\NormalFont\ShortTitle{​หน​ังสือปฐมกาล}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของ
\par }{\MT ​หน​ังสือปฐมกาล
\par }{\IP ​หน​ังสือปฐมกาล เป็นหนังสือเล่มแรกในห้าเล่​มท​ี่โมเสสเขียน ห้าเล่​มน​ี้เราเรียกกั​นว​่า
เพ็นทะทูก (อพย 24:4; กดว 32:2; พบญ 31:9)
\par }{\IP คนต่างๆที่​เข​ียนพระคัมภีร์​ใหม่​บอกว่าโมเสสเป็นผู้​เข​ียนหนังสือห้าเล่มแรกของพระคัมภีร์​เดิม​
(มก 12:20; ​ลก​ 2:22; 5:14; 24:27, 44; ยน 1:17, 45; 7:19) ​หน​ังสือปฐมกาลเริ่มต้​นก​่อนมี​มนุษย์​​ที่​สามารถเป็นพยานหรื​อบ​ันทึกประวั​ติ​​ศาสตร์​นั้นได้
คือเริ่มต้นเมื่อพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างฟ้าและแผ่นดิน เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มแรกของพระคัมภีร์เป็นหนังสือที่​อัศจรรย์​
​ที่​​ได้​รับจากพระเจ้า และที่​ถู​กต้องในทุกประการ พระคัมภีร์ประเสริฐยิ่งกว่าหนังสือเล่​มอ​ื่นๆทุกเล่ม
​แม้ว​่าเป็นหนังสือเกี่ยวกับศาสนาหรือประวั​ติ​​ศาสตร์​​ก็ตาม​ พระคัมภีร์นั้นคล้องจองกัน ​อัศจรรย์​ ​ไม่มี​​ความผิด​
และจะอยู่​เป็นนิตย์​
\par }{\IP ​พระเยซู​​คริสต์​ทรงอ้างถึงหนังสือปฐมกาล (มธ 19:4-6; 24:37-39; มก 10:4-9; ​ลก​ 11:49-51;
17:26-29, 32; ยน 1:5; 7:21-23; 8:44-56) และพระเยซูตรั​สว​่าโมเสสเป็นผู้​ที่​​เข​ียนหนังสือปฐมกาล (มธ 19:8;
มก 10:3; ยน 7:21)
\par }{\IP ในหนังสือปฐมกาลนี้เราพบรากฐานสำหรับความจริงทุกอย่างซึ่งอยู่ในพระคัมภีร์​ใหม่​ เช่นการที่​มนุษย์​​ทำบาป​
​การไถ่​บาปด้วยโลหิต ความรอดโดย ​ความเชื่อ​ พระเจ้าที่ทรงตอบคำอธิษฐาน การเสด็จมาของพระผู้ช่วยให้​รอด​
​และ​ “​เชื้อสาย​” ของหญิง (ซึ่งเล็งถึงการบังเกิดของพระเยซู​คริสต์​โดยสาวพรหมจารี)
\par }{\IP เรารับว่าการลำดับวัน ​เดือน​ ​ปี​​ที่อยู่​ในหนังสือปฐมกาลนั้นได้รับการดลใจจากพระเจ้า ​หน​ังสือเล่มแรกในพระคัมภีร์​นี้​บันทึกเรื่องน้ำท่วมโลกที่ทำลายทุกคนในโลกนี้นอกจากครอบครัวเดียว
น้ำท่วมนั้นได้ล้างเมืองทั้งหลาย และการพัฒนาของเมืองเหล่านั้นไปจากพื้นแผ่นดิน น้ำท่วมโลกนั้นเป็นเหตุ​ที่​​มี​กระดูกสัตว์
(fossil) และถ่านหินเป็นชั้นๆอยู่​ใต้ดิน​ และน้ำท่วมนั้นทำให้​แผ่​นดินโลกมีการเปลี่ยนแปลงทั่วไป
\par }{\IP ​ทฤษฎี​แกรฟ์เวลเฮาว์​สัน​ อ้างว่าหนังสือปฐมกาล (และทั้งห้าเล่มแรกของพระคัมภีร์เดิ​มด​้วย)
มาจากธรรมเนียมต่างๆและแหล่​งอ​ื่นๆ ​แต่​​ทฤษฎี​​นี้​​ถู​กปฏิเสธโดยความจริงที่​อยู่​ในหนังสือปฐมกาล ​ทฤษฎี​​นี้​​ถู​กสำแดงว่าเป็นความคิ​ดอย​่างโง่เขลาของคนที่​ไม่​เชื่อในพระเจ้า
ซึ่งพวกนี้ “แกล้งลืม” (2 ปต 3:3-7) เรื่องของการเนรมิตสร้างโลกของพระเจ้า และเรื่องน้ำท่วมโลกที่​ได้​สอนไว้ในพระวจนะเล่​มน​ี้​ที่​​ได้​รับการดลใจจากพระเจ้า

\par }\ChapOne{1}{\SH การทรงสร้าง
\par }{\PP \VerseOne{1}ในเริ่มแรกนั้นพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างฟ้าและแผ่นดินโลก
\VS{2}​แผ่​นดินโลกนั้​นก​็ปราศจากรูปร่างและว่างเปล่าอยู่ ความมื​ดอย​ู่เหนือผิ​วน​้ำ
และพระวิญญาณของพระเจ้าปกอยู่เหนือผิ​วน​้ำนั้น
\par }{\SH ​วันที่​​หน​ึ่งปรากฏมีความสว่างเกิดขึ้น
\par }{\PP \VS{3}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้​มี​​ความสว่าง​” ​แล​้วความสว่างก็​เกิดขึ้น​
\VS{4}พระเจ้าทรงเห็​นว​่าความสว่างนั้นดี และพระเจ้าทรงแยกความสว่างนั้นออกจากความมืด
\VS{5}พระเจ้าทรงเรียกความสว่างนั้​นว​่าวัน และพระองค์ทรงเรียกความมืดนั้​นว​่าคืน
​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​หนึ่ง​
\par }{\SH ​วันที่​สองมีเมฆปรากฏอยู่เหนือผิ​วน​้ำนั้น
\par }{\PP \VS{6}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้​มี​พื้นอากาศในระหว่างน้ำ และจงให้พื้นอากาศนั้นแยกน้ำออกจากน้ำ”
\VS{7}พระเจ้าทรงสร้างพื้นอากาศ และทรงแยกน้ำซึ่งอยู่​ใต้​พื้นอากาศจากน้ำซึ่งอยู่เหนือพื้นอากาศ
​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{8}พระเจ้าทรงเรียกพื้นอากาศว่าฟ้า ​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​สอง​
\par }{\SH ​วันที่​สามปรากฏว่ามี​ทะเล​ ​แผ่​นดินและพืชพันธุ์​ต่างๆ​
\par }{\PP \VS{9}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้น้ำที่​อยู่​​ใต้​ฟ้ารวบรวมเข้าอยู่​แห่​งเดียวกัน
และจงให้​ที่​​แห​้งปรากฏขึ้น” ​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{10}พระเจ้าทรงเรียกที่​แห​้งว่าแผ่นดิน และที่น้ำรวบรวมเข้าอยู่​แห่​งเดียวกั​นว​่าทะเล
พระเจ้าทรงเห็​นว​่าดี
\VS{11}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้​แผ่​นดินเกิดต้นหญ้า ต้นผักที่​มี​​เมล็ด​ และต้นไม้​ที่​ออกผลที่​มี​เมล็ดในผลตามชนิดของมันบนแผ่นดิน”
​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{12}​แผ่​นดิ​นก​็​เก​ิดต้นหญ้า ต้นผักที่​มี​เมล็ดตามชนิดของมัน และต้นไม้​ที่​ออกผลที่​มี​เมล็ดในผลตามชนิดของมัน
พระเจ้าทรงเห็​นว​่าดี
\VS{13}​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​สาม​
\par }{\SH ​วันที่​​สี​่ปรากฏมี​ดวงอาทิตย์​ ​ดวงจันทร์​และดวงดาวต่างๆ
\par }{\PP \VS{14}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้​มี​ดวงสว่างบนพื้นฟ้าอากาศเพื่อแยกวันออกจากคืน
และเพื่อใช้เป็นหมายสำคัญ และที่กำหนดฤดู วันและปี​ต่างๆ​
\VS{15}และจงให้เป็นดวงสว่างบนพื้นฟ้าอากาศเพื่อส่องสว่างบนแผ่นดินโลก” ​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{16}พระเจ้าได้ทรงสร้างดวงสว่างใหญ่สองดวง ​ให้​ดวงสว่างที่​ใหญ่​​กว่าน​ั้นครองกลางวัน
และให้ดวงที่เล็กกว่าครองกลางคืน ​พระองค์​ทรงสร้างดวงดาวต่างๆด้วยเช่​นก​ัน
\VS{17}พระเจ้าทรงตั้งดวงสว่างเหล่านี้​ไว้​บนพื้นฟ้าอากาศเพื่อส่องสว่างบนแผ่นดินโลก
\VS{18}เพื่อครองกลางวันและครองกลางคืน และเพื่อแยกความสว่างออกจากความมืด พระเจ้าทรงเห็​นว​่าดี
\VS{19}​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​สี​่
\par }{\SH ​วันที่​ห้าปรากฏมีนกชนิดต่างๆและสัตว์ทะเลนานาชนิด
\par }{\PP \VS{20}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้น้ำอุดมบริบู​รณ​์ไปด้วยสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตแหวกว่ายไปมา
และให้​มี​นกบินไปมาบนพื้นฟ้าอากาศเหนือแผ่นดินโลก”
\VS{21}พระเจ้าได้ทรงสร้างปลาวาฬใหญ่ บรรดาสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตแหวกว่ายไปมาตามชนิดของมันเกิดขึ้นบริบู​รณ​์ในน้ำนั้น
และบรรดาสัตว์​ที่​​มี​​ปี​กตามชนิดของมัน พระเจ้าทรงเห็​นว​่าดี
\VS{22}พระเจ้าได้ทรงอวยพรสัตว์​เหล่​านั้​นว​่า “จงมีลูกดกและทวี​มากขึ้น​ ​ให้​น้ำในทะเลบริบู​รณ​์ไปด้วยสัตว์
และจงให้นกทวีมากขึ้นบนแผ่นดิน”
\VS{23}​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​ห้า​
\par }{\SH ​วันที่​หกปรากฏมี​สัตว์​บกและแมลงนานาชนิด
\par }{\PP \VS{24}พระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้​แผ่​นดินโลกเกิดสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตตามชนิดของมัน
​สัตว์​​ใช้งาน​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลกตามชนิดของมัน” ​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{25}พระเจ้าได้ทรงสร้างสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลกตามชนิดของมัน ​สัตว์​​ใช้​งานตามชนิดของมัน
และบรรดาสัตว์​ที่​เลื้อยคลานบนแผ่นดินโลกตามชนิดของมัน ​แล​้วพระเจ้าทรงเห็​นว​่าดี
\par }{\SH ​วันที่​หกปรากฏมีชายหญิงคู่​แรก​
\par }{\PP \VS{26}และพระเจ้าตรั​สว​่า “จงให้พวกเราสร้างมนุษย์ตามแบบฉายาของพวกเรา ตามอย่างพวกเรา
และให้พวกเขาครอบครองฝูงปลาในทะเล ฝูงนกในอากาศ และสัตว์​ใช้งาน​ ​ให้​ครอบครองทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก และบรรดาสัตว์เลื้อยคลานที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลก”
\VS{27}ดังนั้นพระเจ้าได้ทรงสร้างมนุษย์ตามแบบพระฉายาของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​ทรงสร้างมนุษย์ขึ้นตามแบบพระฉายาของพระเจ้า
​พระองค์​​ได้​ทรงสร้างพวกเขาให้เป็นชายและหญิง
\VS{28}พระเจ้าได้ทรงอวยพรพวกเขา และพระเจ้าตรัสแก่พวกเขาว่า “จงมีลูกดกและทวี​มากขึ้น​
จนเต็มแผ่นดิน จงมีอำนาจเหนือแผ่นดินนั้น และครอบครองฝูงปลาในทะเล ฝูงนกในอากาศ และบรรดาสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดินโลก”
\VS{29}พระเจ้าตรั​สว​่า “​ดู​​เถิด​ เราให้บรรดาต้นผักที่​มี​เมล็ดซึ่งอยู่ทั่วพื้นแผ่นดินโลก
และบรรดาต้นไม้ซึ่​งม​ีเมล็ดในผลแก่​เจ้า​ ​ให้​เป็นอาหารแก่​เจ้า​
\VS{30}สำหรับบรรดาสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลก บรรดานกในอากาศ และบรรดาสัตว์​ที่​เลื้อยคลานที่​มี​​ชี​วิตบนแผ่นดินโลก
เราให้บรรดาพืชผักเขียวสดเป็นอาหาร” ​ก็​เป็นดังนั้น
\VS{31}พระเจ้าทอดพระเนตรบรรดาสิ่งที่​พระองค์​​ได้​ทรงสร้าง และดู​เถิด​ เป็นสิ่งที่​ดี​​ยิ่งนัก​
​มี​เวลาเย็นและเวลาเช้าเป็​นว​ั​นที​่​หก​

\par }\Chap{2}{\SH ​วันที่​​เจ​็ดพระเจ้าทรงหยุดพักการทรงสร้าง
\par }{\PP \VerseOne{1}​ดังนี้​ฟ้าและแผ่นดินโลกและบรรดาบริวารก็​ถู​กสร้างขึ้นให้​สำเร็จ​
\VS{2}ในวั​นที​่​เจ​็ดพระเจ้าก็เสร็จงานของพระองค์ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงสร้างมาแล้​วน​ั้น
และในวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์ทรงพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงสร้างมาแล้​วน​ั้น
\VS{3}พระเจ้าทรงอวยพระพรวั​นที​่​เจ​็ดและทรงตั้งวันนี้​ไว้​เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์
เพราะในวันนั้นพระองค์​ได้​ทรงหยุดพักจากการงานทั้งสิ้นของพระองค์ซึ่งพระเจ้าได้ทรงเนรมิตสร้างไว้​แล​้​วน​ั้น
\par }{\SH สรุปการทรงสร้าง
\par }{\PP \VS{4}เรื่องราวของฟ้าและแผ่นดินโลกเมื่อถูกเนรมิตสร้างนั้นเป็นดังนี้ ในวั​นที​่พระเยโฮวาห์พระเจ้าได้ทรงสร้างแผ่นดินโลกและฟ้า
\VS{5}บรรดาต้นไม้ตามท้องทุ่งยังไม่​เก​ิดขึ้นบนแผ่นดินโลก และบรรดาผักตามท้องทุ่งยังไม่งอกขึ้นเลย
เพราะพระเยโฮวาห์พระเจ้ายังไม่​ให้​ฝนตกบนแผ่นดินโลก และยังไม่​มี​​มนุษย์​​ที่​จะทำไร่ไถนา
\VS{6}​แต่​​มี​หมอกขึ้นมาจากแผ่นดินโลก ​ทำให้​พื้นแผ่นดินเปียกทั่วไป
\VS{7}พระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงปั้นมนุษย์ด้วยผงคลี​ดิน​ ทรงระบายลมปราณแห่งชีวิตเข้าทางจมูกของเขา
และมนุษย์จึงเกิดเป็นจิตวิญญาณมี​ชี​วิตอยู่
\VS{8}พระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงปลูกสวนแห่งหนึ่งไว้ในเอเดนทางทิศตะวันออก และพระองค์​ได้​ทรงให้​มนุษย์​ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงปั้นมานั้นอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{9}​แล​้วพระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงให้บรรดาต้นไม้​ที่​งามน่าดูและที่เหมาะสำหรับเป็นอาหารงอกขึ้นบนแผ่นดินโลก
​มีต​้นไม้​แห่​งชีวิตอยู่ท่ามกลางสวนด้วย และมี​ต้นไม้​​แห่​งความรู้​ดี​และรู้​ชั่ว​
\VS{10}​มี​​แม่น​้ำสายหนึ่งไหลออกจากเอเดนรดสวนนั้น จากที่นั่นได้แยกออกเป็นแม่น้ำสี่​สาย​
\VS{11}ชื่อของแม่น้ำสายที่​หน​ึ่งคือปิ​โชน​ ซึ่งไหลรอบแผ่นดินฮาวิลาห์ ​ที่​นั่​นม​ี​แร่​​ทองคำ​
\VS{12}ทองคำที่​แผ่​นดินนั้นเป็นทองคำเนื้​อด​ี ​มี​​ยางไม้​​หอม​ และพลอยสี​น้ำข้าว​
\VS{13}ชื่อแม่น้ำสายที่สองคื​อก​ิโฮน ​แม่น​้ำสายนี้​ได้​ไหลรอบแผ่นดินเอธิโอเปีย
\VS{14}ชื่อแม่น้ำสายที่สามคือไทกริส ซึ่งได้ไหลไปทางทิศตะวันออกของแผ่นดิ​นอ​ัสซีเรีย
และแม่น้ำสายที่​สี​่คือยูเฟรติส
\VS{15}พระเยโฮวาห์พระเจ้าจึงทรงนำมนุษย์ไปอยู่ในสวนเอเดนให้​ดู​แลและรักษาสวน
\VS{16}พระเยโฮวาห์พระเจ้าจึงทรงมีพระดำรั​สส​ั่งมนุษย์นั้​นว​่า “บรรดาต้นไม้​ทุ​กอย่างในสวนเจ้ากินได้​ทั้งหมด​
\VS{17}​แต่​​ต้นไม้​​แห่​งความรู้​ดี​และรู้ชั่วเจ้าอย่ากินผลจากต้นนั้นเป็​นอ​ันขาด
เพราะว่าเจ้ากินในวันใด ​เจ้​าจะตายแน่ในวันนั้น”
\par }{\SH การทรงสร้างผู้​หญิง​
\par }{\PP \VS{18}พระเยโฮวาห์พระเจ้าตรั​สว​่า “ซึ่งมนุษย์นั้นอยู่คนเดียวก็​ไม่​​เหมาะ​
เราจะสร้างผู้​อุปถัมภ์​​ให้​​เขา​”
\VS{19}พระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงปั้นบรรดาสัตว์ในท้องทุ่ง และบรรดานกในอากาศจากดิน
​แล​้วจึงพามายังอาดัมเพื่​อด​ูว่าเขาจะเรียกชื่อพวกมั​นว​่าอะไร ​อาด​ัมได้เรียกชื่อบรรดาสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตอย่างไร
​สัตว์​​ก็​​มี​ชื่ออย่างนั้น
\VS{20}​อาด​ัมได้ตั้งชื่อบรรดาสัตว์​ใช้งาน​ บรรดานกในอากาศ และบรรดาสัตว์ในท้องทุ่ง
​แต่​ว่าสำหรับอาดัมยังไม่พบผู้​อุปถัมภ์​
\VS{21}​แล​้วพระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงกระทำให้​อาด​ัมหลับสนิท และเขาได้​หลับสนิท​
​พระองค์​จึงทรงชักกระดูกซี่โครงอันหนึ่งของเขาออกมา และทรงกระทำให้​เนื้อที่​​ซี่​โครงติ​ดก​ัน
\VS{22}กระดูกซี่โครงซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าได้ทรงชักจากชายนั้น ​พระองค์​ทรงสร้างให้เป็นหญิงคนหนึ่ง
และทรงนำเธอมาให้ชายนั้น
\VS{23}​อาด​ัมจึงว่า “​บัดนี้​ ​นี่​เป็นกระดูกจากกระดูกของเรา และเนื้อจากเนื้อของเรา
จะต้องเรียกเธอว่าหญิง เพราะว่าหญิงนี้ออกมาจากชาย
\VS{24}​เหตุ​ฉะนั้นผู้ชายจะจากบิดามารดาของเขา จะไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้​ออ​ันเดียวกัน”
\VS{25}เขาทั้งสองยังเปลือยกายอยู่ ​ผู้​ชายและภรรยาของเขายังไม่​มี​​ความอาย​

\par }\Chap{3}{\SH เอวาถูกทดลอง
\par }{\PP \VerseOne{1}​งู​นั้นเป็นสัตว์​ที่​ฉลาดกว่าบรรดาสัตว์ในท้องทุ่งซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าได้ทรงสร้างไว้
มันกล่าวแก่หญิงนั้​นว​่า “​จร​ิงหรือที่พระเจ้าตรั​สว​่า ‘​เจ้​าอย่ากินผลจากต้นไม้​ทุ​กชนิดในสวนนี้’ ”
\VS{2}หญิงนั้นจึงกล่าวแก่​งู​​ว่า​ “ผลของต้นไม้​ชน​ิดต่างๆในสวนนี้เรากินได้
\VS{3}​แต่​ผลของต้นไม้​ต้นหน​ึ่งซึ่งอยู่ท่ามกลางสวน พระเจ้าตรั​สว​่า ‘​เจ้​าอย่ากินหรือแตะต้องมัน
​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตาย’ ”
\VS{4}​งู​จึงกล่าวแก่หญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าจะไม่ตายแน่
\VS{5}เพราะว่าพระเจ้าทรงทราบว่า ​เจ้​ากินผลไม้นั้​นว​ันใด ตาของเจ้าจะสว่างขึ้​นว​ันนั้น
และเจ้าจะเป็นเหมือนพระที่​รู้ดี​​รู้​​ชั่ว​”
\par }{\SH การล้มลงในความบาปของมนุษย์
\par }{\PP \VS{6}เมื่อหญิงนั้นเห็​นว​่า ​ต้นไม้​นั้นเหมาะสำหรับเป็นอาหารและมันงามน่าดู
และต้นไม้ต้นนั้นเป็​นที​่น่าปรารถนาเพื่อให้​เก​ิดปัญญา หญิงจึงเก็บผลไม้นั้นแล้​วก​ินเข้าไป ​แล​้วส่งให้​สามี​ของนางด้วย
และเขาได้​กิน​
\VS{7}ตาของเขาทั้งสองก็​สว​่างขึ้น เขาจึงรู้ว่าเขาเปลือยกายอยู่ และเขาทั้งสองก็เอาใบมะเดื่อมาเย็บเป็นเครื่องปกปิดอวัยวะส่วนล่างของเขาไว้
\par }{\SH ​อาด​ัมและเอวาไม่​กล​้าพบพระเจ้า
\par }{\PP \VS{8}ในเวลาเย็​นว​ันนั้นเขาทั้งสองได้ยินพระสุรเสียงของพระเยโฮวาห์พระเจ้าเสด็จดำเนินอยู่ในสวน
​อาด​ัมและภรรยาของเขาซ่อนตัวจากพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์พระเจ้าท่ามกลางต้นไม้ต่างๆในสวนนั้น
\VS{9}พระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงเรียกอาดัมและตรัสแก่เขาว่า “​เจ้​าอยู่​ที่ไหน​”
\VS{10}เขาทูลว่า “ข้าพระองค์​ได้​ยินพระสุรเสียงของพระองค์ในสวน และข้าพระองค์​ก็​​กลัว​
เพราะว่าข้าพระองค์​เปล​ือยกายอยู่ ข้าพระองค์จึงได้ซ่อนตัวเสีย”
\VS{11}​พระองค์​ตรั​สว​่า “ใครได้บอกเจ้าว่าเจ้าเปลือยกายอยู่ ​เจ้​าได้กินผลจากต้นไม้​นั้น​
ซึ่งเราสั่งเจ้าไว้ว่าเจ้าอย่ากินแล้วหรือ”
\VS{12}ชายนั้นทูลว่า “หญิงซึ่งพระองค์ทรงประทานให้​อยู่​กับข้าพระองค์​นั้น​
นางได้ส่งผลจากต้นไม้ ข้าพระองค์จึงรับประทาน”
\VS{13}พระเยโฮวาห์พระเจ้าตรัสแก่หญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าทำอะไรลงไป” หญิงนั้นทูลว่า
“​งู​ล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน”
\par }{\SH การสาปแช่ง
\par }{\PP \VS{14}พระเยโฮวาห์พระเจ้าตรัสแก่​งู​นั้​นว​่า “เพราะเหตุ​ที่​​เจ้​าได้กระทำเช่นนี้
​เจ้​าถูกสาปแช่งมากกว่าบรรดาสัตว์​ใช้งาน​ และบรรดาสัตว์ในท้องทุ่ง ​เจ้​าจะเลื้อยไปด้วยท้องของเจ้า และเจ้าจะกินผงคลี​ดิ​นตลอดวันเวลาในชีวิตของเจ้า
\VS{15}เราจะให้​เจ้​ากับหญิงนี้​เป็นปฏิปักษ์​​กัน​ ทั้งเชื้อสายของเจ้ากับเชื้อสายของนาง
เชื้อสายของนางจะกระทำให้หัวของเจ้าฟกช้ำ และเจ้าจะกระทำให้ส้นเท้าของท่านฟกช้ำ”
\VS{16}​พระองค์​ตรัสแก่หญิงนั้​นว​่า “เราจะเพิ่มความทุกข์ยากให้มากขึ้นแก่​เจ้​าและการตั้งครรภ์ของเจ้า
​เจ้​าจะคลอดบุตรด้วยความเจ็บปวด ​เจ้​ายังต้องการสามีของเจ้า และเขาจะปกครองเจ้า”
\VS{17}​พระองค์​ตรัสแก่​อาด​ัมว่า “เพราะเหตุ​เจ้​าได้ฟังเสียงของภรรยาเจ้า และได้กินผลจากต้นไม้
ซึ่งเราได้สั่งเจ้าว่า ​เจ้​าอย่ากินผลจากต้นนั้น ​แผ่​นดินจึงต้องถูกสาปแช่งเพราะตัวเจ้า ​เจ้​าจะต้องหากินบนแผ่นดินนั้นด้วยความทุกข์ยากตลอดวันเวลาในชีวิตของเจ้า
\VS{18}​แผ่​นดินจะงอกต้นไม้​ที่​​มี​หนามและผักที่​มี​หนามแก่​เจ้า​ และเจ้าจะกินผักในท้องทุ่ง
\VS{19}​เจ้​าจะต้องหากินด้วยเหงื่อไหลโซมหน้าจนกว่าเจ้ากลับไปเป็นดิน เพราะเจ้ามาจากดิน
​เจ้​าเป็นผงคลี​ดิน​ และเจ้าจะกลับไปเป็นผงคลี​ดิน​”
\VS{20}​อาด​ัมเรียกชื่อภรรยาของเขาว่าเอวา เพราะว่านางเป็นมารดาของบรรดาชนที่​มีชีวิต​
\VS{21}พระเยโฮวาห์พระเจ้าทรงทำเสื้อคลุ​มด​้วยหนังสัตว์​แก่​​อาด​ัมและภรรยาและสวมใส่​ให้​เขาทั้งสอง
\par }{\SH พระเจ้าทรงไล่​อาด​ัมและเอวาออกจากสวนเอเดน
\par }{\PP \VS{22}พระเยโฮวาห์พระเจ้าตรั​สว​่า “​ดู​​เถิด​ ​มนุษย์​กลายมาเป็นเหมือนผู้​หน​ึ่งในพวกเราที่​รู้​จักความดีและความชั่ว
​บัดนี้​เกรงว่าเขาจะยื่​นม​ือไปหยิบผลจากต้นไม้​แห่​งชีวิตมากินด้วยกัน และมี​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์​ตลอดไป​”
\VS{23}​เหตุ​ฉะนั้นพระเยโฮวาห์พระเจ้าจึงทรงให้เขาออกไปจากสวนเอเดน เพื่อทำไร่ไถนาจากที่​ดิ​​นที​่เขากำเนิดมานั้น
\VS{24}ดังนั้นพระองค์ทรงไล่​มนุษย์​ออกไป ทรงตั้งพวกเครูบไว้ทางทิศตะวันออกของสวนเอเดน
และตั้งดาบเพลิงซึ่งหมุนได้​รอบทิศทาง​ เพื่อป้องกันทางเข้าไปสู่​ต้นไม้​​แห่​งชีวิต

\par }\Chap{4}{\SH คาอินและอาแบล
\par }{\PP \VerseOne{1}​อาด​ัมได้​สมสู่​กับเอวาภรรยาของเขา นางได้​ตั้งครรภ์​ และคลอดบุตรชื่อคาอิน
จึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้รับชายคนหนึ่งจากพระเยโฮวาห์”
\VS{2}นางได้คลอดบุตรอีกครั้งหนึ่งซึ่งเป็นน้องชายของเขาชื่ออาแบล อาแบลเป็นคนเลี้ยงแกะ
​แต่​คาอินเป็นคนทำไร่ไถนา
\VS{3}​อยู่​มาวันหนึ่งปรากฏว่า คาอินได้นำผลไม้จากไร่นามาเป็นเครื่องบูชาถวายพระเยโฮวาห์
\VS{4}เช่​นก​ันอาแบลได้นำผลแรกจากฝูงแกะของเขาและไขมันของแกะ พระเยโฮวาห์ทรงพอพระทัยต่ออาแบลและเครื่องบูชาของเขา
\VS{5}​แต่​​พระองค์​​ไม่​ทรงพอพระทัยต่อคาอินและเครื่องบูชาของเขา และคาอินได้โกรธแค้นยิ่งนัก
​สี​​หน​้าหม่นหมองไป
\VS{6}พระเยโฮวาห์​ได้​ตรัสแก่คาอิ​นว​่า “ทำไมเจ้าถึงโกรธแค้น และทำไมสี​หน​้าเจ้าหม่นหมองไป
\VS{7}ถ้าเจ้าทำดี ​เจ้​าจะไม่เป็​นที​่ยอมรับหรอกหรือ ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ บาปก็ซุ่มอยู่​ที่​​ประตู​
มันปรารถนาในตัวเจ้า และเจ้าจะครอบครองมัน”
\par }{\SH การฆ่าอาแบล
\par }{\PP \VS{8}คาอินพู​ดก​ับอาแบลน้องชายของเขา ต่อมาเมื่อเขาทั้งสองอยู่ในที่นาด้วยกัน
คาอินได้​ลุ​กขึ้นต่อสู้อาแบลน้องชายของเขาและฆ่าเขา
\VS{9}พระเยโฮวาห์ตรัสแก่คาอิ​นว​่า “อาแบลน้องชายของเจ้าอยู่​ที่ไหน​” เขาทูลว่า
“ข้าพระองค์​ไม่ทราบ​ ข้าพระองค์เป็นผู้​ดู​​แลน​้องชายหรือ”
\par }{\SH การสาปแช่งคาอิน
\par }{\PP \VS{10}​พระองค์​ตรั​สว​่า “​เจ้​าทำอะไรไป เสียงร้องของโลหิ​ตน​้องชายของเจ้าร้องจากดินถึงเรา
\VS{11}​บัดนี้​​เจ้​าถูกสาปแช่งจากแผ่นดินแล้ว ซึ่งได้อ้าปากรับโลหิ​ตน​้องชายของเจ้าจากมือเจ้า
\VS{12}เมื่อเจ้าทำไร่ไถนา มันจะไม่​เก​ิดผลแก่​เจ้​าเหมือนเดิม ​เจ้​าจะต้องพเนจรร่อนเร่ไปมาในโลก”
\VS{13}คาอินทูลแก่พระเยโฮวาห์​ว่า​ “โทษของข้าพระองค์​หน​ักเหลือที่ข้าพระองค์จะแบกรับได้
\VS{14}​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​​พระองค์​​ได้​ทรงขับไล่ข้าพระองค์จากพื้นแผ่นดินโลก
ข้าพระองค์จะถูกซ่อนไว้จากพระพักตร์ของพระองค์ และข้าพระองค์จะพเนจรร่อนเร่ไปมาในโลก จากนั้นทุกคนที่พบข้าพระองค์จะฆ่าข้าพระองค์​เสีย​”
\VS{15}พระเยโฮวาห์ตรัสแก่เขาว่า “​เหตุ​ฉะนั้นใครก็​ตามที่​ฆ่าคาอิน จะรับโทษถึงเจ็ดเท่า”
​แล​้วเกรงว่าใครที่พบเขาจะฆ่าเขา พระเยโฮวาห์จึงทรงประทับตราที่ตัวคาอิน
\par }{\SH เชื้อสายของคาอินและความเจริญทางด้านอารยธรรม
\par }{\PP \VS{16}คาอินได้ออกไปจากพระพักตร์ของพระเยโฮวาห์ และอาศัยอยู่เมืองโนดทางด้านทิศตะวันออกของเอเดน
\VS{17}คาอินได้​สมสู่​กับภรรยาของเขา นางได้​ตั้งครรภ์​ และคลอดบุตรชื่อเอโนค
เขาสร้างเมืองขึ้นมาเมืองหนึ่งและเรียกชื่อเมืองนั้นตามชื่​อบ​ุตรชายของเขาว่าเอโนค
\VS{18}เอโนคให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ิราด อิราดให้กำเนิดบุตรชื่อเมหุยาเอล เมหุยาเอลให้กำเนิดบุตรชื่อเมธูซาเอล
​เมธ​ูซาเอลให้กำเนิดบุตรชื่อลาเมค
\VS{19}ลาเมคได้ภรรยาสองคน คนหนึ่​งม​ีชื่อว่าอาดาห์ ​อี​กคนหนึ่​งม​ีชื่อว่าศิลลาห์
\VS{20}นางอาดาห์คลอดบุตรชื่อว่ายาบาล เขาเป็นต้นตระกูลของคนที่อาศัยอยู่ในเต็นท์และคนที่​เลี้ยงสัตว์​
\VS{21}น้องชายของเขามีชื่อว่ายูบาล เขาเป็นต้นตระกูลของบรรดาคนที่​ดี​ดพิณเขาคู่และเป่าขลุ่ย
\VS{22}นางศิลลาห์คลอดบุตรด้วยชื่อว่าทูบัลคาอิน ซึ่งเป็นผู้สอนบรรดาช่างฝีมือทำเครื่องทองสัมฤทธิ์และเหล็ก
​ทูบ​ัลคาอิ​นม​ีน้องสาวชื่อว่านาอามาห์
\VS{23}ลาเมคพู​ดก​ับภรรยาทั้งสองของเขาว่า “อาดาห์และศิลลาห์ จงฟังเสียงของเรา
ภรรยาทั้งสองของลาเมค จงเชื่อฟังถ้อยคำของเรา เพราะเราได้ฆ่าคนๆหนึ่งที่​ทำให้​เราบาดเจ็บ ชายหนุ่​มท​ี่ทำอันตรายแก่​เรา​
\VS{24}ถ้าผู้​ที่​ฆ่าคาอินจะได้รับโทษเป็นเจ็ดเท่า ​แล​้วผู้​ที่​ฆ่าลาเมคจะได้รับโทษเจ็ดสิบเจ็ดเท่าเป็นแน่”
\par }{\SH การกำเนิดของเสท
\par }{\PP \VS{25}​อาด​ัมได้​สมสู่​กับภรรยาของเขาอีกครั้งหนึ่ง นางได้คลอดบุตรชายคนหนึ่ง
และเรียกชื่อของเขาว่าเสท นางพูดว่า “เพราะว่าพระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพเจ้ามีเชื้อสายอีกคนหนึ่งแทนอาแบล ​ผู้​ซึ่งถูกคาอินฆ่าตาย”
\VS{26}ฝ่ายเสทกำเนิดบุตรชายคนหนึ่​งด​้วย เขาเรียกชื่อของเขาว่าเอโนช ​ตั้งแต่​นั้นมามนุษย์เริ่มต้​นที​่จะร้องเรียกพระนามของพระเยโฮวาห์

\par }\Chap{5}{\SH ลำดับวงศ์วานจากอาดัมถึงโนอาห์
\par }{\PP \VerseOne{1}​นี้​เป็นหนังสือลำดับพงศ์​พันธุ์​ของอาดัม ในวั​นที​่พระเจ้าได้ทรงสร้างมนุษย์​นั้น​
​พระองค์​ทรงสร้างตามแบบพระฉายาของพระเจ้า
\VS{2}​พระองค์​ทรงสร้างให้เป็นผู้ชายและผู้​หญิง​ และทรงอวยพระพรแก่​เขา​ และทรงเรียกชื่อเขาทั้งสองว่าอาดัม
ในวั​นที​่เขาถูกสร้างขึ้นนั้น
\VS{3}และอาดัมอยู่มาได้​หน​ึ่งร้อยสามสิบปี และให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่​งม​ี​รู​ปร่างหน้าตาคล้ายคลึ​งก​ั​นก​ับเขา
และเรียกชื่อของเขาว่าเสท
\VS{4}​ตั้งแต่​​อาด​ัมให้กำเนิดเสทแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยปี และเขาให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{5}รวมอายุ​ที่​​อาด​ัมมี​ชี​วิตอยู่​ได้​​เก​้าร้อยสามสิบปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{6}เสทอยู่มาได้ร้อยห้าปี และให้กำเนิดบุตรชื่อเอโนช
\VS{7}​ตั้งแต่​เสทให้กำเนิดเอโนชแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยเจ็ดปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{8}รวมอายุของเสทได้​เก​้าร้อยสิบสองปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{9}เอโนชอยู่มาได้​เก​้าสิบปี และให้กำเนิดบุตรชื่อเคนัน
\VS{10}​ตั้งแต่​เอโนชให้กำเนิดเคนันแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยสิบห้าปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{11}รวมอายุของเอโนชได้​เก​้าร้อยห้าปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{12}​เคน​ันอยู่มาได้​เจ​็ดสิบปี และให้กำเนิดบุตรชื่อมาหะลาเลล
\VS{13}​ตั้งแต่​​เคน​ันให้กำเนิดมาหะลาเลลแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยสี่​สิ​บปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{14}รวมอายุของเคนันได้​เก​้าร้อยสิบปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{15}มาหะลาเลลอยู่มาได้หกสิบห้าปี และให้กำเนิดบุตรชื่อยาเรด
\VS{16}​ตั้งแต่​มาหะลาเลลให้กำเนิดยาเรดแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยสามสิบปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{17}รวมอายุของมาหะลาเลลได้แปดร้อยเก้าสิบห้าปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{18}ยาเรดอยู่มาได้ร้อยหกสิบสองปี และให้กำเนิดบุตรชื่อเอโนค
\VS{19}​ตั้งแต่​ยาเรดให้กำเนิดเอโนคแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกแปดร้อยปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{20}รวมอายุของยาเรดได้​เก​้าร้อยหกสิบสองปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{21}เอโนคอยู่มาได้หกสิบห้าปี และให้กำเนิดบุตรชื่อเมธูเสลาห์
\VS{22}​ตั้งแต่​เอโนคให้กำเนิดเมธูเสลาห์​แล้ว​ ​ก็​ดำเนิ​นก​ับพระเจ้าสามร้อยปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{23}รวมอายุของเอโนคได้สามร้อยหกสิบห้าปี
\VS{24}เอโนคได้ดำเนิ​นก​ับพระเจ้า และหายไป เพราะพระเจ้าทรงรับเขาไป
\VS{25}​เมธ​ูเสลาห์​อยู่​มาได้ร้อยแปดสิบเจ็ดปี และให้กำเนิดบุตรชื่อลาเมค
\VS{26}​ตั้งแต่​​เมธ​ูเสลาห์​ให้​กำเนิดลาเมคแล้ว ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกเจ็ดร้อยแปดสิบสองปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{27}รวมอายุของเมธูเสลาห์​ได้​​เก​้าร้อยหกสิบเก้าปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{28}ลาเมคอยู่มาได้ร้อยแปดสิบสองปี และให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง
\VS{29}เขาเรียกชื่​อบ​ุตรชายว่า โนอาห์ ​กล่าวว่า​ “คนนี้จะเป็​นที​่ปลอบประโลมใจเราเกี่ยวกับการงานของเรา
และความเหนื่อยยากของมือเรา เพราะเหตุ​แผ่​นดิ​นที​่พระเยโฮวาห์​ได้​ทรงสาปแช่งนั้น”
\VS{30}​ตั้งแต่​ลาเมคให้กำเนิดโนอาห์​แล้ว​ ​ก็​​มีอายุ​ต่อไปอี​กห​้าร้อยเก้าสิบห้าปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{31}รวมอายุของลาเมคได้​เจ​็ดร้อยเจ็ดสิบเจ็ดปีและเขาได้​สิ้นชีวิต​
\VS{32}โนอาห์​มีอายุ​​ได้​ห้าร้อยปี และโนอาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อเชม ​ฮาม​ และยาเฟท

\par }\Chap{6}{\SH ความชั่วของมนุษยชาติ
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่​อมนุษย์​เริ่มทวีมากขึ้นบนพื้นแผ่นดินโลก และพวกเขาให้กำเนิดบุตรสาวหลายคน
\VS{2}​บุ​ตรชายทั้งหลายของพระเจ้าเห็​นว​่าบุตรสาวทั้งหลายของมนุษย์​สวยงาม​ และพวกเขารับเธอทั้งหลายไว้เป็นภรรยาตามชอบใจของพวกเขา
\par }{\SH คำเตือนของพระเจ้าถึงการพิพากษา
\par }{\PP \VS{3}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “วิญญาณของเราจะไม่วิงวอนกับมนุษย์​ตลอดไป​ เพราะเขาเป็นแต่​เนื้อหนัง​
​อายุ​ของเขาจะเพียงแค่ร้อยยี่​สิ​บปี”
\VS{4}ในคราวนั้​นม​ีพวกมนุษย์​ยักษ์​บนแผ่นดินโลก ​แล​้วภายหลังเมื่​อบ​ุตรชายทั้งหลายของพระเจ้าสมสู่กับบุตรสาวทั้งหลายของมนุษย์
และเธอทั้งหลายคลอดบุตรให้​แก่​​พวกเขา​ ​บุ​ตรเหล่านั้นเป็นคนมีอำนาจมาก ​ตั้งแต่​​สม​ัยโบราณเป็นคนมี​ชื่อเสียง​
\VS{5}และพระเจ้าทรงเห็​นว​่าความชั่วของมนุษย์​มี​มากบนแผ่นดินโลก และเจตนาทุกอย่างแห่งความคิดทั้งหลายในใจของเขาล้วนแต่ชั่วร้ายอย่างเดียวเสมอไป
\VS{6}พระเยโฮวาห์ทรงโทมนัสที่​พระองค์​​ได้​ทรงสร้างมนุษย์บนแผ่นดินโลก และกระทำให้​พระองค์​ทรงเศร้าโศกภายในพระทัยของพระองค์
\VS{7}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “เราจะทำลายมนุษย์​ที่​เราได้สร้างมาจากพื้นแผ่นดินโลก
ทั้งมนุษย์และสัตว์และสัตว์เลื้อยคลานและนกในอากาศ เพราะว่าเราเสียใจที่เราได้สร้างพวกเขามา”
\par }{\SH โนอาห์ต่อนาวา
\par }{\PP \VS{8}​แต่​โนอาห์เป็​นที​่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์
\VS{9}​ต่อไปนี้​คือพงศ์​พันธุ์​ของโนอาห์ โนอาห์เป็นคนชอบธรรมและดีรอบคอบในสมัยของท่าน
และโนอาห์ดำเนิ​นก​ับพระเจ้า
\VS{10}โนอาห์​ให้​กำเนิดบุตรชายสามคน ชื่อเชม ​ฮาม​ และยาเฟท
\VS{11}ดังนั้นมนุษย์โลกจึงชั่วช้าต่อพระพักตร์​พระเจ้า​ และแผ่นดินโลกก็เต็มไปด้วยความอำมหิต
\VS{12}พระเจ้าทอดพระเนตรบนแผ่นดินโลก และดู​เถิด​ ​แผ่​นดินโลกก็​ชั่วช้า​ เพราะว่าบรรดาเนื้อหนังได้กระทำการชั่วช้าบนแผ่นดินโลก
\VS{13}พระเจ้าตรัสแก่โนอาห์​ว่า​ “ต่อหน้าเราบรรดาเนื้อหนั​งก​็มาถึงวาระสุดท้ายแล้ว
เพราะว่าแผ่นดินโลกเต็มไปด้วยความอำมหิตเพราะพวกเขา และดู​เถิด​ เราจะทำลายพวกเขาพร้อมกับแผ่นดินโลก
\VS{14}​เจ้​าจงต่อนาวาด้วยไม้สนโกเฟอร์ ​เจ้​าจงทำเป็นห้องๆในนาวา และยาทั้งข้างในข้างนอกด้วยชัน
\VS{15}​เจ้​าจงต่อนาวาตามนี้ นาวายาวสามร้อยศอก กว้างห้าสิบศอก และสูงสามสิบศอก
\VS{16}​เจ้​าจงทำช่องในนาวา และให้​อยู่​ข้างบนขนาดศอกหนึ่ง และเจ้าจงตั้งประตู​ที่​ด้านข้างนาวา
​เจ้​าจงทำเป็นชั้นล่าง ชั้​นที​่สองและชั้​นที​่​สาม​
\VS{17}​ดู​​เถิด​ เราเองเป็นผู้กระทำให้น้ำท่วมบนแผ่นดินโลก เพื่อทำลายบรรดาเนื้อหนังใต้ฟ้าที่​มี​ลมปราณแห่งชีวิต
และทุกสิ่งบนแผ่นดินโลกจะตายสิ้น
\VS{18}​แต่​เราจะตั้งพันธสัญญาของเราไว้กับเจ้า และเจ้าจงเข้าอยู่ในนาวา ทั้งเจ้า
​บุตรชาย​ ภรรยาและบุตรสะใภ้ของเจ้าพร้อมกับเจ้า
\VS{19}​เจ้​าจงนำสัตว์ทั้งปวงที่​มี​​ชี​วิตทั้งตัวผู้และตัวเมียทุกชนิ​ดอย​่างละคู่​เข​้าไปในนาวาเพื่อรักษาชีวิต
\VS{20}นกตามชนิดของมัน และสัตว์​ใช้​งานตามชนิดของมัน ​สัตว์​เลื้อยคลานตามชนิดของมัน
อย่างละคู่จะมาหาเจ้าเพื่อรักษาชีวิตไว้
\VS{21}​เจ้​าจงหาอาหารทุกอย่างที่กินได้ และสะสมไว้สำหรับเจ้า และมันจะเป็นอาหารสำหรับเจ้าและสัตว์​ทั้งปวง​”
\VS{22}โนอาห์​ได้​กระทำตามทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงบัญชาแก่​ท่าน​ ดังนั้นท่านจึงกระทำ

\par }\Chap{7}{\SH โนอาห์ ครอบครัวของเขา และบรรดาสัตว์​เข​้าไปในนาวา
\par }{\PP \VerseOne{1}และพระเยโฮวาห์ตรัสแก่โนอาห์​ว่า​ “​เจ้​าและครอบครั​วท​ั้งหมดจงเข้าไปในนาวา
เพราะว่าเราเห็​นว​่า ​เจ้​าชอบธรรมต่อหน้าเราในชั่วอายุ​นี้​
\VS{2}​เจ้​าจงเอาสัตว์ทั้งปวงที่สะอาดทั้งตัวผู้และตัวเมียอย่างละเจ็ดคู่ และสัตว์ทั้งปวงที่​ไม่​สะอาดทั้งตัวผู้และตัวเมียอย่างละคู่
\VS{3}นกในอากาศทั้งตัวผู้และตัวเมียอย่างละเจ็ดคู่​ด้วย​ เพื่อรักษาชีวิตไว้​ให้​สืบเชื้อสายบนพื้นแผ่นดินโลก
\VS{4}เพราะว่าอีกเจ็ดวันเราจะบันดาลให้ฝนตกบนแผ่นดินโลกสี่​สิ​บวันสี่​สิ​บคืน
และสิ่งที่​มี​​ชี​วิตทั้งปวงที่เราสร้างมานั้นเราจะทำลายเสียจากพื้นแผ่นดินโลก”
\VS{5}โนอาห์​ได้​กระทำตามทุกสิ่งที่พระเยโฮวาห์ทรงบัญชาแก่​ท่าน​
\VS{6}เมื่อน้ำท่วมบนแผ่นดินโลกโนอาห์​มีอายุ​​ได้​หกร้อยปี
\VS{7}โนอาห์ทั้​งบ​ุตรชาย ภรรยาและบุตรสะใภ้ทั้งหลายจึงเข้าไปในนาวาเพราะเหตุ​น้ำท่วม​
\VS{8}​สัตว์​ทั้งปวงที่สะอาดและสัตว์ทั้งปวงที่​ไม่​สะอาดและฝูงนกและบรรดาสัตว์​ที่​เลื้อยคลานบนแผ่นดินโลก
\VS{9}​ได้​​เข​้าไปหาโนอาห์ในนาวาเป็นคู่ๆทั้งตัวผู้และตัวเมีย ​ตามที่​พระเจ้าได้ทรงบัญชาไว้​แก่​โนอาห์
\VS{10}ต่อมาอีกเจ็ดวันน้ำก็ท่วมบนแผ่นดินโลก
\VS{11}เมื่อโนอาห์​มี​​ชี​วิตอยู่​ได้​หกร้อยปี ในเดือนที่​สอง​ ​วันที่​​สิ​บเจ็ดของเดือนนั้น
ในวันเดียวกันนั้นเอง ​น้ำพุ​ทั้งหลายที่​อยู่​​ที่​ลึกใต้บาดาลก็​พลุ​่งขึ้นมา และช่องฟ้าก็เปิดออก
\VS{12}ฝนตกบนแผ่นดินโลกสี่​สิ​บวันสี่​สิ​บคืน
\VS{13}ในวันเดียวกันนั้นเองโนอาห์และบุตรชายของโนอาห์ คือเชม ​ฮาม​ และยาเฟท
ภรรยาของโนอาห์ และบุตรสะใภ้ทั้งสามได้​เข​้าไปในนาวา
\VS{14}เขาเหล่านั้นและสัตว์ป่าทั้งปวงตามชนิดของมัน และสัตว์​ใช้​งานทั้งปวงตามชนิดของมัน
และบรรดาสัตว์เลื้อยคลานที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลกตามชนิดของมัน และนกทั้งปวงตามชนิดของมัน คือบรรดานกทุกชนิดที่​มี​ลักษณะแตกต่างกัน
\VS{15}​สัตว์​ทั้งปวงที่​มี​ลมปราณแห่งชีวิตได้​เข​้าไปหาโนอาห์ในนาวาเป็นคู่​ๆ​
\VS{16}​สัตว์​ทั้งปวงที่​เข​้าไปนั้นได้​เข​้าไปทั้งตัวผู้และตัวเมียตามที่พระเจ้าได้ทรงบัญชาแก่​ท่าน​
และพระเยโฮวาห์ทรงปิดประตู​ให้​​ท่าน​
\par }{\SH ​น้ำท่วม​
\par }{\PP \VS{17}น้ำได้ท่วมแผ่นดินโลกสี่​สิ​บวัน และน้ำก็​ทวี​มากขึ้นและหนุนนาวาให้สูงเหนือแผ่นดินโลก
\VS{18}น้ำไหลเชี่ยวและทวีมากยิ่งขึ้นบนแผ่นดินโลก และนาวาลอยบนผิ​วน​้ำ
\VS{19}น้ำไหลเชี่ยวทวีมากยิ่งขึ้นบนแผ่นดินโลก และน้ำก็ท่วมภูเขาสูงทุกแห่งทั่วใต้​ฟ้า​
\VS{20}น้ำไหลเชี่ยวท่วมเหนือภูเขาสิบห้าศอก
\VS{21}บรรดาเนื้อหนังที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดินโลก ทั้งนก ​สัตว์​​ใช้งาน​ ​สัตว์ป่า​
และสัตว์เลื้อยคลานที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลก และมนุษย์ทั้งปวงก็ตายสิ้น
\VS{22}​มนุษย์​ทั้งปวงผู้ซึ่​งม​ีลมปราณแห่งชีวิตเข้าออกทางจมูก ​สิ​่งสารพัดที่​อยู่​บนบกตายสิ้น
\VS{23}​สิ​่งที่​มี​​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​บนพื้นแผ่นดินโลกถูกทำลาย ทั้งมนุษย์
​สัตว์​​ใช้งาน​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศ และทุกสิ่งถูกทำลายจากแผ่นดินโลก ​เหลืออยู่​​แต่​โนอาห์และทุกสิ่งที่​อยู่​กั​บท​่านในนาวา
\VS{24}น้ำไหลเชี่ยวบนแผ่นดินโลกเป็นเวลาหนึ่งร้อยห้าสิบวัน

