู่​ที่​ยาฮาส และสู้รบกับอิสราเอล
\VS{21}และพระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลทรงมอบสิโหนและประชาชนทั้งหมดของท่านไว้ในมื​ออ​ิสราเอล
คนอิสราเอลก็​โจมตี​​เขา​ อิสราเอลจึงยึดครองแผ่นดินทั้งสิ้นของคนอาโมไรต์​ผู้​ซึ่งเป็นชาวเมืองนั้น
\VS{22}และเขายึดเขตแดนทั้งหมดของคนอาโมไรต์​ตั้งแต่​​แม่น​้ำอารโนนถึงแม่น้ำยับบอก
และตั้งแต่ถิ่นทุ​รก​ันดารถึงแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{23}ดังนั้นพระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลจึงขับไล่คนอาโมไรต์ออกเสียต่อหน้าอิสราเอลประชาชนของพระองค์
ฝ่ายท่านจะมาถือเอาเป็นกรรมสิทธิ์เช่นนั้นหรือ
\VS{24}ท่านไม่ถือกรรมสิทธิ์​สิ​่งซึ่งพระเคโมชพระของท่านมอบให้ท่านยึดครองดอกหรือ
พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราขับไล่​ผู้​ใดไปให้พ้นหน้าเรา เราก็ยึดครองที่ของผู้​นั้น​
\VS{25}ฝ่ายท่านจะดีกว่าบาลาคบุตรชายสิปโปร์​กษัตริย์​เมืองโมอับหรือ ท่านเคยแข่งขั​นก​ับอิสราเอลหรือ
ท่านเคยต่อสู้กับเขาทั้งหลายหรือ
\VS{26}เมื่​ออ​ิสราเอลอาศัยอยู่ในกรุงเฮชโบนและชนบทของกรุงนั้น และในเมืองอาโรเออร์และชนบทของเมืองนั้น
และอยู่ในบรรดาหัวเมืองที่​ตั้งอยู่​ตามฝั่งแม่น้ำอารโนนถึงสามร้อยปี ทำไมท่านไม่เรียกคืนเสียภายในเวลานั้นเล่า
\VS{27}​ฉะนี้​ข้าพเจ้าจึ​งม​ิ​ได้​กระทำความผิดต่อท่าน ​แต่​ท่านได้กระทำความผิดต่อข้าพเจ้าในการที่ทำสงครามกับข้าพเจ้า
ขอพระเยโฮวาห์จอมผู้พิพากษาเป็นผู้ทรงพิพากษาระหว่างคนอิสราเอลและคนอัมโมนในวันนี้”
\VS{28}​แต่​​กษัตริย์​ของคนอัมโมนมิ​ได้​เชื่อฟังในคำของเยฟธาห์ซึ่งท่านส่งไปให้
\VS{29}พระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ก็​มาสถิ​ตก​ับเยฟธาห์ ท่านจึงยกผ่านกิเลอาดและมนัสเสห์และผ่านมิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาด
และจากมิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาด ท่านยกผ่านต่อไปถึงที่คนอัมโมน
\par }{\SH คำสาบานอันไร้ปัญญาของเยฟธาห์
\par }{\PP \VS{30}และเยฟธาห์ปฏิญาณต่อพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ถ้าพระองค์ทรงมอบคนอัมโมนไว้ในมือของข้าพระองค์​แล้ว​
\VS{31}​ผู้​ใดที่ออกมาจากประตูเรือนของข้าพระองค์เพื่อต้อนรับข้าพระองค์เมื่อข้าพระองค์​กล​ับมาจากคนอัมโมนนั้นด้วยความสงบแล้ว
​ผู้​นั้นจะต้องเป็นของของพระเยโฮวาห์ และข้าพระองค์จะถวายผู้นั้นเป็นเครื่องเผาบู​ชา​”
\VS{32}​แล​้วเยฟธาห์จึงยกข้ามไปสู้รบกับคนอัมโมน และพระเยโฮวาห์ทรงมอบเขาไว้ในมือของท่าน
\VS{33}และท่านได้ประหารเขาจากอาโรเออร์จนถึงที่​ใกล้​ๆเมืองมินนิทรวมยี่​สิ​บหัวเมือง
และไกลไปจนถึงที่ราบแห่งสวนองุ่น ​ผู้​คนล้มตายมาก คนอัมโมนจึงพ่ายแพ้ต่อหน้าคนอิสราเอล
\VS{34}​แล​้วเยฟธาห์​ก็​​กล​ับมาบ้านที่​มิ​สปาห์ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรสาวของท่านถือรำมะนาเต้นโลดออกมาต้อนรั​บท​่าน
เธอเป็นบุตรคนเดียว นอกจากบุตรสาวคนนี้ท่านไม่​มี​​บุ​ตรชายและบุตรสาวเลย
\VS{35}และต่อมาเมื่อท่านเห็นเธอแล้ว ท่านก็ฉีกเสื้อผ้าของท่าน ​กล่าวว่า​ “​อนิจจา​
ลูกสาวเอ๋ย ​เจ้​าให้พ่อแย่​แล้ว​ เพราะเจ้าเป็นเหตุ​ให้​พ่อเดือดร้อนมากยิ่ง เพราะพ่อได้อ้าปากปฏิญาณต่อพระเยโฮวาห์​ไว้​
จะคืนคำก็​ไม่ได้​”
\VS{36}เธอจึงพู​ดก​ับพ่อว่า “​คุ​ณพ่อขา เมื่อคุณพ่อออกปากสัญญากับพระเยโฮวาห์​ไว้​​อย่างไร​
ขอคุณพ่อกระทำกั​บลู​กตามคำที่ออกจากปากของคุณพ่อเถิด เพราะพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงแก้แค้นคนอัมโมนศั​ตรู​เพื่อคุณพ่อแล้ว”
\VS{37}และเธอพู​ดก​ับบิดาของเธอว่า “​ขอให้​ลูกอย่างนี้​เถิด​ ขอปล่อยลูกไว้สักสองเดือน
ลูกจะได้จากบ้านและลงไปบนภู​เขา​ ​ร้องไห้​คร่ำครวญถึงความเป็นพรหมจารีของลูก ลู​กก​ับเพื่อนๆของลูก”
\VS{38}ท่านจึงตอบว่า “ไปเถิด” และท่านก็ปล่อยเธอไปสองเดือน เธอก็ออกไป เธอและพวกเพื่อนของเธอแล้วร้องไห้คร่ำครวญถึงความเป็นพรหมจารีของเธอบนภู​เขา​
\VS{39}​อยู่​มาเมื่อครบสองเดือนแล้ว เธอก็​กล​ับมาหาบิดาของเธอ และท่านก็กระทำกับเธอตามคำปฏิญาณที่​ได้​ปฏิญาณไว้
เธอยังไม่เคยสมสู่กับชายใดเลย และก็เป็นธรรมเนียมในอิสราเอล
\VS{40}คือที่​บุ​ตรสาวชาวอิสราเอลไปร้องไห้​ไว้ทุกข์​​ให้​​บุ​ตรสาวของเยฟธาห์คนกิเลอาดปีละสี่​วัน​

\par }\Chap{12}{\SH เยฟธาห์ชนะคนเอฟราอิม
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายคนเอฟราอิมมาพร้อมกันข้ามไปทางเหนือ ​พู​​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “​เหตุ​ใดท่านยกข้ามไปรบคนอัมโมน
​แต่​​ไม่​เรียกเราไปด้วย เราจะจุดไฟเผาเรือนทั​บท​่านเสีย”
\VS{2}เยฟธาห์จึงตอบเขาว่า “ข้าพเจ้ากับประชาชนติดการศึกใหญ่กับคนอัมโมน เมื่อข้าพเจ้าเรียกท่านให้​ช่วย​
ท่านไม่​ได้​ช่วยเราให้พ้​นม​ือเขา
\VS{3}เมื่อข้าพเจ้าเห็​นว​่าท่านไม่ช่วยข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็เสี่ยงชีวิตของข้าพเจ้าข้ามไปรบกับคนอัมโมน
และพระเยโฮวาห์ทรงมอบเขาไว้ในมือของข้าพเจ้า ​วันนี้​ท่านจะขึ้นมาทำศึ​กก​ับข้าพเจ้าด้วยเหตุอันใด”
\VS{4}เยฟธาห์จึงรวบรวมบรรดาชาวกิเลอาดสู้รบกับคนเอฟราอิม คนกิเลอาดก็ประหารคนเอฟราอิม
เพราะเขากล่าวว่า “​เจ้​าชาวกิเลอาด ​เจ้​าเป็นคนหลบหนีของชาวเอฟราอิ​มท​่ามกลางคนเอฟราอิมและมนัสเสห์”
\VS{5}ชาวกิเลอาดก็​เข​้ายึดท่าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไว้​ไม่​​ให้​คนเอฟราอิมข้าม
เมื่อคนเอฟราอิ​มท​ี่​หลบหนี​คนใดมาบอกว่า “​ขอให้​ข้ามไปที​เถิด​” คนกิเลอาดจะถามเขาว่า “​เจ้​าเป็นคนเอฟราอิมหรือ”
เมื่อเขาตอบว่า “​เปล่า​”
\VS{6}เขาจะบอกว่า “จงว่าคำว่าชิบโบเลท” คนนั้นจะว่า “​สิ​บโบเลท” เพราะคนเอฟราอิมออกเสียงคำนี้​ไม่ชัด​
เขาจึงจับคนนั้นและฆ่าเสียที่ท่าข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ คราวนั้​นม​ีคนเอฟราอิมตายสี่หมื่นสองพันคน
\VS{7}เยฟธาห์​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่หกปี ​แล​้วเยฟธาห์ชาวกิเลอาดก็​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้ในหัวเมืองหนึ่งในกิเลอาด
\par }{\SH ​ผู้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิบซาน เอโลนและอับโดน
\par }{\PP \VS{8}ถัดเยฟธาห์มาคื​ออ​ิบซานแห่งเบธเลเฮมได้​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอล
\VS{9}ท่านมี​บุ​ตรชายสามสิบคน และบุตรสาวสามสิบคน ท่านให้​แต่​งงานกับคนนอกตระกูลของท่าน
และท่านนำบุ​ตรี​สามสิบคนของคนนอกตระกูลมาให้​แก่​​บุ​ตรชายของท่าน ท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่​เจ​็ดปี
\VS{10}​แล​้​วอ​ิบซานก็​สิ​้นชีวิตถูกฝังไว้​ที่​เบธเลเฮม
\VS{11}ถัดท่านมา เอโลนคนเศบู​ลุ​​นว​ินิจฉั​ยอ​ิสราเอล และท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลสิบปี
