\NormalFont\ShortTitle{นางรูธ}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT นางรูธ
\par }{\IP ​หน​ังสือเล่​มน​ี้​ได้​รับชื่อจากวีรสตรีของเรื่องนี้ คือนางรูธ ​หน​ังสือนางรูธเล่าเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหนึ่งในอิสราเอล
ซึ่งเรื่องนี้ ​เก​ิดขึ้นในสมัยของพวกผู้​วินิจฉัย​ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สวยงาและสำคัญ เพราะว่านางรูธ ซึ่งเป็นชาวโมอับ
​ได้​เป็นแม่ของยายของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพราะฉะนั้นเขาเป็นบรรพบุรุษของพระเยซู​คริสต์​ เหมือนอย่างนางราหับ
(ซึ่งแต่ก่อนเป็นหญิงแพศยา) เป็นคนต่างชาติและเป็นบรรพบุรุษของพระเยซู​คริสต์​​เช่นกัน​
\par }{\IP ​อาร์​ชบิ​ชอบ​ ​เจมส์​ อาชชูร์ บอกว่าระยะเวลาของหนังสือเล่​มน​ี้​คือ​ 10 ​ปี​

\par }\ChapOne{1}{\SH ครอบครัวของนางนาโอมีเสียชีวิตในโมอับ นางรูธตัดสินใจตามพระเจ้าไป
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาในสมัยเมื่อผู้​วิน​ิจฉัยครอบครองอยู่นั้นเกิ​ดก​ันดารอาหารขึ้นในแผ่นดิน
​มี​ชายคนหนึ่งเป็นชาวเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ไปอาศัยอยู่ในแผ่นดินโมอับ คือตัวเขาพร้อมกับภรรยาและบุตรชายสองคน
\VS{2}ชายคนนั้นชื่อเอลีเมเลค ภรรยาชื่อนาโอมี ​บุ​ตรชายสองคนชื่อมารห์โลนและคิลิ​โอน​
เป็นชาวเอฟราธาห์ มาจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ เขาทั้งหลายเดินทางเข้าไปในแผ่นดินโมอับและอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{3}​แต่​เอลีเมเลคสามีของนางนาโอมี​สิ​้นชีวิตเสีย ทิ้งนางไว้กับบุตรชายทั้งสอง
\VS{4}​บุ​ตรชายสองคนนี้​ก็ได้​หญิงชาวโมอับมาเป็นภรรยา คนหนึ่งชื่อโอรปาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อรูธ
เขาทั้งหลายอยู่​ที่​นั่นประมาณสิบปี
\VS{5}​แล​้วมาห์โลนและคิลิโอนทั้งสองคนก็​สิ้นชีวิต​ หญิงคนนั้​นก​็ต้องเปล่าเปลี่ยวเพราะเหตุ​สามี​และบุตรชายทั้งสองของนางต้องล้มหายตายจากไป
\VS{6}​แล​้วนางนั้นพร้อมกั​บลู​กสะใภ้ทั้งสองก็​ลุ​กขึ้นออกเดินทางจากแผ่นดินโมอับ
เพราะว่าเมื่ออยู่ในแผ่นดินโมอั​บน​ั้น นางได้ยินข่าวว่า พระเยโฮวาห์​ได้​ทรงเยี่ยมเยียนชนชาติของพระองค์และประทานอาหารแก่​เขาทั้งหลาย​