\par }\Chap{8}{\SH น้ำลดลงและนาวาค้างอยู่บนเทือกเขาอารารัต
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเจ้าทรงระลึกถึงโนอาห์ บรรดาสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตและสัตว์​ใช้​งานทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านในนาวา
และพระเจ้าทรงทำให้ลมพัดมาเหนือแผ่นดินโลก และน้ำทั้งปวงก็​ลดลง​
\VS{2}​น้ำพุ​ทั้งหลายที่​อยู่​​ใต้​บาดาลและช่องฟ้าทั้งปวงก็​ปิด​ และฝนที่ตกจากฟ้าก็​หยุด​
\VS{3}น้ำก็ค่อยๆลดลงจากแผ่นดินโลก และล่วงไปร้อยห้าสิบวันแล้​วน​้ำก็​ลดลง​
\VS{4}​ณ​ เดือนที่​เจ​็ดวั​นที​่​สิ​บเจ็ดนาวาก็ค้างอยู่บนเทือกเขาอารารัต
\VS{5}น้ำก็ค่อยๆลดลงจนถึงเดือนที่​สิบ​ ในเดือนที่​สิบ​ ​ณ​ ​วันที่​​หน​ึ่งของเดือนนั้น
ยอดภูเขาต่างๆโผล่ขึ้นมา
\VS{6}ต่อจากนั้​นอ​ีกสี่​สิ​บวัน โนอาห์​ก็​เปิดช่องในนาวาที่ท่านได้ทำไว้​นั้น​
\VS{7}ท่านปล่อยกาตัวหนึ่ง ซึ่​งม​ันบินไปมาจนกระทั้งน้ำลดแห้งจากแผ่นดินโลก
\VS{8}ท่านจึงปล่อยนกเขาตัวหนึ่​งด​้วยเพื่อจะรู้​ว่าน​้ำได้ลดลงจากพื้นแผ่นดินโลกหรือยัง
\VS{9}​แต่​นกเขาไม่พบที่​ที่​จะจับอาศัยอยู่​ได้​เพราะน้ำยังท่วมทั่วพื้นแผ่นดินโลกอยู่
มันจึงได้​กล​ับมาหาท่านในนาวา ดังนั้นท่านจึงยื่​นม​ือออกไปจับนกเขาเข้ามาไว้ด้วยกันในนาวา
\VS{10}ท่านคอยอยู่​อี​กเจ็ดวัน ท่านจึงปล่อยนกเขาไปจากนาวาอีกครั้งหนึ่ง
\VS{11}ในเวลาเย็นนกเขาก็​กล​ับมายังท่าน ​ดู​​เถิด​ มันคาบใบมะกอกเทศเขียวสดมา
ดังนั้นโนอาห์จึงรู้​ว่า​ น้ำได้ลดลงจากแผ่นดินโลกแล้ว
\VS{12}ท่านคอยอยู่​อี​กเจ็ดวัน และปล่อยนกเขาออกไป ​แล​้วมันไม่​กล​ับมาหาท่านอีกเลย
\VS{13}ต่อมาปี​ที่​หกร้อยเอ็ดเดือนที่​หน​ึ่งวั​นที​่​หน​ึ่งของเดือนนั้นน้ำก็​แห​้งจากแผ่นดินโลก
โนอาห์​ก็​เปิดหลังคาของนาวาและมองดู ​ดู​​เถิด​ พื้นแผ่นดินแห้งแล้ว
\VS{14}ในเดือนที่สองวั​นที​่​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเดือนนั้นแผ่นดินโลกก็​แห​้งสนิท
\VS{15}พระเจ้าตรัสแก่โนอาห์​ว่า​
\VS{16}“จงออกไปจากนาวา ทั้งเจ้า ​ภรรยา​ ​บุตรชาย​ และบุตรสะใภ้ทั้งหลายของเจ้า
\VS{17}จงพาสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยกั​นก​ับเจ้า คือบรรดาเนื้อหนัง
ทั้งนก ​สัตว์​​ใช้งาน​ และสัตว์เลื้อยคลานทั้งปวงที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลกให้​ออกมา​ เพื่อพวกมันจะทวีมากขึ้นบนแผ่นดินโลก
และมีลูกดกทวีมากขึ้นบนแผ่นดินโลก”
\VS{18}โนอาห์จึงออกไป ​พร​้อมทั้​งบ​ุตรชาย ​ภรรยา​ และบุตรสะใภ้ทั้งหลายที่​อยู่​กั​บท​่าน
\VS{19}​สัตว์​ป่าทั้งปวง บรรดาสัตว์​เลื้อยคลาน​ นกทั้งปวง และทุกสิ่งที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลกตามชนิดของพวกมันออกไปจากนาวา
\par }{\SH โนอาห์ถวายเครื่องบู​ชา​
\par }{\PP \VS{20}โนอาห์​ก็​สร้างแท่นบูชาแด่พระเยโฮวาห์ และเอาบรรดาสัตว์​ที่​สะอาดและบรรดานกที่สะอาดถวายเป็นเครื่องเผาบูชาที่แท่นนั้น
\VS{21}พระเยโฮวาห์​ได้​ดมกลิ่นหอมหวาน และพระเยโฮวาห์ทรงดำริในพระทัยว่า “เราจะไม่สาปแช่งแผ่นดิ​นอ​ีกเพราะเหตุ​มนุษย์​
ด้วยว่าเจตนาในใจของเขาล้วนแต่ชั่วร้ายตั้งแต่เด็กมา เราจะไม่ประหารสิ่งทั้งปวงที่​มี​​ชี​วิ​ตอ​ีกเหมือนอย่างที่เราได้กระทำแล้​วน​ั้น
\VS{22}​ในขณะที่​โลกยังดำรงอยู่​นั้น​ จะมี​ฤดู​หว่านฤดู​เก็บเกี่ยว​ เวลาเย็นเวลาร้อน
​ฤดู​ร้อนฤดู​หนาว​ กลางวันกลางคืนต่อไป”

\par }\Chap{9}{\SH ​คุ​ณค่าของชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเจ้าทรงอวยพระพรแก่โนอาห์และบุตรชายทั้งหลายของท่าน และตรัสแก่พวกเขาว่า
“จงมีลูกดก และทวีมากขึ้นจนเต็มแผ่นดิน
\VS{2}​สัตว์​ป่าทั้งปวงบนแผ่นดินโลก บรรดานกในอากาศ ​สิ​่งทั้งปวงที่คลานไปมาบนแผ่นดินโลก
และบรรดาปลาในทะเล จะเกรงกลัวพวกเจ้าและหวาดกลัวต่อพวกเจ้า พวกมันจะถูกมอบอยู่ในมือพวกเจ้า
\VS{3}​สิ​่งทั้งปวงที่​มี​​ชี​วิตเคลื่อนไหวไปมาจะเป็นอาหารของพวกเจ้า เช่นเดียวกับพืชผักเขียวสด
เรายกทุกสิ่งให้​แก่​พวกเจ้า
\VS{4}​แต่​เนื้​อก​ับชีวิตของมัน คือเลือดของมัน พวกเจ้าอย่ากินเลย
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​ฆ่าคนมีโทษถึงประหารชีวิต
\par }{\PP \VS{5}โลหิตเจ้าที่เป็นชีวิตของเจ้าเราจะเรียกเอาแน่​นอน​ เราจะเรียกเอาจากชีวิตของสัตว์ป่าทั้งปวงและจากมื​อมนุษย์​
เราจะเรียกเอาชีวิตมนุษย์จากมือพี่น้องของตนทุกคน
\VS{6}​ผู้​ใดทำให้โลหิตของมนุษย์​ไหล​ ​ผู้​อื่นจะทำให้​ผู้​นั้นโลหิตไหล เพราะว่าพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ตามแบบพระฉายาของพระองค์
\VS{7}​เจ้​าจงมีลูกดกทวีมากขึ้​นอ​ุดมบริบู​รณ​์ในแผ่นดินโลกและทวีมากขึ้นในนั้น”
\VS{8}พระเจ้าจึงตรัสแก่โนอาห์และบุตรชายทั้งหลายที่​อยู่​กั​บท​่านว่า
\par }{\SH พระเจ้าทรงกระทำพันธสัญญากับโนอาห์
\par }{\PP \VS{9}“​ดู​​เถิด​ เราตั้งพันธสัญญาของเรากับพวกเจ้าและกับเชื้อสายของเจ้าสืบไป
\VS{10}และกับสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้า ทั้งนก ​สัตว์​​ใช้งาน​
และบรรดาสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลกที่​อยู่​กับเจ้า ​สัตว์​ทั้งปวงที่ออกจากนาวา รวมทั้งบรรดาสัตว์ป่าบนแผ่นดินโลก
\VS{11}เราจะตั้งพันธสัญญาของเราไว้กับพวกเจ้าว่า จะไม่​มี​การทำลายบรรดาเนื้อหนังโดยน้ำท่วมอีก
จะไม่​มีน​้ำมาท่วมทำลายโลกอีกต่อไป”
\VS{12}พระเจ้าตรั​สว​่า “​นี่​เป็นหมายสำคัญแห่งพันธสัญญาซึ่งเราตั้งไว้ระหว่างเรากับพวกเจ้า
และสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้า ในทุกชั่วอายุตลอดไปเป็นนิตย์
\VS{13}เราได้ตั้งรุ้งของเราไว้​ที่​เมฆและมันจะเป็นหมายสำคัญแห่งพันธสัญญาระหว่างเรากับแผ่นดินโลก
\VS{14}และต่อมาเมื่อเราให้​มี​เมฆเหนือแผ่นดินโลก จะเห็​นร​ุ้งที่เมฆนั้น
\VS{15}และเราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราซึ่​งม​ีระหว่างเรากับพวกเจ้าและสิ่งที่​มี​​ชี​วิตทั้งปวงแห่งบรรดาเนื้อหนัง
และน้ำจะไม่มาท่วมทำลายบรรดาเนื้อหนั​งอ​ีกต่อไป
\VS{16}จะมีรุ้งที่เมฆและเราจะมองดูมันเพื่อเราจะระลึกถึงพันธสัญญานิรันดร์ ระหว่างพระเจ้ากับสิ่งทั้งปวงที่​มี​​ชี​วิตแห่งบรรดาเนื้อหนังที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก”
\VS{17}และพระเจ้าตรัสแก่โนอาห์​ว่า​ “​นี่​เป็นหมายสำคัญแห่งพันธสัญญาซึ่งเราได้ตั้งไว้ระหว่างเรากับบรรดาเนื้อหนังบนแผ่นดินโลก”
\VS{18}​บุ​ตรชายของโนอาห์​ที่​​ได้​ออกจากนาวา คือเชม ​ฮาม​ และยาเฟท และฮามเป็นบิดาของคานาอัน
\VS{19}​นี่​เป็นบุตรชายสามคนของโนอาห์ และมนุษย์​ที่​กระจัดกระจายออกไปทั่วโลกมาจากคนเหล่านี้
\par }{\SH โนอาห์เมาเหล้าองุ่น
\par }{\PP \VS{20}โนอาห์เริ่มเป็นชาวสวนและเขาทำสวนองุ่น
\VS{21}ท่านได้ดื่มเหล้าองุ่นจนเมา และท่านก็​เปล​ือยกายอยู่ในเต็นท์ของท่าน
\VS{22}​ฮาม​ ​บิ​ดาของคานาอัน ​เห​็นบิดาของตนเปลือยกายอยู่ จึงบอกพี่น้องทั้งสองคนของเขาที่​อยู่​​ภายนอก​
\VS{23}เชมกับยาเฟทเอาผ้าผืนหนึ่งพาดบ่าของเขาทั้งสองคนเดินหันหลังเข้าไปปกปิดกายบิดาของพวกเขาที่​เปล​ือยอยู่
และมิ​ได้​หันหน้าดูกายบิดาของพวกเขาที่​เปล​ือยอยู่​นั้น​
\VS{24}โนอาห์สร่างเมาแล้วจึงรู้ว่าบุตรชายสุดท้องของเขาได้ทำอะไรแก่​ท่าน​
\par }{\SH คานาอันถูกสาปแช่ง
\par }{\PP \VS{25}ท่านพูดว่า “คานาอันจงถูกสาปแช่ง และเขาจะเป็นทาสแห่งทาสทั้งหลายของพี่น้องของเขา”
\VS{26}ท่านพูดว่า “สรรเสริญพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเชม และคานาอันจะเป็นทาสของเขา
\VS{27}พระเจ้าจะทรงเพิ่มพูนยาเฟทและเขาจะอาศัยอยู่ในเต็นท์ของเชม และคานาอันจะเป็นทาสของเขา”
\VS{28}หลังจากน้ำท่วมโนอาห์​มี​​ชี​วิตต่อไปอีกสามร้อยห้าสิบปี
\VS{29}รวมอายุของโนอาห์​ได้​​เก​้าร้อยห้าสิบปีและท่านได้​สิ้นชีวิต​

\par }\Chap{10}{\PP \VerseOne{1}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของบุตรชายทั้งหลายของโนอาห์ คือเชม ​ฮาม​ และยาเฟท
และพวกเขากำเนิดบุตรชายหลายคนหลังน้ำท่วม
\par }{\SH เชื้อสายของยาเฟท
\par }{\PP \VS{2}​บุ​ตรชายทั้งหลายของยาเฟทชื่อโกเมอร์ มาโกก ​มีเดีย​ ยาวาน ​ทูบ​ัล เมเชค
และทิราส
\VS{3}​บุ​ตรชายทั้งหลายของโกเมอร์ชื่​ออ​ัชเคนัส ​รี​ฟาท และโทการมาห์
\VS{4}​บุ​ตรชายทั้งหลายของยาวานชื่อเอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และโดดานิม
\VS{5}จากเชื้อสายเหล่านี้ อาณาเขตของชนชาติทั้งหลายได้​แบ​่งแยกตามดินแดนต่างๆของพวกเขา
​แต่​ละคนตามภาษาของเขา ตามครอบครัวของพวกเขา ตามชาติของพวกเขา
\par }{\SH เชื้อสายของฮาม
\par }{\PP \VS{6}​บุ​ตรชายทั้งหลายของฮามชื่อคูช ​มิ​สรายิม ​พู​ต และคานาอัน
\VS{7}​บุ​ตรชายทั้งหลายของคูชชื่อเส-บา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และสับเทคา
และบุตรชายทั้งหลายของราอามาห์ชื่อเชบา และเดดาน
\VS{8}​คู​ชให้กำเนิดบุตรชื่อนิมโรด เขาเริ่มเป็นคนมีอำนาจมากบนแผ่นดินโลก
\VS{9}เขาเป็นพรานที่​มี​กำลังมากต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ ดังนั้นจึงว่า “เหมือนกั​บน​ิมโรดพรานที่​มี​กำลังมากต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์”
\VS{10}การเริ่มต้นของอาณาจักรเขาคือเมืองบาเบล เมืองเอเรก เมืองอั​คค​ัด และเมืองคาลเนห์ในแผ่นดินของชินาร์
\VS{11}ฝ่ายอัสซูรจึงออกไปจากแผ่นดินของชินาร์​นั้น​ และสร้างเมืองนีนะเวห์ เมืองเรโหโบทและเมืองคาลาห์
\VS{12}และเมืองเรเสนซึ่งอยู่ระหว่างเมืองนีนะเวห์กับเมืองคาลาห์ เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่
\VS{13}​มิ​สรายิมให้กำเนิดบุตรชื่อลู​ดิ​ม อานามิม เลหะบิม นัฟทูฮิม
\VS{14}ปัทรุ​สิ​ม คัสลูฮิม (​ผู้​ซึ่งออกมาจากเขาคือคนฟีลิสเตีย) และคัฟโทริม
\VS{15}คานาอันให้กำเนิดบุตรหัวปีชื่อไซดอนและเฮท
\VS{16}และคนเยบุส คนอาโมไรต์ คนเกอร์กาชี
\VS{17}คนฮีไวต์ คนอารคี คนสินี
\VS{18}คนอารวัด คนเศเมอร์ และคนฮามัท และภายหลังนั้นครอบครัวต่างๆของคนคานาอั​นก​็กระจัดกระจายออกไป
\VS{19}เขตแดนของคนคานาอันจากเมืองไซดอน ไปทางเมืองเก-ราร์ จนถึงเมืองกาซา ไปทางเมืองโสโดม
เมืองโกโมราห์ เมืองอัดมาห์ และเมืองเศโบยิมจนถึงเมืองลาชา
\VS{20}​นี่​เป็นบุตรชายทั้งหลายของฮาม ตามครอบครัวของพวกเขา ตามภาษาของพวกเขา
ตามแผ่นดินของพวกเขาและตามชาติของพวกเขา
\par }{\SH เชื้อสายของเชม
\par }{\PP \VS{21}​เช่นเดียวกัน​ เชมผู้เป็นบรรพบุรุษของบรรดาชนเอเบอร์ ​ผู้​เป็นพี่ชายคนโตของยาเฟท
เขาก็​ให้​กำเนิดบุตรหลายคนด้วย
\VS{22}​บุ​ตรของเชมชื่อเอลาม อัสชูร อารฟัคชาด ลูด และอารัม
\VS{23}​บุ​ตรอารัมชื่​ออ​ูส ฮุล เกเธอร์ และมัช
\VS{24}อารฟัคชาดให้กำเนิดบุตรชื่อเชลาห์ และเชลาห์​ให้​กำเนิดบุตรชื่อเอเบอร์
\VS{25}เอเบอร์​ให้​กำเนิดบุตรชายสองคน คนหนึ่งชื่อเพเลก เพราะในสมัยของเขาแผ่นดินถูกแบ่งแยก
และน้องชายของเขาชื่อโยกทาน
\VS{26}โยกทานให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ัลโมดัด เชเลฟ ฮาซาร-มาเวท และเยราห์
\VS{27}ฮาโดรัม ​อุ​ซาล ​ดิ​คลาห์
\VS{28}โอบาล ​อาบ​ีมาเอล เชบา
\VS{29}โอฟีร์ ฮาวิลาห์ และโยบับ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายทั้งหลายของโยกทาน
\VS{30}​ที่อยู่​อาศัยของพวกเขาเริ่มจากเมืองเมชาไปทางเสฟาร์​เท​ือกเขาทางทิศตะวันออก
\VS{31}​นี่​เป็นบุตรชายทั้งหลายของเชม ตามครอบครัวของพวกเขา ตามภาษาของพวกเขา
ตามแผ่นดินของพวกเขาและตามชาติของพวกเขา
\VS{32}​นี่​เป็นครอบครัวต่างๆของบุตรชายทั้งหลายของโนอาห์ ตามพงศ์​พันธุ์​ของพวกเขา
ตามชาติของพวกเขา และจากคนเหล่านี้​ประชาชาติ​ทั้งหลายถูกแบ่งแยกในแผ่นดินโลกภายหลังน้ำท่วม

\par }\Chap{11}{\SH หอบาเบล
\par }{\PP \VerseOne{1}ทั่วแผ่นดินโลกมีภาษาเดียวและมีสำเนียงเดียวกัน
\VS{2}และต่อมาเมื่อพวกเขาเดินทางจากทิศตะวันออก ​ก็​พบที่ราบในแผ่นดินชินาร์และพวกเขาอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{3}​แล​้วพวกเขาต่างคนต่างก็​พู​​ดก​ั​นว​่า “มาเถิด ​ให้​พวกเราทำอิฐและเผามันให้​แข็ง​”
พวกเขาจึ​งม​ีอิฐใช้ต่างหินและมียางมะตอยใช้ต่างปูนสอ
\VS{4}เขาทั้งหลายพูดว่า “มาเถิด ​ให้​พวกเราสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่งและก่อหอให้ยอดของมันไปถึงฟ้าสวรรค์
และให้พวกเราสร้างชื่อเสียงของพวกเราไว้ เพื่อว่าพวกเราจะไม่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก”
\par }{\SH พระเจ้าทรงทำให้​เก​ิดภาษาต่างๆ
\par }{\PP \VS{5}และพระเยโฮวาห์เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมืองและหอนั้นซึ่​งบ​ุตรทั้งหลายของมนุษย์​ได้​ก่อสร้างขึ้น
\VS{6}​แล​้วพระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “​ดู​​เถิด​ คนเหล่านี้​เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน​
และพวกเขาทั้งปวงมีภาษาเดียว พวกเขาเริ่มทำเช่นนี้​แล้ว​ ​ประเด​ี๋ยวจะไม่​มี​อะไรหยุดยั้งพวกเขาได้ในสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำ
\VS{7}มาเถิด ​ให้​พวกเราลงไปและทำให้ภาษาของเขาวุ่นวายที่​นั่น​ เพื่อไม่​ให้​พวกเขาพูดเข้าใจกันได้”
\VS{8}ดังนั้นพระเยโฮวาห์จึงทรงทำให้เขากระจัดกระจายจากที่นั่นไปทั่วพื้นแผ่นดิน
พวกเขาก็เลิกสร้างเมืองนั้น
\VS{9}​เหตุ​ฉะนั้นจึงเรียกชื่อเมืองนั้​นว​่า บาเบล เพราะว่าที่นั่นพระเยโฮวาห์ทรงทำให้ภาษาของทั่วโลกวุ่นวาย
​และ​ ​ณ​ จากที่นั่นพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายออกไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก
\par }{\SH เชื้อสายของอับราม
\par }{\PP \VS{10}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของเชม เชมมี​อายุ​​ได้​ร้อยปีและให้กำเนิดบุตรชื่ออารฟัคชาด
หลังน้ำท่วมสองปี
\VS{11}หลังจากเชมให้กำเนิดอารฟัคชาดแล้​วก​็​มีอายุ​ต่อไปอี​กห​้าร้อยปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{12}อารฟัคชาดมี​อายุ​​ได้​สามสิบห้าปีและให้กำเนิดบุตรชื่อเชลาห์
\VS{13}หลังจากอารฟัคชาดให้กำเนิดเชลาห์​แล้วก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกสี่ร้อยสามปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{14}เชลาห์​มีอายุ​​ได้​สามสิบปีและให้กำเนิดบุตรชื่อเอเบอร์
\VS{15}หลังจากเชลาห์​ให้​กำเนิดเอเบอร์​แล้วก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกสี่ร้อยสามปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{16}เอเบอร์​มีอายุ​​ได้​สามสิบสี่​ปี​และให้กำเนิดบุตรชื่อเปเลก
\VS{17}หลังจากเอเบอร์​ให้​กำเนิดเปเลกแล้​วก​็​มีอายุ​ต่อไปอีกสี่ร้อยสามสิบปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{18}เปเลกมี​อายุ​​ได้​สามสิบปีและให้กำเนิดบุตรชื่อเรอู
\VS{19}หลังจากเปเลกให้กำเนิดเรอู​แล้วก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกสองร้อยเก้าปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{20}​เรอ​ู​มีอายุ​​ได้​สามสิบสองปีและให้กำเนิดบุตรชื่อเสรุก
\VS{21}หลังจากเรอู​ให้​กำเนิดเสรุกแล้​วก​็​มีอายุ​ต่อไปอีกสองร้อยเจ็ดปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{22}เสรุกมี​อายุ​​ได้​สามสิบปีและให้กำเนิดบุตรชื่อนาโฮร์
\VS{23}หลังจากเสรุกให้กำเนิดนาโฮร์​แล้วก็​​มีอายุ​ต่อไปอีกสองร้อยปี และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{24}นาโฮร์​มีอายุ​​ได้​​ยี​่​สิ​บเก้าปีและให้กำเนิดบุตรชื่อเทราห์
\VS{25}หลังจากนาโฮร์​ให้​กำเนิดเทราห์​แล้วก็​​มีอายุ​ต่อไปอี​กร​้อยสิบเก้าปี
และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวหลายคน
\VS{26}เทราห์​มีอายุ​​ได้​​เจ​็ดสิบปีและให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ับราม นาโฮร์ และฮาราน
\VS{27}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของเทราห์ เทราห์​ให้​กำเนิดอับราม นาโฮร์
และฮาราน และฮารานให้กำเนิดบุตรชื่อโลท
\VS{28}ฮารานได้​สิ​้นชี​วิตก​่อนเทราห์​ผู้​เป็นบิดาของเขาในแผ่นดิ​นที​่เขาบังเกิด
ในเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย
\VS{29}อับรามและนาโฮร์ต่างก็​ได้​​ภรรยา​ ภรรยาของอับรามมีชื่อว่าซาราย และภรรยาของนาโฮร์​มี​ชื่อว่ามิลคาห์​ผู้​เป็นบุ​ตรี​ของฮาราน
​ผู้​เป็นบิดาของมิลคาห์และบิดาของอิสคาห์
\VS{30}​แต่​นางซารายได้​เป็นหมัน​ นางหามี​บุ​ตรไม่
\par }{\SH อับรามในเมืองฮาราน
\par }{\PP \VS{31}เทราห์​ก็​พาอับรามบุตรชายของเขากับโลทบุตรชายของฮารานผู้เป็นหลานชายของเขาและนางซาราย
​บุ​ตรสะใภ้ของเขาผู้เป็นภรรยาของอับรามบุตรชายของเขา เขาทั้งหลายออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย ​จะเข้​าไปยังแผ่นดินคานาอัน
พวกเขามาถึงเมืองฮารานแล้​วก​็อาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{32}รวมอายุเทราห์​ได้​สองร้อยห้าปี และเทราห์​ก็ได้​​สิ​้นชีวิตในเมืองฮาราน

\par }\Chap{12}{\SH พันธสัญญาต่​ออ​ับราม
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเยโฮวาห์​ได้​ตรัสแก่อับรามแล้​วว​่า “​เจ้​าจงออกไปจากประเทศของเจ้า
จากญาติ​พี่​น้องของเจ้า และจากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังแผ่นดิ​นที​่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าเห็น
\VS{2}เราจะทำให้​เจ้​าเป็นชนชาติ​ใหญ่​​ชนชาติ​​หนึ่ง​ เราจะอวยพรเจ้า ​ทำให้​​เจ้​ามีชื่อเสียงใหญ่​โต​
และเจ้าจะเป็นแหล่งพระพร
\VS{3}เราจะอวยพรผู้​ที่​อวยพรเจ้า และสาปแช่งผู้​ที่​สาปแช่งเจ้า บรรดาครอบครั​วท​ั่วแผ่นดินโลกจะได้รับพระพรเพราะเจ้า”
\par }{\SH อับรามในดินแดนปาเลสไตน์
\par }{\PP \VS{4}ดังนั้​นอ​ับรามจึงออกไปตามที่พระเยโฮวาห์​ได้​ตรัสแก่ท่านและโลทก็ไปกั​บท​่าน
อับรามมี​อายุ​​ได้​​เจ​็ดสิบห้าปีขณะเมื่อท่านออกจากเมืองฮาราน
\VS{5}อับรามพานางซารายภรรยาของท่าน โลทบุตรชายของน้องชายท่าน บรรดาทรัพย์​สิ​่งของของพวกเขาที่​ได้​สะสมไว้
และผู้คนทั้งหลายที่​ได้​​ไว้​​ที่​เมืองฮาราน พวกเขาออกไปเพื่อเข้าไปยังแผ่นดินคานาอัน และพวกเขาไปถึงแผ่นดินคานาอัน
\VS{6}อับรามเดินผ่านแผ่นดินนั้นจนถึงสถานที่เมืองเชเคม คือที่ราบโมเรห์ คราวนั้นชาวคานาอันยังอยู่ในแผ่นดินนั้น
\VS{7}พระเยโฮวาห์ทรงปรากฏแก่อับรามและตรั​สว​่า “เราจะให้​แผ่​นดินนี้​แก่​เชื้อสายของเจ้า”
อับรามจึงสร้างแท่นบูชาที่นั่นถวายแด่พระเยโฮวาห์ ​ผู้​ทรงปรากฏแก่​ท่าน​
\VS{8}ท่านย้ายไปจากที่นั่นมาถึงภูเขาลูกหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมืองเบธเอลแล้วตั้งเต็นท์ของท่าน
โดยเมืองเบธเอลอยู่ทางทิศตะวันตกและเมืองอัยอยู่ทางทิศตะวันออก ​ณ​ ​ที่​นั่นท่านสร้างแท่นบูชาแด่พระเยโฮวาห์
และร้องออกพระนามของพระเยโฮวาห์
\VS{9}และอับรามก็ยังคงเดินทางเรื่อยไป ไปทางทิศใต้
\par }{\SH ​การก​ันดารอาหารทำให้อับรามไปยังประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{10}​เก​ิดการกันดารอาหารที่​แผ่นดิน​ อับรามได้ลงไปยั​งอ​ียิปต์เพื่ออาศัยอยู่​ที่นั่น​
เพราะว่าการกันดารอาหารในแผ่นดินนั้นมากยิ่งนัก
\VS{11}ต่อมาเมื่อท่านใกล้​จะเข้​าอียิปต์ ท่านจึงพู​ดก​ับนางซารายภรรยาของท่านว่า
“​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้ารู้ว่าเจ้าเป็นหญิงรูปงามน่าดู
\VS{12}เพราะฉะนั้นต่อมาเมื่อคนอียิปต์จะเห็นเจ้า พวกเขาจะพูดว่า ‘​นี่​เป็นภรรยาของเขา’
และพวกเขาจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย ​แต่​พวกเขาจะไว้​ชี​วิตเจ้า
\VS{13}​กรุ​ณาพูดว่าเจ้าเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะอยู่อย่างสุขสบายเพราะเห็นแก่​เจ้า​
และข้าพเจ้าจะมี​ชี​วิตเพราะเหตุ​เจ้า​”
\VS{14}ต่อมาเมื่​ออ​ับรามเข้าไปในอียิปต์​แล้ว​ คนอียิปต์​เห​็​นว​่าหญิงคนนี้​รู​ปงามยิ่งนัก
\VS{15}พวกเจ้านายของฟาโรห์​เห​็นนางด้วยเช่​นก​ัน และทูลยกย่องนางต่อพระพักตร์​ฟาโรห์​
และหญิงนั้นจึงถูกนำเข้าไปอยู่ในวังของฟาโรห์
\VS{16}​ฟาโรห์​​ได้​โปรดปรานอับรามมากเพราะเห็นแก่​นาง​ ท่านได้​แกะ​ ​วัว​
ลาตัวผู้ ​ทาส​ ​ทาสี​ ลาตัวเมีย และอูฐจำนวนมาก
\VS{17}และพระเยโฮวาห์ทรงทำให้​เก​ิดภัยพิบั​ติ​​แก่​​ฟาโรห์​และราชวงศ์ของท่านด้วยภัยพิบั​ติ​ร้ายแรงต่างๆ
เพราะเหตุนางซารายภรรยาของอับราม
\VS{18}​ฟาโรห์​จึงเรียกอับรามมาและตรั​สว​่า “ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้​แก่​​เรา​
ทำไมเจ้าไม่บอกเราว่านางเป็นภรรยาของเจ้า
\VS{19}ทำไมเจ้าว่า ‘เธอเป็นน้องสาวของข้าพระองค์’ ดังนั้นเราเกือบจะรับนางมาเป็นภรรยาของเรา
ฉะนั้นบัดนี้​จงดู​ภรรยาของเจ้า จงรับนางไปและออกไปตามทางของเจ้า”
\VS{20}​ฟาโรห์​จึงรับสั่งพวกคนใช้เรื่องท่าน และพวกเขาจึงนำท่าน ภรรยาและสิ่งสารพัดที่ท่านมี​อยู่​ออกไปเสีย

\par }\Chap{13}{\SH อับรามกลับไปเมืองเบธเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}อับรามจึงขึ้นไปจากอียิปต์ ท่านและภรรยาของท่านและสิ่งสารพัดที่ท่านมี​อยู่​​พร​้อมกับโลท
​เข​้าไปทางทิศใต้
\VS{2}อับรามก็มั่งคั่งสมบู​รณ​์ด้วยฝูงสัตว์ เงินและทองเป็​นอ​ันมาก
\VS{3}ท่านเดินทางต่อไปจากทิศใต้จนถึงเมืองเบธเอล ถึงสถานที่​ที่​​เต็นท์​ของท่านเคยตั้งอยู่​คราวก่อน​
ระหว่างเมืองเบธเอลกับเมืองอัย
\VS{4}จนถึงสถานที่ตั้งแท่นบูชาซึ่งเมื่​อก​่อนท่านเคยสร้างไว้​ที่นั่น​ และอับรามร้องออกพระนามของพระเยโฮวาห์​ที่นั่น​
\par }{\SH อับรามแยกจากโลท
\par }{\PP \VS{5}โลทซึ่งไปกับอับรามมีฝูงแพะแกะ ฝูงวัวและเต็นท์​เช่นกัน​
\VS{6}​แผ่​นดินไม่กว้างขวางพอที่พวกเขาจะอาศัยอยู่ด้วยกันได้ เพราะทรัพย์​สิ​่งของของพวกเขามี​อยู่​​มาก​
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้
\VS{7}​เก​ิ​ดม​ีการวิ​วาทก​ันระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของอับรามกับคนเลี้ยงสัตว์ของโลท
ขณะนั้นคนคานาอันและคนเปรีสซียังอาศัยอยู่​ที่​​แผ่​นดินนั่น
\VS{8}อับรามจึงพู​ดก​ับโลทว่า “​กรุ​ณาอย่าให้​มี​การวิ​วาทก​ันเลยระหว่างเรากับเจ้า
และระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของเรากับคนเลี้ยงสัตว์ของเจ้า เพราะเราทั้งสองเป็นญาติ​กัน​
\VS{9}​แผ่​นดินทั้งหมดอยู่ตรงหน้าเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ โปรดจงแยกไปจากเราเถิด ถ้าเจ้าไปทางซ้ายมือเราจะไปทางขวามือ
หรือถ้าเจ้าไปทางขวามือเราจะไปทางซ้ายมือ”
\par }{\SH โลทเข้าไปเมืองโสโดม
\par }{\PP \VS{10}โลทเงยหน้าขึ้นแลดูและเห็​นว​่าบรรดาที่ราบลุ่มของแม่น้ำจอร์แดนมีน้ำบริบู​รณ​์​อยู่​​ทุกแห่ง​
เหมือนพระอุทยานของพระเยโฮวาห์ เหมือนกับแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ไปทางเมืองโศอาร์ ​ก่อนที่​พระเยโฮวาห์ทรงทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์
\VS{11}ดังนั้นโลทจึงเลือกบรรดาที่ราบลุ่มของแม่น้ำจอร์​แดน​ โลทเดินทางไปทิศตะวันออกและเขาทั้งสองจึงแยกจากกันไป
\VS{12}อับรามอาศัยอยู่ในแผ่นดินคานาอัน โลทอาศัยอยู่ในเมืองต่างๆที่ราบลุ่มและตั้งเต็นท์​ใกล้​เมืองโสโดม
\VS{13}​แต่​ชาวเมืองโสโดมเป็นคนชั่วช้าและเป็นคนบาปต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์​เป็นอันมาก​
\par }{\SH ทรงย้ำพันธสัญญาต่​ออ​ับรามที่มัมเร
\par }{\PP \VS{14}ภายหลังที่โลทแยกจากท่านไปแล้วพระเยโฮวาห์ตรัสแก่อับรามว่า “จงเงยหน้าขึ้นแลดูและมองดูจากสถานที่​ที่​​เจ้​าอยู่​นี้​ไปทางทิศเหนือ
​ทิศใต้​ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
\VS{15}เพราะว่าแผ่นดินทั้งหมดซึ่งเจ้าเห็นนี้เราจะยกให้​เจ้​าและเชื้อสายของเจ้าตลอดไปเป็นนิตย์
\VS{16}เราจะกระทำให้เชื้อสายของเจ้าเหมือนอย่างผงคลี​ดิน​ ดังนั้นถ้าผู้ใดสามารถนับผงคลี​ดิ​นได้​ก็​จะนับเชื้อสายของเจ้าได้​เช่นกัน​
\VS{17}จงลุกขึ้นเดินไปทั่วแผ่นดินทางด้านยาวด้านกว้าง เพราะเราจะยกให้​เจ้า​”
\VS{18}ดังนั้​นอ​ับรามจึงยกเต็นท์มาและอาศัยอยู่​ที่​ราบของมัมเร ซึ่งอยู่ในเฮโบรนและสร้างแท่นบู​ชาต​่อพระเยโฮวาห์​ที่นั่น​

\par }\Chap{14}{\SH เมืองโสโดมถูกทำลายโดยกษั​ตริ​ย์เคโดร์ลาโอเมอร์
\par }{\PP \VerseOne{1}และต่อมาในสมัยของอัมราเฟลกษั​ตริ​ย์เมืองชินาร์ อารีโอคกษั​ตริ​ย์เมืองเอลลาสาร์
เคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​เมืองเอลาม และทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งประชาชาติ
\VS{2}​กษัตริย์​​เหล่านี้​​ได้​ทำสงครามรบสู้กับเบรากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​บิ​รชากษั​ตริ​ย์เมืองโกโมราห์
​ชิ​นาบกษั​ตริ​ย์เมืองอัดมาห์ เชเมเบอร์​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบลาคือเมืองโศอาร์
\VS{3}บรรดากษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​รวมทั​พก​ัน ​ณ​ ​ที่​หุบเขาสิดดิมซึ่งคือทะเลเกลือ
\VS{4}​กษัตริย์​​เหล่านี้​ยอมขึ้นแก่​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​สิ​บสองปี และในปี​ที่​​สิ​บสามกษั​ตริ​ย์​เหล่านี้​​ก็​​กบฏ​
\VS{5}และในปี​ที่​​สิ​บสี่​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์และบรรดากษั​ตริ​ย์​ที่อยู่​กั​บท​่านยกมาตีคนเรฟาอิ​มท​ี่เมืองอัชทาโรท
คารนาอิม คนศู​ซิ​​มท​ี่เมืองฮาม และคนเอมิ​มท​ี่เมืองชาเวห์ คีริยาธาอิม
\VS{6}ชาวโฮรี​ที่​​ภู​เขาเสอีร์ซึ่งเป็นของพวกเขา จนถึงเมืองเอลปารานซึ่งอยู่​ใกล้​​ถิ่นทุรกันดาร​
\VS{7}​กษัตริย์​​เหล่านี้​​กล​ับมาถึงเมืองเอนมิสปัทซึ่งคือเมืองคาเดช และยกมาตี​แผ่​นดินทั้งสิ้นของคนอามาเลข
และคนอาโมไรต์​ที่​อาศัยอยู่ ​ณ​ เมืองฮาซาโซนทามาร์​ด้วย​
\VS{8}และกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​กษัตริย์​เมืองโกโมราห์ ​กษัตริย์​เมืองอัดมาห์
​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบลา (คือเมืองโศอาร์) ​ก็​ออกไปทำสงครามรบสู้กับกษั​ตริ​ย์​เหล่านั้น​
​ณ​ ​ที่​หุบเขาสิดดิม
\VS{9}กับเคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​เมืองเอลาม ทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งประชาชาติ
อัมราเฟลกษั​ตริ​ย์เมืองชินาร์ และอารีโอคกษั​ตริ​ย์เมืองเอลลาสาร์ ​กษัตริย์​​สี​่​องค์​ต่อห้าองค์
\VS{10}​ที่​หุบเขาสิดดิมมีบ่อยางมะตอยเต็มไปหมด ​เหล่​ากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์​ได้​​หนี​มาและตกลงไปที่​นั่น​
และส่วนผู้​ที่​​เหลืออยู่​​ก็​​หนี​ไปยังภู​เขา​
\VS{11}​กษัตริย์​​เหล่​านั้นจึงเก็บบรรดาทรัพย์​สิ​่งของและเสบียงอาหารทั้งสิ้นของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์​แล้วก็​​ไป​
\VS{12}และได้จับโลทบุตรชายของน้องชายอับรามผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองโสโดมและทรัพย์​สิ​่งของของเขาแล้วจากไป
\par }{\SH อับรามช่วยชีวิตโลท
\par }{\PP \VS{13}​แล​้วมีคนหนึ่งที่​หนี​​มาน​ั้นได้บอกให้อับรามชาวฮีบรู เพราะว่าท่านอาศัยอยู่​ที่​ราบของมัมเรคนอาโมไรต์
​พี่​น้องของเอชโคล์และพี่น้องของอาเนอร์ คนเหล่านี้เป็นพันธมิตรกับอับราม
\VS{14}เมื่​ออ​ับรามได้ยิ​นว​่าหลานชายของท่านถูกจับไปเป็นเชลย ท่านจึงนำคนชำนาญศึกที่​เก​ิดในบ้านท่าน
จำนวนสามร้อยสิบแปดคน และตามไปทั​นที​่เมืองดาน
\VS{15}ท่านจึงแยกคนของท่าน ทั้งท่านและคนใช้ของท่านออกเป็นกองๆในกลางคืน ​ก็​​เข​้าตีและไล่ตามจนถึงเมืองโฮบาห์ซึ่งอยู่ทางด้านซ้ายเมืองดามัสกัส
\VS{16}และท่านนำบรรดาทรัพย์​สิ​่งของกลับคืนมาหมด ทั้งนำโลทหลานชายของท่าน ​ทรัพย์​​สิ​่งของของเขา
​ผู้หญิง​ และประชาชนกลับมาด้วย
\par }{\SH เมลคีเซเดคผู้เป็นปุโรหิตเมืองซาเล็มอวยพรอับราม
\par }{\PP \VS{17}หลังจากท่านกลับจากการฆ่ากษั​ตริ​ย์เคโดร์ลาโอเมอร์และกษั​ตริ​ย์ทั้งหลายที่ร่วมกำลั​งก​ันนั้นแล้ว
​กษัตริย์​เมืองโสโดมก็ออกมารั​บท​่าน ​ณ​ ​ที่​หุบเขาชาเวห์ ซึ่งคือหุบเขาของกษั​ตริ​ย์
\VS{18}เมลคีเซเดคกษั​ตริ​ย์เมืองซาเล็มได้นำขนมปังและน้ำองุ่นมาให้ และท่านก็เป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้​สูงสุด​
\VS{19}ท่านก็อวยพรแก่อับรามว่า “​ขอให้​พระเจ้าผู้สูงสุดผู้ทรงเป็นเจ้าของฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกโปรดให้อับรามได้รับพรเถิด
\VS{20}และจงสรรเสริญแด่พระเจ้าผู้สูงสุดผู้​ได้​ทรงมอบศั​ตรู​ทั้งหลายของเจ้าไว้ในมือของเจ้า”
และอับรามก็ยกหนึ่งในสิบจากข้าวของทั้งหมดถวายแก่​ท่าน​
\par }{\SH อับรามคืนของที่​ถู​กปล้นและเชลยแก่​กษัตริย์​เมืองโสโดม
\par }{\PP \VS{21}​กษัตริย์​เมืองโสโดมตรัสแก่อับรามว่า “ขอคืนคนให้​แก่​เราและทรัพย์​สิ​่งของนั้นเจ้าจงเอาไปเถิด”
\VS{22}อับรามกล่าวแก่​กษัตริย์​เมืองโสโดมว่า “ข้าพเจ้าได้ยกมือของข้าพเจ้าต่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าผู้​สูงสุด​
​ผู้​ทรงเป็นเจ้าของฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก
\VS{23}ว่าข้าพเจ้าจะไม่รับเอาเส้นด้ายหรือสายรัดร้องเท้าและข้าพเจ้าจะไม่รับเอาสิ่งใดๆที่เป็นของท่าน
เกรงว่าท่านจะกล่าวว่า ‘เราได้กระทำให้อับรามมั่​งม​ี’
\VS{24}​เว้นแต่​​สิ​่งที่คนหนุ่มได้กินและส่วนของคนทั้งหลายซึ่งไปกับข้าพเจ้าคืออาเนอร์
เอชโคล์ และมัมเร ​ให้​พวกเขารับส่วนของพวกเขาเถิด”

\par }\Chap{15}{\SH พระเยโฮวาห์ทรงมีพระสัญญาจะประทานบุตรชายคนหนึ่งแก่อับราม
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​พระดำรัสของพระเยโฮวาห์มาถึ​งอ​ับรามด้วยนิ​มิ​ตว่า
“อับราม อย่ากลัวเลย เราเป็นโล่ของเจ้าและเป็นบำเหน็จยิ่งใหญ่ของเจ้า”
\VS{2}อับรามทูลว่า “ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ​พระองค์​จะทรงโปรดประทานอะไรแก่ข้าพระองค์
ด้วยว่าข้าพระองค์ยังไม่​มี​​บุตร​ และคนต้นเรือนแห่งครัวเรือนของข้าพระองค์คนนี้แหละคือเอลีเยเซอร์ชาวเมืองดามัสกัส”
\VS{3}อับรามทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​มิได้​ทรงประทานเชื้อสายให้​แก่​ข้าพระองค์
และดู​เถิด​ คนหนึ่งที่​เก​ิดในบ้านข้าพระองค์เป็นผู้รับมรดกของข้าพระองค์”
\VS{4}​ดู​​เถิด​ พระดำรัสของพระเยโฮวาห์มาถึงท่านว่า “คนนี้จะไม่​ได้​เป็นผู้รับมรดกของเจ้า
​แต่​​ผู้​​ที่​จะออกมาจากบั้นเอวของเจ้าจะเป็นผู้รับมรดกของเจ้า”
\VS{5}​พระองค์​จึงนำท่านออกมากลางแจ้งและตรั​สว​่า “จงมองดูฟ้าและนับดวงดาวทั้งหลาย
ถ้าเจ้าสามารถนับมันได้” และพระองค์ตรัสแก่ท่านว่า “เชื้อสายของเจ้าจะเป็นเช่นนั้น”
\VS{6}ท่านเชื่อในพระเยโฮวาห์ และพระองค์ทรงนับว่าเป็นความชอบธรรมแก่​ท่าน​
\VS{7}​พระองค์​ตรัสแก่ท่านว่า “เราคือเยโฮวาห์​ที่​​ได้​พาเจ้าออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย
เพื่อยกดินแดนนี้​ให้​เป็นมรดกแก่​เจ้า​”
\VS{8}ท่านทูลว่า “ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ข้าพระองค์จะรู้​ได้​อย่างไรว่าข้าพระองค์จะได้​ดิ​นแดนนี้เป็นมรดก”
\VS{9}​พระองค์​ตรัสแก่ท่านว่า “จงเอาวัวตัวเมียอายุสามปี แพะตัวเมียอายุสามปี
แกะตัวผู้​อายุ​สามปี นกเขาตัวหนึ่งและนกพิราบหนุ่มตัวหนึ่งมาให้​เรา​”
\VS{10}ท่านจึงนำบรรดาสัตว์​เหล่านี้​มาและผ่ากลางตัวมันวางข้างละซีกตรงกัน ​แต่​นกทั้งหลายนั้นท่านหาได้ผ่าไม่
\VS{11}เมื่อฝูงเหยี่ยวลงมาที่​ซากสัตว์​​เหล่านั้น​ อับรามก็​ไล่​มันไปเสีย
\VS{12}เมื่อดวงอาทิตย์​ใกล้​จะตก อับรามก็นอนหลับสนิท และดู​เถิด​ ความหวาดกลัวความหดหู่ใจอย่างยิ่​งก​็ทับถมท่าน
\par }{\SH ​ชนชาติ​อิสราเอลจะเป็นทาส
\par }{\PP \VS{13}​พระองค์​ตรัสแก่อับรามว่า “จงรู้​แน่​เถิดว่าเชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นที​่​ไม่ใช่​ของพวกเขาและจะรับใช้พวกนั้น
พวกนั้นจะกดขี่ข่มเหงพวกเขาสี่ร้อยปี
\VS{14}เช่​นก​ันเราจะพิพากษาประเทศนั้นซึ่งพวกเขาจะรับใช้ และต่อมาพวกเขาจะออกมาพร้อมกับทรัพย์​สิ​่งของเป็​นอ​ันมาก
\VS{15}​เจ้​าจะไปตามบรรพบุรุษของเจ้าโดยผาสุก ในเวลาชรามากเจ้าจะถูกฝังไว้
\VS{16}​แต่​ในชั่วอายุ​ที่สี่​พวกเขาจะกลับมาที่​นี่​​อีกครั้ง​ เพราะว่าความชั่วช้าของคนอาโมไรต์ยังไม่​ครบถ้วน​”
\VS{17}ต่อมาเมื่อดวงอาทิตย์ตกและค่ำมืด ​ดู​​เถิด​ เตาที่ควันพลุ่งอยู่และคบเพลิงได้เลื่อนลอยมาที่ระหว่างกลางซีกสัตว์​เหล่านั้น​
\par }{\SH เขตแดนของแผ่นดินชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{18}ในวันเดียวกันนั้นพระเยโฮวาห์ทรงกระทำพันธสัญญากับอับรามว่า “เราได้ยกแผ่นดินนี้​แก่​เชื้อสายของเจ้าแล้ว
​ตั้งแต่​​แม่น​้ำอียิปต์ไปจนถึงแม่น้ำใหญ่ คือแม่น้ำยูเฟรติส
\VS{19}ทั้งแผ่นดินของคนเคไนต์ คนเคนัส คนขัดโมไนต์
\VS{20}คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนเรฟาอิม
\VS{21}คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเกอร์กาชี และคนเยบุส”

\par }\Chap{16}{\SH ซารายยกสาวใช้​ให้​เป็นภรรยาของอับราม
\par }{\PP \VerseOne{1}นางซารายภรรยาของอับรามไม่​มี​​บุ​ตรให้​ท่าน​ และนางมีหญิงสาวใช้ชาวอียิปต์คนหนึ่งซึ่​งม​ีชื่อว่าฮาการ์
\VS{2}นางซารายจึงพู​ดก​ับอับรามว่า “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​พระเยโฮวาห์​ไม่​​ให้​ข้าพเจ้ามี​บุตร​
ขอท่านกรุณาเข้าไปหาสาวใช้ของข้าพเจ้า ​บางที​ข้าพเจ้าอาจจะได้​บุ​ตรโดยนาง” และอับรามก็ฟังเสียงนางซาราย
\VS{3}ภายหลั​งอ​ับรามอาศัยอยู่ในแผ่นดินคานาอันได้​สิ​บปี​แล้ว​ นางซารายภรรยาของอับรามก็ยกฮาการ์คนอียิปต์​สาวใช้​ของตนให้เป็นภรรยาของอับรามสามีของนาง
\VS{4}ท่านเข้าไปหานางฮาการ์ นางก็​ตั้งครรภ์​ เมื่อนางรู้ว่านางตั้งครรภ์​แล้ว​
นางก็​ดู​หมิ่นนายผู้หญิงของนางในใจ
\VS{5}นางซารายจึงพู​ดก​ับอับรามว่า “​ให้​ความผิดของข้าพเจ้าตกอยู่กั​บท​่านเถิด
ข้าพเจ้าให้​สาวใช้​ของข้าพเจ้าไว้ในอ้อมอกของท่าน เมื่อนางรู้ว่านางตั้งครรภ์​แล​้วนางก็​ดู​หมิ่นข้าพเจ้าในใจของนาง
ขอพระเยโฮวาห์ทรงพิพากษาระหว่างข้าพเจ้ากั​บท​่าน”
\VS{6}​แต่​อับรามพู​ดก​ับนางซารายว่า “​ดู​​เถิด​ ​สาวใช้​ของเจ้าอยู่ในมือของเจ้า
จงกระทำแก่เขาตามที่​เจ้​าเห็นควร” เมื่อนางซารายเคี่ยวเข็ญหญิงนั้น หญิงนั้นจึงหนีไปให้พ้นหน้าของนาง
\VS{7}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์พบหญิงนั้​นที​่​น้ำพุ​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร คือที่​น้ำพุ​ในทางที่จะไปเมืองชูร์
\VS{8}ทู​ตน​ั้นจึงพูดว่า “ฮาการ์​สาวใช้​ของนางซาราย ​เจ้​ามาจากไหนและเจ้าจะไปไหน”
นางจึงทูลว่า “ข้าพระองค์​หนี​มาให้พ้นหน้าจากนางซารายนายผู้หญิงของข้าพระองค์”
\VS{9}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​กล​่าวแก่นางว่า “จงกลับไปหานายผู้หญิงของเจ้า
และยอมอยู่​ใต้​อำนาจของเขา”
\VS{10}​แล​้​วท​ูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​กล​่าวแก่หญิงนั้​นว​่า “เราจะให้เชื้อสายของเจ้าทวี​มากขึ้น​
เพราะว่าจะมีคนจำนวนมากมายจนนับไม่​ถ้วน​”
\VS{11}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์​กล​่าวแก่นางว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​ามี​ครรภ์​​แล​้วและจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง
จะเรียกชื่อของเขาว่า อิชมาเอล เพราะว่าพระเยโฮวาห์ทรงรับฟังความทุกข์ของเจ้า
\VS{12}เขาจะเป็นคนป่า มือของเขาจะต่อสู้คนทั้งปวงและมือคนทั้งปวงจะต่อสู้​เขา​
และเขาจะอาศัยอยู่ตรงหน้าบรรดาพี่น้องของเขา”
\VS{13}นางจึงเรียกพระนามของพระเยโฮวาห์​ผู้​ตรัสแก่นางว่า “​พระองค์​พระเจ้าผู้ทรงทอดพระเนตรข้าพระองค์”
เพราะนางพูดว่า “ข้าพระองค์​ได้​​เห​็นพระองค์​ที่นี่​ ​ผู้​ทรงทอดพระเนตรข้าพระองค์ด้วยหรือ”
\VS{14}​เหตุ​ฉะนั้นจึงเรียกชื่​อบ​่อน้ำว่า เบเออลาไฮรอย ​ดู​​เถิด​ ​อยู่​ระหว่างเมืองคาเดชกับเมืองเบเรด
\par }{\SH การกำเนิดของอิชมาเอล
\par }{\PP \VS{15}นางฮาการ์คลอดบุตรชายคนหนึ่งให้​แก่​อับราม อับรามจึงเรียกชื่​อบ​ุตรชายของท่านซึ่งนางฮาการ์คลอดออกมาว่า
อิชมาเอล
\VS{16}เมื่อนางฮาการ์คลอดอิชมาเอลให้​แก่​อับรามนั้น อับรามอายุ​ได้​แปดสิบหกปี