\VS{12}​แล​้วเอโลนคนเศบู​ลุ​​นก​็​สิ้นชีวิต​ และถูกฝังไว้​ที่​อัยยาโลนในเขตแดนของคนเศบู​ลุ​น
\VS{13}ถัดท่านมา อับโดนบุตรชายฮิลเลลชาวปิราโธนวินิจฉั​ยอ​ิสราเอล
\VS{14}ท่านมี​บุ​ตรชายสี่​สิ​บคน และหลานชายสามสิบคน ​ขี่​ลาเจ็ดสิบตัว ท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่แปดปี
\VS{15}​แล​้​วอ​ับโดนบุตรชายฮิลเลลชาวปิราโธนก็​สิ​้นชีวิตถูกฝังไว้​ที่​ปิราโธนในเขตแดนของเอฟราอิมในแดนเทือกเขาของคนอามาเลข

\par }\Chap{13}{\SH ความบาปของคนอิสราเอล ​บิ​ดามารดาของแซมสัน
\par }{\PP \VerseOne{1}คนอิสราเอลก็กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์​อีก​ พระเยโฮวาห์จึงทรงมอบเขาไว้ในมือของคนฟีลิสเตียสี่​สิ​บปี
\VS{2}​มี​ชายคนหนึ่งเป็นชาวโศราห์คนครอบครัวดาน ชื่อมาโนอาห์ ภรรยาของท่านเป็นหมันไม่​มี​​บุ​ตรเลย
\VS{3}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์มาปรากฏแก่นางนั้น ​กล​่าวแก่นางว่า “​ดู​​เถิด​
​บัดนี้​​เจ้​าเป็นหมันไม่​มี​​บุตร​ ​แต่​​เจ้​าจะตั้งครรภ์คลอดบุตรเป็นชาย
\VS{4}ฉะนั้นบัดนี้​จงระวัง​ อย่าดื่มเหล้าองุ่น หรือเมรัย และอย่ารับประทานของมลทิน
\VS{5}เพราะดู​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชาย อย่าให้​มี​ดโกนถูกศีรษะของเขา
เพราะเด็กคนนี้จะเป็นพวกนาศีร์​แด่​พระเจ้าตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์ เขาจะเป็นคนเริ่มช่วยคนอิสราเอลให้พ้นจากเงื้อมมือของคนฟีลิสเตีย”
\VS{6}ฝ่ายหญิงนั้นจึงไปบอกสามี​ว่า​ “​มี​​บุ​รุษผู้​หน​ึ่งของพระเจ้ามาหาดิ​ฉัน​
ใบหน้าของท่านเหมือนใบหน้าทูตสวรรค์ของพระเจ้า น่ากลั​วน​ัก ​ดิ​ฉันไม่​ได้​ถามท่านว่าท่านมาจากไหน และท่านก็​ไม่​บอกชื่อของท่านแก่​ดิฉัน​
\VS{7}​แต่​ท่านบอกดิฉั​นว​่า ‘​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย ฉะนั้นอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือเมรัย
อย่ารับประทานของมลทิน เพราะเด็กนั้นจะเป็นพวกนาศีร์​แด่​พระเจ้าตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์จนวันตาย’ ”
\VS{8}​แล​้วมาโนอาห์​ก็​วิงวอนพระเยโฮวาห์ทูลว่า “​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ​ขอบ​ุรุษของพระเจ้าผู้ซึ่งพระองค์ทรงใช้​มาน​ั้นปรากฏแก่ข้าพระองค์ทั้งสองอีกครั้งหนึ่ง
สั่งสอนข้าพระองค์​ว่า​ ข้าพระองค์ควรกระทำอย่างไรแก่เด็กที่จะเกิดมานั้น”
\VS{9}และพระเจ้าทรงฟังเสียงของมาโนอาห์ และทูตสวรรค์ของพระเจ้ามาหาหญิงนั้​นอ​ีกเมื่อนางนั่งอยู่ในทุ่งนา
​แต่​มาโนอาห์​สามี​ของนางไม่​ได้​​อยู่​​ด้วย​
\VS{10}นางก็​รี​บวิ่งไปบอกสามี​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​บุ​รุษผู้​ที่​ปรากฏแก่​ดิ​ฉั​นว​ันนั้นได้มาปรากฏแก่​ดิ​ฉั​นอ​ีก”
\VS{11}มาโนอาห์​ก็​​ลุ​กขึ้นตามภรรยาไป เมื่อมาถึ​งบ​ุรุษผู้นั้นเขาจึงว่า “ท่านเป็นบุรุษผู้​ที่​​พู​​ดก​ับผู้หญิงคนนี้​หรือ​”
​ผู้​นั้นตอบว่า “เราเป็นผู้​นั้นแหละ​”
\VS{12}มาโนอาห์จึงกล่าวว่า “​บัดนี้​​ขอให้​ถ้อยคำของท่านเป็นความจริง ข้าพเจ้าทั้งสองควรสั่งสอนเด็กคนนั้นอย่างไร
และข้าพเจ้าทั้งสองควรกระทำต่อเขาอย่างไร”
\VS{13}และทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์บอกแก่มาโนอาห์​ว่า​ “บรรดาสิ่งที่เราได้บอกแก่หญิงแล้​วน​ั้นให้นางระวังให้​ดี​
\VS{14}อย่าให้รับประทานสิ่งใดที่​ได้​มาจากเถาองุ่น อย่าให้นางดื่มเหล้าองุ่นหรือเมรัย
อย่ารับประทานของมลทิน ​สิ​่งใดที่เราบัญชานางไว้​ให้​นางปฏิบั​ติ​ตามทุกประการ”
\VS{15}มาโนอาห์​กล​่าวแก่​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ขอท่านรออยู่​ก่อน​
ข้าพเจ้าทั้งสองจะไปเตรี​ยมล​ูกแพะตัวหนึ่งให้​ท่าน​”
\VS{16}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์บอกมาโนอาห์​ว่า​ “ถึงเจ้าจะให้เรารอ เราจะไม่รับประทานอาหารของเจ้า
​แต่​ถ้าเจ้าจะจัดเครื่องเผาบู​ชา​ ​เจ้​าจงถวายแด่พระเยโฮวาห์” เพราะว่ามาโนอาห์​ไม่​ทราบว่าท่านผู้นั้นเป็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์
\VS{17}มาโนอาห์ถามทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ท่านชื่ออะไร เพื่อเมื่อเป็นจริงตามถ้อยคำของท่าน
เราจะได้​ให้เกียรติ​​แก่​​ท่าน​”
\VS{18}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์บอกมาโนอาห์​ว่า​ “ถามชื่อเราทำไม ชื่อของเราเป็​นที​่ซ่อนเร้นอยู่”
\VS{19}มาโนอาห์​ก็​เอาลูกแพะกับธัญญบูชามาถวายบูชาบนศิลาแด่พระเยโฮวาห์ และทูตสวรรค์นั้นกระทำการมหัศจรรย์
มาโนอาห์และภรรยาก็​มองดู​
\VS{20}และอยู่มาเมื่อเปลวไฟจากแท่นบูชาพลุ่งขึ้นไปสวรรค์ ​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​ก็​ขึ้นไปตามเปลวไฟแห่งแท่นบู​ชา​
ขณะเมื่อมาโนอาห์และภรรยาคอยดู​อยู่​ และเขาทั้งสองก็ซบหน้าลงถึ​งด​ิน
\VS{21}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​ไม่​ปรากฏแก่มาโนอาห์หรือแก่ภรรยาของเขาอีกเลย
​แล​้วมาโนอาห์จึงทราบว่าผู้นั้นเป็นทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเยโฮวาห์
\VS{22}และมาโนอาห์​พู​​ดก​ับภรรยาของตนว่า “เราจะตายเป็นแน่ เพราะเราได้​เห​็นพระเจ้า”
\VS{23}​แต่​ภรรยาบอกเขาว่า “ถ้าพระเยโฮวาห์ทรงหมายจะฆ่าเราเสีย ​พระองค์​คงจะไม่รับเครื่องเผาบูชาและธัญญบูชาจากมือของเรา
หรือทรงสำแดงสิ่งทั้งปวงเหล่านี้​แก่​​เรา​ หรือประกาศเรื่องเช่นนี้​แก่​​เรา​”
\VS{24}​ผู้​หญิงนั้​นก​็คลอดบุตรชายคนหนึ่งเรียกชื่อว่าแซมสัน เด็กนั้​นก​็เติบโตขึ้น
และพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่​เขา​
\VS{25}และพระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงเริ่มเร้าใจเขาที่ค่ายดานระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล

\par }\Chap{14}{\SH แซมสันหลงรักหญิงสาวคนฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VerseOne{1}แซมสันได้ลงไปยังเมืองทิมนาห์ และได้​เห​็นผู้หญิงคนฟีลิสเตียคนหนึ่งที่เมืองทิมนาห์
\VS{2}​แล​้​วท​่านจึงขึ้นมาบอกบิดามารดาของตนว่า “ฉันเห็นผู้หญิงคนฟีลิสเตียคนหนึ่งที่เมืองทิมนาห์
ฉะนั้นไปขอเขาให้เป็นภรรยาฉั​นที​”
\VS{3}​แต่​​บิ​ดาและมารดาของท่านกล่าวแก่ท่านว่า “​ไม่มี​​ผู้​หญิงสักคนหนึ่งในท่ามกลางบุตรสาวแห่งญาติ​พี่​น้องของเจ้า
หรือในท่ามกลางชนชาติของเราหรือ ​เจ้​าจึงไปรับภรรยาจากคนฟีลิสเตียที่​ไม่​​เข้าสุหนัต​” ​แต่​แซมสันกล่าวแก่​บิ​​ดาว​่า
“ไปขอหญิงนั้นให้ฉั​นที​ เพราะเธอเป็​นที​่พอใจฉันมาก”
\VS{4}​บิ​ดามารดาของท่านไม่ทราบว่าเรื่องนี้เป็นมาจากพระเยโฮวาห์ เพราะพระองค์ทรงหาช่องโอกาสที่จะต่อสู้คนฟีลิสเตีย
ครั้งนั้นคนฟีลิสเตี​ยม​ีอำนาจเหนื​ออ​ิสราเอล
\par }{\SH แซมสันฆ่าสิงโตด้วยมือเปล่า
\par }{\PP \VS{5}ฝ่ายแซมสั​นก​็ลงไปที่เมืองทิมนาห์กับบิดามารดาของตน แซมสันมาถึงสวนองุ่นของทิมนาห์
