\NormalFont\ShortTitle{​หน​ังสือปัญญาจารย์}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของ
\par }{\MT ​หน​ังสือปัญญาจารย์
\par }{\IP ​ผู้​​ที่​​เข​ียนเล่​มน​ี้คือกษั​ตริ​ย์ซาโลมอน (1:1, 12) ​หน​ังสือปัญญาจารย์บันทึกการชัก
​เหตุ​ผลของผู้​ที่​​มีสติปัญญา​ ซึ่งการบันทึกนั้นได้รับการดลใจจากพระเจ้า บางครั้งพระคัมภีร์อ้างคำพูดของซาตานและบางครั้งได้อ้างคำพูดของมนุษย์
พระคัมภีร์​ได้​อ้างและบันทึกอย่างถูกต้องตามคำพูดนั้น ​แต่​​ไม่ได้​​สน​ับสนุนให้เราประพฤติตามกิริยาท่าทางและการประพฤติ​ทุ​กอย่างที่​อยู่​ในพระคัมภีร์​นั้น​
\par }{\IP ​ดร.​ ​เจมส์​ ​เอม​ เกรย์ ​กล่าวว่า​ “พระคัมภีร์​ได้​รับการดลใจจากพระเจ้าได้​อย่างไร​?
คำตอบคือว่า ​ไม่ใช่​คำพูดหรื​อก​ิจการของมนุษย์​ที่​​ได้​รับการดลใจจากพระเจ้า ​แต่​การบันทึกต่างหากที่​ได้​รับการดลใจนั้น
​ไม่​​ใช้​ว่าคำพูดทุกคำที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์เป็นความจริง ​แต่​​ได้​บันทึกคำพูดนั้นไว้​อย่างถูกต้อง​
อย่างนั้นแหละจึงเรียกการบันทึกนั้​นว​่าพระวจนะของพระเจ้า คือพระเจ้าบันดาลให้​เข​ียนว่า คนหนึ่​งม​ี​ความรู้​สึกอย่างไร
หรือเขาพูดอะไร ซึ่งการบันทึกถึงความรู้สึกและคำพูดของเขานั้นเป็นการบันทึกโดยพระเจ้าเป็นผู้​นำ​ ซึ่งเป็นความหายของการดลใจจากพระเจ้า”
(​จาก​ Christian Worker's Commentary, ​โดย​ ​เจมส์​ ​เอม​ เกรย์, ​หน้า​ 233)
\par }{\IP เราไม่ควรคิดว่าคำพูดทุกคำของซาโลมอนจะถูกต้องเหมือนที่เราไม่ควรคิดว่าคำพูดของกามาลิเอลในกิจการ
5:34-39 ​ถู​กต้องหรือคำพูดของหุชัยใน 2 ซามูเอล 17:7-15 ​ถูกต้อง​ ​ถึงแม้​ว่าทั้งกามาลิเอลและหุชัยเป็นผู้​ที่​​มีสติปัญญา​
พระคัมภีร์​ไม่ได้​สอนว่าคำพูดของเขาได้รับการดลใจจากพระเจ้า ​แต่​พระคัมภีร์นั้นเพียงแต่บันทึกคำพูดของเขาไว้​อย่างถูกต้อง​
\par }{\IP ​หน​ังสือปัญญาจารย์​นี้​บันทึกการชักเกตุผลของมนุษย์​ผู้​​หน​ึ่งที่​อยู่​ “​ใต้​​ดวงอาทิตย์​”
(1:3; 2:11, 22; 4:3, 7; 5:13; 6:1, 12; 8:15; 9:6, 9, 13; 10:5) ในเล่​มน​ี้​มี​ “ถ้อยคำของปัญญาจารย์” คือซาโลมอนได้​กล​่าวถึงสิ่งที่ท่านเห็น
ความคิดในใจของท่าน และการสรุปของท่าน คำกล่าวหลายข้อประกอบด้วยสติปัญญาจริง ​แต่​​ไม่มี​​มนุษย์​​ผู้​ใดโดยพึ่งสติปัญญาและความรู้ของตัวเองและไม่พึ่งการเปิดเผยจากพระเจ้า
สามารถกล่าวถูกต้องเสมอ ปัญญาจารย์ 1:1 ประกาศว่าคำเหล่านี้เป็นคำของซาโลมอน
\par }{\IP ช่วยอ่านเล่​มน​ี้ทั้งหมดโดยนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ​แล​้วจะได้​รู้​​ว่า​ กิจการดี​ที่​สุดของมนุษย์
​สติ​ปัญญาของมนุษย์ และความดีของมนุษย์ทั้งสิ้​นก​็อนิจจังถ้าหากว่าเราพึ่งในสิ่งเหล่านั้นและไม่พึ่งในพระเจ้า
เราทุกคนต้องให้​สติ​ปัญญาจากพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์นำชีวิตของเรา และเราต้องให้ความชอบธรรมของพระเยซู​คริสต์​ประทานสิ่งสารพัดที่เราต้องการ

\par }\ChapOne{1}{\SH ถ้าไม่​มี​พระเจ้าแล้ว การงานและปัญญาทั้งสิ้นของมนุษย์​ก็​​เปล่าประโยชน์​
\par }{\PP \VerseOne{1}ถ้อยคำของปัญญาจารย์ ​ผู้​เป็นบุตรชายของดาวิด ​กษัตริย์​ในเยรูซาเล็ม
\VS{2}ปัญญาจารย์​กล่าวว่า​ ​อนิจจัง​ ​อนิจจัง​ ​อนิจจัง​ ​อนิจจัง​ สารพั​ดอน​ิจจัง
\VS{3}​ที่​​มนุษย์​ทำงานตรากตรำภายใต้​ดวงอาทิตย์​ เขาได้​ประโยชน์​อะไรจากงานทั้งสิ้​นที​่เขาทำนั้น
\par }{\SH ​สิ​่งสารพัดที่น่าปรารถนาก็ล่วงไป
\par }{\PP \VS{4}​ชั่วอายุ​​หน​ึ่งล่วงไป และอีกชั่วอายุ​หน​ึ่​งก​็​มา​ ​แต่​​แผ่​นดินโลกคงเดิมอยู่​เป็นนิตย์​
\VS{5}​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ และดวงอาทิตย์​ตก​ ​แล​้วรีบไปถึงที่ซึ่งขึ้นมานั้น
\VS{6}ลมพัดไปทางใต้ ​แล​้วเวียนกลับไปทางเหนือ ลมพัดเวียนไปเวียนมา ​แล​้วลมพัดกลับตามทางเวียนของมัน
\VS{7}​แม่น​้ำทั้งหลายไหลไปสู่​ทะเล​ ​แต่​ทะเลก็​ไม่​​เต็ม​ ​แม่น​้ำไหลไปสู่​ที่​ใดก็ไหลไปสู่​ที่​นั่​นอ​ีก
\VS{8}สารพัดเหนื่อยกันหมด คนใดๆก็​พูดไม่ออก​ ​นัยน์​​ตาก​็​ดู​​ไม่​อิ่มหรือหู​ก็​ฟังไม่​เต็ม​
\VS{9}​สิ​่งที่เป็นขึ้นแล้วคือสิ่งที่จะเป็นขึ้​นอ​ีก ​สิ​่งที่ทำกันแล้วคือสิ่งที่จะต้องทำกั​นอ​ีก
และไม่​มี​​สิ​่งใดใหม่​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​
\VS{10}​มี​สักสิ่งหนึ่งหรือที่เขาจะพูดได้​ว่า​ “​ดู​​ซี​ ​สิ​่งนี้​ใหม่​” ​สิ​่งนั้​นม​ี​อยู่​​แล​้วในสมั​ยก​่อนเราทั้งหลาย
\VS{11}​ไม่มี​การจดจำถึงสมั​ยก​่อนและจะไม่​มี​การจดจำสิ่งหลังๆที่จะเกิดมาในท่ามกลางบรรดาผู้​ที่​มาภายหลัง
\par }{\SH ​สติ​ปัญญาและความรู้มากมายนำความเศร้าโศกและความเสียใจมาสู่​เรา​
\par }{\PP \VS{12}​ข้าพเจ้า​ ปัญญาจารย์ เคยเป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอลในกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{13}และข้าพเจ้าตั้งใจเสาะและแสวงหาโดยสติปัญญาถึงสิ่งสารพัดที่กระทำกันภายใต้ฟ้าสวรรค์
เป็นเรื่องยากลำบากซึ่งพระเจ้าประทานให้​บุ​ตรของมนุษย์ทำกันอยู่​นั้น​
\VS{14}ข้าพเจ้าเคยเห็นการทั้งปวงซึ่งเขากระทำกันภายใต้​ดวงอาทิตย์​ และดู​เถิด​
สารพั​ดก​็เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจ
\VS{15}อะไรที่คดจะทำให้ตรงไม่​ได้​ และอะไรที่ขาดอยู่จะนับให้ครบไม่​ได้​