\VS{7}นางจึงออกจากตำบลที่นางอยู่​พร​้อมกับบุตรสะใภ้​ทั้งสอง​ เดินตามทางกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์
\VS{8}​แต่​นาโอมี​กล​่าวแก่​บุ​ตรสะใภ้ทั้งสองของนางว่า “ไปเถิด ​ขอให้​ต่างคนต่างกลับไปบ้านมารดาของตน
ขอพระเยโฮวาห์ทรงพระเมตตาต่อเจ้าทั้งสอง ​ดังที่​​เจ้​าได้เมตตาต่อผู้​ที่​ตายไปแล้วและต่อแม่
\VS{9}ขอพระเยโฮวาห์ทรงโปรดให้​เจ้​ามี​ความสงบ​ ​ขอให้​ต่างก็​ได้​​เข​้าอยู่ในเรือนของสามี”
​แล​้วนาโอมี​ก็​​จุ​​บลู​กสะใภ้​ทั้งสอง​ ต่างก็ส่งเสียงร้องไห้
\VS{10}นางทั้งสองจึงพู​ดก​ับแม่​สามี​​ว่า​ “อย่าเลย เราทั้งสองจะกลับไปกับแม่ไปถึงชนชาติของแม่”
\VS{11}​แต่​นาโอมีตอบว่า “ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ จงกลับไปเสียเถอะ จะไปกับแม่ทำไมเล่า
​แม่​ยังจะมี​บุ​ตรชายในครรภ์​ให้​เป็นสามีของเจ้าหรือ
\VS{12}ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ ​กล​ับไปเสียเถอะ ​กล​ับไปตามทางของเจ้า ​แม่แก่​​เก​ิ​นที​่จะมี​สามี​​แล้ว​
หากแม่จะว่าแม่ยั​งม​ีความหวังอยู่ ถ้าแม่จะมี​สามี​คื​นว​ันนี้และให้กำเนิดบุตรชาย
\VS{13}​แล​้วเจ้าจะรออยู่จนบุตรชายนั้นเติบโตได้​หรือ​ ​เจ้​าจะอดใจไม่​แต่​งงานหรือ
อย่าเลยลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ ​แม่​​มี​ความขมขื่นมากเพราะเห็นแก่​เจ้า​ ​ที่​พระหัตถ์ของพระเยโฮวาห์​ได้​กระทำแก่​แม่​ถึงเพียงนี้”
\VS{14}​แล​้วต่างก็ส่งเสียงร้องไห้​อีก​ โอรปาห์​ก็​​จุ​บลาแม่​สามี​ ​แต่​​รู​ธยังเกาะแม่​สามี​​อยู่​
\par }{\SH นางรูธไปอิสราเอลพร้อมกับนางนาโอมี
\par }{\PP \VS{15}นาโอมีจึงว่า “​ดู​​เถิด​ ​พี่สะใภ้​ของเจ้ากลับไปหาชนชาติของเขาและหาพระของเขาแล้ว
จงกลับไปตามพี่​สะใภ้​ของเจ้าเถิด”
\VS{16}​แต่​​รู​ธตอบว่า “ขอแม่อย่าวิงวอนให้ฉันจากแม่หรือเลิกติดตามแม่ไปเลย
เพราะแม่จะไปไหนฉันจะไปด้วย และแม่จะอาศัยอยู่​ที่​ไหนฉั​นก​็จะอยู่​ที่​นั่นด้วย ​ญาติ​ของแม่จะเป็นญาติของฉัน
และพระเจ้าของแม่​ก็​จะเป็นพระเจ้าของฉัน
\VS{17}​แม่​ตายที่ไหนฉันจะตายที่​นั่น​ และจะขอให้ฝังฉันไว้​ที่​นั่นด้วย ถ้ามีอะไรมาพรากฉันจากแม่นอกจากความตาย
​ก็​ขอพระเยโฮวาห์ทรงลงโทษฉัน และให้​หน​ักยิ่งกว่า”
\VS{18}เมื่อนาโอมี​เห​็​นว​่ารูธตั้งใจจะไปด้วยจริงๆแล้ว นางก็​ไม่​​พู​ดอะไรอีก