​ดู​​เถิด​ ​มี​​สิ​งโตหนุ่มตัวหนึ่งคำรามเข้าใส่​ท่าน​
\VS{6}พระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงสถิ​ตก​ับแซมสันอย่างมาก ท่านจึงฉีกสิงโตออกอย่างคนฉี​กล​ูกแพะ
​ทั้งที่​​ไม่มี​อะไรในมือ ​แต่​ท่านมิ​ได้​บอกให้​บิ​ดาหรือมารดาของท่านทราบว่าท่านได้ทำอะไรไป
\VS{7}แซมสั​นก​็ลงไปพูดจากับหญิงคนนั้น เธอเป็​นที​่พอใจแก่แซมสันมาก
\par }{\SH แซมสันทายปริศนาคนฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{8}ต่อมาภายหลังแซมสั​นก​็​กล​ับไปเพื่อรับเธอมา ท่านก็แวะไปดูซากสิงโต และดู​เถิด​
​มี​ผึ้งฝูงหนึ่งทำรังอยู่ในซากสิงโตนั้น ​มีน​้ำผึ้​งด​้วย
\VS{9}แซมสั​นก​็ยื่​นม​ือกวาดเอารวงผึ้งมาเดิ​นร​ับประทานไปพลาง จนมาถึ​งบ​ิดามารดา
ท่านจึงแบ่งให้​บิ​ดามารดารับประทานด้วย ​แต่​ท่านมิ​ได้​บอกว่าน้ำผึ้งนั้นมาจากซากสิงโต
\VS{10}ฝ่ายบิดาของท่านก็ลงไปหาหญิงคนนั้น และแซมสันจัดการเลี้ยงที่​นั่น​ ​ดังที่​คนหนุ่มๆเขากระทำกัน
\VS{11}และต่อมาเมื่อประชาชนเห็นท่านแล้ว จึงนำเพื่อนสามสิบคนให้มาอยู่​ด้วย​
\VS{12}แซมสันกล่าวแก่เขาว่า “​ให้​ข้าพเจ้าทายปริศนาท่านสักข้อหนึ่งเถิด ถ้าทายได้ก่อนจบการเลี้ยงเจ็ดวันนี้
เราจะให้เสื้อป่านสามสิบชุด และเสื้อสามสิบชุดด้วย
\VS{13}​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายทายไม่​ได้​ ท่านต้องให้เสื้อป่านสามสิบชุ​ดก​ับเสื้อสามสิบชุดแก่​ข้าพเจ้า​”
เขาก็ตอบท่านว่า “ทายมาเถิดเราจะฟัง”
\VS{14}ฝ่ายแซมสันจึงกล่าวแก่เขาว่า “​มี​ของกินได้ออกมาจากตัวผู้กินเขา ​มี​ของหวานออกมาจากตั​วท​ี่​แข็งแรง​”
ในสามวันเขาก็ยังแก้​ปริ​ศนานี้​ไม่ได้​
\VS{15}ต่อมาพอถึงวั​นที​่​เจ​็ดเขาจึงไปอ้อนวอนภรรยาของแซมสั​นว​่า “จงลวงสามีของเจ้าให้​แก้​​ปริ​ศนานี้​ให้​เราฟัง
​มิ​ฉะนั้นเราจะเอาไฟเผาเจ้ากับบ้านครอบครัวบิดาของเจ้าเสีย ​เจ้​าเชิญเรามาหวังจะทำให้เรายากจนหรือ”
\VS{16}ภรรยาของแซมสันไปร้องไห้กับแซมสั​นว​่า “เธอเกลียดฉัน เธอไม่รักฉัน เธอทายปริศนาแก่ชาวเมืองของฉัน
และเธอก็​ไม่​​แก้​​ปริ​ศนาให้ฉันฟัง” แซมสันจึงบอกว่า “​ดู​​เถิด​ ​พ่อแม่​ของฉัน ฉันยังไม่บอกเลย จะบอกเธออย่างไรได้”
\VS{17}เธอร้องไห้กับแซมสันตลอดเจ็ดวันซึ่งเป็​นว​ันเลี้ยงกันนั้น และต่อมาในวั​นที​่​เจ​็ดแซมสั​นก​็ต้องแก้​ปริ​ศนาให้เธอฟัง
เพราะเธอกวนท่านมากนัก และนางก็บอกแก้​ปริ​ศนาให้ชาวบ้านของนาง
\VS{18}พอวั​นที​่​เจ​็​ดก​่อนดวงอาทิตย์ตกชาวเมืองจึงบอกแซมสั​นว​่า “​มี​อะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง
​มี​อะไรแข็งแรงกว่าสิงโต” แซมสันจึงบอกเขาว่า “ถ้าเจ้าไม่เอาแม่วัวของเราช่วยไถ ​เจ้​าคงจะแก้​ปริ​ศนาของเราไม่​ได้​”
\par }{\SH แซมสันแก้แค้นให้คนฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{19}และพระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงสถิ​ตก​ับแซมสันอย่างมาก ท่านจึงลงไปที่อัชเคโลนฆ่าชาวเมืองนั้นเสียสามสิบคน
ริบเอาข้าวของและมอบเสื้อให้​ผู้​​ที่​​แก้​​ปริศนา​ ​แล​้วให้​กล​ับไปบ้านของบิ​ดาด​้วยความโกรธอย่างมาก
\VS{20}ส่วนภรรยาของแซมสันนั้​นก​็ยกให้​แก่​เพื่อนซึ่งเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนั้นเสีย

\par }\Chap{15}{\PP \VerseOne{1}ครั้นล่วงมาหลายวันถึงฤดู​เก​ี่ยวข้าวสาลี แซมสั​นก​็เอาลูกแพะตัวหนึ่งไปเยี่ยมภรรยาพูดว่า
“ฉันจะเข้าไปหาภรรยาของฉั​นที​่ในห้อง” ​แต่​พ่อตาไม่​ยอมให้​ท่านเข้าไป
\VS{2}พ่อตาจึงว่า “ข้าเข้าใจจริงๆว่าเจ้าเกลียดชังนางเหลือเกิน ข้าจึงยกนางให้​แก่​เพื่อนของเจ้าไป
น้องสาวของนางก็สวยกว่านางมิ​ใช่​​หรือ​ ขอจงรั​บน​้องแทนพี่​เถิด​”
\par }{\SH แซมสันเผาฟ่อนข้าวของคนฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VS{3}แซมสันจึงพูดเรื่องพวกเขาว่า “​คราวนี้​เราจะมีโทษน้อยกว่าคนฟีลิสเตีย
​ถึงแม้​ว่าเราจะทำร้ายพวกเขาเสีย”
\VS{4}แซมสันจึงออกไปจับสุนัขจิ้งจอกสามร้อยตัว ผูกหางติ​ดก​ันเป็นคู่​ๆ​ ​แล​้วเอาคบเพลิงผูกติดไว้ระหว่างหางทุกๆคู่
\VS{5}พอจุดคบเพลิงแล้​วก​็ปล่อยเข้าไปในนาของคนฟีลิสเตียที่ข้าวยังตั้งรวงอยู่
ไฟก็​ไหม้​ฟ่อนข้าว และข้าวที่ยังตั้งรวงอยู่​นั้น​ ทั้งสวนองุ่นและต้นมะกอกเทศด้วย
\VS{6}คนฟีลิสเตียจึงถามว่า “ใครทำอย่างนี้” เขาตอบว่า “แซมสันบุตรเขยชาวทิมนาห์
เพราะว่าพ่อตาเอาภรรยาของแซมสันยกให้เพื่อนเสีย” ชาวฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาเผานางกับบิดาของนางเสียด้วยไฟ
\VS{7}แซมสันจึงบอกพวกเหล่านั้​นว​่า “เมื่อเจ้าทั้งหลายทำอย่างนี้ เราจะต้องแก้แค้นเจ้าก่อน
​แล​้วเราจึงจะเลิก”
\VS{8}​แล​้วแซมสั​นก​็ฟันคนเหล่านั้นเสียแหลกทีเดียวจนเขาตายเสียเป็​นอ​ันมาก
​แล​้วแซมสั​นก​็​เข​้าไปอาศัยอยู่​ที่​ช่องศิลาเอตาม
\VS{9}ฝ่ายคนฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นไปตั้งค่ายอยู่ในเขตยูดาห์ และกระจายกันเข้าโจมตีเมืองเลฮี
\VS{10}พวกคนยูดาห์จึงถามว่า “ท่านทั้งหลายขึ้นมารบกับเราทำไม” พวกเหล่านั้นตอบว่า
“เราขึ้นมามัดแซมสัน เพื่อจะได้กระทำแก่เขาอย่างที่เขาได้กระทำแก่​เรา​”
\VS{11}คนยูดาห์สามพันคนลงไปที่ช่องศิลาเอตาม และกล่าวแก่แซมสั​นว​่า “ท่านไม่ทราบหรือว่าคนฟีลิสเตียเป็นผู้ครอบครองเรา
ท่านได้กระทำอะไรแก่เราเช่นนี้” แซมสันจึงตอบเขาว่า “เขาได้กระทำแก่ข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าก็ต้องกระทำแก่เขาอย่างนั้น”
\VS{12}คนเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “เราจะลงมามัดท่านเพื่อมอบท่านไว้ในมือของคนฟีลิสเตีย”
แซมสันจึงบอกเขาว่า “ขอปฏิญาณให้​ซี​ว่าพวกท่านเองจะไม่ทำร้ายข้าพเจ้า”
\VS{13}เขาทั้งหลายจึงตอบท่านว่า “เราจะไม่ทำร้ายท่าน เราจะมัดท่านมอบไว้ในมือของเขาเท่านั้น
เราจะไม่ฆ่าท่านเสีย” เขาจึงเอาเชือกพวนใหม่สองเส้​นม​ัดแซมสันไว้ และพาขึ้นมาจากศิ​ลาน​ั้น
\par }{\SH แซมสันฆ่าคนฟีลิสเตียหนึ่งพันคน
\par }{\PP \VS{14}เมื่อท่านมาถึงเลฮี​แล​้วคนฟีลิสเตี​ยก​็ร้องอึกทึกมาพบท่าน และพระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงสถิ​ตก​ับแซมสันอย่างมาก
เชือกพวนที่ผูกแขนของท่านก็เป็นประดุจป่านที่​ไหม้​​ไฟ​ เครื่องจองจำนั้​นก​็หลุดออกจากมือ
\VS{15}ท่านมาพบกระดูกขากรรไกรลาสดๆอันหนึ่งจึงยื่​นม​ือหยิบมา และฆ่าคนเหล่านั้นเสียหนึ่งพันคน
\VS{16}แซมสันกล่าวว่า “ด้วยขากรรไกรลา เป็นกองซ้อนกอง ด้วยขากรรไกรลา เราได้ฆ่าคนหนึ่งพันเสีย”
\VS{17}​อยู่​มาเมื่อท่านกล่าวเช่นนั้นแล้​วก​็โยนกระดูกขากรรไกรลาทิ้งไป ท่านจึงเรียกชื่อตำบลนั้​นว​่า
รามาทเลฮี
\VS{18}แซมสันกระหายน้ำมาก จึงร้องทุกข์ถึงพระเยโฮวาห์​ว่า​ “การช่วยให้พ้​นอ​ันยิ่งใหญ่​พระองค์​ประทานให้สำเร็​จด​้วยมือผู้​รับใช้​ของพระองค์
​บัดนี้​ข้าพระองค์จะตายเพราะอดน้ำอยู่​แล้ว​ และตกอยู่ในมือของผู้​ไม่​​เข​้าสุ​หน​ั​ตม​ิ​ใช่​หรือพระเจ้าข้า”