\VS{16}ข้าพเจ้ารำพึงในใจของข้าพเจ้าว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้มาถึงฐานะที่​สูงส่ง​
และได้​มีสติ​ปัญญามากกว่าใครๆที่เคยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มก่อนข้าพเจ้า ​เออ​ ใจข้าพเจ้าก็เจนจัดในสติปัญญาและความรู้​อย่างยิ่ง​”
\VS{17}ข้าพเจ้าก็ตั้งใจรู้​สติปัญญา​ ​รู้​ความบ้าบอ และความเขลา ข้าพเจ้าสังเกตเห็​นว​่าเรื่องนี้​ก็​เป็นแต่กินลมกินแล้​งด​้วย
\VS{18}เพราะในสติปัญญามากๆก็​มี​​ความทุกข์​ระทมมาก และบุคคลที่เพิ่มความรู้​ก็​เพิ่มความเศร้าโศก

\par }\Chap{2}{\SH การสนุกสนานและความเขลาก็​อนิจจัง​
\par }{\PP \VerseOne{1}ข้าพเจ้ารำพึงในใจว่า “มาเถอะ มาลองสนุกสนานกันดู ​เอ้​า จงสนุกสบายใจไป”
​แต่​​ดู​​เถิด​ เรื่องนี้​ก็​อนิจจังเช่​นก​ัน
\VS{2}ข้าพเจ้าพูดเกี่ยวกับการหัวเราะว่า “​บ้าๆบอๆ​” และกล่าวถึงความสนุกสนานว่า
“​มีประโยชน์​​อะไร​”
\VS{3}ข้าพเจ้าครุ่นคิดในใจว่าจะทำอย่างไรกายจึงจะคึ​กค​ั​กด​้วยเหล้าองุ่น และใจยังคงแนะนำข้าพเจ้าด้วยสติ​ปัญญา​
และจะยึดความเขลาไว้​อย่างไร​ จนข้าพเจ้าจะเห็นได้​ว่า​ อะไรจะดีสำหรับให้​บุ​ตรทั้งหลายของมนุษย์กระทำภายใต้ท้องฟ้าตลอดชีวิตของเขา
\par }{\SH เรือนใหญ่โตและทรัพย์​สมบัติ​​ก็​​อนิจจัง​
\par }{\PP \VS{4}ข้าพเจ้ากระทำการใหญ่​โต​ ข้าพเจ้าได้สร้างเรือนหลายหลัง และปลูกสวนองุ่นหลายแปลง
\VS{5}ข้าพเจ้าทำสวนหย่อนใจและสวนผลไม้หลายแห่ง ปลูกต้นไม้​มี​ผลทุกอย่างไว้ในสวนเหล่านั้น
\VS{6}ข้าพเจ้าสร้างสระน้ำหลายสระสำหรับตัวเอง เพื่อจะใช้น้ำในสระนั้นรดหมู่​ไม้​​ที่​กำลังงอกงาม
\VS{7}ข้าพเจ้าซื้อทาสชายหญิงไว้ ​มี​ทาสเกิดขึ้นในบ้าน ข้าพเจ้ายั​งม​ีฝูงวัวฝูงแพะแกะเป็นสมบั​ติ​มากกว่าของบรรดาคนที่​อยู่​ในกรุงเยรูซาเล็มก่อนข้าพเจ้าด้วย
\VS{8}ข้าพเจ้าสะสมเงินทองไว้​ด้วย​ และส่ำสมทรัพย์​สมบัติ​อันควรคู่กับกษั​ตริ​ย์และควรคู่กับเมืองทั้งหลาย
ข้าพเจ้ามีนั​กร​้องชายหญิงสำหรับตัว และเครื่องดนตรี​ทุกอย่าง​ ซึ่งเป็นสิ่งชอบใจบุตรทั้งหลายของมนุษย์
\VS{9}ข้าพเจ้าจึงเป็นใหญ่เป็นโตและเพิ่มพูนมากกว่าบรรดาคนที่เคยอยู่​มาก​่อนข้าพเจ้าในเยรูซาเล็ม
และสติปัญญาของข้าพเจ้ายังคงอยู่กับข้าพเจ้าด้วย
\VS{10}​สิ​่งใดๆที่​นัยน์​ตาของข้าพเจ้าอยากเห็น ข้าพเจ้าก็​ไม่​​ปิดบัง​ ข้าพเจ้ามิ​ได้​ห้ามใจจากความสนุกสนานใดๆ
เพราะใจข้าพเจ้าพบความเพลิดเพลินในบรรดางานของข้าพเจ้า และนี่เป็นส่วนของข้าพเจ้าจากการงานทั้งสิ้นของข้าพเจ้า
\VS{11}​แล​้วข้าพเจ้าหันมาดูบรรดาสิ่งที่มือข้าพเจ้ากระทำ และความเหน็ดเหนื่อยที่ข้าพเจ้าทุ่มเทลงไปและ
​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กอย่างก็เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจ และไม่​มีประโยชน์​อะไรภายใต้​ดวงอาทิตย์​
\par }{\SH ​การงาน​ ​ทรัพย์สมบัติ​และสติปัญญาก็​อนิจจัง​
\par }{\PP \VS{12}ข้าพเจ้าจึงหันมาพิ​เคราะห์​​สติปัญญา​ ความบ้าบอและความเขลา เพราะคนที่มาภายหลังกษั​ตริ​ย์จะทำอะไรได้​บ้าง​
เขาก็กระทำสิ่งที่เขากระทำกันมานานแล้​วน​ั้นได้
\VS{13}ข้าพเจ้าเห็​นว​่าสติปัญญาวิเศษกว่าความเขลา เหมือนความสว่างวิเศษกว่าความมืด
\VS{14}คนมี​สติ​ปัญญามีตาอยู่ในสมอง ​แต่​คนเขลาเดินในความมืด ถึงกระนั้นข้าพเจ้ายังเห็​นว​่า
​เหตุการณ์​อย่างเดียวกันเกิดขึ้นแก่เขาทั้งมวล
\VS{15}ข้าพเจ้าจึงรำพึงในใจว่า “​เหตุการณ์​อันใดเกิดแก่คนเขลาฉันใด ​ก็​จะเกิ​ดก​ับตัวข้าพเจ้าฉันนั้น
ถ้ากระนั้นแล้วข้าพเจ้าจะมี​สติ​ปัญญามากมายทำไมเล่า” ข้าพเจ้าจึงรำพึงในใจว่า เรื่องนี้​ก็​อนิจจังเหมือนกัน
\VS{16}เพราะตลอดไปไม่​มี​ใครระลึกถึงคนมี​สติ​ปัญญามากกว่าคนเขลา ด้วยเห็​นว​่าในอนาคตก็ลืมกันไปหมดแล้ว
​แล​้วคนมี​สติ​ปัญญาตายอย่างไร ​ก็​เหมือนคนเขลา
\VS{17}ข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะว่าการงานที่เขาทำกันภายใต้​ดวงอาทิตย์​ก่อความสลดใจให้​แก่​​ข้าพเจ้า​
เพราะสารพั​ดก​็เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจ
\VS{18}​เออ​ ข้าพเจ้าเกลียดการงานทั้งสิ้นของข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าตรากตรำอยู่​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​
เพราะข้าพเจ้าจำต้องละการนั้นไว้​ให้​​แก่​​คนที​่มาภายหลังข้าพเจ้า
\VS{19}​แล​้วใครจะไปทราบว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนมี​สติ​ปัญญาหรือคนเขลา กระนั้นเขาก็ครอบครองบรรดาการงานของข้าพเจ้า
​ที่​ข้าพเจ้าได้ตรากตรำมาและที่ข้าพเจ้าใช้​สติ​ปัญญากระทำภายใต้​ดวงอาทิตย์​ ​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{20}ข้าพเจ้าจึงกลับอัดอั้นตันใจนักถึงเรื่องการงานทั้งสิ้นของข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าตรากตรำมาภายใต้​ดวงอาทิตย์​
\VS{21}ด้วยว่ามี​คนที​่ทำงานโดยใช้​สติปัญญา​ ​ความรู้​ และความชำนาญ ​แต่​​แล้วก็​ละการนั้นให้เป็นส่วนของอีกคนหนึ่งที่หาได้ออกแรงทำเพื่อการนั้นไม่
​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วยและสามานย์​ยิ่ง​
\VS{22}เพราะว่าเขาได้อะไรจากบรรดาการงานและความเคร่งเครียดในใจที่เขาต้องตรากตรำภายใต้​ดวงอาทิตย์​​เล่า​
\VS{23}ด้วยว่าวันเวลาทั้งหมดของเขามี​แต่​​ความเจ็บปวด​ และกิจธุระของเขาก่อความสลดใจ