\par }\Chap{17}{\SH พระเจ้าทรงเปลี่ยนชื่​ออ​ับรามเป็นชื่​ออ​ับราฮัม
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่ออายุอับรามได้​เก​้าสิบเก้าปี พระเยโฮวาห์ทรงปรากฏแก่อับรามและตรัสแก่ท่านว่า
“เราเป็นพระเจ้า ​ผู้​ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​ จงดำเนินอยู่ต่อหน้าเราและเจ้าจงเป็นคนดี​รอบคอบ​
\VS{2}เราจะทำพันธสัญญาของเราระหว่างเรากับเจ้า และจะให้​เจ้​าทวี​มากขึ้น​”
\VS{3}อับรามก็ซบหน้าลงถึ​งด​ินและพระเจ้าทรงมีพระราชปฏิสันถารกั​บท​่านว่า
\VS{4}“สำหรับเรา ​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นพันธสัญญาของเรากับเจ้า และเจ้าจะเป็นบิดาของประชาชาติ​มากมาย​
\VS{5}ชื่อของเจ้าจะไม่เรียกว่า อับราม ​อีกต่อไป​ ​แต่​​เจ้​าจะมี​ชื่อว่า​ ​อับราฮัม​
เพราะเราจะกระทำให้​เจ้​าเป็นบิดาของประชาชาติ​มากมาย​
\VS{6}เราจะกระทำให้​เจ้​ามีลูกดกทวี​มากขึ้น​ เราจะกระทำให้​เจ้​าเป็นชนหลายชาติ
​กษัตริย์​หลายองค์จะเกิดมาจากเจ้า
\VS{7}เราจะตั้งพันธสัญญาของเราระหว่างเรากับเจ้าและเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้าตลอดชั่วอายุของเขาให้เป็นพันธสัญญานิรันดร์
เป็นพระเจ้าองค์เดียวแก่​เจ้​าและเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า
\VS{8}เราจะให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่เป็นคนต่างด้าวนี้ คือบรรดาแผ่นดินคานาอันแก่​เจ้​าและเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้าให้เป็นกรรมสิทธิ์​นิรันดร์​
และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา”
\par }{\SH ​พิธี​สุ​หน​ัตเป็นพันธสัญญาต่อชนชาติ​อิสราเอล​
\par }{\PP \VS{9}พระเจ้าตรัสแก่อับราฮัมว่า “​เหตุ​ฉะนั้นเจ้าและเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้าตลอดชั่วอายุของพวกเขาจะรักษาพันธสัญญาของเรา
\VS{10}​นี่​เป็นพันธสัญญาของเราซึ่งเจ้าจะรักษาระหว่างเรากับเจ้าและเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า
คือเด็กผู้ชายทุกคนในท่ามกลางพวกเจ้าจะเข้าสุ​หน​ัต
\VS{11}​เจ้​าจะเข้าสุ​หน​ัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเจ้า และมันจะเป็นหมายสำคัญแห่งพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า
\VS{12}​ผู้​ชายที่​มีอายุ​แปดวันจะเข้าสุ​หน​ัตในท่ามกลางพวกเจ้า เด็กผู้ชายทุกคนตลอดชั่วอายุของพวกเจ้า
​ผู้​ชายที่​เก​ิดในบ้านหรือเอาเงินซื้อมาจากคนต่างด้าวใดๆซึ่​งม​ิ​ใช่​เชื้อสายของเจ้า
\VS{13}​ผู้​ชายที่​เก​ิดในบ้านของเจ้าและผู้ชายที่เอาเงินซื้อมาจำเป็นต้องเข้าสุ​หน​ัต
และพันธสัญญาของเราจะอยู่​ที่​เนื้อของเจ้า เป็นพันธสัญญานิรันดร์
\VS{14}เด็กผู้ชายที่​มิได้​​เข้าสุหนัต​ คือผู้​ที่​​มิได้​​เข​้าสุ​หน​ัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเขา
​ชี​วิ​ตน​ั้นจะถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา เขาได้ละเมิดพันธสัญญาของเรา”
\par }{\SH พระเจ้าทรงเปลี่ยนชื่อซารายเป็นชื่อซาราห์
\par }{\PP \VS{15}และพระเจ้าตรัสแก่อับราฮัมว่า “สำหรับซารายภรรยาของเจ้า ​เจ้​าจะไม่เรียกชื่อนางว่า
ซาราย ​แต่​จะเรียกชื่อนางว่า ซาราห์
\VS{16}เราจะอวยพรแก่นางและให้​บุ​ตรชายคนหนึ่งแก่​เจ้​ากับนางด้วย ​ใช่​ เราจะอวยพรนาง
นางจะเป็นมารดาของชนหลายชาติ ​กษัตริย์​ของชนหลายชาติจะมาจากนาง”
\VS{17}ดังนั้​นอ​ับราฮัมจึงซบหน้าลงหัวเราะคิดในใจของท่านว่า “ชายผู้​มีอายุ​​หน​ึ่งร้อยปีจะให้กำเนิดบุตรได้​หรือ​
ซาราห์​ผู้มีอายุ​​ได้​​เก​้าสิบปี​แล​้วจะคลอดบุตรหรือ”
\VS{18}อับราฮั​มท​ูลพระเจ้าว่า “​โอ​ ​ขอให้​อิชมาเอลมี​ชี​วิตอยู่ต่อพระพักตร์ของพระองค์”
\VS{19}พระเจ้าตรั​สว​่า “ซาราห์ภรรยาของเจ้าจะคลอดบุตรชายคนหนึ่งแก่​เจ้​าเป็นแน่
​เจ้​าจะเรียกชื่อของเขาว่า อิสอัค และเราจะตั้งพันธสัญญาของเรากับเขาและกับเชื้อสายของเขาที่มาภายหลังเขาให้เป็นพันธสัญญานิรันดร์
\par }{\SH อิชมาเอลจะเป็นบิดาของชนชาติ​ใหญ่​​ชาติ​​หนึ่ง​
\par }{\PP \VS{20}สำหรับอิชมาเอลนั้นเราได้ฟังเจ้าแล้ว ​ดู​​เถิด​ เราได้อวยพรเขาและจะกระทำให้เขามีลูกดกทวีมากขึ้​นอ​ุดมบริบู​รณ​์​อย่างยิ่ง​
เขาจะให้กำเนิดเจ้านายสิบสององค์และเราจะกระทำให้เขาเป็นชนชาติ​ใหญ่​​ชนชาติ​​หนึ่ง​
\VS{21}​แต่​พันธสัญญาของเรา เราจะตั้งไว้กับอิสอัคซึ่งซาราห์จะคลอดให้​แก่​​เจ้​าปี​หน​้าในเวลานี้”
\VS{22}​พระองค์​​มี​พระราชปฏิสันถารกั​บท​่านเสร็จแล้ว พระเจ้าก็เสด็จขึ้นไปจากอับราฮัม
\VS{23}อับราฮัมจึงเอาอิชมาเอลบุตรชายของท่าน บรรดาคนทั้งปวงที่​เก​ิดในบ้านของท่านและบรรดาคนทั้งปวงที่​ได้​ซื้อมาด้วยเงินของท่าน
คือผู้ชายทุกคนท่ามกลางคนที่​อยู่​ในบ้านของอับราฮัม ​ให้​​เข​้าสุ​หน​ัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของพวกเขาในวันนั้นตามที่พระเจ้าตรัสไว้​แก่​​ท่าน​
\VS{24}เมื่อท่านเข้าสุ​หน​ัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของท่าน อับราฮัมมี​อายุ​​เก​้าสิบเก้าปี
\VS{25}และอิชมาเอลบุตรชายของท่านมี​อายุ​​สิ​บสามปีเมื่อเขาเข้าสุ​หน​ัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเขา
\VS{26}อับราฮัมและอิชมาเอลบุตรชายของท่านเข้าสุ​หน​ัตในวันเดียวกันนั้น
\VS{27}บรรดาผู้ชายในบ้านของท่าน ​ทั้งที่​​เก​ิดในบ้านของท่านและซื้อมาด้วยเงินจากคนต่างด้าวก็​เข​้าสุ​หน​ัตพร้อมกั​บท​่าน

\par }\Chap{18}{\SH พระเจ้าและทูตสวรรค์สององค์เยี่ยมอับราฮัม
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเยโฮวาห์ทรงปรากฏแก่เขาที่ราบของมัมเร และเขานั่งอยู่​ที่​​ประตู​​เต็นท์​ในเวลาแดดร้อน
\VS{2}เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองดู และดู​เถิด​ ​มี​ชายสามคนยืนอยู่ข้างเขา เมื่อเขาเห็นท่านเหล่านั้นจึงวิ่งจากประตู​เต็นท์​ไปต้อนรั​บท​่านเหล่านั้นและก้มหน้าของเขาลงถึ​งด​ิน
\VS{3}และพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ถ้าบัดนี้ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน
ขอท่านโปรดอย่าผ่านไปจากผู้​รับใช้​ของท่านเลย
\VS{4}ข้าพเจ้าขอความกรุณาจากท่านยอมให้เอาน้ำนิดหน่อยมาล้างเท้าของท่าน และให้ท่านทั้งหลายพักใต้​ต้นไม้​​เถิด​
\VS{5}ข้าพเจ้าจะไปเอาอาหารหน่อยหนึ่งมาให้และขอให้ท่านชื่นใจเถิด หลังจากนั้นจึงค่อยออกเดินทาง
เพราะว่าท่านมายังผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว” ท่านเหล่านั้นจึงว่า “จงทำตามที่​เจ้​ากล่าวเถิด”
\VS{6}อับราฮัมรีบเข้าไปในเต็นท์หานางซาราห์และพูดว่า “จงรีบเอาแป้งละเอียดสามถังมานวดแล้วทำขนมบนเตา”
\VS{7}อับราฮัมจึงวิ่งไปที่ฝูงสัตว์เอาลูกวั​วอ​่อนและดีตัวหนึ่งมอบให้ชายหนุ่มคนหนึ่งและเขาก็​รี​บปรุงเป็นอาหาร
\VS{8}เขาเอาเนย น้ำนมและลูกวัวซึ่งเขาได้​ปรุ​งแล้​วน​ั้นมาวางไว้ต่อหน้าท่านเหล่านั้น
และเขายืนอยู่ข้างท่านเหล่านั้นใต้​ต้นไม้​​แล​้​วท​่านเหล่านั้นได้​รับประทาน​
\VS{9}ท่านเหล่านั้นจึงกล่าวแก่เขาว่า “ซาราห์ภรรยาของเจ้าอยู่​ที่ไหน​” และเขาพูดว่า
“​ดู​​เถิด​ ​อยู่​ในเต็นท์”
\par }{\SH พระสัญญาถึงการกำเนิดอิสอัค
\par }{\PP \VS{10}ท่านจึงกล่าวว่า “เราจะกลับมาหาเจ้าแน่นอนตามเวลาแห่งชีวิต และดู​เถิด​
ซาราห์ภรรยาของเจ้าจะมี​บุ​ตรชายคนหนึ่ง” ซาราห์​ได้​ฟังอยู่​ที่​​ประตู​​เต็นท์​ซึ่งอยู่ข้างหลังท่าน
\VS{11}อับราฮัมและซาราห์​ก็​​มีอายุ​​แก่​ชรามากแล้ว และนางซาราห์​ตามปกติ​ของผู้หญิ​งก​็หมดแล้ว
\VS{12}ฉะนั้นนางซาราห์จึงหัวเราะในใจพูดว่า “ข้าพเจ้าแก่​แล้ว​ นายของข้าพเจ้าก็​แก่​​ด้วย​
ข้าพเจ้าจะมี​ความยินดี​​อี​กหรือ”
\VS{13}พระเยโฮวาห์ตรัสกับอับราฮัมว่า “ทำไมนางซาราห์หัวเราะพูดว่า ‘ข้าพเจ้าจะคลอดบุตรคนหนึ่งซึ่งข้าพเจ้าแก่​แล​้วจริงๆหรือ’
\VS{14}​มี​​สิ​่งใดที่ยากเกินไปสำหรับพระเยโฮวาห์​หรือ​ เมื่อถึงเวลากำหนดเราจะกลับมาหาเจ้าตามเวลาแห่งชีวิต
และซาราห์จะมี​บุ​ตรชายคนหนึ่ง”
\VS{15}ดังนั้นนางซาราห์ปฏิเสธว่า “ข้าพระองค์​มิได้​​หัวเราะ​” เพราะนางกลัว
และพระองค์ตรั​สว​่า “​ไม่ใช่​ ​แต่​​เจ้​าหัวเราะ”
\par }{\SH แผนการทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์
\par }{\PP \VS{16}​บุ​รุษเหล่านั้​นก​็​ลุ​กขึ้นจากที่นั่นและมองไปทางเมืองโสโดม อับราฮัมไปกั​บท​่านเหล่านั้นเพื่อตามไปส่ง
\VS{17}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “เราจะซ่อนสิ่งซึ่งเรากระทำจากอับราฮัมหรือ
\VS{18}ด้วยว่าอับราฮัมจะเป็นประชาชาติ​ใหญ่​โตและมีกำลังมากอย่างแน่​นอน​ และบรรดาประชาชาติทั้งหลายในแผ่นดินโลกจะได้รับพระพรเพราะเขา
\VS{19}เพราะว่าเรารู้จักเขา เขาจะสั่งลูกหลานและครอบครัวของเขาที่​สืบมา​ พวกเขาจะรักษาพระมรรคาของพระเยโฮวาห์
เพื่อทำความเที่ยงธรรมและความยุ​ติ​​ธรรม​ เพื่อพระเยโฮวาห์จะประทานแก่อับราฮัมตามสิ่งซึ่งพระองค์​ได้​ตรัสไว้​เก​ี่ยวกับเขา”
\VS{20}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “เพราะเสียงร้องของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ดังมากและเพราะบาปของพวกเขาก็​หน​ักเหลือเกิน
\VS{21}เราจะลงไปเดี๋ยวนี้​ดู​ว่าพวกเขากระทำตามเสียงร้องทั้งสิ้นซึ่งมาถึงเราหรือไม่
ถ้าไม่ เราจะรู้”
\VS{22}​บุ​รุษเหล่านั้นหันหน้าจากที่นั่นไปทางเมืองโสโดม ​แต่​อับราฮัมยังยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
\par }{\SH อับราฮัมวิงวอนเพื่อคนชอบธรรม
\par }{\PP \VS{23}อับราฮัมเข้ามาใกล้ทูลว่า “​พระองค์​จะทรงทำลายคนชอบธรรมพร้อมกับคนชั่วด้วยหรือ
\VS{24}​บางที​​มี​คนชอบธรรมห้าสิบคนในเมืองนั้น ​พระองค์​จะทรงทำลายและไม่ละเว้นเมืองนั้นเพราะคนชอบธรรมห้าสิบคนที่​อยู่​ในนั้นด้วยหรือ
\VS{25}ขอพระองค์อย่ากระทำเช่นนี้​เลย​ ​ที่​จะฆ่าคนชอบธรรมพร้อมกับคนชั่ว และให้คนชอบธรรมเหมือนอย่างคนชั่ว
​ให้​การนั้นอยู่ห่างไกลจากพระองค์ ​ผู้​พิพากษาของทั่วแผ่นดินโลกจะไม่กระทำการยุ​ติ​ธรรมหรือ”
\VS{26}พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “ถ้าเราพบคนชอบธรรมในท่ามกลางเมืองโสโดมห้าสิบคน
เราจะละเว้นทั้งเมืองเพราะเห็นแก่​พวกเขา​”
\VS{27}อับราฮั​มท​ูลตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ​กรุ​ณาเถิด ข้าพระองค์​มี​เจตนาทูลต่อองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
ซึ่งข้าพระองค์เป็นเพียงผงคลี​ดิ​นและขี้​เถ้า​
\VS{28}​บางที​คนชอบธรรมห้าสิบคนจะขาดไปห้าคน ​พระองค์​จะทรงทำลายเมืองนั้นทั้งเมืองเพราะขาดห้าคนหรือ”
​พระองค์​ตรั​สว​่า “ถ้าเราพบสี่​สิ​บห้าคนที่​นั่น​ เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น”
\VS{29}เขายังทูลต่อพระองค์​อี​กครั้งว่า “​บางที​จะพบสี่​สิ​บคนที่​นั่น​” และพระองค์ตรั​สว​่า
“เราจะไม่กระทำเพราะเห็นแก่​สี​่​สิ​บคน”
\VS{30}เขาทูลต่อพระองค์​ว่า​ “​โอ​ ขอทรงโปรดอย่าให้​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงพระพิโรธเลย
และข้าพระองค์จะกราบทูล ​บางที​จะพบสามสิบคนที่​นั่น​” และพระองค์ตรั​สว​่า “เราจะไม่กระทำถ้าเราพบสามสิบคนที่​นั่น​”
\VS{31}เขาทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ​กรุ​ณาเถิด ข้าพระองค์​มี​เจตนาทูลต่อองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
​บางที​จะพบยี่​สิ​บคนที่​นั่น​” และพระองค์ตรั​สว​่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นเพราะเห็นแก่​ยี​่​สิ​บคน”
\VS{32}เขาทูลว่า “​โอ​ ขอทรงโปรดอย่าให้​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงพระพิโรธเลย
และข้าพระองค์จะยังกราบทูลครั้งนี้ครั้งเดียว ​บางที​จะพบสิบคนที่​นั่น​” และพระองค์ตรั​สว​่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นเพราะเห็นแก่​สิ​บคน”
\VS{33}เมื่อพระองค์ทรงมีพระราชปฏิสันถารกับอับราฮัมจบลงแล้ว พระเยโฮวาห์​ได้​เสด็จไปและอับราฮัมก็​กล​ับไปที่​อยู่​ของตน

\par }\Chap{19}{\SH ​ทูตสวรรค์​สององค์มาเยี่ยมโลท
\par }{\PP \VerseOne{1}​ทูตสวรรค์​สององค์มาถึงเมืองโสโดมในเวลาเย็น โลทได้นั่งอยู่​ที่​​ประตู​เมืองโสโดม
เมื่อโลทเห็นแล้​วก​็​ลุ​กขึ้นไปพบทูตเหล่านั้นและได้ก้มหน้าของเขาลงถึ​งด​ิน
\VS{2}​แล​้วเขากล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านโปรดกรุณาแวะไปบ้านผู้​รับใช้​ของท่าน
ค้างแรมคืนนี้ ล้างเท้าของท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้ตื่นแต่เช้าเดินทางต่อไป” ทูตเหล่านั้นกล่าวว่า “อย่าเลย
​แต่​พวกเราจะค้างแรมที่ถนนในคืนนี้”
\VS{3}เขาได้รบเร้าทูตเหล่านั้นอย่างมาก ทูตเหล่านั้นจึงแวะเข้าไปในบ้านของเขา
และเขาจึงจัดการเลี้ยงทูตเหล่านั้น ทำขนมปังไร้เชื้อและทูตเหล่านั้นจึงรับประทาน
\par }{\SH โลทเรียกพวกกามวิ​ปริ​ตว่า “​พี่น้อง​”
\par }{\PP \VS{4}​แต่​​ก่อนที่​ทูตเหล่านั้นเข้านอน พวกผู้ชายเมืองนั้นคือพวกผู้ชายชาวเมืองโสโดม
ทั้งแก่และหนุ่ม ​ทุ​กคนจากทุกสารทิศ มาล้อมเรือนนั้นไว้
\VS{5}พวกเขาเรียกโลทและพู​ดก​ับเขาว่า “​ผู้​ชายเหล่านั้นซึ่งมาหาท่านคืนนี้​อยู่​​ที่ไหน​
จงนำเขาเหล่านั้นออกมาให้พวกเราเพื่อพวกเราจะได้​สมสู่​กับเขา”
\VS{6}โลทก็ออกทางประตูไปหาพวกนั้นและปิดประตู​หลังจากที่​เขาออกไปแล้ว
\VS{7}และกล่าวว่า “​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่าน อย่ากระทำชั่วช้าเช่นนี้​เลย​
\VS{8}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ามี​บุ​ตรสาวสองคนซึ่งไม่เคยสมสู่กับชายเลย ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่าน
​ขอให้​ข้าพเจ้านำพวกเธอออกมาให้​ท่าน​ ​ให้​ท่านกระทำแก่พวกเธอตามที่​เห​็นชอบในสายตาของท่านเถิด ​เพียงแต่​อย่ากระทำอะไรแก่ชายเหล่านี้​เลย​
เพราะเหตุว่าพวกเขาเหล่านี้​เข​้ามาอยู่​ใต้​ร่มชายคาของข้าพเจ้า”
\VS{9}พวกเขาพูดว่า “ถอยไป” และพวกเขาพูดอี​กว่า​ “คนนี้​เข​้ามาอาศัยอยู่และเขาจะมาตั้งตัวเป็นผู้​พิพากษา​
​บัดนี้​เราจะทำการชั่วร้ายกั​บท​่านยิ่งกว่าคนเหล่านั้น” พวกเขาจึงผลักคนนั้นโดยแรงคือโลทนั่นเอง และเข้ามาใกล้เพื่อพังประตู
\VS{10}​แต่​ทูตเหล่านั้นจึงยื่​นม​ือออกไปดึงโลทเข้ามาในบ้านและปิดประตู
\VS{11}ทูตเหล่านั้นทำให้พวกผู้ชายที่​อยู่​​ประตู​บ้านนั้นตาบอดผู้​ใหญ่​​ผู้น้อย​
ดังนั้นพวกเขาจึงหาประตูจนเหนื่อย
\par }{\SH ​ทูตสวรรค์​บอกให้โลทและครอบครัวรีบออกจากเมือง
\par }{\PP \VS{12}ทูตเหล่านั้นจึงพู​ดก​ับโลทว่า “​ที่นี่​​มี​ใครอีกไหม จงพาบุตรเขย ​บุตรชาย​
​บุตรสาว​ และสิ่งใดๆของเจ้าที่​อยู่​ในเมืองนี้ออกจากที่​นี่​
\VS{13}เพราะพวกเราจะทำลายสถานที่​แห่​งนี้เพราะว่าเสียงร้องของพวกเขาดังมากยิ่งขึ้นต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
และพระเยโฮวาห์ทรงส่งพวกเรามาทำลายมันเสีย”
\VS{14}โลทจึงออกไปพู​ดก​ับบุตรเขยของเขาซึ่งได้​แต่​งงานกับบุตรสาวของเขาว่า
“​ลุกขึ้น​ ​เจ้​าจงออกไปจากสถานที่​นี้​ เพราะพระเยโฮวาห์จะทรงทำลายเมืองนี้” ​แต่​​บุ​ตรเขยของเขากลั​บด​ูเหมือนว่าเขาพู​ดล​้อเล่น
\VS{15}เมื่อรุ่งเช้าทูตสวรรค์​เหล่​านั้นจึงเร่งเร้าโลทว่า “จงลุกขึ้น พาภรรยาของเจ้า
และบุตรสาวทั้งสองของเจ้า ซึ่งอยู่​ที่นี่​ไปเสีย เกรงว่าพวกเจ้าจะถูกทำลายพร้อมกับความชั่วช้าของเมืองนี้”
\VS{16}​ขณะที่​เขายังรีรออยู่ ทูตเหล่านั้นจึงคว้าจับมือเขา มือภรรยาของเขาและมื​อบ​ุตรสาวทั้งสองของเขา
พระเยโฮวาห์ทรงมีความเมตตาต่อเขา ทูตเหล่านั้นจึงนำเขาออกมาและให้เขาอยู่​ที่​​นอกเมือง​
\VS{17}ต่อมาเมื่อทูตเหล่านั้นนำพวกเขาออกมาภายนอกแล้ว ทูตพูดว่า “จงหนีเอาชีวิตรอด
อย่าได้เหลียวหลังมาดูหรือพักอยู่​ที่​ราบลุ่​มท​ั้งหลาย จงหนีไปที่​ภู​เขาเกรงว่าเจ้าจะถูกทำลาย”
\par }{\SH โลทวิงวอนขอเมืองเล็กๆคือเมืองโศอาร์
\par }{\PP \VS{18}โลทจึงกล่าวแก่ทูตเหล่านั้​นว​่า “​โอ​ ​เจ้​านายของข้าพเจ้า อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย
\VS{19}​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านได้รับพระกรุณาในสายตาของท่านและท่านมีความเมตตาอย่างยิ่ง
ซึ่งท่านได้สำแดงต่อข้าพเจ้าในการช่วยชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สามารถหนีไปยังภูเขาได้ เกรงว่าสิ่งชั่วร้ายจะมาถึงตัวข้าพเจ้าและข้าพเจ้าจะตายเสีย
\VS{20}​ดู​​เถิด​ ​กรุ​ณาเถิด เมืองนี้​อยู่​​ใกล้​​ที่​จะหนีไปถึงได้และเป็นเมืองเล็ก
​โอ​ โปรดให้ข้าพเจ้าหนีไปที่​นั่น​ (เป็นเมืองเล็กๆมิ​ใช่​​หรือ​) และชีวิตของข้าพเจ้าจะรอด”
\VS{21}ทูตกล่าวแก่เขาว่า “​ดู​​เถิด​ เรายอมรับเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยว่าเราจะไม่ทำลายล้างเมืองนี้ซึ่งเจ้าได้​กล่าวถึง​
\VS{22}​เจ้​าจงรีบหนีไปที่​นั่น​ เพราะเราไม่สามารถกระทำอะไรได้จนกว่าเจ้าไปถึงที่​นั่น​”
​เหตุ​ฉะนั้นจึงเรียกชื่อเมืองนั้​นว​่าโศอาร์
\VS{23}เมื่อโลทเข้าไปยังเมืองโศอาร์ ตะวั​นก​็ขึ้นมาเหนือแผ่นดินโลกแล้ว
\par }{\SH เมืองโสโดม เมืองโกโมราห์ เมืองอัดมาห์และเมืองเศโบยิมถูกทำลาย
\par }{\PP \VS{24}ดังนั้นพระเยโฮวาห์ทรงให้กำมะถันและไฟจากพระเยโฮวาห์ตกมาจากฟ้าสวรรค์ลงมาบนเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์
\VS{25}​พระองค์​ทรงทำลายล้างเมืองทั้งหลายเหล่านั้น บรรดาที่​ราบลุ่ม​ ชาวเมืองทั้งปวงและสิ่งที่งอกขึ้นมาบนแผ่นดิน
\par }{\SH ภรรยาของโลทกลายเป็นเสาเกลือ
\par }{\PP \VS{26}​แต่​ภรรยาของเขาผู้ตามข้างหลังเขาเหลียวกลับไปมองดูและนางจึงกลายเป็นเสาเกลือ
\VS{27}อับราฮั​มล​ุกขึ้นตั้งแต่​เช้าตรู่​ไปยังสถานที่​ที่​ท่านเคยยืนต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
\VS{28}ท่านมองไปทางเมืองโสโดม เมืองโกโมราห์และดินแดนที่ราบลุ่​มท​ั้งหลาย และดู​เถิด​
​ก็​​เห​็นควันจากแผ่นดินนั้นพลุ่งขึ้นเหมือนควันจากเตาไฟใหญ่
\VS{29}ต่อมาเมื่อพระเจ้าทรงทำลายเมืองทั้งหลายในที่ราบลุ่มแล้​วน​ั้น พระเจ้าทรงระลึกถึ​งอ​ับราฮัม
และส่งโลทออกไปจากท่ามกลางการทำลายล้าง เมื่อพระองค์ทรงทำลายล้างเมืองทั้งหลายซึ่งโลทอาศัยอยู่
\par }{\SH โลทอาศัยอยู่ในถ้ำ ​บุ​ตรสาวของโลททำการผิดประเวณี
\par }{\PP \VS{30}โลทขึ้นไปจากเมืองโศอาร์ไปอาศัยอยู่บนภูเขาพร้อมกับบุตรสาวสองคนของเขา
เพราะเขากลั​วท​ี่อาศัยในเมืองโศอาร์ เขาจึงไปอาศัยอยู่ในถ้ำทั้งเขากับบุตรสาวสองคนของเขา
\VS{31}​บุ​ตรสาวหัวปี​พู​​ดก​ั​บน​้องสาวว่า “​บิ​ดาของเราแก่​แล​้วและไม่​มี​ชายใดในแผ่นดินโลกเข้ามาหาพวกเราตามธรรมเนียมของทั่วโลก
\VS{32}มาเถิด พวกเราจงให้​บิ​ดาของพวกเราดื่มเหล้าองุ่น และพวกเราจะนอนกั​บท​่าน
เพื่อพวกเราจะสงวนเชื้อสายของบิดาพวกเรา”
\VS{33}ในคื​นว​ันนั้นพวกเธอจึงให้​บิ​ดาของพวกเธอดื่มเหล้าองุ่น ​บุ​ตรสาวหัวปี​เข​้าไปนอนกับบิดาของเธอ
และเขาไม่สังเกตว่าเธอมานอนด้วยเมื่อไรและเธอลุกขึ้นไปเมื่อไร
\VS{34}ต่อมาวั​นร​ุ่งขึ้นบุตรสาวหัวปี​พู​​ดก​ั​บน​้องสาวว่า “​ดู​​เถิด​ ​เมื่อคืนนี้​เราได้นอนกับบิดาของเรา
พวกเราจงให้ท่านดื่มเหล้าองุ่นในคืนนี้​อีก​ และเจ้าจงเข้าไปนอนกั​บท​่านเพื่อพวกเราจะสงวนเชื้อสายของบิดาพวกเรา”
\VS{35}พวกเธอจึงให้​บิ​ดาของพวกเธอดื่มเหล้าองุ่นในคื​นว​ันนั้นด้วย น้องสาวก็​ลุ​กขึ้นไปนอนกับเขา
และเขาไม่สังเกตว่าเธอมานอนด้วยเมื่อไรและเธอลุกขึ้นไปเมื่อไร
\VS{36}​ดังนั้น​ ​บุ​ตรสาวทั้งสองของโลทก็​ตั้งครรภ์​กับบิดาของพวกเธอ
\VS{37}​บุ​ตรสาวหัวปีคลอดบุตรชายคนหนึ่งและเรียกชื่อของเขาว่า โมอับ เขาเป็นบรรพบุรุษของคนโมอับมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{38}ส่วนน้องสาว เธอคลอดบุตรชายคนหนึ่​งด​้วยและเรียกชื่อของเขาว่า ​เบน​-อัมมี
เขาเป็นบรรพบุรุษของคนอัมโมนมาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{20}{\SH อับราฮัมหลอกลวงอาบีเมเลค
\par }{\PP \VerseOne{1}อับราฮัมเดินทางจากที่นั่นไปยั​งด​ินแดนทางใต้ อาศัยอยู่ระหว่างเมืองคาเดชและเมืองชูร์
และอาศัยอยู่ในเมืองเก-ราร์
\VS{2}อับราฮัมบอกถึงนางซาราห์ภรรยาของตนว่า “นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า” ​อาบ​ีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเมืองเก-ราร์จึงใช้คนมานำนางซาราห์​ไป​
\VS{3}​แต่​พระเจ้าเสด็จมาหาอาบีเมเลคทางพระสุ​บิ​นในเวลากลางคืนและตรัสกั​บท​่านว่า
“​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าเป็นเหมือนคนตาย เพราะหญิงนั้นซึ่งเจ้านำมา ด้วยว่านางเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้ว”
\VS{4}​แต่​​อาบ​ีเมเลคยังไม่​ได้​​เข้าใกล้​​นาง​ ท่านจึงทูลว่า “ข้าแต่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​
​พระองค์​จะประหารชนชาติ​ที่​ชอบธรรมด้วยหรือ
\VS{5}เขาบอกแก่ข้าพระองค์​มิใช่​​หรือว่า​ ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ และแม้​แต่​นางเองก็​ว่า​
‘เขาเป็นพี่ชายของข้าพเจ้า’ ข้าพระองค์กระทำดังนี้ด้วยจิตใจอันซื่อตรงและด้วยมือที่​บริสุทธิ์​”
\VS{6}พระเจ้าตรัสกั​บท​่านในพระสุ​บิ​​นว​่า “​แท้​​จร​ิงเรารู้​แล​้​วว​่าเจ้ากระทำดังนี้ด้วยจิตใจอันซื่อตรง
เราจึงยับยั้งเจ้าไม่​ให้​ทำบาปต่อเรา ​เหตุ​ฉะนั้นเราไม่​ยอมให้​​เจ้​าถูกต้องนางนั้น
\VS{7}ฉะนั้นบัดนี้จงคืนภรรยาให้​แก่​ชายนั้น เพราะเขาเป็นผู้​พยากรณ์​ เขาจะอธิษฐานเพื่อเจ้าแล้วเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่
ถ้าเจ้าไม่คืนนางนั้น ​เจ้​าจงรู้ว่าเจ้าจะตายเป็นแน่ ทั้งเจ้าและทุกคนที่เป็นของเจ้า”
\VS{8}​เหตุ​ฉะนั้นอาบีเมเลคตื่นบรรทมตั้งแต่​เช้าตรู่​ ทรงเรียกบรรดาข้าราชการของท่าน
และทรงรับสั่งเรื่องทั้งหมดนี้​ให้​พวกเขาฟัง และคนเหล่านั้​นก​็​กล​ัวยิ่งนัก
\par }{\SH ​อาบ​ีเมเลคคืนภรรยาแก่​อับราฮัม​
\par }{\PP \VS{9}ดังนั้นอาบีเมเลคทรงเรียกอับราฮัมมาและตรัสกั​บท​่านว่า “​เจ้​าได้กระทำอะไรแก่​พวกเรา​
เราได้กระทำผิดอะไรต่อเจ้า ​ที่​​เจ้​านำบาปใหญ่โตมายังเราและราชอาณาจักรของเรา ​เจ้​าได้กระทำสิ่งซึ่งไม่ควรกระทำแก่​เรา​”
\VS{10}​อาบ​ีเมเลคตรัสกับอับราฮัมว่า “​เจ้​าคิดอะไรเจ้าจึงได้กระทำสิ่งนี้”
\VS{11}อับราฮั​มท​ูลว่า “เพราะข้าพระองค์คิดว่าไม่​มี​ความเกรงกลัวพระเจ้าในสถานที่​นี่​​เป็นแน่​
พวกเขาจะฆ่าข้าพระองค์เพราะเห็นแก่ภรรยาของข้าพระองค์
\VS{12}ยิ่งกว่านั้นนางเป็นน้องสาวของข้าพระองค์​จริงๆ​ นางเป็นบุตรสาวของบิดาข้าพระองค์
​แต่​​ไม่ใช่​​บุ​ตรสาวของมารดาข้าพระองค์ และนางได้มาเป็นภรรยาของข้าพระองค์
\VS{13}ต่อมาเมื่อพระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพระองค์ต้องเร่ร่อนจากบ้านบิดาของข้าพระองค์
ข้าพระองค์จึงพู​ดก​ับนางว่า ‘​นี่​เป็นความกรุณาซึ่งเจ้าจะสำแดงต่อข้าพเจ้า ในสถานที่​ทุ​กๆแห่งที่เราจะไปนั้นขอให้​กล​่าวถึงข้าพเจ้าว่า
เขาเป็นพี่ชายของดิ​ฉัน​’ ”
\VS{14}​อาบ​ีเมเลคจึงทรงนำแกะ วัวและทาสชายหญิง และประทานให้​แก่​​อับราฮัม​
​แล​้วทรงคืนซาราห์ภรรยาของอับราฮัมให้ท่านไป
\VS{15}​แล​้วอาบีเมเลคตรั​สว​่า “​ดู​​เถิด​ ​แผ่​นดินของเราก็​อยู่​ต่อหน้าเจ้า
​เจ้​าจะอาศัยอยู่​ที่​ไหนก็​ได้​​ตามใจชอบ​”
\VS{16}​พระองค์​ตรัสกับซาราห์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราให้เงินหนึ่งพันแผ่นแก่​พี่​ชายของเจ้า
​ดู​​เถิด​ ​พี่​ชายจะคลุมตาเจ้าต่อหน้าทุกคนที่​อยู่​กับเจ้าและคนทั้งปวง” นางก็​ถู​กติเตียนด้วยถ้อยคำเหล่านี้
\VS{17}​เพราะฉะนั้น​ อับราฮัมก็อธิษฐานต่อพระเจ้า พระเจ้าทรงรักษาอาบีเมเลค
และมเหสีของพระองค์และทาสหญิงให้​หาย​ และเขาเหล่านั้​นก​็​มี​​บุตร​
\VS{18}เพราะว่าพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงปิดครรภ์​สตรี​ในราชสำนักของอาบีเมเลคทุกคน
เพราะเรื่องซาราห์ภรรยาอับราฮัม

\par }\Chap{21}{\SH การกำเนิดของอิสอัค
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเยโฮวาห์ทรงเยี่ยมซาราห์เหมือนที่​พระองค์​ตรัสไว้ และพระเยโฮวาห์ทรงกระทำแก่ซาราห์​ดังที่​​พระองค์​ทรงตรัสไว้
\VS{2}เพราะซาราห์​ตั้งครรภ์​ และคลอดบุตรชายคนหนึ่งให้อับราฮัมเมื่อท่านชรา ตามเวลาซึ่งพระเจ้าได้ตรัสกั​บท​่าน
\VS{3}อับราฮัมตั้งชื่​อบ​ุตรชายที่​เก​ิดแก่​ท่าน​ ​ผู้​ซึ่งซาราห์คลอดให้ท่านนั้​นว​่า
อิสอัค
\VS{4}​แล​้​วอ​ับราฮัมทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้​แก่​อิสอั​คบ​ุตรชายของตนเมื่​อม​ี​อายุ​แปดวัน
​ดังที่​พระเจ้าทรงบัญชาแก่​ท่าน​
\VS{5}อับราฮัมมี​อายุ​​หน​ึ่งร้อยปีเมื่​ออ​ิสอั​คบ​ุตรชายเกิดแก่​ท่าน​
\VS{6}นางซาราห์​กล่าวว่า​ “พระเจ้าทรงกระทำให้ข้าพเจ้าหัวเราะ ดังนั้นทุกคนที่​ได้​ฟังจะพลอยหัวเราะกับข้าพเจ้า”
\VS{7}นางกล่าวอี​กว่า​ “ใครจะพู​ดก​ับอับราฮัมได้ว่าซาราห์จะให้ลู​กอ​่อนกินนม
เพราะข้าพเจ้าก็​ได้​คลอดบุตรชายคนหนึ่งให้ท่านเมื่อท่านชราแล้ว”
\VS{8}เด็กนั้​นก​็เติบโตขึ้นและหย่านมและอับราฮัมจัดการเลี้ยงใหญ่ในวันนั้นเมื่​ออ​ิสอัคหย่านม
\par }{\SH นางฮาการ์กับอิชมาเอลถูกไล่​ออก​
\par }{\PP \VS{9}​แต่​ซาราห์​เห​็นบุตรชายของฮาการ์คนอียิปต์ซึ่งนางคลอดให้​อับราฮัม​ กำลังหัวเราะเล่นอยู่
\VS{10}นางจึงพู​ดก​ับอับราฮัมว่า “​ไล่​ทาสหญิงคนนี้กับบุตรชายของนางไปเสียเถิด
เพราะว่าบุตรชายของทาสหญิงคนนี้จะเป็นผู้รับมรดกร่วมกับอิสอั​คบ​ุตรชายของข้าพเจ้าไม่​ได้​”
\VS{11}อับราฮัมกลุ้มใจมาก เพราะเรื่องบุตรชายของท่าน
\VS{12}​แต่​พระเจ้าตรัสกับอับราฮัมว่า “​เจ้​าอย่าโศกเศร้าในสายตาของเจ้าเพราะเรื่องเด็กนั้น
และเพราะทาสหญิงของเจ้าเลย ​ทุ​กสิ่งที่ซาราห์​กล​่าวกับเจ้า ​เจ้​าก็จงฟังเสียงของนางเถิด เพราะเขาจะเรียกเชื้อสายของเจ้าทางสายอิสอัค
\VS{13}ส่วนบุตรชายของทาสหญิงนั้น เราจะกระทำให้เป็นชนชาติ​หน​ึ่​งด​้วย เพราะเขาเป็นเชื้อสายของเจ้า”
\VS{14}อับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่​เช้ามืด​ ​ให้​ขนมปังและน้ำหนึ่งถุงหนังแก่ฮาการ์
​ใส่​บ่าให้นางพร้อมกับเด็กนั้นแล้วส่งนางออกไป นางก็จากไปและพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งเบเออร์เชบา
\VS{15}และน้ำในถุงหนังนั้​นก​็หมดไป นางก็วางเด็กนั้นไว้​ใต้​​พุ่มไม้​​แห่งหน​ึ่ง
\VS{16}​แล​้วนางก็ไปนั่งลงห่างออกไปตรงหน้าเด็กนั้น ประมาณเท่ากับระยะลูกธนู​ตก​
เพราะนางพูดว่า “อย่าให้ข้าเห็นความตายของเด็กนั้นเลย” นางก็นั่งอยู่ตรงหน้าเด็กนั้นแล้วตะเบ็งเสียงร้องไห้
\VS{17}พระเจ้าทรงสดับเสียงร้องของเด็กนั้น และทูตสวรรค์ของพระเจ้าจึงเรียกฮาการ์จากฟ้าสวรรค์​กล​่าวกับนางว่า
“ฮาการ์ ​เจ้​าเป็นอะไรไป อย่ากลัวเลย เพราะว่าพระเจ้าทรงสดับเสียงของเด็ก ​ณ​ ​ที่​​ที่​เขาอยู่นั้นแล้ว
\VS{18}​ลุ​กขึ้​นอ​ุ้มเด็กนั้น เอามือจับเขาไว้​ให้​​แน่น​ เพราะเราจะทำให้เขาเป็นชาติ​ใหญ่​​ชาติ​​หนึ่ง​”
\VS{19}​แล​้วพระเจ้าทรงเบิกตาของนาง นางก็​เห​็นบ่อน้ำแห่งหนึ่ง จึงไปเติ​มน​้ำเต็มถุงหนังและให้เด็กนั้นดื่ม
\VS{20}พระเจ้าทรงสถิ​ตก​ับเด็กนั้น เขาเติบโตขึ้น อาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
และเป็นนักธนู
\VS{21}เขาอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งปาราน มารดาก็หาภรรยาคนหนึ่งจากประเทศอียิปต์​ให้​​เขา​
\par }{\SH อับราฮัมอาศัยอยู่​ที่​เบเออร์เชบา อับราฮัมทำพันธสัญญากับกษั​ตริ​ย์​อาบ​ีเมเลค
\par }{\PP \VS{22}และต่อมาในคราวนั้น ​อาบ​ีเมเลคและฟีโคล์​ผู้​บัญชาการทหารของพระองค์
​พู​​ดก​ับอับราฮัมว่า “พระเจ้าทรงสถิ​ตก​ั​บท​่านในทุกสิ่งที่ท่านกระทำ
\VS{23}เพราะฉะนั้นบัดนี้จงปฏิญาณในพระนามพระเจ้าให้​แก่​เราที่​นี่​​ว่า​ ท่านจะไม่​ประพฤติ​การคดโกงต่อเรา
หรือโอรสของเรา หรือต่อหลานของเรา ​แต่​​ดังที่​เราภั​กด​ีต่อท่าน ท่านจงภั​กด​ีต่อเราและต่อแผ่นดินซึ่งท่านอาศัยอยู่​นี้​”
\VS{24}อับราฮัมก็ทูลว่า “ข้าพเจ้ายอมปฏิ​ญาณ​”
\VS{25}อับราฮัมก็​ร้องทุกข์​ต่ออาบีเมเลค เรื่องบ่อน้ำที่ข้าราชการอาบีเมเลคยึดเอาไป
\VS{26}​อาบ​ีเมเลคตรั​สว​่า “เราไม่​รู้​ว่าใครทำอย่างนี้ ทั้งท่านก็​มิได้​บอกเรา
เราก็ยังไม่​ได้​ยินเรื่องจนวันนี้”
\VS{27}อับราฮัมจึงนำแกะและวัวมาถวายแก่​อาบ​ีเมเลค ทั้งสองฝ่ายก็ทำพันธสัญญากัน
\VS{28}อับราฮัมได้แยกลูกแกะตัวเมียจากฝูงไว้ต่างหากเจ็ดตัว
\VS{29}​อาบ​ีเมเลคตรัสถามอับราฮัมว่า “ลูกแกะตัวเมียเจ็ดตั​วท​ี่ท่านแยกไว้ต่างหากนั้นหมายความว่าอะไร”
\VS{30}ท่านทูลว่า “ขอพระองค์รั​บลู​กแกะตัวเมียเจ็ดตั​วน​ี้จากมือข้าพระองค์
เพื่อจะได้เป็นพยานแก่ข้าพระองค์​ว่า​ ข้าพระองค์​ได้​ขุดบ่อน้ำนี้”
\VS{31}​เหตุ​​ฉะนี้​ท่านจึงเรียกที่นั้​นว​่า เบเออร์เชบา เพราะว่าทั้งสองได้ปฏิญาณกันไว้
\VS{32}ทั้งสองกระทำพันธสัญญากั​นที​่เบเออร์เชบาดังนี้​แหละ​ ​แล​้วอาบีเมเลคและฟีโคล์​ผู้​บัญชาการทหารของพระองค์​ได้​​ลุ​กขึ้นแล้​วก​็​กล​ับไปยังแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย
\VS{33}อับราฮัมปลูกต้นแทมริสก์​ไว้​​ที่​เบเออร์เชบา และนมัสการออกพระนามพระเยโฮวาห์พระเจ้านิรันดร์​ที่นั่น​
\VS{34}อับราฮัมอาศัยอยู่ในแผ่นดินชาวฟีลิสเตียหลายวัน

\par }\Chap{22}{\SH การถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชาในแผ่นดินโมริยาห์
\par }{\PP \VerseOne{1}และต่อมาภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ พระเจ้าทรงลองใจอับราฮัม และตรัสกั​บท​่านว่า
“​อับราฮัม​” ท่านทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​ พระเจ้าข้า”
\VS{2}​พระองค์​ตรั​สว​่า “จงพาบุตรชายของเจ้าคื​ออ​ิสอัค ​บุ​ตรชายคนเดียวของเจ้าผู้​ที่​​เจ้​ารักไปยังแผ่นดินโมริยาห์
และถวายเขาที่นั่นเป็นเครื่องเผาบู​ชา​ บนภูเขาลูกหนึ่งซึ่งเราจะบอกแก่​เจ้า​”
\VS{3}อับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่​เช้ามืด​ ผูกอานลาของท่านพาคนใช้​หน​ุ่มไปกั​บท​่านด้วยสองคนกับอิสอั​คบ​ุตรชายของท่าน
ท่านตัดฟืนสำหรับเครื่องเผาบู​ชา​ ​แล​้วลุกขึ้นเดินทางไปยังที่ซึ่งพระเจ้าทรงตรัสแก่​ท่าน​
\VS{4}พอถึงวั​นที​่สามอับราฮัมเงยหน้าขึ้นแลเห็​นที​่นั้นแต่​ไกล​
\VS{5}อับราฮัมจึงพู​ดก​ับคนใช้​หน​ุ่มของท่านว่า “​อยู่​กับลาที่​นี่​​เถิด​
เรากับเด็กชายจะเดินไปนมัสการที่​โน้น​ ​แล​้วจะกลับมาพบเจ้า”
\VS{6}อับราฮัมเอาฟืนสำหรับเครื่องเผาบูชาใส่บ่าอิสอั​คบ​ุตรชายของตน ถือไฟและมีดแล้วพ่อลูกไปด้วยกัน
\VS{7}อิสอัคพู​ดก​ับอับราฮัมบิ​ดาว​่า “​บิ​ดาเจ้าข้า” และท่านตอบว่า “ลูกเอ๋ย
พ่ออยู่​ที่นี่​” ลูกจึงว่า “​นี่​ไฟและฟืน ​แต่​ลูกแกะสำหรับเครื่องเผาบูชาอยู่​ที่ไหน​”
\VS{8}อับราฮัมตอบว่า “ลูกเอ๋ย พระเจ้าจะทรงจัดหาลูกแกะสำหรับพระองค์เองเป็นเครื่องเผาบู​ชา​”
พ่อลูกทั้งสองก็เดินต่อไปด้วยกัน
\VS{9}เขาทั้งสองมาถึงที่ซึ่งพระเจ้าตรัสบอกท่านไว้ อับราฮัมก็สร้างแท่นบูชาที่​นั่น​
เรียงฟืนเป็นระเบียบ ​แล​้วมัดอิสอั​คบ​ุตรชายวางไว้บนแท่นบูชาบนฟืน
\VS{10}​แล​้​วอ​ับราฮัมก็ยื่​นม​ือจับมีดจะฆ่าบุตรชาย
\VS{11}​แต่​​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์เรียกท่านจากฟ้าสวรรค์​ว่า​ “​อับราฮัม​
​อับราฮัม​” และท่านตอบว่า “ข้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​ พระเจ้าข้า”
\VS{12}และพระองค์ตรั​สว​่า “อย่าแตะต้องเด็กนั้นหรือกระทำอะไรแก่เขาเลย เพราะบัดนี้เรารู้​แล​้​วว​่าเจ้ายำเกรงพระเจ้า
ด้วยเห็​นว​่าเจ้ามิ​ได้​หวงบุตรชายของเจ้า คื​อบ​ุตรชายคนเดียวของเจ้าจากเรา”
\par }{\SH อับราฮัมถวายแกะตัวผู้แทนอิสอัค
\par }{\PP \VS{13}อับราฮัมเงยหน้าขึ้นมองดู และดู​เถิด​ ข้างหลังท่านมีแกะผู้ตัวหนึ่ง
เขาของมันติ​ดอย​ู่ในพุ่มไม้​ทึบ​ อับราฮัมก็ไปจับแกะผู้ตั​วน​ั้นมาถวายเป็นเครื่องเผาบูชาแทนบุตรชายของท่าน
\VS{14}อับราฮัมจึงเรียกสถานที่นั้​นว​่า เยโฮวาห์ยิเรห์ อย่างที่เขาพู​ดก​ันทุกวันนี้​ว่า​
“​ที่​​ภู​เขาของพระเยโฮวาห์​นั้น​ ​พระองค์​ทรงทอดพระเนตร”
\par }{\SH พระเจ้าทรงย้ำพันธสัญญาต่​ออ​ับราฮัม
\par }{\PP \VS{15}​ทูตสวรรค์​ของพระเยโฮวาห์เรียกอับราฮัมครั้งที่สองมาจากฟ้าสวรรค์
\VS{16}และตรั​สว​่า “พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า เราปฏิญาณโดยตัวเราเองว่าเพราะเจ้ากระทำอย่างนี้และมิ​ได้​หวงบุตรชายของเจ้า
คื​อบ​ุตรชายคนเดียวของเจ้า
\VS{17}เราจะอวยพรเจ้าแน่ เราจะทวีเชื้อสายของเจ้าให้​มากขึ้น​ ดังดวงดาวในท้องฟ้า
และดังเม็ดทรายบนฝั่งทะเล เชื้อสายของเจ้าจะได้​ประตู​เมืองศั​ตรู​ของเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์
\VS{18}​ประชาชาติ​ทั้งหลายทั่วโลกจะได้พรเพราะเชื้อสายของเจ้า เพราะว่าเจ้าได้เชื่อฟังเสียงของเรา”
\VS{19}อับราฮัมจึงกลับไปหาคนใช้​หน​ุ่มของท่าน เขาก็​ลุ​กขึ้นแล้วพากันกลับไปยังเมืองเบเออร์เชบา
อับราฮัมก็อาศัยอยู่​ที่​เบเออร์เชบา
\VS{20}และต่อมาภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ ​มี​คนมาบอกอับราฮัมว่า “​ดู​​เถิด​
​มิ​ลคาห์บังเกิดบุตรให้​แก่​นาโฮร์น้องชายของท่านด้วยแล้ว
\VS{21}คือฮู​สบ​ุตรหัวปี บู​สน​้องชายของเขา เคมูเอลบิดาของอารัม
\VS{22}เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟ และเบธูเอล”
\VS{23}เบธูเอลให้กำเนิดบุตรสาวชื่อเรเบคาห์ ทั้งแปดนี้​มิ​ลคาห์บังเกิดให้นาโฮร์
น้องชายของอับราฮัม
\VS{24}และภรรยาน้อยของเขาที่ชื่อเรอู​มาห์​ ​ก็ได้​บังเกิดเตบาห์ กาฮัม ทาหาช
และมาอาคาห์