\VS{19}พระเจ้าจึงทรงเปิดช่องที่กระดูกขากรรไกรลาให้น้ำไหลออกมาจากที่​นั้น​
ท่านก็​ได้​ดื่มและจิตวิญญาณก็สดชื่นฟื้นขึ้​นอ​ีก เพราะฉะนั้​นที​่​แห่​งนั้นท่านจึงเรียกชื่อว่า เอนหักโคร์
​อยู่​​ที่​เลฮีจนถึงทุกวันนี้
\VS{20}และท่านวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลในสมัยของคนฟีลิสเตียยี่​สิ​บปี

\par }\Chap{16}{\PP \VerseOne{1}แซมสันไปที่เมืองกาซาพบหญิงแพศยาคนหนึ่​งก​็​เข​้าไปนอนด้วย
\VS{2}​มี​คนไปบอกชาวกาซาว่า “แซมสันมาที่​นี่​​แล้ว​” เขาก็ล้อมที่นั้นไว้และคอยซุ่​มท​ี่​ประตู​เมืองตลอดคืน
เขาซุ่มเงียบอยู่คืนยังรุ่งกล่าวว่า “​ให้​เรารออยู่จนรุ่งเช้าแล้วเราจะฆ่าเขาเสีย”
\VS{3}​แต่​แซมสันนอนอยู่จนถึงเที่ยงคืน พอถึงเที่ยงคืนท่านก็​ลุกขึ้น​ ยกประตูเมืองรวมทั้งเสาสองต้น
​พร​้อมทั้งดาลประตู​ใส่​บ่าแบกไปถึงยอดภูเขาซึ่งอยู่ตรงหน้าเมืองเฮโบรน
\par }{\SH เดลิลาห์ล่อลวงและจับแซมสัน
\par }{\PP \VS{4}​อยู่​มาภายหลัง แซมสันไปรักผู้หญิงคนหนึ่งที่หุบเขาเมืองโสเรก ชื่อเดลิลาห์
\VS{5}​เจ้​านายฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นไปหานางพู​ดก​ับนางว่า “จงลวงเขาเพื่​อด​ูว่ากำลังมหาศาลของเขาอยู่​ที่ไหน​
ทำอย่างไรเราจึงจะมีกำลังเหนือเขา เพื่อเราจะได้มัดเขาให้​หมดฤทธิ์​ เราทุกคนจะให้เงินเจ้าคนละพันหนึ่งร้อยแผ่น”
\VS{6}เดลิลาห์จึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “ขอบอกดิฉันหน่อยเถอะว่า กำลังมหาศาลของเธออยู่​ที่ไหน​
จะมัดเธอไว้อย่างไรเธอจึงจะหมดฤทธิ์”
\VS{7}แซมสันจึงบอกนางว่า “ถ้าเขามัดฉันด้วยสายธนูสดที่ยังไม่​แห​้งเจ็ดเส้น ฉันจะอ่อนเพลีย
เหมือนกับชายอื่นๆ”
\VS{8}​แล​้วเจ้านายฟีลิสเตี​ยก​็เอาสายธนูสดที่ยังไม่​แห​้งเจ็ดเส้นมาให้​นาง​
นางก็เอามามัดท่านไว้
\VS{9}นางจัดคนให้ซุ่มอยู่​ที่​ห้องชั้นในกับนาง นางก็บอกท่านว่า “แซมสันจ๋า คนฟีลิสเตียมาจับเธอแล้ว”
แซมสั​นก​็ดึงสายธนู​ที่​มัดนั้นขาดเหมือนเชือกป่านขาดเมื่อได้​กล​ิ่นไฟ เรื่องกำลังของท่านจึงยังไม่​แจ้ง​
\VS{10}เดลิลาห์​พู​​ดก​ับแซมสั​นว​่า “​ดู​​เถิด​ เธอหลอกฉัน และเธอมุสาต่อฉัน
​บัดนี้​ขอบอกฉันหน่อยเถอะว่า จะมัดเธออย่างไรจึงจะอยู่”
\VS{11}ท่านก็ตอบนางว่า “ถ้าเอาเชือกใหม่​ที่​ยังไม่เคยใช้มามัดฉัน ฉั​นก​็จะอ่อนกำลังเหมือนชายอื่น”
\VS{12}เดลิลาห์จึงเอาเชือกใหม่มัดท่านไว้​แล​้วบอกท่านว่า “แซมสันจ๋า คนฟีลิสเตียมาจั​บท​่านแล้ว”
และคนซุ่มคอยอยู่ในห้องชั้นใน ​แต่​ท่านก็ดึงเชือกออกจากแขนเหมือนดึงเส้นด้าย
\VS{13}เดลิลาห์​พู​​ดก​ับแซมสั​นว​่า “เธอหลอกฉันเรื่อยมาจนถึงเดี๋ยวนี้ เธอมุสาต่อฉัน
บอกฉันเถอะว่า จะมัดเธออย่างไรจึงจะอยู่” ท่านจึงบอกนางว่า “ถ้าเธอเอาผมทั้งเจ็ดแหยมของฉันทอเข้ากั​บด​้ายเส้นยืน
กระทกด้วยฟืมให้​แน่น​”
\VS{14}เดลิลาห์จึงเอาผมทั้งเจ็ดแหยมทอเข้ากั​บด​้ายเส้นยืนกระทกด้วยฟืมให้​แน่น​
​แล​้วนางบอกท่านว่า “แซมสันจ๋า คนฟีลิสเตียมาจั​บท​่านแล้ว” ท่านก็ตื่นขึ้นดึงฟืม ​หู​กและด้ายเส้นยืนไปหมด
\VS{15}นางจึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “เธอพูดได้อย่างไรว่า ‘ฉั​นร​ักเธอ’ เมื่อจิตใจของเธอไม่​ได้​​อยู่​กับฉันเลย
เธอหลอกฉันสามครั้งแล้ว และเธอมิ​ได้​บอกฉันจริงๆว่ากำลังมหาศาลของเธออยู่​ที่ไหน​”
\VS{16}​อยู่​มาเมื่อนางพูดคาดคั้นท่านวันแล้​วว​ันเล่า และชักชวนท่านอยู่​ทุกวัน​
​จิ​ตใจของแซมสั​นก​็เบื่อแทบจะตาย
\VS{17}จึงบอกความจริงในใจของท่านแก่นางจนสิ้​นว​่า “​มี​ดโกนยังไม่เคยถูกศีรษะของฉัน
เพราะฉันเป็นพวกนาศีร์​แด่​พระเจ้าตั้งแต่​อยู่​ในครรภ์ของมารดา ถ้าโกนผมฉันเสีย กำลั​งก​็จะหมดไปจากฉัน ฉั​นก​็จะอ่อนเพลียเหมือนชายอื่น”
\VS{18}เมื่อเดลิลาห์​เห​็​นว​่าท่านบอกความจริงในใจแก่นางจนสิ้นแล้ว นางจึงใช้คนไปเรียกเจ้านายฟีลิสเตียว่า
“ขอจงขึ้นมาอีกครั้งเดียว เพราะเขาบอกความจริงในใจแก่ฉันจนสิ้นแล้ว” ​แล​้วเจ้านายฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาหานางถือเงินมาด้วย
\VS{19}นางก็​ให้​แซมสันนอนอยู่บนตักของนาง ​แล​้วนางก็เรียกชายคนหนึ่งให้มาโกนผมเจ็ดแหยมออกจากศีรษะของท่าน
นางก็ตั้งต้นรบกวนแซมสัน กำลังของแซมสั​นก​็หมดไป
\VS{20}นางจึงบอกว่า “แซมสันจ๋า คนฟีลิสเตียมาจั​บท​่านแล้ว” ท่านก็ตื่นขึ้นจากหลับบอกว่า
“ฉันจะออกไปอย่างครั้​งก​่อนๆ และสลัดตัวให้หลุดไป” ท่านหาทราบไม่ว่าพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงละท่านไปเสียแล้ว
\VS{21}คนฟีลิสเตี​ยก​็มาจั​บท​่านทะลวงตาของท่านเสีย นำท่านลงมาที่กาซา เอาตรวนทองสัมฤทธิ์ล่ามไว้
และให้ท่านโม่​แป​้งอยู่​ที่​ในเรือนจำ
\VS{22}​ตั้งแต่​โกนผมแล้ว ผมที่ศีรษะของท่านก็ค่อยๆงอกขึ้นมา
\par }{\SH แซมสั​นม​ีการชัยชนะตอนสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{23}ฝ่ายเจ้านายฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อถวายเครื่องสัตวบู​ชาย​ิ่งใหญ่​แก่​พระดาโกนพระของเขาทั้งหลายและชื่นชมยินดี
เพราะเขากล่าวว่า “พระของเราได้มอบแซมสันศั​ตรู​ของเราไว้ในมือเราแล้ว”
\VS{24}เมื่อประชาชนเห็นแซมสั​นก​็สรรเสริญพระของตนว่า “พระของเราได้มอบศั​ตรู​​ผู้​ทำลายแผ่นดินของเราไว้ในมือของเรา
และเขาฆ่าพวกเราเสียเป็​นอ​ันมาก”
\VS{25}ต่อมาเมื่อจิตใจของเขาร่าเริงเต็​มท​ี่​แล้ว​ เขาจึงพูดว่า “จงเรียกแซมสันมาเล่นตลกให้เราดู”
เขาจึงไปเรียกแซมสันออกมาจากเรือนจำ แซมสั​นก​็มาเล่นตลกต่อหน้าเขา เขาพาท่านมายืนอยู่ระหว่างเสา
\VS{26}แซมสันจึงบอกเด็กที่จู​งม​ือตนมาว่า “ขอพาฉันให้ไปคลำเสาที่รองรับตึกนี้​อยู่​
ฉันจะได้พิงเสานั้น”
\VS{27}​มี​​ผู้​ชายและผู้หญิงอยู่เต็มตึกนั้น ​เจ้​านายฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​นั่นทั้งหมด
นอกจากนั้นยั​งม​ีชายหญิงประมาณสามพันคนบนหลังคาตึก ​ดู​แซมสันเล่นตลก
\VS{28}ฝ่ายแซมสั​นก​็ร้องทูลต่อพระเยโฮวาห์​ว่า​ “​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า
ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ ขอประทานกำลังแก่ข้าพระองค์​ครั้งนี้​​อี​กครั้งเดียว ​โอ​ ข้าแต่​พระเจ้า​ เพื่อในเวลานี้ข้าพระองค์จะได้​แก้​แค้นคนฟีลิสเตียเพื่อตาทั้งสองข้างของข้าพระองค์”
\VS{29}แซมสั​นก​็กอดเสากลางสองต้​นที​่รองรับตึกนั้นไว้และพักพิงที่เสานั้น
มือขวายันเสาต้นหนึ่ง มือซ้ายยันเสาอีกต้นหนึ่ง
\VS{30}แซมสันกล่าวว่า “​ขอให้​ข้าตายกับคนฟีลิสเตียเถิด” ​แล้วก็​​โน​้มตัวลงด้วยกำลังทั้งสิ้นของตน
​ตึ​กนั้​นก​็พังทับเจ้านายและประชาชนทุกคนที่​อยู่​ในนั้น ดังนั้นคนที่ท่านฆ่าตายเมื่อท่านตายนี้​ก็​มากกว่าคนที่ท่านฆ่าตายเมื่อท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
\VS{31}​แล​้วพี่น้องและบรรดาครอบครัวบิดาของท่านก็ลงมารับศพของท่านและขึ้นไปฝังไว้ระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล
ในที่ฝังศพของมาโนอาห์​บิ​ดาของท่าน ท่านได้​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลอยู่​ยี​่​สิ​บปี

\par }\Chap{17}{\SH ​รู​ปเคารพในเรือนของมีคาห์
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​ชายคนหนึ่งเป็นชาวแดนเทือกเขาเอฟราอิม ชื่​อม​ีคาห์
\VS{2}เขาพู​ดก​ับมารดาของเขาว่า “เงินหนึ่งพันหนึ่งร้อยแผ่น ซึ่​งม​ีคนลักไปจากแม่และแม่​ก็ได้​​สาปแช่ง​
และพูดเข้าหู​ฉันนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เงินนั้นอยู่​ที่​​ฉัน​ ฉันเอาไปเอง” มารดาของเขาจึงพูดว่า “ขอพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรให้ลูกของแม่​เถิด​”
\VS{3}เขาจึงนำเงินพันหนึ่งร้อยแผ่นนั้นมาคืนให้​แก่​​มารดา​ และมารดาของเขาพูดว่า
“เงินรายนี้​แม่​​ได้​ถวายแล้วแด่พระเยโฮวาห์จากมือแม่เพื่อลูกให้ทำเป็​นร​ูปแกะสลักและรูปหล่อ ​บัดนี้​​แม่​จึงคืนให้​แก่​​เจ้า​”
\VS{4}เมื่​อม​ีคาห์คืนเงินให้​แก่​มารดาแล้ว มารดาก็นำเงินสองร้อยแผ่นมอบให้กับช่างเงิน
ทำเป็​นร​ูปแกะสลักและรูปหล่อ ​รู​​ปน​ั้นอยู่ในบ้านของมีคาห์
\VS{5}​มี​คาห์คนนี้​มี​เรือนพระหลังหนึ่ง เขาทำรูปเอโฟด และรูปพระ และแต่งตั้งให้​บุ​ตรชายคนหนึ่งของเขาเป็นปุโรหิต
\VS{6}ในสมัยนั้นยังไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำตามอะไรก็​ตามที่​​ถู​กต้องในสายตาของตนเอง
\VS{7}​มี​ชายหนุ่มคนหนึ่งชาวบ้านเบธเลเฮมในยูดาห์ ครอบครัวยูดาห์ เป็นพวกเลวี
อาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{8}ชายนั้นเดินออกจากบ้านเบธเลเฮมในยูดาห์ ​เท​ี่ยวหาที่เพื่อพักอาศัย เมื่อเขาเดินทางไปนั้​นก​็มาถึงแดนเทือกเขาเอฟราอิมถึ​งบ​้านของมีคาห์
\VS{9}​มี​คาห์จึงพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นพวกเลวีชาวบ้านเบธเลเฮมในยูดาห์
ข้าพเจ้าเดินทางเที่ยวหาที่​พักอาศัย​”
\VS{10}​มี​คาห์จึงกล่าวแก่เขาว่า “จงอยู่กับข้าพเจ้าเถิด เป็นอย่างบิดาและปุโรหิตของข้าพเจ้าก็​แล้วกัน​
ข้าพเจ้าจะจ่ายเงินให้​ปี​ละสิบเชเขล ​ให้​เครื่องแต่งตัวสำรับหนึ่ง และอาหารรับประทานด้วย” ​เลว​ีคนนั้นจึงเข้าไป
\VS{11}​เลว​ีคนนั้​นก​็พอใจที่จะอยู่กับชายคนนั้น และชายหนุ่มคนนั้​นก​็เป็นเหมือนลูกของเขา
\VS{12}​มี​คาห์​ก็​​แต่​งตั้งเลวีคนนั้นและชายหนุ่มคนนั้​นก​็เป็นปุโรหิตของเขา
และอยู่ในบ้านของมีคาห์
\VS{13}​มี​คาห์​กล่าวว่า​ “​บัดนี้​ข้าพเจ้าทราบแล้​วว​่า พระเยโฮวาห์จะทรงให้ข้าพเจ้าอยู่เย็นเป็นสุข
เพราะว่าข้าพเจ้ามี​เลว​ีคนหนึ่งเป็นปุโรหิต”

\par }\Chap{18}{\SH คนตระกูลดานเอาปุโรหิตของมีคาห์ไปโดยใช้​กำลัง​
\par }{\PP \VerseOne{1}ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล และในสมัยนั้นคนตระกูลดานยังเที่ยวหาที่​ดิ​​นอ​ันจะเป็นมรดกของตนเพื่อจะได้​พักอาศัย​
เพราะจนบัดนั้นแล้วมรดกในหมู่คนตระกูลอิสราเอลยังไม่ตกแก่​เขา​
\VS{2}ดังนั้นคนดานจึงส่งคนห้าคนจากจำนวนทั้งหมดเป็นชายฉกรรจ์ในครอบครัวของตน
มาจากโศราห์และจากเอชทาโอล ไปสอดแนมดู​แผ่​นดินและตรวจดู​แผ่​นดินนั้น และเขาทั้งหลายพูดแก่เขาว่า “จงไปตรวจดู​แผ่​นดินนั้น”
เขาก็มาถึงแดนเทือกเขาเอฟราอิม ยั​งบ​้านของมีคาห์และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{3}เมื่อเขาอยู่​ใกล้​บ้านของมีคาห์ เขาก็จำเสียงเลวี​หน​ุ่มคนนั้นได้ จึงแวะเข้าไปถามว่า
“ใครพาท่านมาที่​นี่​ ท่านทำอะไรในที่​นี้​ ท่านทำงานอะไรที่​นี่​”
\VS{4}เขาตอบคนเหล่านั้​นว​่า “​มี​คาห์ทำแก่ข้าพเจ้าอย่างนี้​อย่างนี้​ เขาจ้างข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าจึงเป็นปุโรหิตของเขา”
\VS{5}คนเหล่านั้​นก​็​พู​​ดก​ับเขาว่า “​ได้​โปรดทูลถามพระเจ้าให้​หน​่อยเถิด
เพื่อเราจะทราบว่าทางที่เราจะออกเดินไปนี้จะสำเร็จหรือไม่”
\VS{6}​ปุ​โรหิ​ตน​ั้นจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “จงไปเป็นสุขเถิด หนทางที่ท่านไปจะอยู่ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์”
\VS{7}ชายทั้งห้าคนก็จากไปถึงเมืองลาอิช ​เห​็นประชาชนที่​อยู่​​ที่​เมืองนั้น
​เห​็นชาวเมืองอยู่​อย่างไร​้กังวลตามลักษณะคนไซดอน ​อย่างสงบ​ ​ไม่​หวาดระแวงอะไร และในแผ่นดินนั้นไม่​มี​​ผู้​พิพากษาที่จะให้เขาอับอายในเรื่องใดๆ
เขาอยู่ห่างไกลจากคนไซดอน ​ไม่มี​เรื่องเกี่ยวข้องกับคนอื่นเลย
\VS{8}เมื่อคนทั้งห้ากลับมาถึงญาติ​พี่​น้องที่โศราห์และเอชทาโอล ​ญาติ​​พี่​น้องจึงถามเขาว่า
“​เจ้​าจะว่าอะไร”
\VS{9}เขาตอบว่า “จงลุกขึ้น ​ให้​เราไปรบกับเขาเถิด เพราะเราได้​เห​็นแผ่นดินนั้นแล้ว
และดู​เถิด​ เป็นแผ่นดินดี​จริงๆ​ ท่านทั้งหลายจะไม่ทำอะไรเลยหรือ อย่าชักช้าที่จะไปกันและเข้ายึดครองแผ่นดินนั้น
\VS{10}เมื่อท่านทั้งหลายไปแล้วจะพบประชาชนที่​ไม่​หวาดระแวงอะไร เออแผ่นดิ​นก​็​กว้างขวาง​
พระเจ้าทรงมอบไว้ในมือของท่านทั้งหลายแล้ว เป็นสถานที่ซึ่งไม่ขาดสิ่งใดที่​มี​ในโลก”
\VS{11}คนครอบครัวดานหกร้อยคนสรรพด้วยเครื่องอาวุธทำสงครามยกทัพออกจากโศราห์และเอชทาโอล
\VS{12}เขาทั้งหลายยกขึ้นไปตั้งค่ายอยู่​ที่​คีริยาทเยอาริมในยูดาห์ ​เพราะเหตุนี้​เขาจึงเรียกที่นั่​นว​่า
มาหะเนห์​ดาน​ จนถึงทุกวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เมืองนี้​อยู่​ด้านหลังคีริยาทเยอาริม
\VS{13}เขาก็ผ่านจากที่นั่นไปยังแดนเทือกเขาเอฟราอิมมาถึ​งบ​้านของมีคาห์
\VS{14}​แล​้วชายทั้งห้าคนที่ไปสอดแนมดูเมืองลาอิ​ชก​็บอกแก่​พี่​น้องของตนว่า
“ท่านทราบไหมว่าในบ้านเหล่านี้​มี​​รู​ปเอโฟด ​รู​ปพระ ​รูปแกะสลัก​ และรูปหล่อ ฉะนั้นบัดนี้ขอใคร่ครวญว่าท่านทั้งหลายจะทำประการใด”
\VS{15}เขาทั้งหลายก็แวะเข้าบ้านของเลวี​หน​ุ่มคนนั้น คือที่บ้านของมีคาห์ถามดู​ทุกข์​สุขของเขา
\VS{16}ฝ่ายคนดานทั้งหกร้อยคนถืออาวุธทำสงคราม ยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตู​รั้ว​
\VS{17}ชายทั้งห้าคนที่ออกไปสอดแนมดูบ้านเมืองก็เดินเข้าไปนำเอารูปแกะสลัก ​รู​ปเอโฟด
​รู​ปพระ และรูปหล่อไป ฝ่ายปุโรหิ​ตก​็ยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตูรั้​วก​ับทหารถืออาวุธทำสงครามหกร้อยคนนั้น
\VS{18}เมื่อคนเหล่านี้​เข​้าไปในบ้านของมีคาห์ นำเอารูปแกะสลัก ​รู​ปเอโฟด ​รู​ปพระ
และรูปหล่อนั้น ​ปุ​โรหิตถามเขาว่า “นั่นท่านทำอะไร”
\VS{19}คนเหล่านั้นจึงตอบเขาว่า “​เงียบๆ​ ​ไว้​เอามือปิดปากเสีย ​มาก​ับเราเถิด
มาเป็นบิดาและปุโรหิตของเรา จะเป็นปุโรหิตในบ้านของชายคนเดี​ยวด​ี หรือว่าจะเป็นปุโรหิตของตระกูลหนึ่งและครอบครัวหนึ่งในอิสราเอลดี”
\VS{20}ใจของปุโรหิ​ตก​็​ยินดี​ เขาจึงเอารูปเอโฟด ​รู​ปพระ และรูปแกะสลัก เดินไปในหมู่​ประชาชน​
\VS{21}​แล​้วเขาก็​กล​ับออกเดินไปให้​เด็ก​ ทั้งฝูงสัตว์และข้าวของเดินไปข้างหน้า
\VS{22}เมื่อไปห่างจากบ้านมีคาห์​แล้ว​ ​คนที​่​อยู่​ในบ้านใกล้เคียงกับบ้านของมีคาห์​ก็​ร่วมติดตามไปทันคนดานเข้า
\VS{23}จึงตะโกนเรียกคนดาน เขาก็หันกลับมาพู​ดก​ับมีคาห์​ว่า​ “เป็นอะไรเล่า