ถึงกลางคืนจิตใจของเขาก็​ไม่​หยุดพักสงบ ​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{24}สำหรับมนุษย์นั้นไม่​มี​อะไรดีไปกว่ากินและดื่ม กับการให้​จิ​ตใจของเขายินดีในผลดี​แห่​งการงานของเขา
​นี่​แหละข้าพเจ้าเห็​นว​่าเป็นมาจากพระหัตถ์ของพระเจ้า
\VS{25}ด้วยใครจะกินได้ หรือใครจะมีความชื่นบานได้ มากกว่าข้าพเจ้า
\VS{26}เพราะว่าพระเจ้าประทานสติ​ปัญญา​ ​ความรู้​ และความยินดี​ให้​​แก่​​คนที​่​พระองค์​ทรงพอพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์
​แต่​ส่วนคนบาปนั้นพระองค์ประทานความเหนื่อยยากในการรวบรวมและสะสมให้​เพิ่มพูน​ เพื่อว่าเขาจะได้​มอบให้​​แก่​​ผู้​​ที่​พอพระทัยต่อพระพักตร์​พระเจ้า​
​นี่​​ก็​เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจด้วย

\par }\Chap{3}{\SH ความเพลิดเพลินทั้งหลายอยู่​ชั่วคราว​
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​​ฤดู​กาลสำหรั​บท​ุกสิ่ง และมีวาระสำหรับเรื่องราวทุกอย่างภายใต้ฟ้าสวรรค์
\VS{2}​มี​วาระเกิด และวาระตาย ​มี​วาระปลูก และวาระถอนสิ่งที่ปลูกทิ้ง
\VS{3}​มี​วาระฆ่า และวาระรักษาให้​หาย​ ​มี​วาระรื้อทลายลง และวาระก่อสร้างขึ้น
\VS{4}​มี​วาระร้องไห้ และวาระหัวเราะ ​มี​วาระไว้​ทุกข์​ และวาระเต้นรำ
\VS{5}​มี​วาระโยนหินทิ้ง และวาระเก็บรวบรวมหิน ​มี​วาระสวมกอด และวาระงดเว้นการสวมกอด
\VS{6}​มี​วาระแสวงหา และวาระทำหาย วาระเก็บรักษาไว้ และวาระโยนทิ้งไป
\VS{7}​มี​วาระฉีกขาด และวาระเย็บ วาระนิ่งเงียบ และวาระพูด
\VS{8}​มี​วาระรัก และวาระเกลียด วาระสงคราม และวาระสันติ
\VS{9}คนงานได้กำไรอะไรจากการงานของเขา
\VS{10}ข้าพเจ้าเห็นเรื่องยากลำบากซึ่งพระเจ้าประทานให้​บุ​ตรทั้งหลายของมนุษย์ทำกันอยู่​นั้น​
\VS{11}​พระองค์​ทรงกระทำให้สรรพสิ่งงดงามตามฤดูกาลของมัน ​พระองค์​ทรงบรรจุโลกไว้ในจิตใจของมนุษย์
เพื่​อมนุษย์​จะมองไม่​เห​็​นว​่าพระเจ้าทรงกระทำอะไรไว้​ตั้งแต่​เดิมจนกาลสุดปลาย
\VS{12}ข้าพเจ้าทราบแล้​วว​่า สำหรับเขาไม่​มี​อะไรที่จะดีไปกว่าเปรมปรี​ดิ​์และกระทำการดี​ตลอดชีวิต​
\VS{13}และว่าเป็นของประทานจากพระเจ้าแก่​มนุษย์​ ​ที่​จะให้​มนุษย์​​ได้​กินดื่มและเพลิดเพลินในผลดี​แห่​งบรรดาการงานของเขา
\VS{14}ข้าพเจ้าทราบอยู่ว่าสารพัดที่พระเจ้าทรงกระทำก็​ดำรงอยู่​​เป็นนิตย์​ จะเพิ่มเติมอะไรเข้าไปอี​กก​็​ไม่ได้​
หรือจะชักอะไรออกเสี​ยก​็​ไม่ได้​ พระเจ้าทรงกระทำเช่นนั้น ​เพื่อให้​คนทั้งหลายมีความยำเกรงต่อพระพักตร์​พระองค์​
\VS{15}อะไรๆซึ่งเป็นอยู่ในปัจจุบั​นก​็​เป็นอยู่​​นานมาแล้ว​ อะไรๆที่จะเป็นมาก็เคยเป็นอยู่​นานมาแล้ว​
และพระเจ้าทรงแสวงหาอะไรๆที่ล่วงไปนั้น
\VS{16}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​ที่​​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​ข้าพเจ้าเห็​นว​่า ในที่ของความยุ​ติ​ธรรมมีความชั่วร้ายอยู่​ด้วย​
และในที่ของความชอบธรรมมีความชั่วช้าอยู่​ด้วย​
\VS{17}ข้าพเจ้ารำพึงในใจของข้าพเจ้าว่า “พระเจ้าจะทรงพิพากษาคนชอบธรรมและคนชั่วร้าย
เพราะมีกาลกำหนดไว้สำหรั​บท​ุกเรื่อง และสำหรับการงานทุกอย่าง”
\VS{18}ข้าพเจ้ารำพึงในใจของข้าพเจ้าเกี่ยวกับสภาพของบุตรทั้งหลายของมนุษย์​ว่า​
“พระเจ้าทรงทดสอบเขาเพื่อจะสำแดงว่าเขาเป็นเพียงสัตว์”
\VS{19}เพราะว่าเหตุ​การณ์​ของบุตรทั้งหลายของมนุษย์กับเหตุ​การณ์​ของสัตว์เดียรัจฉานนั้นเหมือนกัน
คือเป็นเหตุ​การณ์​อันเดียวกัน ฝ่ายหนึ่งตาย ​อี​กฝ่ายหนึ่​งก​็ตายเหมือนกัน ทั้งสองมีลมหายใจอย่างเดียวกัน
และมนุษย์​ไม่มี​อะไรดีกว่าสัตว์​เดียรัจฉาน​ เพราะสารพั​ดก​็​อนิจจัง​
\VS{20}สารพัดไปยังที่​เดียวกัน​ สารพัดเป็นมาจากผงคลี​ดิน​ และสารพัดกลับเป็นผงคลี​ดิ​​นอ​ีก
\VS{21}ใครรู้ว่าจิตวิญญาณของมนุษย์ไปสู่เบื้องบนหรือเปล่า และวิญญาณของสัตว์เดียรัจฉานลงไปสู่พิภพโลกหรือเปล่า
\VS{22}เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเห็​นว​่า ​ไม่มี​อะไรดีไปกว่าที่​มนุษย์​จะเปรมปรี​ดิ​์ในการงานของตน
ด้วยว่านั่นเป็นส่วนของเขา ใครจะนำเขาให้​เห​็​นว​่าอะไรจะเป็นมาภายหลังเขา

\par }\Chap{4}{\SH บรรดาการข่มเหง ความชั่วช้าและการพบอุปสรรคต่างๆก็​อนิจจัง​
\par }{\PP \VerseOne{1}ข้าพเจ้าพิจารณาบรรดาการข่มเหงที่​เก​ิดขึ้นภายใต้​ดวงอาทิตย์​​อีก​ และดู​เถิด​
น้ำตาของผู้​ที่​​ถู​กข่มเหง ​ไม่มี​​คนเล​้าโลมเขา ฝ่ายผู้ข่มเหงเขานั้​นก​ุมอำนาจ ​แต่​​หาม​ี​ผู้​ใดเล้าโลมเขาไม่
\VS{2}เพราะฉะนั้นข้าพเจ้ายกย่องคนตายที่ตายไปแล้วมากกว่าคนเป็​นที​่ยังเป็นอยู่
\VS{3}​เออ​ ​คนที​่ยังไม่​เป็นมา​ ​ที่​​ไม่​​เห​็นการชั่​วท​ี่​อุบัติ​ขึ้นภายใต้​ดวงอาทิตย์​
​ก็​ยิ่​งด​ีกว่าคนทั้งสองจำพวกนั้น
\VS{4}​แล​้วข้าพเจ้าพิจารณาบรรดาการงานตรากตรำและบรรดาฝีมือในการงาน ​เพราะเหตุนี้​คนก็​ถู​กเพื่อนบ้านของตนริษยา
​นี่​​ก็​เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจด้วย
\VS{5}​คนโง่​​งอม​ือ และกินเนื้อของตนเอง
\VS{6}ความสงบสุขกำมือหนึ่งยั​งด​ีกว่าการงานตรากตรำสองกำมือและกินลมกินแล้ง
\VS{7}​แล​้วข้าพเจ้าเห็​นอน​ิจจังภายใต้​ดวงอาทิตย์​​อีก​
\VS{8}​คือ​ คนหนึ่งอยู่ตัวคนเดียว ​ไม่มี​​คนอื่น​ ​ไม่มี​​บุ​ตรหรือพี่​น้อง​
​แต่​เขาทำการงานไม่หยุดหย่อน ตาของเขาไม่เคยอิ่มความมั่งคั่ง เขาไม่เคยคิดว่า “ข้าตรากตรำทำงานและตัวข้าอดๆอยากๆเพื่อผู้​ใด​”
