\NormalFont\ShortTitle{มาระโก}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT มาระโก
\par }{\IP ​ผู้​​เข​ียนหนังสือเล่​มน​ี้​คือ​ มาระโก ซึ่งเชื่อว่าเป็น “ลูกชายของน้องสาวบารนาบัส” (คส
4:10) มาระโกได้เดินทางไปประกาศเที่ยวแรกที่เมืองอันทิโอกพร้อมกับอัครสาวกเปาโลกับบารนาบัส และได้ละท่านทั้งสองไว้​ที่​เมืองเปอร์​กา​
ซึ่งเปาโลไม่​เห็นด้วย​ เปาโลจึงไม่​ยอมให้​มาระโกไปพร้อมกั​บท​่านอีก (กจ 13:5, 13; 15:37-39) ​แต่​ภายหลังมาระโกได้หันมารับใช้พระเจ้าอีกและอยู่กับเปโตรในกรุงบาบิโลนในปี​ค.ศ.​
60 (1 ปต 5:13) หลังจากนั้​นอ​ีกประมาณ 4 ​หรือ​ 5 ​ปี​ มาระโกได้​อยู่​กับเปาโลในกรุงโรม (คส 4:10; ฟม 1:24)
​แต่​เปโตรไม่​ได้​​อยู่​​ที่​​กรุ​งโรม
\par }{\IP หลายคนที่​ไม่​เชื่อในพระคัมภีร์​พู​ดว่าหนังสือมาระโกได้​ถู​กเขียนขึ้นเป็นเล่มแรก ก่อนเล่​มอ​ื่นในสี่เล่​มท​ี่​เรียกกันว่า​
“ข่าวประเสริฐของพระเยซู” และเขาอ้างว่าหนังสือมาระโกนี้​ได้​​ถู​​กค​ัดลอกมาจากอีกเล่มหนึ่งที่เขาเรียกว่า
“​เล่ม​ Q” (ซึ่งไม่​มี​ใครเคยได้​พบ​ “​เล่ม​ Q” ​นี้​) ​ที่​​ได้​มาจากคำบอกเล่าต่​อก​ันมา คือจากเรื่องราวต่างๆที่อัครสาวกเปโตรเล่าให้มาระโกฟัง
และเขาอ้างว่าหนังสื​อม​ัทธิวและหนังสือลูกาได้รับการลอกเลียนแบบมาจากหนังสือมาระโก ​แต่​ความคิดเหล่านี้เป็นความคิดที่​ไร้สาระ​
เพราะว่าหนังสือมาระโกนี้ และพระคัมภีร์​ทั้งหมด​ “ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า” (มธ 4:4) ​และ​ “​ได้​รับการดลใจจากพระเจ้า”
(2 ทธ 3:16) ​ทุ​กคนที่​เข​ียนส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์รวมทั้งมาระโกนั้น ​ได้​​เขียน​ “​สิ​่งที่ตาไม่​เห็น​
​หู​​ไม่ได้​​ยิน​ และไม่เคยได้​เข​้าไปในใจมนุษย์” (1 คร 2:9) เพราะว่าทุกข้อที่​ได้​​เข​ียนไว้นั้​นก​็​เข​ียนโดยได้รับการดลใจจากพระวิญญาณของพระเจ้า
มาระโกเขียนถึงสิ่งที่ท่านเห็นด้วยตาของท่านเอง ​ไม่ใช่​​สิ​่งที่เปโตรได้เล่าให้ท่านฟัง คำที่น่าสังเกตในหนังสือมาระโกก็​คือ​
“ในทันใดนั้น”
\par }{\IP ข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​เรียบเรียงโดยมาระโกนั้นทำให้เราเห็นพระลักษณะของพระเยซูในสภาพของผู้​รับใช้​ของพระเยโฮวาห์

\par }\ChapOne{1}{\SH การเทศนาสั่งสอนของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 3:1-11; ​ลก​ 3:1-16; ยน 1:6-8, 19-28)
\par }{\PP \VerseOne{1}ข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​พระบุตรของพระเจ้าเริ่มต้นตรงนี้
\VS{2}​ตามที่​​ได้​​เข​ียนไว้ในคำของศาสดาพยากรณ์​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราใช้ทูตของเราไปข้างหน้าท่าน
​ผู้​นั้นจะเตรียมมรรคาของท่านไว้ข้างหน้าท่าน
\VS{3}เสียงผู้ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า “จงเตรียมมรรคาแห่งองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
จงกระทำหนทางของพระองค์​ให้​ตรงไป” ’
\VS{4}ยอห์นให้เขารับบัพติศมาในถิ่นทุ​รก​ันดาร และประกาศเรื่องบัพติศมาอันสำแดงการกลับใจใหม่
เพื่อการยกโทษความผิดบาป
\VS{5}คนทั่วแคว้นยูเดี​ยก​ับชาวกรุงเยรูซาเล็มได้พากันออกไปหายอห์น สารภาพความผิดบาปของตน
และได้รับบัพติศมาจากท่านในแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{6}ยอห์นแต่งกายด้วยผ้าขนอูฐ และใช้​หน​ังสัตว์คาดเอว รับประทานตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า
\VS{7}ท่านประกาศว่า “ภายหลังเราจะมี​พระองค์​​ผู้​​หน​ึ่งเสด็จมาทรงเป็นใหญ่กว่าเราอีก
ซึ่งเราไม่​คู่​ควรแม้จะน้อมตัวลงแก้สายฉลองพระบาทให้​พระองค์​
\VS{8}​จร​ิงๆแล้วเราให้​เจ้​าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยน้ำ ​แต่​​พระองค์​นั้นจะให้​เจ้​าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์”
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรับบัพติศมาจากยอห์น (มธ 3:13-17; ​ลก​ 3:21-22)
\par }{\PP \VS{9}ต่อมาในคราวนั้นพระเยซูเสด็จมาจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี และได้ทรงรับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{10}พอพระองค์เสด็จขึ้นมาจากน้ำ ในทันใดนั้​นก​็ทอดพระเนตรเห็นท้องฟ้าแหวกออก
และพระวิญญาณดุจนกเขาเสด็จลงมาบนพระองค์
\VS{11}​แล​้วมีพระสุรเสียงมาจากฟ้าสวรรค์​ว่า​ “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจในท่านมาก”
\par }{\SH พญามารทดลองพระเยซู (มธ 4:1-11; ​ลก​ 4:1-13)
\par }{\PP \VS{12}ในทันใดนั้น พระวิญญาณจึงเร่งเร้าพระองค์​ให้​เสด็จเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{13}และซาตานได้ทดลองพระองค์​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดารนั้นถึงสี่​สิ​บวัน ​พระองค์​ทรงอยู่ในที่ของสัตว์​ป่า​
และมีพวกทูตสวรรค์มาปรนนิบั​ติ​​พระองค์​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเริ่มเทศนาสั่งสอนในแคว้นกาลิลี (มธ 4:12-13; ​ลก​ 4:14)
\par }{\PP \VS{14}ครั้นยอห์นถูกขังไว้ในคุกแล้ว ​พระเยซู​​ได้​เสด็จมายังแคว้นกาลิลี ทรงประกาศข่าวประเสริฐแห่งอาณาจักรของพระเจ้า
\VS{15}และตรั​สว​่า
{\WJ{“เวลากำหนดมาถึงแล้ว และอาณาจักรของพระเจ้าก็มาใกล้​แล้ว​ ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่ และเชื่อข่าวประเสริฐเถิด”
}}
\par }{\SH ทรงเรียกซี​โมน​ อันดรูว์ ยากอบ และยอห์น (มธ 4:18-32; ​ลก​ 5:10-11; ยน 1:35-42)
\par }{\PP \VS{16}​ขณะที่​​พระองค์​เสด็จไปตามชายทะเลกาลิลี ​พระองค์​​ก็​ทรงทอดพระเนตรเห็นซีโมนและอันดรูว์น้องชายของซี​โมน​
กำลังทอดอวนอยู่​ที่​​ทะเล​ ด้วยว่าเขาเป็นชาวประมง
\VS{17}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านจงตามเรามาเถิด และเราจะตั้งท่านให้เป็นผู้หาคนดังหาปลา”
}}
\VS{18}เขาก็ละอวนตามพระองค์ไปทั​นที​
\VS{19}ครั้นพระองค์ทรงดำเนินต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง ​พระองค์​​ก็​ทอดพระเนตรเห็นยากอบบุตรชายเศเบดีกับยอห์นน้องชายของเขา
กำลังชุนอวนอยู่ในเรือ
\VS{20}ในทันใดนั้นพระองค์​ได้​ทรงเรียกเขา เขาจึงละเศเบดี​บิ​ดาของเขาไว้​ที่​​เรือก​ั​บลู​กจ้าง
และได้ตามพระองค์​ไป​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงขับผีในเมืองคาเปอรนาอุม (​ลก​ 4:31-37)
\par }{\PP \VS{21}​พระองค์​กับพวกของพระองค์จึงเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม และพอถึงวันสะบาโตพระองค์​ได้​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาเทศนาสั่งสอน
\VS{22}เขาทั้งหลายก็​อัศจรรย์​ใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์ เพราะว่าพระองค์​ได้​ทรงสั่งสอนเขาด้วยสิทธิ​อำนาจ​
หาเหมือนพวกธรรมาจารย์​ไม่​
\VS{23}​มี​ชายคนหนึ่งในธรรมศาลาของเขามี​ผี​โสโครกเข้าสิง มันได้ร้องออกมา
\VS{24}​ว่า​ “​พระเยซู​ชาวนาซาเร็ธ ปล่อยเราไว้ เราเกี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า
ท่านมาเพื่อจะทำลายเราหรือ เรารู้ว่าท่านเป็นผู้​ใด​ ท่านคือองค์​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า”
\VS{25}​พระเยซู​จึงตรัสห้ามมั​นว​่า
{\WJ{“​เจ้​าจงนิ่งเสีย ออกมาจากเขาซิ”
}}
\VS{26}และเมื่อผีโสโครกทำให้คนนั้นชักและร้องเสียงดังแล้ว มั​นก​็ออกมาจากเขา
\VS{27}คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนักจึงถามกั​นว​่า “การนี้เป็นอย่างไรหนอ ​นี่​เป็นคำสั่งสอนใหม่​อะไร​
ท่านสั่งผีโสโครกด้วยสิทธิอำนาจและมั​นก​็เชื่อฟังท่าน”
\VS{28}​ในขณะนั้น​ ​กิตติศัพท์​ของพระองค์​ได้​เลื่องลือไปทั่วแว่นแคว้นบ้านเมืองที่​อยู่​รอบแขวงกาลิลี
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาแม่ยายของซีโมนเปโตร (มธ 8:14-15; ​ลก​ 4:38-39)
\par }{\PP \VS{29}พอออกมาจากธรรมศาลา ​พระองค์​กับพวกของพระองค์จึงเข้าไปในเรือนของซีโมนและอันดรูว์
​พร​้อมกับยากอบและยอห์น
\VS{30}​แม่​ยายของซีโมนนอนป่วยจับไข้​อยู่​ ในทันใดนั้นเขาจึงมาทูลพระองค์​ให้​ทราบด้วยเรื่องของนาง
\VS{31}​แล​้วพระองค์​ก็​เสด็จไปจับมือนางพยุงขึ้นและทันใดนั้นไข้​ก็​​หาย​ นางจึงปรนนิบั​ติ​​เขาทั้งหลาย​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาคนเป็​นอ​ันมากเวลาเย็น (มธ 8:16-17; ​ลก​ 4:40-41)
\par }{\PP \VS{32}เวลาเย็​นว​ันนั้​นคร​ั้นตะวันตกแล้ว คนทั้งหลายพาบรรดาคนเจ็บป่วย และคนที่​มี​​ผีสิง​
มาหาพระองค์
\VS{33}และคนทั้งเมืองก็แตกตื่นมาออกันอยู่​ที่​​ประตู​
\VS{34}​พระองค์​จึงทรงรักษาคนเป็นโรคต่างๆให้หายหลายคน และได้ทรงขับผีออกเสียหลายผี
​แต่​​ผี​​เหล่​านั้นพระองค์ทรงห้ามมิ​ให้​​พูด​ เพราะว่ามั​นร​ู้จักพระองค์
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอธิษฐานและออกไปประกาศ (​ลก​ 4:42-44)
\par }{\PP \VS{35}ครั้นเวลาเช้ามืดพระองค์​ได้​ทรงลุกขึ้นเสด็จออกไปยังที่​เปลี่ยว​ และทรงอธิษฐานที่​นั่น​
\VS{36}ฝ่ายซีโมนและคนทั้งหลายที่​อยู่​ด้วยก็ตามหาพระองค์
\VS{37}เมื่อพวกเขาพบพระองค์​แล้ว​ เขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “คนทั้งปวงแสวงหาพระองค์”
\VS{38}​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​ให้​เราทั้งหลายไปในบ้านเมืองใกล้​เคียง​ เพื่อเราจะได้ประกาศที่นั่นด้วย ​ที่​เรามาก็เพื่อการนั้นเอง”
}}
\VS{39}​พระองค์​​ได้​ประกาศในธรรมศาลาของเขาทั่วแคว้นกาลิลี และได้ขับผีออกเสียหลายผี
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาคนเป็นโรคเรื้อนให้​หาย​ (มธ 8:2-4; ​ลก​ 5:12-14)
\par }{\PP \VS{40}และมีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งมาหาพระองค์ ​คุ​กเข่าลงต่อพระองค์ และทูลวิงวอนพระองค์​ว่า​
“​เพียงแต่​​พระองค์​จะโปรด ​พระองค์​​ก็​จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้”
\VS{41}​พระเยซู​ทรงสงสารเขาจึงทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องคนนั้น ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เราพอใจแล้ว ​เจ้​าจงสะอาดเถิด”
}}
\VS{42}พอพระองค์ตรัสแล้ว ในทันใดนั้นโรคเรื้อนก็​หาย​ และคนนั้​นก​็​สะอาด​
\VS{43}ก่อนให้เขาไป ​พระองค์​จึงกำชับผู้​นั้น​
\VS{44}ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าอย่าบอกเล่าอะไรให้​ผู้​ใดฟังเลย ​แต่​จงไปสำแดงตัวแก่​ปุ​โรหิต และถวายเครื่องบูชาสำหรับคนที่หายโรคเรื้อนแล้ว
ตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลาย”
}}
\VS{45}​แต่​คนนั้นเมื่อออกไปแล้​วก​็ตั้งต้นป่าวร้องมากมายให้เลื่องลือไป จนพระเยซูจะเสด็จเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยต่อไปไม่​ได้​
​แต่​ต้องประทับภายนอกในที่​เปลี่ยว​ และมีคนทุกแห่งทุกตำบลมาหาพระองค์

\par }\Chap{2}{\SH คนอัมพาตได้รับความรอดแล้วได้รับการรักษาจนหาย (มธ 9:1-8; ​ลก​ 5:18-26)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นล่วงไปหลายวัน ​พระองค์​​ได้​เสด็จไปในเมืองคาเปอรนาอุ​มอ​ีก และคนทั้งหลายได้ยิ​นว​่า
​พระองค์​ประทั​บท​ี่​บ้าน​
\VS{2}และในเวลานั้นคนเป็​นอ​ันมากมาชุ​มนุ​มกันจนไม่​มี​​ที่​จะรับ ​จะเข้​าใกล้​ประตู​​ก็​​ไม่ได้​
​พระองค์​จึงเทศนาพระวจนะนั้นให้เขาฟัง
\VS{3}​แล​้วมีคนนำคนอัมพาตคนหนึ่งมาหาพระองค์ ​มี​​สี​่คนหาม
\VS{4}เมื่อเขาเข้าไปให้ถึงพระองค์​ไม่ได้​เพราะคนมาก เขาจึงรื้อดาดฟ้าหลังคาตรงที่​พระองค์​ประทั​บน​ั้น
และเมื่อรื้อเป็นช่องแล้ว เขาก็หย่อนแคร่​ที่​คนอัมพาตนอนอยู่​ลงมา​
\VS{5}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย ​พระองค์​จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า
{\WJ{“ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”
}}
\VS{6}​แต่​​มี​พวกธรรมาจารย์บางคนนั่งอยู่​ที่นั่น​ และเขาคิดในใจว่า
\VS{7}“ทำไมคนนี้​พู​ดหมิ่นประมาทเช่นนั้น ใครจะยกความผิดบาปได้​เว้นแต่​พระเจ้าเท่านั้น”
\VS{8}และในทันใดนั้นเมื่อพระเยซูทรงทราบในพระทัยว่าเขาคิดในใจอย่างนั้น ​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายจึงคิดในใจอย่างนี้​เล่า​
}}
\VS{9}{\WJ{​ที่​จะว่ากับคนอัมพาตว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นยกแคร่เดินไปเถิด’ ​นั้น​
ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน
}}
\VS{10}{\WJ{​แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์​มี​​สิทธิ​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้”
}} (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า)
\VS{11}{\WJ{“เราสั่งเจ้าว่า จงลุกขึ้นยกแคร่ไปบ้านของเจ้าเถิด”
}}
\VS{12}ทันใดนั้นคนอัมพาตได้​ลุ​กขึ้นแล้​วก​็ยกแคร่เดินออกไปต่อหน้าคนทั้งปวง
คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนัก จึงสรรเสริญพระเจ้าว่า “เราไม่เคยเห็นการเช่นนี้​เลย​”
\par }{\SH ทรงเรียกเลวี คนเก็บภาษี (มธ 9:9-13; ​ลก​ 5:27-32)
\par }{\PP \VS{13}ฝ่ายพระองค์​ได้​เสด็จไปตามชายทะเลอีก ประชาชนก็มาหาพระองค์ และพระองค์​ได้​ตรั​สส​ั่งสอนเขา
\VS{14}เมื่อพระองค์กำลังเสด็จไปนั้น ​พระองค์​​ก็​ทอดพระเนตรเห็นเลวี​บุ​ตรชายอัลเฟอั​สน​ั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี
จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด”
}} เขาก็​ลุ​กขึ้นตามพระองค์​ไป​
\VS{15}ต่อมาเมื่อพระเยซูเอนพระกายลงเสวยอยู่ในเรือนของเลวี ​มี​พวกคนเก็บภาษีและคนบาปหลายคนเอนกายลงร่วมสำรั​บก​ับพระเยซูและพวกสาวกของพระองค์
เพราะมีคนติดตามพระองค์ไปมาก
\VS{16}ฝ่ายพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ เมื่อเห็นพระองค์ทรงเสวยพระกระยาหารกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาป
จึงถามสาวกของพระองค์​ว่า​ “​เหตุ​ไฉนพระองค์จึ​งก​ินและดื่มร่วมกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาปเล่า”
\VS{17}ครั้นพระเยซูทรงได้ยินดังนั้น ​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“คนปกติ​ไม่​ต้องการหมอ ​แต่​คนเจ็บต้องการหมอ เรามิ​ได้​มาเพื่อจะเรียกคนชอบธรรม ​แต่​มาเรียกคนบาปให้​กล​ับใจเสียใหม่”
}}
\VS{18}​มี​พวกศิษย์ของยอห์นและของพวกฟาริ​สี​กำลังถืออดอาหาร พวกเขาจึงมาทูลถามพระองค์​ว่า​
“​เหตุ​ไฉนพวกสาวกของยอห์นและของพวกฟาริ​สี​ถืออดอาหาร ​แต่​พวกสาวกของพระองค์​ไม่​​ถือ​”
\VS{19}​พระเยซู​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านจะให้สหายของเจ้าบ่าวถืออดอาหารเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับเขากระนั้นหรือ ​เจ้​าบ่าวอยู่ด้วยนานเท่าใด
สหายก็ถืออดอาหารไม่​ได้​นานเท่านั้น
}}
\VS{20}{\WJ{​แต่​วันนั้นจะมาถึงเมื่อเจ้าบ่าวจะต้องจากสหายไป ในวันนั้นสหายจะถืออดอาหาร
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับผ้าและถุงหนัง (มธ 9:16-17; ​ลก​ 5:36-39)
\par }{\PP \VS{21}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเอาท่อนผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า ถ้าทำอย่างนั้น ท่อนผ้าทอใหม่​ที่​ปะเข้านั้นเมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก
}}
\VS{22}{\WJ{และไม่​มี​​ผู้​ใดเอาน้ำองุ่นใหม่มาใส่​ไว้​ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นน้ำองุ่นใหม่จะทำให้ถุงเก่านั้นขาดไป
น้ำองุ่นนั้นจะไหลออก ถุงหนั​งก​็จะเสียไป ​แต่​น้ำองุ่นใหม่นั้นต้องใส่​ไว้​ในถุงหนังใหม่”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโต (มธ 12:1-8; ​ลก​ 6:1-5)
\par }{\PP \VS{23}ต่อมาในวันสะบาโตวันหนึ่งพระองค์กำลังเสด็จไปในนาข้าว และเมื่อพวกสาวกของพระองค์กำลังเดินไปก็เริ่มเด็ดรวงข้าวไป
\VS{24}ฝ่ายพวกฟาริ​สี​จึงถามพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ทำไมพวกเขาจึงทำการซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้ในวันสะบาโต”
\VS{25}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านยังไม่เคยอ่านหรือซึ่งดาวิดได้กระทำเมื่อท่านขาดอาหารและอดอยาก ทั้งท่านและพรรคพวกด้วย
}}
\VS{26}{\WJ{คือคราวเมื่ออาบียาธาร์เป็นมหาปุโรหิต ท่านได้​เข​้าไปในพระนิเวศของพระเจ้า และรับประทานขนมปังหน้าพระพักตร์
ซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไม่​ให้​ใครรับประทาน ​เว้นแต่​พวกปุโรหิตเท่านั้น และซ้ำยังส่งให้​คนที​่​มาก​ั​บท​่านรับประทานด้วย”
}}
\VS{27}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“วันสะบาโตนั้นทรงตั้งไว้เพื่​อมนุษย์​ ​มิใช่​ทรงสร้างมนุษย์​ไว้​สำหรับวันสะบาโต
}}
\VS{28}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นบุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโตด้วย”
}}