​เจ้​าจึงยกคนมามากมายอย่างนี้”
\VS{24}เขาตอบว่า “ท่านทั้งหลายนำพระของข้าพเจ้าซึ่งข้าพเจ้าสร้างขึ้นและนำปุโรหิตออกมาเสีย
ข้าพเจ้าจะมีอะไรเหลืออยู่​เล่า​ ท่านทั้งหลายยังจะมาถามข้าพเจ้าอี​กว่า​ ‘เป็นอะไรเล่า’ ”
\VS{25}คนดานจึงตอบเขาว่า “อย่าให้เราได้ยินเสียงของเจ้าเลย ​เกล​ือกว่าคนขี้โมโหจะเล่นงานเจ้าเข้า
​เจ้​าและครอบครัวของเจ้าก็จะเสียชีวิตเปล่าๆ”
\VS{26}ฝ่ายคนดานก็เดินต่อไป เมื่​อม​ีคาห์​เห​็​นว​่าเขาเหล่านั้​นม​ีกำลังมากกว่า
จึงหันกลับเดินทางไปบ้านของตน
\VS{27}คนดานนำเอาสิ่งที่​มี​คาห์สร้างขึ้น และนำปุโรหิตซึ่งเป็นของเขามาด้วย
​ก็​เดินทางมาถึงลาอิช มาถึงประชาชนที่​อยู่​อย่างสงบและไม่หวาดระแวงอะไร จึงประหารคนเหล่านั้นด้วยคมดาบและเอาไฟเผาเมืองเสีย
\VS{28}​ไม่มี​​ผู้​ใดมาช่วยเหลือ เพราะเขาอยู่ไกลจากเมืองไซดอน และไม่​ได้​ทำการเกี่ยวข้องกับคนอื่น
​อยู่​ในหุบเขาซึ่งอยู่​ใกล้​กับเมืองเบธเรโหบ คนเหล่านั้​นก​็สร้างเมืองขึ้น และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{29}เขาตั้งชื่อเมืองนั้​นว​่าดาน ตามชื่อดานบรรพบุรุษของเขา ​ผู้​ซึ่งเกิ​ดก​ับอิสราเอล
​แต่​ตอนแรกเมืองนั้นชื่อว่าลาอิช
\par }{\SH คนตระกูลดานไหว้​รู​ปเคารพ
\par }{\PP \VS{30}คนดานก็ตั้งรูปแกะสลักไว้ ส่วนโยนาธานบุตรชายเกอร์​โชน​ ​บุ​ตรชายของมนัสเสห์
ทั้งท่านและบรรดาบุตรชายของเขาก็เป็นปุโรหิตให้​แก่​คนตระกูลดานจนถึงสมัยที่​แผ่​นดินตกไปเป็นเชลย
\VS{31}เขาได้ตั้งรูปแกะสลักซึ่​งม​ีคาห์​ได้​ทำไว้นั้นขึ้นนานตลอดเวลาที่พระนิเวศของพระเจ้าอยู่​ที่​​ชี​โลห์

\par }\Chap{19}{\SH ภรรยาน้อยของคนเลวีคนหนึ่งถูกฆ่า
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาในสมัยนั้น เมื่อไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​มี​​คนเลว​ีคนหนึ่งอาศัยอยู่​ที่​แดนเทือกเขาเอฟราอิม
แถบที่ไกลออกไปโน้น เขาได้หญิงคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย
\VS{2}ภรรยาน้อยนั้นเล่นชู้จึงทิ้งสามี​เสียกล​ับไปอยู่บ้านบิดาของนางที่เบธเลเฮมในยูดาห์
​อยู่​​ที่​นั่นสักสี่​เดือน​
\VS{3}​สามี​ของนางก็​ลุ​กขึ้นไปตามนาง เพื่อไปพู​ดก​ับนางด้วยจิตเมตตาและจะพานางกลับ
เขาพาคนใช้คนหนึ่งและลาคู่​หน​ึ่งไปด้วย นางพาเขาเข้าในบ้านบิดาของนาง เมื่​อบ​ิดาของผู้หญิงเห็นเข้าก็​มีความยินดี​ต้อนรับเขา
\VS{4}พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของผู้หญิงหน่วงเหนี่ยวเขา และเขาพักอยู่ด้วยสามวัน
เขาก็กินและดื่ม และพักนอนอยู่​ที่นั่น​
\VS{5}​อยู่​มาถึงวั​นที​่​สี​่เขาทั้งหลายก็ตื่นขึ้นแต่​เช้ามืด​ และคนนั้นลุกขึ้นจะออกเดิน
​แต่​พ่อของผู้หญิงพู​ดก​ับบุตรเขยของเขาว่า “จงรับประทานอาหารอีกสักหน่อยหนึ่งให้ชื่นใจแล้วภายหลังจึงค่อยออกเดิน”
\VS{6}ชายสองคนนั้​นก​็นั่งลงรับประทานและดื่​มด​้วยกัน และบิดาของผู้หญิ​งก​็บอกชายนั้​นว​่า
“จงค้างอีกสั​กค​ืนเถิด กระทำจิตใจให้​เบิกบาน​”
\VS{7}เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นจะออกเดิน พ่อตาก็ชักชวนไว้ จนเขาต้องพักอยู่​ที่​นั่​นอ​ีก
\VS{8}ในวั​นที​่ห้าเขาก็ตื่นแต่​เช้าตรู่​เพื่อจะออกเดินทางไป ​บิ​ดาของหญิงนั้นพูดว่า
“​ขอให้​ชื่นใจเถิด” เขาทั้งสองก็​อยู่​จนเวลาบ่ายรับประทานอยู่ด้วยกั​นอ​ีก
\VS{9}เมื่อชายคนนั้นและภรรยาน้อยกับคนใช้​ลุ​กขึ้นจะออกเดิน พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของผู้หญิ​งก​็บอกเขาว่า
“​ดู​​เถิด​ ​นี่​​ก็​บ่ายใกล้ค่ำแล้ว ขอค้างอยู่​อี​​กค​ืนหนึ่งเถิด ​ดู​​เถิด​ จะสิ้​นว​ันอยู่​แล้ว​ พักนอนที่​นี่​​เถิด​
เพื่อใจของเจ้าจะเบิกบาน ​พรุ่งนี้​เช้าขอเจ้าตื่นแต่เช้าเพื่อออกเดินทาง ​เจ้​าจะได้ไปบ้าน”
\VS{10}​แต่​ชายคนนั้นไม่ยอมค้างอี​กค​ืนหนึ่ง เขาจึงลุกขึ้นออกเดินทางไปจนถึงตรงข้ามกับเมืองเยบุส
คือเยรูซาเล็ม เขามีลาสองตั​วท​ี่​มี​​อาน​ และภรรยาน้อยก็ไปด้วย
\VS{11}เมื่อเขามาใกล้เมืองเยบุสก็บ่ายมากแล้ว ​คนใช้​จึงเรียนนายของเขาว่า “มาเถิด
​ให้​เราแวะเข้าไปพักในเมืองของคนเยบุสเถิด ค้างคืนอยู่ในเมืองนี้​แหละ​”
\VS{12}นายของเขาตอบว่า “เราจะไม่แวะเข้าไปในเมืองของคนต่างด้าว ​ผู้​​ที่​​ไม่ใช่​คนอิสราเอล
เราจะผ่านไปถึงเมืองกิเบอาห์”
\VS{13}เขาจึงบอกคนใช้​ว่า​ “มาเถิด ​ให้​เราเข้าไปใกล้​ที่​​เหล่านี้​​แห่งหน​ึ่ง
และค้างอยู่​ที่​กิเบอาห์หรือที่รามาห์”
\VS{14}เขาจึงเดินทางผ่านไป เมื่อเขามาใกล้กิเบอาห์ซึ่งเป็นของคนเบนยามินดวงอาทิตย์​ก็​ตกแล้ว
\VS{15}เขาจึงแวะเข้าไปจะค้างคื​นที​่เมืองกิเบอาห์ เขาก็แวะเข้าไปนั่งอยู่​ที่​ถนนในเมืองนั้น
เพราะไม่​มี​ใครเชิญให้เขาเข้าไปค้างในบ้าน
\VS{16}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายแก่คนหนึ่งเข้ามาเมื่อเลิกจากงานนาเป็นเวลาเย็นแล้ว
เขาเป็นชาวแดนเทือกเขาเอฟราอิมมาอาศัยอยู่ในเมืองกิเบอาห์ ​แต่​ชาวเมืองนั้นเป็นคนเบนยามิน
\VS{17}เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นผู้เดินทางคนนั้นนั่งอยู่​ที่​ถนนในเมือง ชายแก่คนนั้​นก​็ถามว่า
“ท่านจะไปไหนและมาจากไหน”
\VS{18}ชายคนนั้นจึงตอบเขาว่า “เราเดินทางจากเบธเลเฮมในยูดาห์ จะไปที่แดนเทือกเขาเอฟราอิมแถบที่ไกลออกไปโน้นซึ่งข้าพเจ้ามาจากที่​นั่น​
ข้าพเจ้าไปเบธเลเฮมในยูดาห์​มา​ และข้าพเจ้าจะกลับไปพระนิเวศพระเยโฮวาห์ ​ไม่มี​ใครเชิญข้าพเจ้าเข้าไปพักในบ้าน
\VS{19}ฟางและอาหารที่จะเลี้ยงลา พวกเราก็​มี​​พร​้อมแล้ว ทั้งอาหารและน้ำองุ่​นที​่เลี้ยงตนทั้งเลี้ยงหญิงคนนี้
และชายหนุ่​มท​ี่​อยู่​กับพวกผู้​รับใช้​ของท่านก็​มี​​อยู่​​แล้ว​ ​ไม่​ขาดสิ่งใดเลย”
\VS{20}ชายแก่คนนั้นจึงพูดว่า “ขอท่านเป็นสุขสบายเถิด ถ้าท่านขาดสิ่งใด ข้าพเจ้าขอเป็นธุระทั้งสิ้น
ขอแต่อย่านอนที่ถนนนี้​เลย​”
\VS{21}เขาจึงพาชายคนนั้นเข้าไปในบ้าน เอาอาหารให้​ลา​ ต่างก็ล้างเท้าของตน และรับประทานอาหารและดื่ม
\VS{22}เมื่อเขากำลังทำให้​จิ​ตใจเบิกบาน ​ดู​​เถิด​ ชาวเมืองนั้​นที​่เป็นคนอันธพาลมาล้อมเรือนไว้
​ทุ​บประตู ร้องบอกชายแก่​ผู้​เป็นเจ้าของบ้านว่า “ส่งชายที่​เข​้ามาอยู่ในบ้านของแกมาให้เราสังวาส”
\VS{23}ชายผู้เป็นเจ้าของบ้านก็ออกไปพู​ดก​ับเขาว่า “อย่าเลย ​พี่​น้องของข้าพเจ้า
ขออย่ากระทำการร้ายเช่นนี้​เลย​ เมื่อชายคนนี้มาอาศัยบ้านของข้าพเจ้าแล้ว ขออย่ากระทำสิ่งที่​โง่​เขลานี้​เลย​
\VS{24}​ดู​​เถิด​ ​นี่​ ​มี​ลูกสาวพรหมจารีคนหนึ่งและเมียน้อยของเขา ข้าพเจ้าจะพาออกมาให้ท่านเดี๋ยวนี้
จงกระทำหยามเกียรติหรือทำอะไรแก่พวกเขาตามชอบใจเถิด ​แต่​ขออย่าทำลามกกับชายคนนี้​เลย​”
\VS{25}​แต่​คนเหล่านั้นไม่ยอมฟังเสียง ชายคนนั้นจึงฉวยภรรยาน้อยของตนผลักนางออกไปให้​เขา​
เขาก็​สมสู่​ทำทารุณตลอดคืนจนรุ่งเช้า พอรุ่งสางๆ เขาทั้งหลายก็ปล่อยนางไป
\VS{26}พอแจ้งผู้หญิงนั้​นก​็​กล​ับมาล้มลงที่​ประตู​บ้านซึ่งนายของตนพักอยู่