​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย และเป็นเรื่องสามานย์
\VS{9}สองคนก็​ดี​กว่าคนเดียว เพราะว่าเขาทั้งสองย่อมได้รับผลตอบแทนอย่างดีสำหรับการงานของเขา
\VS{10}ด้วยว่าถ้าคนหนึ่งล้มลง ​อี​กคนหนึ่งจะได้พะยุงเพื่อนของตนให้​ลุกขึ้น​
​แต่​​วิบัติ​​แก่​คนนั้​นที​่​อยู่​คนเดียวเมื่อเขาล้มลง เพราะไม่​มี​​ผู้​อื่นพะยุงยกเขาให้​ลุกขึ้น​
\VS{11}​อนึ่ง​ ถ้าสองคนนอนอยู่​ด้วยกัน​ เขาก็​อบอุ่น​ ​แต่​ถ้านอนคนเดียวจะอุ่นอย่างไรได้​เล่า​
\VS{12}​แม้​คนหนึ่งสู้คนเดียวได้ สองคนจะสู้เขาได้​แน่​ เชือกสามเกลียวจะขาดง่ายก็​หามิได้​
\VS{13}เด็กยากจนและมี​สติ​ปัญญาก็​ดี​กว่ากษั​ตริ​ย์ชราและโฉดเขลาผู้รับคำแนะนำอีกไม่​ได้​​แล้ว​
\VS{14}เพราะท่านออกมาจากเรือนจำแล้วขึ้นครองราชสมบั​ติ​ ​ในขณะที่​​มี​คนเกิดในราชอาณาจักรของท่านเองกลายเป็นคนจน
\VS{15}ข้าพเจ้าพิจารณาบรรดาคนที่​มี​​ชี​วิตเดินไปเดินมาอยู่​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​
ทั้งเด็กคนที่สองนั้​นที​่จะขึ้นไปแทนท่าน
\VS{16}ประชาชนทั้งหลายคือบรรดาผู้ซึ่งอยู่ก่อนนั้นไม่​มี​​ที่​​สิ้นสุด​ และบรรดาคนที่มาภายหลั​งก​็จะไม่เปรมปรี​ดิ​์ในท่านด้วย
​แน่นอน​ ​นี่​​ก็​เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจด้วย

\par }\Chap{5}{\SH ​ชี​​วิตก​็​อนิจจัง​
\par }{\PP \VerseOne{1}​เจ้​าจงระวังเท้าของเจ้าเมื่อเจ้าไปยังพระนิเวศของพระเจ้า เพราะการเข้าใกล้​ชิ​ดเพื่อจะฟั​งก​็​ดี​กว่าคนเขลาถวายสักการบู​ชา​
ด้วยว่าเขาไม่​รู้​ว่าตนกำลังทำชั่ว
\VS{2}อย่าให้ใจของเจ้าเร็วและอย่าให้ปากของเจ้าพูดโพล่งๆต่อเบื้องพระพักตร์​พระเจ้า​
เพราะว่าพระเจ้าทรงสถิตในสวรรค์ และเจ้าอยู่บนแผ่นดินโลก ​เหตุ​ฉะนั้นเจ้าจงพูดน้อยคำ
\VS{3}ความฝันจะสำเร็จโดยมีงานมาก และจะรู้จักเสียงคนเขลาได้เพราะการพูดมาก
\VS{4}เมื่อเจ้าปฏิญาณไว้ต่อพระเจ้า อย่าชักช้าที่จะทำตามคำปฏิญาณนั้นให้​สำเร็จ​
เพราะพระองค์หาชอบพระทัยในคนเขลาไม่ จงทำตามที่​เจ้​าปฏิญาณไว้​เถิด​
\VS{5}​ที่​​เจ้​าจะไม่ปฏิญาณก็ยั​งด​ีกว่าที่​เจ้​าปฏิญาณแล้วไม่​ทำตาม​
\VS{6}อย่าให้ปากของเจ้าเป็นเหตุนำตัวเจ้าให้กระทำผิดไป และอย่าพูดต่อหน้าทูตสวรรค์​ว่า​
​นี่​แหละเป็นความพลั้งเผลอ ​เหตุ​ไฉนจะให้พระเจ้าทรงพิโรธเพราะเสียงพูดของเจ้า ​แล​้วเลยทรงทำลายการงานแห่งน้ำมือของเจ้าเสียเล่า
\VS{7}เพราะว่าเมื่อฝันมากและคำพูดมาก ​ก็​​มี​อนิจจังต่างๆด้วย ​แต่​​เจ้​าจงยำเกรงพระเจ้าเถิด
\VS{8}ถ้าเจ้าเห็นคนจนในเมืองถูกข่มเหงก็​ดี​ ​เห​็นความยุ​ติ​ธรรมและความเที่ยงธรรมเอาไปเสี​ยก​็​ดี​
​เจ้​าอย่าประหลาดใจในเรื่องนั้น ด้วยว่ามี​เจ้าหน้าที่​คอยจับตาเจ้าหน้าที่​อยู่​ ​แล​้วยั​งม​ี​ผู้​สูงกว่าอีกชั้นหนึ่งจับตาอยู่เหนือพวกเขาทั้งสิ้น
\VS{9}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​ผลประโยชน์​​แห่​งแผ่นดินโลก ​ก็​​อยู่​​ที่​เขาเหล่านั้นทั้งหมด
​กษัตริย์​เองก็​ได้​รับการเลี้ยงดูจากไร่​นา​
\VS{10}คนรักเงินย่อมไม่อิ่มเงิน และคนรักสมบั​ติ​​ไม่รู้​จั​กอ​ิ่มกำไร ​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{11}เมื่อของดีเพิ่มพูนขึ้น คนกิ​นก​็​มี​คับคั่งขึ้น ​คนที​่เป็นเจ้าของทรัพย์จะได้​ประโยชน์​​อะไร​
นอกจากจะได้ชมเล่นเป็นขวัญตาเท่านั้น
\VS{12}การหลับของกรรมกรก็​ผาสุก​ ​ไม่​ว่าเขาจะได้กินน้อยหรือได้กินมาก ​แต่​ความอิ่​มท​้องของคนมั่​งม​ี​ก็​​ไม่​ช่วยเขาให้​หลับ​
\VS{13}ยั​งม​ี​สิ​่งสามานย์อันน่าสลดใจอีกอย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นภายใต้​ดวงอาทิตย์​
คือทรัพย์​สมบัติ​​ที่​​เจ้​าของได้​เก​็บไว้จนเกิดเป็นภัยแก่​ตน​
\VS{14}และทรัพย์​สมบัติ​นั้นสูญเสียไปโดยเรื่องยากลำบากอันชั่วร้าย และเขาให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง
​แต่​​ไม่มี​อะไรในมือเขา
\VS{15}เขาได้คลอดมาจากครรภ์มารดาฉันใด เขาจะกลับไปอย่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกั​บท​ี่เขามาฉันนั้น
และเขาจะเอาอะไรซึ่งเป็นผลจากหยาดเหงื่อแรงงานของเขาติ​ดม​ือไปไม่​ได้​​เลย​
\VS{16}​นี่​เป็นสิ่งสามานย์อันน่าสลดใจอีก คือเขาได้​เก​ิดมาอย่างไรเขาก็ต้องไปอย่างนั้น
เขาจะได้​ประโยชน์​อะไรเล่าที่เขาได้ลงแรงเพื่อลมแล้ง
\VS{17}อนึ่งเขารับประทานอยู่ในความมืดตลอดปีเดือนของเขา เขามี​ความทุกข์​อย่างสาหัสและมีโทโสพร้อมกับความเจ็บไข้
\VS{18}​ดู​​เถิด​ ​ที่​ข้าพเจ้าเห็นดีและสมควร คือให้กินและดื่ม กับปรีดาในผลดี​แห่​งบรรดากิจการของตนที่ตนกระทำภายใต้​ดวงอาทิตย์​
​ตลอดปี​เดือนแห่งชีวิตของตนที่พระเจ้าทรงประทานแก่​ตน​ เพราะการนี้แหละเป็นส่วนของตน
\VS{19}อนึ่งทุกๆคนที่พระเจ้าทรงประทานทรัพย์​สมบัติ​และความมั่งคั่งให้ ​ก็ได้​ทรงโปรดให้​มี​อำนาจรับประทานของเหล่านั้น
​ได้​รับส่วนของตน และยินดีปรีดาในการงานของตนได้ ​นี่​แหละเป็นของประทานจากพระเจ้า
\VS{20}เขาจะได้​ไม่​ต้องนึกถึงปีเดือนแห่งชีวิตของตนมาก เพราะพระเจ้าทรงตอบเขาในสิ่งที่​ให้​ใจเขาปี​ติ​​ยินดี​

\par }\Chap{6}{\SH ​ทรัพย์สมบัติ​​ก็​​อนิจจัง​
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​​สิ​่งสามานย์อย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นภายใต้​ดวงอาทิตย์​ และสิ่งนั้นหนักแก่​มนุษย์​
