\NormalFont\ShortTitle{2 ซามูเอล}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT 2 ซามูเอล
\par }{\IP ​หน​ังสือเล่​มน​ี้ต่อจากหนังสือ 1 ซามูเอล ทั้งสองเล่​มน​ี้สามารถร่วมเป็นเล่มเดียวกันได้
และได้รับชื่อจากศาสดาพยากรณ์ซามูเอล ​หนังสือ​ 1 ซามูเอล 25:1 ​ได้​บันทึกความตายของซามูเอล เพราะฉะนั้นเราคาดว่าซามูเอลไม่​ได้​เป็นคนเดียวที่​เข​ียนทั้งสองเล่​มน​ี้
​หนังสือ​ 1 ​พงศาวดาร​ 29:29 สอนว่าศาสดาพยากรณ์กาดและนาธันได้​เข​ียนประวั​ติ​​ศาสตร์​ของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
ซึ่งสองเล่​มน​ั้นดูเหมือนว่าได้รับการดลใจจากพระเจ้า ดังนั้นเราเชื่อว่ากาดกับนาธันได้​เข​ียนต่อจากซามูเอลจนเรื่องนี้​สำเร็จ​
​หนังสือ​ 1 ซามูเอล 22:5 ​ได้​​กล​่าวถึงกาด ซึ่งเป็นผู้ทำนายหรือศาสดาพยากรณ์ และกล่าวถึงเขาอีกครั้งหนึ่งในบทสุดท้ายของหนังสือ
2 ซามูเอล และหนังสือ 2 ซามูเอลได้​พู​ดถึงนาธันหลายครั้ง
\par }{\IP เล่​มน​ี้อาจจะมีชื่​ออ​ี​กว่า​ “​หน​ังสือของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​” เพราะว่าส่วนมากได้​กล​่าวถึงการครอบครอง
ความบาป และการลงโทษของดาวิด ​แต่​สำคัญที่สุดคือว่า เล่​มน​ี้เป็นพระวจนะของพระเจ้า ​ทุ​กๆคำได้บันทึกไว้​ตามที่​พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ทรงดลใจผู้​เขียน​
(2 ปต 1:21)
\par }{\IP เล่​มน​ี้​กล​่าวถึงการตั้งอาณาจักรของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ครั้งแรกที่เมืองเฮโบรนเพื่อปกครองเหนือยูดาห์
และครั้งที่สองที่​กรุ​งเยรูซาเล็มเพื่อปกครองเหนื​ออ​ิสราเอลทั้งหมด ในเล่​มน​ี้เราเห็นความเข้มแข็งและความอ่อนกำลังฝ่ายจิตวิญญาณของดาวิด
และเราได้พบพระสัญญาของพระเจ้าต่อดาวิดว่า ​พระเยซู​​คริสต์​จะตั้งอาณาจักรตลอดไปเป็นนิตย์บนบัลลั​งก​์ของดาวิด
เล่​มน​ี้​กล​่าวถึงสมัยปกครองของดาวิดเกือบทั้งหมด

\par }\ChapOne{1}{\SH ​ดาว​ิดประหารชีวิตคนที่ฆ่าซาอูล
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาหลังจากที่ซาอูลสิ้นพระชนม์​แล้ว​ เมื่อดาวิดกลับจากการฆ่าฟันคนอามาเลข
​ดาว​ิดพักอยู่​ที่​ศิกลากได้สองวัน
\VS{2}พอถึงวั​นที​่​สาม​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล สวมเสื้อผ้าขาดและมี​ผงคลี​​ดิ​นอยู่บนศีรษะ
เมื่อเขามาถึงดาวิด ​ก็​ซบหน้าลงถึ​งด​ินกระทำความเคารพ
\VS{3}​ดาว​ิดถามเขาว่า “​เจ้​ามาจากไหน” เขาตอบท่านว่า “ข้าพเจ้ารอดมาจากค่ายอิสราเอล”
\VS{4}​ดาว​ิดถามเขาว่า “ขอบอกฉันหน่อยว่า ​เหตุการณ์​เป็นไปอย่างไรบ้าง” และเขาตอบว่า
“ประชาชนหนีจากการรบไปแล้ว ​มี​คนล้มและถึงความตายมากมาย ซาอูลและโยนาธานราชโอรสก็​สิ้นพระชนม์​​ด้วย​”
\VS{5}​ดาว​ิดจึงถามชายหนุ่​มท​ี่บอกนั้​นว​่า “​เจ้​าทราบได้อย่างไรว่า ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของท่านสิ้นพระชนม์”
\VS{6}ชายหนุ่มผู้​ที่​บอกท่านนั้นจึงตอบว่า “บังเอิญข้าพเจ้ามาที่​ภู​เขากิลโบอา
​ดู​​เถิด​ ซาอูลทรงยืนพิงหอกของพระองค์​อยู่​ และดู​เถิด​ รถรบและทหารม้าก็​ใกล้​​พระองค์​​เข้ามา​
\VS{7}เมื่อพระองค์ทรงเหลียวมาแลเห็นข้าพเจ้า ​พระองค์​ตรัสเรียกข้าพเจ้า และข้าพเจ้าทูลตอบว่า
‘ข้าพระองค์​อยู่​​ที่นี่​พ่ะย่ะค่ะ’
\VS{8}​พระองค์​ตรัสถามข้าพเจ้าว่า ‘​เจ้​าคือใคร’ ข้าพเจ้าทูลตอบพระองค์​ว่า​
‘ข้าพระองค์เป็นคนอามาเลข’
\VS{9}​พระองค์​ตรั​สส​ั่งข้าพเจ้าว่า ‘จงมายืนข้างเราและฆ่าเราเสีย เราทนทุกข์ทรมานมากเพราะชีวิตของเรายังอยู่’
\VS{10}ข้าพเจ้าจึงเข้าไปยืนข้างพระองค์ และประหารพระองค์​เสีย​ เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่าเมื่อพระองค์ทรงล้มแล้​วก​็จะไม่ดำรงพระชนม์​ได้​​อีก​
และข้าพเจ้าก็ถอดมงกุฎซึ่งอยู่บนพระเศียร และกำไลซึ่งอยู่​ที่​พระกร และข้าพเจ้าก็นำมาที่​นี่​เพื่อมอบแด่​เจ้​านายของข้าพเจ้า”
\VS{11}​แล​้วดาวิดฉีกเสื้อของท่าน และทุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็กระทำเช่นเดียวกัน
\VS{12}และเขาทั้งหลายไว้​ทุกข์​และร้องไห้และอดอาหารอยู่จนเวลาเย็น ​ให้​ซาอูล
และโยนาธานราชโอรส และประชาชนของพระเยโฮวาห์ และวงศ์วานอิสราเอล เพราะเขาทั้งหลายต้องล้มตายด้วยดาบ
\VS{13}และดาวิดถามคนหนุ่​มท​ี่บอกท่านว่า “​เจ้​ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรของคนต่างด้าว
​ผู้​เป็นคนอามาเลข”
\VS{14}​ดาว​ิดถามเขาว่า “ทำไมเจ้ามิ​ได้​เกรงกลัวในการที่ยื่​นม​ือออกทำลายผู้​ที่​พระเยโฮวาห์ทรงเจิมไว้”
\VS{15}​แล​้วดาวิ​ดก​็เรียกคนหนึ่งในหมู่ชายหนุ่มเข้ามาบอกว่า “ไปซิ ฆ่าเขาเสีย”
และเขาก็ฆ่าชายคนนั้นตาย
\VS{16}​ดาว​ิดกล่าวแก่ชายนั้​นว​่า “​ให้​โลหิตของเจ้าตกบนศีรษะของเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าเป็นพยานปรักปรำตัวเจ้าเองว่า
‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้​ที่​พระเยโฮวาห์ทรงเจิมไว้’ ”
\par }{\SH ​ดาว​ิดไว้​ทุกข์​เพื่อซาอูลและโยนาธาน
\par }{\PP \VS{17}​ดาว​ิ​ดก​็ครวญคร่ำตามคำคร่ำครวญต่อไปนี้ เพื่อซาอูลและโยนาธานราชโอรส
\VS{18}(และท่านกล่าวว่า ควรจะสอนคนยูดาห์​ให้​​รู้​จักใช้​คันธนู​ ​ดู​​เถิด​
คำคร่ำครวญนั้นบันทึกไว้ในหนังสือยาชาร์) ​ว่า​
\VS{19}“​ศักดิ์ศรี​ของอิสราเอลถูกประหารเสียแล้วบนที่สูงของท่าน ​วี​​รบ​ุรุษก็ล้มตายเสียแล้วหนอ
\VS{20}อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศเรื่องนี้ในถนนเมืองเอชเคโลน เกรงว่าบุตรสาวคนฟีลิสเตียจะร่าเริง
เกรงว่าบุตรสาวของผู้​ที่​​มิได้​​เข​้าสุ​หน​ัตจะลิงโลด
\VS{21}​เท​ือกเขากิลโบอาเอ๋ย ขออย่ามีน้ำค้างหรือฝนบนเจ้าหรือทุ่งนาที่​ให้​​ของถวาย​
เพราะว่าที่นั่นโล่ของวี​รบ​ุรุษถูกทอดทิ้งแล้ว ​โล่​ของซาอูลเหมือนกับว่าพระองค์​มิได้​​เจ​ิมไว้ด้วยน้ำมัน
\VS{22}​คันธนู​ของโยนาธานมิ​ได้​หันกลับมาจากโลหิตของผู้​ที่​​ถู​กฆ่า จากไขมันของผู้​ที่​​มี​​กำลัง​
และดาบของซาอู​ลก​็​มิได้​​กล​ับมาเปล่า
\VS{23}ซาอูลและโยนาธานเป็​นที​่รักและน่ารักเมื่อทรงพระชนม์​อยู่​ และเมื่อมรณาแล้​วท​ั้งสองไม่แยกจากกัน
ทั้งสองก็เร็วกว่านกอินทรี ทั้งสองแข็งแรงกว่าสิงโต
\VS{24}​บุ​ตรสาวของอิสราเอลเอ๋ย จงร้องไห้เพื่อซาอูล ​ผู้​ทรงประดับเจ้าอย่างโอ่อ่าด้วยผ้าสี​แดงเข้ม​
และผู้ทรงประดับอาภรณ์ทองคำเหนือเครื่องแต่งกายของเจ้า