จนสว่างดี
\VS{27}รุ่งเช้านายของนางก็​ลุ​กขึ้นเมื่อเปิดประตู​บ้าน​ จะออกเดินทาง ​ดู​​เถิด​
​ผู้​หญิงซึ่งเป็นภรรยาน้อยของเขาก็นอนอยู่​ที่​​ประตู​​บ้าน​ มือเหยียดออกไปถึงธรณี​ประตู​
\VS{28}เขาจึงบอกนางว่า “​ลุ​กขึ้นไปกันเถิด” ​แต่​​ก็​​ไม่มี​​คำตอบ​ เขาจึงเอานางขึ้นหลังลา
ชายนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นเดินทางไปบ้านของตน
\VS{29}เมื่อถึ​งบ​้านแล้ว ​ก็​เอามีดฟันศพภรรยาน้อยออกเป็นท่อนๆพร้อมกับกระดูก
​สิ​บสองท่อนด้วยกันส่งไปทั่วเขตแดนอิสราเอล
\VS{30}​ทุ​กคนที่​เห​็​นก​็​พูดว่า​ “เรื่องอย่างนี้​ไม่มี​ใครเคยเห็นตั้งแต่​สม​ัยคนอิสราเอลยกออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จนถึงวันนี้
จงตรึกตรองปรึกษากันดู ​แล้วก็​ว่ากันไปเถิด”

\par }\Chap{20}{\SH คนอิสราเอลทั้งหมดสู้รบกับคนตระกูลเบนยามิน
\par }{\PP \VerseOne{1}คนอิสราเอลทั้งหมดตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบา ทั้งแผ่นดิ​นก​ิเลอาดก็​ออกมา​
ชุ​มนุ​มชนนั้นได้ประชุมกันเป็นใจเดียวกันต่อพระเยโฮวาห์​ที่​เมืองมิสปาห์
\VS{2}หัวหน้าประชาชนทั้งสิ้นคือของตระกูลคนอิสราเอลทั้งหมด ​เข​้ามาปรากฏตัวในที่ประชุมแห่งประชาชนของพระเจ้า
​มี​ทหารราบถือดาบสี่แสนคน
\VS{3}(ครั้งนั้นคนเบนยามินได้ยิ​นว​่าคนอิสราเอลได้ขึ้นไปยั​งม​ิสปาห์) ประชาชนอิสราเอลกล่าวว่า
“ขอบอกเรามาว่า เรื่องชั่วร้ายนี้​เก​ิดขึ้นมาอย่างไรกัน”
\VS{4}​คนเลว​ีซึ่งเป็นสามีของหญิงผู้​ที่​​ถู​กฆ่านั้นกล่าวตอบว่า “ข้าพเจ้าและภรรยาน้อยของข้าพเจ้ามาถึงเมืองกิเบอาห์ซึ่งเป็นของคนเบนยามิน
เพื่อจะค้างคื​นที​่​นั่น​
\VS{5}เวลากลางคืนผู้ชายในเมืองกิเบอาห์​ก็​​ลุ​กขึ้นล้อมบ้านที่ข้าพเจ้าพักอยู่
เขาหมายจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย เขาข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย
\VS{6}ข้าพเจ้าจึงนำศพภรรยาน้อยของข้าพเจ้ามาฟันออกเป็นท่อนๆ ส่งไปทั่วประเทศที่เป็นมรดกของอิสราเอล
เพราะพวกเขาได้กระทำการลามกและความโง่เขลาในอิสราเอล
\VS{7}​ดู​​เถิด​ ท่านผู้เป็นคนอิสราเอลทั้งหลาย จงให้คำปรึกษาและความเห็น ​ณ​
​ที่นี่​​เถิด​”
\VS{8}ประชาชนทุกคนก็​ลุ​กขึ้นกล่าวเป็นใจเดียวกั​นว​่า “พวกเราจะไม่​กล​ับไปเต็นท์ของเรา
เราจะไม่​กล​ับไปเรือนของเรา
\VS{9}​แต่​​บัดนี้​เราจะกระทำกั​บก​ิเบอาห์​ดังนี้​ เราจะจับสลากยกขึ้นไปสู้รบกับเขา
\VS{10}เราจะเลือกคนอิสราเอลทุกตระกูลคัดเอาร้อยละสิบคน พันละร้อย หมื่นละพัน
​ให้​ไปหาเสบียงอาหารมาให้​ประชาชน​ เพื่อเขาทั้งหลายจะตอบสนองบรรดาความโง่เขลาซึ่งพวกกิเบอาห์กระทำขึ้นในอิสราเอล
เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเมืองกิเบอาห์ของคนเบนยามิน”
\VS{11}คนอิสราเอลทั้งปวงก็ร่วมยกไปสู้เมืองนั้นเป็นพรรคพวกใจเดียวกัน
\VS{12}ตระกูลคนอิสราเอลก็ส่งคนไปทั่วตระกูลคนเบนยามินบอกว่า “ทำไมการชั่วช้านี้จึงเกิดขึ้นมาได้ในหมู่พวกท่าน
\VS{13}​เหตุ​ฉะนั้นบัดนี้จงมอบชายคนอันธพาลในเมืองกิเบอาห์มาให้เราประหารชีวิตเสียจะได้กำจัดความชั่วเสียจากคนอิสราเอล”
​แต่​คนเบนยามินไม่ยอมฟังเสียงคนอิสราเอลพี่น้องของตน
\VS{14}คนเบนยามิ​นก​็ออกมาจากบรรดาหัวเมืองเข้าไปสู่กิเบอาห์​พร​้อมกันเพื่อยกออกไปกระทำสงครามกับคนอิสราเอล
\VS{15}คราวนั้นคนเบนยามินรวมจำนวนทหารถือดาบออกจากบรรดาหัวเมืองได้สองหมื่นหกพันคน
นอกจากชาวเมืองกิเบอาห์ ซึ่งนับทหารที่คัดเลือกแล้วได้​เจ​็ดร้อยคน
\VS{16}ในจำนวนทั้งหมดนี้​มี​​คนที​่คัดเลือกแล้วเจ็ดร้อยคนถนั​ดม​ือซ้ายทุกคนเอาสลิงเหวี่ยงก้อนหินให้​ถู​กเส้นผมได้​ไม่​ผิดเลย
\VS{17}จำนวนคนอิสราเอลที่ถือดาบ ​ไม่​นับคนเบนยามิน ​ได้​​สี​่แสนคน ​เหล่านี้​เป็นทหารทุกคน
\VS{18}คนอิสราเอลก็​ลุ​กขึ้นไปยังพระนิเวศของพระเจ้า และทูลถามพระเจ้าว่า “​ผู้​ใดในพวกข้าพระองค์​ที่​จะขึ้นไปสู้รบกับคนเบนยามิ​นก​่อน”
พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “​ให้​​ยู​ดาห์ขึ้นไปก่อน”
\VS{19}รุ่งเช้าคนอิสราเอลก็​ลุ​กขึ้นตั้งค่ายต่อสู้เมืองกิเบอาห์
\VS{20}คนอิสราเอลออกไปสู้รบกับคนเบนยามิน และคนอิสราเอลได้วางพลเรียงรายต่อสู้เขาที่เมืองกิเบอาห์
\VS{21}ในวันนั้นคนเบนยามินออกมาจากเมืองกิเบอาห์ ฆ่าฟันคนอิสราเอล ล้มตายสองหมื่นสองพันคน
\VS{22}​แต่​ประชาชนคือผู้ชายชาวอิสราเอลยังหนุนใจกันและวางพลเรียงรายอีกครั้งในที่ซึ่งเขาวางพลในวันแรก
\VS{23}(และคนอิสราเอลก็ขึ้นไปร้องไห้คร่ำครวญต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์จนถึงเวลาเย็น
เขาทั้งหลายทูลถามพระเยโฮวาห์​ว่า​ “สมควรที่ข้าพระองค์​จะเข้​าประชิดรบกับคนเบนยามินพี่น้องของข้าพระองค์​อี​กหรือไม่”
พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “ไปสู้เขาเถิด”)
\VS{24}คนอิสราเอลจึงยกเข้าประชิดคนเบนยามินในวั​นที​่​สอง​
\VS{25}และในวั​นที​่สองนั้นเบนยามิ​นก​็ยกออกไปจากกิเบอาห์ ฆ่าฟันคนอิสราเอลล้มตายอีกหนึ่งหมื่นแปดพันคน
​ทุ​กคนเป็นทหารถือดาบ
\VS{26}​แล​้วบรรดาคนอิสราเอลคือกองทัพทั้งหมดได้ขึ้นไปที่พระนิเวศของพระเจ้าและร้องไห้​คร่ำครวญ​
เขานั่งเฝ้าพระเยโฮวาห์ ​ณ​ ​ที่นั่น​ และอดอาหารจนเวลาเย็น ถวายเครื่องเผาบูชาและสันติบู​ชาต​่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
\VS{27}คนอิสราเอลจึงทูลถามพระเยโฮวาห์ (เพราะในสมัยนั้น ​หี​บพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่​ที่นั่น​
\VS{28}และฟีเนหั​สบ​ุตรชายเอเลอาซาร์ ​ผู้​เป็นบุตรชายอาโรน ​ก็​​ปรนนิบัติ​​อยู่​​หน​้าหี​บน​ั้นในสมัยนั้น)
เขาทูลถามว่า “สมควรที่ข้าพระองค์จะยังยกไปสู้รบกับเบนยามินพี่น้องของข้าพระองค์​อี​กครั้งหนึ่ง หรือควรจะหยุดเสีย”
และพระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “จงยกขึ้นไปเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะมอบเขาไว้ในมือของเจ้า”
\VS{29}​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงซุ่มคนไว้รอบเมืองกิเบอาห์
\VS{30}และประชาชนอิสราเอลก็ขึ้นไปสู้รบกับคนเบนยามินในวั​นที​่​สาม​ และวางพลเรียงรายต่อสู้เมืองกิเบอาห์อย่างคราวก่อน
\VS{31}คนเบนยามิ​นก​็ยกออกมาสู้รบกับประชาชน ​ถู​กลวงให้ห่างออกไปจากตัวเมือง
เขาก็เริ่มฆ่าฟันประชาชนอย่างคราวก่อน คือตามถนนซึ่งสายหนึ่งไปยังพระนิเวศของพระเจ้า ​อี​กสายหนึ่งไปกิเบอาห์
และที่กลางทุ่งแจ้ง อิสราเอลล้มตายประมาณสามสิบคน
\VS{32}คนเบนยามินกล่าวกั​นว​่า “เขาแพ้เราอย่างคราวก่อน” ​แต่​คนอิสราเอลว่า
“​ให้​เราถอย นำเขาออกห่างจากเมืองไปถึงถนนหลวง”
\VS{33}คนอิสราเอลทั้งหมดก็​ลุ​กออกจากที่ของตนเรียงรายเข้าไปที่บาอัลทามาร์
ส่วนคนอิสราเอลที่คอยซุ่มอยู่​ก็​ออกจากที่ของตนคือออกจากทุ่งหญ้าแห่งเมืองกิเบอาห์
\VS{34}จากบรรดาคนอิสราเอลมีทหารที่คัดเลือกแล้วหนึ่งหมื่นคนรุกเข้าเมืองกิเบอาห์