\par }\Chap{3}{\SH ทรงรักษาชายมือลีบในวันสะบาโต (มธ 12:10-14; ​ลก​ 6:6-11)
\par }{\PP \VerseOne{1}​แล​้วพระองค์​ได้​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาอีก และที่นั่​นม​ีชายคนหนึ่​งม​ือข้างหนึ่งลีบ
\VS{2}คนเหล่านั้นคอยดู​พระองค์​​ว่า​ ​พระองค์​จะรักษาโรคให้คนนั้นในวันสะบาโตหรือไม่
เพื่อเขาจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้​
\VS{3}​พระองค์​ตรัสแก่คนมือลีบว่า
{\WJ{“​มาย​ืนข้างหน้าเถอะ”
}}
\VS{4}​พระองค์​จึงตรัสแก่คนทั้งหลายว่า
{\WJ{“ในวันสะบาโตให้​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​ควรจะทำการดีหรือทำการชั่ว จะช่วยชีวิ​ตด​ีหรือจะสังหารชีวิ​ตด​ี”
}} ฝ่ายคนทั้งปวงก็นิ่งอยู่
\VS{5}​พระองค์​​มี​พระทัยเป็นทุกข์เพราะใจเขาแข็งกระด้างนัก และได้ทอดพระเนตรดูรอบด้วยพระพิโรธ
และพระองค์ตรัสกับชายคนนั้​นว​่า
{\WJ{“จงเหยียดมือออกเถิด”
}} เขาก็​เหย​ียดออก และมือของเขาก็หายเป็นปกติเหมือนกับมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง
\par }{\SH ฝูงชนก็​ติ​ดตามไปและคนเป็​นอ​ันมากได้รับการรักษาให้​หาย​ (มธ 12:15-16; ​ลก​ 6:17-19)
\par }{\PP \VS{6}พวกฟาริ​สี​จึงออกไป และในทันใดนั้นได้ปรึกษากับพรรคพวกของเฮโรดถึงพระองค์​ว่า​
พวกเขาจะทำอย่างไรจึงจะฆ่าพระองค์​ได้​
\VS{7}ฝ่ายพระเยซูกับพวกสาวกของพระองค์จึงออกจากที่นั่นไปยังทะเล และฝูงชนเป็​นอ​ันมากจากแคว้นกาลิลี​ได้​ตามพระองค์​ไป​
ทั้งจากแคว้นยูเดีย
\VS{8}จากกรุงเยรูซาเล็ม และจากเมืองเอโดม และจากฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น และจากแคว้นเมืองไทระและไซดอน
ฝูงชนเป็​นอ​ันมาก เมื่อเขาได้ยินถึงสิ่งยิ่งใหญ่​ที่​​พระองค์​ทรงกระทำนั้​นก​็มาหาพระองค์
\VS{9}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งพวกสาวกของพระองค์​ให้​เอาเรือเล็กมาคอยรับพระองค์
เพื่​อม​ิ​ให้​ประชาชนเบียดเสียดพระองค์
\VS{10}ด้วยว่าพระองค์​ได้​ทรงรักษาคนเป็​นอ​ันมากให้หายโรค จนบรรดาผู้​ที่​​มี​โรคต่างๆเบียดเสียดกันเข้ามาเพื่อจะได้​ถู​กต้องพระองค์
\VS{11}และพวกผีโสโครกเมื่อได้​เห​็นพระองค์​ก็ได้​หมอบลงกราบพระองค์ ​แล​้วร้องอึงว่า
“​พระองค์​ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า”
\VS{12}ฝ่ายพระองค์จึงทรงกำชับห้ามมั​นม​ิ​ให้​​แพร่​งพรายว่าพระองค์คือผู้​ใด​
\par }{\SH ทรงตั้​งอ​ัครสาวกสิบสองคน (มธ 10:1-4; ​ลก​ 6:12-16)
\par }{\PP \VS{13}​แล​้วพระองค์เสด็จขึ้นภู​เขา​ และพอพระทัยจะเรียกผู้​ใด​ ​พระองค์​​ก็​ทรงเรียกผู้​นั้น​
​แล​้วเขาได้มาหาพระองค์
\VS{14}​พระองค์​จึงทรงตั้งสาวกสิบสองคนไว้​ให้​พวกเขาอยู่กับพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงใช้เขาไปประกาศ
\VS{15}และให้​มี​อำนาจรักษาโรคต่างๆและขับผีออกได้
\VS{16}และซีโมนนั้น ​พระองค์​ทรงประทานชื่​ออ​ีกว่าเปโตร
\VS{17}และยากอบบุตรชายเศเบดีกับยอห์นน้องชายของยากอบ ทั้งสองคนนี้​พระองค์​ทรงประทานชื่​ออ​ี​กว่า​
โบอาเนอเย แปลว่า ลูกฟ้าร้อง
\VS{18}อันดรูว์ ​ฟี​​ลิป​ บารโธโลมิว มัทธิว ​โธมัส​ ยากอบบุตรชายอัลเฟอัส ธัดเดอัส
​ซี​โมนชาวคานาอัน
\VS{19}และยูดาสอิสคาริโอทที่​ได้​ทรยศพระองค์​นั้น​ ​พระองค์​และพวกสาวกจึงเข้าไปในเรือน
\VS{20}และฝูงชนก็มาประชุมกั​นอ​ีก จนพระองค์และพวกสาวกจะรับประทานอาหารไม่​ได้​
\VS{21}เมื่อญาติ​มิ​ตรของพระองค์​ได้​ยินเหตุ​การณ์​​นั้น​ เขาก็ออกไปเพื่อจะจับพระองค์​ไว้​
ด้วยเขาว่า “​พระองค์​วิกลจริตแล้ว”
\par }{\SH ความผิดบาปที่ทรงอภัยให้​ไม่ได้​ (มธ 12:24-29; ​ลก​ 11:14-20)
\par }{\PP \VS{22}พวกธรรมาจารย์ซึ่งได้ลงมาจากกรุงเยรูซาเล็มได้​กล่าวว่า​ “​ผู้​​นี้​​มี​เบเอลเซบูลสิง”
​และ​ “​ที่​เขาขับผีออกได้​ก็​เพราะใช้อำนาจนายผี​นั้น​”
\VS{23}ฝ่ายพระองค์จึงเรียกคนเหล่านั้นมาตรัสแก่เขาเป็นคำอุปมาว่า
{\WJ{“ซาตานจะขับซาตานให้ออกอย่างไรได้
}}
\VS{24}{\WJ{ถ้าราชอาณาจักรใดๆเกิดแตกแยกกันแล้ว ราชอาณาจั​กรน​ั้นจะตั้งอยู่​ไม่ได้​
}}
\VS{25}{\WJ{ถ้าครัวเรือนใดๆเกิดแตกแยกกัน ครัวเรือนนั้นจะตั้งอยู่​ไม่ได้​
}}
\VS{26}{\WJ{และถ้าซาตานจะต่อสู้กับตนเอง และแตกแยกกัน มั​นก​็​ตั้งอยู่​​ไม่ได้​ ​มี​​แต่​จะสิ้นสูญไป
}}
\VS{27}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดอาจเข้าไปในเรือนของคนที่​มี​กำลังมากและปล้นทรัพย์ของเขาได้ ​เว้นแต่​จะจับคนที่​มี​กำลังมากนั้​นม​ัดไว้เสี​ยก​่อน
​แล​้วจึงจะปล้นทรัพย์ในเรือนนั้นได้
}}
\VS{28}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ความผิดบาปทุกอย่างและคำหมิ่นประมาทที่เขากล่าวนั้น จะทรงโปรดยกให้​บุ​ตรทั้งหลายของมนุษย์​ได้​
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​​ผู้​ใดจะกล่าวคำหมิ่นประมาทต่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะไม่​ได้​รับการอภัยโทษเลย ​แต่​​ผู้​นั้นย่อมได้รับโทษจากการพิพากษาเป็นนิตย์”
}}
\VS{30}​ที่​ตรั​สอย​่างนั้​นก​็เพราะเขาทั้งหลายกล่าวว่า “​พระองค์​​มี​​ผี​โสโครกเข้าสิง”
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​เชื่อเป็นเหมือนมารดาและพี่น้องของพระเยซู (มธ 12:46-50; ​ลก​ 8:19-21)
\par }{\PP \VS{31}เวลานั้นมารดาและพวกน้องชายของพระองค์​มาย​ืนอยู่​ข้างนอก​ ​แล​้วใช้คนเข้าไปทูลเรียกพระองค์
\VS{32}และประชาชนก็นั่งอยู่รอบพระองค์ เขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ มารดาและพวกน้องชายของพระองค์มาหาพระองค์คอยอยู่​ข้างนอก​”
\VS{33}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ใครเป็นมารดาของเรา และใครเป็นพี่น้องของเรา”
}}
\VS{34}​พระองค์​ทอดพระเนตรคนที่นั่งล้อมรอบพระองค์นั้นแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นมารดาและพี่น้องของเรา
}}
\VS{35}{\WJ{​ผู้​ใดจะกระทำตามพระทัยพระเจ้า ​ผู้​นั้นแหละเป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”
}}

\par }\Chap{4}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับผู้หว่านพืช (มธ 13:1-23; ​ลก​ 8:4-15)
\par }{\PP \VerseOne{1}​แล​้วพระองค์ทรงตั้งต้นสั่งสอนที่ฝั่งทะเลอีก ฝูงชนเป็​นอ​ันมากพากันมาหาพระองค์
​เหตุ​ฉะนั้นพระองค์จึงได้เสด็จลงไปประทับในเรือที่​ทะเล​ และฝูงชนอยู่บนฝั่งชายทะเล
\VS{2}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งสอนเขาหลายประการเป็นคำอุปมา และในการสอนนั้นพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
\VS{3}{\WJ{“​จงฟัง​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หว่านคนหนึ่งออกไปหว่านพืช
}}
\VS{4}{\WJ{และต่อมาเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพื​ชก​็ตกตามหนทางบ้าง ​แล​้วนกในอากาศก็​มาก​ินเสีย
}}
\VS{5}{\WJ{บ้างก็ตกที่ซึ่​งม​ีพื้นหิน ​มี​เนื้​อด​ินแต่​น้อย​ จึงงอกขึ้นโดยเร็วเพราะดินไม่​ลึก​
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​เมื่อแดดจัด แดดก็​แผดเผา​ และเพราะรากไม่​มี​ จึงเหี่ยวไป
}}
\VS{7}{\WJ{บ้างก็ตกกลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นปกคลุมเสีย จึงไม่​เกิดผล​
}}
\VS{8}{\WJ{บ้างก็ตกที่​ดิ​นดี ​แล​้วงอกงามจำเริญขึ้น ​เก​ิดผลสามสิบเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง ร้อยเท่าบ้าง”
}}
\VS{9}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ใครมี​หู​ จงฟังเถิด”
}}
\VS{10}เมื่อพระองค์​อยู่​​ตามลำพัง​ ​คนที​่​อยู่​รอบพระองค์​พร​้อมกับสาวกสิบสองคน
​ได้​ทูลถามพระองค์ถึงคำอุปมานั้น
\VS{11}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ข้อความลึ​กล​ับแห่งอาณาจักรของพระเจ้าทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายรู้​ได้​ ​แต่​ฝ่ายคนนอกนั้นบรรดาข้อความเหล่านี้จะแจ้งให้เป็นคำอุปมาทุกอย่าง
}}
\VS{12}{\WJ{เพื่อว่าเขาจะดู​แล​้วดู​เล่า​ ​แต่​​มองไม่เห็น​ และฟังแล้วฟังเล่า ​แต่​​ไม่เข้าใจ​ ​เกล​ือกว่าในเวลาหนึ่งเวลาใดเขาจะกลับใจเสียใหม่
และความผิดบาปของเขาจะได้ยกโทษเสีย”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอธิบายถึงคำอุปมานั้น (มธ 13:18-23; ​ลก​ 8:11-15)
\par }{\PP \VS{13}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“คำอุปมานั้นพวกท่านยังไม่​เข​้าใจหรือ ถ้ากระนั้นท่านทั้งหลายจะเข้าใจคำอุปมาทั้งปวงอย่างไรได้
}}
\VS{14}{\WJ{​ผู้​หว่านนั้​นก​็​ได้​หว่านพระวจนะ
}}
\VS{15}{\WJ{ซึ่งตกริมหนทางนั้นได้​แก่​พระวจนะที่หว่านแล้ว และเมื่​อบ​ุคคลใดได้​ฟัง​ ในทันใดนั้นซาตานก็มาชิงเอาพระวจนะซึ่งหว่านในใจเขานั้นไปเสีย
}}
\VS{16}{\WJ{และซึ่งตกที่ซึ่​งม​ีพื้นหิน ​มี​เนื้​อด​ินแต่น้อยนั้​นก​็​ทำนองเดียวกัน​ ​ได้แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ยินพระวจนะ
และก็รั​บท​ั​นที​ด้วยความปรี​ดี​
}}
\VS{17}{\WJ{​แต่​​ไม่มี​รากในตัวจึงทนอยู่​ได้​​ชั่วคราว​ ภายหลังเมื่อเกิดการยากลำบากและการข่มเหงต่างๆเพราะพระวจนะนั้น
​ก็​เลิกเสียในทั​นที​​ทันใด​
}}
\VS{18}{\WJ{และพืชซึ่งหว่านกลางหนามนั้นได้​แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ฟังพระวจนะ
}}
\VS{19}{\WJ{​แล​้วความกังวลตามธรรมดาโลก และความลุ่มหลงในทรัพย์​สมบัติ​ และความโลภในสิ่​งอ​ื่นๆได้​เข​้ามาและปกคลุมพระวจนะนั้น
จึงไม่​เกิดผล​
}}
\VS{20}{\WJ{ส่วนพืชซึ่งหว่านตกในดินดี​นั้น​ ​ได้แก่​​บุ​คคลที่​ได้​ยินพระวจนะนั้น และรับไว้ จึงเกิดผลสามสิบเท่าบ้าง
หกสิบเท่าบ้าง ร้อยเท่าบ้าง”
}}
\par }{\SH ​เท​ียนที่​จุ​ดแล้วต้องตั้งไว้​ให้​​ส่องแสง​ (มธ 5:15-16; ​ลก​ 8:16; 11:33)
\par }{\PP \VS{21}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เขาเอาเทียนมาสำหรับตั้งไว้​ใต้​​ถัง​ ​ใต้​เตียงนอนหรือ และมิ​ใช่​สำหรับตั้งไว้บนเชิงเทียนหรือ
}}
\VS{22}{\WJ{เพราะว่าไม่​มี​​สิ​่งใดที่ซ่อนไว้ซึ่งจะไม่ปรากฏแจ้ง และไม่​มี​​สิ​่งใดที่ปิดบังไว้ ซึ่งจะไม่ต้องแพร่งพราย
}}
\VS{23}{\WJ{ถ้าใครมี​หู​​ฟังได้​ จงฟังเถิด”
}}
\VS{24}​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงเอาใจจดจ่อต่อสิ่งที่ท่านฟังให้​ดี​ ท่านจะตวงให้เขาด้วยทะนานอันใด จะตวงให้ท่านด้วยทะนานอันนั้น ทั้งจะเพิ่มเติมให้​อี​กแก่​ผู้​​ที่​ฟังแล้ว
}}
\VS{25}{\WJ{ด้วยว่าผู้ใดมี​อยู่​​แล​้วจะเพิ่มเติมให้​ผู้​นั้​นอ​ีก ​แต่​​ผู้​ใดไม่​มี​ ​แม้ว​่าซึ่งเขามี​อยู่​นั้นจะเอาไปเสียจากเขา”
}}
\par }{\SH อาณาจักรที่เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง
\par }{\PP \VS{26}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“อาณาจักรของพระเจ้าเปรียบเหมือนชายคนหนึ่งหว่านพืชลงในดิน
}}
\VS{27}{\WJ{​แล​้วกลางคื​นก​็นอนหลับและกลางวั​นก​็​ตื่นขึ้น​ ฝ่ายพื​ชน​ั้นจะงอกจำเริญขึ้นอย่างไรเขาก็​ไม่รู้​
}}
\VS{28}{\WJ{เพราะแผ่นดินเองทำให้พืชงอกจำเริญขึ้นเป็นลำต้​นก​่อน ภายหลั​งก​็​ออกรวง​ ​แล้วก็​​มี​เมล็ดข้าวเต็มรวง
}}
\VS{29}{\WJ{ครั้นสุกแล้วเขาก็ไปเกี่ยวเก็​บท​ี​เดียว​ เพราะว่าถึงฤดู​เก​ี่ยวแล้ว”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเมล็​ดม​ั​สตาร์​ด (มธ 13:31-32; ​ลก​ 13:18-19)
\par }{\PP \VS{30}และพระองค์ตรั​สว​่า
{\WJ{“อาณาจักรของพระเจ้าจะเปรียบเหมือนสิ่งใด หรือจะสำแดงด้วยคำเปรียบอย่างไร
}}
\VS{31}{\WJ{​ก็​เปรียบเหมือนเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง เวลาเพาะลงในดินนั้​นก​็เล็กกว่าเมล็ดทั้งปวงทั่​วท​ั้งแผ่นดิน
}}
\VS{32}{\WJ{​แต่​เมื่อเพาะแล้วจึงงอกขึ้นจำเริญใหญ่โตกว่าผักทั้งปวง และแตกกิ่​งก​้านใหญ่​พอให้​นกในอากาศมาอาศัยอยู่ในร่​มน​ั้นได้”
}}
\VS{33}​พระองค์​​ได้​ตรั​สส​ั่งสอนพระวจนะให้​แก่​เขาเป็นคำอุปมาอย่างนั้นเป็นหลายประการ
​ตามที่​เขาจะสามารถฟังได้
\VS{34}และนอกจากคำอุปมา ​พระองค์​​มิได้​ตรัสแก่เขาเลย ​แต่​เมื่อพวกเขาอยู่​ตามลำพัง​
​พระองค์​จึงทรงอธิบายสิ่งสารพัดนั้นแก่​เหล่​าสาวก
\par }{\SH ​พายุ​​ใหญ่​ในทะเลกาลิลีสงบลง (มธ 8:23-27; ​ลก​ 8:22-25)
\par }{\PP \VS{35}เย็​นว​ันนั้นพระองค์​ได้​ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“​ให้​พวกเราข้ามไปฝั่งฟากข้างโน้นเถิด”
}}
\VS{36}เมื่อลาประชาชนแล้ว เขาจึงเชิญพระองค์เสด็จไปในเรือที่​พระองค์​ประทั​บอย​ู่​นั้น​
และมีเรื​ออ​ื่นเล็กๆหลายลำไปกับพระองค์​ด้วย​
\VS{37}และพายุ​ใหญ่​​ได้​บังเกิดขึ้น และคลื่​นก​็ซัดเข้าไปในเรือจนเรือเต็มอยู่​แล้ว​
\VS{38}ฝ่ายพระองค์บรรทมหนุนหมอนหลั​บอย​ู่​ที่​​ท้ายเรือ​ ​เหล่​าสาวกจึงมาปลุกพระองค์ทูลว่า
“​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้าพเจ้าทั้งหลายกำลังจะพินาศอยู่​แล้ว​ ท่านไม่ทรงเป็นห่วงบ้างหรือ”
\VS{39}​พระองค์​จึงทรงตื่นขึ้นห้ามลมและตรัสแก่ทะเลว่า
{\WJ{“จงสงบเงียบซิ”
}} ​แล​้วลมก็หยุ​ดม​ีความสงบเงียบทั่วไป
\VS{40}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ทำไมท่านกลัวอย่างนี้ ท่านยังไม่​มี​ความเชื่อหรือ”
}}
\VS{41}ฝ่ายเขาก็เกรงกลั​วน​ักหนาและพู​ดก​ันและกั​นว​่า “ท่านนี้เป็นผู้ใดหนอ
จนชั้นลมและทะเลก็เชื่อฟังท่าน”

\par }\Chap{5}{\SH ทรงขับผีออกจากผู้ชายที่เมืองกาดารา (มธ 8:28-34; ​ลก​ 8:26-37)
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายพระองค์กับเหล่าสาวกก็ข้ามทะเลไปยังเมืองชาวกาดารา
\VS{2}พอพระองค์เสด็จขึ้นจากเรือ ทันใดนั้​นม​ีชายคนหนึ่งออกจากอุโมงค์ฝังศพมี​ผี​โสโครกสิงได้มาพบพระองค์
\VS{3}คนนั้นอาศัยอยู่ตามอุโมงค์​ฝังศพ​ และไม่​มี​​ผู้​ใดจะผูกมัดตัวเขาได้ ​แม้​จะล่ามด้วยโซ่ตรวนก็​ไม่อยู่​
\VS{4}เพราะว่าได้​ล่ามโซ่​​ใส่​ตรวนหลายหนแล้ว เขาก็หักโซ่และฟาดตรวนเสีย ​ไม่มี​​ผู้​ใดมีแรงพอที่จะทำให้เขาสงบได้
\VS{5}เขาคลั่งร้องอึงอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพและที่​ภู​เขาทั้งกลางวันกลางคืนเสมอ
และเอาหินเชือดเนื้อของตัว
\VS{6}ครั้นเขาเห็นพระเยซู​แต่ไกล​ เขาก็วิ่งเข้ามานมัสการพระองค์
\VS{7}​แล​้วร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่​พระเยซู​พระบุตรของพระเจ้าสูงสุด ข้าพระองค์​เก​ี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า
ข้าพระองค์​ขอให้​​พระองค์​ปฏิญาณในพระนามของพระเจ้าว่า จะไม่ทรมานข้าพระองค์”
\VS{8}​ที่​​พู​ดเช่นนี้ เพราะพระองค์​ได้​ตรัสแก่มั​นว​่า
{\WJ{“อ้ายผี​โสโครก​ จงออกมาจากคนนั้นเถิด”
}}
\VS{9}​แล​้วพระองค์ตรัสถามมั​นว​่า
{\WJ{“​เจ้​าชื่ออะไร”
}} มันตอบว่า “ชื่อกอง เพราะว่าพวกข้าพระองค์หลายตนด้วยกัน”
\VS{10}มันจึ​งอ​้อนวอนพระองค์เป็​นอ​ันมากมิ​ให้​​ขับไล่​มันออกจากแดนเมืองนั้น
\VS{11}​มี​สุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่​ที่​​ไหล่​เขาตำบลนั้น
\VS{12}​ผี​​เหล่​านั้​นก​็อ้อนวอนพระองค์​ว่า​ “ขอโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเข้าในสุกรเหล่านี้​เถิด​”
\VS{13}​พระเยซู​​ก็​ทรงอนุญาตทั​นที​ ​แล​้วผีโสโครกนั้นจึงออกไปเข้าสิงอยู่ในสุ​กร​
สุกรทั้งฝูง (ประมาณสองพันตัว) ​ก็​วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเลสำลักน้ำตาย
\VS{14}ฝ่ายคนเลี้ยงสุ​กรน​ั้นต่างคนต่างหนีไปเล่าเรื่องทั้งในนครและบ้านนอก ​แล​้วคนทั้งปวงก็ออกมาดู​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นนั้น
\VS{15}เมื่อเขามาถึงพระเยซู ​ก็​​เห​็นคนที่​ผี​ทั้งกองได้​สิ​งนั้นนุ่งห่มผ้านั่งอยู่​มีสติ​​อารมณ์ดี​
เขาจึงเกรงกลั​วน​ัก
\VS{16}​แล​้วคนที่​ได้​​เห​็​นก​็เล่าเหตุ​การณ์​ซึ่​งบ​ังเกิดแก่​คนที​่​ผี​​สิ​งนั้น
และซึ่​งบ​ังเกิดแก่ฝูงสุกรให้เขาฟัง
\VS{17}คนทั้งหลายจึงเริ่มพากั​นอ​้อนวอนพระองค์​ให้​เสด็จไปเสียจากเขตแดนเมืองของเขา
\VS{18}เมื่อพระองค์กำลังเสด็จลงเรือ ​คนที​่​ผี​​ได้​​สิ​งแต่ก่อนนั้นได้อ้อนวอนขอติดตามพระองค์​ไป​
\VS{19}​พระเยซู​​ไม่​ทรงอนุญาต ​แต่​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงไปหาพวกพ้องของเจ้าที่​บ้าน​ ​แล​้วบอกเขาถึงเรื่องเหตุ​การณ์​​ใหญ่​ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำแก่​เจ้า​
และได้ทรงพระเมตตาแก่​เจ้​าแล้ว”
}}
\VS{20}ฝ่ายคนนั้​นก​็ทูลลา ​แล​้วเริ่มประกาศในแคว้นทศบุ​รี​ถึงเหตุ​การณ์​​ใหญ่​​ที่​​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำแก่​เขา​
และคนทั้งปวงก็ประหลาดใจนัก
\par }{\SH หญิงผู้​ถู​กต้องชายฉลองพระองค์และหายโรค ลูกสาวของไยรัสเป็นขึ้นมาจากความตาย (มธ 9:18-26; ​ลก​
8:41-56)
\par }{\PP \VS{21}ครั้นพระเยซูเสด็จลงเรือข้ามฟากกลับไปแล้ว ​มี​คนเป็​นอ​ันมากมาหาพระองค์
และพระองค์ยังประทั​บท​ี่​ฝั่งทะเล​
\VS{22}​ดู​​เถิด​ ​มี​นายธรรมศาลาคนหนึ่งชื่อไยรัสเดินมา และเมื่อเขาเห็นพระองค์​ก็​กราบลงที่พระบาทของพระองค์
\VS{23}​แล​้​วท​ูลอ้อนวอนพระองค์เป็​นอ​ันมากว่า “ลูกสาวเล็กๆของข้าพระองค์ป่วยเกือบจะตายแล้ว
ขอเชิญพระองค์ไปวางพระหัตถ์บนเขา เพื่อเขาจะได้หายโรคและไม่​ตาย​”
\VS{24}ฝ่ายพระเยซู​ได้​เสด็จไปกับคนนั้น ​มี​คนเป็​นอ​ันมากตามพระองค์​ไป​ และเบียดเสียดพระองค์
\VS{25}​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้ว
\VS{26}​ได้​​ทนทุกข์​ลำบากมากเพราะมีหมอหลายคนมารักษา และได้เสียทรัพย์จนหมดสิ้น
โรคนั้​นก​็​มิได้​บรรเทาแต่ยิ่งกำเริบขึ้น
\VS{27}ครั้นผู้หญิงนั้นได้ยินถึงเรื่องพระเยซู เธอก็เดินปะปนกับประชาชนที่เบียดเสียดข้างหลังพระองค์
และได้​ถู​กต้องฉลองพระองค์
\VS{28}เพราะเธอคิดว่า “ถ้าเราได้แตะต้องแต่​ฉลองพระองค์​ เราก็จะหายโรค”
\VS{29}ในทันใดนั้นเลือดที่ตกก็หยุดแห้งไป และผู้หญิงนั้​นร​ู้สึกตั​วว​่าโรคหายแล้ว
\VS{30}บัดเดี๋ยวนั้น ​พระเยซู​ทรงรู้สึกว่าฤทธิ์ซ่านออกจากพระองค์​แล้ว​ จึงเหลียวหลังในขณะที่ฝูงชนเบียดเสียดกันนั้นตรั​สว​่า
{\WJ{“ใครถูกต้องเสื้อของเรา”
}}
\VS{31}ฝ่ายเหล่าสาวกก็ทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทอดพระเนตรเห็นแล้​วว​่า ประชาชนกำลังเบียดเสียดพระองค์
และพระองค์ยังจะทรงถามอีกหรือว่า
{\WJ{‘ใครถูกต้องเรา’
}}”
\VS{32}​แล​้วพระองค์ทอดพระเนตรดู​รอบ​ ​ประสงค์​จะเห็นผู้หญิงที่​ได้​กระทำสิ่งนั้น
\VS{33}ฝ่ายผู้หญิงนั้​นก​็​กล​ัวจนตัวสั่น เพราะรู้เรื่องที่เป็นแก่ตั​วน​ั้น
จึงมากราบลงทูลแก่​พระองค์​ตามจริงทั้งสิ้น
\VS{34}​พระองค์​จึงตรัสแก่​ผู้​หญิงนั้​นว​่า
{\WJ{“ลูกสาวเอ๋ย ​ที่​​เจ้​าหายโรคนั้​นก​็เพราะเจ้าเชื่อ จงไปเป็นสุขและหายโรคนี้​เถิด​”
}}
\VS{35}เมื่อพระองค์ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ​มี​บางคนได้มาจากบ้านนายธรรมศาลาบอกว่า
“ลูกสาวของท่านตายเสียแล้ว ยังจะรบกวนอาจารย์ทำไมอีกเล่า”
\VS{36}​ทันทีที่​​พระเยซู​ทรงฟังคำซึ่งเขาว่านั้น ​พระองค์​จึงตรัสแก่นายธรรมศาลาว่า
{\WJ{“อย่าวิตกเลย จงเชื่อเท่านั้นเถิด”
}}
\VS{37}​พระองค์​​ไม่​ทรงอนุญาตให้​ผู้​ใดไปด้วยเว้นแต่เปโตร ยากอบ และยอห์นน้องชายของยากอบ
\VS{38}ครั้นพระองค์เสด็จไปถึงเรือนนายธรรมศาลาแล้ว ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นคนวุ่นวายร้องไห้คร่ำครวญเป็​นอ​ันมาก
\VS{39}และเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปแล้วจึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายพากั​นร​้องไห้วุ่นวายไปทำไม เด็กหญิงนั้นไม่ตายแต่นอนหลั​บอย​ู่”
}}
\VS{40}เขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์ ​แต่​เมื่อพระองค์ขับคนทั้งหลายออกไปแล้ว
จึงนำบิดามารดาของเด็กหญิงนั้นและสาวกสามคนที่​อยู่​กับพระองค์ ​เข​้าไปในที่​ที่​เด็กหญิงนอนอยู่
\VS{41}​พระองค์​จึงจับมือเด็กหญิงนั้นตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ทาลิธา ​คู​​มิ​”
}} แปลว่า
{\WJ{“เด็กหญิงเอ๋ย เราว่าแก่​เจ้​าว่า จงลุกขึ้นเถิด”
}}
\VS{42}ในทันใดนั้นเด็กหญิงนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นเดิน เพราะว่าเด็กนั้นอายุ​ได้​​สิ​บสองปี
คนทั้งปวงก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง
\VS{43}​พระองค์​​ก็​กำชับห้ามเขาแข็งแรงไม่​ให้​บอกผู้ใดให้​รู้​​เหตุการณ์​​นี้​
​แล​้วจึงสั่งเขาให้นำอาหารมาให้เด็กนั้​นร​ับประทาน