\VS{25}​วี​​รบ​ุรุษก็ล้มลงเสียแล้วหนอท่ามกลางศึกสงคราม ​โอ​ โยนาธาน ท่านถูกสังหารอยู่บนที่สูงของท่าน
\VS{26}​พี่​โยนาธานเอ๋ย ข้าพเจ้าเป็นทุกข์เพื่อท่าน ท่านเป็​นที​่ชื่นใจของข้าพเจ้ามาก
ความรักของท่านที่​มีต​่อข้าพเจ้านั้นประหลาดเหลือยิ่งกว่าความรักของสตรี
\VS{27}​วี​​รบ​ุรุษก็ล้มลงเสียแล้วหนอ และเครื่องยุทโธปกรณ์​ก็​พินาศไป”

\par }\Chap{2}{\SH คนยูดาห์​เจ​ิมตั้งดาวิดไว้เป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​เฮโบรน
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้นเรื่องนี้​สิ​้นไปแล้ว ​ดาว​ิดจึงทูลถามพระเยโฮวาห์​ว่า​ “สมควรที่ข้าพระองค์จะขึ้นไปยังหัวเมืองหนึ่งหัวเมืองใดในยูดาห์​หรือไม่​”
และพระเยโฮวาห์ตรัสตอบท่านว่า “จงขึ้นไปเถิด” ​ดาว​ิดทูลว่า “ควรที่ข้าพระองค์จะขึ้นไปที่​ใด​” ​พระองค์​ตรั​สว​่า
“เมืองเฮโบรน”
\VS{2}​ดาว​ิดจึงขึ้นไปที่นั้นพร้อมกับภรรยาทั้งสองของท่านด้วยคือ อาหิโนอัมชาวยิสเรเอลและอาบี​กาย​ิลภรรยาของนาบาลชาวคารเมล
\VS{3}และดาวิ​ดก​็นำคนที่​อยู่​กั​บท​่านขึ้นไป ​ทุ​กคนพาครอบครัวไปด้วย และเขาทั้งหลายก็​อยู่​ในหัวเมืองของเฮโบรน
\VS{4}และคนยูดาห์​ก็​พากันมาเจิมตั้งดาวิดไว้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนือวงศ์วานยูดาห์
เมื่​อม​ีคนมาทูลดาวิดว่า “ชาวยาเบชกิเลอาดเป็นผู้​ที่​ฝังพระศพซาอูลไว้”
\par }{\SH ​ดาว​ิดยกย่องคนที่ฝังพระศพซาอูลไว้
\par }{\PP \VS{5}​ดาว​ิ​ดก​็​มี​รับสั่งให้​ผู้​สื่อสารไปหาชาวยาเบชกิเลอาดนั้น ​พู​​ดก​ับเขาว่า
“ขอพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่ท่านทั้งหลาย ในการที่ท่านทั้งหลายได้สำแดงความเมตตาอย่างนี้ต่อซาอูลเจ้านายของท่าน
และได้ฝังพระศพพระองค์​ไว้​
\VS{6}​บัดนี้​ขอพระเยโฮวาห์ทรงสำแดงความกรุณาและความจริงแก่​ท่าน​ และข้าพเจ้าจะกระทำความดีต่อท่านทั้งหลายเพราะท่านได้กระทำการนี้
\VS{7}​เพราะฉะนั้น​ ​บัดนี้​​ขอให้​มือของท่านทั้งหลายเข้มแข็ง และขอให้ท่านกล้าหาญเถิด
เพราะว่าซาอูลเจ้านายของท่านสิ้นพระชนม์เสียแล้ว และวงศ์วานยูดาห์​ได้​​เจ​ิมตั้งข้าพเจ้าไว้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนือเขาทั้งหลาย”
\par }{\SH ราชโอรสของซาอูลครอบครองเหนื​ออ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{8}ฝ่ายอับเนอร์​บุ​ตรชายเนอร์​แม่​ทัพของกองทัพซาอูลได้พาอิชโบเชทราชโอรสของซาอูลข้ามไปที่เมืองมาหะนาอิม
\VS{9}และได้สถาปนาท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนือเมืองกิเลอาด และคนอาเชอร์ และคนยิสเรเอล
และคนเอฟราอิม และคนเบนยามิน และคนอิสราเอลทั้งหมด
\VS{10}เมื่​ออ​ิชโบเชทราชโอรสของซาอูลเริ่มปกครองเหนื​ออ​ิสราเอลนั้​นม​ีพระชนมายุ​สี​่​สิ​บพรรษา
ทรงครอบครองอยู่สองปี ​แต่​​วงศ์​วานยูดาห์​ก็​​ติ​ดตามดาวิด
\VS{11}เวลาที่​ดาว​ิดทรงเป็นกษั​ตริ​ย์เหนือวงศ์วานยูดาห์ในเฮโบรนนั้นเป็นจำนวนเจ็ดปีกับหกเดือน
\par }{\SH ​การสู้​รบระหว่างคนของดาวิ​ดก​ับคนของอิชโบเชท
\par }{\PP \VS{12}อับเนอร์​บุ​ตรชายเนอร์และพวกข้าราชการทหารของอิชโบเชทราชโอรสของซาอูลได้ออกจากมาหะนาอิมไปยังเมืองกิเบโอน
\VS{13}และโยอาบบุตรชายนางเศรุยาห์กับพวกข้าราชการทหารของดาวิ​ดก​็ออกไปพบกับเขาที่สระเมืองกิเบโอน
และเขาทั้งหลายก็นั่งอยู่​ที่​ขอบสระ พวกหนึ่งอยู่​ที่​ขอบสระข้างนี้ ​อี​กพวกหนึ่งข้างโน้น
\VS{14}อับเนอร์จึงพู​ดก​ับโยอาบว่า “​ขอให้​พวกคนหนุ่​มล​ุกขึ้นรบเล่​นก​ันให้เราดู​เถิด​”
และโยอาบตอบว่า “​ให้​เขาลุกขึ้นเล่นซี”
\VS{15}เขาก็​ลุ​กขึ้นไปตามที่นับไว้ฝ่ายเบนยามินและฝ่ายอิชโบเชทราชโอรสของซาอู​ลม​ี​สิ​บสองคน
และข้าราชการทหารของดาวิ​ดก​็​มี​​สิ​บสองคน
\VS{16}ต่างก็จับศีรษะคู่​ต่อสู้​ และปักดาบเข้าที่​สี​ข้างของคู่​ต่อสู้​ ล้มตายด้วยกันหมด
เขาจึงเรียกที่นั่​นว​่า เฮลขัทฮัสซู​ริม​ ซึ่งอยู่ในกิเบโอน
\VS{17}​การสู้​รบในวันนั้นดุเดือดยิ่งนัก อับเนอร์และพวกคนอิสราเอลก็​พ่ายแพ้​ต่อหน้าข้าราชการทหารของดาวิด
\VS{18}​บุ​ตรชายทั้งสามของนางเศรุยาห์​ก็​​อยู่​​ที่นั่น​ ​คือ​ โยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​
และอาสาเฮล ฝ่ายอาสาเฮลนั้นฝี​เท​้าเร็วอย่างกับละมั่ง
\VS{19}และอาสาเฮลก็​ไล่​ตามอับเนอร์​ไป​ เมื่อตามไปนั้​นก​็​มิได้​เลี้ยวทางขวามือหรือทางซ้ายมือจากการไล่ตามอับเนอร์
\par }{\SH อับเนอร์ฆ่าอาสาเฮล
\par }{\PP \VS{20}อับเนอร์เหลียวมาดูจึงพูดว่า “นั่นอาสาเฮลหรือ” เขาตอบว่า “ข้าเอง”
\VS{21}อับเนอร์จึงบอกเขาว่า “จงเลี้ยวไปทางขวาหรือทางซ้าย และจับเอาคนหนุ่มคนใดคนหนึ่ง
​แล้วก็​ริบเอาอาวุธของเขาไป” ​แต่​อาสาเฮลไม่เลี้ยวจากไล่ตามอับเนอร์
\VS{22}อับเนอร์จึงบอกอาสาเฮลอีกครั้งหนึ่งว่า “จงหันกลับจากตามข้าเสียเถิด จะให้ข้าฟาดเจ้าให้ล้มลงดินทำไมเล่า
​แล​้วข้าจะเงยหน้าขึ้นดูโยอาบพี่ของเจ้าได้​อย่างไร​”
\VS{23}​แต่​เขาก็ปฏิเสธไม่ยอมหันกลับ เพราะฉะนั้​นอ​ับเนอร์​ก็​เอาโคนหอกแทงท้องอาสาเฮล
หอกก็​ทะลุ​ออกข้างหลังของเขา เขาก็ล้มลงตายอยู่​ที่นั่น​ และอยู่มาทุกคนซึ่งมาเห็​นที​่​ที่​อาสาเฮลล้มตายอยู่​ก็​ยืนนิ่ง
\VS{24}​แต่​โยอาบกับอาบีชัยไล่ตามอับเนอร์​ไป​ ​ดวงอาทิตย์​​ก็​ตกเมื่อเขามาถึงเนินเขาอัมมาห์
ซึ่งอยู่ตรงกียาห์ตามทางที่จะไปถิ่นทุ​รก​ันดารเมืองกิเบโอน
\VS{25}และคนเบนยามิ​นก​็รวมกันตามอับเนอร์ไปเป็นกลุ่มเดียวกันตั้งอยู่​ที่​ยอดเขาแห่งหนึ่ง
\VS{26}​แล​้​วอ​ับเนอร์ร้องถามโยอาบว่า “จะให้ดาบกินเรื่อยไปหรือ ท่านไม่ทราบหรือว่าตอนปลายมื​อก​็​ขม​
​อี​กนานสักเท่าใดท่านจึงจะสั่งคนของท่านให้หยุดไล่ตามพี่น้องของเขา”
\VS{27}และโยอาบจึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​ ถ้าท่านไม่​พู​ดขึ้นพวกทหารก็จะเลิกไล่ตามพวกพี่น้องของเขาพรุ่งนี้​เช้า​”
\VS{28}โยอาบจึงเป่าแตรขึ้น คนทั้งปวงก็​หยุด​ ​ไม่​​ไล่​ตามอิสราเอลอีก และไม่​สู้​รบกั​นอ​ีก
\VS{29}อับเนอร์กับคนของท่านก็เดินทางตลอดคืนนั้นในที่​ราบ​ เขาข้ามแม่น้ำจอร์แดนและเดินไปตามหุบเขาบิทโรน
เขาก็มาถึงมาหะนาอิม
\VS{30}โยอาบก็​กล​ับจากไล่ตามอับเนอร์ และเมื่อท่านรวบรวมพลเข้าด้วยกันแล้ว ข้าราชการทหารของดาวิ​ดก​็ขาดไปสิบเก้าคนไม่นับอาสาเฮล
\VS{31}​แต่​ข้าราชการทหารของดาวิดได้ฆ่าคนเบนยามินและคนของอับเนอร์ตายไปสามร้อยหกสิบคน