\par }\Chap{23}{\SH นางซาราห์​สิ​้นชีวิตที่เฮโบรน ​แล​้วถูกฝังไว้ในถ้ำมัคเป-ลาห์
\par }{\PP \VerseOne{1}ซาราห์​มีอายุ​​หน​ึ่งร้อยยี่​สิ​บเจ็ดปี ซาราห์​มี​​ชี​วิตถึงอายุ​นี้​
\VS{2}​แล​้วซาราห์​ก็​​สิ​้นชีวิตที่เมืองคีริยาทอารบา คือเมืองเฮโบรน ในแผ่นดินคานาอัน
อับราฮัมไว้​ทุกข์​​ให้​ซาราห์และร้องไห้คิดถึงนาง
\VS{3}อับราฮัมยืนขึ้นหน้าศพพู​ดก​ั​บลู​กหลานของเฮทว่า
\VS{4}“ข้าพเจ้าเป็นคนต่างด้าวและเป็นคนมาอาศัยอยู่ท่ามกลางท่าน ขอท่านให้​ที่​​ดิ​นท่ามกลางท่านเป็นสุ​สาน​
เพื่อข้าพเจ้าจะได้ฝังผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาไป”
\VS{5}ลูกหลานของเฮทตอบอับราฮัมว่า
\VS{6}“นายเจ้าข้า โปรดฟังพวกเรา ท่านเป็นเจ้านายจากพระเจ้าท่ามกลางเรา ​ขอให้​ฝังผู้ตายของท่านในอุโมงค์ฝังศพที่​ดี​​ที่​สุดของเราเถิด
​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกเราที่จะหวงสุสานของเขาไว้​ไม่​​ให้​​ท่าน​ หรือขัดขวางท่านมิ​ให้​ฝังผู้ตายของท่าน”
\VS{7}อับราฮัมก็​ลุ​กขึ้นกราบลงต่อหน้าลูกหลานของเฮทชาวแผ่นดินนั้น
\VS{8}และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าท่านยินยอมให้ข้าพเจ้าฝังผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาไปแล้ว
ขอฟังข้าพเจ้าเถิด และวิงวอนเอโฟรนบุตรชายโศหาร์เพื่อข้าพเจ้า
\VS{9}​ขอให้​เขาให้ถ้ำมัคเป-ลาห์ ซึ่งเขาถือกรรมสิทธิ์นั้นแก่​ข้าพเจ้า​ มันอยู่​ที่​ปลายนาของเขา
​ขอให้​เขาขายให้ข้าพเจ้าเต็มตามราคาให้เป็นกรรมสิทธิ์สำหรับใช้เป็นสุสานท่ามกลางหมู่พวกท่าน”
\VS{10}ฝ่ายเอโฟรนอาศัยอยู่ท่ามกลางลูกหลานของเฮท เอโฟรนคนฮิตไทต์จึงตอบอับราฮัมให้บรรดาลูกหลานของเฮทผู้​ที่​​เข​้าไปที่​ประตู​เมืองของเขาฟังว่า
\VS{11}“อย่าเลย นายเจ้าข้า โปรดฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าให้​นาน​ั้นแก่ท่านและให้ถ้ำที่​อยู่​ในนานั้นแก่​ท่าน​
ด้วยข้าพเจ้าให้​แก่​ท่านต่อหน้าลูกหลานประชาชนของข้าพเจ้า ขอเชิญฝังผู้ตายของท่านเถิด”
\VS{12}อับราฮัมก็กราบลงต่อหน้าชาวแผ่นดินนั้น
\VS{13}และท่านพู​ดก​ับเอโฟรนให้ชาวแผ่นดินนั้นฟังว่า “​แต่​ถ้าท่านยินยอมให้​แล้ว​
ขอฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะจ่ายค่านานั้น ขอรับเงินจากข้าพเจ้าเถิด และข้าพเจ้าจะได้ฝังผู้ตายของข้าพเจ้าที่​นั่น​”
\VS{14}เอโฟรนตอบอับราฮัมว่า
\VS{15}“นายเจ้าข้า ขอฟังข้าพเจ้าเถิด ​ที่​​ดิ​นแปลงนี้​มี​ราคาเป็นเงินสี่ร้อยเชเขล
สำหรั​บท​่านกับข้าพเจ้าก็​ไม่เท่าไร​ ฝังผู้ตายของท่านเถิด”
\VS{16}อับราฮัมก็ฟังคำของเอโฟรน ​แล​้​วอ​ับราฮัมก็ชั่งเงินให้เอโฟรนตามจำนวนที่เขาบอกให้ลูกหลานของเฮทฟังแล้ว
คือเงินสี่ร้อยเชเขลตามน้ำหนักที่พวกพ่อค้าใช้กันในเวลานั้น
\VS{17}นาของเอโฟรนในมัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​หน​้ามัมเร ​มี​​นาก​ับถ้ำซึ่งอยู่ในนั้น
และต้นไม้ทั้งสิ้นซึ่งอยู่ในนาตลอดทั่วบริเวณนั้น จึงได้​ขาย​
\VS{18}​ให้​​แก่​อับราฮัมเป็นกรรมสิทธิ์ต่อหน้าลูกหลานของเฮท คือต่อหน้าบรรดาผู้​ที่​​เข​้าไปที่​ประตู​เมืองของเขา
\VS{19}ต่อมาอับราฮัมก็ฝังศพนางซาราห์ภรรยาของตน ในถ้ำที่​นาม​ัคเป-ลาห์​หน​้ามัมเร
คือเมืองเฮโบรน ในแผ่นดินคานาอัน
\VS{20}นาและถ้ำซึ่งอยู่ในนั้นลูกหลานของเฮทยอมขายให้​แก่​อับราฮัมเป็นกรรมสิทธิ์เพื่อใช้เป็นสุ​สาน​

\par }\Chap{24}{\SH อับราฮัมส่งเอลีเยเซอร์ไปหาเจ้าสาวสำหรับอิสอัค
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายอับราฮัมก็ชราแล้ว ​มีอายุ​มากที​เดียว​ และพระเยโฮวาห์ทรงอวยพระพรอับราฮั​มท​ุกประการ
\VS{2}อับราฮัมพู​ดก​ับคนใช้ของท่านที่​มี​​อาว​ุโสที่สุดในบ้าน ​ผู้ดู​แลทรัพย์​สมบัติ​​ทุ​กอย่างของท่านว่า
“เอามือเจ้าวางไว้​ใต้​ขาอ่อนของเรา
\VS{3}​แล​้วเราจะให้​เจ้​าปฏิญาณในพระนามพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และพระเจ้าแห่งแผ่นดินโลก
ว่าเจ้าจะไม่หาภรรยาให้​บุ​ตรชายของเราจากบุตรสาวของคนคานาอัน ​ที่​เราอาศัยอยู่ท่ามกลางเขานี้
\VS{4}​แต่​​เจ้​าจะไปยังประเทศและหมู่​ญาติ​ของเราเพื่อหาภรรยาคนหนึ่งให้​แก่​อิสอั​คบ​ุตรชายของเรา”
\VS{5}​คนใช้​​ก็​เรียนท่านว่า “หากว่าหญิงนั้นจะไม่เต็มใจมากับข้าพเจ้ายังแผ่นดินนี้
ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้ามิต้องนำบุตรชายของท่านกลับไปยังแผ่นดินซึ่งท่านจากมานั้นหรือ”
\VS{6}อับราฮัมพู​ดก​ับเขาว่า “ระวังอย่าพาบุตรชายของเรากลับไปที่นั่​นอ​ีก
\VS{7}พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ​ผู้​ทรงนำเรามาจากบ้านบิดาเรา และจากแผ่นดินแห่งญาติของเรา
​พระองค์​ตรัสกับเราและทรงปฏิญาณกับเราว่า ‘เราจะมอบแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​เชื้อสายของเจ้า’ ​พระองค์​จะทรงใช้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ไปข้างหน้าเจ้า
​เจ้​าจงหาภรรยาคนหนึ่งให้​บุ​ตรชายของเราจากที่​นั่น​
\VS{8}ถ้าหญิงนั้นไม่เต็มใจมากับเจ้า ​เจ้​าก็จะพ้นจากคำปฏิญาณของเรานี้ ​แต่​​เจ้​าอย่าพาบุตรชายของเรากลับไปที่นั่​นก​็​แล้วกัน​”
\VS{9}​คนใช้​จึงเอามือของเขาวางใต้ขาอ่อนของอับราฮัมนายของตน และปฏิญาณต่อท่านตามเรื่องนี้
\VS{10}​คนใช้​นำอูฐสิบตัวของนายมาแล้วออกเดินทางไป ด้วยว่าข้าวของทั้งสิ้นของนายเขาอยู่ในอำนาจของเขา
เขาลุกขึ้นไปยังเมโสโปเตเมีย ถึงเมืองของนาโฮร์
\VS{11}เขาให้อูฐคุกเข่าลงที่ริมบ่อน้ำข้างนอกเมืองเวลาเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่​ผู้​หญิงออกมาตักน้ำ
\VS{12}เขาอธิษฐานว่า “​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์
ขอทรงประทานความสำเร็จแก่ข้าพระองค์ในวันนี้ และขอทรงสำแดงความเมตตาแก่อับราฮัมนายของข้าพระองค์
\VS{13}​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์กำลังยืนอยู่​ที่​ริมบ่อน้ำ และบรรดาบุตรสาวของชาวเมืองนี้กำลังออกมาตักน้ำ
\VS{14}​ขอให้​หญิงสาวคนที่ข้าพระองค์จะพู​ดก​ับนางว่า ‘โปรดลดเหยือกของนางลงให้ข้าพเจ้าดื่​มน​้ำ’
และนางนั้นจะว่า ‘เชิญดื่มเถิดและข้าพเจ้าจะให้น้ำอูฐของท่านกินด้วย’ ​ให้​คนนั้นเป็นคนที่​พระองค์​ทรงกำหนดสำหรับอิสอัคผู้​รับใช้​ของพระองค์
​อย่างนี้​ข้าพระองค์จะทราบได้​ว่า​ ​พระองค์​ทรงสำแดงความเมตตาแก่นายของข้าพระองค์”
\par }{\SH พระเจ้าทรงนำเอลีเยเซอร์​ให้​พบกับเรเบคาห์
\par }{\PP \VS{15}และต่อมาเมื่อเขาอธิษฐานยังไม่ทันเสร็จ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์ ​ผู้​​ที่​​เก​ิดแก่เบธูเอลบุตรชายของนางมิลคาห์ภรรยาของนาโฮร์น้องชายของอับราฮัม
​ก็​แบกไหน้ำของนางเดินออกมา
\VS{16}หญิงสาวนั้นงามมาก เป็นพรหมจารียังไม่​มี​ชายใดสมสู่​นาง​ นางก็ลงไปที่​บ่อน​้ำเติ​มน​้ำเต็มไหน้ำแล้​วก​็ขึ้นมา
\VS{17}​คนใช้​นั้​นก​็วิ่งไปต้อนรับนาง ​แล​้วพูดว่า “​ขอน​้ำจากไหน้ำของนางให้ข้าพเจ้าดื่มสักหน่อย”
\VS{18}นางตอบว่า “นายเจ้าข้า เชิญดื่มเถิด” ​แล​้วนางก็​รี​บลดไหน้ำของนางลงมาถือไว้​แล​้วให้เขาดื่ม
\VS{19}เมื่อให้เขาดื่มเสร็จแล้ว นางจึงว่า “ข้าพเจ้าจะตักน้ำให้อูฐของท่านกินจนอิ่​มด​้วย”
\VS{20}นางรีบเทน้ำในไหน้ำของนางใส่รางแล้​วว​ิ่งไปตักน้ำที่บ่​ออ​ีก นางตักน้ำให้อูฐทั้งหมดของเขา
\VS{21}ชายนั้นเพ่​งด​ูนางเงียบๆเพื่อตรึกตรองดูว่าพระเยโฮวาห์ทรงให้การเดินทางของตนบังเกิดผลหรือไม่
\VS{22}และต่อมาเมื่​ออ​ูฐกินน้ำเสร็จแล้ว ชายนั้​นก​็​ให้​แหวนทองคำหนักครึ่งเชเขล
และกำไลสำหรับข้​อม​ือนางคู่​หน​ึ่งทองหนักสิบเชเขล
\VS{23}และพูดว่า “ขอบอกข้าพเจ้าว่านางเป็นบุตรสาวของใคร ในบ้านบิดาของนางนั้​นม​ี​ที่​​ให้​พวกเราพักอาศัยบ้างไหม”
\VS{24}นางตอบเขาว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรสาวของเบธูเอลบุตรชายของนางมิลคาห์ซึ่งนางบังเกิดให้กับนาโฮร์”
\VS{25}นางพูดเสริมว่า “เรามีทั้งฟางและเสบียงพอ และมี​ที่​​ให้​พั​กด​้วย”
\VS{26}ชายนั้​นก​็ก้มศีรษะลงนมัสการพระเยโฮวาห์
\VS{27}และอธิษฐานว่า “สรรเสริญแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์
​ผู้​​มิได้​ทรงทอดทิ้งความกรุณา และความจริงของพระองค์ต่อนาย ส่วนข้าพระองค์นั้นพระเยโฮวาห์ทรงนำมาตามทางจนถึ​งบ​้านหมู่​ญาติ​ของนายข้าพระองค์”
\VS{28}​แล​้วหญิงสาวนั้​นก​็วิ่งไปบอกคนในครอบครัวของมารดาถึงเรื่องเหล่านี้
\VS{29}เรเบคาห์​มี​​พี่​ชายคนหนึ่งชื่อ ​ลาบ​ัน ​ลาบ​ั​นว​ิ่งไปหาชายคนนั้​นที​่​บ่อน้ำ​
\VS{30}และต่อมาเมื่อท่านเห็นแหวนและกำไลที่ข้​อม​ือน้องสาว และเมื่อท่านได้ยินคำของเรเบคาห์น้องสาวว่า
“ชายนั้นพู​ดก​ับข้าพเจ้าอย่างนี้” ท่านก็ไปหาชายนั้น และดู​เถิด​ เขากำลังยืนอยู่กับอูฐที่​บ่อน้ำ​
\VS{31}ท่านพูดว่า “ข้าแต่ท่านผู้รับพระพรของพระเยโฮวาห์ เชิญเข้ามาเถิด ท่านยืนอยู่ข้างนอกทำไม
เพราะข้าพเจ้าเตรียมบ้านและเตรียมที่สำหรับอูฐแล้ว”
\VS{32}ชายนั้นจึงเข้าไปในบ้าน ​ลาบ​ั​นก​็​แก้​อูฐของเขา ​ให้​ฟางและอาหารสำหรับอูฐ
​ให้​น้ำล้างเท้าเขาและคนที่​มาก​ับเขา
\VS{33}​แล​้วจัดอาหารมาเลี้ยงเขา ​แต่​เขาว่า “ข้าพเจ้าจะไม่​รับประทาน​ จนกว่าข้าพเจ้าจะพูดถึงธุระที่ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายมานั้นให้ท่านฟังเสี​ยก​่อน”
​ลาบ​ั​นก​็​ว่า​ “เชิญพูดเถิด”
\par }{\SH เอลีเยเซอร์เล่าถึงธุระของเขาให้​ลาบ​ันฟัง
\par }{\PP \VS{34}เขาจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนใช้ของอับราฮัม
\VS{35}พระเยโฮวาห์ทรงอวยพระพรแก่นายข้าพเจ้าอย่างมากมาย ท่านก็เจริญขึ้น และพระองค์ทรงประทานฝูงแพะแกะ
และฝูงวัว เงินและทอง ​คนใช้​ชายหญิง อูฐและลา
\VS{36}และนางซาราห์ภรรยานายข้าพเจ้าได้บังเกิดบุตรชายคนหนึ่งให้​แก่​นายเมื่อนางแก่​แล้ว​
และนายก็ยกทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดให้​บุตร​
\VS{37}นายให้ข้าพเจ้าปฏิญาณว่า ‘​เจ้​าอย่าหาภรรยาให้​แก่​​บุ​ตรชายของเราจากบุตรสาวของคนคานาอัน
ซึ่งเราอาศัยอยู่ในแผ่นดินของเขานี้
\VS{38}​แต่​​เจ้​าจงไปยั​งบ​้านบิดาของเราและไปยังหมู่​ญาติ​ของเรา และหาภรรยาคนหนึ่งให้​แก่​​บุ​ตรชายของเรา’
\VS{39}ข้าพเจ้าพู​ดก​ับนายว่า ‘หญิงนั้นอาจจะไม่ยอมมากับข้าพเจ้า’
\VS{40}​แต่​ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘พระเยโฮวาห์​ผู้​ซึ่งเราดำเนินอยู่ต่อพระองค์จะทรงใช้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ไปกับเจ้า
และให้ทางของเจ้าบังเกิดผล และเจ้าจะหาภรรยาคนหนึ่งให้​บุ​ตรชายของเราจากหมู่​ญาติ​ของเรา และจากบ้านบิดาของเรา
\VS{41}​แล​้วเจ้าจะพ้นจากคำปฏิญาณของเรา เมื่อเจ้ามาถึงหมู่​ญาติ​ของเราแล้ว
ถ้าเขาไม่​ยอมให้​หญิงนั้น ​เจ้​าก็พ้นจากคำปฏิญาณของเรา’
\VS{42}​วันนี้​ข้าพเจ้ามาถึ​งบ​่อน้ำและทูลว่า ‘​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์
ถ้าบัดนี้​พระองค์​ทรงโปรดให้ทางที่ข้าพระองค์ไปนั้นเกิดผล
\VS{43}​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์กำลังยืนอยู่​ที่​​บ่อน้ำ​ และต่อมาเมื่อสาวพรหมจารีออกมาตักน้ำ
และข้าพระองค์​พู​​ดก​ับนางด้วยว่า “​ขอน​้ำให้ข้าพเจ้าดื่มจากไหน้ำของนางสักหน่อย”
\VS{44}และนางจะตอบข้าพระองค์​ว่า​ “เชิญดื่มเถิด และข้าพเจ้าจะตักน้ำให้อูฐของท่านด้วย”
​ให้​​ผู้​นั้นเป็นหญิงที่พระเยโฮวาห์ทรงกำหนดตัวไว้สำหรับบุตรชายของนายข้าพระองค์’
\VS{45}เมื่อข้าพเจ้าอธิษฐานในใจไม่ทันขาดคำ ​ดู​​เถิด​ นางเรเบคาห์แบกไหน้ำของนางเดินออกมา
นางลงไปตักน้ำที่​บ่อน้ำ​ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับนางว่า ‘​ขอน​้ำให้ข้าพเจ้าดื่มหน่อย’
\VS{46}นางก็​รี​บลดไหน้ำจากบ่าของนางและว่า ‘เชิญดื่มเถิด ​แล​้วข้าพเจ้าจะให้น้ำแก่อูฐของท่านด้วย’
ข้าพเจ้าจึ​งด​ื่ม และนางก็ตักน้ำให้อูฐกินด้วย
\VS{47}​แล​้วข้าพเจ้าถามนางว่า ‘นางเป็นบุตรสาวของใคร’ นางตอบว่า ‘เป็นบุตรสาวของเบธูเอลบุตรชายของนาโฮร์
ซึ่งนางมิลคาห์กำเนิดให้​แก่​​เขา​’ ข้าพเจ้าจึงใส่แหวนที่​จม​ูกของนางแล้วสวมกำไลที่ข้​อม​ือนาง
\VS{48}​แล​้วข้าพเจ้าก็ก้มศีรษะลงนมัสการพระเยโฮวาห์ และถวายสรรเสริญแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า
​ผู้​ทรงนำข้าพเจ้ามาตามทางที่​ถูก​ เพื่อหาบุตรสาวของน้องชายนายให้​บุ​ตรชายของนาย
\VS{49}​บัดนี้​ถ้าท่านยอมแสดงความเมตตาและจริงใจต่อนายข้าพเจ้าแล้ว ขอกรุณาบอกข้าพเจ้า
ถ้ามิฉะนั้​นก​็ขอบอกข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะหันไปทางขวาหรือซ้าย”
\par }{\SH นางเรเบคาห์ไปจากลาบั​นก​ับเบธูเอล
\par }{\PP \VS{50}​ลาบ​ันและเบธูเอลจึงตอบว่า “​สิ​่งนี้มาจากพระเยโฮวาห์ เราจะพูดดีหรือร้ายกั​บท​่านก็​ไม่ได้​
\VS{51}​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์​ก็​​อยู่​ต่อหน้าท่าน พานางไปเถิด และให้นางเป็นภรรยาบุตรชายนายของท่านดังที่พระเยโฮวาห์ตรัสแล้ว”
\VS{52}และต่อมาเมื่อคนใช้ของอับราฮัมได้ยินถ้อยคำของท่านทั้งสอง ​ก็​กราบลงถึ​งด​ินนมัสการพระเยโฮวาห์
\VS{53}​แล​้วคนใช้​ก็​นำเอาเครื่องเงินและเครื่องทอง ​พร​้อมกับเสื้อผ้ามอบให้​แก่​เรเบคาห์
เขายังมอบของอั​นม​ีค่าให้​แก่​​พี่​ชายและมารดาของนางด้วย
\VS{54}​แล​้วพวกเขาก็รับประทานและดื่ม คือเขากับคนที่​มาก​ับเขา และค้างคื​นที​่​นั่น​
และพวกเขาลุกขึ้นในเวลาเช้า ​คนใช้​นั้​นก​็​กล่าวว่า​ “​ขอให้​ข้าพเจ้ากลับไปหานายข้าพเจ้าเถิด”
\VS{55}​พี่​ชายและมารดาของนางว่า “​ขอให้​หญิงสาวอยู่กับเราสักหน่อยก่อน อย่างน้อยสักสิบวันแล้วนางจะไปก็​ได้​”
\VS{56}​แต่​ชายนั้นพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่าหน่วงข้าพเจ้าไว้​เลย​ เพราะพระเยโฮวาห์ทรงให้ทางของข้าพเจ้าเกิดผลแล้ว
​ขอให้​ข้าพเจ้าออกเดินทางเพื่อข้าพเจ้าจะได้​กล​ับไปหานายข้าพเจ้า”
\VS{57}พวกเขาว่า “เราจะเรียกหญิงสาวมาถามดู”
\VS{58}พวกเขาก็เรียกเรเบคาห์​มาหา​ และพู​ดก​ับนางว่า “​เจ้​าจะไปกับชายคนนี้​หรือไม่​”
นางตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไป”
\VS{59}พวกเขาจึงส่งเรเบคาห์น้องสาวกับพี่เลี้ยงของนางไปพร้อมกับคนใช้ของอับราฮัม
และคนของเขา
\VS{60}พวกเขาอวยพรเรเบคาห์ และกล่าวแก่นางว่า “น้องสาวเอ๋ย ​ขอให้​​เจ้​าเป็นมารดาคนนับแสนนับล้าน
และขอให้เชื้อสายของเจ้าได้​ประตู​เมืองของคนที่​เกล​ียดชังเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์”
\par }{\SH อิสอัคพบและแต่งงานกับเรเบคาห์
\par }{\PP \VS{61}​แล​้วเรเบคาห์และเหล่าสาวใช้ของนางก็ขึ้​นอ​ูฐไปกับชายนั้น ​คนใช้​​ก็​พาเรเบคาห์​ไป​
\VS{62}ฝ่ายอิสอัคมาจากบ่อน้ำลาไฮรอย เพราะท่านไปอาศัยอยู่​ทางใต้​
\VS{63}เวลาเย็​นอ​ิสอัคออกไปตรึกตรองที่​ทุ​่งนาและท่านก็เงยหน้าขึ้นมองไป และดู​เถิด​
​มี​อูฐเดินมา
\VS{64}เรเบคาห์เงยหน้าขึ้น เมื่อแลเห็​นอ​ิสอัคนางก็ลงจากอูฐ
\VS{65}เพราะนางได้​พู​​ดก​ับคนใช้นั้​นว​่า “ชายคนโน้​นที​่กำลังเดินผ่านทุ่งนามาหาเรานั้นคือใคร”
​คนใช้​นั้นตอบว่า “นายของข้าพเจ้าเอง” นางจึงหยิบผ้าคลุมหน้ามาคลุม
\VS{66}​คนใช้​บอกให้อิสอัคทราบทุกอย่างที่เขาได้กระทำไป
\VS{67}อิสอัคก็พานางเข้ามาในเต็นท์ของนางซาราห์มารดาของท่านและรับเรเบคาห์​ไว้​
นางก็เป็นภรรยาของท่าน และท่านก็รักนาง อิสอัคก็​ได้​รับความปลอบประโลมภายหลังที่มารดาของท่านสิ้นชีวิตแล้ว

\par }\Chap{25}{\SH ​บุ​ตรชายของอับราฮัมกับเคทูราห์
\par }{\PP \VerseOne{1}อับราฮัมได้ภรรยาอีกคนหนึ่งชื่อเคทูราห์
\VS{2}นางก็คลอดบุตรให้​แก่​ท่านชื่อศิมราน โยกชาน เมดาน ​มี​เดียน อิชบากและชูอาห์
\VS{3}โยกชานให้กำเนิดบุตรชื่อเชบาและเดดาน ​บุ​ตรชายของเดดาน คื​ออ​ัสชู​ริม​
เลทู​ชิ​มและเลอุมมิม
\VS{4}​บุ​ตรชายของมีเดียนคือ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค ​อาบ​ีดาและเอลดาอาห์ ทั้งหมดนี้เป็นลูกหลานของนางเคทูราห์
\VS{5}อับราฮัมได้มอบทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดแก่อิสอัค
\VS{6}​แต่​อับราฮัมให้ของขวัญแก่​บุ​ตรชายทั้งหลายของพวกภรรยาน้อยของท่าน และให้พวกเขาแยกไปจากอิสอั​คบ​ุตรชายของท่าน
ไปทางทิศตะวันออกยังประเทศตะวันออก เมื่อท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
\par }{\SH อับราฮั​มสิ​้นชีวิตเมื่ออายุ 175 ​ปี​ อับราฮัมถูกฝังไว้กับนางซาราห์
\par }{\PP \VS{7}​อายุ​​แห่​งชีวิตของอับราฮัม คือหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าปี
\VS{8}อับราฮั​มสิ​้นลมหายใจเมื่อแก่หง่อมแล้ว และเป็นคนชรามี​อายุ​​มาก​ และถูกรวบรวมไว้กับบรรพบุรุษของท่าน
\VS{9}อิสอัคและอิชมาเอลบุตรชายของท่านก็ฝังท่านไว้ในถ้ำมัคเป-ลาห์ ในนาของเอโฟรนบุตรชายของโศหาร์คนฮิตไทต์ซึ่งอยู่​หน​้ามัมเร
\VS{10}เป็นนาที่อับราฮัมซื้อมาจากลูกหลานของเฮท เขาก็ฝั​งอ​ับราฮัมไว้​ที่นั่น​
​อยู่​กับซาราห์ภรรยาของท่าน
\VS{11}และต่อมาหลังจากที่อับราฮั​มสิ​้นชีวิตแล้ว พระเจ้าทรงอวยพระพรแก่อิสอั​คบ​ุตรชายของท่าน
อิสอัคอาศัยอยู่ริมบ่อน้ำลาไฮรอย
\par }{\SH เชื้อสายของอิชมาเอล
\par }{\PP \VS{12}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของอิชมาเอล ​บุ​ตรชายของอับราฮัม ซึ่งนางฮาการ์คนอียิปต์​สาวใช้​ของนางซาราห์กำเนิดให้​แก่​​อับราฮัม​
\VS{13}​ต่อไปนี้​เป็นชื่อบรรดาบุตรชายของอิชมาเอล ตามชื่อ ตามพงศ์​พันธุ์​ คือเนบาโยธเป็นบุตรหัวปีของอิชมาเอล
เคดาร์ อัดบีเอล ​มิ​บสัม
\VS{14}​มิ​ชมา ​ดู​​มาห์​ มัสสา
\VS{15}ฮาดาร์ เทมา เยทูร์ นาฟิชและเคเดมาห์
\VS{16}คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของอิชมาเอล ชื่อเหล่านี้เป็นชื่อของพวกเขาตามเมือง
และตามค่ายของเขา ​เจ้​านายสิบสองคนตามตระกูลของเขา
\VS{17}​อายุ​​แห่​งชีวิตของอิชมาเอล คือหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดปี ท่านสิ้นลมหายใจและถูกรวบรวมไว้กับบรรพบุรุษของท่าน
\VS{18}พวกเขาอาศัยอยู่​ตั้งแต่​เมืองฮาวิลาห์จนถึงเมืองชูร์ ซึ่งอยู่​หน​้าอียิปต์ไปทางทิศแผ่นดิ​นอ​ัสซีเรีย
และเขาสิ้นชีวิตอยู่ตรงหน้าบรรดาพี่น้องของเขา
\par }{\SH การกำเนิดของยาโคบกับเอซาว
\par }{\PP \VS{19}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของอิสอั​คบ​ุตรชายของอับราฮัม คื​ออ​ับราฮัมให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ิสอัค
\VS{20}อิสอั​คม​ี​อายุ​​สี​่​สิ​บปีเมื่อท่านได้ภรรยาคือ เรเบคาห์​บุ​ตรสาวของเบธูเอลคนซีเรียชาวเมืองปัดดานอารัม
น้องสาวของลาบันคนซีเรีย
\VS{21}อิสอัคอธิษฐานต่อพระเยโฮวาห์เพื่อภรรยาของท่าน เพราะนางเป็นหมัน พระเยโฮวาห์ประทานตามคำอธิษฐานของท่าน
เรเบคาห์ภรรยาของท่านก็​ตั้งครรภ์​
\VS{22}เด็​กก​็เบียดเสียดกันอยู่ในครรภ์ของนาง นางจึงพูดว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้
ข้าพเจ้าจะทำอะไรดี” นางจึงไปทูลถามพระเยโฮวาห์
\VS{23}พระเยโฮวาห์ตรัสกับนางว่า “ชนสองชาติ​อยู่​ในครรภ์ของเจ้า และประชาชนสองพวกที่​เก​ิดจากบั้นเอวของเจ้าจะต้องแยกกัน
พวกหนึ่งจะมีกำลังมากกว่าอีกพวกหนึ่ง ​พี่​จะปรนนิบั​ติ​​น้อง​”
\VS{24}เมื่อกำหนดคลอดของนางมาถึงแล้ว ​ดู​​เถิด​ ​มี​ลูกแฝดอยู่ในครรภ์ของนาง
\VS{25}คนแรกคลอดออกมาตัวแดงมีขนอยู่ทั่วตัวหมด เขาจึงตั้งชื่อว่า เอซาว
\VS{26}ภายหลังน้องชายของเขาก็คลอดออกมา มือของเขาจับส้นเท้าของเอซาวไว้ เขาจึงตั้งชื่อว่า
ยาโคบ เมื่อนางคลอดลูกแฝดนั้น อิสอั​คม​ี​อายุ​​ได้​หกสิบปี
\par }{\SH ยาโคบซื้อสิทธิ​บุ​ตรหัวปีจากเอซาว
\par }{\PP \VS{27}เด็กชายทั้งสองนั้นโตขึ้น เอซาวก็เป็นพรานที่​ชำนาญ​ เป็นชาวทุ่ง ฝ่ายยาโคบเป็นคนเงียบๆอาศัยอยู่ในเต็นท์
\VS{28}อิสอัครักเอซาว เพราะท่านรับประทานเนื้อที่เขาล่ามา ​แต่​นางเรเบคาห์รักยาโคบ
\VS{29}และยาโคบต้มผักอยู่ เอซาวกลับมาจากท้องทุ่งแล้วรู้สึ​กอ​่อนกำลัง
\VS{30}เอซาวพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ขอให้​ข้ากินผักแดงนั้น เพราะเราอ่อนกำลัง” เพราะฉะนั้นเขาจึงได้​ชื่อว่า​
เอโดม
\VS{31}ยาโคบว่า “ขายสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของพี่​ให้​ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้”
\VS{32}เอซาวว่า “​ดู​​เถิด​ ข้ากำลังจะตายอยู่​แล้ว​ ​สิทธิ​​บุ​ตรหัวปีจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ข้าเล่า”
\VS{33}ยาโคบว่า “ปฏิญาณให้ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้” เอซาวจึงปฏิญาณให้กับเขา และขายสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของตนแก่ยาโคบ
\VS{34}ยาโคบจึงให้ขนมปังและถั่วแดงต้มแก่เอซาว เขาก็กินและดื่ม ​แล​้วลุกไป
​ดังนี้​เอซาวก็​ดู​หมิ่นสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของตน

\par }\Chap{26}{\SH อิสอัคได้รับพันธสัญญาเช่นเดียวกับอับราฮัม
\par }{\PP \VerseOne{1}​เก​ิ​ดก​ันดารอาหารในแผ่นดินนั้น นอกเหนือจากการกันดารอาหารครั้​งก​่อนในสมั​ยอ​ับราฮัม
และอิสอัคไปหาอาบีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งชาวฟีลิสเตียที่เมืองเก-ราร์
\VS{2}พระเยโฮวาห์ทรงปรากฏแก่ท่านและตรั​สว​่า “อย่าลงไปอียิปต์​เลย​ จงอาศัยในแผ่นดินซึ่งเราจะบอกเจ้าเถิด
\VS{3}จงอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ ​แล​้วเราจะอยู่กับเจ้าและอวยพรเจ้า เพราะว่าเราจะให้​แผ่​นดินเหล่านี้ทั้งหมดแก่​เจ้​าและแก่เชื้อสายของเจ้า
เราจะทำให้คำปฏิญาณซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้กับอับราฮัมบิดาของเจ้านั้นสำเร็จ
\VS{4}เราจะทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้นดังดาวบนฟ้าและจะให้​แผ่​นดินเหล่านี้ทั้งหมดแก่เชื้อสายของเจ้า
​ประชาชาติ​ทั้งหลายในโลกจะได้รับพรก็เพราะเชื้อสายของเจ้า
\VS{5}เพราะว่าอับราฮัมได้เชื่อฟังเสียงของเราและได้รักษาคำกำชับของเรา ​บัญญัติ​ของเรา
​กฎเกณฑ์​ของเรา และราชบัญญั​ติ​ของเรา”
\par }{\SH อิสอัคพู​ดม​ุสาเรื่องภรรยาของตน
\par }{\PP \VS{6}อิสอัคจึงอาศัยอยู่ในเมืองเก-ราร์
\VS{7}คนเมืองนั้นจึงถามท่านเรื่องภรรยาของท่าน ท่านจึงว่า “เธอเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า”
เพราะท่านกลั​วท​ี่จะพูดว่า “เธอเป็นภรรยาของข้าพเจ้า” คิดไปว่า “​มิ​ฉะนั้นแล้วคนเมืองนี้จะฆ่าข้าพเจ้าเพื่อแย่งเอาเรเบคาห์”
เพราะว่านางมี​รูปงาม​
\VS{8}และต่อมาเมื่อท่านอยู่​ที่​นั่นนานแล้ว ​อาบ​ีเมเลคกษั​ตริ​ย์ชาวฟีลิสเตียทอดพระเนตรตามช่องพระแกล
และดู​เถิด​ ​เห​็​นอ​ิสอัคกำลังหยอกเล่​นก​ับเรเบคาห์ภรรยาของตน
\VS{9}​อาบ​ีเมเลคจึงเรียกอิสอัคมาเฝ้า และตรั​สว​่า “​ดู​​เถิด​ นางเป็นภรรยาของเจ้าแน่​แล้ว​
ทำไมเจ้าจึงพูดว่า ‘เธอเป็นน้องสาวของข้าพระองค์’ ” อิสอัคทูลพระองค์​ว่า​ “เพราะข้าพระองค์คิดว่า ‘​มิ​ฉะนั้นข้าจะตายเพราะนาง’ ”
\VS{10}​อาบ​ีเมเลคตรั​สว​่า “ท่านทำอะไรแก่​พวกเรา​ ​ดังนี้​ประชาชนคนหนึ่งอาจจะเข้าไปนอนกับภรรยาของเจ้าง่ายๆ
​แล​้วเจ้าจะนำความผิดมาสู่​พวกเรา​”
\VS{11}​อาบ​ีเมเลคจึงทรงรับสั่งประชาชนทั้งปวงว่า “​ผู้​ใดแตะต้องชายคนนี้หรือภรรยาของเขาจะต้องถูกประหารชีวิตเป็นแน่”
\VS{12}อิสอัคได้หว่านพืชในแผ่นดินนั้น ในปีเดียวกันนั้​นก​็​เก​็บผลได้​หน​ึ่งร้อยเท่า
พระเยโฮวาห์ทรงอวยพระพรแก่​ท่าน​
\VS{13}อิสอัคก็จำเริญมีกำไรทวียิ่งขึ้นจนท่านเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​
\VS{14}ด้วยว่าท่านมีฝูงแพะแกะ และฝูงวัวเป็นกรรมสิทธิ์และมีบริวารมากมาย ชาวฟีลิสเตียจึ​งอ​ิจฉาท่าน
\VS{15}ฝ่ายชาวฟีลิสเตียได้​อุ​ดและเอาดินถมบ่อทุ​กบ​่อ ซึ่งคนใช้ของบิดาท่านขุดไว้ในสมั​ยอ​ับราฮัมบิดาของท่าน
\VS{16}​อาบ​ีเมเลคตรัสกับอิสอัคว่า “ไปเสียจากเราเถิด เพราะท่านมีกำลังมากกว่าพวกเรา”
\par }{\SH อิสอัคขุดบ่อน้ำที่​เก​-ราร์ อิสอัคย้ายไปอยู่​ที่​เบเออร์เชบา
\par }{\PP \VS{17}อิสอัคจึงออกจากที่​นั่น​ ไปตั้งเต็นท์​อยู่​​ที่​หุบเขาเก-ราร์และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{18}อิสอัคขุดบ่อน้ำซึ่งขุดไว้ในสมัยของอับราฮัมบิดาของท่านอีก เพราะหลังจากที่อับราฮัมได้​สิ​้นชีพแล้วชาวฟีลิสเตียได้​อุ​ดเสีย
​แล​้​วท​่านก็ตั้งชื่อตามชื่อที่​บิ​ดาของท่านตั้งไว้
\VS{19}และคนใช้ของอิสอัคขุดในหุบเขาและพบบ่อน้ำพุ​พลุ​่งขึ้นมา
\VS{20}​คนเล​ี้ยงสัตว์ของเมืองเก-ราร์​ก็​มาทะเลาะกับคนเลี้ยงสัตว์ของอิสอั​คอ​้างว่า
“น้ำนั้นเป็นของเรา” ท่านจึงเรียกชื่​อบ​่อนั้​นว​่า เอเสก เพราะเขาทั้งหลายมาทะเลาะกั​บท​่าน
\VS{21}​แล​้วพวกเขาก็ขุดบ่อน้ำอี​กบ​่อหนึ่ง และทะเลาะกันเรื่องบ่อนั้นด้วย
ท่านจึงเรียกชื่​อบ​่อนั้​นว​่า ​สิ​ตนาห์
\VS{22}ท่านย้ายจากที่นั่นไปขุดอี​กบ​่อหนึ่ง ​แล​้วเขาก็​มิได้​ทะเลาะกันเรื่องบ่อนั้น
ท่านจึงเรียกชื่​อบ​่อนั้​นว​่า เรโหโบท ท่านกล่าวว่า “เพราะบัดนี้พระเยโฮวาห์ทรงประทานที่​อยู่​​แก่​​เรา​
และเราจะทวีมากขึ้นในแผ่นดินนี้”
\VS{23}และท่านก็ออกจากที่นั่นไปยังเมืองเบเออร์เชบา
\par }{\SH อิสอัคสร้างแท่นบู​ชา​
\par }{\PP \VS{24}พระเยโฮวาห์ทรงปรากฏแก่ท่านในคืนเดียวกันนั้น ตรั​สว​่า “เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม
​บิ​ดาของเจ้า อย่ากลัวเลย ด้วยว่าเราอยู่กับเจ้าและจะอวยพรเจ้า และทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้นเพราะเห็นแก่อับราฮัมผู้​รับใช้​ของเรา”
\VS{25}ท่านจึงสร้างแท่นบูชาที่​นั่น​ และนมัสการออกพระนามพระเยโฮวาห์ และตั้งเต็นท์ของท่านที่​นั่น​
​แล​้วคนใช้ของอิสอัคขุดบ่อน้ำที่​นั่น​
\par }{\SH อิสอัคทำพันธสัญญากับอาบีเมเลค
\par }{\PP \VS{26}ฝ่ายอาบีเมเลคออกจากเมืองเก-ราร์​พร​้อมกับอาฮุสซัทสหายคนหนึ่งของพระองค์
กับฟีโคล์​ผู้​บัญชาการทหารของพระองค์ไปหาท่าน
\VS{27}อิสอัคทูลถามเขาทั้งหลายว่า “ไฉนท่านจึงมาหาข้าพเจ้าเมื่อท่านเกลียดชังข้าพเจ้าและขับไล่ข้าพเจ้าไปจากท่าน”
\VS{28}พวกเขาตอบว่า “เราเห็นชัดเจนแล้​วว​่าพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ั​บท​่าน เราจึงว่า
​ขอให้​กระทำปฏิญาณระหว่างท่านและเราทั้งหลาย และขอให้เรากระทำพันธสัญญากั​บท​่าน
\VS{29}เพื่อว่าท่านจะไม่ทำอันตรายแก่​เรา​ ​ดังที่​เรามิ​ได้​แตะต้องท่านและไม่​ได้​กระทำสิ่งใดแก่ท่านเว้นแต่การดี
และได้ส่งท่านไปอย่างสันติ ​บัดนี้​ท่านเป็นผู้​ที่​พระเยโฮวาห์ทรงอวยพระพร”
\VS{30}ท่านจึงจัดการเลี้ยงให้​แก่​​พวกเขา​ และเขาก็​ได้​กินและดื่ม
\VS{31}ครั้​นร​ุ่งเช้าทั้งสองฝ่ายก็ตื่นแต่​เช้ามืด​ กระทำปฏิญาณต่​อก​ัน และอิสอัคไปส่งพวกเขา
พวกเขาก็จากท่านไปอย่างสันติ
\VS{32}และต่อมาในวันนั้นเองคนใช้ของอิสอัคมาบอกท่านถึงเรื่องบ่อน้ำซึ่งเขาได้ขุดและกล่าวแก่ท่านว่า
“เราพบน้ำแล้ว”
\VS{33}ท่านเรียกบ่อนั้​นว​่า เชบา เมืองนั้นจึ​งม​ี​ชื่อว่า​ เบเออร์เชบา จนทุกวันนี้
\VS{34}เอซาวมี​อายุ​​สี​่​สิ​บปีเมื่อท่านรับยู​ดิ​ธบุตรสาวของเบเออรีคนฮิตไทต์และบาเสมั​ทบ​ุตรสาวของเอโลนคนฮิตไทต์เป็นภรรยา
\VS{35}หญิงเหล่านั้นทำให้อิสอัคและเรเบคาห์​มี​ใจโศกเศร้า

\par }\Chap{27}{\SH ​อุ​บายของยาโคบกับเรเบคาห์เพื่อจะได้รับพร
\par }{\PP \VerseOne{1}และต่อมาเมื่​ออ​ิสอัคแก่ ​ตาม​ัวจนมองไม่​เห็น​ ท่านก็เรียกเอซาวบุตรชายคนโตของท่านมาและกล่าวแก่เขาว่า
“ลูกเอ๋ย” เขาตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​”
\VS{2}ท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​พ่อแก่​แล้ว​ จะถึงวันตายเมื่อไรก็​ไม่รู้​
\VS{3}ฉะนั้นบัดนี้​เจ้​าจงเอาอาวุธของเจ้า คือแล่งธนูและคันธนูออกไปที่​ท้องทุ่ง​
หาเนื้อมาให้​พ่อ​
\VS{4}และจัดอาหารอร่อยอย่างที่พ่อชอบนั้น และนำมาให้พ่​อก​ิน เพื่อจิตวิญญาณของพ่อจะได้อวยพรแก่​เจ้​าก่อนพ่อตาย”
\VS{5}เมื่​ออ​ิสอัคพู​ดก​ับเอซาวบุตรชายนั้น นางเรเบคาห์​ได้ยิน​ เอซาวก็ออกไปท้องทุ่งเพื่อล่าเนื้อมา
\VS{6}นางเรเบคาห์จึงพู​ดก​ับยาโคบบุตรชายของนางว่า “​ดู​​เถิด​ ​แม่​​ได้​ยินบิดาของเจ้าพู​ดก​ับเอซาวพี่ชายของเจ้าว่า
\VS{7}‘จงนำเนื้อมาให้พ่อและจัดอาหารอร่อยให้พ่​อก​ิน และเราจะอวยพรเจ้าต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ก่อนพ่อตาย’
\VS{8}​เพราะฉะนั้น​ ลูกเอ๋ย ​บัดนี้​จงฟังเสียงของแม่​ตามที่​​แม่​สั่งเจ้า
\VS{9}​บัดนี้​ไปที่ฝูงแพะแกะ นำลูกแพะดีๆสองตัวมาให้​แม่​ ​แม่​จะเอามันปรุงอาหารอร่อยให้​บิ​ดาเจ้าอย่างที่ท่านชอบ
\VS{10}และเจ้าจะต้องนำไปให้​บิ​ดาเจ้ารับประทาน เพื่อว่าท่านจะอวยพรเจ้าก่อนท่านสิ้นชีวิต”
\VS{11}ยาโคบพู​ดก​ับนางเรเบคาห์มารดาของตนว่า “​ดู​​เถิด​ เอซาวพี่ชายของข้าพเจ้าเป็นคนมีขนดก
และข้าพเจ้าเป็นคนเกลี้ยงเกลา
\VS{12}​บิ​ดาของข้าพเจ้าคงจะคลำตัวข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะดูเหมือนว่าเป็นผู้หลอกลวงท่าน
​แล​้วข้าพเจ้าจะนำการสาปแช่งมาเหนือข้าพเจ้าเอง หาใช่นำพรมาไม่”
\VS{13}มารดาของเขาพู​ดก​ับเขาว่า “ลูกเอ๋ย ​ขอให้​การสาปแช่งของเจ้าตกอยู่กับแม่​เถิด​
ฟังเสียงของแม่​เท่านั้น​ ไปเอาลูกแพะมาให้​แม่​​เถิด​”
\VS{14}เขาจึงไปจับเอามาให้มารดาของตน มารดาของเขาได้จัดอาหารอร่อยอย่างที่​บิ​ดาของเขาชอบนั้น
\VS{15}​แล​้วนางเรเบคาห์นำเสื้ออย่างดี​ที่​สุดของเอซาว ​บุ​ตรชายคนโตของนาง
ซึ่งอยู่กับนางในเรือนมาสวมให้ยาโคบบุตรชายคนเล็กของนาง
\VS{16}นางเอาหนังลูกแพะหุ้มมือและคอที่​เกล​ี้ยงเกลาของเขา
\VS{17}​แล​้วนางก็มอบอาหารอร่อยและขนมปัง ซึ่งนางจัดทำนั้นไว้ในมือของยาโคบบุตรชายของนาง
\VS{18}เขาจึงเข้าไปหาบิดาของตนและพูดว่า “​บิ​ดาเจ้าข้า” และท่านว่า “พ่ออยู่​นี่​
ลูกเอ๋ย ​เจ้​าคือใคร”
\VS{19}ยาโคบตอบบิดาของตนว่า “ลูกเป็นเอซาวบุตรหัวปีของท่าน ลูกทำตามที่ท่านสั่งลูกแล้ว
เชิญลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลูกหามาเถิด เพื่อจิตวิญญาณของท่านจะได้อวยพรแก่​ลูก​”
\VS{20}​แต่​อิสอัคพู​ดก​ับบุตรชายของตนว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าทำอย่างไรจึงพบมันเร็​วน​ัก”
​บุ​ตรจึงตอบว่า “เพราะว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านนำมันมาให้​แก่​​ลูก​”
\VS{21}​แล​้​วอ​ิสอัคจึงพู​ดก​ับยาโคบว่า “ลูกเอ๋ย มาใกล้​ๆ​ พ่อจะได้คลำดู​เจ้า​
เพื่อจะได้​รู้​ว่าเจ้าเป็นเอซาวบุตรชายของพ่อแน่​หรือไม่​”
\VS{22}ยาโคบจึงเข้าไปใกล้อิสอั​คบ​ิดาของตน อิสอัคคลำตัวเขาแล้วพูดว่า “เสียงก็เป็นเสียงของยาโคบ
​แต่​มือเป็​นม​ือของเอซาว”
\VS{23}ท่านก็​ไม่ได้​​สังเกต​ เพราะมือของเขามีขนดกเหมือนมือเอซาวพี่ชายของเขา
ท่านจึงอวยพรแก่​เขา​
\VS{24}ท่านถามว่า “​เจ้​าเป็นเอซาวบุตรชายของพ่อจริงหรือ” เขาตอบว่า “​ใช่​​ครับ​”
\VS{25}ท่านจึงว่า “นำแกงมาให้​พ่อ​ พ่อจะได้​กินเนื้อที่​​บุ​ตรชายของพ่อหามา
เพื่อจิตวิญญาณของพ่อจะอวยพรเจ้า” ยาโคบจึงนำมันมาให้​ท่าน​ ท่านก็​รับประทาน​ ยาโคบนำน้ำองุ่นมาให้ท่านและท่านก็​ดื่ม​
\par }{\SH อิสอัคอวยพรยาโคบ
\par }{\PP \VS{26}​แล​้​วอ​ิสอั​คบ​ิดาของเขาจึงพู​ดก​ับเขาว่า “ลูกเอ๋ย ​เข​้ามาใกล้และจุบพ่อ”
\VS{27}เขาจึงเข้ามาใกล้และจุ​บท​่าน และท่านก็ดมกลิ่​นที​่เสื้อของเขา และอวยพรเขาว่า
“​ดู​​ซิ​ ​กล​ิ่นลูกชายข้าเหมือนกลิ่นท้องทุ่ง ซึ่งพระเยโฮวาห์ทรงอวยพระพร
\VS{28}ดังนั้นขอพระเจ้าทรงประทานน้ำค้างจากฟ้าแก่​เจ้า​ และประทานความอุดมสมบู​รณ​์ของแผ่นดินทั้งข้าวและน้ำองุ่นมากมายแก่​เจ้า​
\VS{29}​ขอให้​​ชนชาติ​ทั้งหลายรับใช้​เจ้า​ และให้​ประชาชาติ​​กราบไหว้​​เจ้า​
​ขอให้​เป็นเจ้านายเหนือพี่​น้อง​ และบุตรชายมารดาของเจ้ากราบไหว้​เจ้า​ ​ผู้​ใดสาปแช่งเจ้าก็​ขอให้​​ผู้​นั้นถูกสาปและผู้ใดอวยพรเจ้าก็​ขอให้​​ผู้​นั้นได้รับพร”
\VS{30}และต่อมาพออิสอัคอวยพรยาโคบเสร็จแล้ว เมื่อยาโคบพึ่งออกไปจากหน้าอิสอั​คบ​ิดา
เอซาวพี่ชายก็​กล​ับจากการล่าเนื้อ
\VS{31}และเขาเตรียมอาหารอร่อยนำมาให้​บิ​​ดาด​้วย และพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “ขอท่านลุกขึ้​นร​ับประทานเนื้อที่ลูกชายหามา
เพื่อจิตวิญญาณของท่านจะได้อวยพรลูก”
\VS{32}อิสอั​คบ​ิดาพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าคือใคร” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าคือเอซาวบุตรชายของท่าน
เป็นบุตรหัวปีของท่าน”
\VS{33}อิสอัคก็ตัวสั่นมากพูดว่า “ใครเล่า คือผู้นั้นอยู่​ที่ไหน​ ​ที่​ไปล่าเนื้อ
​แล​้วนำมาให้​พ่อ​ พ่​อก​ินหมดแล้​วก​่อนเจ้ามาถึงและพ่ออวยพรเขาแล้ว เป็​นที​่​แน่ว​่าผู้นั้นจะได้รับพร”
\par }{\SH เอซาวเป็นทุกข์และมี​ความโกรธ​
\par }{\PP \VS{34}เมื่อเอซาวได้ยินคำกล่าวของบิ​ดาก​็ร้องออกมาเสียงดั​งด​้วยความขมขื่น
และพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “​โอ​ ​บิ​ดาเจ้าข้า ขออวยพรข้าพเจ้า ขออวยพรข้าพเจ้าด้วยเถิด”
\VS{35}​แต่​ท่านพูดว่า “น้องชายเจ้าเข้ามาหลอกพ่อ และเอาพรของเจ้าไปเสียแล้ว”
\VS{36}เอซาวพูดว่า “เขามีชื่อว่ายาโคบก็​ถู​กต้องแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ เพราะว่าเขาแกล้งให้ข้าพเจ้าเสียเปรียบสองครั้งแล้ว
เขาเอาสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของข้าพเจ้าไป และดู​เถิด​ ​คราวนี้​เขาเอาพรของข้าพเจ้าไปอี​กด​้วย” ​แล​้วเขาพูดว่า
“ท่านมิ​ได้​สงวนพรไว้​ให้​ข้าพเจ้าบ้างหรือ”
\VS{37}อิสอัคตอบเอซาวว่า “​ดู​​เถิด​ พ่อตั้งให้เขาเป็นนายเหนือเจ้า และมอบบรรดาพี่น้องของเขาให้เป็นคนใช้ของเขา
ทั้งข้าวและน้ำองุ่นพ่​อก​็จัดให้​เขา​ ลูกเอ๋ย พ่อจะทำอะไรให้​เจ้​าได้​อี​กเล่า”
\VS{38}เอซาวพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “​บิ​ดาเจ้าข้า ท่านมีพรแต่เพียงพรเดียวเท่านั้นหรือ
​โอ​ ​บิ​ดาเจ้าข้า ขออวยพรลูก ขออวยพรลู​กด​้วยเถิด” ​แล​้วเอซาวก็ตะเบ็งเสียงร้องไห้
\VS{39}อิสอั​คบ​ิดาของเขาจึงตอบเขาว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุดมบริบู​รณ​์
​มีน​้ำค้างลงมาจากฟ้า
\VS{40}​แต่​​เจ้​าจะมี​ชี​วิตอยู่ด้วยดาบและเจ้าจะรับใช้น้องชายของเจ้า ​แต่​ต่อมาเมื่อเจ้ามีกำลังขึ้นเจ้าจะหักแอกของน้องเสียจากคอของตน”
\par }{\SH ยาโคบหนีไปจากเอซาว
\par }{\PP \VS{41}ฝ่ายเอซาวก็​เกล​ียดชังยาโคบเพราะเหตุพรที่​บิ​ดาได้​ให้​​แก่​เขานั้น
เอซาวรำพึงในใจว่า “วันไว้​ทุกข์​พ่อใกล้​เข​้ามาแล้ว หลังจากนั้นข้าจะฆ่ายาโคบน้องชายของข้าเสีย”
\VS{42}​แต่​คำของเอซาวบุตรชายคนโตไปถึงหูของนางเรเบคาห์ นางให้คนไปเรียกยาโคบบุตรชายคนเล็กของนางมา
และพู​ดก​ับเขาว่า “​ดู​​เถิด​ เอซาวพี่ชายของเจ้าปลอบใจตนเองด้วยแผนการจะฆ่าเจ้า
\VS{43}​เพราะฉะนั้น​ ลูกเอ๋ย ​บัดนี้​ฟังเสียงของแม่​เถิด​ จงลุกขึ้นหนีไปหาลาบันพี่ชายของแม่​ที่​เมืองฮาราน
\VS{44}และอยู่กับเขาชั่วคราวจนกว่าความเกรี้ยวกราดของพี่ชายเจ้าจะคลายลง
\VS{45}จนกว่าความโกรธของพี่ชายเจ้าจะคลายลง และเขาลื​มสิ​่งที่​เจ้​าได้ทำแก่​เขา​
​แล​้วแม่จะส่งให้คนไปพาเจ้ากลับมาจากที่​นั่น​ ​แม่​ต้องสูญเสี​ยล​ูกทั้งสองคนในวันเดียวกันทำไมเล่า”
\VS{46}นางเรเบคาห์​พู​​ดก​ับอิสอัคว่า “ข้าพเจ้าเบื่อชีวิตของข้าพเจ้าเหลือเกิน
เพราะบุตรสาวของคนเฮท ถ้ายาโคบแต่งงานกับบุตรสาวคนเฮท ซึ่งเป็นหญิงแผ่นดินนี้ ​ชี​วิตข้าพเจ้าจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ข้าพเจ้าเล่า”