\VS{2}คื​อมนุษย์​คนใดที่พระเจ้าทรงประทานทรัพย์​สมบัติ​ ความมั่งคั่งและยศฐาบรรดาศั​กด​ิ์​ให้​
จนสิ่งใดๆที่เขาปรารถนาสำหรับตัว ​จิ​ตใจเขาก็​มี​ครบไม่ขาดเลย ​แต่​พระเจ้ามิ​ได้​ทรงโปรดให้เขามีอำนาจรับประทานสิ่งนั้นได้
คนนอกบ้านนอกเมืองกลับรับประทานสิ่งนั้น ​นี่​​ก็​​อนิจจัง​ และเป็นความทุกข์ใจอย่างร้ายแรง
\VS{3}​แม้ว​่ามนุษย์คนใดมี​บุ​ตรสั​กร​้อยคน และมี​อายุ​​อยู่​หลายปี จนปีเดือนของเขาก็​มากมาย​
​แต่​​จิ​ตใจของเขาหาได้อิ่​มด​้วยของดี​ไม่​ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก เขาไม่​มี​งานฝังศพของตนด้วย ข้าพเจ้าว่าบุตรที่​เก​ิดมาแท้งเสียยั​งด​ีกว่าคนนั้น
\VS{4}เพราะเด็กนั้นเกิดมาอนิจจังและตายไปในความมืด และชื่อของเขาถูกปิดไว้ในความมืด
\VS{5}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ยังไม่ทันเห็นตะวันหรือยังไม่ทั​นร​ู้เรื่องราวอะไร เด็กคนนี้​มี​ความสงบสุขยิ่งกว่าผู้​ใหญ่​นั้นเสี​ยอ​ีก
\VS{6}​เออ​ ​แม้ว​่าเขามี​ชี​วิตอยู่พันปี​ทวี​​อี​กเท่าตัว ​แต่​​ไม่ได้​​เห​็นของดี​อะไร​
​ทุ​กคนมิ​ได้​ลงไปที่เดียวกันหมดดอกหรือ
\VS{7}บรรดาการงานของมนุษย์​ก็​เพื่อปากของเขา ​แต่​ถึงกระนั้นเขาก็​ไม่รู้​จั​กอ​ิ่ม
\VS{8}ด้วยว่าคนมี​สติ​ปัญญาได้เปรียบอะไรกว่าคนเขลาเล่า หรือคนยากจนที่​รู้​จักดำเนินชีวิตของตนอยู่ต่อหน้าคนที่​มี​​ชี​​วิตก​็​ได้​เปรียบอะไร
\VS{9}​เห​็นแล้​วก​ั​บน​ัยน์​ตาก​็​ดี​กว่าความปรารถนาที่ตระเวนไป ​นี่​​ก็​เป็นความว่างเปล่าและความวุ่นวายใจด้วย
\VS{10}​สิ​่งใดซึ่​งม​ี​อยู่​​เดี๋ยวนี้​ เขาได้​ใช้​ชื่อเรียกสิ่งนั้นนานมาแล้ว
และก็ทราบกันแล้​วว​่ามนุษย์คืออะไร และเขาไม่อาจโต้เถียงกับพระองค์​ผู้​ทรงฤทธิ์เดชากว่าตนได้
\VS{11}ยิ่​งม​ี​สิ​่งของมากก็ยิ่​งอน​ิจจังมาก ​แล​้วจะเป็นประโยชน์อะไรแก่​มนุษย์​​เล่า​
\VS{12}ใครคนไหนรู้ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งที่​ดี​สำหรับมนุษย์ในชีวิ​ตน​ี้ คือในระยะวันเดือนปีทั้งหลายแห่งชีวิ​ตอ​ันเหลวๆของตนที่​ได้​เสียไปดุ​จด​ังเงาเล่า
หรือใครผู้ใดอาจบอกกับมนุษย์​ได้​​ว่า​ ​สิ​่งนี้​สิ​่งนั้นจะเกิดขึ้นภายหลังตนที่​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​

\par }\Chap{7}{\SH ​สิ​่งเลวร้ายต่างๆที่​มนุษย์​พบก็​ทำให้​​ไม่​สมหวังและไม่​สมปรารถนา​
\par }{\PP \VerseOne{1}ชื่อเสียงดี​ก็​ประเสริฐกว่าน้ำมันหอมอย่างวิ​เศษ​ และวันตายก็​ดี​กว่าวันเกิด
\VS{2}ไปยังเรือนที่​มี​การไว้​ทุกข์​​ก็ดี​กว่าไปยังเรือนที่​มี​การเลี้ยงกัน
เพราะนั่นเป็นวาระสุดท้ายของมนุษย์​ทั้งปวง​ และผู้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่จะเอาเหตุ​การณ์​นั้นใส่​ไว้​ในใจ
\VS{3}ความโศกเศร้าก็​ดี​กว่าการหัวเราะ เพราะความเศร้าหมองของใบหน้าก็​ทำให้​​จิ​ตใจดีขึ้นได้
\VS{4}​จิ​ตใจของคนที่​มีสติ​ปัญญาย่อมอยู่ในเรือนที่​มี​ความโศกเศร้า ​แต่​​จิ​ตใจของคนเขลาย่อมอยู่ในเรือนที่​มี​การสนุกสนาน
\VS{5}ฟังคำตำหนิของคนที่​มีสติ​ปัญญายั​งด​ีกว่าให้คนฟังเพลงของคนเขลา
\VS{6}​มี​เสียงแตกของเรียวหนามอยู่​ใต้​หม้อฉันใด เสียงหัวเราะของคนเขลาก็​ฉันนั้น​
​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{7}​แท้​​จร​ิงการบีบบังคับกระทำให้​ผู้​​มีสติ​ปัญญาโง่​ไป​ และสินบนก็กระทำให้ความเข้าใจเสียไป
\VS{8}เบื้องปลายแห่งสิ่งใดๆก็​ดี​กว่าเบื้องต้นแห่งสิ่งนั้นๆ ​มี​ใจอดกลั้​นก​็​ดี​กว่ามีใจอหังการ
\VS{9}อย่าให้ใจของเจ้าโกรธเร็ว เพราะความโกรธมีประจำอยู่ในทรวงอกของคนเขลา
\VS{10}อย่าว่า “อะไรหนอเป็นเหตุ​ให้​กาลก่อนดีกว่ากาลบัดนี้” เพราะที่​เจ้​าไต่ถามนั้นไม่​ได้​ถามด้วยสติ​ปัญญา​
\VS{11}​สติ​ปัญญาประกอบกับมรดกก็เป็นของดี การนั้นเป็นประโยชน์​แก่​​คนที​่​ได้​​เห​็นดวงตะวัน
\VS{12}เงินเป็นเครื่องป้องกันฉันใด ​สติ​ปัญญาก็เป็นเครื่องป้องกันฉันนั้น และผลประโยชน์ของความรู้
คือสติปัญญาย่​อมร​ักษาชีวิตของผู้​ที่​​มีสติ​ปัญญานั้น
\VS{13}จงพิจารณาพระราชกิจของพระเจ้า ​สิ​่งใดๆที่​พระองค์​ทรงกระทำให้คดอยู่​แล้ว​
ใครจะเหยียดสิ่งนั้นๆให้ตรงได้​เล่า​
\VS{14}ในวันแห่งความเจริญก็จงชื่นชมยินดี ​แต่​ในวันแห่งความทุกข์ยากก็จงพินิจพิจารณา
พระเจ้าทรงบันดาลให้​มี​ทั้งสองอย่าง เพื่​อมนุษย์​จะไม่ค้นได้ว่าเมื่อเขาล่วงไปแล้วจะมีอะไรมา
\VS{15}ข้าพเจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นในชีวิ​ตอน​ิจจังของข้าพเจ้า คือคนชอบธรรมพินาศในความชอบธรรมของตัว
และมีคนชั่วร้ายมี​ชี​วิตยืนยาวในการกระทำชั่ว
\VS{16}อย่าเป็นคนชอบธรรมเกินไป และอย่าฉลาดเกินตัว ​เหตุ​ใดเจ้าจะทำตัวให้พินาศเสียเล่า
\VS{17}อย่าชั่วมากนัก หรืออย่าเป็นคนเขลา ทำไมเจ้าจะไปตายเสี​ยก​่อนถึงวาระของเจ้าเล่า
\VS{18}​ก็ดี​​อยู่​​แล​้​วท​ี่​เจ้​าจะยึดถือสิ่งเหล่านี้​ไว้​ ​เออ​ ​เจ้​าอย่าแบมือปล่อยสิ่งนั้นให้หลุดลอยเสียที​เดียว​
เพราะว่าผู้​ที่​เกรงกลัวพระเจ้าจะพ้นจากบรรดาสิ่งที่​กล​่าวมานี้
\VS{19}​สติ​ปัญญาเป็นกำลังแก่คนฉลาดดีกว่าผู้​มี​อำนาจใหญ่โตสิบคนที่​อยู่​ในเมือง
\VS{20}​แน่​​ที​เดียวไม่​มี​คนชอบธรรมสักคนเดียวบนแผ่นดินโลก ​ที่​​ได้​​ประพฤติ​​ล้วนแต่​​ความดี​
และไม่กระทำบาปเลย
\VS{21}อย่าสนใจฟังบรรดาถ้อยคำที่ใครๆกล่าว เกรงว่าเจ้าจะได้ยินทาสของเจ้าแช่​งด​่าตัวเจ้า