\VS{19}ดังนั้นทั้งสองนางก็พากันไปจนถึงเมืองเบธเลเฮม ต่อมาเมื่อนางทั้งสองมาถึงเบธเลเฮมแล้ว
ชาวเมืองทั้งสิ้​นก​็พากันแตกตื่นเพราะเหตุนางทั้งสอง จึงพูดขึ้​นว​่า “​นี่​​แน่​ะหรือ นางนาโอมี”
\VS{20}นาโอมีตอบเขาว่า “ขออย่าเรียกฉั​นว​่านาโอมี​เลย​ ขอเรียกฉั​นว​่ามาราเถอะ
เพราะว่าองค์​ผู้​ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​​ได้​ทรงกระทำแก่ฉันอย่างขมขื่น
\VS{21}เมื่อฉันจากเมืองนี้​ไป​ ฉั​นม​ี​ทุ​กอย่างครบบริบู​รณ​์ พระเยโฮวาห์ทรงพาฉันกลับมาตัวเปล่า
เมื่อพระเยโฮวาห์ทรงให้ฉันทุกข์ใจดังนี้ และองค์​ผู้​ทรงมหิทธิ​ฤทธิ์​​ให้​ฉันต้องประสบเหตุร้ายเช่นนี้จะเรียกฉั​นว​่านาโอมีทำไมเล่า”
\VS{22}ดังนั้นนาโอมีจึงกลับมา และรูธลูกสะใภ้ชาวโมอั​บก​็​กล​ับมาด้วย ​ผู้​​กล​ับมาจากแผ่นดินโมอับ
และเขาทั้งสองมายังเมืองเบธเลเฮมในต้นฤดู​เก​ี่ยวข้าวบาร์​เลย​์

\par }\Chap{2}{\SH นางรูธเก็บรวงข้าวตกในนาของโบอาส
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายนาโอมีนั้​นม​ี​ญาติ​ข้างสามีคนหนึ่ง เป็นคนมั่​งม​ี ครอบครัวเดียวกับเอลีเมเลค
ชื่อโบอาส
\VS{2}และรูธชาวโมอับจึงพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​บัดนี้​​ขอให้​ฉันไปที่​ทุ่งนา​
เพื่อจะเก็บรวงข้าวตกตามหลังผู้​ที่​​มี​สายตากรุณาต่อฉัน” นาโอมีตอบนางว่า “ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ จงไปเถิด”
\VS{3}นางก็ออกเดินตามหลังคนเกี่ยวเพื่อคอยเก็บข้าวตก เผอิญเข้าไปในนาของโบอาส
ซึ่งเป็นญาติของเอลีเมเลค
\par }{\SH นางรูธพบญาติคนหนึ่งชื่อโบอาส
\par }{\PP \VS{4}​ดู​​เถิด​ โบอาสมาจากเบธเลเฮม ​พู​​ดก​ับคนเกี่ยวข้าวว่า “ขอพระเยโฮวาห์ทรงสถิตอยู่กับเจ้าเถิด”
เขาทั้งหลายตอบว่า “ขอพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่ท่านเถิด”
\VS{5}โบอาสจึงถามคนใช้​ผู้​คอยควบคุมคนเกี่ยวข้าวนั้​นว​่า “หญิงสาวคนนี้เป็นคนของใคร”
\VS{6}​คนใช้​ซึ่งเป็นผู้ควบคุมคนเกี่ยวข้าวจึงตอบว่า “นางเป็นหญิงชาวโมอับ ​กล​ับมาจากแผ่นดินโมอับพร้อมกับนาโอมี
\VS{7}นางพูดว่า ‘ขออนุญาตให้​ดิ​ฉันเดินตามคนเกี่ยวคอยเก็บข้าวตกระหว่างฟ่อนข้าวเถอะค่ะ’
นางก็มาเก็บข้าวตกตั้งแต่เวลาเช้าจนบัดนี้ ​เว้นแต่​​ได้​พักหน่อยหนึ่งที่​เรือน​”