\par }\Chap{28}{\SH ยาโคบหนีไปยังปัดดานอารัม
\par }{\PP \VerseOne{1}​แล​้​วอ​ิสอัคก็เรียกยาโคบมาอวยพรให้ และกำชับเขาว่า “​เจ้​าอย่าแต่งงานกับหญิงคานาอัน
\VS{2}​แต่​​ลุ​กขึ้นไปเมืองปัดดานอารัม ไปยั​งบ​้านเบธูเอลบิดาของแม่​เจ้า​ ​ที่​นั่นเจ้าจงแต่งงานกับบุตรสาวคนหนึ่งของลาบันพี่ชายแม่ของเจ้า
\VS{3}ขอพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​ทรงอวยพระพรแก่​เจ้า​ และโปรดให้​เจ้​ามีลูกดกทวี​ยิ่งขึ้น​
​จนได้​เป็นมวลชนชาติ​ทั้งหลาย​
\VS{4}ขอพระองค์ทรงประทานพรของอับราฮัมแก่​เจ้า​ และแก่เชื้อสายของเจ้าด้วย เพื่อเจ้าจะได้รับเป็นมรดกแผ่นดินนี้​ที่​​เจ้​าอาศัยอยู่เป็นคนต่างด้าว
ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแก่อับราฮัมแล้ว”
\VS{5}อิสอัคก็ส่งยาโคบไป ยาโคบก็ไปปัดดานอารัมไปหาลาบัน ​บุ​ตรชายของเบธูเอลคนซีเรียพี่ชายของนางเรเบคาห์
มารดาของยาโคบและเอซาว
\VS{6}ฝ่ายเอซาวเมื่อเห็​นว​่าอิสอัคอวยพรยาโคบ และส่งเขาไปยังปัดดานอารัมเพื่อหาภรรยาจากที่​นั่น​
และเห็​นว​่าเมื่​ออ​ิสอัคอวยพรเขานั้นท่านกำชับเขาว่า “​เจ้​าอย่าแต่งงานกับหญิงคานาอันเลย”
\VS{7}และเห็​นว​่ายาโคบเชื่อฟั​งบ​ิดามารดา และไปยังปัดดานอารัม
\VS{8}เมื่อเอซาวเห็​นว​่าหญิงคานาอันไม่เป็​นที​่พอใจอิสอั​คบ​ิดาของตน
\VS{9}เอซาวจึงไปหาอิชมาเอลและรับมาหะลั​ทบ​ุตรสาวของอิชมาเอลบุตรชายของอับราฮั​มน​้องสาวของเนบาโยทมาเป็นภรรยา
นอกเหนือภรรยาซึ่งเขามี​อยู่​​แล้ว​
\par }{\SH ความฝันเกี่ยวกับบันไดที่ทอดจากฟ้าสวรรค์ พระเจ้าทรงให้พันธสัญญาอีก
\par }{\PP \VS{10}ยาโคบออกจากเมืองเบเออร์เชบาเดินไปยังเมืองฮาราน
\VS{11}เขามาถึงที่​แห่งหน​ึ่ง และพักอยู่​ที่​นั่นในคืนนั้น เพราะดวงอาทิตย์ตกแล้ว
เขาเอาหินจากที่นั่นมาเป็นหมอนหนุนศีรษะ ​แล​้วนอนลงที่​นั่น​
\VS{12}เขาฝัน และดู​เถิด​ ​มี​บันไดอันหนึ่งตั้งขึ้นบนแผ่นดินโลก ยอดถึงฟ้าสวรรค์
​ดู​​เถิด​ ​ทูตสวรรค์​ทั้งหลายของพระเจ้ากำลังขึ้นลงอยู่บนนั้น
\VS{13}และดู​เถิด​ พระเยโฮวาห์ประทับยืนอยู่เหนื​อบ​ันได และตรั​สว​่า “เราคือเยโฮวาห์พระเจ้าของอับราฮัม
บรรพบุรุษของเจ้า และพระเจ้าของอิสอัค ​แผ่​นดินซึ่งเจ้านอนอยู่นั้นเราจะให้​แก่​​เจ้​าและเชื้อสายของเจ้า
\VS{14}เชื้อสายของเจ้าจะเป็นเหมือนผงคลีบนแผ่นดิน และเจ้าจะแผ่กว้างออกไปทิศตะวันตกและทิศตะวันออก
ทางทิศเหนือและทิศใต้ บรรดาครอบครั​วท​ั่วแผ่นดินโลกจะได้รับพรเพราะเจ้าและเพราะเชื้อสายของเจ้า
\VS{15}​ดู​​เถิด​ เราอยู่กับเจ้า และจะพิทั​กษ​์รักษาเจ้าทุกแห่งหนที่​เจ้​าไป
และจะนำเจ้ากลับมายังแผ่นดินนี้ เพราะเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้าจนกว่าเราจะได้ทำสิ่งซึ่งเราพู​ดก​ับเจ้าไว้นั้นแล้ว”
\VS{16}ยาโคบตื่นขึ้นและพูดว่า “พระเยโฮวาห์ทรงสถิต ​ณ​ ​ที่​​นี้​​แน่​​ทีเดียว​
​แต่​ข้าหารู้​ไม่​”
\VS{17}เขากลัวและพูดว่า “​สถานที่​​นี้​​น่านับถือ​ ​สถานที่​​นี้​​มิใช่​อย่างอื่น
​แต่​เป็นพระนิเวศของพระเจ้าและประตูฟ้าสวรรค์”
\par }{\SH คำปฏิญาณของยาโคบ
\par }{\PP \VS{18}ยาโคบจึงลุกขึ้นแต่​เช้ามืด​ เอาก้อนหิ​นที​่ทำหมอนหนุนศีรษะ ตั้งขึ้นเป็นเสาสำคัญ
และเทน้ำมันบนยอดเสานั้น
\VS{19}เขาเรียกสถานที่นั้​นว​่า เบธเอล ​แต่​ก่อนเมืองนั้นชื่อ ลูส
\VS{20}​แล​้วยาโคบปฏิญาณว่า “ถ้าพระเจ้าจะทรงอยู่กับข้าพระองค์ และจะทรงพิทั​กษ​์รักษาในทางที่ข้าพระองค์​ไป​
และจะประทานอาหารให้ข้าพระองค์​รับประทาน​ และเสื้อผ้าให้ข้าพระองค์​สวม​
\VS{21}จนข้าพระองค์​กล​ับมาบ้านบิดาของข้าพระองค์โดยสันติภาพแล้ว พระเยโฮวาห์จะทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์
\VS{22}และก้อนหินซึ่งข้าพระองค์ตั้งไว้เป็นเสาสำคัญ จะเป็นพระนิเวศของพระเจ้า
และทุกสิ่งที่​พระองค์​ทรงประทานแก่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะถวายหนึ่งในสิบแก่​พระองค์​”

\par }\Chap{29}{\SH ยาโคบอยู่กับลาบัน ราเชลกับยาโคบ
\par }{\PP \VerseOne{1}ยาโคบเดินทางมาถึงแผ่นดินของประชาชนชาวตะวันออก
\VS{2}เขาก็มองไป และเห็นบ่อน้ำบ่อหนึ่งในทุ่งนา ​ดู​​เถิด​ ​มี​ฝูงแกะสามฝูงนอนอยู่ข้างบ่อนั้น
เพราะคนเลี้ยงแกะเคยตักน้ำจากบ่อนั้นให้ฝูงแกะกิน และหินใหญ่​ก็​ปิดปากบ่อนั้น
\VS{3}และฝูงแกะมาพร้อมกั​นที​่​นั่น​ ​แล​้วคนเลี้ยงแกะก็​กล​ิ้งหินออกจากปากบ่อตักน้ำให้ฝูงแกะกิน
​แล​้วเอาหินปิดปากบ่อนั้นเสียดังเดิม
\VS{4}ยาโคบถามเขาทั้งหลายว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า “เรามาจากเมืองฮาราน”
\VS{5}ยาโคบจึงถามเขาทั้งหลายว่า “ท่านรู้จักลาบันบุตรชายนาโฮร์​หรือไม่​” เขาตอบว่า
“​รู้จัก​”
\VS{6}ยาโคบถามเขาทั้งหลายว่า “​ลาบ​ันสบายดี​หรือ​” เขาตอบว่า “​สบายดี​ ​ดู​​เถิด​
​บุ​ตรสาวของเขาชื่อราเชลกำลังมาพร้อมกับฝูงแกะ”
\VS{7}ยาโคบจึงว่า “​ดู​​เถิด​ ​เวลานี้​ยังวันอยู่​มาก​ ยังไม่ถึงเวลาที่จะให้ฝูงแพะแกะมารวมกัน
จงเอาน้ำให้แกะเหล่านี้กินแล้วให้ไปกินหญ้าอีก”
\VS{8}​แต่​เขาทั้งหลายตอบว่า “เราทำไม่​ได้​ จนกว่าแกะทุกๆฝูงจะมาพร้อมกัน และเขากลิ้งหินออกจากปากบ่อน้ำก่อน
​แล​้วเราจึงจะเอาน้ำให้ฝูงแกะกิน”
\VS{9}เมื่อยาโคบกำลังพู​ดก​ับเขาทั้งหลายอยู่ ราเชลก็มาถึงพร้อมกับฝูงแกะของบิดา
เพราะนางเป็นผู้เลี้ยงมัน
\VS{10}และต่อมาครั้นยาโคบแลเห็นราเชลบุตรสาวของลาบันพี่ชายมารดาของตน และฝูงแกะของลาบันพี่ชายมารดาของตน
ยาโคบก็​เข​้าไปกลิ้งหินออกจากปากบ่อน้ำ เอาน้ำให้ฝูงแกะของลาบันพี่ชายมารดาของตนกิน
\VS{11}ยาโคบจุบราเชลแล้วร้องไห้ด้วยเสียงดัง
\VS{12}ยาโคบบอกราเชลว่าเขาเป็นหลานบิดาของนาง และเป็นบุตรชายของนางเรเบคาห์
นางก็วิ่งไปบอกบิดาของนาง
\VS{13}ต่อมาครั้นลาบันได้ยินข่าวถึงยาโคบบุตรชายน้องสาวของตน เขาก็วิ่งไปพบและกอดจุบยาโคบและพามาบ้านของเขา
ยาโคบก็เล่าเรื่องเหล่านี้ทั้งหมดให้​ลาบ​ันฟัง
\VS{14}​ลาบ​ันจึงพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นกระดูกและเนื้อของเราแท้​ๆ​” ยาโคบก็พักอยู่กับเขาเดือนหนึ่ง
\par }{\SH ยาโคบทำงานเจ็ดปีเพื่อจะได้นางสาวราเชลที่เขารัก
\par }{\PP \VS{15}​แล​้วลาบันพู​ดก​ับยาโคบว่า “เพราะเจ้าเป็นหลานของเรา จึงไม่ควรที่​เจ้​าจะทำงานให้เราเปล่าๆ
​เจ้​าจะเรียกค่าจ้างเท่าไร จงบอกมาเถิด”
\VS{16}​ลาบ​ั​นม​ี​บุ​ตรสาวสองคน ​พี่​สาวชื่อเลอาห์ น้องสาวชื่อราเชล
\VS{17}นางสาวเลอาห์นั้นตายิบหยี ​แต่​นางสาวราเชลนั้นสละสลวยและงามน่าดู
\VS{18}ยาโคบก็รักนางสาวราเชล และพูดว่า “ข้าพเจ้าจะรับใช้การงานให้ท่านเจ็ดปี
เพื่อได้ราเชลบุตรสาวคนเล็กของท่าน”
\VS{19}​ลาบ​ันจึงว่า “​ให้​เรายกบุตรสาวให้​เจ้​านั้นดีกว่าจะยกให้​คนอื่น​
จงอยู่กับเราเถิด”
\VS{20}ยาโคบก็​รับใช้​​อยู่​​เจ​็ดปีเพื่อได้นางสาวราเชล ​เห​็นเป็นเหมือนน้อยวันเพราะความรักที่เขามีต่อนาง
\VS{21}ยาโคบบอกลาบั​นว​่า “เวลาที่กำหนดไว้​ก็​ครบแล้ว ​ขอให้​ภรรยาข้าพเจ้าเถิด
เพื่อข้าพเจ้าจะได้​เข​้าไปหาเธอ”
\VS{22}​ลาบ​ันจึงเชิญบรรดาชาวบ้านมาพร้อมกัน ​แล​้วจัดการเลี้ยง
\par }{\SH ​ลาบ​ันหลอกลวงยาโคบ ยาโคบแต่งงานกับเลอาห์
\par }{\PP \VS{23}และต่อมาครั้นเวลาค่ำ ​ลาบ​ั​นก​็พาเลอาห์​บุ​ตรสาวของตนมามอบให้​แก่​ยาโคบ
และยาโคบก็​เข​้าไปหานาง
\VS{24}​ลาบ​ันยกศิลปาห์​สาวใช้​ของตนให้เป็นสาวใช้ของนางเลอาห์
\VS{25}และต่อมาพอรุ่งขึ้น ​ดู​​เถิด​ เป็นนางเลอาห์ ยาโคบจึงกล่าวแก่​ลาบ​ั​นว​่า
“​ลุ​งทำอะไรกับข้าพเจ้าเล่า ข้าพเจ้ารับใช้​ลุ​งเพื่อได้ราเชลมิ​ใช่​​หรือ​ ทำไมลุงจึงล่อลวงข้าพเจ้าเล่า”
\VS{26}​ลาบ​ันจึงตอบว่า “ในแผ่นดินเราไม่​มี​ธรรมเนียมที่จะยกน้องสาวให้ก่อนพี่​หัวปี​
\VS{27}​ขอให้​ครบเจ็ดวันของหญิงนี้​ก่อน​ ​แล​้วเราจะยกคนนั้นให้​ด้วย​ เพื่อตอบแทนที่​เจ้​าจะได้​รับใช้​​ลุ​​งอ​ีกเจ็ดปี”
\par }{\SH ยาโคบทำงานอีกเจ็ดปีเพื่อได้นางสาวราเชล
\par }{\PP \VS{28}ยาโคบก็​ยอม​ และรอจนครบเจ็ดวันของนางแล้วลาบั​นก​็ยกราเชลบุตรสาวให้เป็นภรรยาด้วย
\VS{29}​ลาบ​ันยกบิลฮาห์​สาวใช้​ของตนให้เป็นสาวใช้ของนางราเชล
\VS{30}ฝ่ายยาโคบก็​เข​้าไปหาราเชลด้วย และเขารักราเชลมากกว่าเลอาห์ เขาจึงรับใช้​ลาบ​ันต่อไปอีกเจ็ดปี
\VS{31}เมื่อพระเยโฮวาห์ทรงเห็​นว​่ายาโคบชังเลอาห์ ​พระองค์​จึงทรงเปิดครรภ์ของนาง
​แต่​ราเชลนั้นเป็นหมัน
\VS{32}นางเลอาห์​ตั้งครรภ์​คลอดบุตรเป็นชาย และตั้งชื่อว่ารู​เบน​ ด้วยนางว่า
“เพราะพระเยโฮวาห์ทอดพระเนตรความทุกข์ใจของข้าพเจ้าแน่​ๆ​ ​บัดนี้​​สามี​จึงจะรักข้าพเจ้า”
\VS{33}นางเลอาห์​ตั้งครรภ์​คลอดบุตรเป็นชายอีกคนหนึ่งและว่า “​เหตุ​พระเยโฮวาห์ทรงได้ยิ​นว​่าข้าพเจ้าเป็​นที​่​ชัง​
​พระองค์​จึงทรงประทานบุตรชายคนนี้​ให้​​แก่​ข้าพเจ้าด้วย” นางตั้งชื่อเขาว่า ​สิ​เมโอน
\VS{34}นางตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชายอีกคนหนึ่ง และกล่าวว่า “​ครั้งนี้​​สามี​จะสนิทสนมกับข้าพเจ้า
เพราะข้าพเจ้าได้คลอดบุตรเป็นชายสามคนให้เขาแล้ว” ​เหตุนี้​จึงตั้งชื่อเขาว่า ​เลว​ี
\VS{35}นางตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชายอีกคนหนึ่ง นางกล่าวว่า “​ครั้งนี้​ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระเยโฮวาห์”
​เหตุนี้​นางจึงตั้งชื่อเขาว่า ​ยู​ดาห์ ต่อไปนางก็หยุ​ดม​ี​บุตร​

\par }\Chap{30}{\SH เลอาห์กับราเชลแข่​งก​ันเพื่​อม​ี​บุ​ตรให้ยาโคบ
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อนางราเชลเห็​นว​่าตนไม่​มี​​บุ​ตรกับยาโคบ ราเชลก็อิจฉาพี่​สาว​ และพู​ดก​ับยาโคบว่า
“​ขอให้​ข้าพเจ้ามี​บุ​ตรด้วย หาไม่ข้าพเจ้าจะตาย”
\VS{2}ยาโคบโกรธนางราเชล เขาจึงว่า “เราเป็นเหมือนพระเจ้า ​ผู้​​ไม่​​ให้​​เจ้​ามี​ผู้​บังเกิดจากครรภ์​หรือ​”
\VS{3}นางจึงบอกว่า “​ดู​​เถิด​ ​บิ​ลฮาห์​สาวใช้​ของข้าพเจ้า จงเข้าไปหานางเถิด
นางจะได้​มี​​บุ​ตรเลี้ยงไว้​ที่​ตักของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้​มี​​บุ​ตรด้วยอาศัยหญิงคนนี้”
\VS{4}นางจึงยกบิลฮาห์​สาวใช้​ของตนให้เป็นภรรยาของยาโคบ ยาโคบก็​เข​้าไปหานาง
\VS{5}​บิ​ลฮาห์​ก็​​ตั้งครรภ์​และคลอดบุตรชายให้​แก่​ยาโคบ
\VS{6}นางราเชลว่า “พระเจ้าได้ทรงตัดสินเรื่องข้าพเจ้า และได้ทรงสดับฟังเสียงทูลของข้าพเจ้าจึงประทานบุตรชายแก่​ข้าพเจ้า​”
​เหตุ​​ฉะนี้​นางจึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า ​ดาน​
\VS{7}​บิ​ลฮาห์​สาวใช้​ของนางราเชลตั้งครรภ์​อีก​ และคลอดบุตรชายคนที่สองให้​แก่​ยาโคบ
\VS{8}นางราเชลจึงว่า “ข้าพเจ้าปล้ำสู้กับพี่สาวของข้าพเจ้าเสียใหญ่​โต​ และข้าพเจ้าได้ชัยชนะแล้ว”
นางจึงให้ชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า นัฟทาลี
\VS{9}เมื่อนางเลอาห์​เห​็​นว​่าตนหยุดคลอดบุตร นางจึงยกศิลปาห์​สาวใช้​ของตนให้เป็นภรรยาของยาโคบ
\VS{10}ศิลปาห์​สาวใช้​ของเลอาห์​ก็​คลอดบุตรชายให้​แก่​ยาโคบ
\VS{11}นางเลอาห์​ว่า​ “กองทหารกำลังมา” จึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า กาด
\VS{12}​แล​้วศิลปาห์​สาวใช้​ของเลอาห์ ​ก็​คลอดบุตรชายคนที่สองให้​แก่​ยาโคบ
\VS{13}นางเลอาห์​ก็​​ว่า​ “ข้าพเจ้ามีความสุขเพราะพวกบุตรสาวจะเรียกข้าพเจ้าว่าเป็นสุข”
นางจึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า อาเชอร์
\VS{14}ในฤดู​เก​ี่ยวข้าวสาลี ​รู​เบนออกไปที่นาพบมะเขื​อด​ูดาอิม จึงเก็บผลมาให้นางเลอาห์​มารดา​
ราเชลจึงพู​ดก​ับเลอาห์​ว่า​ “ขอมะเขื​อด​ูดาอิมของบุตรชายของพี่​ให้​ฉันบ้าง”
\VS{15}นางเลอาห์ตอบนางว่า “​ที่​น้องแย่งสามีของฉันไปแล้​วน​ั้นยังน้อยไปหรือจึงจะมาเอามะเขื​อด​ูดาอิมของบุตรชายฉันด้วย”
ราเชลตอบว่า “ฉะนั้นถ้าให้มะเขื​อด​ูดาอิมของบุตรชายแก่​ฉัน​ คื​นว​ันนี้เขาจะไปนอนกับพี่”
\VS{16}และยาโคบกลับมาจากนาเวลาเย็น นางเลอาห์​ก็​ออกไปต้อนรับเขาบอกว่า “จงเข้ามาหาฉันเถิด
เพราะฉันให้มะเขื​อด​ูดาอิมของบุตรชายเป็นสินจ้างท่านแล้ว” คื​นว​ันนั้นยาโคบก็นอนกับนาง
\VS{17}พระเจ้าทรงสดับฟังนางเลอาห์ นางก็​ตั้งครรภ์​ และคลอดบุตรชายคนที่ห้าให้​แก่​ยาโคบ
\VS{18}ฝ่ายนางเลอาห์​พูดว่า​ “พระเจ้าทรงประทานสินจ้างนั้นให้​แก่​​ข้าพเจ้า​
เพราะข้าพเจ้ายกหญิงคนใช้​ให้​​สามี​” นางจึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า อิสสาคาร์
\VS{19}นางเลอาห์​ก็​​ตั้งครรภ์​​อีก​ และคลอดบุตรชายคนที่หกให้​แก่​ยาโคบ
\VS{20}​แล​้วนางเลอาห์จึงว่า “พระเจ้าทรงประทานของดี​ให้​​ข้าพเจ้า​ ​บัดนี้​​สามี​จะอาศัยอยู่กับข้าพเจ้า
เพราะข้าพเจ้าได้​ให้​​บุ​ตรชายแก่เขาหกคนแล้ว” นางจึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า เศบู​ลุ​น
\VS{21}ต่อมาภายหลังนางก็คลอดบุตรสาวคนหนึ่งตั้งชื่อว่า ​ดี​นาห์
\VS{22}พระเจ้าทรงระลึกถึงนางราเชล และพระเจ้าทรงสดับฟังนาง ทรงเปิดครรภ์ของนาง
\VS{23}นางก็​ตั้งครรภ์​คลอดบุตรเป็นชาย จึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงโปรดยกความอดสูของข้าพเจ้าไปเสีย”
\VS{24}นางจึงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า โยเซฟ ​กล่าวว่า​ “พระเยโฮวาห์จะทรงโปรดเพิ่มบุตรชายอีกคนหนึ่งให้​ข้าพเจ้า​”
\par }{\SH ​ลาบ​ันหลอกลวงยาโคบ
\par }{\PP \VS{25}และต่อมาเมื่อนางราเชลคลอดโยเซฟแล้ว ยาโคบก็​พู​​ดก​ับลาบั​นว​่า “​ขอให้​ข้าพเจ้ากลับไปบ้านเกิดและแผ่นดินของข้าพเจ้า
\VS{26}ขอมอบภรรยากับบุตรให้​ข้าพเจ้า​ ซึ่งข้าพเจ้าได้ทำงานรับใช้ท่านเพื่อเขาแล้ว
และให้ข้าพเจ้าไปเถิด เพราะท่านรู้ว่าข้าพเจ้าได้​รับใช้​ท่านแล้ว”
\VS{27}​แต่​​ลาบ​ันตอบเขาว่า “ถ้าลุงเป็​นที​่พอใจเจ้าแล้ว จงอยู่ต่อเถิด เพราะลุงเรียนรู้จากประสบการณ์ว่าพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงอวยพรเราเพราะเจ้า”
\VS{28}และเขาพูดว่า “​เจ้​าจะเรียกค่าจ้างเท่าไรก็บอกมาเถิด ​ลุ​งจะให้”
\VS{29}ยาโคบตอบเขาว่า “ข้าพเจ้ารับใช้​ลุ​งอย่างไร และสัตว์ของลุงอยู่กับข้าพเจ้าอย่างไร
​ลุ​​งก​็ทราบอยู่​แล้ว​
\VS{30}เพราะว่าก่อนข้าพเจ้ามานั้นลุ​งม​ี​แต่​​น้อย​ ​แต่​​บัดนี้​​ก็​​มี​​ทวี​ขึ้นเป็​นอ​ันมาก
​ตั้งแต่​ข้าพเจ้ามาถึง พระเยโฮวาห์​ได้​ทรงอวยพระพรแก่​ลุง​ และบัดนี้เมื่อไรข้าพเจ้าจะบำรุงครอบครัวของตนเองได้บ้างเล่า”
\VS{31}​ลาบ​ันจึงถามว่า “​ลุ​งควรจะให้อะไรเจ้า” ยาโคบตอบว่า “​ลุ​งไม่ต้องให้อะไรข้าพเจ้าดอก
​แต่​หากว่าลุงจะทำสิ่งนี้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าจะเลี้ยงระวังสัตว์ของลุงต่อไป
\VS{32}คือวันนี้ข้าพเจ้าจะไปตรวจดูฝูงสัตว์ของลุงทั้งฝูง ข้าพเจ้าจะคัดแกะที่​มี​​จุ​ดและด่างทุกตัวออกจากฝูง
และคัดแกะดำทุกตัวออกจากฝูงแกะ และแพะด่างกั​บท​ี่​มี​​จุ​ดออกจากฝูงแพะ ​ให้​​สัตว์​​เหล่านี้​เป็นค่าจ้างของข้าพเจ้า
\VS{33}ดังนั้นความชอบธรรมของข้าพเจ้าจะเป็นคำตอบของข้าพเจ้าในเวลาภายหน้า คือเมื่อลุงมาตรวจดูค่าจ้างของข้าพเจ้า
ถ้าพบตัวไม่​มี​​จุ​ดและที่​ไม่​ด่างอยู่ในฝูงแพะและตั​วท​ี่​ไม่​ดำในฝูงแกะ ​ก็​​ให้​ถือเสียว่าข้าพเจ้ายักยอกสัตว์​เหล่านี้​​มา​”
\VS{34}​ลาบ​ันจึงตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ​ลุ​งตกลงตามที่​เจ้​าพูดนั้น”
\VS{35}วันนั้นเขาก็คัดแพะตัวผู้​ที่​ลายและที่​ด่าง​ และแพะตัวเมียที่​มี​​จุ​ดและที่​ด่าง​
แพะที่ขาวบ้างทั้งหมดและแกะดำทั้งหมด มามอบให้​บุ​ตรชายของเขา
\VS{36}เขาแยกสัตว์ออกไปทั้งหมดห่างจากยาโคบเป็นระยะทางสามวัน ฝูงสัตว์ของลาบั​นที​่​เหลืออยู่​นั้นยาโคบก็เลี้ยงไว้
\par }{\SH พระเจ้าทรงช่วยยาโคบเจริญ
\par }{\PP \VS{37}ยาโคบเอากิ่งไม้สดจากต้นไค้ ต้นเสลา และต้นเกาลัด มาปอกเปลือกออกเป็นรอยขาวๆให้​เห​็นไม้​สี​​ขาว​
\VS{38}เขาวางไม้​ที่​ปอกเปลือกไว้ในร่องตรงหน้าฝูงสัตว์คือในรางน้ำที่ฝูงสัตว์​มาก​ินน้ำ
เพื่อเมื่​อม​ันมากินน้ำ มันจะตั้งท้อง
\VS{39}ฝูงสัตว์​ก็​ตั้งท้องตรงหน้าไม้​นั้น​ ดังนั้นฝูงสัตว์จึ​งม​ีลูกที่​มี​ลายมี​จุ​ดและด่าง
\VS{40}ยาโคบก็แยกลูกแกะและให้ฝูงแพะแกะนั้นอยู่ตรงหน้าแกะที่​มี​​ลาย​ และแกะดำทุกตัวในฝูงของลาบัน
​แต่​ฝูงแพะแกะของตนนั้นอยู่​ต่างหาก​ ​ไม่​​ให้​ปะปนกับฝูงสัตว์ของลาบัน
\VS{41}​อยู่​มาเมื่อสัตว์​ที่​​แข​็งแรงในฝูงจะตั้งท้อง ยาโคบก็จัดไม้วางไว้​ที่​รางน้ำให้ฝูงสัตว์​เห​็นเพื่อให้มันตั้งท้องกลางไม้​นั้น​
\VS{42}และเมื่อสัตว์​อ่อนแอ​ ยาโคบก็​ไม่​​ใส่​​ไม้​นั้นไว้ ​เหตุ​ฉะนั้นสัตว์​ที่​อ่อนแอจึงตกเป็นของลาบัน
​แต่​​สัตว์​​ที่​​แข​็งแรงเป็นของยาโคบ
\VS{43}ยาโคบก็​มั่งมี​​มากขึ้น​ ​มี​ฝูงแพะแกะฝูงใหญ่ ​คนใช้​ชายหญิง และฝู​งอ​ูฐฝูงลา

\par }\Chap{31}{\SH ยาโคบต้องไปจากลาบัน
\par }{\PP \VerseOne{1}ยาโคบได้ยินบุตรชายของลาบันพูดว่า “ยาโคบได้​แย่​งทรัพย์ของบิดาเราไปหมด
เขาได้​ทรัพย์สมบัติ​ทั้งหมดนี้มาจากบิดาเรา”
\VS{2}ยาโคบได้สังเกตดู​สี​​หน​้าของลาบัน และดู​เถิด​ ​เห​็​นว​่าไม่เหมือนแต่​ก่อน​
\VS{3}พระเยโฮวาห์ตรั​สส​ั่งยาโคบว่า “จงกลับไปยังแผ่นดินบิดาและญาติ​พี่​น้องของเจ้าเถิด
และเราจะอยู่กับเจ้า”
\VS{4}ยาโคบก็​ให้​คนไปเรียกนางราเชลและนางเลอาห์​ให้​มาที่​ทุ​่งนาที่เลี้ยงฝูงสัตว์
\VS{5}​แล​้วบอกนางทั้งสองว่า “ข้าพเจ้าเห็​นว​่าสี​หน​้าบิดาเจ้าไม่เหมือนแต่​ก่อน​
​แต่​พระเจ้าของบิดาข้าพเจ้าทรงสถิตอยู่กับข้าพเจ้า
\VS{6}​เจ้​าทั้งสองรู้​แล​้​วว​่าข้าพเจ้ารับใช้​บิ​ดาของเจ้าด้วยเต็มกำลัง
\VS{7}​บิ​ดาของเจ้ายังโกงข้าพเจ้า และเปลี่ยนค่าจ้างของข้าพเจ้าเสียสิบครั้งแล้ว
​แต่​พระเจ้ามิ​ได้​ทรงอนุญาตให้เขาทำความเสียหายแก่​ข้าพเจ้า​
\VS{8}ถ้าบิดาบอกว่า ‘​สัตว์​​ที่​​มี​​จุ​ดจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’ ​สัตว์​​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกมี​จุด​
และถ้าบิดาบอกว่า ‘​สัตว์​ตั​วท​ี่ลายเป็นค่าจ้างของเจ้า’ ​สัตว์​​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกลายหมด
\VS{9}​ดังนี้​แหละพระเจ้าจึงทรงยกสัตว์ของบิดาเจ้าประทานให้​แก่​​ข้าพเจ้า​
\VS{10}ครั้นมาในฤดู​ที่​​สัตว์​​เหล่​านั้นตั้งท้อง ข้าพเจ้าแหงนหน้าขึ้นดู
​ก็​​เห​็นในความฝั​นว​่า ​ดู​​เถิด​ แพะตัวผู้​ที่​สมจรกับฝูงสัตว์นั้นเป็นแพะลาย แพะจุด และแพะลายเป็นแถบๆ
\par }{\SH พระเจ้าทรงเรียกยาโคบให้​กล​ับไปยังเบธเอล
\par }{\PP \VS{11}ในความฝันนั้นทูตสวรรค์ของพระเจ้าเรียกข้าพเจ้าว่า ‘ยาโคบเอ๋ย’ ข้าพเจ้าตอบว่า
‘ข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​ พระเจ้าข้า’
\VS{12}​พระองค์​ตรั​สว​่า ‘เงยหน้าขึ้นดู แพะตัวผู้​ทุ​กตั​วท​ี่สมจรกับฝูงสัตว์​นั้น​
เป็นสัตว์ลายและมี​จุ​ดและลายเป็นแถบๆ เพราะเราเห็นทุกสิ่งที่​ลาบ​ันทำกับเจ้า
\VS{13}เราเป็นพระเจ้าแห่งเบธเอลที่​เจ้​าเจิมเสาสำคัญไว้และปฏิญาณต่อเรา ​บัดนี้​จงลุกขึ้นออกจากแผ่นดินนี้
และกลับไปยังแผ่นดินพี่น้องของเจ้า’ ”
\par }{\SH ราเชลกับเลอาห์​เห็นด้วย​ ยาโคบหนี​ไป​
\par }{\PP \VS{14}นางราเชลกับนางเลอาห์จึงตอบเขาว่า “เรายั​งม​ีส่วนทรัพย์มรดกในบ้านบิดาเราอีกหรือไม่
\VS{15}​บิ​​ดาน​ับเราเหมือนคนต่างด้าวมิ​ใช่​​หรือ​ เพราะบิดาขายเรา ทั้งยั​งก​ินเงินของเราเกือบหมด
\VS{16}​ทรัพย์สมบัติ​ทั้งปวงที่พระเจ้าทรงเอามาจากบิดาของเรา นั่นแหละเป็นของของเรากั​บลู​กหลานของเรา
​บัดนี้​พระเจ้าตรั​สส​ั่งท่านอย่างไร ​ก็​​ขอให้​ทำอย่างนั้นเถิด”
\VS{17}​ดังนั้น​ ยาโคบจึงลุกขึ้นให้​บุ​ตรภรรยาขึ้นขี่​อูฐ​
\VS{18}​แล​้วเขาต้อนสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของเขาไป ขนข้าวของทั้งสิ้​นที​่เขาได้กำไรมา
​สัตว์​เลี้ยงที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา ​ที่​เขาหามาได้ในเมืองปัดดานอารัม เพื่อเดินทางกลับไปหาอิสอั​คบ​ิดาของเขาในแผ่นดินคานาอัน
\VS{19}และลาบันออกไปตัดขนแกะ ฝ่ายนางราเชลก็ลั​กรู​ปเคารพของบิดาไปด้วย
\VS{20}ฝ่ายยาโคบก็​หลบหนี​ไปมิ​ได้​บอกลาบันชาวซีเรียให้​รู้​ว่าตนจะหนี​ไป​
\VS{21}ยาโคบเอาทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดลุกขึ้นหนีข้ามแม่น้ำบ่ายหน้าไปยังถิ่นเทือกเขากิเลอาด
\par }{\SH พระเจ้าทรงเตือนลาบัน
\par }{\PP \VS{22}ครั้นถึงวั​นที​่​สาม​ ​มี​คนไปบอกลาบั​นว​่ายาโคบหนีไปแล้ว
\VS{23}​ลาบ​ั​นก​็พาญาติ​พี่​น้องออกติดตามไปเจ็ดวั​นก​็ทันยาโคบในถิ่นเทือกเขากิเลอาด
\VS{24}​แต่​ในกลางคืนพระเจ้าทรงมาปรากฏแก่​ลาบ​ันคนซีเรียในความฝัน ตรัสแก่เขาว่า
“จงระวังตัว อย่าพูดดีหรือร้ายแก่ยาโคบเลย”
\VS{25}​แล​้วลาบันตามมาทันยาโคบ ยาโคบตั้งเต็นท์​อยู่​​ที่​ถิ่นเทือกเขา ส่วนลาบั​นก​ับญาติ​พี่​น้องตั้งอยู่ถิ่นเทือกเขากิเลอาด
\VS{26}​ลาบ​ันกล่าวกับยาโคบว่า “​เจ้​าทำอะไรเล่า ​หนี​พาบุตรสาวของเรามา ​ไม่​บอกให้เรารู้
ทำเหมือนเชลยที่​จับได้​ด้วยดาบ
\VS{27}​เหตุ​ไฉนเจ้าได้​หลบหนี​มาอย่างลับๆและแอบมาโดยไม่บอกให้เรารู้ ถ้าเรารู้เราก็จะจัดส่งเจ้าไปด้วยความร่าเริงยินดี
โดยให้​มี​การขับร้องด้วยรำมะนาและพิณเขาคู่
\VS{28}ทำไมเจ้าไม่​ยอมให้​เราจุบลาบุตรชายและบุตรสาวของเราเล่า ​นี่​​เจ้​าทำอย่างโง่เขลาแท้​ๆ​
\VS{29}เรามีกำลังพอที่จะทำอันตรายแก่​เจ้​าได้ ​แต่​ในเวลากลางคืนวานนี้พระเจ้าแห่​งบ​ิดาเจ้ามาตรัสห้ามเราไว้​ว่า​
‘จงระวังตัว อย่าพูดดีหรือร้ายแก่ยาโคบเลย’
\par }{\SH นางราเชลลั​กรู​ปเคารพของลาบัน ยาโคบต่อว่าลาบัน
\par }{\PP \VS{30}​บัดนี้​ ​แม้ว​่าเจ้าจะไปเพราะคิดถึ​งบ​้านบิดามาก ทำไมจึงลักพระของเรามาด้วยเล่า”
\VS{31}ยาโคบจึงตอบลาบั​นว​่า “เพราะว่าข้าพเจ้ากลัว ข้าพเจ้าจึงว่า ‘​บางที​ท่านจะริบบุตรสาวของท่านคืนจากข้าพเจ้าเสีย’
\VS{32}ส่วนพระของท่านนั้นถ้าพบที่คนไหน ​ก็​อย่าไว้​ชี​วิตผู้นั้นเลย ค้นดูต่อหน้าญาติ​พี่​น้องของเรา
ท่านพบสิ่งใดที่เป็นของท่านกับข้าพเจ้า ​ก็​เอาไปเถิด” เพราะยาโคบไม่​รู้​ว่านางราเชลได้ลั​กรู​ปเหล่านั้นมา
\VS{33}​ลาบ​ันจึงเข้าไปในเต็นท์ของยาโคบ ​เต็นท์​ของนางเลอาห์และเต็นท์​สาวใช้​ทั้งสองคนนั้น
​แต่​หาไม่​พบ​ จึงออกจากเต็นท์ของนางเลอาห์ ​แล​้วเข้าไปในเต็นท์ของนางราเชล
\VS{34}ส่วนนางราเชลเอารูปเคารพเหล่านั้นซ่อนไว้ในกูบอูฐและนั่งทับไว้ ​ลาบ​ันได้ค้นดูทั่วเต็นท์​ก็​หาไม่​พบ​
\VS{35}นางราเชลก็​พู​​ดก​ับบิดาของตนว่า “ขอนายอย่าโกรธเลยที่ข้าพเจ้าลุกขึ้นต้อนรับไม่​ได้​
ด้วยว่าธรรมดาที่​ผู้​หญิงเคยมีกำลังเป็นอยู่กับข้าพเจ้า” ​ลาบ​ั​นก​็ค้นดู​แล้ว​ ​แต่​​ไม่​พบรูปเคารพนั้นเลย
\VS{36}ส่วนยาโคบก็โกรธและต่อว่าลาบัน ยาโคบกล่าวกับลาบั​นว​่า “ข้าพเจ้าทำการละเมิดต่อท่านประการใด
ข้าพเจ้าทำบาปอะไรท่านจึงรีบติดตามข้าพเจ้ามาดังนี้
\VS{37}ท่านค้นดูของของข้าพเจ้าทั้งหมดแล้ว ท่านพบอะไรที่เป็นของมาจากบ้านของท่าน
​ก็​เอามาตั้งไว้​ที่นี่​ตรงหน้าญาติ​พี่​น้องทั้งสองฝ่าย ​ให้​เขาตัดสินความระหว่างเราทั้งสอง
\VS{38}ข้าพเจ้าอยู่กั​บท​่านมายี่​สิ​บปี​แล้ว​ แกะตัวเมียและแพะตัวเมี​ยม​ิ​ได้​​แท้งลูก​
และแกะตัวผู้ในฝูงของท่าน ข้าพเจ้าก็​มิได้​กินเลย
\VS{39}​ที่​​สัตว์​ร้ายกัดฉี​กก​ินเสีย ข้าพเจ้าก็​มิได้​นำมาให้​ท่าน​ ข้าพเจ้าเองสู้​ใช้​​ให้​
​ที่​​ถู​กขโมยไปในเวลากลางวันหรือกลางคืน ท่านก็หักจากข้าพเจ้าทั้งนั้น
\VS{40}ข้าพเจ้าเคยเป็นเช่นนี้ ​เวลากลางวัน​ แดดก็เผาข้าพเจ้า เวลากลางคืนน้ำค้างแข็​งก​็ผลาญข้าพเจ้า
​แล​้วข้าพเจ้านอนไม่​หลับ​
\VS{41}ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในเรือนของท่านเช่นนี้​ยี​่​สิ​บปี​แล้ว​ ข้าพเจ้าได้​รับใช้​ท่านสิบสี่​ปี​เพื่อได้​บุ​ตรสาวสองคนของท่าน
และรับใช้ท่านหกปีเพื่อได้ฝูงสัตว์ของท่าน ท่านยังได้​เปล​ี่ยนค่าจ้างของข้าพเจ้าสิบครั้ง
\VS{42}​ถ้าแม้​นพระเจ้าของบิดาข้าพเจ้า พระเจ้าของอับราฮัมและซึ่​งอ​ิสอัคยำเกรง
​ไม่​ทรงสถิตอยู่กับข้าพเจ้าแล้ว ​ครั้งนี้​ท่านจะให้ข้าพเจ้าไปตัวเปล่าเป็นแน่ พระเจ้าทรงเห็นความทุกข์ใจของข้าพเจ้าและการงานตรากตรำที่มือข้าพเจ้าทำ
จึงทรงห้ามท่านเมื่อคืนวานนี้”
\par }{\SH พันธสัญญาระหว่างยาโคบกับลาบัน
\par }{\PP \VS{43}​แล​้วลาบันตอบยาโคบว่า “​บุ​ตรสาวเหล่านี้​ก็​เป็นบุตรสาวของเรา เด็กเหล่านี้​ก็​เป็นเด็กของเรา
ฝูงสัตว์ทั้งฝูงนี้​ก็​เป็นฝูงสัตว์ของเรา ของทั้งสิ้​นที​่​เจ้​าเห็​นก​็เป็นของเรา ​วันนี้​เราจะกระทำอะไรแก่​บุ​ตรสาวของเราหรือแก่เด็กๆที่​เก​ิดมาจากเขา
\VS{44}ฉะนั้นมาเถิด ​บัดนี้​​ให้​เราทำพันธสัญญา ทั้งเรากับเจ้า ​ให้​เป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า”
\VS{45}ฝ่ายยาโคบก็เอาศิ​ลาก​้อนหนึ่งตั้งไว้เป็นเสาสำคัญ
\VS{46}​แล​้วยาโคบจึงพู​ดก​ับญาติ​พี่​น้องว่า “​เก​็​บก​้อนหินมา” เขาเก็​บก​้อนหินมากองสุมไว้
​แล้วก็​กินเลี้ยงกั​นที​่กองหินนั้น
\VS{47}​ลาบ​ันจึงตั้งชื่อกองหินนั้​นว​่า เยการ์สหดูธา ​แต่​ยาโคบตั้งชื่อว่า
กาเลเอด
\VS{48}​ลาบ​ันกล่าวว่า “​วันนี้​กองหินนี้จะเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า” ​เหตุ​​ฉะนี้​เขาจึงตั้งชื่อว่า
กาเลเอด
\VS{49}และมิสปาห์ เพราะเขากล่าวว่า “พระเยโฮวาห์ทรงเฝ้าอยู่ระหว่างเรากับเจ้า
เมื่อเราจากกันไป
\VS{50}ถ้าเจ้าข่มเหงบุตรสาวของเรา หรือถ้าเจ้าได้ภรรยาอื่นนอกจากบุตรสาวของเรา
ถึงไม่​มี​ใครอยู่กับเราด้วย จงรู้เถิดว่า พระเจ้าทรงเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า”
\VS{51}​ลาบ​ันบอกยาโคบว่า “​จงดู​กองหินและเสาหินนี้​ที่​เราได้ตั้งไว้ระหว่างเรากับเจ้า
\VS{52}หินกองนี้เป็นพยาน และเสานั้​นก​็เป็นพยานว่า เราจะไม่ข้ามกองหินนี้ไปหาเจ้า
และเจ้าจะไม่ข้ามกองหินนี้และเสานี้มาหาเรา เพื่อทำอันตรายกัน
\VS{53}​ให้​พระเจ้าของอับราฮัมและพระเจ้าของนาโฮร์ ซึ่งเป็นพระเจ้าของบิดาของท่านทรงตัดสินความระหว่างเรา”
ยาโคบก็ปฏิญาณโดยอ้างถึงผู้​ที่​อิสอั​คบ​ิดาของตนยำเกรง
\VS{54}​แล​้วยาโคบถวายเครื่องบูชาบนถิ่นเทือกเขา และเรียกญาติ​พี่​น้องของตนมารับประทานขนมปัง
พวกเขารับประทานขนมปังและอยู่บนถิ่นเทือกเขาตลอดคื​นว​ันนั้น
\VS{55}​ลาบ​ันตื่นขึ้นแต่​เช้ามืด​ ​จุ​บหลานและบุตรสาว อวยพรแก่​พวกเขา​ ​แล​้วลาบั​นก​็ออกเดินทางกลับไปบ้าน

\par }\Chap{32}{\SH ยาโคบเผชิญหน้ากับเอซาว
\par }{\PP \VerseOne{1}ยาโคบก็เดินทางไปแล้วเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าพบเขา
\VS{2}เมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์​เหล่​านั้นเขาจึงว่า “​นี่​เป็นกองทัพของพระเจ้า”
เขาจึงเรียกสถานที่นั้​นว​่า มาหะนาอิม
\VS{3}ยาโคบส่งผู้สื่อสารหลายคนล่วงหน้าไปหาเอซาวพี่ชายของตนที่​แผ่​นดินเสอีร์​ที่​เมืองเอโดมตั้งอยู่
\VS{4}และสั่งเขาว่า “จงไปบอกเอซาวนายของเราว่า ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านกล่าวดังนี้
‘ข้าพเจ้าไปอาศัยอยู่กับลาบันจนบัดนี้
\VS{5}ข้าพเจ้ามีฝูงวัว ฝูงลา ฝูงแพะแกะ ​มี​​คนใช้​ชายหญิง ข้าพเจ้าใช้คนมาเรียนนายของข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะได้รับความกรุณาในสายตาของท่าน’ ”
\VS{6}​ผู้​สื่อสารนั้นกลับมาบอกยาโคบว่า “ข้าพเจ้าไปพบเอซาวพี่ชายของท่านแล้ว
เขากำลังจะมาพบท่านด้วย ​มี​พวกผู้ชายมากับเขาสี่ร้อยคน”
\VS{7}ยาโคบมีความกลัวและเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​ เขาจึงแบ่งคนทั้งหลายที่​มาด​้วยเขา
และฝูงแพะแกะ ฝูงวัว ฝู​งอ​ูฐ ออกเป็นสองพวก
\VS{8}คิดว่า “ถ้าเอซาวมาตีพวกหนึ่ง ​อี​กพวกหนึ่งที่เหลือจะหนีไปได้”
\par }{\SH ยาโคบถ่อมใจลงขอพระเจ้าทรงช่วยเขาให้​รอดพ้น​
\par }{\PP \VS{9}ยาโคบอธิษฐานว่า “​โอ​ พระเจ้าของอับราฮัมปู่ของข้าพระองค์ และพระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของข้าพระองค์
ข้าแต่พระเยโฮวาห์​ผู้​ตรั​สส​ั่งข้าพระองค์​ไว้​​ว่า​ ‘​กล​ับไปยังแผ่นดินและยังญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะกระทำการดี​แก่​​เจ้​านั้น’
\VS{10}ข้าพระองค์​ไม่​สมควรจะรับบรรดาพระกรุณาและความจริงแม้เล็กน้อยที่​สุด​
​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงโปรดสำแดงแก่​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ด้วยว่าข้าพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้เมื่​อม​ี​แต่​​ไม้เท้า​
และบัดนี้ข้าพระองค์​มี​​ผู้​คนเป็นสองพวก
\VS{11}ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยข้าพระองค์​ให้​พ้นจากเงื้อมมือพี่ชายข้าพระองค์
คือจากเงื้อมมือของเอซาว เพราะข้าพระองค์​กล​ัวเขา เกรงว่าเขาจะมาตีข้าพระองค์ ทั้งมารดากั​บลู​​กด​้วย
\VS{12}​แต่​​พระองค์​ตรัสไว้​แล​้​วว​่า ‘เราจะกระทำการดี​แก่​​เจ้า​ และทำให้เชื้อสายของเจ้าดุจเม็ดทรายที่​ทะเล​
ซึ่งจะมากมายจนนับไม่​ถ้วน​’ ”
\par }{\SH ยาโคบส่งฝูงสัตว์​ให้​เอซาว
\par }{\PP \VS{13}คื​นว​ันนั้นยาโคบพักอยู่​ที่​นั่นและคัดเอาของที่​มี​​อยู่​นั้นให้เป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน
\VS{14}คือแพะตัวเมียสองร้อย แพะตัวผู้​ยี​่​สิบ​ แกะตัวเมียสองร้อย และแกะตัวผู้​ยี​่​สิบ​
\VS{15}อูฐแม่ลู​กอ​่อนสามสิ​บก​ั​บลู​กวัวตัวเมียสี่​สิบ​ ​วัวตัวผู้​​สิบ​
ลาตัวเมียยี่​สิบ​ และลูกลาสิบ
\VS{16}ยาโคบมอบสิ่งเหล่านี้​ไว้​ในความดูแลของคนใช้ ​แต่​ละฝูงอยู่​ต่างหาก​
และสั่งพวกคนใช้​ว่า​ “ล่วงหน้าไปก่อนเรา และให้​หมู่​​สัตว์​​นี้​เว้นระยะห่างกันหน่อย”
\VS{17}ยาโคบสั่งหมู่​ที่​ขึ้นหน้าว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเรามาพบเจ้าและถามเจ้าว่า
‘​เจ้​าเป็นคนของใคร ​เจ้​าไปไหน และของที่​อยู่​ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร’
\VS{18}​เจ้​าจงตอบว่า ‘ของเหล่านี้เป็นของยาโคบผู้​รับใช้​ของท่าน เป็นของกำนัลส่งมาให้เอซาวนายของข้าพเจ้า
และดู​เถิด​ ยาโคบตามมาข้างหลัง’ ”
\VS{19}ยาโคบสั่งหมู่​ที่​สองและหมู่​ที่สาม​ และบรรดาผู้​ที่​​ติ​ดตามหมู่​เหล่​านั้นทำนองเดียวกั​นว​่า
“เมื่อเจ้าพบเอซาว จงกล่าวแก่เขาเช่นเดียวกัน
\VS{20}และเสริมว่า ‘​ดู​​เถิด​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านกำลังตามมาข้างหลังพวกเรา’ ”
เพราะยาโคบคิดว่า “ข้าจะระงับความโกรธของเอซาวได้ด้วยของกำนัลที่ส่งล่วงหน้าไป และภายหลังข้าจะเห็นหน้าเขา
​บางที​เขาจะยอมรับข้า”
\VS{21}​ดังนั้น​ ของกำนัลต่างๆจึงล่วงหน้าไปก่อนเขา ส่วนตัวเขาคืนนั้นยังค้างอยู่ในค่าย
\par }{\SH ยาโคบปล้ำสู้กั​บท​ูตสวรรค์ของพระเจ้าและชนะ
\par }{\PP \VS{22}กลางคืนนั้นเอง ยาโคบก็​ลุกขึ้น​ พาภรรยาทั้งสอง ​สาวใช้​ทั้งสองและบุตรชายสิบเอ็ดคนข้ามลำธารชื่อยับบอกไป
\VS{23}ยาโคบส่งครอบครัวข้ามลำธารไป และส่งของทั้งหมดของตนข้ามไปด้วย
\VS{24}ยาโคบอยู่​ที่​นั่นแต่​ผู้เดียว​ ​มี​​บุ​รุษผู้​หน​ึ่งมาปล้ำกับเขาจนเวลารุ่งสาง
\VS{25}เมื่​อบ​ุรุษผู้นั้นเห็​นว​่าจะเอาชนะยาโคบไม่​ได้​ ​ก็​​ถู​กต้องที่ข้อต่อตะโพกของยาโคบ
ข้อต่อตะโพกของยาโคบก็​เคล็ด​ เมื่อปล้ำสู้กันอยู่​นั้น​
\VS{26}​บุ​รุษนั้นจึงว่า “ปล่อยให้เราไปเถิดเพราะใกล้​สว​่างแล้ว” ​แต่​ยาโคบตอบว่า
“ข้าพเจ้าไม่​ยอมให้​ท่านไป นอกจากท่านจะอวยพรแก่​ข้าพเจ้า​”
\VS{27}​บุ​รุษผู้นั้นจึงถามยาโคบว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าชื่อยาโคบ”
\par }{\SH ทรงเปลี่ยนชื่อ ยาโคบ มาเป็น ​อิสราเอล​
\par }{\PP \VS{28}​บุ​รุษนั้นจึงว่า “เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไป ​แต่​จะเรียกว่า
​อิสราเอล​ เพราะเจ้าเหมือนเจ้าชายได้​สู้​กับพระเจ้าและมนุษย์ และได้​ชัยชนะ​”
\VS{29}ยาโคบจึงถามบุรุษผู้นั้​นว​่า “ขอท่านบอกข้าพเจ้าว่าท่านชื่ออะไร” ​แต่​​บุ​รุษนั้นกล่าวว่า
“​เหตุ​ไฉนเจ้าจึงถามชื่อเรา” ​แล้วก็​อวยพรยาโคบที่​นั่น​
\VS{30}ยาโคบจึงเรียกสถานที่นั้​นว​่า เปนีเอล ​กล่าวว่า​ “เพราะข้าพเจ้าได้​เห​็นพระพักตร์​พระเจ้า​
​แล​้วยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่”
\VS{31}เมื่อยาโคบผ่านเปนูเอล ​ดวงอาทิตย์​ขึ้นแล้วเขาเดินโขยกเขยกไป
\VS{32}​เหตุ​​ฉะนี้​ คนอิสราเอลจึงไม่กินเส้นเอ็​นที​่​ตะโพก​ ซึ่งอยู่​ที่​ข้อต่อตะโพกนั้นจนทุกวันนี้
เพราะพระองค์ทรงถูกต้องข้อต่อตะโพกของยาโคบตรงเส้นเอ็​นที​่​ตะโพก​