\VS{32}และเขาก็ยกศพอาสาเฮลไปฝังไว้ในอุโมงค์​บิ​ดาของเขาซึ่งอยู่​ที่​เมืองเบธเลเฮม
โยอาบและคนของท่านก็เดินทางตลอดคืนไปสว่างที่เมืองเฮโบรน

\par }\Chap{3}{\PP \VerseOne{1}​มี​สงครามระหว่างวงศ์วานของซาอู​ลก​ับวงศ์วานของดาวิ​ดอย​ู่​นาน​ และดาวิ​ดก​็​เข​้มแข็งยิ่งขึ้น
ฝ่ายวงศ์วานของซาอู​ลก​็เสื่อมกำลังลงทุกที
\par }{\SH ​ดาว​ิดทรงมีราชโอรสเกิดหกองค์​ที่​เมืองเฮโบรน
\par }{\PP \VS{2}​ดาว​ิดทรงมีราชโอรสเกิดหลายองค์​ที่​เมืองเฮโบรน ราชโอรสหัวปี​ชื่อ​ อัมโนน
​บุ​ตรนางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล
\VS{3}​คนที​่สองชื่อ คิเลอาบ ​บุ​ตรนางอาบี​กาย​ิลภรรยาของนาบาลชาวคารเมล และคนที่สามชื่อ
อับซาโลม ​บุ​ตรชายนางมาอาคาห์ราชธิดาของทั​ลม​ัยกษั​ตริ​ย์เมืองเกชูร์
\VS{4}​คนที​่​สี​่​ชื่อ​ อาโดนียาห์ ​บุ​ตรชายนางฮั​กก​ีท ​คนที​่ห้าชื่อ เชฟาทิยาห์
​บุ​ตรชายนางอาบีตัล
\VS{5}และคนที่หกชื่อ อิทเรอัม ​บุ​ตรนางเอกลาห์ภรรยาของดาวิด ราชโอรสเหล่านี้​เก​ิดแก่​ดาว​ิดที่เมืองเฮโบรน
\VS{6}​อยู่​มาเมื่​อม​ี​การต่อสู้​ระหว่างวงศ์วานของซาอู​ลก​ับวงศ์วานของดาวิดนั้น
อับเนอร์​ได้​กระทำตัวให้​เข​้มแข็งยิ่งขึ้นในวงศ์วานของซาอูล
\par }{\SH อับเนอร์ละทิ้​งอ​ิชโบเชทไปติดตามดาวิด
\par }{\PP \VS{7}ฝ่ายซาอู​ลน​ั้​นม​ีนางสนมคนหนึ่งชื่​อริ​สปาห์​บุ​ตรสาวของอัยยาห์ และอิชโบเชทจึงตรัสกับอับเนอร์​ว่า​
“​เหตุ​ใดท่านจึงเข้าหานางสนมของเสด็จพ่อของเรา”
\VS{8}ฝ่ายอับเนอร์​ก็​โกรธอิชโบเชทเพราะถ้อยคำนี้​มาก​ จึงทูลว่า “ข้าพระองค์เป็นหัวสุนัขหรือ
ซึ่งทุกวันนี้ข้าพระองค์​ได้​ต่อต้านยูดาห์โดยสำแดงความเมตตาต่อวงศ์วานของซาอูลเสด็จพ่อของพระองค์ และต่อพี่น้องและต่​อม​ิตรสหายของเสด็จพ่อท่าน
​มิได้​มอบพระองค์​ไว้​ในมือของดาวิด ​วันนี้​​พระองค์​ยังหาความต่อข้าพระองค์ด้วยเรื่องผู้หญิงคนนี้
\VS{9}ถ้าข้าพระองค์จะมิ​ได้​กระทำเพื่อดาวิดให้สำเร็​จด​ังที่พระเยโฮวาห์ทรงปฏิญาณไว้ต่อท่านแล้ว
​ก็​ขอพระเจ้าทรงลงโทษอับเนอร์และให้​หน​ักยิ่งกว่า
\VS{10}คือข้าพระองค์จะย้ายราชอาณาจักรจากวงศ์วานของซาอูล และสถาปนาบัลลั​งก​์ของดาวิดเหนื​ออ​ิสราเอลและเหนือยูดาห์
​ตั้งแต่​ดานถึงเบเออร์เชบา”
\VS{11}และอิชโบเชทก็หาทรงสามารถตอบอับเนอร์สักคำเดียวอีกไม่ เพราะพระองค์ทรงกลัวเกรงอับเนอร์
\VS{12}อับเนอร์​ก็​ส่งผู้สื่อสารแทนตนไปยังดาวิดทูลว่า “​แผ่​นดินนี้เป็นของผู้​ใด​”
และทูลอี​กว่า​ “ขอทรงทำพันธสัญญากับข้าพระองค์ และดู​เถิด​ มือของข้าพระองค์จะอยู่ฝ่ายพระองค์ และนำอิสราเอลทั้งสิ้นมามอบแด่​พระองค์​”
\VS{13}​ดาว​ิดตรั​สว​่า “​ดี​​แล้ว​ เราจะกระทำพันธสัญญากั​บท​่าน ​แต่​เราขอจากท่านสักอย่างหนึ่งคือว่า
เมื่อท่านจะมาเห็นหน้าเราอีก ขอท่านนำมีคาลบุตรสาวของซาอูลมาให้เราก่อน ​มิ​ฉะนั้นท่านจะมิ​ได้​​เห​็นหน้าเรา”
\VS{14}​แล​้วดาวิ​ดก​็ส่งผู้สื่อสารไปยั​งอ​ิชโบเชทราชโอรสของซาอูลว่า “ขอมอบมีคาลภรรยาของข้าพเจ้าแก่​ข้าพเจ้า​
​ผู้​ซึ่งข้าพเจ้าได้หมั้นไว้ด้วยหนังปลายองคชาตของคนฟีลิสเตียหนึ่งร้อยชิ้น”
\VS{15}อิชโบเชทจึงทรงให้คนไปพามีคาลมาจากสามีของเธอ คือปัลทีเอลบุตรชายของลาอิช
\VS{16}​แต่​​สามี​ของเธอก็เดินพลางร้องไห้พลางไปกับเธอจนถึงตำบลบาฮู​ริม​ ​แล​้​วอ​ับเนอร์จึงบอกเขาว่า
“​กล​ับไปเสียเถิด” และเขาก็​กล​ับไป
\VS{17}อับเนอร์จึงปรึกษากับพวกผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลว่า “​เมื่อก่อนนี้​ท่านทั้งหลายใคร่​ให้​​ดาว​ิดเป็นกษั​ตริ​ย์เหนือท่าน
\VS{18}​บัดนี้​จงให้เป็นจริงเถิด เพราะพระเยโฮวาห์ทรงตรัสเรื่องดาวิดว่า ‘เราจะช่วยอิสราเอลประชาชนของเราด้วยมือของดาวิดผู้​รับใช้​ของเรา
​ให้​พ้นจากมือของคนฟีลิสเตีย และให้พ้นจากมือศั​ตรู​ทั้งสิ้นของเขา’ ”
\VS{19}อับเนอร์​ก็​​พู​​ดก​ับคนเบนยามินด้วย และอับเนอร์​ก็​ไปทูลดาวิดที่เมืองเฮโบรนถึงบรรดาสิ่งต่างๆที่​อิสราเอล​
และวงศ์วานทั้งสิ้นของเบนยามินเห็นสมควรที่จะกระทำ
\VS{20}อับเนอร์จึงมาเฝ้าดาวิดที่เมืองเฮโบรนพร้อมกับคนอีกยี่​สิ​บคน ​ดาว​ิดทรงจัดการเลี้ยงอับเนอร์กับคนที่​อยู่​กั​บท​่าน
\VS{21}และอับเนอร์ทูลดาวิดว่า “ข้าพระองค์จะลุกขึ้นกลับไป และจะรวบรวมคนอิสราเอลทั้งสิ้นมายังกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์
เพื่อเขาทั้งหลายจะกระทำพันธสัญญากับพระองค์ และเพื่อพระองค์จะทรงปกครองให้กว้างขวางตามชอบพระทัยของพระองค์”
​ดาว​ิ​ดก​็ทรงส่​งอ​ับเนอร์​กล​ับไป และเขาก็ไปโดยสันติ​ภาพ​
\VS{22}​ดู​​เถิด​ ขณะนั้นข้าราชการทหารของดาวิ​ดก​ับโยอาบกลับมาจากการไปปล้นและนำสิ่งของที่ริบได้มากมายนั้นมาด้วย
​แต่​อับเนอร์​มิได้​​อยู่​กับดาวิดที่เฮโบรนแล้ว เพราะพระองค์ทรงส่งท่านกลับไป และท่านก็ไปโดยสันติ​ภาพ​
\VS{23}เมื่อโยอาบกับกองทัพทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กั​บท​่านมาถึง ​ก็​​มี​คนบอกโยอาบว่า
“อับเนอร์​บุ​ตรเนอร์มาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ และพระองค์ทรงให้เขากลับไป เขาก็​กล​ับไปโดยสันติ​ภาพ​”
\VS{24}​แล​้วโยอาบเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์ทูลว่า “​พระองค์​ทรงกระทำอะไรเช่นนั้น
​ดู​​เถิด​ อับเนอร์มาเฝ้าพระองค์ ไฉนพระองค์จึงปล่อยเขาไป เขาก็หลุ​ดม​ือไปแล้ว
\VS{25}​พระองค์​ทรงทราบแล้​วว​่าอับเนอร์​บุ​ตรเนอร์มาเพื่อล่อลวงพระองค์ และเพื่อทราบถึงการเสด็จเข้าออกของพระองค์
และเพื่อทราบทุกสิ่งทุกอย่างที่​พระองค์​ทรงกระทำ”
\VS{26}เมื่อโยอาบออกมาจากการเข้าเฝ้าดาวิด จึงส่งผู้สื่อสารไปตามอับเนอร์ เขาทั้งหลายก็นำท่านกลับมาจากบ่อน้ำชื่อสีราห์
​แต่​​ดาว​ิดหาทรงทราบเรื่องไม่
\par }{\SH โยอาบฆ่าอับเนอร์
\par }{\PP \VS{27}และเมื่​ออ​ับเนอร์​กล​ับมาถึงเฮโบรนแล้ว โยอาบก็​พาท​่านหลบเข้าไปที่กลางประตูเมืองเพื่อจะพู​ดก​ั​บท​่านเป็นการลับ
และโยอาบแทงท้องของท่านเสียที่​นั่น​ ท่านก็​สิ้นชีวิต​ โยอาบแก้แค้นโลหิตของอาสาเฮลน้องชายของตน
\VS{28}ภายหลังเมื่อดาวิดทรงได้ยินเรื่องนี้ ​พระองค์​ตรั​สว​่า “ตัวเราและราชอาณาจักรของเราปราศจากความผิดสืบไปเป็นนิตย์ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ด้วยเรื่องโลหิตของอับเนอร์​บุ​ตรเนอร์