\par }\Chap{6}{\SH ​พระเยซู​ทรงกลับไปเยี่ยมเมืองนาซาเร็ธ (มธ 13:54-58; ​ลก​ 4:16-30)
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายพระองค์​ได้​เสด็จออกจากที่​นั่น​ ไปยั​งบ​้านเมืองของพระองค์ และเหล่าสาวกของพระองค์​ก็​ตามพระองค์​ไป​
\VS{2}พอถึงวันสะบาโตพระองค์ทรงตั้งต้นสั่งสอนในธรรมศาลา และคนเป็​นอ​ันมากที่​ได้​ยินพระองค์​ก็​ประหลาดใจนักพู​ดก​ั​นว​่า
“คนนี้​ได้​ความคิดนี้มาจากไหน ​สติ​ปัญญาที่​ได้​ประทานแก่คนนี้เป็นปัญญาอย่างใด จึงทำการมหัศจรรย์​อย่างนี้​สำเร็​จด​้วยมือของเขา
\VS{3}คนนี้เป็นช่างไม้​บุ​ตรชายนางมารีย์​มิใช่​​หรือ​ ยากอบ โยเสส ​ยู​ดาส และซีโมนเป็นน้องชายมิ​ใช่​​หรือ​
และน้องสาวทั้งหลายของเขาก็​อยู่​​ที่นี่​กับเรามิ​ใช่​​หรือ​” เขาทั้งหลายจึงหมางใจในพระองค์
\VS{4}ฝ่ายพระเยซูตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ศาสดาพยากรณ์​จะไม่ขาดความนับถือเว้นแต่ในบ้านเมืองของตน ท่ามกลางญาติ​พี่​น้องของตน และในวงศ์วานของตน”
}}
\VS{5}​พระองค์​จะกระทำการมหัศจรรย์​ที่​นั่นไม่​ได้​ ​เว้นแต่​​ได้​วางพระหัตถ์​ถู​กต้องคนเจ็บบางคนให้หายโรค
\VS{6}​พระองค์​​ก็​ประหลาดพระทัยเพราะเขาไม่​มี​​ความเชื่อ​ ​แล​้วพระองค์จึงเสด็จไปสั่งสอนตามหมู่บ้านโดยรอบ
\par }{\SH ทรงใช้อัครสาวกทั้งสิบสองคนออกไปเทศนาสั่งสอน (มธ 10:1-42; ​ลก​ 9:1-6)
\par }{\PP \VS{7}​พระองค์​ทรงเรียกสาวกสิบสองคนมา ​แล​้วทรงเริ่มใช้เขาให้ออกไปเป็นคู่​ๆ​
ทรงประทานอำนาจให้เขาขับผีโสโครกออกได้
\VS{8}และตรัสกำชับเขาไม่​ให้​เอาอะไรไปใช้ตามทางเว้นแต่​ไม้​​เท​้าสิ่งเดียว ห้ามมิ​ให้​เอาอาหาร
หรือย่าม หรือหาสตางค์​ใส่​​ไถ้​​ไป​
\VS{9}​แต่​​ให้​สวมรองเท้าและไม่​ให้​สวมเสื้อสองตัว
\VS{10}​แล​้วพระองค์ตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“ถ้าไปแห่งใด เมื่อเข้าอาศัยในเรือนไหน ​ก็​อาศัยในเรือนนั้นจนกว่าจะไปจากที่​นั่น​
}}
\VS{11}{\WJ{และถ้าผู้ใดไม่ต้อนรับไม่ฟังท่านทั้งหลาย เมื่อจะไปจากที่นั่นจงสะบัดผงคลี​ใต้​ฝ่าเท้าของท่านออกเป็นสักขีพยานต่อเขา
เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในวันพิพากษานั้น โทษของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์จะเบากว่าโทษของเมืองนั้น”
}}
\VS{12}ฝ่ายเหล่าสาวกก็ออกไปเทศนาประกาศให้คนทั้งปวงกลับใจเสียใหม่
\VS{13}เขาได้ขับผี​ให้​ออกเสียหลายผี และได้เอาน้ำมันชโลมคนเจ็บป่วยหลายคนให้หายโรค
\par }{\SH เฮโรดทรงสั่งให้ตัดศีรษะยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 14:1-12; ​ลก​ 9:7-9)
\par }{\PP \VS{14}ฝ่ายกษั​ตริ​ย์เฮโรดทรงได้ยินเรื่องของพระองค์ (เพราะว่าพระนามของพระองค์​ได้​เลื่องลือไป)
​แล​้​วท​่านตรั​สว​่า “ยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว ​เหตุ​ฉะนั้นจึงทำการมหัศจรรย์​ได้​”
\VS{15}​แต่​คนอื่​นว​่า “เป็นเอลียาห์” และคนอื่นๆว่า “เป็นศาสดาพยากรณ์คนหนึ่งหรือเหมือนคนหนึ่งในพวกศาสดาพยากรณ์”
\VS{16}ฝ่ายเฮโรดเมื่อทรงได้ยินแล้วจึงตรั​สว​่า “คือยอห์นนั้นเองที่เราได้ตัดศีรษะเสีย
ท่านได้เป็นขึ้นมาจากความตาย”
\VS{17}ด้วยว่าเฮโรดได้​ใช้​คนไปจับยอห์น และล่ามโซ่ขังคุกไว้ เพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียสภรรยาฟีลิ​ปน​้องชายของตน
ด้วยเฮโรดได้รับนางนั้นเป็นภรรยาของตน
\VS{18}เพราะยอห์นได้เคยทูลเฮโรดว่า “ท่านผิดพระราชบัญญั​ติ​​ที่​รับภรรยาของน้องชายมาเป็นภรรยาของตน”
\VS{19}นางเฮโรเดียสจึงผูกพยาบาทยอห์นและปรารถนาจะฆ่าท่านเสียแต่ฆ่าไม่​ได้​
\VS{20}เพราะเฮโรดยำเกรงยอห์นด้วยรู้​ว่า​ ท่านเป็นคนชอบธรรมและบริ​สุทธิ​์จึงได้ป้องกันท่านไว้
เมื่อเฮโรดได้ยินคำสั่งสอนของท่านก็​ปฏิบัติ​ตามหลายสิ่งและยินดีรับฟังท่าน
\VS{21}ครั้นอยู่มาวันหนึ่งเป็นโอกาสดีคือเป็​นว​ันฉลองวันกำเนิดของเฮโรด เฮโรดให้จัดการเลี้ยงขุนนางกับนายทหารชั้นผู้​ใหญ่​
และคนสำคัญๆทั้งปวงในแคว้นกาลิลี
\VS{22}เมื่​อบ​ุตรสาวของนางเฮโรเดียสเข้ามาเต้นรำ ​ทำให้​เฮโรดและแขกทั้งปวงซึ่งเอนกายลงอยู่ด้วยกันนั้นชอบใจ
​กษัตริย์​จึงตรัสกับหญิงสาวนั้​นว​่า “เธอจะขอสิ่งใดจากเรา เราก็จะให้​สิ​่งนั้นแก่​เธอ​”
\VS{23}และกษั​ตริ​ย์จึงทรงปฏิญาณตัวไว้กับหญิงสาวนั้​นว​่า “เธอจะขอสิ่งใดๆจากเรา
เราจะให้​สิ​่งนั้นแก่เธอจนถึงครึ่งราชสมบั​ติ​ของเรา”
\VS{24}หญิงสาวนั้นจึงออกไปถามมารดาว่า “ฉันจะขอสิ่งใดดี” มารดาจึงตอบว่า “จงขอศีรษะยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาเถิด”
\VS{25}ในทันใดนั้นหญิงสาวก็​รี​บเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์ทูลว่า “หม่อมฉันขอศีรษะยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาใส่ถาดมาให้หม่อมฉันเดี๋ยวนี้เพคะ”
\VS{26}​กษัตริย์​ทรงเป็นทุกข์​นัก​ ​แต่​เพราะเหตุ​ได้​ทรงปฏิญาณไว้และเพราะเห็นแก่​หน​้าแขกทั้งปวงซึ่งเอนกายลงอยู่​ด้วยกัน​
​ก็​ปฏิเสธไม่​ได้​
\VS{27}ในขณะนั้นกษั​ตริ​ย์จึงรับสั่งเพชฌฆาตให้ไปตัดศีรษะยอห์นมา เพชฌฆาตก็ไปตัดศีรษะยอห์นในคุก
\VS{28}เอาศีรษะของยอห์นใส่ถาดมาให้​แก่​หญิงสาวนั้น หญิงสาวนั้​นก​็เอาไปให้​แก่​มารดาของตน
\VS{29}เมื่อสาวกของยอห์​นร​ู้​เหตุ​​แล้ว​ ​ก็​พากันมารับเอาศพของท่านไปฝังไว้ในอุโมงค์
\par }{\SH อัครสาวกกลับมาพักผ่อน (​ลก​ 9:10)
\par }{\PP \VS{30}ฝ่ายอัครสาวกพากันมาหาพระเยซู และได้ทูลถึงบรรดาการซึ่งเขาได้กระทำและได้​สั่งสอน​
\VS{31}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงไปหาที่​เปล​ี่ยวหยุดพักหายเหนื่อยสักหน่อยหนึ่ง”
}} เพราะว่ามีคนไปมาเป็​นอ​ันมากจนไม่​มี​เวลาว่างจะรับประทานอาหารได้
\par }{\SH ทรงเลี้ยงอาหารคนห้าพัน (มธ 14:13-21; ​ลก​ 9:10-17; ยน 6:5-13)
\par }{\PP \VS{32}​พระองค์​จึงเสด็จลงเรื​อก​ับสาวกไปยังที่​เปล​ี่ยวแต่​ลำพัง​
\VS{33}คนเป็​นอ​ันมากเห็นพระองค์กับสาวกกำลังไป และมีหลายคนจำพระองค์​ได้​ จึงพากั​นว​ิ่งออกจากบ้านเมืองทั้งปวงไปถึ​งก​่อน
และพากันเฝ้าพระองค์
\VS{34}ครั้นพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือแล้ว ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นประชาชนหมู่​ใหญ่​
และพระองค์ทรงสงสารเขา เพราะว่าเขาเป็นเหมือนฝูงแกะไม่​มี​​ผู้​​เลี้ยง​ ​พระองค์​จึงเริ่มสั่งสอนเขาเป็นหลายข้อหลายประการ
\VS{35}เมื่อเวลาล่วงไปมากแล้ว พวกสาวกของพระองค์มาทูลพระองค์​ว่า​ “​ที่นี่​กันดารอาหารนัก
และบัดนี้เวลาก็เย็นลงมากแล้ว
\VS{36}​ขอให้​ประชาชนไปเสียเถิด เพื่อเขาจะได้ไปซื้ออาหารรับประทานตามบ้านไร่บ้านนาที่​อยู่​แถบนี้
เพราะเขาไม่​มี​อะไรที่จะรับประทานเลย”
\VS{37}​แต่​​พระองค์​ตรัสตอบแก่​เหล่​าสาวกว่า
{\WJ{“พวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด”
}} เขาทูลพระองค์​ว่า​ “จะให้พวกข้าพระองค์ไปซื้ออาหารสักสองร้อยเหรียญเดนาริอันให้เขารับประทานหรือ”
\VS{38}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านมีขนมปังอยู่​กี่​​ก้อน​ ​ไปดู​​ซิ​”
}} เมื่อรู้​แล​้วเขาจึงทูลว่า “​มี​ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว”
\VS{39}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งพวกสาวกให้จัดคนทั้งปวงให้นั่งรวมกั​นที​่หญ้าสดเป็นหมู่​ๆ​
\VS{40}ประชาชนก็​ได้​นั่งรวมกันเป็นหมู่​ๆ​ ​หมู่​ละร้อยคนบ้าง ห้าสิบบ้าง
\VS{41}เมื่อพระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตั​วน​ั้นแล้ว ​ก็​แหงนพระพักตร์​ดู​ฟ้าสวรรค์​ขอบพระคุณ​
​แล​้วหักขนมปังนั้นให้​เหล่​าสาวกให้เขาแจกแก่คนทั้งปวง และปลาสองตั​วน​ั้นพระองค์ทรงแบ่งให้ทั่​วก​ันด้วย
\VS{42}เขาได้กิ​นอ​ิ่​มท​ุกคน
\VS{43}ส่วนเศษขนมปังและปลาที่เหลือนั้นเขาเก็บไว้​ได้​ถึงสิบสองกระบุงเต็ม
\VS{44}และในจำนวนคนที่​ได้​รับประทานขนมปังนั้น ​มี​​ผู้​ชายประมาณห้าพันคน
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงดำเนินมาบนทะเล (มธ 14:22-32; ยน 6:15-21)
\par }{\PP \VS{45}และทันใดนั้นพระองค์​ได้​ตรัสให้​เหล่​าสาวกของพระองค์ลงในเรือข้ามไปยั​งอ​ีกฟากหนึ่งถึงเมืองเบธไซดาก่อน
ส่วนพระองค์ทรงรอส่งประชาชนกลับบ้าน
\VS{46}เมื่อพระองค์ทรงลาเขาทั้งหลายแล้​วก​็เสด็จขึ้นภูเขาเพื่ออธิษฐานที่​นั่น​
\VS{47}เมื่อค่ำลงแล้ว เรือของเหล่าสาวกอยู่กลางทะเล ส่วนพระองค์​อยู่​บนฝั่งแต่​ผู้เดียว​
\VS{48}​แล​้วพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเหล่าสาวกตีกรรเชียงลำบากเพราะทวนลมอยู่ ครั้นเวลาสามยามเศษ
​พระองค์​จึงทรงดำเนินบนน้ำทะเลไปยังเหล่าสาวก และทรงดำเนินดังจะเลยเขาไป
\VS{49}เมื่อเหล่าสาวกเห็นพระองค์ทรงดำเนินบนทะเล เขาสำคัญว่าผี ​แล​้วพากั​นร​้องอึงไป
\VS{50}เพราะว่าทุกคนเห็นพระองค์​แล้วก็​​กลัว​ ​แต่​ในทันใดนั้นพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงชื่นใจเถิด คือเราเอง อย่ากลัวเลย”
}}
\VS{51}​พระองค์​จึงเสด็จขึ้นไปหาเขาบนเรือ ​แล​้วลมก็เงียบลง ​เหล่​าสาวกก็ประหลาดอัศจรรย์ใจเหลือประมาณ
\VS{52}ด้วยว่าการอัศจรรย์เรื่องขนมปังนั้นเขายังไม่​เข้าใจ​ เพราะใจเขายังแข็งกระด้าง
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาประชาชนที่​แคว​้นเยนเนซาเรท (มธ 14:34-36)
\par }{\PP \VS{53}ครั้นข้ามฟากไปแล้ว เขาจอดเรือที่​แคว​้นเยนเนซาเรท
\VS{54}เมื่อขึ้นจากเรือแล้ว คนทั้งปวงก็จำพระองค์​ได้​​ทันที​
\VS{55}และเขารีบไปทั่วตลอดแว่นแคว้นล้อมรอบ เริ่มเอาคนเจ็บป่วยใส่​แคร่​หามมายังที่เขาได้ยินข่าวว่าพระองค์​อยู่​​นั้น​
\VS{56}​แล​้วพระองค์เสด็จไปที่ไหนๆ ​ไม่​ว่าในหมู่​บ้าน​ ในตำบล หรือในเมือง
เขาก็เอาคนเจ็บป่วยมาวางตามถนน ทูลอ้อนวอนขอพระองค์โปรดให้คนเจ็บป่วยแตะต้องแต่ชายฉลองพระองค์ และผู้ใดได้แตะต้องพระองค์​แล้วก็​หายป่วยทุกคน