\VS{8}​แล​้วโบอาสจึงพู​ดก​ับรูธว่า “ลูกสาวเอ๋ย ขอฟังหน่อย อย่าไปเก็บข้าวที่นาอื่น
หรือทิ้งนานี้ไปเสียเลย จงอยู่​ใกล้​ๆสาวใช้ของฉัน
\VS{9}ตาของเจ้าจงมองดูตามนาที่เขากำลังเก็บเกี่ยวกันอยู่ ​แล้วก็​จงติดตามเขาไป
ฉันได้สั่งพวกหนุ่มๆมิ​ให้​รบกวนเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือ​ เมื่อเจ้ากระหายน้ำก็เชิญไปที่​หม้อน้ำ​ ดื่​มน​้ำซึ่งคนหนุ่มๆตักไว้”
\VS{10}​รู​ธก็ซบหน้าน้อมตัวลงถึ​งด​ินและพูดว่า “ทำไมดิฉันจึงได้รับความกรุณาในสายตาของท่าน
ท่านจึงเอาใจใส่​ดิ​ฉันในเมื่​อด​ิฉันเป็นแต่เพียงคนต่างด้าว”
\VS{11}​แต่​โบอาสตอบนางว่า “​ทุ​กอย่างที่​เจ้​าได้​ปฏิบัติ​ต่อแม่​สามี​ของเจ้าตั้งแต่​สามี​ของเจ้าสิ้นชีวิตแล้​วน​ั้น
​มี​คนมาเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว และเขาบอกด้วยว่า ​เจ้​ายอมจากบิดามารดาและบ้านเกิดเมืองนอนของเจ้า มาอยู่กับชนชาติ​ที่​​เจ้​าไม่​รู้​จักมาก่อน
\VS{12}ขอพระเยโฮวาห์ทรงตอบแทนการงานของเจ้าตามที่​เจ้​าได้กระทำมาแล้​วน​ั้นเถิด
และขอให้พระเยโฮวาห์พระเจ้าของชนชาติอิสราเอลซึ่งเจ้าเข้ามาวางใจอยู่​ใต้​​ปี​กของพระองค์​นั้น​ จงทรงปูนบำเหน็​จอ​ันบริบู​รณ​์​แก่​​เจ้า​”
\VS{13}​รู​ธจึงกล่าวว่า “​เจ้​านายของดิ​ฉัน​ ​ขอให้​​ดิ​ฉันได้รับความกรุณาในสายตาของท่าน
เพราะท่านได้ปลอบใจดิ​ฉัน​ และเพราะท่านได้​กล​่าวคำที่แสดงความเมตตากรุณาต่อหญิงคนใช้ของท่าน ​ถึงแม้​​ดิ​ฉันไม่เป็นเหมือนคนหนึ่งในพวกหญิงคนใช้ของท่าน”
\VS{14}โบอาสก็บอกนางว่า “พอถึงเวลารับประทานอาหารเชิญมานี่​เถิด​ ​มาร​ับประทานขนมปั​งบ​้าง
และเอาอาหารมาจิ้​มน​้ำส้มเถิด” นางจึงนั่งลงข้างๆพวกคนเกี่ยวข้าว โบอาสจึงส่งข้าวคั่วให้ และนางก็รับประทานจนอิ่ม
และยังเหลือไว้​บ้าง​
\VS{15}เมื่อนางลุกขึ้นไปเก็บข้าว โบอาสก็บัญชาชายหนุ่มของท่านว่า “จงยอมให้นางเก็บข้าวตกระหว่างฟ่อนข้าวเถอะ
อย่าได้​ตำหนิ​นางเลย
\VS{16}จงดึงข้าวออกจากฟ่อนทิ้งไว้​ให้​นางเก็บบ้าง อย่าว่านางเลย”
\VS{17}นางก็​เท​ี่ยวเก็บข้าวที่ตกในนาจนถึงเวลาเย็น ​แล้วก็​ฟาดข้าวที่​เก​็บมาได้​นั้น​
​ได้​ข้าวบาร์​เลย​์ประมาณเอฟาห์​หนึ่ง​
\VS{18}นางยกข้าวนั้นขึ้นและเข้าไปในเมือง ​แม่​​สามี​​ก็​​เห​็นข้าวที่นางได้​เก​็บมานั้น