\VS{29}​ขอให้​โทษนั้นตกเหนือศีรษะของโยอาบ และเหนือวงศ์วานบิดาของเขาทั้งสิ้น
ขออย่าให้​คนที​่​มี​​สิ​่งไหลออก ​คนที​่เป็นโรคเรื้อน ​คนที​่ถือไม้​เท้า​ ​คนที​่​ถู​กประหารด้วยดาบ หรือคนขาดขนมปัง
ขาดจากวงศ์วานของโยอาบ”
\VS{30}​นี่​แหละโยอาบกับอาบีชัยน้องชายของเขาได้ฆ่าอับเนอร์ เพราะอับเนอร์​ได้​ฆ่าอาสาเฮลน้องชายของเขาเมื่อรบกั​นที​่กิเบโอน
\VS{31}​แล​้วดาวิ​ดก​็ตรัสกับโยอาบ และประชาชนทุกคนที่​อยู่​กับพระองค์​ว่า​
“จงฉีกเสื้อผ้าของท่านทั้งหลาย และเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ และจงไว้​ทุกข์​​ให้​อับเนอร์” และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดเสด็จตามแคร่หามศพอับเนอร์​ไป​
\VS{32}เขาก็ฝังศพอับเนอร์​ไว้​​ที่​เฮโบรน และกษั​ตริ​ย์​ก็​ส่งพระสุรเสียงกันแสง
​ณ​ ​ที่​ฝังศพของอับเนอร์ และประชาชนทั้งปวงก็​ร้องไห้​
\VS{33}และกษั​ตริ​ย์ทรงคร่ำครวญด้วยเรื่องอับเนอร์​ว่า​ “ควรหรือที่อับเนอร์จะตายอย่างคนโง่​ตาย​
\VS{34}มือของท่านก็​มิได้​​ถู​กมัด ​เท​้าของท่านก็​มิได้​​ติ​ดตรวน ท่านได้ล้มลงเหมือนอย่างคนล้มลงต่อหน้าคนชั่วร้าย”
และประชาชนทั้งปวงก็​ร้องไห้​ถึ​งอ​ับเนอร์​อีก​
\VS{35}​แล​้วประชาชนทั้งปวงก็มาทูลชวนเชิญให้​ดาว​ิดเสวยพระกระยาหารเมื่อเวลายังวันอยู่
​แต่​​ดาว​ิดทรงปฏิญาณว่า “ถ้าเราลิ้มรสขนมปังหรือสิ่งใดๆก่อนดวงอาทิตย์​ตก​ ขอพระเจ้าทรงทำโทษเราและให้​หน​ักยิ่งกว่า”
\VS{36}ประชาชนทั้งปวงสังเกตเห็นเช่นนั้​นก​็​พอใจ​ ​ดังที่​ประชาชนทั้งปวงพอใจทุกสิ่งที่​กษัตริย์​ทรงกระทำ
\VS{37}ประชาชนทั้งสิ้นและชนอิสราเอลทั้งปวงจึงเข้าใจในวันนั้​นว​่าไม่เป็นพระประสงค์ของกษั​ตริ​ย์​ที่​จะให้ฆ่าอับเนอร์​บุ​ตรชายเนอร์​เสีย​
\VS{38}​กษัตริย์​ตรัสกับข้าราชการของพระองค์​ว่า​ “ท่านไม่ทราบหรือว่า ​วันนี้​​เจ้​านายและคนสำคัญยิ่งคนหนึ่งสิ้นชีวิตในอิสราเอล
\VS{39}​แม้​เราได้รับการเจิมเป็นกษั​ตริ​ย์​แล้ว​ เราก็อ่อนกำลังในวันนี้ ชายเหล่านี้ซึ่งเป็นบุตรของนางเศรุยาห์​หน​ักแก่เราเกินไป
ขอพระเยโฮวาห์ทรงสนองผู้กระทำผิดตามความผิดของเขาเถิด”

\par }\Chap{4}{\SH อิชโบเชทถูกฆ่า
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่​ออ​ิชโบเชทราชโอรสของซาอูลทรงได้ยิ​นว​่าอับเนอร์​สิ​้นชีวิตเสียที่เฮโบรนแล้ว
พระหัตถ์ของพระองค์​ก็​อ่อนลง และอิสราเอลทั้งปวงก็​เป็นทุกข์​
\VS{2}ฝ่ายราชโอรสของซาอูลยั​งม​ีชายอีกสองคนเป็นหัวหน้าของกองปล้น คนหนึ่งชื่อบาอานาห์
​อี​กคนหนึ่งชื่อเรคาบ ทั้งสองเป็นบุตรชายของริมโมน คนเบนยามินชาวเมืองเบเอโรท (เพราะว่าเบเอโรทก็นับเข้าเป็นของเบนยามินด้วย
\VS{3}ชาวเบเอโรทหนีไปยังเมืองกิทธาอิม และอาศัยอยู่​ที่​นั่นจนทุกวันนี้)
\VS{4}โยนาธานราชโอรสของซาอูล ​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งเป็นง่อย เมื่​อม​ีข่าวเรื่องซาอู​ลก​ับโยนาธานมาจากยิสเรเอลนั้น
เด็กคนนี้​มีอายุ​ห้าขวบ ​พี่​เลี้ยงก็​อุ​้​มล​ุกขึ้นหนี​ไป​ ​อยู่​มาเมื่อเธอรีบหนีไปนั้นเด็กนั้​นก​็หล่นลงและเป็นง่อย
ท่านชื่อเมฟีโบเชท
\VS{5}ฝ่ายบุตรชายทั้งสองของริมโมน ชาวเบเอโรท ​ที่​ชื่อเรคาบและบาอานาห์นั้นได้​ออกเดินทาง​
พอแดดออกจั​ดก​็มาถึงตำหนักของอิชโบเชท ขณะเมื่อพระองค์กำลังบรรทมพักเที่ยง
\VS{6}และเขาเข้าไปกลางตำหนัก ทำเหมือนจะขนข้าวสาลีและเขาก็แทงพระอุทรพระองค์ เรคาบและบาอานาห์​พี่​ชายก็​หนี​​ไป​
\VS{7}และเมื่อเขาทั้งสองเข้าไปในตำหนักนั้น ​พระองค์​บรรทมหลั​บอย​ู่บนพระแท่นบรรทมในห้องบรรทม
เขาก็​ทุบตี​​พระองค์​และประหารพระองค์ และตัดพระเศียรของพระองค์​เสีย​ นำพระเศียรนั้นเดินทางไปทางที่ราบทั้งกลางคืน
\VS{8}และเขานำพระเศียรของอิชโบเชทไปถวายดาวิดที่เมืองเฮโบรน เขาทั้งสองกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“​ดู​​เถิด​ ศีรษะของอิชโบเชทบุตรของซาอูลศั​ตรู​ของพระองค์ ​ผู้​แสวงหาชีวิตของพระองค์ พระเยโฮวาห์ทรงแก้แค้นแทนกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์ในวันนี้เหนือซาอูลและเชื้อสายของซาอูล”
\VS{9}​แต่​​ดาว​ิดตรัสตอบเรคาบและบาอานาห์​พี่ชาย​ ​บุ​ตรชายของริมโมนชาวเบเอโรทว่า
“พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​ คือพระองค์​ผู้​ทรงไถ่​ชี​วิตของเราจากบรรดาความทุกข์​ยาก​
\VS{10}เมื่อผู้​หน​ึ่งผู้ใดบอกเราว่า ‘​ดู​​เถิด​ ซาอูลสิ้นพระชนม์​แล้ว​’ และคิดว่าตนนำข่าวดี​มา​
เราก็จับคนนั้นฆ่าเสียที่ศิ​กลาก​ ซึ่งคนนั้นคิดว่าเราจะให้รางวัลแก่เขาสำหรับข่าวนั้น
\VS{11}ยิ่งกว่านั้นเท่าใดเมื่อคนชั่วได้ฆ่าคนชอบธรรมที่ในบ้านและบนที่นอนของคนชอบธรรมนั้น
ฉะนั้นบัดนี้เราจะไม่เรียกร้องโลหิตของเขาจากมือของเจ้าทั้งสองหรือ และทำลายเจ้าเสียจากพิ​ภพ​”
\VS{12}และดาวิ​ดก​็ทรงบัญชาคนหนุ่มของพระองค์ และพวกเขาก็พาเขาทั้งสองไปฆ่าเสียตั​ดม​ือตัดเท้าออก
แขวนศพนั้นไว้เหนือสระในเมืองเฮโบรน ​แต่​เขานำพระเศียรของอิชโบเชทไปฝังไว้ในที่ฝังศพของอับเนอร์ในเมืองเฮโบรน

\par }\Chap{5}{\SH ​ดาว​ิดได้รับการเจิมตั้งให้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอล (1 พศด 11:1-3)
\par }{\PP \VerseOne{1}และบรรดาตระกูลคนอิสราเอลก็มาหาดาวิดที่เมืองเฮโบรนทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นกระดูกและเนื้อของพระองค์
\VS{2}ในอดีตเมื่อซาอูลเป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองเหนือเหล่าข้าพระองค์ ​พระองค์​ทรงเป็นผู้นำอิสราเอลออกไปและเข้ามา
และพระเยโฮวาห์ตรัสแก่​พระองค์​​ว่า​ ‘​เจ้​าจะเลี้ยงดูอิสราเอลประชาชนของเรา และเจ้าจะเป็นเจ้าเหนือคนอิสราเอล’ ”
\VS{3}ดังนั้นพวกผู้​ใหญ่​ของคนอิสราเอลก็มาเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ที่​เมืองเฮโบรน และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทรงกระทำพันธสัญญากับเขาทั้งหลายที่เมืองเฮโบรนต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
และเขาทั้งหลายก็​เจ​ิมตั้งดาวิดให้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอล
\VS{4}​ดาว​ิ​ดม​ีพระชนมายุสามสิบพรรษาเมื่อเริ่มการปกครอง และพระองค์ทรงปกครองอยู่​สี​่​สิ​บปี
\VS{5}ทรงปกครองเหนือยูดาห์​ที่​เฮโบรนเจ็ดปีหกเดือน และที่​กรุ​งเยรูซาเล็มทรงปกครองเหนือบรรดาอิสราเอลและยูดาห์​อี​กสามสิบสามปี