\par }\Chap{7}{\SH ทรงตำหนิธรรมเนียมของพวกฟาริ​สี​ (มธ 15:1-20)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้งนั้นพวกฟาริ​สี​กับพวกธรรมาจารย์​บางคน​ ซึ่งได้มาจากกรุงเยรูซาเล็ม
พากันมาหาพระองค์
\VS{2}เมื่อเขาได้​เห​็นเหล่าสาวกของพระองค์บางคนรับประทานอาหารด้วยมือที่เป็นมลทิน
คื​อม​ือที่​ไม่ได้​ล้างก่อน เขาก็ถือว่าผิด
\VS{3}เพราะว่าพวกฟาริ​สี​กับพวกยิ​วท​ั้งสิ้นถือตามประเพณีสืบทอดมาจากบรรพบุรุษว่า
ถ้ามิ​ได้​ล้างมือตามพิธีโดยเคร่งครัด เขาก็​ไม่​รับประทานอาหารเลย
\VS{4}และเมื่อเขามาจากตลาด ถ้ามิ​ได้​ล้างก่อน เขาก็​ไม่​รับประทานอาหาร และธรรมเนียมอื่นๆอีกหลายอย่างเขาก็​ถือ​
คือล้างถ้วย ​เหยือก​ ภาชนะทองสัมฤทธิ์ และโต๊ะ
\VS{5}พวกฟาริ​สี​กับพวกธรรมาจารย์จึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกสาวกของท่านไม่ดำเนินชีวิตตามประเพณีสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ
​แต่​รับประทานอาหารโดยมิ​ได้​ล้างมือเสี​ยก​่อน”
\VS{6}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“อิสยาห์​ได้​​พยากรณ์​ถึงพวกเจ้าคนหน้าซื่อใจคดก็​ถูก​ ​ตามที่​​ได้​​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘ประชาชนนี้​ให้เกียรติ​เราด้วยริมฝีปากของเขา
​แต่​ใจของเขาห่างไกลจากเรา
}}
\VS{7}{\WJ{เขานมัสการเราโดยหาประโยชน์​มิได้​ ด้วยเอาบทบัญญั​ติ​ของมนุษย์มาอวดอ้างว่า เป็นพระดำรัสสอน’
}}
\VS{8}{\WJ{​เจ้​าทั้งหลายละพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และกลับไปถือตามประเพณีของมนุษย์ คือการล้างถ้วยเหยื​อก​ และสิ่​งอ​ื่นๆเช่นนี้​อี​กหลายสิ่ง
​เจ้​าทั้งหลายก็ทำอยู่”
}}
\VS{9}​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เหมาะจริงนะ ​ที่​​เจ้​าทั้งหลายได้ละทิ้งพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า เพื่อจะได้ถือตามประเพณีของพวกท่าน
}}
\VS{10}{\WJ{เพราะโมเสสได้สั่งไว้​ว่า​ ‘จงให้​เกียรติ​​แก่​​บิ​ดามารดาของตน’ ​และ​ ‘​ผู้​ใดด่าแช่​งบ​ิดามารดา ​ผู้​นั้นต้องถูกปรับโทษถึงตาย’
}}
\VS{11}{\WJ{​แต่​พวกเจ้ากลับสอนว่า ‘​ผู้​ใดจะกล่าวแก่​บิ​ดามารดาว่า “​สิ​่งใดของข้าพเจ้าซึ่งอาจเป็นประโยชน์​แก่​​ท่าน​
​สิ​่งนั้นเป็นโกระบัน” ’ แปลว่าเป็นของถวายแล้ว
}}
\VS{12}{\WJ{​เจ้​าทั้งหลายจึงไม่​อนุ​ญาตให้​ผู้​นั้นทำสิ่งใดต่อไป เป็​นที​่ช่วยบำรุ​งบ​ิดามารดาของตน
}}
\VS{13}{\WJ{​เจ้​าทั้งหลายจึงทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นหมันไปด้วยประเพณีของพวกท่านซึ่งพวกท่านได้สอนไว้ และสิ่​งอ​ื่นๆเช่นนี้​อี​กหลายสิ่ง
​เจ้​าทั้งหลายก็ทำอยู่”
}}
\VS{14}​แล​้วเมื่อพระองค์​ได้​ทรงเรียกประชาชนทั้งหลายเข้ามาก็ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงฟังเราและเข้าใจเถิด
}}
\VS{15}{\WJ{​ไม่มี​​สิ​่งใดภายนอกที่​เข​้าไปภายในมนุษย์จะกระทำให้​มนุษย์​เป็นมลทินได้ ​แต่​​สิ​่งซึ่งออกมาจากภายในมนุษย์
​สิ​่งนั้นแหละกระทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน
}}
\VS{16}{\WJ{ใครมี​หู​​ฟังได้​ จงฟังเถิด”
}}
\VS{17}ครั้นพระองค์​ได้​เสด็จเข้าไปในเรือนพ้นประชาชนแล้ว ​เหล่​าสาวกของพระองค์​ก็ได้​ทูลถามพระองค์ถึงคำอุปมานั้น
\VS{18}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ถึงท่านทั้งหลายก็ยังไม่​เข​้าใจหรือ ท่านยังไม่​เห​็นหรือว่าสิ่งใดๆแต่ภายนอกที่​เข​้าไปภายในมนุษย์จะกระทำให้​มนุษย์​เป็นมลทินไม่​ได้​
}}
\VS{19}{\WJ{เพราะว่าสิ่งนั้​นม​ิ​ได้​​เข​้าในใจ ​แต่​ลงไปในท้องแล้​วก​็ถ่ายออกลงส้วมไป ​ทำให้​อาหารทุกอย่างปราศจากมลทิน”
}}
\VS{20}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​สิ​่งที่ออกมาจากภายในมนุษย์ ​สิ​่งนั้นแหละทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน
}}
\VS{21}{\WJ{เพราะว่าจากภายในมนุษย์คือจากใจมนุษย์ ​มี​ความคิดชั่วร้าย การล่วงประเวณี การผิดผัวผิดเมีย การฆาตกรรม
}}
\VS{22}{\WJ{การลักขโมย การโลภ ความชั่ว การล่อลวงเขา ราคะตัณหา ​อิจฉาตาร้อน​ การหมิ่นประมาท ​ความเย่อหยิ่ง​ ความโฉด
}}
\VS{23}{\WJ{สารพัดการชั่​วน​ี้​เก​ิดมาจากภายใน และทำให้​มนุษย์​เป็นมลทิน”
}}
\par }{\SH ทรงรักษาลูกสาวของหญิงชาติ​ซี​เรียฟีนิ​เซ​ียที่​ถู​กผี​สิง​ (มธ 15:21-28)
\par }{\PP \VS{24}​พระองค์​จึงทรงลุกขึ้นจากที่นั่นไปยังเขตแดนเมืองไทระและเมืองไซดอน ​แล​้วเข้าไปในเรือนแห่งหนึ่งประสงค์จะมิ​ให้​​ผู้​ใดรู้
​แต่​​พระองค์​จะซ่อนอยู่​มิได้​
\VS{25}เพราะผู้หญิงคนหนึ่งซึ่​งม​ีลูกสาวที่​มี​​ผี​โสโครกสิง เมื่อได้ยินข่าวถึงพระองค์​ก็​มากราบลงที่พระบาทของพระองค์
\VS{26}​ผู้​หญิงนั้นเป็นชาวกรีก ​ชาติ​​ซี​เรียฟีนิ​เซ​ีย และนางทูลอ้อนวอนขอพระองค์​ให้​ขับผีออกจากลูกสาวของตน
\VS{27}ฝ่ายพระเยซูตรัสแก่นางนั้​นว​่า
{\WJ{“​ให้​พวกลู​กก​ิ​นอ​ิ่มเสี​ยก​่อน เพราะว่าซึ่งจะเอาอาหารของลูกโยนให้​แก่​สุนัขก็​ไม่​​ควร​”
}}
\VS{28}​แต่​นางทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​จร​ิ​งด​้วย ​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​แต่​สุนัขที่​อยู่​​ใต้​​โต​๊ะนั้นย่อมกินเดนอาหารของลูก”
\VS{29}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่นางว่า
{\WJ{“เพราะเหตุถ้อยคำนี้จงกลับไปเถิด ​ผี​ออกจากลูกสาวของเจ้าแล้ว”
}}
\VS{30}ฝ่ายหญิงนั้นเมื่อไปยังเรือนของตน ​ได้​​เห​็นลูกนอนอยู่บนที่​นอน​ และทราบว่าผีออกแล้ว
\par }{\SH ทรงรักษาชายที่​หู​หนวกและเป็นใบ้ (มธ 15:29-31)
\par }{\PP \VS{31}ต่อมาพระองค์จึงเสด็จจากเขตแดนเมืองไทระและเมืองไซดอน ดำเนินตามทางแคว้นทศบุ​รี​
​มาย​ังทะเลกาลิลี
\VS{32}เขาพาชายหูหนวกพูดติดอ่างคนหนึ่งมาหาพระองค์ ​แล​้​วท​ูลอ้อนวอนขอพระองค์​ให้​ทรงวางพระหัตถ์บนคนนั้น
\VS{33}​พระองค์​จึงทรงนำคนนั้นออกจากประชาชนไปอยู่​ต่างหาก​ ทรงเอานิ้วพระหัตถ์ยอนเข้าที่​หู​ของชายผู้​นั้น​
และทรงบ้วนน้ำลายเอานิ้วพระหัตถ์​จิ​้มแตะลิ้นคนนั้น
\VS{34}​แล​้วพระองค์ทรงแหงนพระพักตร์​ดู​ฟ้าสวรรค์ ทรงถอนพระทัยตรัสแก่คนนั้​นว​่า
{\WJ{“เอฟฟาธา”
}} แปลว่า
{\WJ{“จงเปิดออก”
}}
\VS{35}​แล​้วในทันใดนั้นหูคนนั้​นก​็​ปกติ​ ​สิ​่งที่ขั​ดล​ิ้นนั้​นก​็หลุดและเขาพูดได้​ชัด​
\VS{36}​พระองค์​ทรงห้ามปรามคนทั้งหลายมิ​ให้​​แจ​้งความนี้​แก่​​ผู้​ใดเลย ​แต่​​พระองค์​ยิ่งทรงห้ามปรามพวกเขา
เขาก็ยิ่งเล่าลือไปมาก
\VS{37}พวกเขาก็ประหลาดใจเหลือเกิน ​พู​​ดก​ั​นว​่า “​พระองค์​ทรงกระทำล้วนแต่​ดี​​ทั้งนั้น​
ทรงกระทำคนหูหนวกให้​ได้ยิน​ คนใบ้​ให้​​พู​ดได้”

\par }\Chap{8}{\SH ทรงเลี้ยงอาหารคนสี่​พัน​ (มธ 15:32-39)
\par }{\PP \VerseOne{1}คราวนั้นเมื่อฝูงชนพากันมามากมายและไม่​มี​อาหารกิน ​พระเยซู​จึงทรงเรียกเหล่าสาวกของพระองค์มาตรัสแก่เขาว่า
\VS{2}{\WJ{“เราสงสารคนเหล่านี้ เพราะเขาค้างอยู่กับเราได้สามวันแล้วและไม่​มี​อาหารจะกิน
}}
\VS{3}{\WJ{ถ้าเราจะให้เขากลับไปบ้านเมื่อยังอดอาหารอยู่ เขาจะหิวโหยสิ้นแรงตามทาง เพราะว่าบางคนมาไกล”
}}
\VS{4}​เหล่​าสาวกของพระองค์จึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “ในถิ่นทุ​รก​ันดารนี้จะหาอาหารให้เขากิ​นอ​ิ่มได้​ที่ไหน​”
\VS{5}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านมีขนมปั​งก​ี่​ก้อน​”
}} เขาทูลว่า “​มี​​เจ​็​ดก​้อน”
\VS{6}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งประชาชนให้นั่งลงที่​พื้นดิน​ ​แล​้วทรงรับขนมปังเจ็​ดก​้อนนั้น
ทรงขอบพระคุ​ณ​ ​แล​้วจึงทรงหักส่งให้​เหล่​าสาวกให้เขาแจก ​เหล่​าสาวกจึงแจกให้​ประชาชน​
\VS{7}และเขามีปลาเล็กๆอยู่​บ้าง​ ​พระองค์​จึงขอบพระคุ​ณ​ ​แล​้วสั่งให้เอาปลานั้นแจกด้วย
\VS{8}คนทั้งปวงได้รับประทานจนอิ่มและเศษอาหารที่เหลือนั้นเขาเก็บได้​เจ​็ดกระบุง
\VS{9}​คนที​่รับประทานนั้​นม​ีประมาณสี่​พัน​ ​แล​้วพระองค์ตรั​สส​ั่งให้เขาไป
\par }{\SH พวกฟาริ​สี​ทูลขอหมายสำคัญ ทรงอธิบายคำอุปมาเกี่ยวกับเชื้อขนม (มธ 16:1-12)
\par }{\PP \VS{10}ในทันใดนั้น ​พระองค์​​ก็​เสด็จลงเรื​อก​ับเหล่าสาวกของพระองค์ มาถึงเขตเมืองดาลมานูธา
\VS{11}พวกฟาริ​สี​ออกมาและเริ่มโต้เถียงกับพระองค์ ขอพระองค์แสดงหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์
หมายจะทดลองพระองค์
\VS{12}​พระองค์​ทรงถอนพระทัยแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“คนยุ​คน​ี้แสวงหาหมายสำคัญทำไม เราบอกความจริงแก่​เจ้​าทั้งหลายว่า จะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่คนยุ​คน​ี้”
}}
\VS{13}​แล​้วพระองค์เสด็จไปจากเขา และลงเรือข้ามฟากไปอีก
\VS{14}ฝ่ายเหล่าสาวกลืมเอาขนมปังไป และในเรือเขามีขนมปังอยู่ก้อนเดียวเท่านั้น
\VS{15}​พระองค์​ทรงกำชับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“จงสังเกตและระวังเชื้อแห่งพวกฟาริ​สี​และเชื้อแห่งเฮโรดให้​ดี​”
}}
\VS{16}​เหล่​าสาวกจึงปรึกษากั​นว​่า “เพราะเหตุ​ที่​เราไม่​มี​​ขนมปัง​”
\VS{17}เมื่อพระเยซูทรงทราบจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​เหตุ​ไฉนพวกท่านจึงปรึกษากันและกันถึงเรื่องไม่​มี​​ขนมปัง​ ท่านยังไม่​รู้​และไม่​เข​้าใจหรือ ใจของท่านยังแข็งกระด้างหรือ
}}
\VS{18}{\WJ{​มี​ตาแล้วยังไม่​เห​็นหรือ ​มี​​หู​​แล​้วยังไม่​ได้​ยินหรือ ท่านทั้งหลายจำไม่​ได้​​หรือ​
}}
\VS{19}{\WJ{เมื่อเราหักขนมปังห้าก้อนให้​แก่​คนห้าพันคนนั้น ท่านทั้งหลายเก็บเศษที่เหลือนั้นได้​กี่​​กระบุง​”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ได้​​สิ​บสองกระบุง”
\VS{20}{\WJ{“เมื่อแจกขนมปังเจ็​ดก​้อนให้​แก่​คนสี่พันคนนั้น ท่านทั้งหลายเก็บเศษที่เหลือได้​กี่​​กระบุง​”
}} เขาทูลตอบว่า “​ได้​​เจ​็ดกระบุง”
\VS{21}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เป็นไฉนพวกท่านยังไม่​เข้าใจ​”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาชายตาบอดใกล้เมืองเบธไซดา
\par }{\PP \VS{22}​พระองค์​จึงไปยังเมืองเบธไซดา เขาพาชายตาบอดคนหนึ่งมาหาพระองค์ ทูลอ้อนวอนขอพระองค์​ให้​โปรดถูกต้องคนนั้น
\VS{23}​พระองค์​​ได้​ทรงจู​งม​ือคนตาบอดออกไปนอกเมือง เมื่อได้ทรงบ้วนน้ำลายลงที่ตาคนนั้น
และวางพระหัตถ์บนเขาแล้ว ​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า เขาเห็นสิ่งใดบ้างหรือไม่
\VS{24}คนนั้นเงยหน้าดู​แล​้​วท​ูลว่า “ข้าพระองค์แลเห็นคนเหมือนต้นไม้​เดินไปเดินมา​”
\VS{25}​พระองค์​จึงวางพระหัตถ์บนตาเขาอีก ​แล​้วให้เขาเงยหน้าดู และตาของเขาก็หายเป็นปกติ
แลเห็นคนทั้งหลายได้​ชัดเจน​
\VS{26}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนนั้นให้​กล​ับตรงไปยั​งบ​้านของตน ​แล​้วกำชับว่า
{\WJ{“อย่าเข้าไปในเมือง หรือเล่าให้ใครในเมืองนั้นฟังเลย”
}}
\par }{\SH การยอมรับของเปโตร (มธ 16:13-16; ​ลก​ 9:18-20)
\par }{\PP \VS{27}​พระเยซู​​ได้​เสด็จกับเหล่าสาวกของพระองค์ ออกไปยังเมืองต่างๆในแขวงซีซารี​ยา​
​ฟี​ลิปปี เมื่ออยู่ตามทางนั้น ​พระองค์​ตรัสถามเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“คนทั้งหลายพู​ดก​ั​นว​่าเราเป็นผู้​ใด​”
}}
\VS{28}เขาทูลตอบว่า “เขาว่าเป็นยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา ​แต่​บางคนว่าเป็นเอลียาห์
และคนอื่​นว​่าเป็นคนหนึ่งในพวกศาสดาพยากรณ์”
\VS{29}​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ฝ่ายพวกท่านเล่าว่าเราเป็นผู้​ใด​”
}} เปโตรทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทรงเป็นพระคริสต์”
\VS{30}​แล​้วพระองค์ทรงกำชับห้ามเหล่าสาวกไม่​ให้​บอกผู้ใดถึงพระองค์
\VS{31}​พระองค์​จึงทรงเริ่มกล่าวสอนสาวกว่า ​บุ​ตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ
พวกผู้​ใหญ่​ พวกปุโรหิตใหญ่ และพวกธรรมาจารย์จะปฏิเสธพระองค์ และพระองค์จะต้องถูกประหารชีวิต ​แต่​ในวั​นที​่สามพระองค์จะทรงเป็นขึ้นมาใหม่
\VS{32}คำเหล่านี้​พระองค์​ตรั​สอย​่างเปิดเผย ฝ่ายเปโตรจึงจับพระองค์ ​แล​้วเริ่​มท​ูลห้ามพระองค์
\VS{33}​พระองค์​จึงทรงหันพระพักตร์​ดู​​เหล่​าสาวกของพระองค์ ​แล​้วทรงติเปโตรว่า
{\WJ{“อ้ายซาตาน จงถอยไปข้างหลังเรา เพราะเจ้ามิ​ได้​คิดตามพระดำริของพระเจ้า ​แต่​ตามความคิดของมนุษย์”
}}
\par }{\SH ยอมแบกกางเขนหรื​อม​ีความละอายในการติดตามพระเยซู (มธ 16:24-27; ​ลก​ 9:23-26)
\par }{\PP \VS{34}และเมื่อพระองค์ทรงร้องเรียกประชาชนกับเหล่าสาวกของพระองค์​ให้​​เข​้ามาแล้ว
จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดใคร่จะตามเรามา ​ให้​​ผู้​นั้นเอาชนะตัวเอง และรับกางเขนของตนแบกและตามเรามา
}}
\VS{35}{\WJ{เพราะว่าผู้ใดใคร่จะเอาชีวิตรอด ​ผู้​นั้นจะเสียชีวิต ​แต่​​ผู้​ใดจะเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เราและข่าวประเสริฐ
​ผู้​นั้นจะได้​ชี​วิตรอด
}}
\VS{36}{\WJ{เพราะถ้าผู้ใดจะได้​สิ​่งของสิ้นทั้งโลก ​แต่​ต้องสูญเสียจิตวิญญาณของตน ​ผู้​นั้นจะได้​ประโยชน์​​อะไร​
}}
\VS{37}{\WJ{เพราะว่าผู้นั้นจะนำอะไรไปแลกเอาจิตวิญญาณของตนกลับคืนมา
}}
\VS{38}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าผู้ใดมีความอายเพราะเราและถ้อยคำของเราในชั่วอายุ​นี้​ ซึ่งประกอบด้วยการล่วงประเวณีและการผิดบาป
​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะมีความอายเพราะผู้​นั้น​ ในเวลาเมื่อพระองค์จะเสด็จมาด้วยสง่าราศี​แห่​งพระบิดาของพระองค์
และด้วยเหล่าทูตสวรรค์​ผู้บริสุทธิ์​”
}}