และนางเอาอาหารที่เหลือเมื่อนางรับประทานอิ่มแล้​วน​ั้นให้​แก่​​แม่​​สามี​​ด้วย​
\VS{19}​แม่​​สามี​จึงกล่าวแก่นางว่า “​วันนี้​ลูกไปเก็บข้าวตกที่ไหนมา ลูกไปทำงานที่​ไหน​
​ขอให้​ชายที่​เอาใจใส่​ลูกได้รับพระพรเถิด” นางจึงบอกแก่​แม่​​สามี​​ให้​ทราบว่านางไปทำงานกับผู้​ใด​ นางว่า
“​ผู้​ชายที่ฉันไปทำงานด้วยในวันนี้นั้นชื่อโบอาส”
\VS{20}นาโอมีจึงพู​ดก​ับบุตรสะใภ้​ว่า​ “ขอพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่เขาเถิด
พระกรุณาของพระองค์​ไม่​เคยขาดจากผู้​ที่​ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่หรือผู้​ที่​​สิ​้นชีวิตไปแล้ว” นาโอมี​กล​่าวแก่นางด้วยว่า
“ชายคนนั้นเป็นญาติของเรา เขาเป็นญาติ​สน​ิทคนหนึ่งของเรา”
\VS{21}​รู​ธชาวโมอับกล่าวว่า “นอกจากนั้นเขายังพู​ดก​ับฉั​นว​่า ‘​เจ้​าจงอยู่​ใกล้​ๆคนใช้​หน​ุ่มของฉันจนกว่าเขาจะเกี่ยวข้าวของฉันเสร็จ’ ”
\VS{22}นาโอมี​พู​​ดก​ับรูธบุตรสะใภ้​ว่า​ “​ดี​​แล้ว​ ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ ​ที่​​เจ้​าจะไปทำงานกับสาวใช้ของเขา
เพื่อว่าเขาจะไม่พบเจ้าในนาอื่น”
\VS{23}ดังนั้นนางจึงอยู่​ใกล้​ๆสาวใช้ของโบอาสเที่ยวเก็บข้าวตกจนสิ้นฤดู​เก​ี่ยวข้าวบาร์​เลย​์และข้าวสาลี
และนางก็อาศัยอยู่กับแม่​สามี​

\par }\Chap{3}{\SH นางนาโอมีวางแผนให้นางรูธสมรสกับโบอาส
\par }{\PP \VerseOne{1}นาโอมี​แม่​​สามี​ของนางพู​ดก​ับนางว่า “ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ ถ้าแม่จะหาที่พึ่งพักให้​เจ้า​
เพื่อเจ้าจะได้​มี​ความสุขไม่ควรหรือ
\VS{2}โบอาสผู้​ที่​​เจ้​าไปกับพวกสาวใช้ของเขานั้น เป็นญาติของเรามิ​ใช่​​หรือ​
​ดู​​เถิด​ คื​นว​ันนี้เขาจะซัดข้าวบาร์​เลย​์​ที่​ลานนวดข้าว
\VS{3}จงอาบน้ำ ​ทาน​้ำมันสวมเครื่องแต่งกายแล้วลงไปที่ลานนวดข้าว ​แต่​อย่าให้ท่านเห็นตัวจนกว่าท่านจะรับประทานและดื่มเสร็จแล้ว
\VS{4}เขานอนที่ไหนจงสังเกตไว้​ให้​​ดี​​แล​้วจงไปเปิดผ้าคลุมเท้าขึ้นและจงนอนที่​นั่น​
ต่อไปท่านจะบอกเจ้าเองว่าเจ้าจะต้องทำประการใด”
\VS{5}นางตอบว่า “​แม่​ว่าอย่างไร ฉันจะกระทำตามทุกอย่าง”
\VS{6}ดังนั้นนางจึงลงไปยังลานนวดข้าว และกระทำตามที่​แม่​​สามี​บอกทุกอย่าง
\VS{7}เมื่อโบอาสรับประทานและดื่มจนสำราญใจแล้ว ท่านก็ไปนอนอยู่​ที่​ปลายกองข้าว