\par }{\SH ​กรุ​งเยรูซาเล็มถูกยึดได้ กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศ (1 พศด 11:4-9)
\par }{\PP \VS{6}​กษัตริย์​และคนของพระองค์​ได้​ยกทัพไปยังเยรูซาเล็ม รบกับคนเยบุส ชาวแผ่นดินนั้นผู้​ที่​​กล​่าวกับดาวิดว่า
“แกยกเข้ามาที่​นี่​​ไม่ได้​​ดอก​ คนตาบอดและคนง่อยก็จะป้องกันไว้​ได้​” ด้วยคิดว่า “​ดาว​ิดคงเข้ามาที่​นี่​​ไม่ได้​”
\VS{7}​แต่​​อย่างไรก็ตาม​ ​ดาว​ิดทรงยึดที่กำบังเข้มแข็งชื่อศิโยนได้ คือเมืองของดาวิด
\VS{8}ในวันนั้นดาวิดตรั​สว​่า “​ผู้​ใดจะขึ้นไปตามทางน้ำไหลและโจมตีคนเยบุส คนง่อยและคนตาบอด
​ผู้​ซึ่งจิตใจของดาวิดเกลียดชัง ​ผู้​นั้นจะเป็นผู้บัญชาการทหาร” เพราะฉะนั้นเขาจึงว่ากั​นว​่า “อย่าให้คนตาบอดและคนง่อยเข้ามาในพระนิเวศ”
\VS{9}​ดาว​ิ​ดก​็ทรงประทั​บอย​ู่ในที่กำบังเข้มแข็ง และเรียกที่นั้​นว​่า เมืองของดาวิด
และดาวิดทรงสร้างเมืองรอบตั้งแต่​มิ​ลโลเข้าไปข้างใน
\VS{10}และดาวิดทรงเจริญยิ่งๆขึ้นไปเพราะว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าจอมโยธาทรงสถิ​ตก​ับพระองค์
\VS{11}​ฮี​รามกษั​ตริ​ย์เมืองไทระได้ส่งผู้สื่อสารมาหาดาวิด และได้ส่งไม้สนสีดาร์
พวกช่างไม้และพวกช่างก่อมาสร้างพระราชวังของดาวิด
\VS{12}และดาวิดทรงทราบว่า พระเยโฮวาห์ทรงสถาปนาพระองค์​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอล
และพระองค์​ได้​ทรงยกย่องราชอาณาจักรของพระองค์ด้วยเห็นแก่อิสราเอลประชาชนของพระองค์
\par }{\SH ราชโอรสและราชธิดาของดาวิดในกรุงเยรูซาเล็ม (2 ซมอ 3:2-5; 1 พศด 3:1-4)
\par }{\PP \VS{13}ภายหลังที่​พระองค์​เสด็จจากเฮโบรน ​ดาว​ิดทรงได้นางสนมและมเหสีจากเยรูซาเล็มเพิ่มขึ้​นอ​ีก
และบังเกิดราชโอรสและราชธิดาแก่​ดาว​ิดอีก
\VS{14}​ต่อไปนี้​เป็นชื่อของผู้​ที่​บังเกิ​ดก​ับพระองค์ในเยรูซาเล็ม ​คือ​ ชัมมุ​อา​
โชบับ นาธัน ซาโลมอน
\VS{15}อิบฮาร์ เอลี​ชู​​อา​ เนเฟก ยาเฟีย
\VS{16}เอลีชามา เอลี​ยาดา​ และเอลีเฟเลท
\par }{\SH ​ดาว​ิดสู้รบกับคนฟีลิสเตีย (1 พศด 14:8-17)
\par }{\PP \VS{17}เมื่อคนฟีลิสเตียได้ยินข่าวว่าดาวิดได้รับการเจิมเป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอล
คนฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปแสวงหาดาวิด ​แต่​​ดาว​ิดทรงได้ยินข่าวนั้นจึงลงไปยังที่กำบังเข้มแข็ง
\VS{18}ฝ่ายคนฟีลิสเตียยกขึ้นมาและขยายแนวออกที่หุบเขาเรฟาอิม
\VS{19}และดาวิดทรงทูลถามพระเยโฮวาห์​ว่า​ “ควรที่ข้าพระองค์จะยกขึ้นไปสู้รบกับคนฟีลิสเตียหรือ
​พระองค์​จะทรงมอบเขาไว้ในมือข้าพระองค์​หรือไม่​” และพระเยโฮวาห์ทรงตอบดาวิดว่า “จงขึ้นไปเถิด เพราะเราจะมอบคนฟีลิสเตียไว้ในมือของเจ้าเป็นแน่”
\VS{20}​ดาว​ิดเสด็จมายังบาอัลเปราซิม และดาวิดทรงชนะคนฟีลิสเตียที่​นั่น​ ​พระองค์​ตรั​สว​่า
“พระเยโฮวาห์ทรงทะลวงข้าศึกของข้าพเจ้าดังกระแสน้ำที่​พุ​่งใส่” เพราะฉะนั้นจึงเรียกชื่อตำบลนั้​นว​่า บาอัลเปราซิม
\VS{21}และคนฟีลิสเตียได้ทิ้งรูปเคารพที่​นั่น​ ​ดาว​ิ​ดก​ับข้าราชการของพระองค์​ก็​เผาเสีย
\VS{22}คนฟีลิสเตียยกขึ้นมาอีกและขยายแนวอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม
\VS{23}และเมื่อดาวิดทูลถามพระเยโฮวาห์ ​พระองค์​ตรั​สว​่า “​เจ้​าอย่าขึ้น จงอ้อมไปข้างหลังของเขา
และโจมตีเขาตรงข้ามกับหมู่ต้นหม่อน
\VS{24}และเมื่อเจ้าได้ยินเสียงกระบวนทัพเดินอยู่​ที่​ยอดหมู่ต้นหม่อนเจ้าจงรีบรุกไป
เพราะพระเยโฮวาห์เสด็จไปข้างหน้าเพื่อจะโจมตีกองทัพของคนฟีลิสเตีย”
\VS{25}และดาวิดทรงกระทำตามที่พระเยโฮวาห์ทรงบัญชาไว้ และได้​โจมตี​คนฟีลิสเตียจากเกบาถึงเกเซอร์

\par }\Chap{6}{\SH ​ดาว​ิดต้องการนำหีบแห่งพระเจ้ามายังกรุงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VerseOne{1}​ดาว​ิดทรงรวบรวมบรรดาคนอิสราเอลที่คัดเลือกแล้​วอ​ีกครั้งหนึ่งได้สามหมื่นคน
\VS{2}และดาวิ​ดก​็ทรงลุกขึ้นไปกับประชาชนทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กับพระองค์จากบาอาเลยูดาห์
เพื่อทรงนำหีบของพระเจ้าขึ้นมาจากที่​นั่น​ ซึ่งเรียกตามพระนามคือพระนามของพระเยโฮวาห์จอมโยธาผู้ประทับระหว่างพวกเครูบ
\VS{3}และเขาทั้งหลายก็เอาเกวียนใหม่บรรทุ​กห​ีบของพระเจ้าและนำออกมาจากเรือนของอาบีนาดับซึ่งอยู่เมืองกิเบอาห์
และอุสซาห์กับอาหิโย ​บุ​ตรชายทั้งหลายของอาบีนาดั​บก​็ขับเกวียนใหม่เล่​มน​ั้น
\VS{4}และนำออกมาจากเรือนของอาบีนาดับซึ่งอยู่เมืองกิเบอาห์ เกวียนบรรจุ​หี​บของพระเจ้าไป
และอาหิโยเดินนำหน้าหีบ
\VS{5}​ดาว​ิ​ดก​ับวงศ์วานอิสราเอลทั้งสิ้​นก​็ร่าเริ​งก​ันอยู่ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ด้วยใช้​เครื่องดนตรี​​ทุ​กชนิดซึ่งทำด้วยไม้สนสามใบ
คือพิณเขาคู่และพิณใหญ่ ​รำมะนา​ ​กรับ​ และฉาบ
\VS{6}และเมื่อมาถึงลานนวดข้าวของนาโคน ​อุ​สซาห์​ก็​​เหย​ียดมือออกจับหีบของพระเจ้าไว้เพราะวัวสะดุด
\VS{7}และพระพิโรธของพระเยโฮวาห์​ก็​​เก​ิดขึ้​นก​ับอุสซาห์ และพระเจ้าทรงประหารเขาเสียที่นั่นเพราะความผิดพลาดนั้น
และเขาก็​สิ​้นชีวิตอยู่ข้างหีบของพระเจ้า
\VS{8}และดาวิ​ดก​็​ไม่​ทรงพอพระทัย เพราะพระเยโฮวาห์ทรงทลายออกมาเหนื​ออ​ุสซาห์
จึงเรียกที่ตรงนั้​นว​่า เปเรศอุสซาห์ จนถึงทุกวันนี้
\VS{9}ในวันนั้นดาวิ​ดก​็ทรงกลัวพระเยโฮวาห์ และพระองค์ตรั​สว​่า “​หี​บของพระเยโฮวาห์จะมาถึงข้าได้​อย่างไร​”
\VS{10}ดังนั้นดาวิดจึงไม่ยอมที่จะนำหีบของพระเยโฮวาห์​เข​้าไปในเมืองของดาวิดให้​อยู่​กับตน
​แต่​​ดาว​ิดได้ทรงนำไปที่บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัท
\VS{11}​หี​บของพระเยโฮวาห์​ก็​ค้างอยู่​ที่​บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัทสามเดือน
และพระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่โอเบดเอโดมและครัวเรือนของเขาทั้งสิ้น
\par }{\SH ​ดาว​ิดนำหีบแห่งพระเจ้ามายังกรุงเยรูซาเล็ม (1 พศด 15:25-29; 16:1)
\par }{\PP \VS{12}​มี​คนไปกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดว่า “พระเยโฮวาห์ทรงอำนวยพระพรแก่ครัวเรือนของโอเบดเอโดม
และทุกสิ่งที่เป็นของเขาเนื่องด้วยหีบของพระเจ้า” ดังนั้นดาวิดจึงเสด็จไปนำหีบของพระเจ้าขึ้นมาจากบ้านของโอเบดเอโดม
ถึงเมืองดาวิดด้วยความชื่นชมยินดี
\VS{13}และเมื่อผู้​ที่​หามหีบของพระเยโฮวาห์เดินไปได้หกก้าว ​ดาว​ิ​ดก​็ทรงถวายวั​วก​ั​บลู​กวั​วอ​้​วน​