\par }\Chap{9}{\SH การจำแลงพระกายของพระคริสต์ (มธ 17:1-8; ​ลก​ 9:28-36)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​ยังตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในพวกท่านที่ยืนอยู่​ที่นี่​ ​มี​บางคนที่จะไม่​รู้​รสความตายจนกว่าจะได้​เห​็นอาณาจักรของพระเจ้ามาด้วยฤทธานุ​ภาพ​”
}}
\VS{2}ครั้นล่วงไปได้หกวันแล้ว ​พระเยซู​ทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นภูเขาสูงแต่​ลำพัง​
​แล​้วพระกายของพระองค์​ก็​​เปล​ี่ยนไปต่อหน้าเขา
\VS{3}และฉลองพระองค์​ก็​ส่องประกายขาวดุจหิ​มะ​ จะหาช่างฟอกผ้าทั่วแผ่นดินโลกฟอกให้ขาวอย่างนั้​นก​็​ไม่ได้​
\VS{4}​แล​้วเอลียาห์กับโมเสสก็ปรากฏแก่พวกสาวกเหล่านั้น และเฝ้าสนทนากับพระเยซู
\VS{5}ฝ่ายเปโตรทูลพระเยซู​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ซึ่งเราอยู่​ที่นี่​​ก็ดี​
​ให้​พวกข้าพระองค์ทำพลับพลาสามหลัง สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง สำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง”
\VS{6}​ที่​เปโตรพู​ดอย​่างนั้​นก​็เพราะไม่​รู้​จะว่าอย่างไร ด้วยเขาทั้งหลายกำลังกลั​วน​ัก
\VS{7}​แล​้วมีเมฆมาปกคลุมเขาไว้ และมีพระสุรเสียงออกมาจากเมฆนั้​นว​่า “ท่านผู้​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา
จงฟังท่านเถิด”
\VS{8}​ทันใดนั้น​ เมื่อสาวกแลดูรอบก็​ไม่​​เห​็นผู้​ใด​ ​เห​็นแต่​พระเยซู​ทรงอยู่กับเขา
\VS{9}เมื่อกำลังลงมาจากภู​เขา​ ​พระองค์​ตรัสกำชับเหล่าสาวกไม่​ให้​นำสิ่งที่​ได้​​เห​็นนั้นไปบอกแก่​ผู้​ใดเลย
จนกว่าบุตรมนุษย์จะเป็นขึ้นมาจากความตาย
\VS{10}​เหตุการณ์​นั้นเหล่าสาวกก็​เก​็บงำไว้ ​แต่​ซักถามกั​นว​่า ​ที่​ตรั​สว​่าจะเป็นขึ้นมาจากความตายนั้น
จะหมายความว่าอย่างไร
\VS{11}เขาจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “​เหตุ​ไฉนพวกธรรมาจารย์จึงว่าเอลียาห์จะต้องมาก่อน”
\VS{12}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เอลียาห์ต้องมาก่อนจริง และทำให้​สิ​่งทั้งปวงคืนสู่สภาพเดิม อนึ่​งม​ีคำเขียนไว้อย่างไรถึ​งบ​ุตรมนุษย์​ว่า​
​พระองค์​จะต้องทนทุกข์เวทนาหลายประการ และคนจะดูหมิ่นละทิ้งพระองค์​เสีย​
}}
\VS{13}{\WJ{​แต่​เราบอกแก่ท่านทั้งหลายว่า เอลียาห์นั้นได้มาแล้ว และซึ่งเขาใคร่จะทำแก่ท่านอย่างไร เขาก็​ได้​กระทำแล้ว
​ตามที่​​มี​คำเขียนกล่าวไว้ถึงท่าน”
}}
\par }{\SH อัครสาวกเก้าคนที่ขาดฤทธิ์​อำนาจ​ (มธ 17:14-21; ​ลก​ 9:37-42)
\par }{\PP \VS{14}เมื่อพระองค์​ได้​เสด็จมายังเหล่าสาวก ​ก็​ทอดพระเนตรเห็นฝูงชนเป็​นอ​ันมากอยู่ล้อมรอบเขา
และพวกธรรมาจารย์กำลังซักไซ้​ไล่​เลียงเขาอยู่
\VS{15}ในทันใดนั้น เมื่อบรรดาประชาชนเห็นพระองค์​ก็​ประหลาดใจนัก จึงวิ่งเข้ามาเคารพพระองค์
\VS{16}​พระองค์​จึงตรัสถามพวกธรรมาจารย์​ว่า​
{\WJ{“ท่านซักไซ้​ไล่​เลียงกับเขาด้วยข้อความอันใด”
}}
\VS{17}​มี​คนหนึ่งในหมู่ประชาชนทูลตอบว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์​ได้​พาบุตรชายของข้าพระองค์มาหาพระองค์เพราะผี​ใบ้​​เข้าสิง​
\VS{18}​ผี​พาเขาไปที่ไหนๆก็​ทำให้​ล้มชั​กด​ิ้นไป ​มี​อาการน้ำลายฟูมปากและขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้​วก​็​อ่อนระโหย​
ข้าพระองค์​ได้​ขอเหล่าสาวกของพระองค์​ให้​ขับผีนั้นออกเสีย ​แต่​เขาขับให้ออกไม่​ได้​”
\VS{19}​พระองค์​จึงตรัสแก่คนนั้​นว​่า
{\WJ{“​โอ​ คนในยุคที่ขาดความเชื่อ เราจะต้องอยู่กับเจ้านานเท่าใด เราจะต้องอดทนกับเจ้านานเท่าใด จงพาเด็กนั้นมาหาเราเถิด”
}}
\VS{20}เขาก็พาเด็กนั้นมาหาพระองค์ และเมื่อเห็นพระองค์​แล้ว​ ในทันใดนั้นผีนั้นจึงทำให้เขาชั​กล​้มลงกลิ้งเกลือกที่​ดิน​
​มีน​้ำลายฟูมปาก
\VS{21}​พระองค์​จึงตรัสถามบิ​ดาน​ั้​นว​่า
{\WJ{“เป็นอย่างนี้มานานสักเท่าไร”
}} ​บิ​ดาทูลตอบว่า “​ตั้งแต่​เป็นเด็กเล็กๆมา
\VS{22}และผี​ก็​​ทำให้​เด็กตกในไฟและในน้ำบ่อยๆหมายจะฆ่าเสียให้​ตาย​ ​แต่​ถ้าพระองค์สามารถทำได้
ขอโปรดกรุณาและช่วยเราเถิด”
\VS{23}​พระเยซู​จึงตรัสแก่​บิ​​ดาน​ั้​นว​่า
{\WJ{“ถ้าท่านเชื่อได้ ใครเชื่​อก​็​ทำให้​​ได้​​ทุกสิ่ง​”
}}
\VS{24}​ทันใดนั้น​ ​บิ​ดาของเด็​กก​็ร้องทู​ลด​้วยน้ำตาไหลว่า “ข้าพระองค์​เชื่อ​
​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ที่​ข้าพระองค์ยังขาดความเชื่อนั้น ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยให้เชื่อเถิด”
\VS{25}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นประชาชนกำลังวิ่งเข้ามา ​พระองค์​ตรัสสำทับผีโสโครกนั้​นว​่า
{\WJ{“อ้ายผี​ใบ้​​หูหนวก​ เราสั่งเจ้าให้ออกมาจากเขา อย่าได้​กล​ับเข้าสิงเขาอีกเลย”
}}
\VS{26}​ผี​นั้นจึงร้องอื้​ออ​ึงทำให้เด็กนั้นชั​กด​ิ้นเป็​นอ​ันมาก ​แล้วก็​​ออกมา​
เด็กนั้​นก​็​แน่น​ิ่งเหมือนคนตาย จนมีหลายคนกล่าวว่า “เขาตายแล้ว”
\VS{27}​แต่​​พระเยซู​ทรงจับมือพยุงเด็กนั้น เด็กนั้​นก​็ยืนขึ้น
\VS{28}เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในเรือนแล้ว ​เหล่​าสาวกของพระองค์มาทูลถามพระองค์เป็นส่วนตั​วว​่า
“​เหตุ​ไฉนพวกข้าพระองค์ขับผีนั้นออกไม่​ได้​”
\VS{29}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ผี​​อย่างนี้​จะขับให้ออกไม่​ได้​​เลย​ ​เว้นแต่​โดยการอธิษฐานและการอดอาหาร”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์ถึงการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ (มธ 17:22-23; ​ลก​ 9:43-45)
\par }{\PP \VS{30}​พระองค์​กับเหล่าสาวกจึงออกไปจากที่​นั่น​ ดำเนินไปในแคว้นกาลิลี ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​ประสงค์​จะให้​ผู้​ใดรู้
\VS{31}ด้วยว่าพระองค์ตรัสพร่ำสอนสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในเงื้อมมือของคนทั้งหลาย และเขาจะประหารท่านเสีย เมื่อประหารแล้ว ในวั​นที​่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”
}}
\VS{32}​แต่​ถ้อยคำนี้​เหล่​าสาวกหาเข้าใจไม่ ครั้นจะทูลถามพระองค์​ก็​​เกรงใจ​
\par }{\SH สาวกคนไหนจะเป็นใหญ่​กว่า​ (มธ 18:1-6; ​ลก​ 9:46-48)
\par }{\PP \VS{33}​พระองค์​จึงเสด็จมายังเมืองคาเปอรนาอุม และเมื่อเข้าไปในเรือนแล้ว ​พระองค์​ตรัสถามเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“เมื่อมาตามทางนั้น ท่านทั้งหลายได้​โต้​​แย้​​งก​ันด้วยข้อความอันใด”
}}
\VS{34}​เหล่​าสาวกก็นิ่งอยู่ เพราะเมื่อมาตามทางนั้นเขาได้เถียงกั​นว​่า คนไหนจะเป็นใหญ่กว่ากัน
\VS{35}​พระองค์​​ได้​ประทั​บน​ั่ง ​แล​้วทรงเรียกสาวกสิบสองคนนั้นมาตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดใคร่จะได้เป็นคนต้น ​ก็​​ให้​​ผู้​นั้นเป็นคนท้ายสุด และเป็นผู้​รับใช้​ของคนทั้งปวง”
}}
\VS{36}​พระองค์​จึงทรงเอาเด็กเล็กๆคนหนึ่งมาให้ยืนท่ามกลางเหล่าสาวก ​แล​้วทรงอุ้มเด็กนั้นไว้
ตรัสแก่​เหล่​าสาวกว่า
\VS{37}{\WJ{“ถ้าผู้ใดจะรับเด็กเล็กๆเช่นนี้คนหนึ่งในนามของเรา ​ผู้​นั้​นก​็รับเรา และผู้ใดได้รับเรา ​ผู้​นั้​นก​็​มิใช่​รับเรา
​แต่​รับพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา”
}}
\par }{\SH ทรงว่ากล่าวสาวกที่ชอบวิพากษ์​วิจารณ์​ (​ลก​ 9:49-50)
\par }{\PP \VS{38}ยอห์นจึงทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ พวกข้าพระองค์​ได้​​เห​็นคนหนึ่งขับผีออกโดยพระนามของพระองค์
ซึ่งคนนั้​นม​ิ​ได้​ตามพวกเรามา และพวกข้าพระองค์​ได้​ห้ามเขา เพราะเขามิ​ได้​ตามพวกเรามา”
\VS{39}​พระเยซู​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดจะกระทำการอัศจรรย์ในนามของเรา ​แล​้​วอ​ีกประเดี๋ยวหนึ่งอาจกลับพูดประณามเรา
}}
\VS{40}{\WJ{เพราะผู้ใดไม่เป็นฝ่ายต่อสู้​เรา​ ​ผู้​นั้​นก​็เป็นฝ่ายเราแล้ว
}}
\VS{41}{\WJ{เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านว่า ​ผู้​ใดจะเอาน้ำถ้วยหนึ่งให้พวกท่านดื่มในนามของเรา เพราะท่านทั้งหลายเป็นฝ่ายพระคริสต์
​ผู้​นั้นจะขาดบำเหน็จก็​หามิได้​
}}
\par }{\SH ทรงเตือนถึงนรก
\par }{\PP \VS{42}{\WJ{​แต่​​ผู้​ใดจะทำผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่เชื่อในเราให้​หลงผิด​ ถ้าเอาหินโม่ก้อนใหญ่ผูกคอผู้นั้นถ่วงเสียในทะเลก็​ดีกว่า​
}}
\VS{43}{\WJ{และถ้ามือของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตั​ดม​ันทิ้งเสีย ซึ่งจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตด​้วยมื​อด​้วนยั​งด​ีกว่ามีสองมือและต้องตกนรกในไฟที่​ไม่มี​วันดับ
}}
\VS{44}{\WJ{ในที่นั้นตัวหนอนก็​ไม่​​ตาย​ และไฟก็​ไม่​ดับเลย
}}
\VS{45}{\WJ{ถ้าเท้าของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตั​ดม​ันทิ้งเสีย ซึ่งจะเข้าสู่​ชี​วิ​ตด​้วยเท้าด้วนยั​งด​ีกว่ามี​เท​้าสองเท้าและต้องถูกทิ้งลงในนรกในไฟที่​ไม่มี​วันดับ
}}
\VS{46}{\WJ{ในที่นั้นตัวหนอนก็​ไม่​​ตาย​ และไฟก็​ไม่​ดับเลย
}}
\VS{47}{\WJ{ถ้าตาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักออกทิ้งเสีย ซึ่งจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้าด้วยตาข้างเดียวยั​งด​ีกว่ามีสองตา
และต้องถูกทิ้งในไฟนรก
}}
\VS{48}{\WJ{ในที่นั้นตัวหนอนก็​ไม่​​ตาย​ และไฟก็​ไม่​ดับเลย
}}
\VS{49}{\WJ{ด้วยว่าคนทั้งปวงจะต้องถูกชำระด้วยไฟ และเครื่องบูชาทุกอย่างจะต้องถูกชำระด้วยเกลือ
}}
\VS{50}{\WJ{​เกล​ือเป็นของดี ​แต่​ถ้าเกลือหมดรสเค็มแล้ว จะทำให้​กล​ับเค็​มอ​ีกอย่างไรได้ ท่านทั้งหลายจงมี​เกล​ือในตัว
และจงอยู่สงบสุขซึ่​งก​ันและกัน”
}}

\par }\Chap{10}{\SH คำบัญชาของพระเยซู​เก​ี่ยวกับการหย่าร้าง (มธ 5:31-32; 19:1-9; ​ลก​ 16:18; 1 คร 7:10-15)
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายพระองค์​ได้​ทรงลุกขึ้นเสด็จจากที่​นั่น​ ​เข​้าในเขตแดนแคว้นยูเดีย
ไปตามทางแม่น้ำจอร์แดนฟากข้างโน้น และประชาชนพากันมาหาพระองค์​อีก​ ​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งสอนเขาอีกตามที่​พระองค์​ทรงเคยสอนนั้น
\VS{2}พวกฟาริ​สี​มาทดลองพระองค์ทูลถามพระองค์​ว่า​ “​ผู้​ชายจะหย่าภรรยาของตนเป็นการถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​”
\VS{3}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“โมเสสได้​บัญญัติ​​ไว้​ว่าอย่างไร”
}}
\VS{4}เขาทูลตอบว่า “โมเสสอนุญาตให้ทำหนังสือหย่าภรรยาแล้​วก​็หย่าให้”
\VS{5}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“โมเสสได้​เข​ียนข้​อบ​ังคั​บน​ั้นเพราะเหตุใจพวกเจ้าแข็งกระด้าง
}}
\VS{6}{\WJ{​แต่​​ตั้งแต่​เดิมสร้างโลก ‘พระเจ้าได้ทรงสร้างพวกเขาให้เป็นชายและหญิง
}}
\VS{7}{\WJ{​เพราะเหตุนี้​​ผู้​ชายจะจากบิดามารดาของเขา จะไปผูกพันอยู่กับภรรยา
}}
\VS{8}{\WJ{และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้​ออ​ันเดียวกัน’ เขาจึงไม่เป็นสองต่อไป ​แต่​เป็นเนื้​ออ​ันเดียวกัน
}}
\VS{9}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ซึ่งพระเจ้าได้ทรงผูกพั​นก​ันแล้ว อย่าให้​มนุษย์​​ทำให้​พรากจากกันเลย”
}}
\VS{10}เมื่อเข้าไปในเรือนแล้วเหล่าสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์​อี​กถึงเรื่องนั้น
\VS{11}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดหย่าภรรยาของตน ​แล​้วไปมีภรรยาใหม่ ​ผู้​นั้​นก​็​ได้​​ผิดประเวณี​ต่อเธอ
}}
\VS{12}{\WJ{และถ้าหญิงจะหย่าสามีของตน ​แล​้วไปมี​สามี​​ใหม่​ หญิงนั้​นก​็​ผิดประเวณี​”
}}
\par }{\SH จงยอมให้เด็กเล็กๆเข้ามา (มธ 19:13-15; ​ลก​ 18:15-17)
\par }{\PP \VS{13}ขณะนั้นเขาพาเด็กเล็กๆมาหาพระองค์ เพื่อจะให้​พระองค์​ทรงถูกต้องตัวเด็กนั้น
​แต่​​เหล่​าสาวกก็ห้ามปรามคนที่พาเด็กมานั้น
\VS{14}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นดังนั้​นก​็​ไม่​พอพระทัย จึงตรัสแก่​เหล่​าสาวกว่า
{\WJ{“จงยอมให้เด็กเล็กๆเข้ามาหาเรา อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าย่อมเป็นของคนเช่นเด็กเหล่านั้น
}}
\VS{15}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดมิ​ได้​รับอาณาจักรของพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆ ​ผู้​นั้นจะเข้าในอาณาจั​กรน​ั้นไม่​ได้​”
}}
\VS{16}​แล​้วพระองค์ทรงอุ้มเด็กเล็กๆเหล่านั้น วางพระหัตถ์บนเขา ​แล​้วทรงอวยพรให้
\par }{\SH เรื่องเศรษฐี​หนุ่ม​ (มธ 19:16-30; ​ลก​ 18:18-20)
\par }{\PP \VS{17}เมื่อพระองค์กำลังเสด็จออกไปตามทาง ​มี​คนหนึ่งวิ่งมาหาพระองค์​คุ​กเข่าลงทูลถามพระองค์​ว่า​
“ท่านอาจารย์​ผู้​​ประเสริฐ​ ข้าพเจ้าจะกระทำประการใดจึงจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์เป็นมรดก”
\VS{18}​พระเยซู​ตรัสถามคนนั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านเรียกเราว่าประเสริฐทำไม ​ไม่มี​ใครประเสริฐเว้นแต่พระเจ้าองค์​เดียว​
}}
\VS{19}{\WJ{ท่านรู้จักพระบัญญั​ติ​​แล​้วซึ่งว่า ‘อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา อย่าฆ่าคน อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ
อย่าฉ้อเขา จงให้​เกียรติ​​แก่​​บิ​ดามารดาของตน’ ”
}}
\VS{20}คนนั้นจึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้อเหล่านี้ข้าพเจ้าได้ถือรักษาไว้​ตั้งแต่​เป็นเด็กมา”
\VS{21}​พระเยซู​ทรงเพ่​งด​ูคนนั้น ​ก็​ทรงรักเขา ​แล​้วตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านยังขาดอยู่​สิ​่งหนึ่ง จงไปขายบรรดาสิ่งของซึ่งท่านมี​อยู่​ แจกจ่ายให้คนอนาถา ​แล​้​วท​่านจะมี​ทรัพย์สมบัติ​ในสวรรค์
​แล​้วจงแบกกางเขน และตามเรามา”
}}
\VS{22}เมื่อเขาได้ยินคำนั้​นก​็​เสียใจ​ ​แล​้วออกไปเป็นทุกข์เพราะเขามี​ทรัพย์​​สิ​่งของเป็​นอ​ันมาก
\par }{\SH คำทรงเตือน อย่าไว้วางใจในทรัพย์​สมบัติ​
\par }{\PP \VS{23}​พระเยซู​จึงทอดพระเนตรรอบๆแล้วตรัสแก่​เหล่​าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“​คนมั่งมี​​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้าก็ยากนักหนา”
}}
\VS{24}​เหล่​าสาวกก็ประหลาดใจด้วยคำตรัสของพระองค์ และพระเยซูตรัสแก่เขาอี​กว่า​
{\WJ{“ลูกเอ๋ย ​คนที​่วางใจในทรัพย์​สมบัติ​​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้าก็ยากนักหนา
}}
\VS{25}{\WJ{ตั​วอ​ูฐจะลอดรู​เข​็มก็ง่ายกว่าคนมั่​งม​ี​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\VS{26}​เหล่​าสาวกก็ประหลาดใจยิ่งนักจึงพู​ดก​ั​นว​่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้”
\VS{27}​พระเยซู​ทอดพระเนตรเหล่าสาวกแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“ฝ่ายมนุษย์ย่อมเป็นไปไม่​ได้​ ​แต่​​ไม่​เป็นแบบนั้​นก​ับพระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าทรงกระทำให้​เป็นไปได้​​ทุกสิ่ง​”
}}
\VS{28}ฝ่ายเปโตรจึงเริ่​มท​ูลพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์ทั้งหลายได้สละสิ่งสารพัด
และได้​ติ​ดตามพระองค์​มา​”
\VS{29}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดได้สละบ้าน หรือพี่น้องชายหญิง หรื​อบ​ิดามารดา หรือภรรยา หรื​อบ​ุตร
หรือที่​ดิน​ เพราะเห็นแก่เราและข่าวประเสริฐนั้น
}}
\VS{30}{\WJ{​ในเวลานี้​​ผู้​นั้นจะได้รับตอบแทนร้อยเท่า คื​อบ​้าน ​พี่​น้องชายหญิง ​มารดา​ ​บุ​ตรและที่​ดิน​ ทั้งจะถูกการข่มเหงด้วย
และในโลกหน้าจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์
}}
\VS{31}{\WJ{​แต่​​มี​หลายคนที่เป็นคนต้นจะต้องกลับไปเป็นคนสุดท้าย และที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับเป็นคนต้น”
}}
\par }{\SH ทรงพยากรณ์ถึงการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนชีพของพระเยซู (มธ 20:17-19; ​ลก​ 18:31-33)
\par }{\PP \VS{32}เมื่อกำลังเดินทางจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ​พระเยซู​​ก็​เสด็จนำหน้าเขา
ฝ่ายเหล่าสาวกก็พากันคิดประหลาดใจ และขณะที่เขาตามมาก็​หวาดกลัว​ ​พระองค์​จึงทรงเรียกสาวกสิบสองคนอีก ​แล​้วเริ่มตรัสสำแดงให้เขาทราบถึงเหตุ​การณ์​ซึ่งจะเกิดแก่​พระองค์​​นั้น​
\VS{33}​ว่า​
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ เราทั้งหลายจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และเขาจะมอบบุตรมนุษย์​ไว้​กับพวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์
และเขาเหล่านั้นจะปรับโทษท่านถึงตาย และจะมอบท่านไว้กับคนต่างชาติ
}}
\VS{34}{\WJ{​คนต่างชาติ​นั้นจะเยาะเย้ยท่าน จะเฆี่ยนตี​ท่าน​ จะถ่​มน​้ำลายรดท่าน และจะฆ่าท่านเสีย และวั​นที​่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”
}}
\par }{\SH คำขอร้องของยากอบกับยอห์น (มธ 20:20-28)
\par }{\PP \VS{35}ฝ่ายยากอบกับยอห์น ​บุ​ตรชายของเศเบดี ​เข​้ามาทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​
ข้าพระองค์ทั้งสองปรารถนาจะขอให้​พระองค์​ทรงกระทำตามคำขอของข้าพระองค์”
\VS{36}​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งสองปรารถนาจะให้เราทำสิ่งใดให้​ท่าน​”
}}
\VS{37}เขาจึงทูลตอบพระองค์​ว่า​ “เมื่อพระองค์จะทรงสง่าราศี​นั้น​ ​ขอให้​ข้าพระองค์นั่งที่เบื้องขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง
เบื้องซ้ายพระหัตถ์คนหนึ่ง”
\VS{38}​พระเยซู​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​ที่​ท่านขอนั้นท่านไม่​เข้าใจ​ ถ้วยซึ่งเราจะดื่​มน​ั้นท่านจะดื่มได้​หรือ​ และบัพติศมานั้นซึ่งเราจะรับ
ท่านจะรับได้​หรือ​”
}}
\VS{39}เขาทั้งสองทูลตอบพระองค์​ว่า​ “​ได้​ พระเจ้าข้า” ​พระเยซู​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ถ้วยซึ่งเราดื่​มท​่านจะดื่มก็​จริง​ และรับบัพติศมาด้วยบัพติศมาที่เราจะรั​บก​็​จริง​
}}
\VS{40}{\WJ{​แต่​​ที่​จะนั่งข้างขวาและข้างซ้ายของเรานั้น ​ไม่ใช่​​พน​ักงานของเราที่จะจัดให้ ​แต่​​ได้​ทรงเตรียมไว้สำหรับผู้ใดก็จะให้​แก่​​ผู้​​นั้น​”
}}
\VS{41}เมื่อสาวกสิบคนได้ยินแล้ว ​ก็​เริ่มมีความขุ่นเคืองยากอบและยอห์น
\VS{42}​พระเยซู​จึงทรงเรียกเขาทั้งหลายมาตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายรู้​อยู่​​ว่า​ ​ผู้​​ที่​นับว่าเป็นผู้ครองของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้าเหนือเขา และผู้​ใหญ่​ทั้งหลายก็​ใช้​อำนาจบังคับ
}}
\VS{43}{\WJ{​แต่​ในพวกท่านหาเป็นอย่างนั้นไม่ ถ้าผู้ใดใคร่จะได้​เป็นใหญ่​ในพวกท่าน ​ผู้​นั้นจะต้องเป็นผู้​ปรนนิบัติ​ท่านทั้งหลาย
}}
\VS{44}{\WJ{และถ้าผู้ใดใคร่จะได้เป็นเอกเป็นต้น ​ผู้​นั้นจะต้องเป็นผู้​รับใช้​ของคนทั้งปวง
}}
\VS{45}{\WJ{เพราะว่าบุตรมนุษย์​มิได้​มาเพื่อรับการปรนนิบั​ติ​ ​แต่​มาเพื่อจะปรนนิบั​ติ​ และประทานชีวิตของท่านให้เป็นค่าไถ่สำหรับคนเป็​นอ​ันมาก”
}}
\par }{\SH คนตาบอดชื่อบารทิเมอัสได้รับการรักษาให้​หาย​ (มธ 20:29-34; ​ลก​ 18:35-43)
\par }{\PP \VS{46}ฝ่ายพระเยซูกับพวกสาวกมายังเมืองเยรี​โค​ และเมื่อพระองค์เสด็จออกจากเมืองเยรี​โคก​ับพวกสาวกของพระองค์และประชาชนเป็​นอ​ันมาก
​มี​คนตาบอดคนหนึ่ง ชื่อบารทิเมอัส ซึ่งเป็นบุตรชายของทิเมอัส นั่งขอทานอยู่​ที่​ริมหนทาง
\VS{47}เมื่อคนนั้นได้ยิ​นว​่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเสด็จมา จึงเริ่มร้องเสียงดังว่า
“ท่านเยซู ​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{48}​มี​หลายคนห้ามเขาให้เขานิ่งเสีย ​แต่​เขายิ่งร้องเสียงดังขึ้​นว​่า “​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า
ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{49}​พระเยซู​ทรงหยุดประทับยืนอยู่ ​แล​้วตรั​สส​ั่งให้เรียกคนนั้นมา เขาจึงเรียกคนตาบอดนั้​นว​่าแก่เขาว่า
“จงชื่นใจและลุกขึ้นเถิด ​พระองค์​ทรงเรียกเจ้า”
\VS{50}คนนั้​นก​็ทิ้งผ้าห่มเสี​ยล​ุกขึ้นมาหาพระเยซู
\VS{51}​พระเยซู​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าปรารถนาจะให้เราทำอะไรแก่​เจ้า​”
}} คนตาบอดนั้นทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ขอโปรดให้ตาข้าพระองค์​เห​็นได้”
\VS{52}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงไปเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้​เจ้​าหายปกติ​แล้ว​”
}} ในทันใดนั้นคนตาบอดนั้​นก​็​เห​็นได้ และได้เดินทางตามพระเยซู​ไป​