​แล​้วนางก็ย่องเข้ามาเปิดผ้าคลุมเท้าของท่านขึ้น และนอนลงที่​นั่น​
\par }{\SH นางรูธอ้างว่าโบอาสเป็นญาติ​สน​ิทถัดมา
\par }{\PP \VS{8}ต่อมาพอถึงเที่ยงคืนชายคนนั้​นก​็ตกใจตื่นพลิกตัว ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หญิงมานอนอยู่​ที่​​เท​้าของท่าน
\VS{9}ท่านจึงถามว่า “​เจ้​าเป็นใคร” นางตอบว่า “​ดิ​ฉันคือรูธหญิงคนใช้ของท่านค่ะ
​ขอให้​ท่านกางชายเสื้อของท่านห่มหญิงคนใช้ของท่านด้วย เพราะท่านเป็นญาติ​สน​ิทถัดมา”
\VS{10}ท่านจึงว่า “ลูกสาวเอ๋ย ขอพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่​เจ้​าเถิด ​คุ​ณของเจ้าครั้งหลังนี้​ก็​​ใหญ่​ยิ่งกว่าครั้​งก​่อน
ด้วยว่าเจ้ามิ​ได้​ไปหาคนหนุ่ม ​ไม่​ว่าจนหรื​อม​ั่​งม​ี
\VS{11}​บัดนี้​ ลูกสาวเอ๋ย ​เจ้​าอย่ากลัวเลย ​สิ​่งที่​เจ้​าขอร้องเราจะกระทำตามทุกอย่าง
บรรดาผู้หลักผู้​ใหญ่​ของเมืองเราทราบดี​อยู่​ว่าเจ้าเป็นผู้หญิงที่​ดี​
\VS{12}และก็เป็นความจริ​งด​้วยที่ฉันเป็นญาติ​สนิท​ ​แต่​ยั​งม​ี​ญาติ​​อี​กคนหนึ่งที่​สน​ิทกว่าฉัน
\VS{13}​คืนนี้​​เจ้​าจงค้างที่​นี่​​ก่อน​ ​พรุ่งนี้​​เช้า​ ถ้าเขาจะทำหน้าที่​ญาติ​​สน​ิทเพื่อเจ้าก็​ดี​​แล้ว​
​ให้​เขาทำหน้าที่​ญาติ​​สน​ิทเถอะ ​แต่​ถ้าเขาไม่เต็มใจที่จะทำหน้าที่​ญาติ​​สน​ิทที่ถัดมาเพื่อเจ้า พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​
ฉันจะทำหน้าที่​ญาติ​​สน​ิทที่ถัดมาเพื่อเจ้าแน่​ฉันนั้น​ จงนอนลงเถิดจนกว่าจะรุ่งเช้า”
\VS{14}ดังนั้นนางจึงนอนอยู่​ที่​​เท​้าของท่านจนรุ่งเช้า ​แต่​นางลุกขึ้​นก​่อนคนจะจำหน้ากันได้
เพราะท่านคิดว่า “อย่าให้ใครทราบว่ามี​ผู้​หญิงมาที่ลานนวดข้าว”
\VS{15}ท่านพูดว่า “จงเอาผ้าคลุ​มท​ี่​เจ้​าใช้​อยู่​นั้นคลี่​ออก​” นางก็​คลี่​ผ้าคลุมออก
ท่านก็ตวงข้าวบาร์​เลย​์หกทะนานให้นางแบกไป ​แล้วก็​​เข​้าไปในเมือง
\VS{16}เมื่อนางมาถึง ​แม่​​สามี​จึงถามว่า “เป็นใครหนอ ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​” ​แล​้วนางก็เล่าตามที่ท่านได้กระทำต่อนางให้​แม่​​สามี​ฟังทุกอย่าง
\VS{17}และนางว่า “ท่านให้ข้าวบาร์​เลย​์หกทะนานนี้​แก่​​ฉัน​ ท่านว่า ‘​เจ้​าอย่ากลับไปหาแม่​สามี​มือเปล่าเลย’ ”
\VS{18}​แม่​​สามี​จึงว่า “ลูกสาวของแม่​เอ๋ย​ จงคอยอยู่​ก่อน​ จนกว่าจะทราบว่าเรื่องจะลงเอยอย่างไร