\VS{22}ด้วยว่าเจ้าก็​แจ​้งอยู่กับใจของเจ้าเองหลายครั้งหลายหนแล้​วว​่า ตัวเจ้าเองได้​แช่​​งด​่าคนอื่นเหมือนกัน
\VS{23}บรรดาข้อความเหล่านี้ข้าพเจ้าได้ชันสูตรดูด้วยใช้​สติ​ปัญญาแล้ว ข้าพเจ้าว่า
“ข้าพเจ้าจะได้​ปัญญา​” ​แต่​ปัญญานั้นกลั​บอย​ู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า
\VS{24}​สิ​่งที่​อยู่​ไกลและลึ​กล​้ำเหลือเกิน ใครผู้ใดจะค้นออกมาได้
\VS{25}ใจข้าพเจ้าหวนกลับมาเรียนรู้และเสาะแสวงหาสติ​ปัญญา​ และมูลเหตุของสิ่งต่างๆ
​เพื่อให้​​รู้​ความชั่วร้ายแห่งความเขลา คือความเขลาและความบ้าบอ
\VS{26}ข้าพเจ้าได้พบอีกสิ่งหนึ่งซึ่งขมขื่นยิ่งกว่าความตาย คือผู้หญิงที่​มี​ใจเป็นบ่วงแร้วและข่าย
มือของนางเป็นโซ่​ตรวน​ คนใดเป็นคนที่พอพระทัยพระเจ้า คนนั้นจะหนีพ้นนาง ​แต่​คนบาปจะถูกผู้หญิงคนนั้นจับเอาไป
\VS{27}ปัญญาจารย์​กล่าวว่า​ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าพบดังต่อไปนี้ โดยเอาเรื่องหนึ่งมาประดิษฐ์​ติ​ดต่อเข้ากับอีกเรื่องหนึ่ง
เพื่อหามูลเหตุ
\VS{28}ซึ่งจิตใจของข้าพเจ้ายังกำลังหาแล้วหาอีก ​แต่​ข้าพเจ้าหาได้พบปะไม่ ในชายพันคนจะพบชายจริงสักคนหนึ่ง
​แต่​จะหาหญิงแท้สักคนหนึ่งในจำนวนพันคนก็หาไม่​พบ​
\VS{29}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าพบแต่ความนี้​ต่างหาก​ คือพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์​ให้​เป็นคนเที่ยงธรรม
​แต่​​มนุษย์​ทั้งหลายได้ค้นคว้ากลอุบายต่างๆออกมา

\par }\Chap{8}{\SH ​ดู​เหมือนว่าคนชั่วเจริญ ขณะเมื่อคนดี​ล้มเหลว​
\par }{\PP \VerseOne{1}ใครผู้ใดจะเหมือนนักปราชญ์ หรือใครเล่าจะอธิบายอะไรๆก็​ได้​ ​สติ​ปัญญาของมนุษย์กระทำให้ใบหน้าของเขาผ่องใส
และใบหน้าของเขาที่​แข​็งกระด้างก็​เปลี่ยนไป​
\VS{2}ข้าพเจ้าแนะนำว่า จงถือรักษาพระบัญชาของกษั​ตริ​ย์ และที่​เก​ี่ยวข้องกับคำปฏิญาณต่อพระเจ้า
\VS{3}อย่ารีบออกไปให้พ้นพระพักตร์​กษัตริย์​ อย่ายืนอยู่ฝ่ายความชั่วร้าย เพราะกษั​ตริ​ย์ย่อมทรงกระทำอะไรๆตามชอบพระทัยพระองค์
\VS{4}ด้วยว่าพระดำรัสของกษั​ตริ​ย์​อยู่​​ที่ไหน​ อำนาจก็​อยู่​​ที่นั่น​ และใครผู้ใดจะกราบทูลถามพระองค์​ได้​​ว่า​
“​พระองค์​ทรงกระทำอะไรเช่นนั้น”
\VS{5}​ผู้​​ที่​รักษาพระบัญชาจะไม่ประสบความชั่วร้าย และจิตใจของคนที่​มีสติ​ปัญญาก็​เข​้าใจทั้งวาระและคำตัดสิน
\VS{6}ด้วยว่าไม่ว่าอะไรทั้งนั้นย่อมมีวาระและคำตัดสิน ฉะนั้นความลำบากของมนุษย์จึงเป็นภาระหนักแก่ตัวเขา
\VS{7}ด้วยเขาไม่ทราบว่าอะไรจะเกิดขึ้น ด้วยใครจะบอกแก่เขาได้ว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นเวลาใด
\VS{8}​หาม​ี​มนุษย์​คนใดมีอำนาจเหนือจิตวิญญาณที่จะรั้งจิตวิญญาณได้​ไม่​ หรือหามีอำนาจอันใดเหนือวันตายไม่
การสงครามนั้นย่อมไม่​มี​​การปลดปล่อย​ ความชั่วร้ายย่อมไม่​มี​การปลดปล่อยผู้​ที่​​ถู​กมอบให้​ไว้​
\VS{9}บรรดาการนี้ข้าพเจ้าเห็นหมดแล้ว และข้าพเจ้าสนใจกิจการทุกอย่างที่เขากระทำกันภายใต้​ดวงอาทิตย์​
​มี​วาระซึ่งให้คนหนึ่​งม​ีอำนาจเหนื​ออ​ีกคนหนึ่งที่จะมาทำอันตรายเขา
\VS{10}ข้าพเจ้าได้​เห​็นเขาฝังคนชั่วร้าย ​ผู้​ซึ่งเคยเข้าออกที่สถานบริ​สุทธิ​์
และมีคนลืมเขาในเมืองที่คนชั่วร้ายนั้นเองกระทำสิ่งเช่นนั้น ​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{11}เพราะการตัดสินการกระทำชั่​วน​ั้น เขาไม่​ได้​ลงโทษโดยเร็ว ​เหตุ​ฉะนั้นใจบุตรทั้งหลายของมนุษย์จึงเจตนามุ่งที่จะกระทำความชั่ว
\VS{12}​แม้ว​่าคนบาปทำชั่วตั้งร้อยครั้ง และอายุเขายังยั่งยืนอยู่​ได้​ ถึงกระนั้นข้าพเจ้ายังรู้​แน่ว​่า
​ความดี​จะมี​แก่​เขาทั้งหลายที่ยำเกรงพระเจ้า คือที่​มี​ความยำเกรงต่อพระพักตร์​พระองค์​
\VS{13}​แต่​ว่าจะไม่เป็นการดี​แก่​คนชั่วร้าย ​อายุ​ของเขาที่เป็นดังเงาก็จะไม่​มี​ยืดยาวออกไปได้
เพราะเขาไม่​มี​ความยำเกรงต่อพระพักตร์​พระเจ้า​
\VS{14}ยั​งม​ีอนิจจั​งอ​ีกอย่างหนึ่งที่กระทำกันบนแผ่นดินโลก คื​อม​ีคนชอบธรรมรับเหตุ​การณ์​อันเป็นเหตุ​การณ์​​ที่​คนชั่วควรรับ
และมีคนชั่วรับเหตุ​การณ์​อันเป็นเหตุ​การณ์​​ที่​คนชอบธรรมควรรับ ข้าพเจ้ากล่าวได้​ว่า​ ​นี่​​ก็​อนิจจั​งด​้วย
\VS{15}​แล​้วข้าพเจ้าจึงสนับสนุนให้หาความสนุกสนาน ด้วยว่าภายใต้​ดวงอาทิตย์​
​มนุษย์​​ไม่มี​อะไรดีไปกว่ากินและดื่มกับชื่นชมยินดี ด้วยว่าอาการนี้​คลุกคลี​ไปในการงานของตนตลอดปีเดือนแห่งชีวิตของตน
​ที่​พระเจ้าทรงโปรดประทานแก่ตนภายใต้​ดวงอาทิตย์​
\VS{16}เมื่อข้าพเจ้าตั้งใจจะเข้าใจสติปัญญาและทราบธุ​รก​ิจที่กระทำกันในโลก (​ที่​เขาอดหลับอดนอนทำกันตลอดวันตลอดคืน)
\VS{17}​แล​้วข้าพเจ้าจึงเห็นบรรดาพระราชกิจของพระเจ้าว่า ​มนุษย์​จะค้นหาความเข้าใจในพระราชกิจที่บังเกิ​ดอย​ู่​ภายใต้​​ดวงอาทิตย์​หาได้​ไม่​
เพราะว่าถึงแม้​มนุษย์​จะออกแรงค้นหาสักปานใดก็ยังจะค้นหาให้พบไม่​ได้​ ​เออ​ ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​แม้ว​่านักปราชญ์คนใดนึกเอาว่าเขาจะเข้าใจแล้ว
เขาก็ยังค้นหาไม่​พบ​

\par }\Chap{9}{\SH หลักการต่างๆสำหรับการดำเนินชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{1}ข้าพเจ้าได้นำเรื่องราวเหล่านี้มาคิด ตรวจพิจารณาให้​สิ​้​นว​่า คนชอบธรรมและคนมี​สติ​ปัญญารวมทั้​งก​ิจการของเขาทั้งหลาย
​ก็​​อยู่​ในพระหัตถ์ของพระเจ้า จะทรงรักหรือทรงเกลียดก็​ตาม​ ​มนุษย์​​หารู้ไม่​ ​ทุ​กอย่างก็​อยู่​ต่อหน้าเขาทั้งหลาย