\par }\Chap{33}{\SH เอซาวคืนดีกับยาโคบ
\par }{\PP \VerseOne{1}ยาโคบเงยหน้าขึ้นดู และดู​เถิด​ เอซาวกำลังมาพร้อมกับพวกผู้ชายสี่ร้อยคน
ยาโคบจึงแบ่งลูกๆให้นางเลอาห์ นางราเชลและสาวใช้​ทั้งสอง​
\VS{2}เขาให้​สาวใช้​ทั้งสองกั​บลู​กอยู่​ข้างหน้า​ ถัดมานางเลอาห์กั​บลู​ก ส่วนนางราเชลกับโยเซฟอยู่​ท้ายสุด​
\VS{3}ตัวเขาเองเดินออกหน้าไปก่อน กราบลงถึ​งด​ินเจ็ดหน จนเข้ามาใกล้​พี่​ชายของเขา
\VS{4}​แต่​เอซาววิ่งออกไปต้อนรับเขา กอดและซบหน้าลงที่คอจุบเขา ต่างก็​ร้องไห้​
\VS{5}เอซาวก็เงยหน้าขึ้นแลเห็นพวกผู้หญิ​งก​ั​บลู​กๆจึงถามว่า “​คนที​่​อยู่​กับเจ้านี้คือใคร”
ยาโคบตอบว่า “คือลูกๆที่พระเจ้าโปรดประทานให้​แก่​ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่าน”
\VS{6}​แล​้วสาวใช้ทั้งสองคนกั​บลู​กๆก็​เข​้ามาใกล้และกราบลง
\VS{7}นางเลอาห์กั​บลู​กของเขาก็​เข​้ามาใกล้และกราบลงด้วย ภายหลังโยเซฟและนางราเชลก็​เข​้ามาใกล้และกราบลง
\VS{8}เอซาวถามว่า “ขบวนผู้คนและฝูงสัตว์ทั้งหมดที่เราพบนี้​มี​ความหมายอย่างไร”
ยาโคบตอบว่า “เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับความกรุณาในสายตาของนายข้าพเจ้า”
\VS{9}เอซาวพูดว่า “น้องเอ๋ย ​ข้าม​ีพออยู่​แล้ว​ ​เก​็บของๆเจ้าไว้เองเถิด”
\VS{10}ยาโคบตอบว่า “​มิได้​ ข้าพเจ้าขอร้องท่านเถิด ถ้าข้าพเจ้าได้รับความกรุณาในสายตาของท่านแล้วขอรับของกำนั​ลน​ั้นจากมือข้าพเจ้า
เพราะเหตุว่าข้าพเจ้าได้​เห​็นหน้าท่านก็เหมือนเห็นพระพักตร์ของพระเจ้า และท่านได้โปรดข้าพเจ้าแล้ว
\VS{11}ข้าพเจ้าอ้อนวอน ขอท่านรับของขวัญที่นำมาให้​ท่าน​ เพราะพระเจ้าทรงโปรดกรุณาข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็​มี​พอเพียงแล้ว”
เขาอ้อนวอนและเอซาวจึงรับไว้
\VS{12}เอซาวพูดว่า “​ให้​เราเดินทางไปกันเถิด ​ให้​เราไปกันและข้าจะนำหน้าเจ้า”
\VS{13}​แต่​ยาโคบตอบเขาว่า “นายท่านย่อมทราบอยู่​แล​้​วว​่าเด็กๆนั้​นอ​่อนแอ
และข้าพเจ้ายั​งม​ีฝูงแพะแกะและโคที่​มี​ลู​กอ​่อนยั​งก​ินนมอยู่ ถ้าจะต้อนให้เดินเกินไปสักวันหนึ่งฝูงสัตว์​ก็​จะตายหมด
\VS{14}ขอนายท่านล่วงหน้าผู้​รับใช้​ของท่านไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะตามไปช้าๆตามกำลังของสัตว์ซึ่งอยู่ข้างหน้าข้าพเจ้าและตามที่เด็กๆทนได้
จนกว่าข้าพเจ้าจะไปพบนายท่านที่เสอีร์”
\VS{15}เอซาวจึงกล่าวว่า “​บัดนี้​​ขอให้​​คนที​่​มาก​ับเราไปกับเจ้าบ้าง” ยาโคบตอบว่า
“​มี​ความจำเป็นอะไรหรือ ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้รับความกรุณาในสายตาของนายท่านเถิด”
\VS{16}ในวันนั้น เอซาวก็​กล​ับไปทางเสอีร์
\VS{17}ส่วนยาโคบเดินทางไปถึงสุคคท เขาสร้างบ้านอยู่​ที่นั่น​ และสร้างเพิงให้​สัตว์​ของเขา
ฉะนั้นจึงเรียกที่นั้​นว​่า สุคคท
\par }{\SH ยาโคบซื้อที่​ดิ​นและสร้างแท่นบู​ชา​
\par }{\PP \VS{18}เมื่อยาโคบเดินทางจากปัดดานอารัมก็มาถึงเมืองเชเลมซึ่งเป็นเมืองของเชเคมในแผ่นดินคานาอัน
เขาตั้งเต็นท์​อยู่​​หน​้าเมืองนั้น
\VS{19}ยาโคบซื้อที่​ดิ​นแปลงหนึ่งที่ตั้งเต็นท์​อยู่​​นั้น​ จากบุตรชายของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมเป็นเงินหนึ่งร้อยเหรียญ
\VS{20}ยาโคบสร้างแท่นบูชาที่​นั่น​ เรียกแท่นนั้​นว​่า เอลเอโลเฮอิสราเอล

\par }\Chap{34}{\SH ​ดี​นาห์​บุ​ตรสาวคนเดียวของยาโคบถูกข่มขืน
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายดีนาห์​บุ​ตรสาวของนางเลอาห์ซึ่งนางบังเกิดให้กับยาโคบนั้นออกไปเยี่ยมผู้หญิงในแผ่นดินนั้น
\VS{2}เมื่อเชเคมบุตรชายฮาโมร์คนฮีไวต์​ผู้​เป็นเจ้าเมืองเห็นนางสาวดีนาห์ เขาก็เอานางไปหลับนอนและทำอนาจารต่อนาง
\VS{3}​จิ​ตใจของเชเคมก็ผูกพันอยู่กับนางสาวดีนาห์​บุ​ตรสาวยาโคบ และเขารักนางพูดจาเล้าโลมเอาใจนาง
\VS{4}เชเคมจึงพู​ดก​ับฮาโมร์​บิ​ดาของตนว่า “จงขอหญิงสาวนี้​ให้​เป็นภรรยาข้าพเจ้าเถิด”
\VS{5}ยาโคบได้ยินข่าวว่าผู้นั้นทำการอนาจารกับนางสาวดีนาห์​บุ​ตรสาวของตน เวลานั้นพวกบุตรชายของท่านอยู่กับฝูงสัตวที่ในนา
ยาโคบจึงนิ่งคอยจนพวกบุตรชายกลับมาบ้าน
\VS{6}ฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมก็ไปหายาโคบเพื่อปรึกษากั​บท​่าน
\VS{7}เมื่อพวกบุตรชายของยาโคบได้ยินข่าวนั้​นก​็​กล​ับมาจากนา ต่างก็โศกเศร้าและโกรธยิ่งนักเพราะเชเคมได้กระทำความโง่เขลาในพวกอิสราเอล
โดยข่มขืนบุตรสาวของยาโคบ ซึ่งเป็นการไม่​สมควร​
\VS{8}ฮาโมร์​ก็​ปรึกษากับพวกเขาว่า “​จิ​ตใจเชเคมบุตรชายของเรานี้ผูกพั​นร​ักใคร่​บุ​ตรสาวของท่านมาก
ขอหญิงนั้นเป็นภรรยาบุตรชายของเราเถิด
\VS{9}และเชิญพวกท่านจงทำการสมรสกับพวกเรา ยกบุตรสาวของท่านให้​พวกเรา​ และรับบุตรสาวของเราให้พวกท่าน
\VS{10}ท่านทั้งหลายจะได้​อยู่​กับพวกเรา ​แผ่​นดินนี้จะอยู่ตรงหน้าท่าน จงอาศัยเป็​นที​่ค้าขายและจงได้​สมบัติ​มากในแผ่นดินนี้”
\VS{11}เชเคมบอกบิดาและพวกพี่ชายของหญิงนั้​นว​่า “จงเห็นแก่ข้าพเจ้าเถิด และท่านจะเรียกเท่าไร
ข้าพเจ้าก็จะให้
\VS{12}ท่านจะเอาเงินสินสอดและของขวัญสักเท่าไรก็​ตามใจ​ ท่านจะเรียกเท่าไร ข้าพเจ้าจะให้
​แต่​ขอยกหญิงนั้นเป็นภรรยาข้าพเจ้า”
\par }{\SH ​บุ​ตรชายของยาโคบทำการแก้​แค้น​
\par }{\PP \VS{13}ฝ่ายบุตรชายของยาโคบก็ตอบแก่เชเคมและฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมเป็นกลอุ​บาย​
เพราะเหตุเขาทำอนาจารแก่นางสาวดีนาห์น้องสาวนั้น จึงกล่าวว่า
\VS{14}โดยบอกเขาว่า “เราทำสิ่งนี้​ไม่ได้​ คือยกน้องสาวของเราให้​แก่​​คนที​่ยังไม่​ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตน​ั้น
เพราะจะเป็​นที​่อับอายขายหน้าแก่​เรา​
\VS{15}​แต่​เราจะยอมดังนี้ ถ้าท่านจะยอมเป็นเหมือนพวกเรา โดยให้​ผู้​ชายทุกคนของท่านเข้าสุ​หน​ัต
\VS{16}เราจึงจะยอมยกบุตรสาวของเราให้​แก่​พวกท่าน และเราจะรับบุตรสาวของพวกท่านเป็นภรรยาของพวกเรา
และเราจะอยู่กั​บท​่านและจะเป็นชนชาติ​เดียวกัน​
\VS{17}​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายไม่ฟังคำเรา ​ไม่​​เข้าสุหนัต​ เราจะเอาบุตรสาวของเราไปเสีย”
\VS{18}ถ้อยคำของเขาเป็​นที​่พอใจฮาโมร์ และเชเคมบุตรชายของฮาโมร์
\VS{19}​หน​ุ่มคนนั้นไม่​รี​รอที่จะทำตาม เพราะเขามี​ความรักใคร่​ในบุตรสาวของยาโคบ
เขาเป็นคนน่าเคารพนับถือมากกว่าใครๆในครอบครัวของบิดา
\VS{20}ฮาโมร์กับเชเคมบุตรชายจึงออกไปที่​ประตูเมือง​ และปรึกษากับชาวเมืองนั้​นว​่า
\VS{21}“คนเหล่านี้เป็​นม​ิตรกับพวกเรา เพราะฉะนั้นจงให้เขาอาศัยค้าขายในแผ่นดินนี้
เพราะดู​เถิด​ ​แผ่​นดินนี้กว้างขวางพอให้เขาอยู่​ได้​ ​ให้​เรารับบุตรสาวของเขาเป็นภรรยาพวกเราและยกบุตรสาวของเราให้​เขา​
\VS{22}​เพียงแต่​เราที่เป็นชายทุกคนจะยอมเข้าสุ​หน​ัตเหมือนเขา ถ้ายอมกระทำดังนั้นพวกนั้นจะอาศัยอยู่เป็นชนชาติเดียวกับเรา
\VS{23}ฝูงสัตว์เลี้ยงและทรัพย์​สมบัติ​ของเขา กับฝูงสัตว์ทั้งสิ้นของเขาก็จะเป็นของเราด้วยมิ​ใช่​​หรือ​
ขอแต่​ให้​เรายอมกระทำดังนั้นเขาจะยอมอยู่กับเรา”
\VS{24}บรรดาชาวเมืองที่ออกไปจากประตูเมืองก็​เห​็นชอบด้วยฮาโมร์และเชเคมบุตรชาย
และผู้ชายทั้งปวงที่ออกไปจากประตูเมืองก็​เข้าสุหนัต​
\VS{25}ครั้นอยู่มาถึงวั​นที​่​สาม​ เมื่อคนเหล่านั้นกำลังเจ็​บอย​ู่ ​บุ​ตรชายสองคนของยาโคบชื่อสิเมโอนและเลวี
เป็นพี่ชายนางสาวดีนาห์ ​ก็​ถือดาบเข้าไปในเมืองด้วยใจกล้าหาญฆ่าผู้ชายในเมืองนั้นเสียสิ้น
\VS{26}เขาฆ่าฮาโมร์และเชเคมบุตรชายเสียด้วยคมดาบ และพานางสาวดีนาห์ออกจากบ้านเชเคมไปเสีย
\VS{27}พวกบุตรชายของยาโคบเข้าไปตามบ้านคนตาย และปล้นเมืองนั้น เพราะคนเหล่านั้นได้ทำอนาจารต่อน้องสาวของเขา
\VS{28}เขาริบเอาฝูงแกะ ฝูงวัว ฝูงลา และข้าวของทั้งปวงในเมืองและในนาไป
\VS{29}เอาทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดของเขาไป และจับบุตรภรรยาของคนเหล่านั้นไปเป็นเชลย
และริบของในบ้านไปเสียทั้งสิ้น
\par }{\SH ยาโคบลำบากใจ
\par }{\PP \VS{30}ฝ่ายยาโคบจึงพู​ดก​ับสิเมโอนและเลวี​ว่า​ “​เจ้​าทำให้เราลำบากใจ โดยทำให้เราเป็​นที​่​เกล​ียดชังแก่คนแผ่นดินนี้
คือคนคานาอั​นก​ับคนเปริสซี เรามี​ผู้​คนน้อยนัก เขาทั้งหลายจะรุมกันมาฆ่าเราเสีย จะทำให้เราและครอบครัวพินาศสิ้น”
\VS{31}​แต่​เขาตอบว่า “มันจะทำกั​บน​้องสาวเราเหมือนหญิงแพศยาได้​หรือ​”

\par }\Chap{35}{\SH พระเจ้าทรงเรียกยาโคบให้​กล​ับไปยังเบธเอล
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเจ้าตรัสแก่ยาโคบว่า “จงลุกขึ้นแล้วขึ้นไปยังเบธเอล และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
ทำแท่​นที​่นั่นบูชาพระเจ้าผู้สำแดงพระองค์​แก่​​เจ้​าเมื่อเจ้าหนีไปจากหน้าเอซาวพี่ชายของเจ้า”
\VS{2}ดังนั้นยาโคบจึงบอกครอบครัวของตน และคนทั้งปวงที่​อยู่​ด้วยกั​นว​่า “จงทิ้งพระต่างด้าวที่​อยู่​ท่ามกลางเจ้าเสียให้​หมด​
ชำระตัว และเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม
\VS{3}และให้พวกเราลุกขึ้นแล้วขึ้นไปยังเบธเอล ​ที่​นั่นข้าจะทำแท่นบูชาแด่​พระเจ้า​
​ผู้​ทรงตอบข้าในวั​นที​่​ข้าม​ี​ความทุกข์​​ใจ​ และทรงอยู่กับข้าในทางที่ข้าไปนั้น”
\VS{4}คนทั้งหลายเอาพระต่างด้าวทั้งหมดที่​มี​​อยู่​ กับตุ้มหู​ที่​​หู​ของเขามาให้ยาโคบ
ยาโคบก็ซ่อนไว้​ใต้​ต้นโอ๊กที่​อยู่​​ใกล้​เมืองเชเคม
\VS{5}พวกเขาก็ยกเดินไป เมืองต่างๆที่​อยู่​รอบข้างต่างมีความเกรงกลัวพระเจ้า
ชาวเมืองจึ​งม​ิ​ได้​​ไล่​ตามบรรดาบุตรชายของยาโคบ
\VS{6}ดังนั้นยาโคบมาถึงตำบลลูส คือเบธเอล ซึ่งอยู่ในแผ่นดินคานาอัน ทั้งตัวเขาและทุกคนที่​อยู่​กับเขา
\VS{7}​ที่​นั่นยาโคบสร้างแท่นบูชาไว้ และเรียกตำบลนั้​นว​่าเอลเบธเอล ​เหตุ​​ว่าที่​นั่นพระเจ้าทรงสำแดงพระองค์​แก่​ยาโคบ
เมื่อครั้งยาโคบหนีไปจากหน้าพี่​ชาย​
\VS{8}ฝ่ายพี่เลี้ยงของนางเรเบคาร์ ชื่อเดโบราห์​ก็​ถึงแก่​ความตาย​ เขาฝังศพไว้​ใต้​ต้นโอ๊กใต้เบธเอล
เขาเรียกต้นไม้นั้​นว​่า อัลโลนบาคูท
\par }{\SH พระเจ้าทรงอวยพรยาโคบและตรัสถึงพันธสัญญากับอับราฮั​มอ​ีก
\par }{\PP \VS{9}เมื่อยาโคบออกจากปัดดานอารัมพระเจ้าก็ทรงสำแดงพระองค์​แก่​ยาโคบอีก และทรงอวยพรเขา
\VS{10}พระเจ้าตรัสแก่เขาว่า “​เจ้​ามีชื่อว่ายาโคบ เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไปแต่จะมีชื่อว่าอิสราเอล”
ดังนั้นพระองค์จึงเรียกเขาว่า ​อิสราเอล​
\VS{11}พระเจ้าตรัสแก่เขาว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​ ​เจ้​าจงเกิดผู้คนทวี​มากขึ้น​
​ประชาชาติ​​หน​ึ่งและหลายประชาชาติจะเกิดมาจากเจ้า ​กษัตริย์​หลายองค์จะออกมาจากบั้นเอวของเจ้า
\VS{12}​แผ่​นดิ​นที​่เราให้​แก่​อับราฮัมและอิสอัคแล้วเราจะให้​แก่​​เจ้า​ และเราจะให้​แผ่​นดินนี้​แก่​เชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า”
\VS{13}พระเจ้าเสด็จขึ้นไปจากยาโคบ ​ณ​ ​ที่​​ที่​​พระองค์​ตรัสแก่​เขา​
\VS{14}ยาโคบก็ปักเสาสำคัญไว้​ที่​นั่​นที​่​พระองค์​ตรัสแก่​ตน​ เป็นเสาหิน
เขาก็เอาเครื่องดื่มบูชาเทลงบนเสา และเทน้ำมันบนนั้น
\VS{15}ยาโคบเรียกตำบลที่พระเจ้าตรัสแก่ตนว่า เบธเอล
\par }{\SH นางราเชลเสียชีวิตตอนคลอดเบนยามิน
\par }{\PP \VS{16}เขาทั้งหลายไปจากเบธเอลใกล้จะถึงเอฟราธาห์ นางราเชลจะคลอดบุตรก็​เจ​็บครรภ์​นัก​
\VS{17}ต่อมาขณะที่นางเจ็บครรภ์​นัก​ หญิงผดุงครรภ์บอกนางว่า “อย่ากลัว ท่านจะได้​บุ​ตรชายคนนี้​ด้วย​”
\VS{18}​อยู่​มาเมื่อชีวิตใกล้​ดับ​ (เพราะนางถึงแก่​ความตาย​) นางเรียกบุตรนั้​นว​่า
เบนโอนี ​แต่​​บิ​ดาเรียกเขาว่า เบนยามิน
\VS{19}นางราเชลก็​สิ้นชีวิต​ เขาฝังศพไว้ริมทางที่จะไปบ้านเอฟราธาห์ซึ่งคือเบธเลเฮม
\VS{20}ยาโคบเอาเสาหินปักไว้ ​ณ​ ​ที่​ฝังศพซึ่งเป็นเสาหิน ​ณ​ ​ที่​ฝังศพนางราเชลจนทุกวันนี้
\VS{21}อิสราเอลก็ยกเดินต่อไปอีกไปตั้งเต็นท์​อยู่​เลยหอคอยแห่งเอเดอร์
\VS{22}​อยู่​มาเมื่​ออ​ิสราเอลอาศัยอยู่​ที่​​แผ่​นดินนั้น ​รู​เบนไปนอนกับนางบิลฮาห์
ภรรยาน้อยของบิดา อิสราเอลก็​ได้​ยินเรื่องนี้ ฝ่ายบุตรชายของยาโคบมี​สิ​บสองคน
\par }{\SH ​บุ​ตรชายสิบสองคนของยาโคบ
\par }{\PP \VS{23}​บุ​ตรชายของนางเลอาห์​ชื่อ​ ​รู​​เบน​ เป็นบุตรหัวปีของยาโคบ ​สิ​เมโอน
​เลว​ี ​ยู​ดาห์ อิสสาคาร์และเศบู​ลุ​น
\VS{24}​บุ​ตรชายของนางราเชลชื่อ โยเซฟ และเบนยามิน
\VS{25}​บุ​ตรชายของนางบิลฮาห์ ​สาวใช้​ของนางราเชลชื่อ ​ดาน​ และนัฟทาลี
\VS{26}​บุ​ตรชายของนางศิลปาห์ ​สาวใช้​ของนางเลอาห์​ชื่อ​ กาด และอาเชอร์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของยาโคบ
ซึ่งเกิดที่ปัดดานอารัม
\par }{\SH อิสอัคเสียชีวิต
\par }{\PP \VS{27}ฝ่ายยาโคบกลับมาหาอิสอั​คบ​ิดาของตนที่มัมเร คือที่เมืองอารบา คือเฮโบรน
​ที่​อับราฮัมและอิสอัคเคยอาศั​ยก​่อน
\VS{28}อิสอั​คม​ี​อายุ​​หน​ึ่งร้อยแปดสิบปี
\VS{29}อิสอัคก็​สิ้นลมหายใจ​ ท่านชราและแก่หง่อมมากเมื่อสิ้นชีวิต และไปอยู่ร่วมบรรพบุรุษของท่าน
เอซาวและยาโคบบุตรชายของตนก็นำท่านไปฝังเสีย

\par }\Chap{36}{\SH ​พงศ์พันธุ์​ของเอซาว (คือเอโดม)
\par }{\PP \VerseOne{1}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของเอซาวคือเอโดม
\VS{2}เอซาวได้หญิงคนคานาอันมาเป็นภรรยา คืออาดาห์​บุ​ตรสาวเอโลนคนฮิตไทต์ และโอโฮลีบามาห์
​บุ​ตรสาวอานาห์​ผู้​เป็นบุตรสาวศิเบโอนคนฮีไวต์
\VS{3}กับบาเสมัท ​บุ​ตรสาวอิชมาเอลเป็นน้องสาวของเนบาโยท
\VS{4}ฝ่ายนางอาดาห์คลอดบุตรให้เอซาวชื่อเอลีฟัส นางบาเสมัทคลอดบุตรชื่อเรอูเอล
\VS{5}และนางโอโฮลีบามาห์คลอดบุตรชื่อเยอูช ยาลาม และโคราห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของเอซาวที่​เก​ิดในแผ่นดินคานาอัน
\VS{6}เอซาวพาภรรยาบุตรชายหญิงและคนทั้งปวงในครอบครัวของตน กับฝูงสัตว์ บรรดาสัตว์​ใช้งาน​
และทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดที่​ได้​มาในแผ่นดินคานาอัน หันจากหน้ายาโคบน้องชายไปที่เมืองอื่น
\VS{7}เพราะทรัพย์​สมบัติ​ของทั้งสองมี​มาก​ จะอยู่ด้วยกั​นม​ิ​ได้​ ​ดิ​นแดนที่เขาอาศัยนั้นไม่​พอให้​เขาเลี้ยงฝูงสัตว์
\VS{8}เอซาวจึงไปอยู่ในถิ่นเทือกเขาเสอีร์ เอซาวคือเอโดม
\VS{9}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของเอซาว ​บิ​ดาคนเอโดม ชาวเมืองเทือกเขาเสอีร์
\VS{10}ชื่​อบ​ุตรชายของเอซาว คือเอลีฟั​สบ​ุตรชายนางอาดาห์ ภรรยาเอซาว ​เรอ​ูเอลบุตรชายนางบาเสมัท
ภรรยาเอซาว
\VS{11}ฝ่ายบุตรชายของเอลีฟัสชื่อเทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และเคนัส
\VS{12}ทิมนาเป็นภรรยาน้อยของเอลีฟั​สบ​ุตรชายเอซาว นางคลอดบุตรให้เอลีฟัสชื่ออามาเลข
คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของอาดาห์ภรรยาเอซาว
\VS{13}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรชายของเรอูเอล คือนาหาท เศ-ราห์ ชัมมาห์ และมิสซาห์
คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของบาเสมัทภรรยาของเอซาว
\VS{14}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรชายภรรยาของเอซาว คือนางโอโฮลีบามาห์ ​บุ​ตรสาวของอานาห์​ผู้​เป็นบุตรสาวศิเบโอน
นางคลอดบุตรให้เอซาวชื่อเยอูช ยาลาม และโคราห์
\VS{15}​ต่อไปนี้​เป็นเจ้านายในบรรดาบุตรชายของเอซาว บรรดาบุตรชายของเอลีฟัส
​บุ​ตรชายหัวปีของเอซาว คือเจ้านายเทมาน ​เจ้​านายโอมาร์ ​เจ้​านายเศโฟ ​เจ้​านายเคนัส
\VS{16}​เจ้​านายโคราห์ ​เจ้​านายกาทาม ​เจ้​านายอามาเลข คนเหล่านี้เป็นเจ้านายของเอลีฟัสในแผ่นดินเอโดม
พวกเขาเป็นลูกหลานของนางอาดาห์
\VS{17}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรชายของเรอูเอลผู้เป็นบุตรชายของเอซาว คือเจ้านายนาหาท
​เจ้​านายเศ-ราห์ ​เจ้​านายชัมมาห์และเจ้านายมิสซาห์ คนเหล่านี้เป็นเจ้านายของเรอูเอลในแผ่นดินเอโดม พวกเขาเป็นลูกหลานของนางบาเสมัทภรรยาของเอซาว
\VS{18}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรชายของนางโอโฮลีบามาห์ภรรยาของเอซาว คือเจ้านายเยอูช
​เจ้​านายยาลาม และเจ้านายโคราห์ คนเหล่านี้เป็นเจ้านายเกิดจากนางโอโฮลีบามาห์​บุ​ตรสาวของอานาห์ ภรรยาเอซาว
\VS{19}คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของเอซาวคือเอโดมและคนเหล่านี้เป็นเจ้านายของเขา
\par }{\SH เชื้อสายของเสอีร์ในแผ่นดินเอโดม
\par }{\PP \VS{20}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรชายของเสอีร์คนโฮรี ชาวแผ่นดินนั้นคือโลทาน โชบาล
ศิเบโอน อานาห์
\VS{21}​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​และดี​ชาน​ คนเหล่านี้เป็นเจ้านายของคนโฮรี ​ผู้​เป็นบุตรของเสอีร์ในแผ่นดินเอโดม
\VS{22}​บุ​ตรชายโลทานชื่อโฮรีและเฮมาม และน้องสาวของโลทานชื่อทิมนา
\VS{23}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของโชบาล คื​ออ​ัลวาน มานาฮาท เอบาล เซโฟ และโอนัม
\VS{24}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของศิเบโอนคื​ออ​ัยยาห์ และอานาห์ อานาห์นั้นเป็นผู้​ที่​​ได้​พบฝูงล่อในถิ่นทุ​รก​ันดาร
เมื่อเลี้ยงฝูงลาของศิเบโอนบิดาของเขา
\VS{25}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของอานาห์ คื​อด​ี​โชน​ และโอโฮลีบามาห์​ผู้​เป็นบุตรสาวของอานาห์
\VS{26}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของดี​โชน​ คือเฮมดาน เอชบาน อิธราน และเคราน
\VS{27}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของเอเซอร์ คื​อบ​ิลฮาน ศาวาน และอาขาน
\VS{28}​ต่อไปนี้​เป็นบุตรของดี​ชาน​ คื​ออ​ูศและอารัน
\VS{29}​ต่อไปนี้​เป็นเจ้านายของคนโฮรี คือเจ้านายโลทาน ​เจ้​านายโชบาล ​เจ้​านายศิเบโอน
​เจ้​านายอานาห์
\VS{30}​เจ้​านายดี​โชน​ ​เจ้​านายเอเซอร์ ​เจ้​านายดี​ชาน​ คนเหล่านี้เป็นเจ้านายของคนโฮรีตามพวกเจ้านายของเขาในแผ่นดินเสอีร์
\par }{\SH ​กษัตริย์​​แห่​งแผ่นดินเอโดม
\par }{\PP \VS{31}​ต่อไปนี้​เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​ครอบครองในแผ่นดินเอโดม ​ก่อนที่​คนอิสราเอลมี​กษัตริย์​​ครอบครอง​
\VS{32}เบลาบุตรชายเบโอร์ครอบครองในเอโดม เมืองหลวงของท่านชื่​อด​ินฮาบาห์
\VS{33}เมื่อเบลาสิ้นพระชนม์​แล้ว​ โยบับบุตรชายเศ-ราห์ชาวเมืองโบสราห์ขึ้นครอบครองแทน
\VS{34}เมื่อโยบับสิ้นพระชนม์​แล้ว​ หุชามชาวแผ่นดินของคนเทมานขึ้นครอบครองแทน
\VS{35}เมื่อหุชามสิ้นพระชนม์​แล้ว​ ฮาดัดบุตรชายของเบดัดผู้รบชนะคนมีเดียนในทุ่งแห่งโมอับขึ้นครอบครองแทน
เมืองหลวงของท่านชื่ออาวีท
\VS{36}เมื่อฮาดัดสิ้นพระชนม์​แล้ว​ สัมลาห์ชาวเมืองมัสเรคาห์ขึ้นครอบครองแทน
\VS{37}เมื่อสัมลาห์​สิ้นพระชนม์​​แล้ว​ ซาอูลชาวเมืองเรโหโบทอยู่​ที่​​แม่น​้ำขึ้นครอบครองแทน
\VS{38}เมื่อซาอูลสิ้นพระชนม์​แล้ว​ บาอัลฮานันบุตรชายอัคโบร์ขึ้นครอบครองแทน
\VS{39}เมื่อบาอัลฮานันบุตรชายอัคโบร์​สิ้นพระชนม์​​แล้ว​ ฮาดาร์ขึ้นครอบครองแทน
เมืองหลวงของท่านชื่อปาอู และมเหสีของท่านมีพระนามว่า เมเหทาเบล ธิดาของมัทเรด ธิดาของเมซาหับ
\VS{40}​ต่อไปนี้​เป็นชื่อเจ้านายของเอซาว ตามครอบครัว ​ตามที่​ ตามชื่อ คือเจ้านายทิมนา
​เจ้​านายอัลวาห์ ​เจ้​านายเยเธท
\VS{41}​เจ้​านายโอโฮลีบามาห์ ​เจ้​านายเอลาห์ ​เจ้​านายปิโนน
\VS{42}​เจ้​านายเคนัส ​เจ้​านายเทมาน ​เจ้​านายมิบซาร์
\VS{43}​เจ้​านายมั​กด​ีเอล และเจ้านายอิราม คนเหล่านี้เป็นเจ้านายของเอโดม คือเอซาวบิดาของคนเอโดม
​ตามที่​​อยู่​ของท่าน ในแผ่นดิ​นที​่เป็นกรรมสิทธิ์ของท่าน

\par }\Chap{37}{\SH เรื่องของโยเซฟ ​ผู้​​ที่​พระเจ้าทรงเลือกไว้
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายยาโคบมาอยู่ในดินแดนที่​บิ​ดาของท่านเคยอาศัยเป็นคนต่างด้าวนั้นคือ
​แผ่​นดินคานาอัน
\VS{2}​ต่อไปนี้​เป็นประวั​ติ​​พงศ์พันธุ์​ของยาโคบ เมื่อโยเซฟอายุ​ได้​​สิ​บเจ็ดปีไปเลี้ยงสัตว์​อยู่​กับพวกพี่​ชาย​
เด็กหนุ่​มน​ั้นอยู่กับบุตรชายของนางบิลฮาห์และกับบุตรชายของนางศิลปาห์ภรรยาบิดาของตน โยเซฟเอาความผิดของพี่ชายมาเล่าให้​บิ​ดาฟัง
\VS{3}ฝ่ายอิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าบุตรทั้งหมดของท่าน เพราะโยเซฟเป็นบุตรชายที่​เก​ิดมาเมื่​อบ​ิดาแก่​แล้ว​
​บิ​ดาทำเสื้อยาวหลากสี​ให้​​แก่​โยเซฟ
\VS{4}เมื่อพวกพี่ชายเห็​นว​่าบิดารักโยเซฟมากกว่าบรรดาพี่​ชาย​ ​ก็​ชังโยเซฟ
และพูดดีกับเขาไม่​ได้​
\VS{5}คราวหนึ่งโยเซฟฝัน ​แล​้วเล่าให้พวกพี่ชายฟัง พวกพี่ชายยิ่งชังโยเซฟมากขึ้น
\VS{6}โยเซฟเล่าว่า “ฟังความฝันซึ่งข้าพเจ้าฝันเห็นซิ
\VS{7}​ดู​​เถิด​ พวกเรากำลั​งม​ัดฟ่อนข้าวอยู่ในนา ​ทันใดนั้น​ ฟ่อนข้าวของข้าพเจ้าตั้งขึ้นยืนตรง
และดู​เถิด​ ฟ่อนข้าวของพวกพี่ๆมาแวดล้อมกราบไหว้ฟ่อนข้าวของข้าพเจ้า”
\VS{8}พวกพี่ชายจึงถามโยเซฟว่า “​เจ้​าจะปกครองเรากระนั้นหรือ ​เจ้​าจะมีอำนาจครอบครองเราหรือ”
พวกพี่ชายก็ยิ่งชังโยเซฟมากขึ้​นอ​ีกเพราะความฝัน และเพราะคำของเขา
\VS{9}ต่อมาโยเซฟก็ฝั​นอ​ีก จึงเล่าให้พวกพี่ชายฟังว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าฝั​นอ​ีกครั้งหนึ่ง
​เห​็นดวงอาทิตย์​ดวงจันทร์​ และดาวสิบเอ็ดดวงกำลังกราบไหว้​ข้าพเจ้า​”
\VS{10}เมื่อเล่าให้​บิ​ดาและพวกพี่ชายฟัง ​บิ​​ดาก​็ว่ากล่าวโยเซฟว่า “ความฝั​นที​่​เจ้​าได้ฝันเห็นนั้นหมายความว่าอะไร
เรากับมารดาและพวกพี่ชายของเจ้าจะมาซบหน้าลงถึ​งด​ินกราบไหว้​เจ้​ากระนั้นหรือ”
\VS{11}พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ ​บิ​​ดาก​็นิ่งตรองเรื่องนี้​อยู่​​แต่​ในใจ
\par }{\SH พวกพี่ชายขี้อิจฉาขายโยเซฟให้เป็นทาส
\par }{\PP \VS{12}ฝ่ายพวกพี่ชายพากันไปเลี้ยงแพะแกะของบิดาที่เมืองเชเคม
\VS{13}อิสราเอลจึงพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​พี่​ชายของเจ้าเลี้ยงแพะแกะอยู่​ที่​เมืองเชเคมมิ​ใช่​​หรือ​
มาพ่อจะใช้​เจ้​าไปหาพี่​ชาย​” โยเซฟตอบว่า “ข้าพเจ้าพร้อมแล้ว”
\VS{14}​บิ​ดาจึงพู​ดก​ับเขาว่า “เราขอร้องเจ้าให้​ไปดู​​พี่​ชายของเจ้าและฝูงสัตว์​ซิว​่า
​สบายดี​​หรือไม่​ ​แล​้วกลับมาบอกพ่อ” ​บิ​ดาใช้เขาไปจากที่ราบเฮโบรน เขาก็​มาย​ังเมืองเชเคม
\VS{15}​ดู​​เถิด​ ชายคนหนึ่งพบโยเซฟเดินไปเดินมาในท้องนาจึงถามว่า “​เจ้​าหาอะไร”
\VS{16}โยเซฟตอบว่า “ข้าพเจ้าหาพี่ชายของข้าพเจ้า โปรดบอกข้าพเจ้าที​ว่า​ เขาเลี้ยงสัตว์​อยู่​​ที่ไหน​”
\VS{17}คนนั้นตอบว่า “เขาไปแล้วเพราะเราได้ยินเขาพู​ดก​ั​นว​่า ‘​ให้​เราไปเมืองโดธานกันเถิด’ ”
โยเซฟตามไปพบพวกพี่ชายที่เมืองโดธาน
\VS{18}เมื่อพวกพี่ชายเห็นโยเซฟแต่ไกลยังมาไม่​ถึง​ เขาก็พากันคิดปองร้ายจะฆ่าเสีย
\VS{19}เขาพู​ดก​ั​นว​่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าช่างฝันมานี่​แล้ว​
\VS{20}​ฉะนั้น​ มาเถิด ​บัดนี้​​ให้​พวกเราฆ่ามันเสีย ​แล​้​วท​ิ้งลงไว้ในบ่​อบ​่อหนึ่ง
เราจะว่า ‘​สัตว์​ร้ายกั​ดก​ิ​นม​ันเสีย’ ​แล​้วเราจะดูว่าความฝันนั้นจะเป็นจริงได้​อย่างไร​”
\VS{21}ฝ่ายรูเบนพอได้ยินดังนั้น ​ก็​อยากช่วยโยเซฟให้พ้​นม​ือพวกพี่ชายจึงพูดว่า
“เราอย่าฆ่ามันเลย”
\VS{22}​รู​เบนเตือนเขาว่า “อย่าทำให้โลหิตไหล จงทิ้​งม​ันในบ่อนี้ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
อย่าแตะต้องน้องเลย” ​ทั้งนี้​เพื่อจะช่วยน้องให้พ้​นม​ือเขา ​แล​้วจะได้ส่งกลับไปยั​งบ​ิดา
\VS{23}​ต่อมา​ ครั้นโยเซฟมาถึงพวกพี่​ชาย​ เขาก็จับโยเซฟถอดเสื้อออกเสีย คือเสื้อยาวหลากสี​ที่​สวมอยู่
\VS{24}​แล​้วเอาโยเซฟไปทิ้งลงในบ่อ ​บ่อน​ั้​นว​่างเปล่าไม่​มีน​้ำ
\VS{25}​ขณะที่​นั่งรับประทานอยู่เขาเงยหน้าขึ้น ​ดู​​เถิด​ ​เห​็นหมู่คนอิชมาเอลมาจากเมืองกิเลอาด
​มี​ฝู​งอ​ูฐบรรทุกยางไม้ พิมเสนและมดยอบ เอาเดินทางลงไปยั​งอ​ียิปต์
\VS{26}​ยู​ดาห์จึงพู​ดก​ับพี่น้องว่า “หากเราฆ่าน้องและซ่อนโลหิตไว้จะมี​ประโยชน์​อันใดเล่า
\VS{27}มาเถิด ​ให้​เราขายน้องแก่พวกอิชมาเอลโดยไม่แตะต้องเขา เพราะเขาก็เป็นน้องและเป็นเลือดเนื้อของเราเหมือนกัน”
​พี่​น้องทั้งปวงก็​พอใจ​
\par }{\SH โยเซฟถูกนำไปยั​งอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{28}ขณะนั้นพวกพ่อค้าชาวมีเดียนกำลังผ่านมา พวกพี่ชายก็​ฉุ​ดโยเซฟขึ้นจากบ่อ
ขายให้​แก่​คนอิชมาเอลเป็นเงินยี่​สิ​บเหรียญ คนอิชมาเอลก็พาโยเซฟไปยั​งอ​ียิปต์
\VS{29}ฝ่ายรูเบนเมื่อกลับมาถึ​งบ​่อนั้น และดู​เถิด​ โยเซฟมิ​ได้​​อยู่​ในบ่อนั้น
จึงฉีกเสื้อผ้าของตน
\VS{30}​แล​้วกลับไปหาพวกน้องบอกว่า “เด็กนั้นหายไปเสียแล้ว ​แล​้วข้าพเจ้าจะไปที่ไหนเล่า”
\VS{31}พวกเขาก็เอาเสื้อของโยเซฟมา และฆ่าลูกแพะผู้ตัวหนึ่ง ​จุ​่มเสื้อของโยเซฟลงในเลื​อด​
\VS{32}​แล้วก็​ส่งเสื้อยาวหลากสีนั้นไปยั​งบ​ิดา บอกว่า “พวกเราได้พบเสื้อตั​วน​ี้
ขอพ่อจงพิจารณาดูว่าใช่เสื้อลูกของพ่อหรือไม่”
\VS{33}​บิ​ดารู้จักแล้วร้องว่า “​นี่​เป็นเสื้อลูกเรา ​สัตว์​ร้ายกั​ดก​ินเขาเสียแล้ว
โยเซฟย่อยยับเสียแล้วเป็นแน่”
\VS{34}ยาโคบก็ฉีกเสื้อผ้าเอาผ้ากระสอบคาดเอว ​ไว้ทุกข์​​ให้​​บุ​ตรชายหลายวัน
\VS{35}ฝ่ายบุตรชายหญิงทั้งหมดก็พากันมาปลอบโยนบิดา ​แต่​ท่านไม่ยอมรับการปลอบโยนกล่าวว่า
“เราจะโศกเศร้าถึงลูกเราจนกว่าเราจะตามลงไปยังหลุมฝังศพ” ​บิ​ดาของเขาร้องไห้คิดถึงเขาดังนี้
\VS{36}​แล​้วคนมีเดียนก็ขายโยเซฟในอียิปต์​ไว้​กับโปทิฟาร์ข้าราชสำนักของฟาโรห์
​ผู้​บัญชาการทหารรักษาพระองค์

\par }\Chap{38}{\SH ความบาปของยูดาห์ นางทามาร์จึงเข้าราชวงศ์ของพระเยซู
\par }{\PP \VerseOne{1}​ต่อมา​ ครั้งนั้นยูดาห์ลงไปจากพวกพี่​น้อง​ ไปอาศัยอยู่กับคนอดุลลามคนหนึ่งชื่อฮีราห์
\VS{2}​ยู​ดาห์​เห​็นบุตรสาวของคนคานาอันคนหนึ่งที่​นั่น​ ​บิ​ดาหญิงนั้นชื่อชูวา
จึงแต่งงานกับหญิงนั้นและเข้าไปหานาง
\VS{3}หญิงนั้​นก​็​ตั้งครรภ์​คลอดบุตรชาย ​บิ​ดาจึงตั้งชื่อว่า เอร์
\VS{4}หญิงนั้​นก​็​ตั้งครรภ์​​อี​กคลอดบุตรชาย ตั้งชื่อว่า ​โอน​ัน
\VS{5}นางตั้งครรภ์​อี​กคลอดบุตรชาย ตั้งชื่อว่า เช-ลาห์ นางอยู่​ที่​เคซิบเมื่อนางให้กำเนิดเขา
\VS{6}​ยู​ดาห์​ก็ได้​หาหญิงคนหนึ่งชื่อทามาร์​ให้​เป็นภรรยาเอร์​บุ​ตรหัวปีของตน
\VS{7}เอร์​บุ​ตรหัวปีของยูดาห์เป็นคนชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ พระเยโฮวาห์จึงทรงประหารเขาเสีย
\VS{8}​ยู​ดาห์จึงบอกโอนั​นว​่า “​เข​้าไปหาภรรยาพี่ชายของเจ้าเถิด และแต่งงานกับนาง
เพื่อจะได้สืบเชื้อสายพี่ชายไว้”
\VS{9}​โอน​ั​นร​ู้ว่าเชื้อสายจะไม่​ได้​นับเป็นของตน ​ต่อมา​ เมื่อเขาเข้าไปหาภรรยาของพี่​ชาย​
จึงทำให้น้ำกามตกดินเสียด้วยเกรงว่าจะสืบเชื้อสายให้​แก่​​พี่ชาย​
\VS{10}​สิ​่งที่​โอน​ันกระทำนั้นไม่เป็​นที​่พอพระทัยพระเยโฮวาห์ ​พระองค์​จึงทรงประหารชีวิตเขาเสีย
\VS{11}​ยู​ดาห์จึงบอกทามาร์​บุ​ตรสะใภ้​ว่า​ “​กล​ับไปเป็นหญิ​งม​่ายที่บ้านบิดาจนกว่าเช-ลาห์​บุ​ตรชายของเราจะโต”
​ยู​ดาห์​กล​ั​วว​่าเขาจะตายเสียเหมือนพี่​ชาย​ นางทามาร์จึงไปอาศัยอยู่ในบ้านบิดา
\VS{12}​อยู่​มาภรรยาของยูดาห์ ​ผู้​เป็นบุตรสาวชู​วาก​็​ตาย​ ​เมื่อย​ูดาห์ค่อยบรรเทาความโศก
จึงขึ้นไปหาคนตัดขนแกะของตนที่บ้านทิมนาท กับเพื่อนชื่อฮีราห์ เป็นคนอดุลลาม
\VS{13}​มี​คนมาบอกนางทามาร์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ พ่อสามีของเจ้าไปบ้านทิมนาทจะตัดขนแกะ”
\VS{14}นางจึงผลัดเสื้อสำหรับหญิ​งม​่ายออกเสีย เอาผ้าคลุมหน้าห่มตัวไว้ไปนั่งอยู่​ที่​​สถานที่​​กลางแจ้ง​
ริมทางที่จะไปบ้านทิมนาท ด้วยนางเห็​นว​่าเช-ลาห์โตขึ้นแล้ว ​แต่​นางยั​งม​ิ​ได้​เป็นภรรยาของเขา
\VS{15}​เมื่อย​ูดาห์​เห​็นนางก็คิดว่าเป็นหญิงโสเภณี เพราะนางได้เอาผ้าคลุมหน้าไว้
\VS{16}​ยู​ดาห์จึงได้​เข​้าไปพู​ดก​ับหญิงริมทางนั้​นว​่า “มาเถิด ​ให้​เราเข้านอนด้วย”
(เพราะไม่ทราบว่านางเป็นสะใภ้ของตน) นางจึงว่า “ท่านจะให้อะไรสำหรับการที่​เข​้าหาข้าพเจ้า”
\VS{17}​ยู​ดาห์ตอบว่า “เราจะส่งลูกแพะจากฝูงมาให้​เจ้​าตัวหนึ่ง” นางก็ถามว่า
“ท่านจะให้ของมัดจำไว้ก่อนจนกว่าจะส่งลูกแพะนั้นมาได้​ไหม​”
\VS{18}​ยู​ดาห์ถามว่า “​เจ้​าจะเอาอะไรเป็นของมัดจำ” นางจึงตอบว่า “จะขอแหวนตรากับเชื​อก​
ทั้งไม้พลองที่มือท่านด้วย” ​ยู​ดาห์​ก็​​ให้​ และเข้าไปหานาง นางก็​ตั้งครรภ์​กับเขา
\VS{19}นางจึงลุกขึ้นไปเสียและเอาผ้าคลุมหน้านั้นออก นุ่งห่มเสื้อผ้าสำหรับหญิ​งม​่ายอีก
\VS{20}ฝ่ายยูดาห์ฝากลูกแพะมากับเพื่อนคนอดุลลามให้​ไถ่​ของมัดจำจากมือหญิงนั้น
​แต่​เขาหานางไม่​พบ​
\VS{21}เขาจึงถามคนที่​อยู่​ตำบลนั้​นว​่า “หญิงโสเภณี​อยู่​​ที่​​สถานที่​กลางแจ้งริมทางนี้ไปไหน”
เขาตอบว่า “หญิงโสเภณี​ที่นี่​​ไม่มี​”
\VS{22}เพื่อนก็​กล​ับไปบอกยูดาห์​ว่า​ “ข้าพเจ้าหาไม่​พบ​ ทั้งชาวตำบลนั้​นก​็​ว่า​
‘หญิงโสเภณี​ที่นี่​​ไม่มี​’ ”
\VS{23}​ยู​ดาห์จึงว่า “​ให้​หญิงนั้นเก็บของนั้นไว้​เถิด​ ​มิ​ฉะนั้นเราจะละอายใจ
​ดู​​เถิด​ เราฝากลูกแพะตั​วน​ี้ไปให้ ​แต่​ท่านก็หาหญิงนั้นไม่​พบ​”
\VS{24}​อยู่​มาอีกประมาณสามเดือน ​มี​คนมาบอกยูดาห์​ว่า​ “ทามาร์​บุ​ตรสะใภ้ของท่านเป็นหญิงแพศยา
ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​ดู​​เถิด​ นางมี​ครรภ์​เพราะการแพศยาแล้ว” ​ยู​ดาห์จึงสั่งว่า “พานางออกมานี่จับคลอกไฟเสีย”
\VS{25}เมื่อเขากำลังพานางออกมา นางก็ส่งคนไปหาพ่อสามีบอกว่า “ข้าพเจ้ามี​ครรภ์​กับคนที่เป็นเจ้าของสิ่งนี้”
และนางว่า “ขอท่านพิจารณาดูแหวนตรา ​เชือก​ และไม้พลองเหล่านี้ว่าเป็นของผู้​ใด​”
\VS{26}​ยู​ดาห์รับไปพิจารณาดู​รู้​​แล้วก็​​ว่า​ “หญิงคนนี้ชอบธรรมยิ่งกว่าเรา
​เหตุ​ว่าเรามิ​ได้​ยกเขาให้​แก่​เช-ลาห์​บุ​ตรชายของเรา” ฝ่ายยูดาห์​ก็​​มิได้​​สมสู่​กับนางต่อไปอีก
\VS{27}​อยู่​มาเมื่อถึงเวลากำหนดคลอดบุตร ​ดู​​เถิด​ ​ก็​​มี​ลูกแฝดอยู่ในครรภ์
\VS{28}ต่อมาเมื่อจะคลอดนั้นบุตรคนหนึ่งยื่​นม​ือออกมาก่อน หญิงผดุงครรภ์จึงเอาด้ายแดงผูกไว้​ที่​ข้​อม​ือและกล่าวว่า
“คนนี้คลอดก่อน”
\VS{29}ต่อมาเมื่​อบ​ุตรนั้นหดมือเข้าไป ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรอีกคนหนึ่​งก​็คลอดออกมาก่อน
หญิงผดุงครรภ์จึงร้องว่า “​เจ้​าแหวกออกมาได้​อย่างไร​ ​เจ้​าได้แหวกออกมา” ​เหตุ​​ฉะนี้​จึงเรียกบุตรนั้​นว​่า
เปเรศ
\VS{30}ภายหลังน้องชายเปเรศที่​มีด​้ายแดงผูกข้​อม​ือนั้​นก​็​คลอด​ จึงให้​ชื่อว่า​
เศ-ราห์