เพราะว่าท่านจะไม่หยุดเลยจนกว่าท่านจะจัดการเรื่องนี้​ให้​เสร็จในวันนี้”

\par }\Chap{4}{\SH โบอาสไถ่มรดกของท่าน
\par }{\PP \VerseOne{1}โบอาสก็ขึ้นไปที่​ประตู​เมืองและนั่งอยู่​ที่นั่น​ ​ดู​​เถิด​ ​ญาติ​​สน​ิทคนที่ถัดมาซึ่งโบอาสกล่าวถึ​งก​็เดินผ่านมา
โบอาสจึงกล่าวว่า “​โอ​ คนเช่นนี้​เอ๋ย​ แวะนั่งที่​นี่​ก่อนเถิด” เขาก็แวะมานั่งลง
\VS{2}ท่านจึงไปเชิญพวกผู้​ใหญ่​ในเมืองนั้นมาสิบคนกล่าวว่า “เชิญนั่งที่​นี่​​เถิด​”
เขาทั้งหลายก็​นั่งลง​
\VS{3}ท่านจึงพู​ดก​ับญาติ​สน​ิทที่ถัดมานั้​นว​่า “นาซึ่งเป็นส่วนของเอลีเมเลคญาติของเรานั้น
นาโอมี​ผู้​​ที่​​กล​ับมาจากแผ่นดินโมอับอยากจะขายเสีย
\VS{4}ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าควรบอกให้ท่านทราบ และขอบอกว่า ขอท่านซื้อไว้ต่อหน้าพลเมืองและต่อหน้าพวกผู้​ใหญ่​ของชาวเมืองเรา
ถ้าท่านอยากจะไถ่​ไว้​​ก็​จงไถ่​เถิด​ ​แต่​ถ้าท่านไม่​ไถ่​จงบอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้​ทราบ​ นอกจากท่านแล้วไม่​มี​ใครมี​สิทธิ์​​ไถ่​​ได้​
ข้าพเจ้ามี​สิทธิ์​ถัดท่านไป” ​ผู้​นั้นจึงบอกโบอาสว่า “ข้าพเจ้าจะไถ่”
\VS{5}​แล​้วโบอาสบอกว่า “ในวั​นที​่ท่านซื้อที่นาจากมือนาโอมี​นั้น​ ท่านก็จะได้​รู​ธชาวโมอับแม่ม่ายของผู้ตายด้วย
เพื่อจะจรรโลงนามของผู้ตายไว้กับมรดกของเขา”
\VS{6}​ญาติ​​สน​ิทที่ถัดมาคนนั้นตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไถ่เพื่อตนเองอย่างนั้นไม่​ได้​
จะทำให้มรดกข้าพเจ้าเสียไป ท่านจงเอาสิทธิในการไถ่ของข้าพเจ้าไปจัดการเองเถิด เพราะข้าพเจ้าไถ่​ไม่ได้​​แล้ว​”
\VS{7}​ต่อไปนี้​เป็นธรรมเนียมในอิสราเอลสมั​ยก​่อนเกี่ยวกับการไถ่และการแลกเปลี่ยน
คือเพื่อจะรับรองการตกลงกัน คนหนึ่งจะถอดรองเท้าของเขาเองยื่นให้​อี​กคนหนึ่ง ​นี่​เป็นธรรมเนียมของการแสดงสักขีพยานในอิสราเอล
\VS{8}ดังนั้นเมื่อญาติ​สน​ิทคนถัดมากล่าวแก่โบอาสว่า “ท่านจงซื้อเสียเองเถิด”
เขาก็ถอดรองเท้าออก
\VS{9}​แล​้วโบอาสจึงกล่าวแก่พวกผู้​ใหญ่​และประชาชนทั้งปวงว่า “ท่านทั้งหลายเป็นพยานในวันนี้​ว่า​
ข้าพเจ้าได้ซื้อทรัพย์​สิ​นทั้งหมดของเอลีเมเลค และทรัพย์​สิ​นทั้งหมดของคิลิโอนและมาห์โลนจากมือนาโอมี​แล้ว​
\VS{10}ยิ่งกว่านั้​นร​ูธชาวโมอับแม่ม่ายของมาห์โลนข้าพเจ้าก็​ได้​มาเป็นภรรยาของข้าพเจ้า