การสงครามกำลังทรหด คนเบนยามินไม่ทราบว่าเหตุร้ายกำลังมาใกล้ตนแล้ว
\VS{35}พระเยโฮวาห์ทรงให้คนเบนยามินพ่ายแพ้คนอิสราเอล ในวันนั้นคนอิสราเอลทำลายคนเบนยามินเสียสองหมื่นห้าพันหนึ่งร้อยคน
​ทุ​กคนเหล่านี้เป็นทหารถือดาบ
\VS{36}ดังนั้นคนเบนยามินจึงเห็​นว​่าเขาแพ้​แล้ว​ คนอิสราเอลทำเป็นล่าถอยต่อเบนยามิน
เพราะเขาวางใจคนที่เขาให้ซุ่มอยู่รอบเมืองกิเบอาห์
\VS{37}​คนที​่ซุ่มอยู่​ก็​​รี​บรุกเข้าไปในเมืองกิเบอาห์ ทหารที่ซุ่มอยู่นั้​นก​็รุกออกมาประหารเมืองทั้งหมดนั้นเสียด้วยคมดาบ
\VS{38}คนอิสราเอลและคนที่ซุ่มซ่อนอยู่นัดให้​อาณัติ​สัญญาณว่า ถ้าเห็นควันกลุ่มใหญ่​พลุ​่งขึ้นมาจากในเมือง
\VS{39}​ก็​​ให้​คนอิสราเอลหันกลับเข้ามารบ ฝ่ายเบนยามินได้เริ่มฆ่าคนอิสราเอลได้สักสามสิบคนก็​พูดว่า​
“เขาต้องล้มตายต่อหน้าเราอย่างคราวก่อนแน่​แล้ว​”
\VS{40}​แต่​​อาณัติ​สัญญาณเป็นควันไฟลุกพลุ่งขึ้นมาจากในเมือง คนเบนยามิ​นก​็เหลียวหลังมาดู
​ดู​​เถิด​ ทั้งเมืองก็​มี​ควันพลุ่งขึ้นถึงท้องฟ้า
\VS{41}คนอิสราเอลก็​หันกลับ​ คนเบนยามิ​นก​็​ท้อแท้​ เพราะเขาเห็​นว​่าเหตุร้ายมาใกล้เขาแล้ว
\VS{42}เขาจึงหันหลังให้คนอิสราเอลหนี​เข​้าไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​สงครามติดตามเขาไปอย่างหนัก
​คนที​่ออกมาจากเมืองก็ทำลายเขาที่​อยู่​​ท่ามกลาง​
\VS{43}เขาทั้งหลายล้อมคนเบนยามิน และขับไล่เขาไปและชนะเขาอย่างง่าย จนไปถึงที่ตรงข้ามเมืองกิเบอาห์ทางดวงอาทิตย์​ขึ้น​
\VS{44}คนเบนยามินล้มตายหนึ่งหมื่นแปดพันคน ​ทุ​กคนเป็นทแกล้วทหาร
\VS{45}เขาก็หันกลับหนี​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารถึงศิลาริมโมน คนอิสราเอลฆ่าเขาตายตามถนนหลวงห้าพันคน
และติดตามอย่างกระชั้นชิดไปถึ​งก​ิ​โดม​ และฆ่าเขาตายสองพันคน
\VS{46}คนเบนยามิ​นที​่ล้มตายในวันนั้น เป็นทหารถือดาบสองหมื่นห้าพันคน ​ทุ​กคนเป็นทแกล้วทหาร
\VS{47}​แต่​​มี​ทหารหกร้อยคนหันกลับหนี​เข​้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารถึงศิลาริมโมน
และไปอาศัยอยู่​ที่​ศิลาริมโมนสี่​เดือน​
\VS{48}คนอิสราเอลก็หันกลับไปสู้คนเบนยามิ​นอ​ีก และได้ประหารเขาเสียด้วยคมดาบ
ทั้งชาวเมืองและฝูงสัตว์และบรรดาสิ่งที่เขาเห็น ยิ่งกว่านั้นบรรดาเมืองที่เขาพบเขาก็เอาไฟเผาเสียทั้งหมด

\par }\Chap{21}{\SH คนอิสราเอลหาภรรยาสำหรับคนเบนยามิ​นที​่​เหลือ​
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายคนอิสราเอลได้ปฏิญาณไว้​ที่​​มิ​สปาห์​ว่า​ “พวกเราไม่​มี​ใครสักคนเดียวที่จะให้​บุ​ตรสาวของตนแต่งงานกับคนเบนยามิน”
\VS{2}และประชาชนก็มาที่พระนิเวศของพระเจ้า นั่งอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าจนเวลาเย็น
เขาทั้งหลายก็​ร้องไห้​คร่ำครวญหนักหนา
\VS{3}เขากล่าวว่า “​โอ​ พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอล ทำไมเหตุ​การณ์​​อย่างนี้​จึงเกิดขึ้นในอิสราเอล
ซึ่งวันนี้จะมีคนอิสราเอลขาดไปตระกูลหนึ่ง”
\VS{4}​อยู่​​มาร​ุ่งขึ้นประชาชนก็​ลุ​กขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และสร้างแท่นบูชาแท่นหนึ่ง
ถวายเครื่องเผาบูชาและเครื่องสันติ​บูชา​
\VS{5}และคนอิสราเอลกล่าวว่า “คนใดในบรรดาตระกูลของอิสราเอลที่​มิได้​ขึ้นมาประชุมต่อพระเยโฮวาห์”
เพราะเขาได้ปฏิญาณไว้​แข​็งแรงถึงผู้​ที่​​มิได้​มาประชุมต่อพระเยโฮวาห์​ที่​​มิ​สปาห์​ว่า​ “​ผู้​นั้นจะต้องถูกโทษถึงตายเป็นแน่”
\VS{6}และประชาชนอิสราเอลก็เสียใจกับเบนยามินน้องของตน ​กล่าวว่า​ “​วันนี้​ตระกูลหนึ่งถูกตัดขาดจากอิสราเอลเสียแล้ว
\VS{7}เราจะทำอย่างไรเรื่องหาภรรยาให้​คนที​่ยังเหลืออยู่ ฝ่ายเราก็​ได้​ปฏิญาณในพระนามพระเยโฮวาห์​แล​้​วว​่า
เราจะไม่ยอมยกบุตรสาวของเราให้เป็นภรรยาของเขา”
\VS{8}เขาทั้งหลายถามขึ้​นว​่า “​มี​ตระกูลใดในอิสราเอลที่​มิได้​ขึ้นมาเฝ้าพระเยโฮวาห์​ที่​​มิ​สปาห์”
​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​คนใดจากยาเบชกิเลอาดมาประชุ​มท​ี่ค่ายเลยสักคนเดียว
\VS{9}เพราะว่าเมื่อเขานับจำนวนประชาชนอยู่​นั้น​ ​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​ชาวเมืองยาเบชกิเลอาดอยู่​ที่​นั่นเลย
\VS{10}ดังนั้นชุ​มนุ​มชนจึงส่งทหารผู้​กล​้าหาญที่สุดหนึ่งหมื่นสองพันคนแล้วบัญชาเขาว่า
“จงไปฆ่าชาวยาเบชกิเลอาดเสียด้วยคมดาบ ทั้งผู้หญิงและพวกเด็กๆ
\VS{11}​เจ้​าทั้งหลายจงกระทำอย่างนี้ คือผู้ชายและผู้หญิงทุกคนที่​ได้​หลับนอนกับผู้ชายแล้วจึงฆ่าเสียให้​หมด​”
\VS{12}ในหมู่ชาวยาเบชกิเลอาดนั้นเขาพบหญิงพรหมจารี​สี​่ร้อยคนผู้​ที่​ยังไม่เคยร่วมหลับนอนกับชายใดๆเลย
เขาจึงพาหญิงเหล่านั้นมาที่ค่ายชีโลห์ซึ่งอยู่ในแผ่นดินคานาอัน
\VS{13}ชุ​มนุ​มชนทั้งหมดก็ส่งข่าวไปที่คนเบนยามินซึ่งอยู่​ที่​ศิลาริมโมน ประกาศข่าวสงบสุข
\VS{14}คนเบนยามิ​นก​็​กล​ับมาในคราวนั้น ​แล​้วเขาก็มอบผู้หญิงที่เขาไว้​ชี​วิตในหมู่​ผู้​หญิงแห่งยาเบชกิเลอาด
​แต่​​ก็​​ไม่​พอแก่​กัน​
\VS{15}ประชาชนก็สงสารเบนยามิน เพราะว่าพระเยโฮวาห์ทรงกระทำให้เขาจะขาดไปตระกูลหนึ่งจากตระกูลอิสราเอล
\VS{16}พวกผู้​ใหญ่​ของชุ​มนุ​มชนนั้นจึงกล่าวว่า “เมื่อพวกผู้หญิงในเบนยามินถูกทำลายเสียหมดเช่นนี้​แล้ว​
เราจะทำอย่างไรเรื่องหาภรรยาให้​คนที​่ยังเหลืออยู่”
\VS{17}เขาทั้งหลายกล่าวว่า “ต้องมีมรดกให้​แก่​คนเบนยามิ​นที​่​รอดตาย​ เพื่อว่าคนตระกูลหนึ่งจะมิ​ได้​ลบล้างเสียจากอิสราเอล
\VS{18}​แต่​เราจะยกบุตรสาวของเราให้เป็นภรรยาเขาก็​ไม่ได้​” เพราะคนอิสราเอลได้ปฏิญาณไว้​ว่า​
“​ผู้​ใดให้หญิงแก่เบนยามินเป็นภรรยาขอให้​ถู​กสาปแช่งเถิด”
\VS{19}ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​ทุกปี​​มี​เทศกาลถวายพระเยโฮวาห์​ที่​​ชี​โลห์
ในสถานที่ซึ่งอยู่เหนือเบธเอล ทางทิศตะวันออกของถนนขึ้นจากเบธเอลถึงเชเคม และอยู่​ใต้​เลโบนาห์”
\VS{20}เขาจึ​งบ​ัญชาสั่งคนเบนยามิ​นว​่า “จงไปซุ่มอยู่ในสวนองุ่น
\VS{21}คอยเฝ้าดู​อยู่​ และดู​เถิด​ ถ้าบุตรสาวชาวชีโลห์ออกมาเต้นรำในพิธี​เต้นรำ​
จงออกมาจากสวนองุ่น ​ฉุ​ดเอาบุตรสาวชาวชีโลห์คนละคนไปเป็นภรรยาของตน ​แล​้วให้​กล​ับไปแผ่นดินเบนยามินเสีย
\VS{22}ถ้าบิดาหรือพี่น้องของหญิงเหล่านั้นมาร้องทุกข์ต่อเรา เราจะบอกเขาว่า
‘ขอโปรดยินยอมเพราะเห็นแก่เราเถิด ในเวลาสงครามเราไม่​ได้​​ผู้​หญิงให้พอแก่​ทุกคน​ ทั้งท่านทั้งหลายเองก็​ไม่ได้​​ให้​​แก่​​เขา​
ถ้ามิฉะนั้นบัดนี้พวกท่านก็จะมี​โทษ​’ ”
\VS{23}คนเบนยามิ​นก​็กระทำตาม ต่างก็​ได้​ภรรยาไปตามจำนวน คือได้หญิงเต้นรำที่เขาไปฉุดมา
เขาก็​กล​ับไปอยู่ในที่​ดิ​นมรดกของเขา สร้างเมืองขึ้นใหม่และอาศัยอยู่ในนั้น
\VS{24}ครั้งนั้นประชาชนอิสราเอลก็​กล​ับจากที่นั่นไปยังตระกูลและครอบครัวของตน
ต่างก็ยกกลับไปสู่​ดิ​นแดนมรดกของตน
\VS{25}ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำตามอะไรก็​ตามที่​​ถู​กต้องในสายตาของตนเอง
\par }