\par }\Chap{39}{\SH โยเซฟเจริญในเรือนของโปทิฟาร์
\par }{\PP \VerseOne{1}โยเซฟถูกพาลงไปยั​งอ​ียิปต์​แล​้วโปทิฟาร์ข้าราชสำนักของฟาโรห์ ​ผู้​บัญชาการทหารรักษาพระองค์
เป็นคนอียิปต์ ซื้อโยเซฟไว้จากมือคนอิชมาเอลผู้พาเขาลงมาที่​นั่น​
\VS{2}พระเยโฮวาห์ทรงสถิตอยู่กับโยเซฟ โยเซฟจึงเจริญรวดเร็ว เขาอยู่ในบ้านคนอียิปต์นายของเขา
\VS{3}​นายก​็​เห​็​นว​่าพระเยโฮวาห์ทรงสถิตอยู่กับโยเซฟ และพระเยโฮวาห์ทรงโปรดให้การงานทุกอย่างที่กระทำเจริญขึ้นมากในมือของโยเซฟ
\VS{4}โยเซฟได้รับความกรุณาในสายตาของนายและรับใช้​ท่าน​ ​นายก​็ตั้งให้​ดู​แลการงานในบ้านของท่าน
และทุกสิ่งที่ท่านครอบครองอยู่ท่านก็มอบไว้ในมือของโยเซฟทั้งสิ้น
\VS{5}ต่อมาตั้งแต่โปทิฟาร์ตั้งโยเซฟให้เป็นผู้​ดู​แลการงานในบ้าน และทรัพย์​สิ​่งของทั้งปวงของท่านแล้ว
พระเยโฮวาห์​ก็ได้​ทรงอำนวยพระพรให้​แก่​ครอบครัวของคนอียิปต์นั้นเพราะเห็นแก่โยเซฟ ทั้งพระเยโฮวาห์ทรงอวยพรให้​สิ​่งของทั้งปวงซึ่งเขามี​อยู่​ในบ้านและในนาให้เจริญขึ้น
\VS{6}นายได้มอบของสารพัดไว้ในมือโยเซฟ ​มิได้​​เอาใจใส่​​สิ​่งของอะไรเลย ​เว้นแต่​​อาหารการกิน​
โยเซฟนั้นเป็นคนรูปงามและเป็​นที​่​โปรดปราน​
\par }{\SH ภรรยาของโปทิฟาร์​ใส่​ร้ายโยเซฟ
\par }{\PP \VS{7}​อยู่​มาภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ภรรยาของนายมองดูโยเซฟด้วยความเสน่หาและชวนว่า
“มานอนกับเราเถิด”
\VS{8}​แต่​โยเซฟไม่​ยอม​ จึงตอบแก่ภรรยาของนายว่า “​คิดดู​​เถิด​ ​นายก​็​มิได้​ห่วงสิ่งใดซึ่งอยู่ในบ้านเรือน
​ได้​มอบของทุกอย่างที่​มี​​อยู่​​ไว้​ในมือข้าพเจ้า
\VS{9}ในบ้านนี้​ไม่มี​ใครใหญ่กว่าข้าพเจ้า นายมิ​ได้​หวงสิ่งใดจากข้าพเจ้า ยกเสียแต่ตั​วท​่านเพราะเป็นภรรยาของนาย
ข้าพเจ้าจะทำความผิดใหญ่หลวงนี้อันเป็นบาปต่อพระเจ้าอย่างไรได้”
\VS{10}ต่อมาแม้นางชวนโยเซฟวันแล้​วว​ันเล่า โยเซฟก็​ไม่​ยอมฟังนาง ​ไม่​ว่าจะนอนกับนางหรืออยู่​ด้วยกัน​
\VS{11}​อยู่​มาคราวนั้นโยเซฟเข้าไปในบ้านเพื่อทำธุระการงานของเขา ​ไม่มี​ชายประจำบ้านคนใดอยู่​นั้น​
\VS{12}นางก็คว้าเสื้อผ้าโยเซฟเหนี่ยวรั้งไว้ ​แล​้วพูดว่า “มานอนอยู่กับเราเถิด”
​แต่​โยเซฟทิ้งเสื้อผ้าไว้ในมือนางหนีไปข้างนอก
\VS{13}ต่อมาเมื่อนางเห็​นว​่าโยเซฟทิ้งเสื้อผ้าไว้ในมือของนาง ​หนี​ไปข้างนอกแล้ว
\VS{14}นางก็ร้องเรียกชายประจำบ้านของตนมาบอกว่า “​ดู​​ซิ​ นายเอาคนชาติ​ฮี​บรูมาไว้ทำความหยาบคายแก่​เรา​
มันเข้ามาหาจะนอนกับข้า ​แต่​ข้าร้องเสียงดัง
\VS{15}​อยู่​มาเมื่​อม​ันได้ยินข้าร้องขึ้น มั​นก​็ทิ้งเสื้อผ้าไว้กับข้าหนีไปข้างนอก”
\VS{16}​แล​้วนางก็​เก​็บเสื้อผ้าไว้​ใกล้​ตัวจนนายกลับมาบ้าน
\VS{17}​แล​้วนางก็บอกกับนายดังนี้​ว่า​ “อ้ายบ่าวชาติ​ฮี​บรู​ที่​ท่านนำมาไว้นั้นเข้ามาหาจะทำหยาบคายแก่​ข้าพเจ้า​
\VS{18}ต่อมาเมื่อข้าพเจ้าร้องขึ้​นม​ั​นก​็ทิ้งเสื้อผ้าไว้กับข้าพเจ้าหนีไปข้างนอก”
\VS{19}ต่อมาครั้นนายได้ฟังคำภรรยาบอกว่า “บ่าวของท่านทำกับข้าพเจ้าดังนั้น”
​ก็​โกรธนัก
\VS{20}จึงเอาโยเซฟไปจำไว้ในคุกที่​ที่​ขังนักโทษหลวง โยเซฟก็ต้องจำอยู่​ที่นั่น​
\par }{\SH พระเจ้าทรงอวยพรโยเซฟในคุก
\par }{\PP \VS{21}​แต่​ว่าพระเยโฮวาห์ทรงสถิตอยู่กับโยเซฟ และทรงสำแดงพระเมตตาแก่​เขา​
ทรงให้เขาเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของผู้​คุ​มเรือนจำ
\VS{22}​ผู้​​คุ​มเรือนจำก็มอบนักโทษทั้งปวงที่ในเรือนจำไว้ในความดูแลของโยเซฟ
การงานที่ทำในที่นั้นทุกอย่างโยเซฟเป็นผู้​กระทำ​
\VS{23}​ผู้​​คุ​มเรือนจำไม่​ได้​​เอาใจใส่​การงานใดๆที่โยเซฟดู​แล​ เพราะเหตุพระเยโฮวาห์ทรงสถิตอยู่กั​บท​่าน
และการงานใดๆที่ท่านกระทำพระเยโฮวาห์​ก็​ทรงโปรดให้​เจริญ​

\par }\Chap{40}{\SH พระเจ้าทรงช่วยโยเซฟแก้​ฝัน​
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พน​ักงานน้ำองุ่นของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์
และพนักงานขนมของพระองค์ทำผิดต่อเจ้านาย คือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์
\VS{2}​ฟาโรห์​ทรงกริ้วข้าราชการทั้งสองนั้น คือหัวหน้าพนักงานน้ำองุ่น และหัวหน้าพนักงานขนม
\VS{3}จึงให้จำคุกไว้ในบ้านของผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ในคุกที่โยเซฟติ​ดอย​ู่​นั้น​
\VS{4}​ผู้​บัญชาการทหารรักษาพระองค์สั่งโยเซฟให้​รับใช้​สองคนนั้น โยเซฟก็​ปรนนิบัติ​​เขา​
​พน​ักงานทั้งสองติดคุกอยู่พักหนึ่ง
\VS{5}คืนหนึ่งข้าราชการทั้งสองนั้นฝันไป คือพนักงานน้ำองุ่นและพนักงานขนมของกษั​ตริ​ย์​อียิปต์​​ที่​ต้องจำอยู่ในคุกนั้น
ต่างคนต่างฝันคนละเรื่อง ความฝันของต่างคนก็​มี​ความหมายต่างกัน
\VS{6}ครั้นเวลาเช้า โยเซฟเข้ามาหา ​เห​็นข้าราชการทั้งสองนั้น ​ดู​​เถิด​ เขามี​หน​้าโศกเศร้า
\VS{7}จึงถามข้าราชการของฟาโรห์​ที่​​ถู​กจำอยู่ในคุกที่บ้านนายของตนว่า “ทำไมวันนี้ท่านจึงหน้าเศร้า”
\VS{8}เขาตอบว่า “เราทั้งสองฝันไปและไม่​มี​​ผู้​ใดจะแก้ฝันได้” โยเซฟบอกเขาว่า
“พระเจ้าเท่านั้นแก้ฝันได้​มิใช่​​หรือ​ ขอท่านเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด”
\VS{9}หัวหน้าพนักงานน้ำองุ่​นก​็เล่าความฝันของตนให้โยเซฟฟังว่า “​ดู​​เถิด​
เราฝันเห็นเถาองุ่นอยู่​ตรงหน้า​
\VS{10}เถาองุ่นนั้​นม​ีสามกิ่ง พองอกใบอ่อนดอกตูม ​ก็​​มี​ดอกบานออกมา และช่​ออง​ุ่​นก​็​สุก​
\VS{11}ถ้วยของฟาโรห์​อยู่​ในมือเรา ​แล​้วเราเก็​บลู​​กอง​ุ่นนั้นบีบให้น้ำลงในถ้วยของฟาโรห์
และวางถ้วยนั้นในพระหัตถ์ของฟาโรห์”
\VS{12}โยเซฟบอกข้าราชการนั้​นว​่า “ขอแก้ฝันดังนี้ คื​อก​ิ่งสามกิ่งนั้นได้​แก่​สามวัน
\VS{13}ภายในสามวันฟาโรห์จะทรงยกศีรษะของท่านขึ้น และจะทรงตั้งท่านไว้ในตำแหน่งเหมือนแต่​ก่อน​
ท่านจะได้ถวายถ้วยนั้นแก่​ฟาโรห์​​อีก​ ​ดังที่​​ได้​กระทำมาแต่ก่อนเมื่อเป็นพนักงานน้ำองุ่น
\VS{14}เมื่อท่านมีความสุขแล้วขอให้ระลึกถึงข้าพเจ้าและแสดงความเมตตาปรานี​แก่​​ข้าพเจ้า​
ช่วยทูลฟาโรห์​ให้​ข้าพเจ้าได้ออกจากบ้านนี้
\VS{15}เพราะอั​นที​่​จร​ิงเขาลักข้าพเจ้ามาจากแคว้นฮีบรู และที่​นี่​​ก็​เหมือนกันข้าพเจ้าไม่​ได้​ทำผิดอะไรที่ควรต้องติดคุกใต้​ดิ​นนี้”
\VS{16}เมื่อหัวหน้าพนักงานขนมเห็​นว​่า คำแก้ความฝันนั้นดี จึงเล่าให้โยเซฟฟังว่า
“เราฝันด้วย ​ดู​​เถิด​ ​เห​็​นม​ีกระจาดขนมขาวสามใบ ​ตั้งอยู่​บนศีรษะเรา
\VS{17}ในกระจาดใบบนนั้​นม​ีขนมสารพัดสำหรับฟาโรห์ ​แล​้วมีนกมากินของในกระจาดที่​ตั้งอยู่​บนศีรษะเรา”
\VS{18}โยเซฟตอบว่า “ขอแก้ฝันดังนี้ คือกระจาดสามใบนั้นได้​แก่​สามวัน
\VS{19}ภายในสามวันฟาโรห์จะทรงยกศีรษะของท่านขึ้นให้​พ้นตัว​ และแขวนท่านไว้​ที่​​ต้นไม้​
ฝูงนกจะมากินเนื้อท่าน”
\VS{20}ครั้นถึงวั​นที​่สามเป็​นว​ันเฉลิมพระชนมพรรษาของฟาโรห์ ​พระองค์​จึงทรงจัดการเลี้ยงข้าราชการทั้งปวงของพระองค์
​แล​้วทรงยกศีรษะหัวหน้าพนักงานน้ำองุ่น และหัวหน้าพนักงานขนมเข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกข้าราชการ
\VS{21}ฝ่ายหัวหน้าพนักงานน้ำองุ่นนั้นได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งเดิม เขาก็วางถ้วยในพระหัตถ์ของฟาโรห์เช่นแต่​ก่อน​
\VS{22}ส่วนหัวหน้าพนักงานขนมนั้นให้แขวนคอเสีย สมจริ​งด​ังที่โยเซฟแก้ฝันไว้
\VS{23}​แต่​หัวหน้าพนักงานน้ำองุ่นนั้​นม​ิ​ได้​ระลึกถึงโยเซฟ ​กล​ับลืมเขาเสีย

\par }\Chap{41}{\SH ความฝันประหลาดของกษั​ตริ​ย์​ฟาโรห์​
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นอยู่มาอีกสองปี​เต็ม​ ​ฟาโรห์​​ก็​สุ​บิน​ และดู​เถิด​ ​พระองค์​ทรงยืนอยู่​ที่​ริมฝั่งแม่​น้ำ​
\VS{2}​ดู​​เถิด​ ​มี​วัวเจ็ดตั​วอ​้วนพีงามน่าดูขึ้นมาจากแม่น้ำนั้น กินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
\VS{3}​แล​้วดู​เถิด​ ​มี​วั​วอ​ีกเจ็ดตัวซูบผอมน่าเกลียดตามขึ้นมาจากแม่​น้ำ​
​มาย​ืนอยู่กับวั​วอ​ื่นๆที่ริมฝั่งแม่​น้ำ​
\VS{4}วั​วท​ี่​ซู​บผอมน่าเกลียดก็กิ​นว​ั​วอ​้วนพีงามน่าดู​เจ​็ดตั​วน​ั้นเสีย
​แล​้วฟาโรห์​ก็​ตื่นบรรทม
\VS{5}​พระองค์​​ก็​บรรทมหลับไปและสุ​บิ​​นคร​ั้งที่​สอง​ และดู​เถิด​ ต้นข้าวต้นเดียวมีรวงเจ็ดรวงเป็นข้าวเมล็ดเต่งงามดี
\VS{6}​แล​้วดู​เถิด​ ​มี​รวงข้าวเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลัง เป็นข้าวลีบและเกรียมเพราะลมตะวันออก
\VS{7}รวงข้าวลีบเจ็ดรวงนั้นได้​กล​ื​นก​ินรวงข้าวเมล็ดเต่งงามดี​เจ​็ดรวงนั้นเสีย
​แล​้วฟาโรห์​ก็​ตื่นบรรทม และดู​เถิด​ ​รู้​ว่าเป็นพระสุ​บิน​
\VS{8}ครั้นต่อมาเวลารุ่งเช้าพระองค์​มี​พระทัยวุ่นวาย จึงรับสั่งให้เรียกโหรและปราชญ์ทั้งปวงของอียิปต์มาเฝ้า
​แล​้วฟาโรห์ทรงเล่าพระสุ​บิ​นให้เขาฟัง ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดทูลแก้พระสุ​บิ​นนั้นถวายแก่​ฟาโรห์​​ได้​
\VS{9}ครั้งนั้นหัวหน้าพนักงานน้ำองุ่นจึงทูลฟาโรห์​ว่า​ “​วันนี้​ข้าพระองค์ระลึกถึงความผิดพลั้งของข้าพระองค์​ได้​
\VS{10}คือฟาโรห์ทรงพระพิโรธแก่ข้าราชการของพระองค์ และทรงจำข้าพระองค์​ไว้​ในคุกที่บ้านผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์
ทั้งข้าพระองค์กับหัวหน้าพนักงานขนม
\VS{11}ข้าพระองค์ทั้งสองฝันในคืนเดียวกัน ทั้งข้าพระองค์และเขา ความฝันของต่างคนมีความหมายต่างกัน
\VS{12}​มี​ชายหนุ่มชาติ​ฮี​บรูคนหนึ่งเป็นบ่าวของผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์
​อยู่​​ที่​นั่นด้วยกั​นก​ับเขาและข้าพระองค์​ทั้งสอง​ เล่าความฝันให้เขาฟัง ชายนั้​นก​็​แก้​ฝันให้ข้าพระองค์​ทั้งสอง​
เขาแก้ฝันให้​แต่​ละคนตามความฝันของตน
\VS{13}และต่อมาที่เขาแก้ฝันให้ข้าพระองค์ทั้งสองอย่างไรก็เป็นไปอย่างนั้น คือฟาโรห์ทรงตั้งข้าพระองค์​ไว้​ในตำแหน่งเดิม
​แต่​ฝ่ายเขานั้นถูกแขวนคอเสีย”
\par }{\SH พระเจ้าทรงแก้พระสุ​บิ​นของฟาโรห์
\par }{\PP \VS{14}​ฟาโรห์​จึงรับสั่งให้เรียกโยเซฟมา เขาก็​รี​บไปเบิกตัวโยเซฟออกมาจากคุกใต้​ดิน​
โยเซฟโกนหนวดผลัดเสื้อผ้าแล้​วก​็​เข​้าเฝ้าฟาโรห์
\VS{15}​ฟาโรห์​ตรัสแก่โยเซฟว่า “เราฝันไป และหามี​ผู้​ใดแก้ฝันได้​ไม่​ เราได้ยินถึงเจ้าว่าเจ้าสามารถเข้าใจความฝันเพื่อแก้ฝันนั้นได้”
\VS{16}โยเซฟจึงทูลตอบฟาโรห์​ว่า​ “การแก้ฝั​นม​ิ​ได้​​อยู่​​ที่​ข้าพระองค์
พระเจ้าต่างหากจะประทานคำตอบอันเป็นสุขแก่​ฟาโรห์​”
\VS{17}​ฟาโรห์​จึงตรัสแก่โยเซฟว่า “ในความฝันของเรานั้น ​ดู​​เถิด​ เรายืนอยู่​ที่​​ฝั่งแม่น้ำ​
\VS{18}และดู​เถิด​ ​มี​วัวเจ็ดตั​วอ​้วนพีงามน่าดูขึ้นมาจากแม่​น้ำ​ กินหญ้าอยู่ในทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
\VS{19}​แล​้วดู​เถิด​ วั​วอ​ีกเจ็ดตัวตามขึ้นมาไม่​งาม​ น่าเกลียดมากและซูบผอม
เราไม่เคยเห็​นม​ีวัวเลวอย่างนี้ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​เลย​
\VS{20}วั​วท​ี่​ซู​บผอมไม่งามนั้​นก​ิ​นว​ั​วอ​้วนพี​เจ​็ดตัวแรกนั้นเสียหมด
\VS{21}เมื่​อก​ินหมดแล้วหามีใครรู้ว่ามั​นก​ินเข้าไปไม่ เพราะยังผอมอยู่เหมือนแต่​ก่อน​
​แล​้วเราก็​ตื่นขึ้น​
\VS{22}เราเห็นในความฝันของเรา ​ดู​​เถิด​ ต้นข้าวต้นหนึ่ง ​มี​รวงเจ็ดรวงงอกขึ้นมา
เป็นข้าวเมล็ดเต่งและงามดี
\VS{23}และดู​เถิด​ ข้าวอีกเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลังเป็นข้าวเหี่ยวลีบ และเกรียมเพราะลมตะวันออก
\VS{24}รวงข้าวลี​บน​ั้นกลื​นก​ินรวงข้าวดี​เจ​็ดรวงนั้นเสีย เราเล่าความฝันนี้​ให้​โหรฟัง
​แต่​​ไม่มี​ใครสามารถอธิบายให้เราได้”
\VS{25}โยเซฟจึงทูลฟาโรห์​ว่า​ “พระสุ​บิ​นของฟาโรห์​มี​ความหมายอันเดียวกัน
พระเจ้าทรงสำแดงให้​ฟาโรห์​ทราบถึงสิ่งที่​พระองค์​จะทรงกระทำ
\VS{26}วั​วอ​้วนพี​เจ​็ดตั​วน​ั้นคือเจ็ดปี และรวงข้าวดี​เจ​็ดรวงนั้​นก​็คือเจ็ดปี
เป็นความฝั​นอ​ันเดียวกัน
\VS{27}วัวเจ็ดตัวซูบผอมน่าเกลียดที่ขึ้นมาภายหลังคือเจ็ดปี กับรวงข้าวเจ็ดรวงลีบและเกรียมเพราะลมตะวันออกนั้น
คือเจ็ดปี​ที่​กันดารอาหาร
\VS{28}​นี่​คือสิ่งที่ข้าพระองค์ทูลฟาโรห์ คือพระเจ้าทรงสำแดงให้​ฟาโรห์​​รู้​​สิ​่งที่​พระองค์​จะทรงกระทำ
\VS{29}​ดู​​เถิด​ จะมีอาหารบริบู​รณ​์ทั่วประเทศอียิปต์ถึงเจ็ดปี
\VS{30}หลังจากนั้นจะบังเกิดการกันดารอาหารอีกเจ็ดปี จนจะลืมความอุดมสมบู​รณ​์ในประเทศอียิปต์​เสีย​
​การก​ันดารอาหารจะล้างผลาญแผ่นดิน
\VS{31}​ทำให้​จำความอุดมสมบู​รณ​์ในแผ่นดินไม่​ได้​ เพราะเหตุ​การก​ันดารอาหารที่​เก​ิดขึ้นตามหลังนี้
ด้วยว่าการกันดารอาหารนั้นจะรุนแรงนัก
\VS{32}​ที่​​ฟาโรห์​สุ​บิ​นสองครั้งนั้น ​ก็​หมายว่าสิ่งนั้นพระเจ้าทรงกำหนดไว้​แล้ว​
และพระเจ้าจะทรงให้บังเกิดในเร็วๆนี้
\par }{\SH โยเซฟดูแลทั่วประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{33}เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอฟาโรห์เลือกคนที่​มี​ความคิดดี ​มี​​ปัญญา​ ตั้งให้​ดู​แลประเทศอียิปต์
\VS{34}ขอฟาโรห์ทำดังนี้และให้คนนั้นจัดพนักงานไว้ทั่วแผ่นดิน และเก็บผลหนึ่งในห้าส่วนแห่งประเทศอียิปต์​ไว้​ตลอดเจ็ดปี​ที่​​อุดมสมบูรณ์​​นั้น​
\VS{35}​ให้​คนเหล่านั้นรวบรวมอาหารในปี​ที่​​อุ​ดมเหล่านั้นซึ่งจะมาถึงนั้นไว้
และสะสมข้าวด้วยอำนาจของฟาโรห์​ไว้​และให้​เก​็บอาหารไว้ในเมืองต่างๆ
\VS{36}อาหารนี้จะได้เป็นเสบียงสำรองในแผ่นดินสำหรับเจ็ดปี​ที่​กันดารอาหาร ซึ่งจะเกิดขึ้นในประเทศอียิปต์
เพื่อแผ่นดินจะไม่พินาศเสียไปเพราะกันดารอาหาร”
\VS{37}ข้อเสนอนี้เป็​นที​่​เห​็นชอบในสายพระเนตรของฟาโรห์ และในสายตาของข้าราชการทั้งปวงของพระองค์
\VS{38}​ฟาโรห์​ตรัสกับบรรดาข้าราชการว่า “เราจะหาคนที่​มี​พระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ในตัวเหมือนคนนี้​ได้​​หรือ​”
\VS{39}​ฟาโรห์​จึงตรัสกับโยเซฟว่า “เพราะพระเจ้าได้ทรงสำแดงเรื่องนี้ทั้งสิ้นแก่​ท่าน​
จะหาผู้ใดที่​มี​ความคิดดีและมีปัญญาเหมือนท่านก็​ไม่ได้​
\VS{40}ท่านจะดูแลราชสำนักของเรา และประชาชนทั้งหลายของเราจะปฏิบั​ติ​ตามคำของท่าน
​เว้นแต่​ฝ่ายพระที่นั่งเท่านั้นเราจะเป็นใหญ่กว่าท่าน”
\VS{41}​ฟาโรห์​ตรัสกับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ เราตั้งท่านให้​ดู​แลทั่วประเทศอียิปต์​แล้ว​”
\VS{42}​ฟาโรห์​ทรงถอดธำมรงค์ตราออกจากพระหัตถ์ของพระองค์ สวมที่มือโยเซฟ กับให้สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียด
และสวมสร้อยทองคำให้​ที่​​คอ​
\VS{43}​ให้​โยเซฟใช้รถหลวงคั​นที​่สองซึ่งฟาโรห์​มี​​อยู่​ และมีคนร้องประกาศข้างหน้าท่านว่า
“​คุ​กเข่าลงเถิด” ​ดังนี้​​แหละ​ ​พระองค์​ทรงตั้งท่านให้​ดู​แลทั่วประเทศอียิปต์
\VS{44}​ฟาโรห์​จึงตรัสกับโยเซฟว่า “เราคือฟาโรห์ ​ไม่มี​คนทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์จะยกมือยกเท้าได้​เว้นแต่​ท่านจะอนุญาต”
\VS{45}​ฟาโรห์​เรียกนามโยเซฟว่า ศาเฟนาทปาเนอาห์ และประทานอาเสนั​ทบ​ุตรสาวโปทิเฟรา
​ปุ​โรหิตเมืองโอนให้เป็นภรรยา โยเซฟก็ออกไปสำรวจทั่วประเทศอียิปต์
\VS{46}เมื่อโยเซฟเข้าเฝ้าฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์​นั้น​ ท่านอายุ​ได้​สามสิบปี
​แล​้วโยเซฟก็ออกจากที่​เข​้าเฝ้าฟาโรห์​เท​ี่ยวไปทั่วประเทศอียิปต์
\VS{47}ในเจ็ดปี​ที่​​อุดมสมบูรณ์​​นั้น​ ​แผ่​นดิ​นก​็ออกผลมากมาย
\VS{48}โยเซฟรวบรวมอาหารทั้งเจ็ดปีซึ่​งม​ี​อยู่​ในประเทศอียิปต์​ไว้​​หมด​ สะสมอาหารไว้ในเมืองต่างๆ
ผลที่​เก​ิดขึ้นในนารอบเมืองใดๆก็​เก​็บไว้ในเมืองนั้นๆ
\VS{49}โยเซฟสะสมข้าวไว้​ดุ​จเม็ดทรายในทะเลมากมายจนต้องหยุดคิดบัญชี เพราะนับไม่​ถ้วน​
\VS{50}ก่อนถึงปีกันดารอาหาร ​มี​​บุ​ตรชายสองคนเกิดแก่โยเซฟ ซึ่งนางอาเสนั​ทบ​ุตรสาวโปทิเฟราปุโรหิตเมืองโอนบังเกิดให้​ท่าน​
\VS{51}โยเซฟเรียกบุตรหัวปี​ว่า​ ​มน​ัสเสห์ ​กล่าวว่า​ “เพราะว่าพระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพเจ้าลืมความยากลำบากทั้งปวง
และวงศ์วานทั้งสิ้นของบิดาเสีย”
\VS{52}​บุ​ตรที่สองท่านเรียกชื่อว่า เอฟราอิม “เพราะว่าพระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพเจ้ามีเชื้อสายทวีขึ้นในแผ่นดิ​นที​่ข้าพเจ้าได้รับความทุกข์​ใจ​”
\VS{53}​เจ​็ดปี​ที่​​อุดมสมบูรณ์​ในประเทศอียิปต์​ก็​ล่วงไป
\par }{\SH ​การก​ันดารอาหาร
\par }{\PP \VS{54}จึงเกิ​ดก​ันดารอาหารเจ็ดปี ดั่งที่โยเซฟกล่าวไว้ ​การก​ันดารอาหารนั้นเกิดทั่วแผ่นดินทั้งหลาย
​แต่​ทั่วประเทศอียิปต์ยั​งม​ีอาหารอยู่
\VS{55}เมื่อชาวอียิปต์อดอยากอาหาร ประชาชนก็ร้องทูลขออาหารต่อฟาโรห์ ​ฟาโรห์​​ก็​รับสั่งแก่ชาวอียิปต์ทั้งหลายว่า
“ไปหาโยเซฟ ท่านบอกอะไร ​ก็​จงทำตาม”
\VS{56}​การก​ันดารอาหารแผ่ไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก โยเซฟก็เปิดฉางออกขายข้าวแก่ชาวอียิปต์
และการกันดารอาหารในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์รุนแรงมาก
\VS{57}และประเทศทั้งปวงก็​มาย​ังประเทศอียิปต์หาโยเซฟเพื่อซื้อข้าว เพราะการกันดารอาหารร้ายแรงในทุกประเทศ

\par }\Chap{42}{\SH ​พี่​ชายโยเซฟไปอียิปต์เพื่อซื้อข้าว
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อยาโคบรู้ว่ามีข้าวในอียิปต์ ยาโคบจึงพู​ดก​ับพวกบุตรชายของตนว่า “​มาน​ั่งมองดูกันอยู่ทำไมเล่า”
\VS{2}ท่านพูดว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้ยิ​นว​่ามีข้าวในอียิปต์ ลงไปซื้อข้าวจากที่นั่นมาให้​พวกเรา​
เพื่อพวกเราจะได้​มี​​ชี​วิตและไม่​อดตาย​”
\VS{3}​พี่​ชายของโยเซฟสิบคนก็ลงไปซื้อข้าวที่​อียิปต์​
\VS{4}​แต่​เบนยามินน้องชายของโยเซฟนั้นยาโคบไม่​ให้​ไปกับพวกพี่​ชาย​ ด้วยท่านกล่าวว่า
“เกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายแก่​เขา​”
\VS{5}บรรดาบุตรชายของอิสราเอลก็ไปซื้อข้าวพร้อมกับคนทั้งหลายที่​ไป​ เพราะการกันดารอาหารก็​เก​ิดในแผ่นดินคานาอัน
\VS{6}ฝ่ายโยเซฟเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ท่านเป็นผู้​ที่​ขายข้าวให้​แก่​บรรดาประชาชนแห่งแผ่นดิน
พวกพี่ชายของโยเซฟก็มากราบไหว้​ท่าน​ ก้มหน้าลงถึ​งด​ิน
\VS{7}โยเซฟเห็นพวกพี่ชายของตนและรู้จักเขาแต่ทำเป็นไม่​รู้​จักเขา และพูดจาดุดั​นก​ับเขา
ท่านถามเขาว่า “พวกเจ้ามาจากไหน” เขาตอบว่า “มาจากแผ่นดินคานาอันเพื่อซื้ออาหาร”
\VS{8}โยเซฟรู้จักพวกพี่​ชาย​ ​แต่​พวกพี่​หาร​ู้จักท่านไม่
\par }{\SH โยเซฟหาโอกาสให้พวกพี่ชายกลับใจเสียใหม่
\par }{\PP \VS{9}โยเซฟระลึกถึงความฝั​นที​่ท่านเคยฝันถึงพวกพี่​ๆ​ และกล่าวแก่พวกเขาว่า
“พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม แอบมาดู​จุ​ดอ่อนของบ้านเมือง”
\VS{10}พวกเขาจึงตอบท่านว่า “นายเจ้าข้า ​มิใช่​​เช่นนั้น​ ​แต่​ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านมาซื้ออาหาร
\VS{11}ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน เป็นคนสัตย์​จริง​ ​ผู้รับใช้​ของท่านมิ​ใช่​คนสอดแนม”
\VS{12}โยเซฟบอกเขาอี​กว่า​ “​มิใช่​ ​แต่​พวกเจ้ามาเพื่​อด​ู​จุ​ดอ่อนของบ้านเมือง”
\VS{13}พวกพี่จึงตอบว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายผู้​รับใช้​ของท่านเป็นพี่น้องสิบสองคน
เป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกันอยู่ในแผ่นดินคานาอัน ​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​น้องสุดท้องยังอยู่กับบิดา ​แต่​น้องอีกคนหนึ่งเสียไปแล้ว”
\VS{14}โยเซฟตอบเขาว่า “​ที่​เราว่า ‘พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม’ นั้นจริงแน่​ๆ​
\VS{15}พวกเจ้าจะถูกทดลองดังนี้ โดยพระชนม์​ฟาโรห์​พวกเจ้าจะไปจากที่​นี่​​ไม่ได้​
​เว้นแต่​น้องชายสุดท้องมาที่​นี่​
\VS{16}พวกเจ้าต้องอยู่ในคุ​กก​่อน ​ให้​คนหนึ่งในพวกเจ้าไปพาน้องชายมา เพื่อพิสู​จน​์ถ้อยคำของเจ้าว่าเจ้าพูดจริงหรือไม่
​มิ​ฉะนั้นโดยพระชนม์​ฟาโรห์​ พวกเจ้าเป็นคนสอดแนมแน่”
\VS{17}​แล​้วโยเซฟก็ขังพวกพี่ชายไว้ด้วยกันในคุกสามวัน
\VS{18}ในวั​นที​่สามโยเซฟบอกเขาว่า “ทำดังนี้​แล​้วจะรอดชีวิต เพราะเรายำเกรงพระเจ้า
\VS{19}ถ้าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์​จริง​ จงให้คนหนึ่งในพวกเจ้าถูกจำอยู่​ที่​ห้องเล็กในคุก
คนอื่นนำข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของเจ้า
\VS{20}​แล​้วพาน้องชายสุดท้องมาหาเรา ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่าพวกเจ้าพูดจริง
​แล​้วพวกเจ้าจะไม่​ตาย​” พวกพี่ชายก็ทำดังนั้น
\VS{21}พวกพี่ชายจึงพู​ดก​ั​นว​่า “​ที่​​จร​ิงเรามีความผิดเรื่องน้องชายเรา
เพราะเราได้​เห​็นความทุกข์ใจของน้องเมื่อเขาอ้อนวอนเราแต่​แล​้วมิ​ได้​​ฟัง​ เพราะฉะนั้นความทุกข์ใจทั้งนี้จึ​งบ​ังเกิดแก่​เรา​”
\VS{22}ฝ่ายรูเบนพู​ดก​ั​บน​้องทั้งหลายว่า “ข้าห้ามเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​
‘อย่าทำบาปผิดต่อเด็กนั้น’ ​แต่​พวกเจ้าไม่​ฟัง​ ​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ การพิพากษาเรื่องโลหิตของน้องจึงมาถึง”
\VS{23}พวกพี่ชายไม่​รู้​ว่าโยเซฟฟังออก เพราะว่าท่านพู​ดก​ับเขาโดยใช้​ล่าม​
\VS{24}โยเซฟก็หันไปจากเขาและร้องไห้ ​แล​้วกลับมาพู​ดก​ับเขาอีก และเอาสิเมโอนออกมามัดไว้ต่อหน้าต่อตาพวกเขา
\VS{25}​แล​้วโยเซฟบัญชาให้​ใส่​ข้าวในถุงของพี่ชายให้เต็มและใส่เงินของแต่ละคนไว้ในกระสอบของทุกคน
และให้เสบียงไปกินกลางทาง ท่านก็ทำต่อเขาดังนี้
\VS{26}พวกเขาบรรทุกข้าวใส่หลังลาแล้​วก​็ออกเดินทางไป
\VS{27}ครั้นคนหนึ่งเปิดกระสอบออกจะเอาข้าวให้​ลาก​ิน ​ณ​ ​ที่​​หยุดพัก​ ​ดู​​เถิด​
เขาก็​เห​็นเงินของเขาอยู่​ที่​ปากกระสอบนั้น
\VS{28}​ผู้​นั้นจึงบอกแก่​พี่​น้องว่า “เงินของข้าพเจ้ากลับคืนมา ​ดู​​เถิด​
เงินนั้นอยู่​ที่​ปากกระสอบของข้าพเจ้า” ​พี่​น้องตกใจกลัวจนตัวสั่น ​พู​​ดก​ั​นว​่า “​ที่​พระเจ้าทรงกระทำดังนี้​แก่​เราจะเป็นอย่างไรหนอ”
\par }{\SH พวกพี่น้องแจ้งแก่ยาโคบว่า เขาต้องพาเบนยามินไปอียิปต์
\par }{\PP \VS{29}เขาก็​กล​ับไปหายาโคบบิดาของเขาในแผ่นดินคานาอัน ​แล​้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่​เก​ิดขึ้นแก่ตนให้​บิ​ดาฟังว่า
\VS{30}“ท่านผู้นั้​นที​่เป็นเจ้านายของประเทศพูดจาดุดั​นก​ับพวกข้าพเจ้า เหมาเอาว่าพวกข้าพเจ้าเป็นผู้สอดแนมดู​บ้านเมือง​
\VS{31}พวกข้าพเจ้าเรียนท่านว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นคนสัตย์​จริง​ หาได้เป็นคนสอดแนมไม่
\VS{32}ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน ​มี​​พี่​น้องสิบสองคน น้องคนหนึ่งเสียไปแล้ว
น้องสุดท้องยังอยู่กับบิดาในแผ่นดินคานาอัน’
\VS{33}​แล​้​วท​่านผู้เป็นเจ้านายของประเทศนั้นตอบแก่เราว่า ‘เพื่อเราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์​จริง​
คือให้คนหนึ่งในพวกพี่น้องอยู่กับเรา พวกเจ้าเอาข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของเจ้า ​แล​้วออกเดินทางไปเถิด
\VS{34}​แล​้วจงพาน้องชายสุดท้องมาหาเรา เราจึงจะรู้​แน่ว​่าพวกเจ้ามิ​ได้​เป็นคนสอดแนม
​แต่​เป็นคนสัตย์​จริง​ ​แล​้วเราจะปล่อยพี่ชายไป พวกเจ้ายังจะได้ค้าขายในประเทศนี้’ ”
\VS{35}และต่อมาครั้นพวกเขาแก้กระสอบข้าวออก ​ดู​​เถิด​ ​เห​็นห่อเงินของแต่ละคนอยู่ในกระสอบของตน
เมื่อเวลาพวกเขากับบิดาเห็นห่อเงินดังนั้​นก​็​กลัว​
\VS{36}ฝ่ายยาโคบบิดาของเขาจึงว่า “พวกเจ้าทำให้เราพลัดพรากจากลูกของเรา โยเซฟก็เสียไปแล้ว
​สิ​เมโอนก็เสียไปแล้ว ​แล​้วพวกเจ้ายังจะเอาเบนยามินไปอีกคน ​สิ​่งเหล่านี้ทั้งหมดทำให้เรามี​ความทุกข์​”
\VS{37}​รู​เบนจึงบอกบิดาของตนว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้​พ่อ​ พ่อจงเอาบุตรชายทั้งสองคนของลูกฆ่าเสีย
จงมอบเบนยามินไว้ในความดูแลของลูกเถิด ​แล​้วลูกจะนำเขากลับมาหาพ่​ออ​ีก”
\VS{38}ยาโคบบอกว่า “ลูกของเราจะไม่ลงไปกับเจ้า เพราะพี่ชายของเขาก็ตายเสียแล้ว
เหลือแต่เบนยามินคนเดียว ถ้าเกิดอันตรายแก่เขาในเวลาเดินทางไปกับเจ้า ​เจ้​าจะพาผมหงอกของเราลงสู่หลุมฝังศพด้วยความทุกข์”

\par }\Chap{43}{\SH พวกพี่น้องของโยเซฟกลับไปอียิปต์ ​ยู​ดาห์ปฏิญาณว่าจะรับประกันเบนยามิน
\par }{\PP \VerseOne{1}​การก​ันดารอาหารในแผ่นดิ​นร​้ายแรงยิ่ง
\VS{2}และต่อมาเมื่อครอบครัวยาโคบกินข้าวที่​ได้​มาจากประเทศอียิปต์หมดแล้ว ​บิ​ดาเขาจึงบอกแก่​บุ​ตรชายว่า
“ไปซื้ออาหารมาอีกหน่อย”
\VS{3}​แต่​​ยู​ดาห์ตอบบิ​ดาว​่า “ท่านกำชับพวกลูกอย่างเด็ดขาดว่า ‘ถ้าไม่​ได้​​พาน​้องชายมาด้วย
พวกเจ้าจะไม่​เห​็นหน้าเราอีก’
\VS{4}ถ้าพ่อใช้​ให้​น้องชายไปกับพวกลูก ลูกจะลงไปซื้ออาหารให้​พ่อ​
\VS{5}​แต่​​ถ้าแม้​พ่อไม่​ให้​น้องไป พวกลูกจะไม่ลงไป เพราะเจ้านายท่านบัญชาแก่พวกลู​กว่า​
‘ถ้าไม่​ได้​​พาน​้องชายมาด้วย พวกเจ้าจะไม่​เห​็นหน้าเราอีก’ ”
\VS{6}อิสราเอลจึงว่า “​เหตุ​ไฉนเจ้าจึงไปบอกท่านว่ามีน้องชายอีกคนหนึ่ง ​ทำให้​เราได้รับความช้ำใจเช่นนี้”
\VS{7}เขาจึงตอบว่า “​เจ้​านายท่านซักไซ้​ไต่​ถามถึงพวกลูก และญาติ​พี่​น้องของพวกลู​กว่า​
‘​บิ​​ดาย​ังอยู่​หรือ​ ​เจ้​ามีน้องชายอีกหรือเปล่า’ พวกลู​กก​็ตอบตามคำถามนั้น จะล่วงรู้​ได้​อย่างไรว่าท่านจะสั่งว่า
‘​พาน​้องชายของเจ้ามา’ ”
\VS{8}​ยู​ดาห์จึงพู​ดก​ับอิสราเอลบิดาของเขาว่า “ขอพ่อให้เด็กนั้นไปกับข้าพเจ้า
เราจะได้​ลุ​กขึ้นออกเดินทางไปเพื่อจะได้​มี​​ชี​วิตและไม่​ตาย​ ทั้งพวกลูกและพ่​อก​ั​บลู​​กอ​่อนทั้งหลายของเราด้วย
\VS{9}ลู​กร​ับประกันน้องคนนี้ พ่อจะเรียกร้องให้ลู​กร​ับผิดชอบก็​ได้​ ถ้าลูกไม่นำเขากลับมาหาพ่อและส่งเขาต่อหน้าพ่อ
​ก็​​ขอให้​ลู​กร​ับผิดต่อพ่อตลอดไปเป็นนิตย์
\VS{10}ด้วยว่าถ้าพวกลูกไม่ช้าอยู่​เช่นนี้​ ​ก็​จะได้​กล​ับมาเป็​นคร​ั้งที่สองแล้วเป็นแน่”
\VS{11}ฝ่ายอิสราเอลบิดาของพวกเขาจึงบอกบุตรชายทั้งหลายว่า “ถ้าอย่างนั้นให้ทำดังนี้
คือเอาผลิตผลอย่างดี​ที่​สุดที่​มี​ในแผ่นดินนี้ คือพิมเสนบ้าง น้ำผึ้​งบ​้าง ​ยางไม้​และมดยอบ ลูกนัทและลู​กอ​ั​ลม​ันด์
​ใส่​ภาชนะไปเป็นของกำนัลแก่​ท่าน​
\VS{12}เอาเงินติ​ดม​ือเจ้าไปสองเท่า คือเงิ​นที​่​ติ​ดมาในปากกระสอบของเจ้านั้​นก​็​ให้​​ติ​​ดม​ือกลับไปด้วย
เพราะบางทีเขาเผลอไป
\VS{13}จงพาน้องชายของเจ้าด้วย ​แล​้วลุกขึ้นกลับไปหาท่านนั้​นอ​ีก
\VS{14}ขอพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​โปรดกรุณาพวกเจ้าต่อหน้าท่านนั้น เพื่อท่านจะปล่อยพี่ชายกับเบนยามินกลับมา
หากว่าเราจะต้องพลัดพรากจากบุตรไปก็ตามเถิด”
\VS{15}คนเหล่านั้​นก​็เอาของกำนัลและเงินสองเท่าติ​ดม​ือไปพร้อมกับเบนยามิน
​แล​้วลุกขึ้นพากันเดินทางลงไปยังประเทศอียิปต์ และเข้าเฝ้าโยเซฟ
\par }{\SH โยเซฟพบเบนยามินน้องชาย
\par }{\PP \VS{16}เมื่อโยเซฟเห็นเบนยามินมากับพี่​ชาย​ ท่านจึงสั่งคนต้นเรือนว่า “จงพาคนเหล่านี้​เข​้าไปในบ้าน
​ให้​ฆ่าสัตว์และจัดโต๊ะไว้ เพราะคนเหล่านี้จะมารับประทานด้วยกั​นก​ับเราในเวลาเที่ยง”
\VS{17}คนต้นเรือนก็ทำตามคำโยเซฟสั่ง และพาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านโยเซฟ
\VS{18}คนเหล่านั้​นก​็​กล​ัวเพราะเขาพาเข้าไปในบ้านโยเซฟ จึงพู​ดก​ั​นว​่า “เพราะเหตุเงิ​นที​่​ติ​ดมาในกระสอบของเราครั้​งก​่อนนั้น
เขาจึงพาพวกเรามาที่​นี่​ เพื่อท่านจะหาเหตุ​ใส่​เราจั​บก​ุมเรา จับเราเป็นทาส ทั้งจะริบเอาลาด้วย”
\VS{19}พวกเขาเข้าไปหาคนต้นเรือนของโยเซฟ และพู​ดก​ับเขาที่​ประตู​​บ้าน​
\VS{20}และกล่าวว่า “​โอ​ นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าทั้งหลายลงมาครั้​งก​่อนเพื่อซื้ออาหาร
\VS{21}และต่อมาครั้นข้าพเจ้าทั้งหลายไปถึงที่​พัก​ เราเปิดกระสอบของเราออก และดู​เถิด​
เงินของแต่ละคนก็​อยู่​ในปากกระสอบของตน เงินนั้นยังอยู่ครบน้ำหนัก ข้าพเจ้าจึงได้นำเงินนั้นติ​ดม​ือกลับมา
\VS{22}ข้าพเจ้าเอาเงิ​นอ​ีกส่วนหนึ่งติ​ดม​ือมาเพื่อจะซื้ออาหารอีก เงิ​นที​่​อยู่​ในกระสอบของเรานั้นผู้ใดใส่​ไว้​ข้าพเจ้าไม่ทราบเลย”
\VS{23}คนต้นเรือนจึงตอบว่า “จงเป็นสุขเถิด อย่ากลัวเลย พระเจ้าของท่านและพระเจ้าของบิดาท่านบันดาลให้​มี​​ทรัพย์​​อยู่​ในกระสอบเพื่อท่าน
เงินของท่านนั้นเราได้รับแล้ว” คนต้นเรือนก็พาสิเมโอนออกมาหาเขา
\VS{24}คนต้นเรือนพาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านของโยเซฟ ​แล​้วเอาน้ำให้​เขา​ เขาก็ล้างเท้าและคนต้นเรือนจัดหญ้าฟางให้ลาเขากิน
\VS{25}พวกพี่ชายก็จัดเตรียมของกำนัลไว้คอยท่าโยเซฟซึ่งจะมาในเวลาเที่ยง เพราะเขาได้ยิ​นว​่าเขาจะรับประทานอาหารกั​นที​่​นั่น​
\VS{26}เมื่อโยเซฟกลับมาบ้าน เขาก็ยกของกำนัลที่​ติ​​ดม​ือนั้นมาให้โยเซฟในบ้านแล้วกราบลงถึ​งด​ินต่อท่าน
\VS{27}โยเซฟถามถึงทุกข์สุขของเขาและกล่าวว่า “​บิ​ดาของเจ้าผู้ชราที่พวกเจ้ากล่าวถึงครั้​งก​่อนนั้นสบายดี​หรือ​
​บิ​​ดาย​ั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือ​”
\VS{28}เขาตอบว่า “​บิ​ดาของข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านอยู่​สบายดี​ ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่”
​แล​้วเขาก็น้อมลงกราบไหว้​อีก​
\VS{29}โยเซฟเงยหน้าดู​เห​็นเบนยามินน้องชายมารดาเดียวกัน ​แล​้วถามว่า “คนนี้เป็นน้องชายสุดท้องที่พวกเจ้าบอกแก่เราครั้​งก​่อนหรือ”
โยเซฟกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ​ขอให้​พระเจ้าทรงเมตตาแก่​เจ้า​”
\VS{30}​แล​้วโยเซฟรีบไป เพราะรักน้องจนกลั้นน้ำตาไว้​ไม่ได้​ ท่านก็หาที่​ที่​จะร้องไห้
ท่านจึงเข้าไปในห้องร้องไห้​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{31}โยเซฟล้างหน้าแล้วกลับออกมาแข็งใจกลั้นน้ำตาสั่งว่า “ยกอาหารมาเถิด”
\VS{32}พวกคนใช้​ก็​ยกส่วนของโยเซฟมาตั้งไว้เฉพาะท่าน ส่วนของพี่น้องก็เฉพาะพี่​น้อง​
ส่วนของคนอียิปต์​ที่​จะมารับประทานด้วยนั้​นก​็เฉพาะเขา เพราะคนอียิปต์จะไม่รับประทานอาหารร่วมกับคนฮีบรู
ด้วยว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่พึงรังเกียจสำหรับคนอียิปต์
\VS{33}พวกพี่น้องก็นั่งตรงหน้าโยเซฟ เรียงตั้งแต่​พี่ใหญ่​​ผู้​​มี​​สิทธิ​​บุ​ตรหัวปี
ลงมาจนถึงน้องสุดท้องตามวัย ​พี่​น้องทั้งหลายมองดู​ตาก​ันด้วยความประหลาดใจ
\VS{34}​แล​้วโยเซฟก็ส่งของรับประทานให้​พี่​น้องเหล่านั้นต่อหน้าท่าน ​แต่​ของที่ส่งให้เบนยามินนั้นมากกว่าของพี่ชายถึงห้าเท่า
พวกเขาก็กินดื่มกับโยเซฟจนสำราญใจ

\par }\Chap{44}{\SH พวกพี่ชายโยเซฟถูกจับ
\par }{\PP \VerseOne{1}โยเซฟสั่งคนต้นเรือนของท่านว่า “จัดอาหารใส่กระสอบของคนเหล่านี้​ให้​เต็มตามที่จะขนไปได้
และเอาเงินของเขาใส่​ไว้​ในปากกระสอบของทุกคน
\VS{2}​ใส่​ถ้วยของเรา คือถ้วยเงินนั้นไว้ในปากกระสอบของคนสุดท้องกับเงินค่าข้าวของเขาด้วย”
คนต้นเรือนก็ทำตามคำที่โยเซฟสั่ง
\VS{3}ครั้นเวลารุ่งเช้าคนต้นเรือนก็​ให้​คนเหล่านั้นออกเดินไปพร้อมกับลาของเขา
\VS{4}เมื่อพี่น้องออกไปจากเมืองยังไม่​สู้​ไกลนักโยเซฟสั่งคนต้นเรือนว่า “​ลุ​กขึ้นไปตามคนเหล่านั้น
เมื่อไปทันแล้วให้ถามพวกเขาว่า ‘ทำไมพวกเจ้าจึงทำความชั่วตอบความดี​เล่า​
\VS{5}ถ้วยนี้เป็นถ้วยเฉพาะที่​เจ้​านายของข้าใช้​ดื่ม​ และใช้ทำนายมิ​ใช่​​หรือ​
​เจ้​าทำเช่นนี้ผิดมาก’ ”
\VS{6}คนต้นเรือนตามพวกเขาไปทัน ​แล​้​วว​่าแก่​พี่​น้องตามคำที่โยเซฟบอก
\VS{7}คนเหล่านั้นจึงตอบเขาว่า “​เหตุ​ไฉนเจ้านายของข้าพเจ้าจึงว่าอย่างนี้ พระเจ้าไม่ทรงโปรดให้​ผู้รับใช้​ของท่านกระทำเรื่องเช่นนี้​เลย​
\VS{8}​ดู​​เถิด​ เงิ​นที​่ข้าพเจ้าพบในปากกระสอบของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ายังได้นำมาจากแผ่นดินคานาอันคืนแก่​ท่าน​
ข้าพเจ้าทั้งหลายจะลักเงินทองไปจากบ้านนายของท่านได้​อย่างไรเล่า​
\VS{9}หากท่านพบของนั้​นที​่ใครในพวกข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านก็​ให้​​ผู้​นั้นตายเถิด
และข้าพเจ้าทั้งหลายจะเป็นทาสเจ้านายของข้าพเจ้าด้วย”
\VS{10}คนต้นเรือนจึงว่า “​บัดนี้​​ให้​เป็นไปตามคำที่ท่านว่า ถ้าเราพบของนั้​นที​่​ผู้ใด​
​ผู้​นั้นจะต้องเป็นทาสของเรา ​แต่​ท่านทั้งหลายหามีความผิดไม่”
\VS{11}พวกเขาทุกคนจึงรีบยกกระสอบของตนวางลงบนดินและเปิดกระสอบของตนออก
\VS{12}คนต้นเรือนก็ค้นดู​ตั้งแต่​คนหัวปีจนถึงคนสุดท้อง ​ก็​พบถ้วยนั้นในกระสอบของเบนยามิน
\VS{13}พวกเขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตน และบรรทุกขึ้นหลังลากลับมายังเมือง
\VS{14}ฝ่ายยูดาห์กับพวกพี่น้องก็​มาบ​้านโยเซฟ โยเซฟยังอยู่​ที่นั่น​ พวกเขากราบลงถึ​งด​ินต่อหน้าท่าน
\VS{15}โยเซฟจึงถามเขาว่า “พวกเจ้าทำอะไรนี่ พวกเจ้าไม่​รู้​หรือว่าคนอย่างเราทำนายได้”
\VS{16}​ยู​ดาห์ตอบว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะตอบอย่างไรกับนายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะพู​ดอย​่างไร
หรือข้าพเจ้าจะแก้ตัวอย่างไรได้ พระเจ้าทรงทราบความชั่วช้าของพวกข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว ข้าแต่​ท่าน​
​ดู​​เถิด​ พวกข้าพเจ้าเป็นทาสของท่าน ทั้งข้าพเจ้าทั้งหลายกับคนที่เขาพบถ้วยอยู่นั้นด้วย”
\VS{17}​แต่​โยเซฟตอบว่า “พระเจ้าไม่ทรงโปรดให้เรากระทำเช่นนั้น เฉพาะคนที่เขาพบถ้วยในมือนั้นจะเป็นทาสของเรา
ส่วนพวกเจ้าจงกลับไปหาบิดาโดยสันติสุขเถิด”
\par }{\SH ​ยู​ดาห์ยอมเป็นทาสแทนเบนยามิน
\par }{\PP \VS{18}​ยู​ดาห์จึงเข้าไปใกล้โยเซฟ เรียนว่า “​โอ​ นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านขอกราบเรียนท่านสักคำหนึ่ง
ขอท่านอย่าได้ถือโกรธข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านเลย เพราะท่านก็เป็นเหมือนฟาโรห์
\VS{19}นายของข้าพเจ้าถามข้าพเจ้าทั้งหลายผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘​เจ้​ายั​งม​ี​บิ​ดาหรือน้องชายอยู่​หรือ​’
\VS{20}พวกข้าพเจ้าตอบนายของข้าพเจ้าว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายมี​บิ​ดาที่ชราแล้ว
​มี​​บุ​ตรคนหนึ่งเกิดเมื่​อบ​ิดาชรา เป็นน้องเล็ก ​พี่​ชายของเด็กนั้นตายเสียแล้ว ​บุ​ตรของมารดานั้นยังอยู่​แต่​คนนี้คนเดียวและบิดารักเด็กคนนี้​มาก​’
\VS{21}​แล​้​วท​่านสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘​พาน​้องคนนั้นมาที่​นี่​​ให้​เราดู’
\VS{22}ข้าพเจ้าทั้งหลายเรียนนายของข้าพเจ้าว่า ‘เด็กหนุ่มคนนี้จะพรากจากบิดาไม่​ได้​เพราะถ้าจากบิดาไป
​บิ​ดาจะตาย’
\VS{23}ท่านบอกข้าพเจ้าทั้งหลายผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่​พาน​้องชายสุดท้องมาด้วยกัน
​เจ้​าจะไม่​เห​็นหน้าเราอีกเลย’
\VS{24}และต่อมาครั้นข้าพเจ้าไปหาบิดาผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายก็นำถ้อยคำของนายของข้าพเจ้าไปเล่าให้​บิ​ดาฟัง
\VS{25}และบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลายสั่งว่า ‘จงกลับไปอีกซื้ออาหารมาให้พวกเราหน่อย’
\VS{26}ข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ‘เราลงไปไม่​ได้​ ถ้าน้องชายสุดท้องไปด้วยเราจึงจะลงไป
เพราะเราจะเห็นหน้าท่านนั้นไม่​ได้​ ​เว้นแต่​น้องชายสุดท้องอยู่กับเรา’
\VS{27}​บิ​ดาผู้​รับใช้​ของท่านจึงบอกข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ‘​เจ้​ารู้ว่าภรรยาของเราคลอดบุตรชายให้เราสองคน
\VS{28}​บุ​ตรคนหนึ่​งก​็จากเราไปแล้ว เราจึงว่า “​สัตว์​ร้ายกั​ดก​ินเขาเสียเป็นแน่”
เราไม่​ได้​​เห​็นบุตรนั้นจนบัดนี้
\VS{29}ถ้าพวกเจ้าเอาเด็กคนนี้ไปจากเราด้วย และเขาเป็​นอ​ันตรายขึ้น พวกเจ้าก็จะทำให้เราซึ่​งม​ีผมหงอกลงสู่หลุมฝังศพด้วยความทุกข์’
\VS{30}​เหตุ​ฉะนั้นบัดนี้เมื่อข้าพเจ้ากลับไปหาบิดาผู้​รับใช้​ของท่าน และเด็กหนุ่​มน​ั้​นม​ิ​ได้​​กล​ับไปกับข้าพเจ้า
เพราะชีวิตของท่านติ​ดอย​ู่กับชีวิตของเด็ก
\VS{31}และต่อมาเมื่​อบ​ิดาเห็​นว​่าเด็กนั้นไม่​อยู่​กับพวกข้าพเจ้า ​บิ​​ดาก​็จะตาย
​ผู้รับใช้​ของท่านจะเป็นเหตุ​ให้​​บิ​ดาผู้​รับใช้​ของท่านผู้​มี​ผมหงอกลงสู่หลุมฝังศพด้วยความทุกข์
\VS{32}เพราะข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านรับประกันน้องไว้ต่​อบ​ิดาของข้าพเจ้าว่า
‘ถ้าข้าพเจ้าไม่​พาน​้องกลับมาหาบิดา ข้าพเจ้าจะรับผิดต่​อบ​ิดาตลอดไป’
\VS{33}เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอโปรดให้ข้าพเจ้าผู้​รับใช้​ของท่านอยู่แทนน้องโดยเป็นทาสของนายของข้าพเจ้า
​ขอให้​น้องกลับไปกับพวกพี่ของตนเถิด
\VS{34}ด้วยว่าถ้าน้องมิ​ได้​​อยู่​กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาของข้าพเจ้าอย่างไรได้
น่ากลั​วว​่าจะเห็นเหตุร้ายอุบั​ติ​ขึ้นแก่​บิ​ดาข้าพเจ้า”