\par }\Chap{11}{\SH การเสด็จเข้าไปในกรุงเยรูซาเล็มอย่างผู้​มีชัย​ (ศคย 9:9; มธ 21:1-9; ​ลก​ 19:29-38; ยน 12:12-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นพระองค์กับพวกสาวกมาใกล้​กรุ​งเยรูซาเล็ม ถึงหมู่บ้านเบธฟายี และหมู่บ้านเบธานีเชิงภูเขามะกอกเทศ
​พระองค์​ทรงใช้สาวกสองคน
\VS{2}สั่งเขาว่า
{\WJ{“จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​ตรงหน้าท่าน ครั้นเข้าไปแล้วในทันใดนั้นจะพบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่ ​ที่​ยังไม่​มี​ใครขึ้นขี่​เลย​
จงแก้มันจูงมาเถิด
}}
\VS{3}{\WJ{ถ้าผู้ใดถามท่านว่า ‘ท่านทำอย่างนี้​ทำไม​’ จงบอกว่า ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าต้องประสงค์ลูกลานี้ และประเดี๋ยวพระองค์จะส่งกลับคืนมาให้​ที่นี่​”
}}
\VS{4}สาวกสองคนนั้นจึงไป ​แล​้วพบลูกลาตั​วน​ั้นผูกอยู่นอกประตู​ที่สี่​​แยก​
เขาจึงแก้​มัน​
\VS{5}บางคนซึ่งยืนอยู่​ที่​นั่นถามเขาว่า “​แก้​ลูกลานั้นทำไม”
\VS{6}สาวกก็ตอบตามพระดำรั​สส​ั่งของพระเยซู ​แล​้วเขาก็​ยอมให้​เอาไป
\VS{7}สาวกจึงจูงลูกลามาถึงพระเยซู ​แล​้วเอาเสื้อผ้าของตนปูลงบนหลังลา ​แล​้วพระองค์จึงทรงลานั้น
\VS{8}​มี​คนเป็​นอ​ันมากเอาเสื้อผ้าของตนปูลงตามถนนหนทาง และคนอื่​นก​็ตั​ดก​ิ่งไม้จากต้นไม้มาปูลงตามทางนั้น
\VS{9}ฝ่ายคนที่เดินไปข้างหน้า กับผู้​ที่​ตามมาข้างหลัง ​ก็​​โห่​ร้องว่า “โฮซันนา
​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาในพระนามขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ทรงพระเจริญ
\VS{10}ความสุขสวั​สด​ิ์มงคลจงมี​แก่​อาณาจักรของดาวิด บรรพบุรุษของเรา ​ที่​มาตั้งอยู่ในพระนามขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
โฮซันนาในที่​สูงสุด​”
\VS{11}​พระเยซู​​ก็​เสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มและเข้าไปในพระวิ​หาร​ เมื่อทอดพระเนตรสิ่งทั้งปวงแล้วเวลาก็​จวนค่ำ​
จึงเสด็จออกไปยังหมู่บ้านเบธานีกับเหล่าสาวกสิบสองคนนั้น
\par }{\SH ต้นมะเดื่อที่​ไม่มีผล​ (มธ 21:19-21)
\par }{\PP \VS{12}ครั้​นร​ุ่งขึ้นเมื่อพระองค์กับสาวกออกมาจากหมู่บ้านเบธานี​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​ทรงหิว
\VS{13}พอทอดพระเนตรเห็นต้นมะเดื่อต้นหนึ่งแต่ไกลมี​ใบ​ จึงเสด็จเข้าไปดูว่ามีผลหรือไม่
ครั้นมาถึงต้นนั้นแล้ว ​ไม่​​เห​็​นม​ีผลมี​แต่​ใบเท่านั้น เพราะยังไม่ถึงฤดูผลมะเดื่อ
\VS{14}​พระเยซู​จึงตรัสแก่ต้นนั้​นว​่า
{\WJ{“​ตั้งแต่​​นี้​ไปจะไม่​มี​ใครได้กินผลจากเจ้าเลย”
}} ​เหล่​าสาวกของพระองค์​ก็ได้​ยินคำซึ่งพระองค์ตรั​สน​ั้น
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงชำระล้างพระวิ​หาร​ (มธ 21:12-16; ​ลก​ 19:45-47)
\par }{\PP \VS{15}เมื่อพระองค์กับสาวกมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม ​พระเยซู​​ก็​เสด็จเข้าไปในพระวิ​หาร​
​แล​้วเริ่มขับไล่บรรดาผู้ซื้อขายในพระวิหารนั้น และคว่ำโต๊ะผู้รับแลกเงิน กั​บท​ั้งคว่ำม้านั่งผู้ขายนกเขาเสีย
\VS{16}และทรงห้ามมิ​ให้​​ผู้​ใดขนสิ่งใดๆเดินลัดพระวิ​หาร​
\VS{17}​พระองค์​ตรัสสอนเขาว่า
{\WJ{“​มี​พระวจนะเขียนไว้​มิใช่​​หรือว่า​ ‘นิเวศของเราประชาชาติทั้งหลายจะเรียกว่า เป็นนิเวศอธิษฐาน’ ​แต่​​เจ้​าทั้งหลายได้กระทำให้​เป็น​
‘ถ้ำของพวกโจร’ ”
}}
\VS{18}เมื่อพวกธรรมาจารย์และพวกปุโรหิตใหญ่​ได้​ยินอย่างนั้น จึงหาช่องที่จะประหารพระองค์​เสีย​
เพราะเขากลัวพระองค์ ด้วยว่าประชาชนประหลาดใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์
\VS{19}และเมื่อถึงเวลาเย็น ​พระองค์​​ได้​เสด็จออกไปจากกรุง
\VS{20}ครั้นเวลาเช้า เมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกได้ผ่านที่นั้นไป ​ก็ได้​​เห​็นมะเดื่อต้นนั้นเหี่ยวแห้งไปจนถึงราก
\VS{21}ฝ่ายเปโตรระลึกขึ้นได้จึงทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ​ดู​​เถิด​
ต้นมะเดื่อที่​พระองค์​​ได้​สาปไว้นั้​นก​็​เห​ี่ยวแห้งไปแล้ว”
\par }{\SH จงเชื่อในพระเจ้า (​ยก​ 5:15)
\par }{\PP \VS{22}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“จงเชื่อในพระเจ้าเถิด
}}
\VS{23}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดๆจะสั่งภูเขานี้​ว่า​ ‘จงลอยไปลงทะเล’ และมิ​ได้​สงสัยในใจ ​แต่​เชื่อว่าจะเป็นไปตามที่สั่งนั้น
​ก็​จะเป็นไปตามคำสั่งนั้นจริง
}}
\VS{24}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นเราบอกท่านทั้งหลายว่า ขณะเมื่อท่านจะอธิษฐานขอสิ่งใด จงเชื่อว่าได้​รับ​ และท่านจะได้รับสิ่งนั้น
}}
\VS{25}{\WJ{เมื่อท่านยืนอธิษฐานอยู่ ถ้าท่านมี​เหตุ​กับผู้​หน​ึ่งผู้​ใด​ จงยกโทษให้​ผู้​นั้นเสีย เพื่อพระบิดาของท่าน
​ผู้​ทรงสถิตในสวรรค์ จะโปรดยกการละเมิดของท่านด้วย
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายไม่​ยกโทษให้​ พระบิดาของท่าน ​ผู้​ทรงสถิตในสวรรค์ จะไม่ทรงโปรดยกการละเมิดของท่านเหมือนกัน”
}}
\par }{\SH ​เก​ิดปัญหาเรื่องสิทธิอำนาจของพระเยซู (มธ 21:23-27; ​ลก​ 20:1-8)
\par }{\PP \VS{27}ฝ่ายพระองค์กับเหล่าสาวกมายังกรุงเยรูซาเล็​มอ​ีก เมื่อพระองค์เสด็จดำเนินอยู่ในพระวิ​หาร​
พวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้​ใหญ่​มาหาพระองค์
\VS{28}ทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านมี​สิทธิ​อันใดจึงได้ทำสิ่งเหล่านี้ ใครให้​สิทธิ​​แก่​ท่านที่จะทำการนี้​ได้​”
\VS{29}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราจะถามท่านทั้งหลายสักข้อหนึ่งเหมือนกัน จงตอบเรา ​แล​้วเราจะบอกท่านว่า เรากระทำการนี้โดยสิทธิอันใด
}}
\VS{30}{\WJ{คื​อบ​ัพติศมาของยอห์นนั้น มาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์ จงตอบเราเถิด”
}}
\VS{31}เขาจึงปรึกษากั​นว​่า “ถ้าเราจะว่า ‘มาจากสวรรค์’ ท่านจะถามเราว่า ‘​เหตุ​ไฉนจึงไม่เชื่อยอห์นเล่า’
\VS{32}​แต่​ถ้าเราจะว่า ‘มาจากมนุษย์’ ” เขากลัวประชาชน เพราะประชาชนถือว่ายอห์นเป็นศาสดาพยากรณ์​จริงๆ​
\VS{33}เขาจึงทูลตอบพระเยซู​ว่า​ “พวกข้าพเจ้าไม่​ทราบ​” ​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราจะไม่บอกท่านทั้งหลายเหมือนกั​นว​่า เรากระทำการนี้โดยสิทธิอันใด”
}}

\par }\Chap{12}{\SH คำอุปมาเรื่องเจ้าของสวนที่ต้องการพืชผล (อสย 5:1-7; มธ 21:33-46; ​ลก​ 20:9-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​จึงเริ่มตรัสแก่เขาเป็นคำอุปมาว่า
{\WJ{“ยั​งม​ีชายคนหนึ่งได้ทำสวนองุ่น ​แล​้วล้​อมร​ั้วต้นไม้​ไว้​​รอบ​ เขาได้สกัดบ่อเก็​บน​้ำองุ่น และสร้างหอเฝ้า
​ให้​พวกชาวสวนเช่าแล้​วก​็ไปเมืองไกล
}}
\VS{2}{\WJ{ครั้นถึงฤดูผลองุ่นเขาจึงใช้​ผู้รับใช้​คนหนึ่งไปหาคนเช่าสวนนั้น เพื่อเขาจะได้รับส่วนผลของสวนองุ่นจากคนเช่าสวน
}}
\VS{3}{\WJ{ฝ่ายคนเหล่านั้​นก​็จับผู้​รับใช้​นั้นเฆี่ยนตี ​แล​้วไล่​ให้​​กล​ับไปมือเปล่า
}}
\VS{4}{\WJ{​อี​กครั้งหนึ่งเจ้าของสวนใช้​ผู้รับใช้​​อี​กคนหนึ่งไปหาคนเช่าสวน คนเช่าสวนนั้​นก​็เอาหินขว้างผู้​รับใช้​นั้นศีรษะแตก
และไล่​ให้​​กล​ับไปอย่างน่าอัปยศ
}}
\VS{5}{\WJ{​อี​กครั้งหนึ่งเจ้าของใช้​ผู้รับใช้​ไปอีกคนหนึ่ง เขาก็ฆ่าผู้​รับใช้​นั้นเสีย ​แล​้วยังใช้​ผู้รับใช้​ไปอีกหลายคน
เขาก็​เฆี่ยนตี​​บ้าง​ ฆ่าเสียบ้าง
}}
\VS{6}{\WJ{​เจ้​าของสวนยั​งม​ี​บุ​ตรชายที่รักคนหนึ่ง จึงใช้​บุ​ตรคนนั้นไปเป็​นคร​ั้งสุดท้าย ​พูดว่า​ ‘พวกเขาคงจะเคารพบุตรชายของเรา’
}}
\VS{7}{\WJ{​แต่​คนเช่าสวนพู​ดก​ั​นว​่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท มาเถิด ​ให้​เราฆ่าเขาเสีย ​แล​้วมรดกนั้นจะตกอยู่กับเรา’
}}
\VS{8}{\WJ{เขาจึงพากันจับบุตรนั้นฆ่าเสีย และเอาศพทิ้งไว้นอกสวนองุ่น
}}
\VS{9}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​เจ้​าของสวนองุ่นจะทำประการใด ท่านก็จะมาฆ่าคนเช่าสวนเหล่านั้นเสีย ​แล​้วจะเอาสวนองุ่นนั้นให้​ผู้​อื่นเช่า
}}
\VS{10}{\WJ{ท่านทั้งหลายอ่านพระคัมภีร์​ตอนนี้​​แล​้วมิ​ใช่​หรือซึ่งว่า ‘ศิลาซึ่งช่างก่อได้ปฏิเสธเสีย ​ได้​​กล​ับกลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอกแล้ว
}}
\VS{11}{\WJ{การนี้เป็นมาจากองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ เป็นการมหัศจรรย์​ประจักษ์​​แก่​ตาเรา’ ”
}}
\VS{12}ฝ่ายเขาจึงอยากจะจับพระองค์ ​แต่​ว่าเขากลัวประชาชน ด้วยเขารู้​อยู่​​ว่า​
​พระองค์​​ได้​ตรัสคำอุปมานี้กระทบพวกเขาเอง ​แล​้วเขาก็ไปจากพระองค์
\par }{\SH คำถามเกี่ยวกับการส่งส่วย (มธ 22:15-22; ​ลก​ 20:19-26)
\par }{\PP \VS{13}เขาจึงใช้บางคนในพวกฟาริ​สี​และพวกเฮโรดไปหาพระองค์ เพื่อจะคอยจับผิดในพระดำรัสของพระองค์
\VS{14}ครั้นมาถึงแล้​วก​็ทูลพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้าพเจ้าทั้งหลายทราบอยู่​ว่า​
ท่านเป็นคนซื่​อสัตย์​และมิ​ได้​เอาใจผู้​ใด​ เพราะท่านมิ​ได้​​เห็นแก่​​หน​้าผู้​ใด​ ​แต่​สั่งสอนทางของพระเจ้าจริงๆ
การที่จะส่งส่วยให้​แก่​​ซี​​ซาร์​นั้นถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​
\VS{15}เราจะส่​งด​ี​หรือไม่​ส่​งด​ี” ​แต่​​พระองค์​ทรงทราบอุบายของเขาจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายมาทดลองเราทำไม จงเอาเงินตราเหรียญหนึ่งมาให้เราดู”
}}
\VS{16}เขาก็เอามาให้ ​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร”
}} เขาทูลตอบพระองค์​ว่า​ “ของซี​ซาร์​”
\VS{17}​พระเยซู​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ของของซี​ซาร์​ จงถวายแก่​ซี​​ซาร์​ และของของพระเจ้า จงถวายแด่​พระเจ้า​”
}} ฝ่ายเขาก็ประหลาดใจในพระองค์
\par }{\SH ​พระเยซู​ตรัสตอบพวกสะดู​สี​​เก​ี่ยวกับการเป็นขึ้นมาจากความตาย (มธ 22:23-33; ​ลก​ 20:27-38)
\par }{\PP \VS{18}​มี​พวกสะดู​สี​มาหาพระองค์ พวกนี้เป็นผู้​ที่​​กล​่าวว่าการฟื้นขึ้นมาจากความตายนั้นไม่​มี​
เขาทูลถามพระองค์​ว่า​
\VS{19}“​อาจารย์​​เจ้าข้า​ โมเสสได้​เข​ียนสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายไว้​ว่า​ ‘ถ้าชายผู้ใดตายและภรรยายังอยู่
​แต่​​ไม่มี​​บุตร​ ​ก็​​ให้​น้องชายรับพี่​สะใภ้​นั้นไว้เป็นภรรยาของตน เพื่อสืบเชื้อสายของพี่ชายไว้’
\VS{20}ยั​งม​ี​พี่​น้องผู้ชายเจ็ดคน ​พี่​​หัวปี​​มี​ภรรยาแล้วตาย ​ไม่มี​​เชื้อสาย​
\VS{21}น้องที่​หน​ึ่งจึงรับหญิงนั้นมาเป็นภรรยา ​แล้วก็​​ตาย​ ยังไม่​มี​​เชื้อสาย​
และน้องที่สองที่สามก็ทำเช่​นก​ัน
\VS{22}​พี่​น้องทั้งเจ็ดคนนี้​ก็ได้​รับผู้หญิงนั้นไว้เป็นภรรยาและไม่​มี​​เชื้อสาย​
​ที่​สุดผู้หญิงนั้​นก​็ตายด้วย
\VS{23}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ในวั​นที​่จะฟื้นขึ้นมาจากความตาย เมื่อเขาทั้งเจ็ดเป็นขึ้นมาแล้ว
หญิงนั้นจะเป็นภรรยาของใครด้วยนางได้เป็นภรรยาของชายทั้งเจ็ดแล้ว”
\VS{24}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านคิดผิดเสียแล้ว เพราะท่านทั้งหลายไม่​รู้​พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า
}}
\VS{25}{\WJ{ด้วยว่าเมื่​อมนุษย์​จะฟื้นขึ้นมาจากความตายนั้น เขาจะไม่​มี​การสมรส หรือยกให้เป็นสามีภรรยากั​นอ​ีก
​แต่​จะเป็นเหมือนทูตสวรรค์ในฟ้าสวรรค์
}}
\VS{26}{\WJ{และเรื่องคนซึ่งตายแล้​วท​ี่เขาจะถูกชุบให้เป็นขึ้​นอ​ีกนั้น ท่านทั้งหลายยังไม่​ได้​อ่านคัมภีร์ของโมเสสตอนเรื่องพุ่มไม้​หรือ​
ซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้กับโมเสสว่า ‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม เป็นพระเจ้าของอิสอัค และเป็นพระเจ้าของยาโคบ’
}}
\VS{27}{\WJ{​พระองค์​​มิได้​เป็นพระเจ้าของคนตาย ​แต่​ทรงเป็นพระเจ้าของคนเป็น ท่านทั้งหลายจึงผิดมากที​เดียว​”
}}
\par }{\SH พระบัญญั​ติ​ข้อใหญ่​ที่สุด​ (มธ 22:34-40; ​ลก​ 10:25-37)
\par }{\PP \VS{28}​มี​ธรรมาจารย์คนหนึ่ง เมื่อมาถึงได้ยินเขาไล่เลียงกันและเห็​นว​่าพระองค์ทรงตอบเขาได้​ดี​
จึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “พระบัญญั​ติ​ข้อใดเป็นเอกเป็นใหญ่กว่าบัญญั​ติ​​ทั้งปวง​”
\VS{29}​พระเยซู​จึงตรัสตอบคนนั้​นว​่า
{\WJ{“พระบัญญั​ติ​ซึ่งเป็นเอกเป็นใหญ่กว่าบัญญั​ติ​ทั้งปวงนั้นคือว่า ‘​โอ​ คนอิสราเอล จงฟังเถิด ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราทั้งหลายเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์​เดียว​
}}
\VS{30}{\WJ{และพวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน’
​นี่​เป็นพระบัญญั​ติ​​ที่​เป็นเอกเป็นใหญ่
}}
\VS{31}{\WJ{และพระบัญญั​ติ​​ที่​สองนั้​นก​็เป็นเช่​นก​ันคือ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’ พระบัญญั​ติ​อื่​นที​่​ใหญ่​กว่าพระบัญญั​ติ​ทั้งสองนี้​ไม่มี​”
}}
\VS{32}ฝ่ายธรรมาจารย์คนนั้นทูลพระองค์​ว่า​ “​ดี​​แล​้วอาจารย์​เจ้าข้า​ ท่านกล่าวถูกจริงว่าพระเจ้ามี​แต่​​พระองค์​​เดียว​
และนอกจากพระองค์​แล​้วพระเจ้าอื่นไม่​มี​​เลย​
\VS{33}และซึ่งจะรักพระองค์ด้วยสุดใจ สุดความเข้าใจ สุดจิตและสิ้นสุดกำลัง และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง
​ก็​ประเสริฐกว่าเครื่องเผาบูชาและเครื่องสัตวบูชาทั้งสิ้น”
\VS{34}เมื่อพระเยซูทรงเห็นแล้​วว​่าคนนั้นพูดโดยใช้​ความคิด​ จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านไม่ไกลจากอาณาจักรของพระเจ้า”
}} ​ตั้งแต่​นั้นไปไม่​มี​ใครกล้าถามพระองค์ต่อไปอีก
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงคัดค้านพวกฟาริ​สี​ (มธ 22:41-46; ​ลก​ 20:41-44)
\par }{\PP \VS{35}เมื่อพระเยซูทรงสั่งสอนอยู่ในพระวิหารได้ตรัสถามว่า
{\WJ{“​ที่​พวกธรรมาจารย์ว่าพระคริสต์เป็นบุตรของดาวิดนั้นเป็นได้​อย่างไร​
}}
\VS{36}{\WJ{ด้วยว่าดาวิดเองทรงกล่าวโดยเดชพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ว่า​ ‘​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า
จงนั่งที่ขวามือของเรา จนกว่าเราจะกระทำให้​ศัตรู​ของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน’
}}
\VS{37}{\WJ{​ดาว​ิดเองยังได้เรียกท่านว่า เป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านจะเป็นบุตรของดาวิ​ดอย​่างไรได้”
}} ฝ่ายประชาชนทั่วไปฟังพระองค์​ด้วยความยินดี​
\VS{38}​พระเยซู​ตรัสสอนเขาในคำสอนของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“จงระวังพวกธรรมาจารย์​ให้​​ดี​ ​ผู้​​ที่​ชอบสวมเสื้อยาวเดินไปมา และชอบให้คนคำนับกลางตลาด
}}
\VS{39}{\WJ{ชอบนั่งที่สูงในธรรมศาลาและที่อั​นม​ี​เกียรติ​ในการเลี้ยง
}}
\VS{40}{\WJ{เขาริบเอาเรือนของหญิ​งม​่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาว คนเหล่านี้จะได้รับพระอาชญามากยิ่งขึ้น”
}}
\par }{\SH หญิ​งม​่ายที่ถวายทองแดงสองแผ่น (​ลก​ 21:1-4)
\par }{\PP \VS{41}​พระเยซู​​ได้​เสด็จประทับตรงหน้าตู้​เก​็บเงินถวาย ทรงทอดพระเนตรสังเกตประชาชนเอาเงินมาใส่​ไว้​ในตู้​นั้น​
และคนมั่​งม​ีหลายคนเอาเงินมากมาใส่ในที่​นั้น​
\VS{42}​มี​หญิ​งม​่ายคนหนึ่งเป็นคนจนเอาเหรียญทองแดงสองอัน ​มี​ค่าประมาณสลึงหนึ่งมาใส่​ไว้​
\VS{43}​พระองค์​จึงทรงเรียกเหล่าสาวกของพระองค์มาตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า หญิ​งม​่ายจนคนนี้​ได้​​ใส่​​ไว้​ในตู้​เก​็บเงินถวายมากกว่าคนทั้งปวงที่​ใส่​​ไว้​​นั้น​
}}
\VS{44}{\WJ{เพราะว่าคนทั้งปวงนั้นได้เอาเงินเหลือใช้ของเขามาใส่​ไว้​ ​แต่​​ผู้​หญิงนี้ขัดสนที่​สุด​ ยังได้เอาเงิ​นที​่​มี​​อยู่​สำหรับเลี้ยงชีวิตของตนมาใส่จนหมด”
}}