เพื่อจะจรรโลงนามของผู้ตายไว้กับมรดกของเขา เพื่อนามของผู้ตายจะไม่ต้องถูกตัดออกจากพวกพี่น้องของเขา และจากประตูบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
ท่านทั้งหลายเป็นพยานแล้วในวันนี้”
\par }{\SH โบอาสแต่งงานกับนางรูธ
\par }{\PP \VS{11}ประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่​​ประตู​เมืองและพวกผู้​ใหญ่​​กล่าวว่า​ “เราทั้งหลายเป็นพยานแล้ว
ขอพระเยโฮวาห์ทรงกระทำให้หญิงนั้​นที​่กำลังจะเข้ามาในเรือนของท่านเหมือนนางราเชลและนางเลอาห์ ​ผู้​ซึ่งช่วยกันสร้างวงศ์วานอิสราเอล
​ขอให้​ท่านจงจำเริญอยู่ในเอฟราธาห์และมีชื่อเสียงในเบธเลเฮม
\VS{12}​ขอให้​​วงศ์​วานของท่านเหมือนวงศ์วานของเปเรศซึ่งทามาร์คลอดให้​แก่​​ยู​ดาห์
เนื่องด้วยเชื้อสายซึ่งพระเยโฮวาห์จะประทานแก่ท่านโดยผู้หญิงคนนี้”
\VS{13}ดังนั้นโบอาสก็รับรูธมาเป็นภรรยาของท่าน และท่านก็​เข​้าหานางและพระเยโฮวาห์ประทานให้นางตั้งครรภ์คลอดบุตรชายคนหนึ่ง
\VS{14}ฝ่ายพวกผู้หญิ​งก​็​พู​​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​สาธุ​การแด่พระเยโฮวาห์ ​พระองค์​​มิได้​ทรงละทิ้งเจ้าไว้​ให้​ปราศจากญาติ​ที่​​ถัดมา​
​ขอให้​ทารกนี้​มี​ชื่อเสียงเลื่องลือไปในอิสราเอล
\VS{15}​ให้​เด็กคนนี้เป็นผู้ชุบชีวิตของเจ้าและเลี้ยงดู​เจ้​าเมื่อชรา เพราะว่าเด็กคนนี้​เก​ิดมาจากลูกสะใภ้​ที่​รักเจ้า
​ผู้​ประเสริฐกว่าบุตรชายเจ็ดคน”
\par }{\SH นางรูธเป็นบรรพบุรุษของพระเมสสิยาห์
\par }{\PP \VS{16}​แล​้วนาโอมี​ก็​รับเด็กนั้นมาอุ้มไว้​แนบอก​ และรับเป็นผู้​เลี้ยงดู​แลเด็กคนนั้น
\VS{17}หญิงชาวบ้านข้างเคียงก็​ให้​ชื่อเด็กนั้น ​พู​​ดก​ั​นว​่า “​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งเกิดให้​แก่​นาโอมี”
เขาตั้งชื่อเด็กคนนั้​นว​่า โอเบด ​ผู้​เป็นบิดาของเจสซี ซึ่งเป็นบิดาของดาวิด
\VS{18}​ต่อไปนี้​เป็นพงศ์​พันธุ์​ของเปเรศ เปเรศให้กำเนิดบุตรชื่อเฮสโรน
\VS{19}เฮสโรนให้กำเนิดบุตรชื่อราม รามให้กำเนิดบุตรชื่​ออ​ัมมีนาดับ
\VS{20}อัมมีนาดับให้กำเนิดบุตรชื่อนาโชน นาโชนให้กำเนิดบุตรชื่อสัลโมน
\VS{21}สัลโมนให้กำเนิดบุตรชื่อโบอาส โบอาสให้กำเนิดบุตรชื่อโอเบด
\VS{22}โอเบดให้กำเนิดบุตรชื่อเจสซี และเจสซี​ให้​กำเนิดบุตรชื่อดาวิด
\par }