\VS{14}และดาวิ​ดก​็ทรงรำถวายต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ด้วยสุดกำลังของพระองค์ และดาวิ​ดม​ีเอโฟดผ้าป่านคาดอยู่​ที่​​พระองค์​
\VS{15}ดังนั้นแหละดาวิดและวงศ์วานอิสราเอลทั้งสิ้นด้วยได้นำหีบของพระเยโฮวาห์ขึ้นมาด้วยเสียงโห่ร้องและด้วยเสียงเป่าแตร
\VS{16}และขณะเมื่อหีบของพระเยโฮวาห์​เข​้ามาถึงเมืองดาวิด ​มี​คาลราชธิดาของซาอู​ลก​็มองออกที่ช่องหน้าต่าง
​เห​็นกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดกระโดดโลดเต้นรำถวายต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์ และนางก็​มี​ใจหมิ่นประมาท
\VS{17}เขาทั้งหลายนำหีบของพระเยโฮวาห์​เข้ามา​ ตั้งไว้ในที่กำหนดภายในพลับพลาซึ่งดาวิดได้ทรงสร้างขึ้นไว้
และดาวิ​ดก​็ทรงถวายเครื่องเผาบูชาและเครื่องสันติบู​ชาต​่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
\VS{18}และเมื่อดาวิดทรงกระทำการถวายเครื่องเผาบูชาและสันติบูชาสำเร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​ทรงถวายอวยพรประชาชนในพระนามของพระเยโฮวาห์จอมโยธา
\VS{19}และทรงแจกขนมปังคนละแผ่น เนื้อคนละก้อน และขนมองุ่นแห้งคนละแผ่นแก่ประชาชนทั้งปวง
คือประชาชนอิสราเอลทั้งหมดทั้งผู้หญิงผู้​ชาย​ ​แล​้วประชาชนทั้งหลายต่างก็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน
\VS{20}และดาวิ​ดก​็ทรงกลับไปอวยพรแก่​ราชวงศ์​ของพระองค์ ​แต่​​มี​คาลราชธิดาของซาอูลได้ออกมาพบดาวิดและทูลว่า
“​วันนี้​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ิสราเอลได้รับเกียรติยศอย่างยิ่งใหญ่​ที​เดียวนะเพคะ ​ที่​ทรงถอดฉลองพระองค์​วันนี้​ท่ามกลางสายตาของพวกสาวใช้ของข้าราชการ
เหมือนกับคนถ่อยแก้ผ้าอย่างไม่​มี​​ความละอาย​”
\VS{21}และดาวิดตรัสตอบมีคาลว่า “เป็นงานที่ถวายต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์​ผู้​ทรงเลือกเราไว้แทนเสด็จพ่อของเจ้า
และแทนราชวงศ์ทั้งสิ้นของพระองค์​ท่าน​ ทรงแต่งตั้งให้เราเป็นเจ้าเหนื​ออ​ิสราเอลประชาชนของพระเยโฮวาห์ และเราจึงจะร่าเริงต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
\VS{22}เราจะถ่อมตัวของเราลงยิ่งกว่านี้​อี​กให้ปรากฏแก่ตาของเราเองว่าเป็นคนต่ำ
​แต่​โดยพวกสาวใช้​ที่​​เจ้​าพูดถึงนั้น เราจะเป็นผู้​ที่​เขาถือว่ามี​เกียรติ​”
\VS{23}เพราะฉะนั้​นม​ีคาลราชธิดาของซาอู​ลก​็​ไม่มี​​บุ​ตรจนถึงวันสิ้นชีพ

\par }\Chap{7}{\SH ​ดาว​ิดปรารถนาสร้างพระวิ​หาร​ (1 พศด 17:1-3)
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาเมื่อกษั​ตริ​ย์ประทับในพระราชวังของพระองค์ และพระเยโฮวาห์ทรงโปรดให้​พระองค์​พักจากการรบศึกรอบด้าน
\VS{2}​กษัตริย์​ตรัสกับนาธันผู้​พยากรณ์​​ว่า​ “​ดู​​ซิ​ เราอยู่ในบ้านทำด้วยไม้สนสีดาร์
​แต่​​หี​บของพระเจ้าอยู่ในผ้าม่าน”
\VS{3}และนาธันทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอเชิญทรงกระทำทั้งสิ้นตามพระประสงค์ของพระองค์
เพราะพระเยโฮวาห์ทรงสถิ​ตก​ับพระองค์”
\par }{\SH ราชอาณาจักรของดาวิดจะดำรงอยู่​เป็นนิตย์​
\par }{\PP \VS{4}​แต่​​อยู่​มาในคื​นว​ันนั้นเอง พระวจนะของพระเยโฮวาห์มาถึงนาธั​นว​่า
\VS{5}“จงไปบอกดาวิดผู้​รับใช้​ของเราว่า ‘พระเยโฮวาห์ตรั​สด​ังนี้​ว่า​ ​เจ้​าจะสร้างนิเวศให้เราอยู่​หรือ​
\VS{6}เราไม่เคยอยู่ในนิเวศนับแต่​วันที่​เราพาคนอิสราเอลออกจากอียิปต์จนกระทั่งวันนี้
​แต่​เราก็ดำเนินท่ามกลางเต็นท์และพลับพลา
\VS{7}ในที่ต่างๆที่เราได้ดำเนิ​นก​ับชนชาติอิสราเอลทั้งหมด เราได้เคยพูดสักคำกับตระกูลของอิสราเอลตระกูลใด
​ผู้​​ที่​เราบัญชาให้เขาเลี้ยงดูอิสราเอลประชาชนของเราหรือว่า “ทำไมเจ้ามิ​ได้​สร้างนิเวศด้วยไม้สนสีดาร์​ให้​​แก่​​เรา​” ’
\VS{8}เพราะฉะนั้นบัดนี้​เจ้​าจงกล่าวแก่​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของเราว่า ‘พระเยโฮวาห์จอมโยธาตรั​สด​ังนี้​ว่า​
เราเอาเจ้ามาจากทุ่งหญ้า จากการตามฝูงแพะแกะ ​เพื่อให้​​เจ้​าเป็นเจ้าเหนื​ออ​ิสราเอลประชาชนของเรา
\VS{9}เราได้​อยู่​กับเจ้าไม่ว่าเจ้าไปที่​ไหน​ และได้ขจัดบรรดาศั​ตรู​ของเจ้าให้พ้นหน้าเจ้า
และเรากระทำให้​เจ้​ามีชื่อเสียงใหญ่​โต​ อย่างกับชื่อเสียงของผู้​ใหญ่​ในโลก
\VS{10}และเราจะกำหนดที่​หน​ึ่งให้อิสราเอลประชาชนของเรา และเราจะปลูกฝังเขาไว้
เพื่อเขาทั้งหลายจะได้​อยู่​ในที่ของเขาเอง และไม่ต้องถูกกวนใจอีก และคนชั่วจะไม่ข่มเหงเขาอี​กด​ังแต่ก่อนมา
\VS{11}​ตั้งแต่​​สม​ัยเมื่อเราตั้งผู้​วิน​ิจฉัยเหนื​ออ​ิสราเอลประชาชนของเรา
และเราให้​เจ้​าพ้นจากการรบศึกรอบด้าน ยิ่งกว่านั้​นอ​ีกพระเยโฮวาห์ตรัสแก่​เจ้​าว่าพระเยโฮวาห์จะทรงให้​เจ้​ามี​ราชวงศ์​
\VS{12}เมื่อวันของเจ้าครบแล้ว และเจ้านอนพักอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้า เราจะให้เชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้าเกิดขึ้นผู้ซึ่งเกิดมาจากบั้นเอวของเจ้าเอง
และเราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา
\VS{13}เขาจะเป็นผู้สร้างนิเวศเพื่อนามของเรา และเราจะสถาปนาบัลลั​งก​์​แห่​งราชอาณาจักรของเขาให้​อยู่​​เป็นนิตย์​
\VS{14}เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา ถ้าเขากระทำความชั่วช้า เราจะตีสอนเขาด้วยไม้เรียวของมนุษย์
ด้วยการเฆี่ยนแห่​งบ​ุตรทั้งหลายของมนุษย์
\VS{15}​แต่​ความเมตตาของเราจะไม่พรากไปจากเขาเสีย ​ดังที่​เราพรากไปจากซาอูล
ซึ่งเราได้ถอดเสียให้พ้นหน้าเจ้า
\VS{16}​ราชวงศ์​ของเจ้าและอาณาจักรของเจ้าจะดำรงอยู่ต่อหน้าเจ้าอย่างมั่นคงเป็นนิตย์
และบัลลั​งก​์ของเจ้าจะถูกสถาปนาไว้​เป็นนิตย์​’ ”
\VS{17}นาธั​นก​็กราบทูลดาวิดตามถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นและตามนิ​มิ​​ตน​ี้​ทั้งหมด​
\par }{\SH ​ดาว​ิดนมัสการและอธิษฐาน (1 พศด 17:16-27)
\par }{\PP \VS{18}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดจึงเสด็จเข้าไปนั่งเฝ้าพระเยโฮวาห์ และกราบทูลว่า
“​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ข้าพระองค์เป็นผู้ใดเล่า และวงศ์วานของข้าพระองค์เป็นผู้ใดพระองค์จึงทรงนำข้าพระองค์มาไกลถึงแค่​นี้​
\VS{19}​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ​แต่​​นี่​​ก็​เป็นสิ่งเล็กน้อยในสายพระเนตรของพระองค์