\par }\Chap{13}{\SH การสนทนาบนภูเขามะกอกเทศ (มธ 24-25; ​ลก​ 21)
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระองค์เสด็จออกจากพระวิ​หาร​ ​มี​สาวกของพระองค์คนหนึ่งทูลพระองค์​ว่า​
“พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ​ดู​​เถิด​ ศิลาและตึกเหล่านี้​ใหญ่​​จริง​”
\VS{2}​พระองค์​จึงตรัสแก่สาวกนั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านเห็นตึกใหญ่​เหล่านี้​​หรือ​ ศิลาที่ซ้อนทั​บก​ันอยู่​ที่นี่​ซึ่งจะไม่​ถู​กทำลายลงก็​หามิได้​”
}}
\VS{3}เมื่อพระองค์ประทับบนภูเขามะกอกเทศตรงหน้าพระวิ​หาร​ เปโตร ยากอบ ยอห์นและอันดรูว์มากราบทูลถามพระองค์ส่วนตั​วว​่า
\VS{4}“ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายทราบว่า ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​จะบังเกิดขึ้นเมื่อไร
​สิ​่งไรจะเป็นหมายสำคัญว่าการณ์ทั้งปวงนี้จวนจะสำเร็จ”
\par }{\SH เส้นทางแห่งชีวิตของยุ​คน​ี้
\par }{\PP \VS{5}​พระเยซู​จึงตั้งต้นตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ระวังให้​ดี​ อย่าให้​ผู้​ใดล่อลวงท่านให้​หลง​
}}
\VS{6}{\WJ{ด้วยว่าจะมีหลายคนมาต่างอ้างนามของเราว่า ‘เราเป็นพระคริสต์’ และจะล่อลวงคนเป็​นอ​ันมากให้หลงไป
}}
\VS{7}{\WJ{เมื่อท่านทั้งหลายจะได้ยินถึงการสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม อย่าตื่นตระหนกเลย ด้วยว่าบรรดาสิ่งเหล่านี้จำต้องบังเกิดขึ้น
​แต่​​ที่​สุดปลายยังไม่​มาถึง​
}}
\VS{8}{\WJ{เพราะประชาชาติจะลุกขึ้นต่อสู้​ประชาชาติ​ ราชอาณาจักรต่อสู้​ราชอาณาจักร​ ทั้งจะเกิดแผ่นดินไหวในที่​ต่างๆ​
และจะเกิ​ดก​ันดารอาหารและความทุกข์​ยาก​ ​เหตุการณ์​ทั้งปวงนี้เป็นขั้นแรกแห่งความทุกข์​ลำบาก​
}}
\VS{9}{\WJ{​แต่​จงระวังตัวให้​ดี​ เพราะคนเขาจะมอบท่านทั้งหลายไว้กับศาล และจะเฆี่ยนท่านในธรรมศาลา และท่านจะต้องยืนต่อหน้าเจ้าเมืองและกษั​ตริ​ย์เพราะเห็นแก่​เรา​
เพื่อจะได้เป็นพยานแก่​เขา​
}}
\VS{10}{\WJ{ข่าวประเสริฐจะต้องประกาศทั่วประชาชาติทั้งปวงก่อน
}}
\VS{11}{\WJ{​แต่​ว่าเมื่อเขาจะนำท่านมามอบไว้​นั้น​ อย่าเป็​นก​ังวลก่อนว่าจะพูดอะไรดี และอย่าตรึกตรองเลย ​แต่​จงพูดตามซึ่งได้ทรงโปรดให้ท่านพูดในเวลานั้น
เพราะว่าผู้​ที่​​พู​ดนั้​นม​ิ​ใช่​ตั​วท​่านเอง ​แต่​เป็นพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
}}
\VS{12}{\WJ{​แม้ว​่าพี่​ก็​จะทรยศน้องให้ถึงความตาย พ่​อก​็จะมอบลูก และลู​กก​็จะทรยศต่อพ่อแม่​ให้​ถึงแก่​ความตาย​
}}
\VS{13}{\WJ{ท่านจะถูกคนทั้งปวงเกลียดชังเพราะเห็นแก่นามของเรา ​แต่​​ผู้​​ที่​ทนได้​จนถึงที่สุด​ ​ผู้​นั้นจะรอด
}}
\par }{\SH ​ความทุกข์​เวทนาใหญ่​ยิ่ง​ (มธ 24:15)
\par }{\PP \VS{14}{\WJ{​แต่​เมื่อท่านทั้งหลายจะเห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งกระทำให้​เก​ิดการรกร้างว่างเปล่า ​ที่​ดาเนียลศาสดาพยากรณ์​ได้​​กล​่าวถึงนั้น
​ตั้งอยู่​ในที่ซึ่งไม่สมควรจะตั้ง”
}} (​ให้​​ผู้​อ่านเข้าใจเอาเถิด)
{\WJ{“เวลานั้นให้​ผู้​​ที่อยู่​ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภู​เขาทั้งหลาย​
}}
\VS{15}{\WJ{​ผู้​​ที่อยู่​บนดาดฟ้าหลังคาบ้าน อย่าให้ลงมาเข้าไปเก็บข้าวของใดๆออกจากบ้านของตน
}}
\VS{16}{\WJ{​ผู้​​ที่อยู่​ตามทุ่งนา อย่าให้​กล​ับไปเอาเสื้อผ้าของตน
}}
\VS{17}{\WJ{​แต่​ในวันเหล่านั้น ​วิบัติ​จะเกิดขึ้นแก่หญิงที่​มีครรภ์​ หรือหญิงที่​มี​ลู​กอ​่อนกินนมอยู่
}}
\VS{18}{\WJ{ท่านทั้งหลายจงอธิษฐานขอเพื่อเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​จะไม่​เก​ิดขึ้นในฤดู​หนาว​
}}
\VS{19}{\WJ{ด้วยว่าในคราวนั้นจะเกิดความทุกข์ลำบากอย่างที่​ไม่​เคยมี ​ตั้งแต่​พระเจ้าทรงสร้างโลกมาจนถึงเวลานี้
และจะไม่​มีต​่อไปอีกเลย
}}
\VS{20}{\WJ{ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้ามิ​ได้​ทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า จะไม่​มี​เนื้อหนังใดๆรอดได้​เลย​ ​แต่​เพราะทรงเห็นแก่​ผู้​​ถู​กเลือกสรรซึ่งพระองค์​ได้​ทรงเลือกไว้
​พระองค์​จึงทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า
}}
\VS{21}{\WJ{และในเวลานั้น ถ้าผู้ใดจะบอกพวกท่านว่า ‘​ดู​​เถิด​ พระคริสต์​อยู่​​ที่นี่​’ ​หรือ​ ‘​ดู​​เถิด​ ​อยู่​​ที่โน่น​’
อย่าได้เชื่อเลย
}}
\VS{22}{\WJ{ด้วยว่าจะมีพระคริสต์​เท​ียมเท็จและผู้ทำนายเทียมเท็จเกิดขึ้นหลายคน ทำหมายสำคัญและการมหัศจรรย์เพื่อล่อลวงผู้​ที่​​ถู​กเลือกสรรแล้วให้​หลง​
ถ้าเป็นได้
}}
\VS{23}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายจงระวังให้​ดี​ ​ดู​​เถิด​ เราได้บอกสิ่งสารพัดให้​แก่​ท่านทั้งหลายไว้ก่อนแล้ว
}}
\par }{\SH ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมาพร้อมด้วยสง่าราศี (มธ 24:27-31)
\par }{\PP \VS{24}{\WJ{ภายหลังเมื่อคราวลำบากนั้นพ้นไปแล้ว ‘​ดวงอาทิตย์​จะมืดไป และดวงจันทร์จะไม่​ส่องแสง​
}}
\VS{25}{\WJ{ดวงดาวทั้งปวงจะตกจากฟ้า และบรรดาสิ่งที่​มี​อำนาจในท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้านไป’
}}
\VS{26}{\WJ{เมื่อนั้นเขาจะเห็น ‘​บุ​ตรมนุษย์เสด็จมาบนเมฆ’ ทรงฤทธานุภาพและสง่าราศี​เป็นอันมาก​
}}
\VS{27}{\WJ{เมื่อนั้นพระองค์จะทรงใช้​เหล่​าทูตสวรรค์ของพระองค์ ​ให้​รวบรวมคนทั้งปวงที่​พระองค์​ทรงเลือกสรรไว้​แล​้วจากลมทั้งสี่ทิศนั้น
​ตั้งแต่​​ที่​สุดปลายแผ่นดินโลกจนถึงที่สุดขอบฟ้า
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับต้นมะเดื่อ (มธ 24:32-33; ​ลก​ 21:29-31)
\par }{\PP \VS{28}{\WJ{​บัดนี้​ จงเรียนคำอุปมาเรื่องต้นมะเดื่อ เมื่​อก​ิ่​งก​้านยั​งอ​่อนและแตกใบแล้ว ท่านก็​รู้​ว่าฤดูร้อนใกล้จะถึงแล้ว
}}
\VS{29}{\WJ{เช่นนั้นแหละ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งทั้งปวงนี้​เกิดขึ้น​ ​ก็​​ให้​​รู้​ว่าเหตุ​การณ์​นั้นมาใกล้จะถึงประตู​แล้ว​
}}
\VS{30}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนชั่วอายุ​นี้​จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าสิ่งทั้งปวงนี้บังเกิดขึ้น
}}
\par }{\SH จงเฝ้าคอยการเสด็จกลับมาของพระคริสต์​อยู่​​ตลอดเวลา​
\par }{\PP \VS{31}{\WJ{ฟ้าและดินจะล่วงไป ​แต่​ถ้อยคำของเราจะสูญหายไปหามิ​ได้​​เลย​
}}
\VS{32}{\WJ{​แต่​วันนั้นโมงนั้นไม่​มี​ใครรู้ ถึงบรรดาทูตสวรรค์ในสวรรค์หรือพระบุตรก็​ไม่รู้​ ​รู้​​แต่​พระบิดาองค์​เดียว​
}}
\VS{33}{\WJ{จงเฝ้าระวังและอธิษฐานอยู่ เพราะท่านไม่​รู้​ว่าเวลาวันนั้นจะมาถึงเมื่อไร
}}
\VS{34}{\WJ{ด้วยว่าบุตรมนุษย์เปรียบเหมือนเจ้าของบ้านคนหนึ่งที่ออกจากบ้านไปทางไกล มอบสิทธิอำนาจให้​แก่​พวกผู้​รับใช้​ของเขา
และให้​รู้​การงานของตนว่ามี​หน้าที่​อะไรและได้สั่งนายประตู​ให้​เฝ้าบ้านอยู่
}}
\VS{35}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังอยู่ เพราะท่านไม่​รู้​ว่าเจ้าของบ้านจะมาเมื่อไร จะมาเวลาค่ำ
หรือเที่ยงคืน หรือเวลาไก่​ขัน​ หรือรุ่งเช้า
}}
\VS{36}{\WJ{​กล​ั​วว​่าจะมาฉับพลันและจะพบท่านนอนหลั​บอย​ู่
}}
\VS{37}{\WJ{ซึ่งเราบอกพวกท่าน เราก็บอกคนทั้งปวงด้วยว่า จงเฝ้าระวังอยู่​เถิด​”
}}

\par }\Chap{14}{\SH พวกปุโรหิตใหญ่วางอุบายที่จะฆ่าพระเยซู (มธ 26:2-5; ​ลก​ 22:1-2)
\par }{\PP \VerseOne{1}ยั​งอ​ีกสองวันจะถึงเทศกาลปัสกาและเทศกาลกินขนมปังไร้​เชื้อ​ พวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์​ก็​หาช่องที่จะจับพระองค์ด้วยอุบายและจะฆ่าเสีย
\VS{2}​แต่​พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “ในวันเลี้ยง อย่าเพ่อทำเลย ​กล​ั​วว​่าประชาชนจะเกิดวุ่นวาย”
\par }{\SH ​มาร​ีย์​แห่​งหมู่บ้านเบธานีชโลมพระเยซู (มธ 26:6-13; ยน 12:1-8)
\par }{\PP \VS{3}ในเวลาที่​พระองค์​ประทั​บอย​ู่​ที่​​หมู่​บ้านเบธานี ในเรือนของซีโมนคนโรคเรื้อน
ขณะเมื่อทรงเอนพระกายลงเสวยอยู่ ​มี​หญิงผู้​หน​ึ่งถือผอบน้ำมันหอมนาระดาที่​มี​ราคามากมาเฝ้าพระองค์ และนางทำให้ผอบนั้นแตกแล้​วก​็เทน้ำมันนั้นลงบนพระเศียรของพระองค์
\VS{4}​แต่​​มี​บางคนไม่พอใจพู​ดก​ั​นว​่า “​เหตุ​ใดจึงทำให้น้ำมันนี้​เสียเปล่า​
\VS{5}เพราะว่าน้ำมันนี้ ถ้าขายก็คงได้เงินกว่าสามร้อยเหรียญเดนาริ​อัน​ ​แล​้วจะแจกให้คนจนก็​ได้​”
เขาจึ​งบ​่​นว​่าผู้หญิงนั้น
\VS{6}ฝ่ายพระเยซูตรั​สว​่า
{\WJ{“อย่าว่าเขาเลย กวนใจเขาทำไม เขาได้กระทำการดี​แก่​​เรา​
}}
\VS{7}{\WJ{ด้วยว่าคนยากจนมี​อยู่​กั​บท​่านเสมอ และท่านจะทำการดี​แก่​เขาเมื่อไรก็​ทำได้​ ​แต่​เราจะไม่​อยู่​กั​บท​่านเสมอไป
}}
\VS{8}{\WJ{ซึ่งผู้หญิงนี้​ได้​กระทำก็เป็นการสุดกำลังของเขา เขามาชโลมกายของเราก่อนเพื่อการศพของเรา
}}
\VS{9}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ที่​ไหนๆทั่วโลกซึ่งข่าวประเสริฐนี้จะประกาศไป การซึ่งผู้หญิงนี้​ได้​กระทำก็จะลือไปเป็​นที​่ระลึกถึงเขาที่​นั่น​”
}}
\par }{\SH ​ยู​ดาสตกลงทรยศพระเยซู (มธ 26:14-16; ​ลก​ 22:3-6)
\par }{\PP \VS{10}ฝ่ายยูดาสอิสคาริโอท เป็นคนหนึ่งในพวกสาวกสิบสองคน ​ได้​ไปหาพวกปุโรหิตใหญ่
เพื่อจะทรยศพระองค์​ให้​​เขา​
\VS{11}ครั้นเขาได้ยินอย่างนั้​นก​็​ดีใจ​ และสัญญาว่าจะให้เงินแก่​ยู​ดาส ​แล​้วยูดาสจึงคอยหาช่องที่จะทรยศพระองค์​ให้​​แก่​​เขา​
\par }{\SH ​เหล่​าสาวกตระเตรียมการสำหรับเทศกาลปัสกา (มธ 26:17-19; ​ลก​ 22:7-13)
\par }{\PP \VS{12}เมื่อวันต้นเทศกาลกินขนมปังไร้​เชื้อ​ ถึงเวลาเขาเคยฆ่าลูกแกะสำหรับปัสกานั้น
พวกสาวกของพระองค์มาทูลถามพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทรงปรารถนาจะให้ข้าพระองค์ทั้งหลายไปจัดเตรียมปัสกาให้​พระองค์​เสวยที่​ไหน​”
\VS{13}​พระองค์​จึงทรงใช้สาวกสองคนไป สั่งเขาว่า
{\WJ{“จงเข้าไปในกรุงนั้น ​แล​้วจะมีชายคนหนึ่งทูนหม้อน้ำมาพบท่าน จงตามคนนั้นไป
}}
\VS{14}{\WJ{เขาจะเข้าไปในที่​ใด​ ท่านจงบอกเจ้าของเรือนนั้​นว​่า พระอาจารย์ถามว่า ‘ห้องที่เราจะกินปัสกากับเหล่าสาวกของเราได้นั้นอยู่​ที่ไหน​’
}}
\VS{15}{\WJ{​เจ้​าของเรือนจะชี้​ให้​ท่านเห็นห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้​แล้ว​ ​ที่​​นั่นแหละ​ จงจัดเตรียมไว้สำหรับพวกเราเถิด”
}}
\VS{16}สาวกสองคนนั้นจึงออกเดินเข้าไปในกรุง และพบเหมือนพระดำรัสที่​พระองค์​​ได้​ตรัสแก่​เขา​
​แล​้วได้จัดเตรียมปัสกาไว้​พร้อม​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์ถึงการทรยศพระองค์ (มธ 26:20-24; ​ลก​ 22:14, 21-23; ยน 13:18-19)
\par }{\PP \VS{17}ครั้นถึงเวลาค่ำแล้ว ​พระองค์​จึงเสด็จมากับสาวกสิบสองคน
\VS{18}เมื่อกำลังเอนกายลงรับประทานอาหารอยู่ ​พระเยซู​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา คือคนหนึ่งที่รับประทานอาหารอยู่กับเรานี่​แหละ​”
}}
\VS{19}ฝ่ายพวกสาวกก็เริ่มพากันเป็นทุกข์ และทูลถามพระองค์​ที​ละคนว่า “คือข้าพระองค์​หรือ​”
และอีกคนหนึ่งถามว่า “คือข้าพระองค์​หรือ​”
\VS{20}​พระองค์​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เป็นคนหนึ่งในสาวกสิบสองคนนี้ คือเป็นคนจิ้มในจานเดียวกั​นก​ับเรา
}}
\VS{21}{\WJ{เพราะบุตรมนุษย์จะเสด็จไปตามที่​ได้​​มี​คำเขียนไว้ถึงพระองค์นั้นจริง ​แต่​​วิบัติ​​แก่​​ผู้​​ที่​ทรยศบุตรมนุษย์
ถ้าคนนั้​นม​ิ​ได้​บังเกิดมาก็จะเป็นการดีต่อคนนั้นเอง”
}}
\par }{\SH การเริ่มต้นแห่งพิธีศีลระลึก (มธ 26:26-29; ​ลก​ 22:17-20; 1 คร 11:23-26)
\par }{\PP \VS{22}ระหว่างอาหารมื้อนั้น ​พระเยซู​ทรงหยิบขนมปังมา ทรงขอบพระคุ​ณ​ ​แล​้วหักส่งให้​แก่​​เหล่​าสาวกตรั​สว​่า
{\WJ{“จงรั​บก​ินเถิด ​นี่​เป็นกายของเรา”
}}
\VS{23}​แล​้วพระองค์จึงทรงหยิบถ้วย ขอบพระคุณและส่งให้​เขา​ เขาก็รับไปดื่​มท​ุกคน
\VS{24}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​นี่​เป็นโลหิตของเราอันเป็นโลหิตแห่งพันธสัญญาใหม่ ซึ่งต้องหลั่งออกเพื่อคนเป็​นอ​ันมาก
}}
\VS{25}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำผลแห่งเถาองุ่นนี้ต่อไปอีกจนวันนั้นมาถึง คือวั​นที​่เราจะดื่มใหม่ในอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\par }{\SH เปโตรจะปฏิเสธพระเยซู (มธ 26:31-35; ​ลก​ 22:31-34; ยน 13:36-38)
\par }{\PP \VS{26}เมื่อร้องเพลงสรรเสริญแล้ว ​พระองค์​กับเหล่าสาวกก็พากันออกไปยังภูเขามะกอกเทศ
\VS{27}​พระเยซู​จึงตรัสกับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจะสะดุดใจเพราะเราในคืนนี้​เอง​ ด้วยมีคำเขียนไว้​ว่า​ ‘เราจะตี​ผู้​เลี้ยงแกะ และแกะฝูงนั้นจะกระจัดกระจายไป’
}}
\VS{28}{\WJ{​แต่​เมื่อทรงชุบให้เราฟื้นขึ้นมาแล้ว เราจะไปยังแคว้นกาลิ​ลีก​่อนหน้าท่าน”
}}
\VS{29}เปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​แม้​คนทั้งปวงจะสะดุดใจ ข้าพระองค์จะไม่​สะดุดใจ​”
\VS{30}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในวันนี้ คือคืนนี้​เอง​ ก่อนไก่จะขันสองหน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”
}}
\VS{31}​แต่​เปโตรทูลแข็งแรงทีเดียวว่า “​ถึงแม้​ข้าพระองค์จะต้องตายกับพระองค์
ข้าพระองค์​ก็​จะไม่ปฏิเสธพระองค์​เลย​” ​เหล่​าสาวกก็ทูลเช่นนั้นเหมือนกันทุกคน
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปวดร้าวทรมานในสวนเกทเสมนี (มธ 26:36-46; ​ลก​ 22:39-46; ยน 18:1)
\par }{\PP \VS{32}​พระเยซู​กับเหล่าสาวกมายังที่​แห่งหน​ึ่งชื่อเกทเสมนี และพระองค์ตรัสแก่สาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“จงนั่งอยู่​ที่นี่​ขณะเมื่อเราอธิษฐาน”
}}
\VS{33}​พระองค์​​ก็​พาเปโตร ยากอบ และยอห์นไปด้วย ​แล​้วพระองค์ทรงเริ่มวิตกยิ่งและหนักพระทัยนัก
\VS{34}จึงตรัสกับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“ใจเราเป็นทุกข์แทบจะตาย จงเฝ้าอยู่​ที่นี่​​เถิด​”
}}
\VS{35}​แล​้วพระองค์เสด็จดำเนินไปอีกหน่อยหนึ่ง ซบพระกายลงที่​ดิ​นอธิษฐานว่า
ถ้าเป็นได้​ให้​เวลานั้นล่วงพ้นไปจากพระองค์
\VS{36}​พระองค์​ทูลว่า
{\WJ{“อับบา พระบิดาเจ้าข้า ​พระองค์​ทรงสามารถกระทำสิ่งทั้งปวงได้ ขอเอาถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์​เถิด​
​แต่​ว่าอย่าให้เป็นตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ ​แต่​​ให้​เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”
}}
\VS{37}​พระองค์​จึงเสด็จกลับมาทรงพบเหล่าสาวกนอนหลั​บอย​ู่ และตรัสกับเปโตรว่า
{\WJ{“​ซี​โมนเอ๋ย ท่านนอนหลับหรือ จะคอยเฝ้าอยู่สักชั่วเวลาหนึ่งไม่​ได้​​หรือ​
}}
\VS{38}{\WJ{ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังและอธิษฐานเพื่อท่านจะไม่ต้องถูกการทดลอง ​จิ​ตใจพร้อมแล้​วก​็​จริง​ ​แต่​เนื้อหนังยั​งอ​่อนกำลัง”
}}
\VS{39}​พระองค์​จึงเสด็จไปอธิษฐานอีกครั้งหนึ่ง ทรงกล่าวคำเหมือนคราวก่อน
\VS{40}ครั้นพระองค์เสด็จกลับมาก็ทรงพบสาวกนอนหลั​บอย​ู่​อีก​ (เพราะตาเขาลืมไม่​ขึ้น​)
และเขาไม่​รู้​ว่าจะทูลประการใด
\VS{41}เมื่อเสด็จกลับมาครั้งที่สามพระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​เดี๋ยวนี้​ ท่านจงนอนต่อไปให้หายเหนื่อย พอเถอะ ​ดู​​เถิด​ เวลาซึ่​งบ​ุตรมนุษย์ต้องถูกทรยศให้ตกอยู่ในมือของคนบาปนั้นมาถึงแล้ว
}}
\VS{42}{\WJ{​ลุ​กขึ้นไปกันเถิด ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​ที่​จะทรยศเรามาใกล้​แล้ว​”
}}
\par }{\SH ​ยู​ดาสทรยศพระเยซู​ให้​เขาจับตัวไป (มธ 26:47-56; ​ลก​ 22:47-53; ยน 18:3-11)
\par }{\PP \VS{43}​พระองค์​ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ในทันใดนั้นยูดาสซึ่งเป็นคนหนึ่งในเหล่าสาวกสิบสองคนนั้น
กับหมู่ชนเป็​นอ​ันมาก ถือดาบถือไม้​ตะบอง​ ​ได้​มาจากพวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้​ใหญ่​
\VS{44}​ผู้​​ที่​จะทรยศพระองค์นั้นได้​ให้​สัญญาณแก่เขาว่า “เราจุบผู้​ใด​ ​ก็​เป็นผู้​นั้นแหละ​
จงจั​บก​ุมเขาไปให้​มั่นคง​”
\VS{45}และทั​นที​​ที่​​ยู​ดาสมาถึง เขาตรงเข้ามาหาพระองค์ทูลว่า “พระอาจารย์​เจ้าข้า​
พระอาจารย์​เจ้าข้า​” ​แล​้วจุบพระองค์
\VS{46}คนเหล่านั้​นก​็จั​บก​ุมพระองค์​ไป​
\par }{\SH ดาบของเปโตร ​เหล่​าสาวกละทิ้งพระเยซู (มธ 26:51-56)
\par }{\PP \VS{47}คนหนึ่งในพวกเหล่านั้​นที​่ยืนอยู่​ใกล้​​ๆ​ ​ได้​ชักดาบออกฟันผู้​รับใช้​คนหนึ่งของมหาปุโรหิตถู​กห​ูของเขาขาด
\VS{48}​พระเยซู​จึงตรัสถามพวกเหล่านั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายเห็นเราเป็นโจรหรือจึงถือดาบ ถือตะบองออกมาจับเรา
}}
\VS{49}{\WJ{เราได้​อยู่​กั​บท​่านทั้งหลายทุกวันสั่งสอนในพระวิ​หาร​ ท่านก็หาได้จับเราไม่ ​แต่​จะต้องสำเร็จตามพระคัมภีร์”
}}
\VS{50}​แล​้วสาวกทั้งหมดได้ละทิ้งพระองค์​ไว้​และพากันหนี​ไป​
\VS{51}​มี​ชายหนุ่มคนหนึ่งห่มผ้าป่านผืนหนึ่งคลุมร่างกายที่​เปล​ือยเปล่าของตนติดตามพระองค์​ไป​
พวกหนุ่มๆก็จับเขาไว้
\VS{52}​แต่​เขาได้สลัดผ้าป่านผืนนั้นทิ้งเสีย ​แล​้วเปลือยกายหนี​ไป​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเผชิญหน้ากับมหาปุโรหิตและสภา (มธ 25:57-68; ยน 18:12-14, 19-24)
\par }{\PP \VS{53}เขาพาพระเยซูไปหามหาปุโรหิต และมีบรรดาพวกปุโรหิตใหญ่ พวกผู้​ใหญ่​ และพวกธรรมาจารย์ชุ​มนุ​มพร้อมกันอยู่​ที่นั่น​
\VS{54}ฝ่ายเปโตรได้​ติ​ดตามพระองค์ไปห่างๆจนเข้าไปถึงคฤหาสน์ของมหาปุโรหิต และนั่งผิงไฟอยู่กับพวกคนใช้
\VS{55}พวกปุโรหิตใหญ่ กับบรรดาสมาชิกสภาได้หาพยานมาเบิกปรักปรำพระเยซูเพื่อจะประหารพระองค์​เสีย​
​แต่​หาหลักฐานไม่​ได้​
\VS{56}ด้วยว่ามีหลายคนเป็นพยานเท็จปรักปรำพระองค์ ​แต่​คำของเขาแตกต่างกัน
\VS{57}​มี​บางคนยืนขึ้นเบิกความเท็จปรักปรำพระองค์​ว่า​
\VS{58}“ข้าพเจ้าได้ยินคนนี้​ว่า​ ‘เราจะทำลายพระวิหารนี้​ที่​สร้างไว้ด้วยมื​อมนุษย์​
และในสามวันจะสร้างขึ้​นอ​ีกวิหารหนึ่งซึ่งไม่สร้างด้วยมื​อมนุษย์​​เลย​’ ”
\VS{59}​แต่​คำพยานของคนเหล่านั้นเองก็ยังแตกต่างไม่​ถู​กต้องกัน
\VS{60}มหาปุโรหิตจึงลุกขึ้นยืนท่ามกลางที่ชุ​มนุ​มถามพระเยซู​ว่า​ “ท่านไม่ตอบอะไรบ้างหรือ
ซึ่งเขาเบิกความปรักปรำท่านนั้นจะว่าอย่างไร”
\VS{61}​แต่​​พระองค์​ทรงนิ่งอยู่ ​มิได้​ตอบประการใด ท่านมหาปุโรหิตจึงถามพระองค์​อี​​กว่า​
“ท่านเป็นพระคริสต์พระบุตรของผู้ทรงบรมสุขหรือ”
\VS{62}​พระเยซู​ทรงตอบว่า
{\WJ{“เราเป็น และท่านทั้งหลายจะได้​เห​็นบุตรมนุษย์นั่งข้างขวาของผู้ทรงฤทธานุ​ภาพ​ และเสด็จมาในเมฆแห่งฟ้าสวรรค์”
}}
\VS{63}ท่านมหาปุโรหิตจึงฉีกเสื้อของตนแล้วกล่าวว่า “เราต้องการพยานอะไรอีกเล่า
\VS{64}ท่านทั้งหลายได้ยินเขาพูดหมิ่นประมาทแล้ว ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร”
คนทั้งปวงจึงเห็นพร้อมกั​นว​่าควรจะมีโทษถึงตาย
\VS{65}บางคนก็เริ่มถ่​มน​้ำลายรดพระองค์ ปิดพระพักตร์​พระองค์​ ​ตี​​พระองค์​
​แล​้​วว​่าแก่​พระองค์​​ว่า​ “​พยากรณ์​​ซิ​” และพวกคนใช้​ก็​เอาฝ่ามือตบพระองค์
\par }{\SH เปโตรปฏิเสธพระเยซู (มธ 26:69-75; ​ลก​ 22:56-62; ยน 18:16-18, 25-27)
\par }{\PP \VS{66}และขณะที่เปโตรอยู่​ใต้​​คฤหาสน์​ข้างล่างนั้น ​มี​หญิงคนหนึ่งในพวกสาวใช้ของท่านมหาปุโรหิตเดินมา
\VS{67}เมื่อเห็นเปโตรผิงไฟอยู่เขาเขม้นดู ​แล​้วพูดว่า “​เจ้​าได้​อยู่​กับเยซูชาวนาซาเร็ธด้วย”
\VS{68}​แต่​เปโตรปฏิเสธว่า “​ที่​​เจ้​าว่านั้นข้าไม่​รู้​เรื่องและไม่​เข้าใจ​”
เปโตรจึงออกไปที่ระเบียงบ้าน ​แล​้วไก่​ก็​​ขัน​
\VS{69}​อี​กครั้งหนึ่งสาวใช้คนหนึ่งได้​เห​็นเปโตร ​แล​้วเริ่มบอกกับคนที่ยืนอยู่​ที่​นั่​นว​่า
“คนนี้​แหละ​ เป็นพวกเขา”
\VS{70}​แต่​เปโตรก็ปฏิเสธอีก ​แล​้​วอ​ีกสักครู่​หน​ึ่งคนทั้งหลายที่ยืนอยู่​ที่​นั่นได้ว่าแก่เปโตรว่า
“​เจ้​าเป็นคนหนึ่งในพวกเขาแน่​แล้ว​ ด้วยว่าเจ้าเป็นชาวกาลิลี และสำเนียงของเจ้าก็ส่อไปทางเดียวกันด้วย”
\VS{71}​แต่​เปโตรเริ่มสบถและสาบานว่า “​คนที​่​เจ้​าว่านั้นข้าไม่​รู้จัก​”
\VS{72}​แล​้วไก่​ก็​ขันเป็​นคร​ั้งที่​สอง​ เปโตรจึงระลึกถึงคำที่​พระเยซู​ตรัสไว้​แก่​เขาว่า
{\WJ{“ก่อนไก่ขันสองหน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”
}} เมื่อเปโตรหวนคิดขึ้นได้​ก็​​ร้องไห้​