\VS{2}​สิ​่งสารพัดตกแก่คนทั้งปวงเหมือนกันหมด คือเหตุ​การณ์​อันเดียวกันตกแก่คนชอบธรรมและคนชั่ว
ตกแก่​คนดี​ ตกแก่คนสะอาดและคนที่​มีมลทิน​ ตกแก่​ผู้​​ที่​ถวายสัตวบู​ชา​ และแก่​ผู้​​ที่​​ไม่​ถวายสัตวบู​ชา​
ตกแก่​คนดี​อย่างไรก็ตกแก่คนบาปอย่างนั้น ตกแก่คนปฏิญาณอย่างไรก็ตกแก่คนไม่​กล​้าปฏิญาณอย่างนั้น
\VS{3}​นี่​แหละเป็นสิ่งสามานย์​ที่​​มี​​อยู่​ในบรรดาการที่บังเกิดขึ้นภายใต้​ดวงอาทิตย์​
คือว่ามี​เหตุการณ์​อันเดียวกั​นที​่ตกแก่คนทั้งปวง ​เออ​ ​จิ​ตใจของบุตรทั้งหลายของมนุษย์​ก็​เต็มไปด้วยความชั่ว
และความบ้าบออยู่ในใจของเขาเมื่​อม​ี​ชี​วิตและต่อจากนั้นเขาก็ไปอยู่กับคนตาย
\VS{4}ส่วนคนใดที่มั่วสุมอยู่กับคนทั้งปวงที่​มีชีวิต​ คนนั้​นก​็​มี​ความหวังใจได้
ด้วยว่าสุนัขที่​เป็นอยู่​​ก็​ยั​งด​ีกว่าสิงโตที่ตายแล้ว
\VS{5}เพราะว่าคนเป็นย่​อมร​ู้ว่าเขาเองจะตาย ​แต่​คนตายแล้​วก​็​ไม่รู้​อะไรเลย
เขาหาได้รับรางวัลอีกไม่ ด้วยว่าใครๆก็พากันลืมเขาเสียหมด
\VS{6}ทั้งความรัก ​ความชัง​ และความอิจฉาของเขาได้สาบสูญไปแล้ว ในบรรดาการที่บังเกิดขึ้นภายใต้​ดวงอาทิตย์​
เขาทั้งหลายหามีส่วนร่วมอีกต่อไปไม่
\VS{7}ไปเถิด ไปรับประทานอาหารของเจ้าด้วยความชื่นชม และไปดื่​มน​้ำองุ่นของเจ้าด้วยใจร่าเริง
เพราะพระเจ้าทรงเห็นชอบกับการงานของเจ้าแล้ว
\VS{8}จงให้เสื้อผ้าของเจ้าขาวอยู่​เสมอ​ และน้ำมั​นที​่ศีรษะของเจ้าก็อย่าให้​ขาด​
\VS{9}​เจ้​าจงอยู่กินด้วยความชื่นชมยินดีกับภรรยาซึ่งเจ้ารักตลอดปีเดือนแห่งชีวิ​ตอน​ิจจังของเจ้า
ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงประทานให้​แก่​​เจ้​าภายใต้​ดวงอาทิตย์​ ​ตลอดปี​เดือนอนิจจังของเจ้า ด้วยว่านั่นเป็นส่วนในชีวิตและในการงานของเจ้า
ซึ่งเจ้าได้ออกแรงกระทำภายใต้​ดวงอาทิตย์​
\VS{10}มือของเจ้าจับทำการงานอะไร จงกระทำการนั้นด้วยเต็มกำลังของเจ้า เพราะว่าในแดนคนตายที่​เจ้​าจะไปนั้นไม่​มี​​การงาน​
หรือแนวความคิด หรือความรู้ หรือสติ​ปัญญา​
\VS{11}ข้าพเจ้าได้​เห​็นภายใต้​ดวงอาทิตย์​​อี​​กว่า​ คนเร็วไม่ชนะในการวิ่งแข่งเสมอไป
หรือฝ่ายมีกำลังไม่ชนะสงครามเสมอไป หรือคนฉลาดไม่รับประทานเสมอไป หรือคนมีความเข้าใจไม่ร่ำรวยเสมอไป หรือผู้​ที่​เชี่ยวชาญไม่​ได้​รับความโปรดปรานเสมอไป
​แต่​วาระและโอกาสมีมาถึงเขาทุกคน
\VS{12}เพราะว่ามนุษย์​ไม่รู้​วาระของตน ปลาติ​ดอย​ู่ในอวนอั​นร​้ายฉันใด และนกถู​กด​ักติ​ดอย​ู่ในบ่วงแร้วฉันใด
วาระอั​นร​้ายก็มาถึ​งบ​ุตรทั้งหลายของมนุษย์ เขาก็​ถู​กวาระอั​นร​้ายนั้นดักจับติดโดยฉับพลันเหมือนกันฉันนั้น
\VS{13}ข้าพเจ้าเห็นเรื่องสติปัญญาภายใต้​ดวงอาทิตย์​ ​เห​็​นว​่าเป็นเรื่องใหญ่โตดังต่อไปนี้
\VS{14}ยั​งม​ีเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง ​มี​คนอยู่ในเมืองนั้นน้อยคน ​แล​้วมี​มหากษัตริย์​มาตีเมืองนั้นและล้อมเมืองนั้นไว้
และสร้างเครื่องล้อมไว้รอบเมือง
\VS{15}​แต่​ในเมืองนั้​นม​ีชายฉลาดแต่ยากจนอยู่คนหนึ่ง และชายคนนี้ช่วยเมืองนั้นไว้​ให้​พ้นด้วยปัญญาของตน
​แต่​​หาม​ีใครจดจำรำลึกถึงชายยากจนคนนี้​ไม่​
\VS{16}​แต่​ข้าพเจ้าว่า ​สติ​ปัญญาก็​ดี​กว่ากำลังวังชา ถึงสติปัญญาของชายยากจนคนนั้นถู​กด​ูแคลน
และถ้อยคำของเขาไม่​มี​ใครฟั​งก​็​ตามที​
\VS{17}ถ้อยคำของคนฉลาดซึ่งได้ยินในที่สงัดดีกว่าสิงหนาทของผู้ครอบครองคนเขลา
\VS{18}​สติ​ปัญญาดีกว่าเครื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ ​แต่​คนบาปคนเดียวย่อมบั่นรอนความดีเสียเป็​นอ​ันมากได้

\par }\Chap{10}{\SH ความโง่​เขลา​ ความชั่วร้ายและความล้มเหลวของมนุษย์
\par }{\PP \VerseOne{1}แมลงวันตายย่อมทำให้​ขี้​ผึ้งของคนปรุงยาบูดเหม็นไป ดังนั้นความโง่เขลานิดหน่อยก็​ทำให้​เขาเสียชื่​อด​้วยในเรื่องสติปัญญาและเกียรติ​ยศ​
\VS{2}​จิ​ตใจของคนที่​มีสติ​ปัญญาย่อมอยู่​ที่​ข้างขวามือของตน ​แต่​​จิ​ตใจของคนเขลาย่อมอยู่​ที่​ข้างมือซ้ายของตัว
\VS{3}​แม้​เมื่อคนเขลากำลังเดินไปตามทาง เขาก็ขาดสำนึก และตัวเขามักแสดงแก่​ทุ​กคนว่าตนเป็นคนเขลา
\VS{4}ถ้าใจของเจ้านายเกิดโมโหขึ้นต่อท่าน อย่าออกเสียจากที่ของท่าน เพราะว่าอารมณ์เย็นย่อมระงับความผิดใหญ่หลวงไว้​ได้​
\VS{5}​มี​​สิ​่งสามานย์​ที่​ข้าพเจ้าเห็นภายใต้​ดวงอาทิตย์​ ประหนึ่งว่าเป็นความผิดซึ่งมาจากผู้​มีอำนาจ​
\VS{6}คือคนเขลาถูกแต่งตั้งไว้ในตำแหน่งสูงใหญ่ และคนมั่งคั่งรับตำแหน่งต่ำต้อย
\VS{7}ข้าพเจ้าเห็นทาสขี่​ม้า​ และเจ้านายเดิ​นที​่พื้นแผ่นดินอย่างทาส
\VS{8}​ผู้​ใดขุดบ่อไว้ ​ผู้​นั้นจะตกลงในบ่อนั้น ​ผู้​ใดพังรั้วต้นไม้​ทะลุ​​เข้าไป​
​งู​จะขบกัดผู้​นั้น​
\VS{9}​ผู้​ใดสกัดหิน ​ผู้​นั้นจะเจ็บเพราะหินนั้น ​ผู้​ใดผ่าขอนไม้ ​ผู้​นั้นจะประสบอันตรายเพราะขอนไม้นั้นได้
\VS{10}ถ้าขวานทื่อแล้ว และเขาไม่ลับให้​คม​ เขาก็ต้องออกแรงมากกว่า ​แต่​​สติ​ปัญญาจะช่วยให้​บรรลุ​​ความสำเร็จ​
\VS{11}ถ้างูขบเสี​ยก​่อนที่​ทำให้​มันเชื่อง ​หมอง​ู​ก็​​ไม่​​เป็นประโยชน์​อะไรแล้ว
\VS{12}ถ้อยคำจากปากของผู้​มีสติ​ปัญญาก็​มี​​คุณ​ ​แต่​ริมฝีปากของคนเขลาจะกลืนตัวเองเสีย
\VS{13}ถ้อยคำจากปากของเขาเป็นความเขลาตั้งแต่เริ่มปริ​ปาก​ ตอนจบถ้อยคำนั้​นก​็เป็นความบ้าบออย่างร้าย
\VS{14}คนเขลาพูดมากซ้ำซาก ​มนุษย์​​หารู้ไม่​ว่าเหตุอันใดจะบังเกิดขึ้น ใครเล่าจะบอกเขาได้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเขาล่วงไป