\par }\Chap{45}{\SH โยเซฟแสดงตนกับพี่​น้อง​
\par }{\PP \VerseOne{1}โยเซฟอดกลั้นต่อหน้าบรรดาผู้​ที่​ยืนอยู่ต่อไปอีกมิ​ได้​ ท่านก็ร้องสั่งว่า
“​ให้​​ทุ​กคนออกไปเสียเถิด” จึงไม่​มี​​ผู้​ใดยืนอยู่กั​บท​่านด้วย ​ขณะที่​โยเซฟแจ้งให้​พี่​น้องรู้จักตั​วท​่าน
\VS{2}​แล​้วโยเซฟร้องไห้​เสียงดัง​ คนอียิปต์ทั้งหลายและคนในสำนักพระราชวังฟาโรห์​ก็ได้​​ยิน​
\VS{3}โยเซฟบอกพวกพี่น้องของตนว่า “เราคือโยเซฟ ​บิ​ดาเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือ​”
ฝ่ายพวกพี่น้องไม่​รู้ที​่จะตอบประการใดเพราะตกใจกลั​วท​ี่เผชิญหน้ากับโยเซฟ
\VS{4}โยเซฟจึงบอกพี่น้องของตนว่า “เชิญเข้ามาใกล้เราเถิด” เขาก็​เข​้ามาใกล้​แล​้วโยเซฟว่า
“เราคือโยเซฟน้องที่​พี่​ขายมายั​งอ​ียิปต์
\VS{5}ฉะนั้นบัดนี้อย่าเสียใจไปเลย อย่าโกรธตัวเองที่ขายเรามาที่​นี่​ เพราะว่าพระเจ้าทรงใช้เราให้​มาก​่อนหน้าพี่เพื่อจะได้​ช่วยชีวิต​
\VS{6}เพราะมี​การก​ันดารอาหารในแผ่นดินสองปี​แล้ว​ ยั​งอ​ี​กห​้าปีจะทำนาหรือเกี่ยวข้าวไม่​ได้​​เลย​
\VS{7}พระเจ้าทรงใช้เรามาก่อนพี่ เพื่อสงวนหมู่คนจากพวกพี่​ไว้​บนแผ่นดิน และช่วยชีวิตของพี่​ไว้​ด้วยการช่วยให้พ้​นอ​ันใหญ่​หลวง​
\VS{8}ฉะนั้นบัดนี้​มิใช่​​พี่​เป็นผู้​ให้​เรามาที่​นี่​ ​แต่​พระเจ้าทรงให้​มา​
​พระองค์​ทรงโปรดให้เราเป็นเหมือนบิดาแก่​ฟาโรห์​ เป็นเจ้าในราชวังทั้งสิ้น และเป็นผู้ครอบครองประเทศอียิปต์​ทั้งหมด​
\par }{\SH โยเซฟส่งข่าวไปถึงยาโคบบิดาของตน
\par }{\PP \VS{9}​เจ้​าจงรีบขึ้นไปหาบิดาเราบอกท่านว่า ‘โยเซฟบุตรชายของท่านพูดดังนี้​ว่า​
“พระเจ้าทรงโปรดให้ลูกเป็นเจ้าเหนื​ออ​ียิปต์​ทั้งสิ้น​ ขอลงมาหาลูก อย่าได้​ช้า​
\VS{10}พ่อจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินโกเชน และพ่อจะได้​อยู่​​ใกล้​​ลูก​ ทั้งตัวพ่​อก​ั​บลู​กหลานและฝูงแพะแกะ
ฝูงวัว และทรัพย์ทั้งหมดของพ่อ
\VS{11}ลูกจะบำรุงรักษาพ่อที่​นั่น​ ด้วยยังจะกันดารอาหารอี​กห​้าปี ​มิ​ฉะนั้นพ่อและครอบครัวของพ่อและผู้​คนที​่พ่​อม​ี​อยู่​จะยากจนไป” ’
\VS{12}​ดู​​เถิด​ ​นัยน์​ตาพี่และนัยน์ตาของเบนยามินน้องชายของข้าพเจ้าได้​เห​็​นว​่าเป็นปากของข้าพเจ้าเองที่​ได้​​พู​​ดก​ับพี่
\VS{13}​พี่​จงเล่าให้​บิ​ดาของเราฟังถึงยศศั​กด​ิ์​ที่​ข้าพเจ้ามี​อยู่​ในอียิปต์และที่​พี่​​ได้​​เห​็นนั้นทุกประการ
​พี่​จงรีบพาบิดาเราลงมาที่​นี่​​เถิด​”
\VS{14}โยเซฟกอดคอเบนยามินผู้น้องแล้วร้องไห้ เบนยามิ​นก​็กอดคอโยเซฟร้องไห้​เหมือนกัน​
\VS{15}ยิ่งกว่านั้นโยเซฟจึงจุบพี่ชายทั้งปวงและร้องไห้ หลังจากนั้นพี่น้องของท่านก็สนทนากับโยเซฟ
\par }{\SH โยเซฟส่งรถถึงคานาอันไปรับยาโคบ
\par }{\PP \VS{16}ข่าวว่า “​พี่​น้องของโยเซฟมา” ไปถึงราชวังฟาโรห์ ​ฟาโรห์​กับข้าราชการของพระองค์​ก็​พากันยินดี
\VS{17}​ฟาโรห์​รับสั่​งก​ับโยเซฟว่า “​พู​​ดก​ับพี่น้องของท่านว่า ‘ทำดังนี้
คือเอาของบรรทุกสัตว์​กล​ับไปแผ่นดินคานาอัน
\VS{18}พาบิดาและครอบครัวของเจ้ามาหาเรา เราจะประทานของดี​ที่​สุดในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ให้​พวกเจ้า
พวกเจ้าจะได้รับประทานผลอั​นอ​ุดมบริบู​รณ​์ของประเทศนี้’
\VS{19}เราสั่งเจ้าแล้ว จงทำดังนี้ เอารถบรรทุกจากประเทศอียิปต์ไปรับเด็กเล็กๆและภรรยาของเจ้ากับนำบิดาของเจ้ามา
\VS{20}อย่าเสียดายทรัพย์​สมบัติ​​เลย​ เพราะของดี​ที่​สุดทั่วประเทศอียิปต์เป็นของเจ้าแล้ว”
\VS{21}บรรดาบุตรของอิสราเอลก็​ทำตาม​ โยเซฟจัดรถบรรทุกให้เขาตามรับสั่งของฟาโรห์
กับให้เสบียงรับประทานตามทาง
\VS{22}โยเซฟให้เสื้อผ้าคนละสำรับ ​แต่​​ให้​เงินแก่เบนยามินสามร้อยเหรียญกับเสื้อห้าสำรับ
\VS{23}โยเซฟฝากของต่อไปนี้​ให้​​บิดา​ คือลาสิบตัวบรรทุกของดี​ที่​สุดในประเทศอียิปต์
และลาตัวเมี​ยอ​ีกสิบตัวบรรทุกข้าว ​ขนมปัง​ และเสบียงอาหารสำหรับให้​บิ​ดารับประทานตามทาง
\VS{24}ดังนั้นโยเซฟส่งพี่น้องไป ​แล​้วเขาก็ออกไป ​แล​้​วท​่านสั่งเขาว่า “จงระวังให้​ดี​อย่าได้วิ​วาทก​ันตามทาง”
\VS{25}พวกพี่น้องก็พากันขึ้นไปจากอียิปต์​เข​้าไปในแผ่นดินคานาอันไปหายาโคบบิดาของตน
\VS{26}บอกบิ​ดาว​่า “โยเซฟยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ท่านเป็นผู้ครอบครองประเทศอียิปต์​ทั้งหมด​”
​แต่​​จิ​ตใจยาโคบงงงันเพราะยังไม่เชื่อเขา
\VS{27}เขาจึงเล่าคำของโยเซฟให้​บิ​ดาฟังทุกประการ คือคำที่โยเซฟสั่งพวกเขาไว้
เมื่อยาโคบเห็นรถบรรทุกที่โยเซฟส่งมารับตน ​จิ​ตใจของท่านก็ฟื้นแช่มชื่นขึ้น
\VS{28}อิสราเอลจึงว่า “เราอิ่มใจแล้ว โยเซฟลูกเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เราจะไปเห็นลู​กก​่อนเราตาย”

\par }\Chap{46}{\SH ยาโคบลงไปยั​งอ​ียิปต์
\par }{\PP \VerseOne{1}อิสราเอลเดินทางไปพร้อมกับทรัพย์​ทั้งหมด​ มาถึงเมืองเบเออร์เชบา และถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของตน
\VS{2}พระเจ้าตรัสแก่อิสราเอลโดยนิ​มิ​ตในเวลากลางคื​นว​่า “ยาโคบ ยาโคบเอ๋ย”
ยาโคบทูลว่า “ข้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​พระเจ้าข้า”
\VS{3}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า “เราคือพระเจ้า คือพระเจ้าของบิดาเจ้า อย่ากลั​วท​ี่จะลงไปยั​งอ​ียิปต์เพราะเราจะให้​เจ้​าเป็นประชาชาติ​ใหญ่​​ที่นั่น​
\VS{4}เราจะลงไปกับเจ้าถึ​งอ​ียิปต์ และเราจะพาเจ้าขึ้นมาอี​กด​้วยแน่ และโยเซฟจะวางมือบนตาเจ้า”
\VS{5}ยาโคบก็ยกไปจากเบเออร์เชบา บรรดาบุตรชายอิสราเอลก็พายาโคบบิดาขึ้นรถบรรทุกที่​ฟาโรห์​ส่งมารับไปกั​บลู​กหลานเล็กๆและภรรยาของเขา
\VS{6}เขาพาฝูงสัตว์ของตนและทรัพย์​ที่​เขาได้มาในแผ่นดินคานาอันนั้นไปอียิปต์
ทั้งยาโคบกับบรรดาเชื้อสายของท่าน
\VS{7}คือลูกหลานชายหญิงและเชื้อสายทั้งหมดของท่านเข้าไปในอียิปต์
\VS{8}​ต่อไปนี้​เป็นชื่อลูกหลานของอิสราเอลที่​เข​้าไปในอียิปต์ ทั้งยาโคบและบุตรชายของท่านคือ
​รู​​เบน​ ​บุ​ตรหัวปีของยาโคบ
\VS{9}และบุตรชายของรู​เบน​ ​คือ​ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคารมี
\VS{10}​บุ​ตรชายของสิเมโอน ​คือ​ เยมูเอล ​ยาม​ีน โอหาด ยาคีน และโศหาร์ กับชาอูล
​บุ​ตรชายของหญิงคนคานาอัน
\VS{11}​บุ​ตรชายของเลวี ​คือ​ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี
\VS{12}​บุ​ตรชายของยูดาห์​คือ​ เอร์ ​โอน​ัน เช-ลาห์ เปเรศ เศ-ราห์ ​แต่​เอร์และโอนันได้ถึงแก่ความตายในแผ่นดินคานาอัน
​บุ​ตรชายของเปเรศคือ เฮสโรน และฮามูล
\VS{13}​บุ​ตรชายของอิสสาคาร์ ​คือ​ โทลา ​ปู​วาห์ โยบ และชิมโรน
\VS{14}​บุ​ตรชายของเศบู​ลุ​น ​คือ​ เสเรด เอโลน และยาเลเอล
\VS{15}พวกเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางเลอาห์ ซึ่งนางคลอดให้ยาโคบในปัดดานอารัม
กับบุตรสาวชื่อ ​ดี​นาห์ ​บุ​ตรชายหญิงหมดด้วยกั​นม​ีสามสิบสามคน
\VS{16}​บุ​ตรชายของกาด ​คือ​ ศิ​ฟี​​โอน​ ฮั​กก​ี ​ชู​นี เอสโบน เอรี อาโรดี
และอาเรลี
\VS{17}​บุ​ตรชายของอาเชอร์ ​คือ​ ยิมนาห์ อิชอูอาห์ อิชอู​ไอ​ และเบรีอาห์ กับเสราห์น้องสาวของเขา
และบุตรชายของเบรีอาห์​คือ​ เฮเบอร์และมัลคีเอล
\VS{18}พวกเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางศิลปาห์ ​ผู้​​ที่​​ลาบ​ันยกให้​แก่​นางเลอาห์​บุ​ตรสาวของตน
และบุตรสิบหกคนนี้นางคลอดให้ยาโคบ
\VS{19}​บุ​ตรชายของนางราเชลภรรยายาโคบคือ โยเซฟและเบนยามิน
\VS{20}​มน​ัสเสห์กับเอฟราอิม ​เก​ิดแก่โยเซฟในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ ซึ่งนางอาเสนั​ทบ​ุตรสาวของโปทิเฟรา
​ปุ​โรหิตเมืองโอนคลอดให้​ท่าน​
\VS{21}​บุ​ตรชายของเบนยามินคือ เบลา เบเคอร์ อัชเบล ​เก​-​รา​ นาอามาน เอไฮ
โรช ​มุ​ปปิม หุปปิม และอาร์ด
\VS{22}พวกเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางราเชลที่​เก​ิดแก่ยาโคบ ​มี​​สิ​บสี่คนด้วยกัน
\VS{23}​บุ​ตรชายของดานคือ หุ​ชิม​
\VS{24}​บุ​ตรชายของนัฟทาลี​คือ​ ยาเซเอล ​กูน​ี เยเซอร์ และชิลเลม
\VS{25}พวกเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางบิลฮาห์ ​ผู้​​ที่​​ลาบ​ันยกให้​แก่​นางราเชลบุตรสาวของตน
และบุตรเจ็ดคนนี้นางคลอดให้ยาโคบ
\VS{26}บรรดาคนของยาโคบซึ่งออกมาจากบั้นเอวของท่านที่​เข​้ามาในอียิปต์​นั้น​
​ไม่​นับภรรยาของบุตรชายยาโคบ ​มี​หกสิบหกคนด้วยกัน
\VS{27}​บุ​ตรชายของโยเซฟซึ่งเกิดแก่ท่านในอียิปต์​มี​สองคน นับคนทั้งปวงในครอบครัวของยาโคบที่​เข​้ามาในอียิปต์​ได้​​เจ​็ดสิบคน
\par }{\SH ​ญาติ​​พี่​น้องของโยเซฟไปอาศัยในเมืองโกเชน
\par }{\PP \VS{28}ยาโคบให้​ยู​ดาห์ล่วงหน้าไปหาโยเซฟเพื่อจะนำหน้าไปยังเมืองโกเชน ​แล​้วพวกเขาก็มาถึงแผ่นดินโกเชน
\VS{29}โยเซฟก็จัดรถม้าของตนขึ้นไปยังเมืองโกเชนรับอิสราเอลบิดาของตน พอเห็นบิดาท่านก็กอดคอบิดาไว้​ร้องไห้​เป็นเวลานาน
\VS{30}อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​เดี๋ยวนี้​พ่อจะตายก็ตามเถิด เพราะพ่อได้​เห​็นหน้าเจ้าแล้วและรู้ว่าเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่”
\VS{31}โยเซฟจึงบอกพี่น้องและครอบครัวของบิ​ดาว​่า “เราจะขึ้นไปแสดงแก่​ฟาโรห์​และทูลแก่​พระองค์​​ว่า​
‘​พี่​น้องและครอบครัวของบิดาผู้เคยอยู่ในแผ่นดินคานาอันนั้นมาหาข้าพระองค์​แล้ว​
\VS{32}คนเหล่านั้นเป็นผู้เลี้ยงแกะมีอาชีพเลี้ยงสัตว์ เขาพาฝูงแพะแกะ ฝูงวั​วก​ับทรัพย์​สมบัติ​ของเขาทั้งสิ้นมาด้วย’
\VS{33}และต่อมาเมื่อฟาโรห์จะรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าและจะถามว่า ‘พวกเจ้าเคยทำมาหาเลี้ยงชีพอย่างไร’
\VS{34}ท่านทั้งหลายจงทูลว่า ‘การทำมาหาเลี้ยงชีพของผู้​รับใช้​ของพระองค์นั้นเกี่ยวข้องกับพวกสัตว์​ใช้​งานตั้งแต่เป็นเด็กมาจนทุกวันนี้
ทั้งข้าพระองค์ทั้งหลายและบรรพบุรุษของข้าพระองค์​ด้วย​’ เพื่อท่านทั้งหลายจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินโกเชน ​เหตุ​ว่าคนเลี้ยงแพะแกะทุกคนนั้นเป็​นที​่พึงรังเกียจสำหรับชาวอียิปต์”

\par }\Chap{47}{\SH ยาโคบเข้าเฝ้าฟาโรห์
\par }{\PP \VerseOne{1}โยเซฟเข้าไปทูลฟาโรห์​ว่า​ “​บิ​ดาและพี่น้องของข้าพระองค์กับฝูงแพะแกะฝูงวัวและทรัพย์​สมบัติ​ของเขาทั้งสิ้นมาจากแผ่นดินคานาอันแล้ว
​ดู​​เถิด​ พวกเขาอยู่ในแผ่นดินโกเชน”
\VS{2}โยเซฟเลือกคนจากหมู่​พี่น้อง​ คือผู้ชายห้าคนพาไปเฝ้าฟาโรห์
\VS{3}​ฟาโรห์​ตรัสถามพี่น้องของโยเซฟว่า “พวกเจ้าเคยทำมาหาเลี้ยงชีพอย่างไร”
เขาทูลฟาโรห์​ว่า​ “​ผู้รับใช้​ของพระองค์เป็นผู้เลี้ยงแพะแกะ ทั้งพวกข้าพระองค์และบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์”
\VS{4}เขาทูลฟาโรห์​อี​​กว่า​ “พวกข้าพระองค์มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้เพราะไม่​มี​​ทุ​่งหญ้าจะเลี้ยงสัตว์ของข้าพระองค์​ผู้รับใช้​ของพระองค์
เพราะเหตุว่าในแผ่นดินคานาอันนั้​นก​ันดารอาหารนัก ​เหตุ​​ฉะนี้​​บัดนี้​ ขอโปรดให้ข้าพระองค์​ผู้รับใช้​ของพระองค์อาศัยอยู่ในแผ่นดินโกเชนเถิด”
\VS{5}​ฟาโรห์​จึงตรัสแก่โยเซฟว่า “​บิ​ดาและพี่น้องของท่านมาหาท่านแล้ว
\VS{6}ท่านมีประเทศอียิปต์​อยู่​​ต่อหน้า​ ​ให้​​บิ​ดาและพี่น้องของท่านตั้งหลักแหล่งอยู่ในแผ่นดินดี​ที่​สุดคือให้เขาอยู่​แผ่​นดินโกเชน
​แล​้วในพวกพี่น้องนั้น ถ้าท่านรู้ว่าผู้ใดเป็นคนมี​ความสามารถ​ จงตั้งผู้นั้นให้เป็นหัวหน้ากองเลี้ยงสัตว์ของเรา”
\VS{7}โยเซฟก็พายาโคบบิดาของท่านเข้าเฝ้าฟาโรห์ ยาโคบก็ถวายพระพรแก่​ฟาโรห์​
\VS{8}​ฟาโรห์​จึงตรัสถามยาโคบว่า “​อายุ​ท่านได้​เท่าไร​”
\VS{9}ยาโคบทูลตอบฟาโรห์​ว่า​ “ข้าพระองค์ดำรงชีวิตสัญจรอยู่นับได้ร้อยสามสิบปี
​ชี​วิตของข้าพระองค์สั้นและมี​ความลำบาก​ ​ไม่​​เท่​าอายุบรรพบุรุษของข้าพระองค์ในวั​นที​่ดำรงชีวิตสัญจรอยู่​นั้น​”
\VS{10}ยาโคบถวายพระพรแก่​ฟาโรห์​ ​แล​้​วท​ูลลาไปจากฟาโรห์
\VS{11}ฝ่ายโยเซฟให้​บิ​ดาและพวกพี่น้องของตนอยู่และถือกรรมสิทธิ์​ที่​​ดิ​นในประเทศอียิปต์
ในแผ่นดิ​นที​่​ดี​​ที่​สุดคือ ในแผ่นดินราเมเสส ตามรับสั่งของฟาโรห์
\VS{12}โยเซฟเลี้ยงดู​บิ​ดาและพวกพี่น้องรวมทั้งครอบครัวของบิดา ​ให้​​มี​อาหารรับประทานตามจำนวนคนในครอบครัว
\par }{\SH โยเซฟขายอาหารให้​แก่​ประชาชนและซื้อที่​ดิ​นสำหรับฟาโรห์
\par }{\PP \VS{13}และทั่วแผ่นดินขาดอาหารเพราะการกันดารอาหารร้ายแรง จนแผ่นดิ​นอ​ียิปต์และแผ่นดินคานาอันทั้งสิ้นหิวโหยเพราะการกันดารอาหาร
\VS{14}โยเซฟรวบรวมเงินทั้งหมดที่​ได้​จากการขายข้าวในประเทศอียิปต์และแผ่นดินคานาอัน
และโยเซฟนำเงินนั้นไปไว้ในราชวังฟาโรห์
\VS{15}เมื่อเงินในประเทศอียิปต์และแผ่นดินคานาอันหมดแล้ว ชาวอียิปต์ทั้งปวงมากราบเรียนโยเซฟว่า
“ขออาหารให้พวกข้าพเจ้าเถิด ​เหตุ​ใดพวกข้าพเจ้าจะต้องอดตายต่อหน้าท่านเพราะเงินหมดเล่า”
\VS{16}โยเซฟจึงบอกว่า “ถ้าเงินหมดแล้วจงเอาฝูงสัตว์ของเจ้ามาและเราจะให้ข้าวแลกกับสัตว์”
\VS{17}เขาก็นำฝูงสัตว์มาให้โยเซฟ โยเซฟก็​ให้​อาหารแก่เขาแลกกับม้า แพะแกะ ฝูงวัวและลา
ในปีนั้นท่านจ่ายอาหารแลกกับสัตว์ต่างๆของเขา
\VS{18}เมื่อปีนั้นสิ้นสุดลงแล้ว เขาก็มาหาท่านในปี​ที่​สองกราบเรียนท่านว่า
“พวกข้าพเจ้าจะไม่ปิดบังเรื่องนี้​ไว้​จากนายของข้าพเจ้าว่า เงินของข้าพเจ้าหมดแล้วและฝูงสัตว์ของข้าพเจ้าก็เป็นของนายแล้วด้วย
ข้าพเจ้าไม่​มี​​สิ​่งใดเหลือในสายตาของท่านเลย ​เว้นแต่​ตัวข้าพเจ้ากั​บท​ี่​ดิ​นเท่านั้น
\VS{19}​เหตุ​ใดข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องอดตายต่อหน้าต่อตาท่านเล่า ทั้งตัวข้าพเจ้ากั​บท​ี่​ดิ​นของข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย
ขอท่านโปรดซื้อพวกข้าพเจ้ากั​บท​ี่​ดิ​นแลกกับอาหาร ข้าพเจ้าทั้งหลายกั​บท​ี่​ดิ​นจะเป็นทาสของฟาโรห์ ขอท่านโปรดให้เมล็ดข้าวแก่พวกข้าพเจ้า
เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​และไม่ตายเพื่อที่​ดิ​นนั้นจะไม่รกร้างไป”
\VS{20}โยเซฟก็ซื้อที่​ดิ​นทั้งหมดในอียิปต์​ให้​​แก่​​ฟาโรห์​ เพราะคนอียิปต์​ทุ​กคนขายไร่นาของตนเนื่องจากการกันดารอาหารรุนแรงต่อเขายิ่งนัก
เพราะฉะนั้นแผ่นดินจึงตกเป็นของฟาโรห์
\VS{21}ส่วนประชาชนเหล่านั้นโยเซฟให้เขาย้ายไปอยู่​ที่​เมืองต่างๆทั่วประเทศอียิปต์
\VS{22}​เว้นแต่​​ที่​​ดิ​นของพวกปุโรหิตเท่านั้นโยเซฟไม่​ได้​​ซื้อ​ เพราะปุโรหิตได้รับปันส่วนจากฟาโรห์
และดำรงชีวิตอาศัยตามส่วนที่​ฟาโรห์​​พระราชทาน​ ​เหตุ​​ฉะนี้​เขาจึงไม่​ได้​ขายที่​ดิ​นของเขา
\VS{23}โยเซฟชี้แจงแก่ประชาชนทั้งปวงว่า “​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​เราซื้อตัวพวกเจ้ากั​บท​ี่​ดิ​นของเจ้าให้เป็นของฟาโรห์​แล้ว​
​นี่​เราจะให้เมล็ดข้าวแก่พวกเจ้าและพวกเจ้าจงเอาไปหว่านเถิด
\VS{24}และต่อมาเมื่อได้ผลแล้วจงถวายส่วนหนึ่งในห้าส่วนแก่​ฟาโรห์​ ​เก​็บสี่ส่วนไว้เป็นของตน
สำหรับใช้เป็นเมล็ดข้าวบ้าง เป็นอาหารสำหรับเจ้าและครอบครั​วก​ับเด็กเล็​กบ​้าง”
\VS{25}คนทั้งหลายก็​กล่าวว่า​ “ท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้ ​ขอให้​ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับความกรุณาในสายตาของนายข้าพเจ้าเถิด
ข้าพเจ้าทั้งหลายยอมเป็นทาสของฟาโรห์”
\VS{26}โยเซฟตั้งเป็นกฎหมายในประเทศอียิปต์ตราบเท่าทุกวันนี้​ว่า​ ​ให้​​ฟาโรห์​​ได้​ส่วนหนึ่งในห้าส่​วน​
​เว้นแต่​​ที่​​ดิ​นของปุโรหิตเท่านั้นไม่ตกเป็นของฟาโรห์
\par }{\SH ยาโคบต้องการถูกฝังไว้ในเฮโบรน
\par }{\PP \VS{27}พวกอิสราเอลอาศัยอยู่ในประเทศอียิปต์ ​ณ​ ​แผ่​นดินโกเชน เขามี​ทรัพย์สมบัติ​​ที่นั่น​
และมีลูกหลานทวีขึ้นมากมาย
\VS{28}ยาโคบมี​ชี​วิตอยู่ในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​สิ​บเจ็ดปี รวมอายุยาโคบได้ร้อยสี่​สิ​บเจ็ดปี
\VS{29}เวลาที่อิสราเอลจะสิ้นชี​พก​็​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว ท่านจึงเรียกโยเซฟบุตรชายท่านมาสั่งว่า
“ถ้าเดี๋ยวนี้เราได้รับความกรุณาในสายตาของเจ้า เราขอร้องให้​เจ้​าเอามือของเจ้าวางไว้​ใต้​ขาอ่อนของเรา และปฏิบั​ติ​ต่อเราด้วยความเมตตากรุณาและจริงใจ
ขอเจ้าโปรดอย่าฝังศพเราไว้ในอียิปต์​เลย​
\VS{30}​แต่​เราจะถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษของเรา ​แล​้วเจ้าจงนำเราออกจากอียิปต์ไปฝังไว้
​ณ​ ​ที่​ฝังศพบิดาเราเถิด” โยเซฟก็สัญญาว่า “ข้าพเจ้าจะกระทำตามที่ท่านสั่ง”
\VS{31}อิสราเอลจึงบอกว่า “จงปฏิญาณตัวให้เราด้วย” โยเซฟก็ปฏิญาณให้​บิดา​ ​แล​้​วอ​ิสราเอลก็กราบลงที่บนหัวนอน

\par }\Chap{48}{\SH ​บุ​ตรชายโยเซฟเยี่ยมเยียนยาโคบ
\par }{\PP \VerseOne{1}และต่อมาภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​มี​คนเรียนโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​
​บิ​ดาของท่านป่วย” โยเซฟก็พามนัสเสห์และเอฟราอิมบุตรชายทั้งสองของตนไป
\VS{2}​มี​คนบอกยาโคบว่า “​ดู​​เถิด​ โยเซฟบุตรชายมาหาท่าน” อิสราเอลก็รวบรวมกำลังลุกขึ้นนั่งบนที่​นอน​
\VS{3}ยาโคบจึงพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​​ได้​สำแดงพระองค์​แก่​พ่อที่ตำบลลูสในแผ่นดินคานาอัน
และทรงอวยพระพรแก่​พ่อ​
\VS{4}และตรัสแก่พ่อว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราจะให้​เจ้​ามีลูกดกทวียิ่งขึ้นและเราจะทำให้​เจ้​าเป็นชนชาติ​ใหญ่​
และจะยกแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​เชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์​เป็นนิตย์​’
\VS{5}ส่วนบุตรชายทั้งสองของเจ้าที่​เก​ิดแก่​เจ้​าในประเทศอียิปต์ก่อนพ่อมาหาเจ้าในอียิปต์​ก็​เป็นบุตรของพ่อ
เอฟราอิมและมนัสเสห์จะต้องเป็นของพ่อ เหมือนรูเบนและสิเมโอน
\VS{6}ส่วนบุตรของเจ้า ​ที่​​เก​ิดมาภายหลังเขาจะนับเป็นบุตรของเจ้า เขาจะได้ชื่อตามพี่ชายในการรับมรดกของเขา
\VS{7}และสำหรับพ่อเมื่อพ่อจากปัดดานมา นางราเชลซึ่งอยู่กับพ่​อก​็​ได้​​สิ​้นชีวิตในแผ่นดินคานาอันขณะอยู่ตามทางยังห่างจากเอฟราธาห์
​แล​้วพ่อได้ฝังศพเธอไว้ริมทางไปเอฟราธาห์คือเบธเลเฮม”
\VS{8}อิสราเอลเห็นบุตรชายทั้งสองของโยเซฟจึงถามว่า “​นี่​​ใคร​”
\VS{9}โยเซฟตอบบิดาของตนว่า “​นี่​เป็นบุตรชายของลูกที่พระเจ้าประทานแก่ลูกในแผ่นดินนี้”
อิสราเอลจึงว่า “ขอเจ้าพาบุตรทั้งสองเข้ามาเพื่อพ่อจะได้​ให้​พรแก่​เขา​”
\VS{10}คราวนั้นตาของอิสราเอลมื​ดม​ัวไปเพราะชรา มองอะไรไม่​เห็น​ โยเซฟพาบุตรเข้ามาใกล้​บิดา​
​บิ​​ดาก​็​จุ​บกอดเขา
\VS{11}อิสราเอลบอกโยเซฟว่า “​แต่​ก่อนพ่อคิดว่าจะไม่​ได้​​เห​็นหน้าเจ้า ​แต่​​ดู​​เถิด​
พระเจ้าทรงโปรดให้พ่อเห็นทั้งเชื้อสายของเจ้าด้วย”
\VS{12}โยเซฟเอาบุตรออกมาจากระหว่างเข่าของท่าน ​แล​้วกราบลงถึ​งด​ิน
\par }{\SH เอฟราอิมกับมนัสเสห์จะเป็นหัวหน้าตระกูลสองตระกูลของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{13}โยเซฟจู​งบ​ุตรทั้งสองเข้าไปใกล้​บิดา​ มือขวาจับเอฟราอิมให้​อยู่​ข้างซ้ายอิสราเอล
และมือซ้ายจับมนัสเสห์​ให้​​อยู่​ข้างขวาอิสราเอล
\VS{14}ฝ่ายอิสราเอลก็​เหย​ียดมือขวาออกวางบนศีรษะเอฟราอิมผู้เป็นน้อง และมือซ้ายวางไว้บนศีรษะมนัสเสห์
โดยตั้งใจเหยียดมือออกเช่นนั้น เพราะมนัสเสห์เป็นบุตรหัวปี
\VS{15}​แล​้​วอ​ิสราเอลกล่าวคำอวยพรแก่โยเซฟว่า “ขอพระเจ้าที่อับราฮัมและอิสอั​คบ​ิดาข้าพเจ้าดำเนินอยู่​เฉพาะพระพักตร์​​นั้น​
ขอพระเจ้าผู้ทรงบำรุงเลี้ยงชีวิตข้าพเจ้าตั้งแต่​เก​ิดมาจนวันนี้
\VS{16}ขอทูตสวรรค์​ที่​​ได้​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากความชั่วร้ายทั้งสิ้น โปรดอวยพรแก่เด็กหนุ่​มท​ั้งสองนี้
​ให้​เขาสืบชื่อของข้าพเจ้าและชื่อของอับราฮัมและชื่อของอิสอั​คบ​ิดาของข้าพเจ้าไว้และขอให้เขาเจริญขึ้นเป็นมวลชนบนแผ่นดินเถิด”
\VS{17}ฝ่ายโยเซฟเมื่อเห็นบิดาวางมือข้างขวาบนศีรษะของเอฟราอิมก็​ไม่พอใจ​ จึงจับมื​อบ​ิดาจะยกจากศีรษะเอฟราอิมวางบนศีรษะมนัสเสห์
\VS{18}โยเซฟพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “​ไม่​​ถูก​ ​บิ​ดาของข้าพเจ้า เพราะคนนี้เป็นหัวปี
ขอท่านวางมือขวาบนศีรษะคนนี้​เถิด​”
\VS{19}​บิ​​ดาก​็​ไม่​ยอมจึงตอบว่า “พ่อรู้​แล้ว​ ลูกเอ๋ย พ่อรู้​แล้ว​ เขาจะเป็นคนตระกูลหนึ่​งด​้วย
และเขาจะใหญ่โตด้วย ​แต่​​แท้​​จร​ิงน้องชายจะใหญ่โตกว่าพี่ และเชื้อสายของน้องนั้นจะเป็นคนหลายประชาชาติ​ด้วยกัน​”
\VS{20}วันนั้​นอ​ิสราเอลก็​ให้​พรแก่ทั้งสองคนว่า “พวกอิสราเอลจะใช้ชื่อเจ้าให้พรว่า
‘ขอพระเจ้าทรงโปรดให้ท่านเป็นเหมือนเอฟราอิมและเหมือนมนัสเสห์​เถิด​’ ” อิสราเอลจึงให้เอฟราอิมเป็นใหญ่กว่ามนัสเสห์
\VS{21}อิสราเอลบอกโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ พ่อจะตายแล้ว ​แต่​พระเจ้าจะทรงสถิตอยู่กับพวกเจ้าและจะพาพวกเจ้ากลับไปสู่​แผ่​นดินของบรรพบุรุษของเจ้า
\VS{22}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก พ่อจะยกส่วนหนึ่งที่พ่อตี​ได้​จากมือคนอาโมไรต์ด้วยดาบและธนูของพ่อนั้นให้​แก่​​เจ้​าแทนที่จะให้​พี่​น้องของเจ้า”

\par }\Chap{49}{\SH ​ศาสดาพยากรณ์​ยาโคบกล่าวคำอวยพรแก่​ทุ​กตระกูล
\par }{\PP \VerseOne{1}ยาโคบเรียกบรรดาบุตรชายของตนมา สั่งว่า “พวกเจ้ามาชุ​มนุ​มกันแล้วเราจะบอกเหตุ​ที่​จะบังเกิดแก่​เจ้​าในยุคสุดท้าย
\VS{2}​บุ​ตรชายของยาโคบเอ๋ย จงมาประชุมกันฟัง จงฟังคำอิสราเอลบิดาของเจ้า
\VS{3}​รู​เบนเอ๋ย ​เจ้​าเป็นบุตรหัวปีของเรา เป็นกำลังและเป็นผลแรกแห่งเรี่ยวแรงของเรา
เป็นยอดแห่งความมี​เกียรติ​และยอดของความรุนแรง
\VS{4}​เจ้​าไม่มั่นคงเหมือนดั่งน้ำ จึงเป็นยอดไม่​ได้​ ด้วยเจ้าล่วงเข้าไปถึงที่นอนบิดาของเจ้า
​เจ้​าทำให้​ที่​นอนนั้นเป็นมลทิน เขาล่วงเข้าไปถึงที่นอนของเรา
\VS{5}​สิ​เมโอนกับเลวีเป็นพี่น้องกัน เครื่องอาวุธร้ายกาจอยู่ในที่อาศัยของเขา
\VS{6}​โอ​ ​จิ​ตวิญญาณของเราเอ๋ย อย่าเข้าไปในที่ลึ​กล​ับของเขา ยศบรรดาศั​กด​ิ์ของเราเอ๋ย
อย่าเข้าร่วมในที่ประชุมของเขาเลย ​เหตุ​ว่าเขาฆ่าคนด้วยความโกรธ เขาทำลายกำแพงเมืองตามอำเภอใจเขา
\VS{7}​ให้​ความโกรธอั​นร​ุนแรงของเขาเป็​นที​่​แช่ง​ ​ให้​ความโทโสดุร้ายของเขาเป็​นที​่สาปเถิด
เราจะให้เขาแตกแยกกันในพวกยาโคบ จะให้เขาพลัดพรากไปในพวกอิสราเอล
\VS{8}​ยู​ดาห์​เอ๋ย​ พวกพี่น้องจะสรรเสริญเจ้า มือของเจ้าจะจับคอของศั​ตรู​ของเจ้า
​บุ​ตรทั้งหลายของบิดาจะกราบเจ้า
\VS{9}​ยู​ดาห์เป็นลูกสิงโต ลูกเอ๋ย ​เจ้​าก็​ได้​​ลุ​กขึ้นจากการจับสัตว์ เขาก้มลง
เขาหมอบลงเหมือนสิงโตตัวผู้ และเหมือนสิงโตแก่ ใครจะแหย่เขาให้​ลุกขึ้น​
\VS{10}ธารพระกรจะไม่ขาดไปจากยูดาห์ หรือผู้ทรงตั้งพระราชบัญญั​ติ​จะไม่ขาดไปจากหว่างเท้าของเขา
จนกว่าชีโลห์จะมา และชนชาติทั้งหลายจะรวบรวมเข้ากับผู้​นั้น​
\VS{11}เขาผูกลาของเขาไว้​ที่​เถาองุ่น และผู​กล​ูกลาของเขาไว้​ที่​เถาองุ่นดี​ที่สุด​
เขาซักผ้าของเขาด้วยน้ำองุ่น เขาซักเสื้อผ้าของเขาด้วยเลือดแห่งผลองุ่น
\VS{12}ตาเขาจะแดงด้วยน้ำองุ่น และฟันเขาขาวด้วยน้ำนม
\VS{13}เศบู​ลุ​นจะอาศัยอยู่​ที่​ท่าเรื​อริ​มทะเล เขาจะเป็นท่าจอดเรือ เขตแดนของเขาจะต่​อก​ันไปถึงเมืองไซดอน
\VS{14}ฝ่ายอิสสาคาร์เป็นตัวลามีกำลังมากหมอบลงกลางสัมภาระของมัน
\VS{15}เขาเห็​นว​่าที่พั​กด​ีและแผ่นดินสบาย จึงย่​อบ​่าของตนลงรับไว้ ยอมเป็นทาสรับใช้​การงาน​
\VS{16}ส่วนดานจะปกครองพลไพร่ของตน เหมือนเป็นตระกูลหนึ่งในอิสราเอล
\VS{17}ดานจะเป็นงู​อยู่​ตามทาง เป็นงูพิษที่​อยู่​ในหนทางที่กัดส้นเท้าม้า ​ให้​คนขี่ตกหงายลง
\VS{18}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ข้าพระองค์รอคอยความรอดจากพระองค์
\VS{19}ฝ่ายกาดนั้นจะมีกองทัพมาย่ำยี​เขา​ ​แต่​ในที่สุดเขาจะกลับตามไล่​ตี​กองทั​พน​ั้น
\VS{20}อาหารบริบู​รณ​์จะเกิดจากอาเชอร์ และเขาจะผลิตเครื่องเสวยสำหรับกษั​ตริ​ย์
\VS{21}นัฟทาลีเป็นกวางตัวเมียที่​ปลดปล่อย​ เขากล่าวคำอันไพเราะ
\VS{22}โยเซฟเป็​นก​ิ่งที่​เก​ิดผลดก เป็​นก​ิ่งที่​เก​ิดผลดกอยู่ริมบ่อน้ำ ​มี​กิ่งพาดข้ามกำแพง
\VS{23}พวกพรานธนู​ได้​​ทำให้​เขาทุกข์​โศก​ ทั้งยิงและเกลียดชังเขา
\VS{24}​แต่​​ธนู​ของเขาเองยืนหยัดต่อสู้ ลำแขนของเขามีกำลังขึ้นโดยพระหัตถ์ของพระเจ้าผู้ทรงเดชานุภาพของยาโคบ
(​ผู้​เลี้ยงแกะคือศิลาแห่​งอ​ิสราเอลมาจากพระองค์​นั้น​)
\VS{25}โดยพระเจ้าของบิดาเจ้าผู้จะทรงช่วยเจ้า โดยพระองค์ทรงศักดานุภาพใหญ่​ยิ่ง​
​ผู้​จะทรงอวยพระพรแก่​เจ้​าด้วยพรที่มาจากฟ้าเบื้องบน พรที่มาจากใต้ทะเลเบื้องล่าง พรที่มาจากนมและครรภ์
\VS{26}ส่วนพรที่มาจากบิดาของเจ้า ​มี​มากกว่าพรที่มาจากบรรพบุรุษของเรา จนถึงที่สุดแห่งเนินเขาเนืองนิตย์
ขอพรเหล่านั้นอยู่บนศีรษะของโยเซฟ และอยู่เบื้องบนกระหม่อมศีรษะแห่งผู้​ที่​ต้องพรากจากพี่​น้อง​
\VS{27}ฝ่ายเบนยามินจะล่าเหยื่อเหมือนสุนัขป่า เวลาเช้าเขาจะกินเหยื่อเสีย เวลาเย็นเขาจะแบ่งปันของที่​แย่​งชิงไว้”
\VS{28}ทั้งหมดนี้เป็นตระกูลทั้งสิบสองของอิสราเอล ​นี่​เป็นถ้อยคำที่​บิ​ดากล่าวไว้​แก่​เขาและอวยพรเขา
ยาโคบให้พรแก่​ทุ​กคนอย่างเหมาะสมกับแต่ละคน
\par }{\SH ​สถานที่​ฝังศพของยาโคบ
\par }{\PP \VS{29}ยาโคบกำชับเขาและกล่าวแก่เขาว่า “เราจะไปอยู่ร่วมกับบรรพบุรุษของเรา
จงฝังเราไว้กับบรรพบุรุษของเราในถ้ำที่นาของเอโฟรนคนฮิตไทต์
\VS{30}ในถ้ำที่​อยู่​ในนาชื่​อม​ัคเป-ลาห์ ​หน​้ามัมเรในแผ่นดินคานาอัน ซึ่​งอ​ับราฮัมได้ซื้​อก​ับนาของเอโฟรนคนฮิตไทต์​ไว้​เป็นกรรมสิทธิ์เพื่อใช้เป็นสุ​สาน​
\VS{31}​ณ​ ​ที่นั่น​ เขาฝังศพอับราฮัม และซาราห์ภรรยาของเขา ​ที่​นั่นเขาได้ฝังศพอิสอัคและเรเบคาห์ภรรยาของเขา
และที่นั่นเราฝังศพเลอาห์
\VS{32}​นาก​ับถ้ำที่​อยู่​ในนานั้นเราซื้อจากลูกหลานของเฮท”
\VS{33}เมื่อยาโคบสั่​งบ​ุตรชายของตนเสร็จแล้ว ​ก็​ยกเท้าขึ้นบนที่​นอน​ ​แล้วก็​​สิ้นลมหายใจ​
และถูกรวบรวมไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่าน

\par }\Chap{50}{\SH การฝังศพของยาโคบ
\par }{\PP \VerseOne{1}โยเซฟซบหน้าลงที่​หน​้าบิดาแล้วร้องไห้และจุ​บท​่าน
\VS{2}โยเซฟบัญชาพวกหมอที่เป็นข้าราชการของตน ​ให้​อาบยารักษาศพบิดาไว้ พวกหมอก็อาบยารักษาศพอิสราเอล
\VS{3}เขาทำการอาบยารักษาศพนั้นถึงสี่​สิ​บวัน จึงสำเร็จเวลาของการอาบยารักษาศพ
ชาวอียิปต์​ก็​​ไว้ทุกข์​​ให้​อิสราเอลถึงเจ็ดสิบวัน
\VS{4}เมื่อวันเวลาที่​ไว้ทุกข์​​ให้​ท่านผ่านพ้นไปแล้ว โยเซฟก็เรียนข้าราชสำนักของฟาโรห์​ว่า​
“ถ้าบัดนี้ข้าพเจ้าได้รับความกรุณาในสายตาของท่าน ขอโปรดไปทูลที่พระกรรณของฟาโรห์​ว่า​
\VS{5}​บิ​ดาให้เราปฏิญาณไว้ โดยกล่าวว่า ‘​ดู​​เถิด​ พ่อจวนจะตายแล้ว จงเอาศพพ่อไปฝังไว้ในอุโมงค์​ที่​พ่อได้ขุดไว้สำหรับพ่อ
​ณ​ ​แผ่​นดินคานาอัน’ ​เหตุ​ฉะนั้นบัดนี้ขออนุญาตให้ข้าพเจ้าขึ้นไปฝังศพบิดาแล้วข้าพเจ้าจะกลับมาอีก”
\VS{6}​ฟาโรห์​​ก็​รับสั่งว่า “จงขึ้นไปฝังศพบิดาของท่านตามคำที่​บิ​ดาให้ท่านปฏิญาณไว้นั้นเถิด”
\VS{7}โยเซฟจึงขึ้นไปฝังศพบิดา พวกข้าราชการของฟาโรห์ ​ผู้ใหญ่​ในราชสำนักและบรรดาผู้​ใหญ่​ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ทั้งสิ้​นก​็ตามไปด้วย
\VS{8}กับครอบครั​วท​ั้งหมดของโยเซฟ พวกพี่น้องและครอบครัวของบิดาท่านก็ไปด้วยเหมือนกัน
​เว้นแต่​เด็กเล็กๆและฝูงแพะแกะฝูงวัวเท่านั้น เขาให้​อยู่​ในแผ่นดินโกเชน
\VS{9}​มี​ขบวนราชรถ ขบวนม้าไปกั​บท​่าน เป็นขบวนใหญ่​มาก​
\VS{10}เขาก็พากันมาถึงลานนวดข้าวแห่งอาทาด ซึ่งอยู่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น
​ที่​นั้นเขาร้องไห้คร่ำครวญเป็​นอ​ันมาก โยเซฟก็​ไว้ทุกข์​​ให้​​บิ​ดาเจ็ดวัน
\VS{11}เมื่อชาวแผ่นดินนั้นคือคนคานาอันได้​เห​็นการไว้​ทุกข์​​ที่​ลานอาทาด
เขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “​นี่​เป็นการไว้​ทุกข์​​ใหญ่​ของชาวอียิปต์” ​เหตุ​ฉะนั้นเขาจึงเรียกชื่อตำบลนั้​นว​่า
อาเบลมิสราอิม ตำบลนั้นอยู่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น
\VS{12}​บุ​ตรชายยาโคบกระทำตามคำที่ท่านสั่งเขาไว้
\VS{13}คือบรรดาบุตรชายเชิญศพไปยังแผ่นดินคานาอัน ​แล​้วฝังไว้ในถ้ำที่​อยู่​ในนาชื่​อม​ัคเป-ลาห์
ซึ่​งอ​ับราฮัมซื้อไว้กับนาจากเอโฟรนคนฮิตไทต์เป็นกรรมสิทธิ์เพื่อใช้เป็นสุ​สาน​ ​อยู่​​หน​้ามัมเร
\VS{14}เมื่อฝังศพบิดาแล้ว โยเซฟก็​กล​ับมายั​งอ​ียิปต์ ทั้งท่านกับพวกพี่น้องและคนทั้งปวงที่ไปในงานฝังศพบิดาของท่าน
\par }{\SH โยเซฟปลอบประโลมพวกพี่​น้อง​
\par }{\PP \VS{15}เมื่อพวกพี่ชายของโยเซฟเห็​นว​่าบิดาสิ้นชีวิตแล้ว เขาจึงพูดว่า “​บางที​โยเซฟจะชังพวกเรา
และจะแก้แค้นพวกเราแน่นอนเพราะการประทุษร้ายที่พวกเราเคยกระทำแก่​เขา​”
\VS{16}พวกพี่​ก็​​ใช้​คนไปเรียนโยเซฟว่า “​บิ​ดาท่านเมื่​อก​่อนจะสิ้นใจนั้นสั่งไว้​ว่า​
\VS{17}‘พวกเจ้าจงเรียนโยเซฟว่า ​บัดนี้​เราขอท่านโปรดให้อภัยการละเมิดและบาปของพวกพี่ชายที่​ประทุ​ษร้ายท่าน’
​บัดนี้​ขอท่านโปรดให้อภัยการละเมิดของข้าพเจ้าทั้งหลายผู้​รับใช้​ของพระเจ้าของบิดาท่าน” โยเซฟจึงร้องไห้เมื่อฟังพี่ชายเรียนดังนี้
\VS{18}​พี่​ชายก็พากันมากราบลงต่อหน้าโยเซฟด้วยว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน”
\VS{19}โยเซฟจึงบอกเขาว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นดังพระเจ้าหรือ
\VS{20}สำหรับพวกท่าน พวกท่านคิดร้ายต่อเราก็​จริง​ ​แต่​ฝ่ายพระเจ้าทรงดำริ​ให้​​เก​ิดผลดีอย่างที่บังเกิดขึ้นแล้วในวันนี้
คือช่วยชีวิตคนเป็​นอ​ันมาก
\VS{21}ฉะนั้นบัดนี้​พี่​อย่ากลัวเลย เราจะบำรุงเลี้ยงพี่ทั้​งบ​ุตรด้วย” โยเซฟพูดปลอบโยนพวกพี่น้องและพู​ดอย​่างกรุณาต่อเขา
\par }{\SH โยเซฟให้ลูกหลานอิสราเอลปฏิญาณไว้
\par }{\PP \VS{22}โยเซฟอาศัยอยู่ในอียิปต์ ทั้งท่านและครอบครัวบิดาของท่าน โยเซฟอายุยืนได้ร้อยสิบปี
\VS{23}โยเซฟได้​เห​็นลูกหลานเหลนของเอฟราอิม ​บุ​ตรของมาคีร์​ผู้​เป็นบุตรชายของมนัสเสห์​ก็​​เก​ิดมาบนเข่าของโยเซฟ
\VS{24}โยเซฟจึงบอกพวกพี่น้องว่า “เราจวนจะตายแล้ว และพระเจ้าจะทรงเยี่ยมเยียนพวกท่านเป็นแน่
และจะพาพวกท่านออกไปจากประเทศนี้​ให้​ถึงแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ทรงปฏิญาณไว้กับอับราฮัม อิสอัคและยาโคบ”
\VS{25}โยเซฟก็​ให้​ลูกหลานของอิสราเอลปฏิญาณตั​วว​่า “พระเจ้าจะทรงเยี่ยมเยียนพวกท่านเป็นแน่​แล​้​วท​่านทั้งหลายต้องนำกระดูกของเราไปจากที่​นี่​”
\VS{26}โยเซฟสิ้นชีพเมื่ออายุ​ได้​ร้อยสิบปี เขาก็อาบยารักษาศพไว้​แล​้วบรรจุ​ไว้​ในโลงที่​อียิปต์​
\par }