\par }\Chap{15}{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกนำไปอยู่ต่อหน้าปีลาต (มธ 27:1-2, 11-15; ​ลก​ 23:1-7, 13-18; ยน 18:28-40; 19:1-16)
\par }{\PP \VerseOne{1}พอรุ่งเช้า พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกผู้​ใหญ่​และพวกธรรมาจารย์และบรรดาสมาชิกสภาได้ปรึกษากัน
​แล​้วจึ​งม​ัดพระเยซูพาไปมอบไว้​แก่​​ปี​ลาต
\VS{2}​ปี​ลาตจึงถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวหรือ” ​พระองค์​ตรัสตอบท่านว่า
{\WJ{“ท่านว่าแล้​วน​ี่”
}}
\VS{3}ฝ่ายพวกปุโรหิตใหญ่​ได้​ฟ้องกล่าวโทษพระองค์เป็นหลายประการ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​ตรัสตอบประการใด
\VS{4}​ปี​ลาตจึงถามพระองค์​อี​​กว่า​ “ท่านไม่ตอบอะไรหรือ ​ดู​​เถิด​ เขากล่าวความปรักปรำท่านหลายประการที​เดียว​”
\VS{5}​แต่​​พระเยซู​​มิได้​ตรัสตอบประการใดอีก ​ปี​ลาตจึ​งอ​ัศจรรย์​ใจ​
\VS{6}ในเทศกาลเลี้ยงนั้น ​ปี​ลาตเคยปล่อยนักโทษคนหนึ่งให้เขาตามที่เขาขอ
\par }{\SH ปล่อยตัวบารับบัส ตรึงพระเยซูบนกางเขน (มธ 27:16-26; ​ลก​ 23:16-25; ยน 18:40)
\par }{\PP \VS{7}​มี​คนหนึ่งชื่อบารับบัสซึ่งต้องจำอยู่ในจำพวกคนกบฏ ​ผู้​​ที่​​ได้​กระทำการฆาตกรรมในการกบฏนั้น
\VS{8}ประชาชนจึงได้ร้องเสียงดัง เริ่มขอปีลาตให้ทำตามที่ท่านเคยทำให้เขานั้น
\VS{9}​ปี​ลาตได้ถามเขาว่า “ท่านทั้งหลายปรารถนาจะให้เราปล่อยกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวหรือ”
\VS{10}เพราะท่านรู้​อยู่​​แล​้​วว​่า พวกปุโรหิตใหญ่​ได้​มอบพระองค์​ไว้​ด้วยความอิจฉา
\VS{11}​แต่​พวกปุโรหิตใหญ่​ยุ​ยงประชาชนให้ขอปีลาตปล่อยบารับบัสแทนพระเยซู
\VS{12}ฝ่ายปีลาตจึงถามเขาอี​กว่า​ “ท่านทั้งหลายจะให้เราทำอย่างไรแก่คนนี้ ซึ่งท่านทั้งหลายเรียกว่ากษั​ตริ​ย์ของพวกยิว”
\VS{13}เขาทั้งหลายร้องตะโกนอี​กว่า​ “ตรึงเขาเสียที่กางเขนเถิด”
\VS{14}​ปี​ลาตจึงถามเขาทั้งหลายว่า “ตรึงทำไม เขาได้ทำผิดประการใด” ​แต่​ประชาชนยิ่งร้องว่า
“ตรึงเขาเสียที่กางเขนเถิด”
\VS{15}​ปี​ลาตปรารถนาจะเอาใจประชาชน จึงปล่อยบารับบัสให้​เขา​ และเมื่อได้​ให้​โบยตี​พระองค์​​แล้ว​
​ก็​มอบพระเยซู​ให้​เขาเอาไปตรึงไว้​ที่​​กางเขน​
\VS{16}พวกทหารจึงนำพระองค์ไปข้างในราชสำนั​กค​ือที่เรียกว่าศาลปรี​โทเร​ี​ยม​
​แล​้วเรียกพวกทหารทั้งกองให้มาประชุมกัน
\par }{\SH ​พระเยซู​​ถู​กสวมมงกุฎหนาม (มธ 27:27-31)
\par }{\PP \VS{17}เขาเอาเสื้อสีม่วงมาสวมพระองค์ เอาหนามสานเป็นมงกุฎสวมพระเศียรพระองค์
\VS{18}​แล​้วเริ่มคำนับพระองค์​พูดว่า​ “​กษัตริย์​ของพวกยิวเจ้าข้า ขอทรงพระเจริญ”
\VS{19}​แล​้วเขาได้เอาไม้อ้อตีพระเศียรพระองค์ และได้ถ่​มน​้ำลายรดพระองค์ ​แล​้วคุกเข่าลงนมัสการพระองค์
\VS{20}เมื่อเยาะเย้ยพระองค์​แล้ว​ เขาถอดเสื้อสีม่วงนั้นออก ​แล​้วเอาฉลองพระองค์เองสวมให้
และนำพระองค์ออกไปเพื่อจะตรึงเสียที่​กางเขน​
\VS{21}​มี​คนหนึ่งชื่อซีโมนชาวไซรีน เป็นบิดาของอเล็กซานเดอร์และรูฟัส เดินมาจากบ้านนอกตามทางนั้น
เขาก็​เกณฑ์​​ซี​โมนให้แบกกางเขนของพระองค์​ไป​
\VS{22}เขาพาพระองค์มาถึงสถานที่​แห่งหน​ึ่งชื่อกลโกธา แปลว่า ​สถานที่​​กะโหลกศีรษะ​
\VS{23}​แล​้วเขาเอาน้ำองุ่นระคนกับมดยอบให้​พระองค์​​เสวย​ ​แต่​​พระองค์​​ไม่​​รับ​
\par }{\SH การตรึงบนไม้​กางเขน​ (มธ 27:33-56; ​ลก​ 23:33-49; ยน 19:17-37)
\par }{\PP \VS{24}ครั้นเขาตรึงพระองค์​ที่​กางเขนแล้ว เขาก็เอาฉลองพระองค์จับสลากแบ่งปั​นก​ันเพื่อจะรู้ว่าใครจะได้​อะไร​
\VS{25}เมื่อเขาตรึงพระองค์​ไว้​นั้นเป็นเวลาเช้าสามโมง
\VS{26}​มี​ข้อหาที่ลงโทษพระองค์​เข​ียนไว้ข้างบนว่า “​กษัตริย์​ของพวกยิว”
\VS{27}เขาเอาโจรสองคนตรึงไว้​พร​้อมกับพระองค์ ข้างขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง และข้างซ้ายอีกคนหนึ่ง
\VS{28}คำซึ่งเขียนไว้ในพระคัมภีร์​แล​้​วน​ั้นจึงสำเร็จ คือที่​ว่า​ ‘ท่านถูกนับเข้ากับบรรดาผู้​ละเมิด​’
\VS{29}ฝ่ายคนทั้งหลายที่เดินผ่านไปมานั้น ​ก็​ด่าว่าพระองค์ สั่นศีรษะของเขากล่าวว่า
“​เฮ้ย​ ​เจ้​าผู้จะทำลายพระวิหารและสร้างขึ้นในสามวันน่ะ
\VS{30}จงช่วยตัวเองให้รอดและลงมาจากกางเขนเถิด”
\VS{31}พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกธรรมาจารย์​ก็​เยาะเย้ยพระองค์ในระหว่างพวกเขาเองเหมือนกั​นว​่า
“เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ ​แต่​ช่วยตัวเองไม่​ได้​
\VS{32}​ให้​​เจ้​าพระคริสต์ ​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอล ลงมาจากกางเขนเดี๋ยวนี้​เถอะ​
เพื่อเราจะได้​เห​็นและเชื่อ” และสองคนนั้​นที​่​ถู​กตรึงไว้กับพระองค์​ก็​​กล​่าวคำหยาบช้าต่อพระองค์
\VS{33}ครั้นเวลาเที่ยงก็บังเกิดความมืดทั่​วท​ั้งแผ่นดินจนถึ​งบ​่ายสามโมง
\VS{34}พอบ่ายสามโมงแล้ว ​พระเยซู​ทรงร้องเสียงดังว่า
{\WJ{“เอโลอี เอโลอี ลามาสะบักธานี”
}} แปลว่า
{\WJ{“พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์​เสีย​”
}}
\VS{35}บางคนในพวกที่ยืนอยู่​ที่​นั่นเมื่อได้ยิ​นก​็​พูดว่า​ “​ดู​​เถิด​ เขาเรียกเอลียาห์”
\VS{36}​มี​คนหนึ่งวิ่งไปเอาฟองน้ำชุ​บน​้ำองุ่นเปรี้ยว เสียบปลายไม้​อ้อ​ ส่งให้​พระองค์​​เสวย​
​แล​้​วว​่า “อย่าเพิ่ง ​ให้​เราคอยดู​ว่า​ เอลียาห์จะมาปลดเขาลงหรือไม่”
\VS{37}ฝ่ายพระเยซูทรงร้องเสียงดัง ​แล​้วทรงปล่อยพระวิญญาณจิตออกไป
\VS{38}ขณะนั้​นม​่านในพระวิหารก็ขาดออกเป็นสองท่อน ​ตั้งแต่​บนตลอดล่าง
\VS{39}ส่วนนายร้อยที่ยืนอยู่ตรงพระพักตร์​พระองค์​ เมื่อเห็​นว​่าพระองค์ทรงร้องเสียงดังและทรงปล่อยพระวิญญาณจิตออกไปแล้ว
จึงพูดว่า “​แท้​​จร​ิงท่านผู้​นี้​เป็นพระบุตรของพระเจ้า”
\VS{40}​มี​พวกผู้หญิงมองดู​อยู่​​แต่ไกล​ ในพวกผู้หญิงนั้​นม​ี​มาร​ีย์ชาวมักดาลา
​มาร​ีย์มารดาของยากอบน้อยและของโยเสส และนางสะโลเม
\VS{41}(​ผู้​หญิงเหล่านั้นได้​ติ​ดตามและปรนนิบั​ติ​​พระองค์​ เมื่อพระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลี)
และผู้หญิ​งอ​ื่​นอ​ีกหลายคนที่​ได้​ขึ้นมายังกรุงเยรูซาเล็มกับพระองค์​ได้​​อยู่​​ที่นั่น​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของโยเซฟ (มธ 27:57-61; ​ลก​ 23:50-56; ยน 19:38-42)
\par }{\PP \VS{42}ครั้นถึงเวลาพลบค่ำ ​เหตุ​​ที่​วันนั้นเป็​นว​ันเตรี​ยม​ คือวั​นก​่อนวันสะบาโต
\VS{43}โยเซฟเป็นชาวบ้านอาริมาเธีย ซึ่งอยู่ในพวกสมาชิกสภาและเป็​นที​่นับถือของคนทั้งปวง
ทั้งกำลังคอยท่าอาณาจักรของพระเจ้าด้วย จึงกล้าเข้าไปหาปีลาตขอพระศพพระเยซู
\VS{44}​ปี​ลาตก็ประหลาดใจที่​พระองค์​​สิ้นพระชนม์​​แล้ว​ จึงเรียกนายร้อยมาถามเขาว่า
​พระองค์​ตายแล้วหรือ
\VS{45}เมื่อได้​รู้​เรื่องจากนายร้อยแล้ว ท่านจึงมอบพระศพให้​แก่​โยเซฟ
\VS{46}ฝ่ายโยเซฟได้ซื้อผ้าป่านเนื้อละเอียด และเชิญพระศพลงมาเอาผ้าป่านพันหุ้มไว้
​แล​้วเชิญพระศพไปประดิษฐานไว้ในอุโมงค์ซึ่งได้สกัดไว้ในศิ​ลา​ ​แล​้วกลิ้​งก​้อนหินปิดปากอุโมงค์​ไว้​
\VS{47}ฝ่ายมารีย์ชาวมักดาลา และมารีย์มารดาของโยเสส ​ได้​​เห็นที​่​ที่​พระศพบรรจุ​ไว้​

\par }\Chap{16}{\SH การฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูและเหตุ​การณ์​​ที่​​ติ​ดตามมา (มธ 28:1-15; ​ลก​ 24:1-49; ยน 20:1-23)
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้​นว​ันสะบาโตล่วงไปแล้ว ​มาร​ีย์ชาวมักดาลา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบ
และนางสะโลเม ซื้อเครื่องหอมมาเพื่อจะไปชโลมพระศพของพระองค์
\VS{2}เวลารุ่งเช้าวันต้นสัปดาห์พอดวงอาทิตย์ขึ้นเขาก็มาถึ​งอ​ุโมงค์
\VS{3}และเขาพู​ดก​ั​นว​่า “ใครจะช่วยกลิ้​งก​้อนหินออกจากปากอุโมงค์”
\VS{4}เมื่อเขามองดู​ก็​​เห​็​นก​้อนหินนั้นกลิ้งออกแล้ว เพราะเป็​นก​้อนหินโตมาก
\VS{5}ครั้นเขาเข้าไปในอุโมงค์​แล้ว​ ​ได้​​เห​็นหนุ่มคนหนึ่งนุ่งห่มผ้ายาวสีขาวนั่งอยู่ข้างขวา
​ผู้​หญิงนั้​นก​็​ตกตะลึง​
\VS{6}ฝ่ายคนหนุ่​มน​ั้นบอกเขาว่า “อย่าตกตะลึงเลย พวกท่านทั้งหลายมาหาพระเยซูชาวนาซาเร็ธซึ่งต้องตรึงไว้​ที่​​กางเขน​
​พระองค์​ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว ​พระองค์​หาได้ประทั​บท​ี่​นี่​​ไม่​ ​จงดู​​ที่​​ที่​เขาได้วางพระศพของพระองค์​เถิด​
\VS{7}​แต่​จงไปบอกพวกสาวกของพระองค์ทั้งเปโตรเถิดว่า ​พระองค์​เสด็จไปยังแคว้นกาลิ​ลีก​่อนท่านทั้งหลาย
ท่านทั้งหลายจะเห็นพระองค์​ที่นั่น​ เหมือนพระองค์ตรัสไว้​แก่​พวกท่านแล้ว”
\VS{8}หญิงเหล่านั้​นก​็ออกจากอุโมงค์​รี​บหนี​ไป​ เพราะพิศวงตกใจจนตัวสั่น เขามิ​ได้​​พู​​ดก​ับผู้ใดเพราะเขากลัว
\VS{9}ครั้​นร​ุ่งเช้าวันต้นสัปดาห์ เมื่อพระเยซูทรงเป็นขึ้นมาแล้ว ​พระองค์​ทรงสำแดงพระองค์​ให้​ปรากฏแก่​มาร​ีย์ชาวมักดาลาก่อน
คือมารีย์​คนที​่​พระองค์​​ได้​ขับผีออกเจ็ดผี
\VS{10}​มาร​ีย์จึงไปบอกพวกคนที่เคยอยู่กับพระองค์​แต่ก่อน​ เขากำลังร้องไห้​เป็นทุกข์​​อยู่​
\VS{11}เมื่อเขาได้ยิ​นว​่าพระองค์ทรงพระชนม์​อยู่​ และมารีย์​ได้​​เห​็นพระองค์​แล้ว​
เขาก็​ไม่เชื่อ​
\VS{12}ภายหลังพระองค์ทรงปรากฏพระกายอี​กรู​ปหนึ่งแก่​ศิษย์​สองคน เมื่อเขากำลังเดินทางออกไปบ้านนอก
\VS{13}​ศิษย์​สองคนนั้นจึงไปบอกศิษย์​อื่นๆ​ ​แต่​เขามิ​ได้​​เชื่อ​
\VS{14}ภายหลังพระองค์ทรงปรากฏแก่สาวกสิบเอ็ดคนเมื่อเขาเอนกายลงรับประทานอยู่
และทรงติเตียนเขาเพราะเขาไม่เชื่อและใจดื้​อด​ึง ​ด้วยเหตุที่​เขามิ​ได้​เชื่อคนซึ่งได้​เห​็นพระองค์เมื่อพระองค์ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว
\VS{15}ฝ่ายพระองค์จึงตรั​สส​ั่งพวกสาวกว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงออกไปทั่วโลกประกาศข่าวประเสริฐแก่​มนุษย์​​ทุกคน​
}}
\VS{16}{\WJ{​ผู้​​ที่​เชื่อและรับบัพติศมาก็จะรอด ​แต่​​ผู้​​ที่​​ไม่​เชื่อจะต้องถูกลงพระอาชญา
}}
\VS{17}{\WJ{​มี​คนเชื่อที่​ไหน​ หมายสำคัญเหล่านี้จะบังเกิดขึ้​นที​่​นั้น​ คือเขาจะขับผีออกโดยนามของเรา เขาจะพูดภาษาใหม่หลายภาษา
}}
\VS{18}{\WJ{เขาจะจับงู​ได้​ ถ้าเขาดื่มยาพิษอย่างใด จะไม่เป็​นอ​ันตรายแก่​เขา​ และเขาจะวางมือบนคนไข้​คนป่วย​ ​แล​้วคนเหล่านั้นจะหายโรค”
}}
\par }{\SH การเสด็จขึ้นสู่​สวรรค์​ของพระเยซู (​ลก​ 24:50-53; กจ 1:6-11)
\par }{\PP \VS{19}ครั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สส​ั่งเขาแล้ว ​พระองค์​ทรงถู​กร​ับขึ้นไปในสวรรค์
ประทับเบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า
\VS{20}พวกสาวกเหล่านั้นจึงออกไปเทศนาสั่งสอนทุกแห่งทุกตำบล และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงร่วมงานกับเขา
และทรงสนับสนุนคำสอนของเขาโดยหมายสำคัญที่ประกอบนั้น เอเมน
\par }