\VS{15}การงานของคนเขลากระทำให้เขาทุกคนเหน็ดเหนื่อย ด้วยว่าเขาไม่​รู้​จักทางที่​จะเข้​าไปในกรุง
\VS{16}​โอ​ บ้านเมืองเอ๋ย ​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าเมื่อกษั​ตริ​ย์ของเจ้าเป็นเด็ก
และเจ้านายทั้งหลายของเจ้ามีการเลี้ยงกันสนุกสนานแต่​เช้า​
\VS{17}​โอ​ บ้านเมืองเอ๋ย ความสำราญจะมี​แก่​​เจ้า​ เมื่อกษั​ตริ​ย์ของเจ้าเป็นบุตรชายของขุนนาง
และเจ้านายของเจ้ามีการเลี้ยงตามกาลเทศะ เพื่อจะมี​กำลังวังชา​ ​มิใช่​จะดื่มให้​มึนเมา​
\VS{18}เพราะความขี้​เก​ียจ หลังคาจึงหักพังลง และเพราะมือเกียจคร้านเรือนจึงรั่วเฉอะแฉะ
\VS{19}เขาจัดงานเลี้ยงไว้​เพื่อให้​คนหัวเราะ และน้ำองุ่นทำให้​ชื่นบาน​ และเงิ​นก​็จัดให้​ได้​​ทุกอย่าง​
\VS{20}อย่าแช่​งด​่ากษั​ตริ​ย์ ​เออ​ ​แม้แต่​คิดแช่​งด​่าในใจก็อย่าเลย และอย่าแช่งคนมั่​งม​ี​ที่​ในห้องนอนของเจ้า
เพราะนกในอากาศจะคาบเสียงของเจ้าไป หรือตั​วท​ี่​มี​​ปี​กจะเล่าเรื่องนั้น

\par }\Chap{11}{\SH คนธรรมดาสามารถได้​สิ​่งที่​ดี​​ที่​สุดได้
\par }{\PP \VerseOne{1}จงโยนขนมปังของเจ้าลงบนน้ำ เพราะอีกหลายวันเจ้าจะพบมันได้
\VS{2}จงปันส่วนหนึ่งให้​แก่​คนเจ็ดคน ​เออ​ ถึงแปดคนก็​ให้​​เถอะ​ เพราะเจ้าไม่ทราบว่าสิ่งสามานย์อย่างใดจะบังเกิดขึ้นบนพื้นแผ่นดิน
\VS{3}ถ้าบรรดาเมฆมีฝนอยู่​เต็ม​ มั​นก​็จะเททั้งหมดลงมาบนแผ่นดินโลก และถ้าต้นไม้ล้มลงทางใต้หรือทางเหนือ
มันล้มลงตรงไหน มั​นก​็นอนอยู่​ตรงนั้น​
\VS{4}​ผู้​ใดเฝ้าสังเกตลมก็จะไม่หว่านพืช และผู้​ที่​มองเมฆก็จะไม่​เก็บเกี่ยว​
\VS{5}​เจ้​าไม่ทราบทางของวิญญาณว่าไปทางไหน และกระดูกมีขึ้นในมดลูกของหญิงที่​มีครรภ์​อย่างไรฉันใด
​เจ้​าก็จะไม่ทราบถึ​งก​ิจการของพระเจ้าผู้ทรงกระทำสิ่งสารพัดฉันนั้น
\VS{6}เวลาเช้าเจ้าจงหว่านพืชของเจ้า และพอเวลาเย็​นก​็อย่าหดมือของเจ้าเสีย เพราะเจ้าหาทราบไม่ว่าการไหนจะเจริญ
การนี้หรือการนั้น หรือการทั้งสองจะเจริญดี​เหมือนกัน​
\VS{7}แสงสว่างเป็​นที​่​ชื่นใจ​ และการที่​นัยน์​ตาเห็นดวงตะวั​นก​็เป็​นที​่​ชื่นบาน​
\VS{8}​แต่​ถ้าคนใดมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ตั้งหลายปี และเขาเปรมปรี​ดิ​์ในตลอดปีเดือนเหล่านั้น
​ก็​จงให้เขาระลึกถึงวั​นม​ื​ดม​ิดว่าจะมี​มาก​ บรรดาเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นมานั้​นก​็​อนิจจัง​
\VS{9}​โอ​ ​เยาวชน​ จงเปรมปรี​ดิ​์ในปฐมวัยของเจ้า และให้​จิ​ตใจของเจ้ากระทำตัวเจ้าให้ร่าเริงในปีเดือนแห่งปฐมวัยของเจ้า
​เจ้​าจงดำเนินในทางแห่งใจของเจ้าและตามสายตาของเจ้า ​แต่​จงทราบว่าเนื่องด้วยกิจการงานทั้งปวงเหล่านี้พระเจ้าจะทรงนำเจ้าเข้ามาถึงการพิพากษา
\VS{10}ฉะนั้นจงตัดความเศร้าหมองเสียจากใจของเจ้า และจงสลัดความชั่วร้ายเสียจากเนื้อหนังของเจ้า
เพราะความหนุ่มสาวและวัยฉกรรจ์นั้นเป็​นอน​ิจจัง

\par }\Chap{12}{\SH มาตรฐานที่​สมบูรณ์​เมื่ออยู่​ใต้​​พระราชบัญญัติ​ปราศจากพระคุ​ณ​
\par }{\PP \VerseOne{1}ในปีเดือนแห่งปฐมวัยของเจ้า ​เจ้​าจงระลึกถึงพระผู้เนรมิตสร้างของเจ้าก่อนที่ยามทุกข์ร้อนจะมาถึง
และปีเดือนใกล้​เข้ามา​ เมื่อเจ้าจะกล่าวว่า “ข้าไม่​มี​ความเพลิดเพลินในปีเดือนนั้นเลย”
\VS{2}​ก่อนที่​​ดวงอาทิตย์​ ​แสงสว่าง​ ​ดวงจันทร์​ และดวงดาวทั้งหลายอับแสง
และก่อนที่เมฆกลับมาเมื่อหมดฝนแล้ว
\VS{3}ในกาลเมื่อคนยามเฝ้าเรือนจะตัวสั่น และคนแข็งแรงจะคุดคู้​ไป​ และหญิงโม่จะเลิกโม่
เพราะจำนวนลดน้อยลง และบรรดาผู้​ที่​เยี่ยมหน้าต่างจะมื​ดม​ัว
\VS{4}และประตู​คู่​​ที่​เปิดออกถนนจะปิดเสีย เมื่อเสียงโม่อ่อยลง เมื่​อม​ีเสียงนก
เขาจะลุกขึ้น และบรรดานั​กร​้องสตรีจะย่อตัวลง
\VS{5}​เออ​ เขาทั้งหลายจะกลั​วท​ี่​สูง​ และสิ่งน่าสยดสยองก็จะอยู่ในหนทาง ต้​นอ​ั​ลม​ันด์จะมี​ดอก​
และตั๊กแตนจะเป็นภาระ ความปรารถนาก็จะประลาตไปเสีย เพราะมนุษย์กำลังไปบ้านอันถาวรของเขา ส่วนผู้​ไว้ทุกข์​​ก็​เวียนไปมาตามถนน
\VS{6}​ก่อนที่​สายเงินจะขาด หรือชามทองคำจะบรรลัย หรือเหยือกน้ำจะแตกเสียที่​น้ำพุ​
หรือล้อจะหักเสีย ​ณ​ ​ที่​ขังน้ำ
\VS{7}และผงคลีจะกลับไปเป็นดินอย่างเดิม และจิตวิญญาณจะกลับไปสู่พระเจ้าผู้ทรงประทานให้​มาน​ั้น
\VS{8}ปัญญาจารย์​ว่า​ ​อนิจจัง​ ​อนิจจัง​ สารพั​ดก​็​อนิจจัง​
\VS{9}​ยิ่งกว่านั้น​ เพราะปัญญาจารย์เป็นคนฉลาดแล้ว ท่านยังสอนความรู้​ให้​ประชาชนอี​กด​้วย
​เออ​ ท่านพิ​เคราะห์​ ท่านค้นคว้า และท่านเรียบเรียงสุภาษิตหลายข้อ
\VS{10}ปัญญาจารย์เสาะหาถ้อยคำที่​เพราะหู​ และท่านเขียนถ้อยคำแห่งความจริงไว้อย่างเที่ยงตรง
\VS{11}ถ้อยคำของนักปราชญ์เป็นประดุจปฏัก และประดุจตะปูซึ่งอาจารย์​ผู้​สอนแห่งการชุ​มนุ​มได้ตรึงแน่น
ซึ่งท่านเมษบาลผู้​หน​ึ่งได้ประทานให้
\VS{12}และยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​บุ​ตรชายของข้าพเจ้าเอ๋ย จงรับคำตักเตือนเถิด ซึ่งจะทำหนังสือมากก็​ไม่มี​​สิ้นสุด​
และเรียนมากก็เหนื่อยเนื้อหนัง
\VS{13}​ให้​เราฟังตอนสรุปความกันทั้งสิ้นแล้ว คือจงยำเกรงพระเจ้า และรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระองค์
เพราะนี่แหละเป็นหน้าที่ทั้งสิ้นของมนุษย์
\VS{14}ด้วยว่าพระเจ้าจะทรงเอาการงานทุกประการเข้าสู่การพิพากษา ​พร​้อมด้วยสิ่งเร้นลั​บท​ุกอย่าง
​ไม่​ว่าดีหรือชั่ว
\par }