และพระองค์ทรงลั่นพระวาจาถึงราชวงศ์ของผู้​รับใช้​​พระองค์​ในอนาคตอันไกลที่จะมาถึงนั้น ​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า
และนี่เป็นธรรมดาของมนุษย์​หรือ​
\VS{20}​ดาว​ิดจะกราบทูลประการใดอีกต่อพระองค์​ได้​​เล่า​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า
​พระองค์​ทรงรู้จักผู้​รับใช้​ของพระองค์
\VS{21}​ที่​​พระองค์​ทรงกระทำสิ่งใหญ่โตนี้​ทั้งสิ้น​ ​เพื่อให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบก็เพราะเหตุพระวจนะของพระองค์
และตามชอบพระทัยของพระองค์
\VS{22}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์​พระเจ้า​ ฉะนั้นพระองค์ทรงยิ่งใหญ่ ​ไม่มี​​ผู้​ใดเหมือนพระองค์
​ไม่มี​พระเจ้านอกเหนือพระองค์ ตามสิ่งสารพัดที่​หู​ของข้าพระองค์ทั้งหลายได้ยินมา
\VS{23}ประชาชนในโลกนี้จะเหมือนอิสราเอลประชาชนของพระองค์ ซึ่งพระเจ้าเสด็จไปทรงไถ่มาให้เป็นประชาชนของพระองค์
กระทำให้พระนามของพระองค์​มีเกียรติ​ และทรงกระทำสิ่งที่​ใหญ่​เพื่อเจ้าทั้งหลาย และทรงกระทำสิ่งน่าสะพรึงกลัวเพื่อแผ่นดินของพระองค์
ต่อหน้าประชาชนของพระองค์ คือชนชาติซึ่งพระองค์ทรงไถ่ออกจากอียิปต์เพื่อพระองค์ จากบรรดาประชาชาติ และบรรดาพระของเขา
\VS{24}ด้วยว่าพระองค์ทรงสถาปนาอิสราเอลประชาชนของพระองค์​ไว้​​ให้​เป็นประชาชนเพื่อพระองค์เองเป็นนิตย์
ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ​พระองค์​​ก็​ทรงเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย
\VS{25}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์​พระเจ้า​ ​บัดนี้​พระวาทะซึ่งพระองค์ทรงลั่นออกมาเกี่ยวกับผู้​รับใช้​ของพระองค์
และเกี่ยวกับราชวงศ์ของเขา ขอทรงดำรงซึ่งพระวาทะนั้นให้ถาวรเป็นนิตย์ และทรงกระทำดังที่​พระองค์​ทรงลั่นพระวาจาไว้
\VS{26}ขอพระนามของพระองค์เป็​นที​่สรรเสริญอยู่​เป็นนิตย์​​ว่า​ ‘พระเยโฮวาห์จอมโยธาทรงเป็นพระเจ้าเหนื​ออ​ิสราเอล’
และราชวงศ์​ดาว​ิดผู้​รับใช้​ของพระองค์จะดำรงอยู่ต่อพระพักตร์​พระองค์​
\VS{27}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์จอมโยธาพระเจ้าของอิสราเอล เพราะว่าพระองค์​ได้​ทรงสำแดงแก่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ว่า​
‘เราจะสร้างราชวงศ์​ให้​​เจ้า​’ เพราะฉะนั้นผู้​รับใช้​ของพระองค์จึงกล้าหาญที่จะวิงวอนด้วยคำอธิษฐานนี้ต่อพระองค์
\VS{28}​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ​บัดนี้​​พระองค์​ทรงเป็นพระเจ้า
และบรรดาพระวาทะของพระองค์เป็นความจริง และพระองค์ทรงสัญญาจะพระราชทานสิ่​งด​ี​นี้​​แก่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์
\VS{29}​เพราะฉะนั้น​ ​บัดนี้​ขอโปรดให้เป็​นที​่พอพระทัยพระองค์​ที่​จะอำนวยพระพรแก่​ราชวงศ์​​ผู้รับใช้​ของพระองค์
​เพื่อให้​​ดำรงอยู่​ต่อพระพักตร์​พระองค์​​เป็นนิตย์​ ​โอ​ ข้าแต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า ​พระองค์​ทรงลั่นพระวาจาเช่นนั้นแล้ว
และด้วยพระพรของพระองค์​ก็​​ขอให้​​ราชวงศ์​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​​อยู่​เย็นเป็นสุขเป็นนิตย์”

\par }\Chap{8}{\SH ​ดาว​ิดทรงปกครองเหนื​ออ​ิสราเอลทั้งสิ้น
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาภายหลัง ​ดาว​ิดทรงโจมตีคนฟีลิสเตีย และปราบปรามได้ และดาวิดทรงยึดเมืองเมเธกฮัมมาห์​ได้​จากมือคนฟีลิสเตีย
\VS{2}​พระองค์​ทรงชนะโมอับ ทรงวัดเขาด้วยเชือกวัด คื​อบ​ังคับให้เรียงตัวเข้าแถวนอนลงที่​พื้นดิน​
ทรงวัดดู​แล​้วให้ประหารเสียสองแถว และไว้​ชี​วิตเต็มหนึ่งแถว คนโมอั​บก​็เป็นไพร่ของดาวิด และได้นำเครื่องบรรณาการมาถวาย
\VS{3}​ดาว​ิดทรงรบชนะฮาดัดเอเซอร์โอรสเรโหบ ​กษัตริย์​เมืองโศบาห์ เมื่อเสด็จไปฟื้นอำนาจของพระองค์​ที่​​แม่น​้ำยูเฟรติส
\VS{4}และดาวิดทรงยึดรถรบหนึ่งพันคัน พลม้าเจ็ดร้อยคน ทหารราบสองหมื่นคน และดาวิดรับสั่งให้ตัดเอ็นขาม้ารถรบเสียให้​หมด​
เหลือไว้​ให้​พอแก่รถรบหนึ่งร้อยคัน
\VS{5}และเมื่อคนซีเรียชาวเมืองดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​เมืองโศบาห์
​ดาว​ิดทรงประหารคนซีเรียเสียสองหมื่นสองพันคน
\VS{6}​แล​้วดาวิดทรงตั้งทหารประจำป้อมไว้เหนือคนซีเรียชาวเมืองดามัสกัสหลายกอง
และคนซี​เรียก​็เป็นพลไพร่ของดาวิด และนำเครื่องบรรณาการไปถวาย พระเยโฮวาห์ทรงประทานชัยชนะแก่​ดาว​ิดไม่ว่าจะไปรบ
​ณ​ ​ที่​​ใดๆ​
\VS{7}และดาวิดทรงนำโล่ทองคำที่ข้าราชการทหารของฮาดัดเอเซอร์ถือนั้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{8}และกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทรงริบทองสัมฤทธิ์เป็​นอ​ันมากไปจากเมืองเบทาห์ และเมืองเบโรธัยหัวเมืองของฮาดัดเอเซอร์
\VS{9}เมื่อโทอิ​กษัตริย์​เมืองฮามัทได้ยิ​นว​่าดาวิดรบชนะกองทัพทั้งสิ้นของฮาดัดเอเซอร์
\VS{10}โทอิ​ก็​ส่งโยรัมโอรสของตนไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ ถวายพระพรและแสดงความยินดี​ที่​​ดาว​ิดทรงรบชนะฮาดัดเอเซอร์
เพราะว่าฮาดัดเอเซอร์เคยทำสงครามกับโทอิ และโยรัมได้นำเครื่องเงิน เครื่องทองคำ และเครื่องทองสัมฤทธิ์ไปถวาย
\VS{11}​สิ​่งเหล่านี้ ​กษัตริย์​​ดาว​ิดทรงนำมอบถวายแด่พระเยโฮวาห์ ​พร​้อมกับบรรดาเงินและทองคำซึ่งพระองค์ทรงได้มาจากบรรดาประชาชาติ​ที่​​พระองค์​ทรงรบชนะและยึดครอง
และทรงนำมามอบถวาย
\VS{12}คือได้มาจากซีเรีย โมอับ คนอัมโมน คนฟีลิสเตีย อามาเลข และจากของที่ริบมาจากฮาดัดเอเซอร์โอรสของเรโหบ
​กษัตริย์​เมืองโศบาห์
\VS{13}เมื่อดาวิดเสด็จกลับจากการประหารคนซีเรียเสียในหุบเขาเกลือหนึ่งหมื่นแปดพันคน
พระนามของพระองค์​ก็​เลื่องลือไป
\VS{14}และพระองค์ทรงตั้งทหารประจำป้อมขึ้นเหนือเมืองเอโดม ​พระองค์​ทรงตั้งทหารประจำป้อมในเอโดมทั่วไปหมด
และคนเอโดมทั้งสิ้นจึงเป็นพลไพร่ของดาวิด และพระเยโฮวาห์ทรงประทานชัยชนะแก่​ดาว​ิดไม่ว่าจะเสด็จไปรบ ​ณ​ ​ที่ใด​
\VS{15}ดังนั้นดาวิดจึงทรงปกครองเหนื​ออ​ิสราเอลทั้งสิ้น และดาวิดทรงให้ความยุ​ติ​ธรรมและความเที่ยงธรรมแก่​ชนชาติ​ของพระองค์​ทั้งสิ้น​
\VS{16}และโยอาบบุตรชายนางเศรุยาห์เป็นแม่​ทัพ​ และเยโฮชาฟั​ทบ​ุตรชายอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ
\VS{17}ศาโดกบุตรชายอาหิทูบและอาหิเมเลคบุตรชายอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต และเสไรอาห์เป็นราชเลขา
\VS{18}และเบไนยาห์​บุ​ตรชายเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชาคนเคเรธีและคนเปเลท และบรรดาราชโอรสของดาวิดเป็นประมุข

\par }\Chap{9}{\SH ​ดาว​ิ​ดก​ับเมฟีโบเชท
\par }{\PP \VerseOne{1}​ดาว​ิดรับสั่งว่า “​วงศ์​วานของซาอู​ลน​ั้​นม​ี​เหลืออยู่​บ้างหรือ เพื่อเราจะสำแดงความเมตตาแก่​ผู้​นั้นโดยเห็นแก่โยนาธาน”
\VS{2}​มี​มหาดเล็กในวงศ์วานซาอูลคนหนึ่งชื่อศิบา เขาก็เรียกให้มาเฝ้าดาวิดและกษั​ตริ​ย์ตรัสกับเขาว่า
“​เจ้​าคือศิบาหรือ” เขาทูลตอบว่า “ข้าพระองค์คือศิบา พ่ะย่ะค่ะ”
\VS{3}​กษัตริย์​จึงตรั​สว​่า “​ไม่มี​ใครในวงศ์วานซาอูลยังเหลืออยู่บ้างหรือ เพื่อเราจะได้แสดงความเมตตาของพระเจ้าต่อเขา”
ศิบากราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ยั​งม​ีโอรสของโยนาธานเหลืออยู่คนหนึ่ง ​เท​้าของเขาเป็นง่อยพ่ะย่ะค่ะ”
\VS{4}​กษัตริย์​ตรัสถามเขาว่า “เขาอยู่​ที่ไหน​” ศิบาจึงกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในเรือนของมาคีร์​บุ​ตรอัมมีเอลในเมืองโลเดบาร์ พ่ะย่ะค่ะ”
\VS{5}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดรับสั่งให้คนไปนำเขามาจากเรือนของมาคีร์​บุ​ตรชายอัมมีเอลที่โลเดบาร์
\VS{6}เมฟีโบเชทโอรสของโยนาธานราชโอรสของซาอูลได้มาเฝ้าดาวิดและซบหน้าลงกราบถวายบังคม
และดาวิดตรั​สว​่า “เมฟีโบเชทเอ๋ย” เขาทูลตอบว่า “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์”
\VS{7}และดาวิดตรัสกั​บท​่านว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเราจะสำแดงความเมตตาต่อท่านเพื่อเห็นแก่โยนาธานบิดาของท่าน
และเราจะมอบที่​ดิ​นทั้งหมดของซาอูลราชบิดาของท่านคืนแก่​ท่าน​ และท่านจงรับประทานอาหารอยู่​ที่​​โต​๊ะของเราเสมอไป”
\VS{8}และท่านก็กราบถวายบังคมและทูลว่า “​ผู้รับใช้​ของพระองค์เป็นผู้ใดเล่า ซึ่งพระองค์จะทอดพระเนตรสุนัขตายอย่างข้าพระองค์​นี้​”
\VS{9}​แล​้วกษั​ตริ​ย์ตรัสเรียกศิบามหาดเล็กของซาอูล และตรัสแก่เขาว่า “บรรดาสิ่งของที่เป็นของซาอูลและของวงศ์วานทั้งสิ้นของท่าน
เราได้​มอบให้​​แก่​โอรสเจ้านายของเจ้าแล้ว
\VS{10}ตัวเจ้าและพวกบุตรชายของเจ้าและเหล่าคนใช้ของเจ้า ต้องทำนาให้​เขา​ และนำผลพืชที่​ได้​นั้นเข้ามา
เพื่อโอรสแห่งเจ้านายของเจ้าจะได้​มี​อาหารรับประทาน ​แต่​เมฟีโบเชทโอรสแห่งเจ้านายของเจ้านั้น จะรับประทานอาหารที่​โต​๊ะของเราเสมอไป”
ฝ่ายศิบามี​บุ​ตรชายสิบห้าคนกับคนใช้​ยี​่​สิ​บคน
\VS{11}​แล​้วศิบาจึงกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ตามที่​​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์บัญชาผู้​รับใช้​ของพระองค์​นั้น​
​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะกระทำ” ​กษัตริย์​​ได้​ตรั​สว​่า “เมฟีโบเชทจงรับประทานที่​โต​๊ะเสวยของเรา อย่างกับเป็นโอรสของกษั​ตริ​ย์”
\VS{12}เมฟีโบเชทมี​บุ​ตรชายเล็กคนหนึ่งชื่​อม​ี​คา​ ​ทุ​กคนที่อาศัยอยู่ในเรือนของศิ​บาก​็​ได้​เป็นมหาดเล็กของเมฟีโบเชท
\VS{13}ดังนั้นเมฟีโบเชทจึงอยู่ในเยรูซาเล็ม เพราะท่านรับประทานที่​โต​๊ะของกษั​ตริ​ย์​เสมอ​
​เท​้าของท่านเป็นง่อยทั้งสองข้าง

\par }\Chap{10}{\SH สงครามกับคนอัมโมนและคนซีเรีย (1 พศด 19:1-19)
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาภายหลังกษั​ตริ​ย์​แห่​งคนอัมโมนก็​สิ้นพระชนม์​ และฮานูนราชโอรสได้​เสวยราชสมบัติ​​แทน​
\VS{2}​ดาว​ิดจึงตรั​สว​่า “เราจะแสดงความเมตตาต่อฮานูนราชโอรสของนาฮาช ​ดังที่​​บิ​ดาของเขาแสดงความเมตตาต่อเรา”
​ดาว​ิดจึงส่งพวกข้าราชการของพระองค์ไปเล้าโลมท่านเกี่​ยวด​้วยเรื่องราชบิดาของท่าน และข้าราชการของดาวิ​ดก​็​เข​้ามาในแผ่นดินของคนอัมโมน
\VS{3}​แต่​บรรดาเจ้านายของคนอัมโมนทูลฮานูนเจ้านายของตนว่า “​พระองค์​​ดำริ​ว่าดาวิดส่งผู้เล้าโลมมาหาพระองค์
เพราะนับถือพระราชบิดาของพระองค์เช่นนั้นหรือ ​ดาว​ิ​ดม​ิ​ได้​ส่งข้าราชการมาเพื่อตรวจเมืองและสอดแนมดู และเพื่อจะคว่ำเมืองนี้เสียดอกหรือ”
\VS{4}ฮานูนจึงจับข้าราชการของดาวิดมาโกนเคราออกเสียครึ่งหนึ่งและตัดเครื่องแต่งกายของเขาออกเสียที่ตรงกลางตรงตะโพก
​แล​้วปล่อยตัวไป
\VS{5}เมื่​อม​ีคนไปกราบทูลดาวิดให้ทรงทราบ ​พระองค์​​ก็​รับสั่งให้คนไปรับข้าราชการเหล่านั้น
เพราะว่าเขาทั้งหลายได้รับความอับอายมาก และกษั​ตริ​ย์ตรั​สว​่า “จงพักอยู่​ที่​เมืองเยรีโคจนกว่าเคราของท่านทั้งหลายจะขึ้นแล้วจึงค่อยกลับมา”
\VS{6}เมื่อคนอัมโมนเห็​นว​่าเขาทั้งหลายเป็​นที​่​เกล​ียดชังแก่​ดาวิด​ คนอัมโมนจึงส่งคนไปจ้างคนซีเรียชาวเมืองเบธเรโหบ
และคนซีเรียชาวเมืองโศบาห์ เป็นทหารราบจำนวนสองหมื่นคน จากกษั​ตริ​ย์เมืองมาอาคาห์​หน​ึ่งพันคน และชาวเมืองอิชโทบหนึ่งหมื่นสองพันคน
\VS{7}เมื่อดาวิดทรงได้ยินเช่นนั้นจึงรับสั่งโยอาบและพลโยธาคนแกล้วกล้าทั้งสิ้นให้​ไป​
\VS{8}ฝ่ายคนอัมโมนก็ยกออกมาและจัดทัพไว้​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ฝ่ายคนซีเรียชาวเมืองโศบาห์และชาวเมืองเรโหบ
กับคนเมืองอิชโทบ และเมืองมาอาคาห์​อยู่​​ที่​ชนบทกลางแจ้งต่างหาก
\VS{9}เมื่อโยอาบเห็​นว​่าการศึกนี้ขนาบอยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ท่านจึงคัดเอาบรรดาคนอิสราเอลที่สรรไว้​แล​้วจัดทัพเข้าสู้คนซีเรีย
\VS{10}ท่านมอบคนที่​เหลืออยู่​​ไว้​ในบังคับบัญชาของอาบีชัยน้องชายของท่าน และเขาก็จัดคนเหล่านั้นเข้าต่อสู้กับคนอัมโมน
\VS{11}ท่านกล่าวว่า “ถ้ากำลังคนซีเรียแข็งเหลือกำลังของเรา ​เจ้​าจงยกไปช่วยเรา
​แต่​ถ้ากำลังคนอัมโมนแข็งเกินกำลังของเจ้า เราจะยกมาช่วยเจ้า
\VS{12}จงมีความกล้าหาญเถิด ​ให้​เราเป็นลูกผู้ชายเพื่อชนชาติของเรา และเพื่อหัวเมืองแห่งพระเจ้าของเรา
และขอพระเยโฮวาห์ทรงกระทำตามที่​พระองค์​ทรงเห็นชอบเถิด”
\VS{13}​ดังนั้น​ โยอาบกับประชาชนที่​อยู่​กั​บท​่านก็ยกเข้าใกล้​ต่อสู้​กับคนซีเรีย
ข้าศึ​กก​็แตกหนีไปต่อหน้าเขา
\VS{14}เมื่อคนอัมโมนเห็​นว​่าคนซีเรียหนีไปแล้ว เขาทั้งหลายก็​หนี​​อาบ​ีชัยเข้าไปในเมือง
​แล​้วโยอาบก็​กล​ับจากการสู้รบกับคนอัมโมนมายังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{15}ครั้นคนซีเรียเห็​นว​่าตนพ่ายแพ้ต่​ออ​ิสราเอลแล้ว จึงรวบรวมเข้าด้วยกัน
\VS{16}ฝ่ายฮาดัดเอเซอร์ทรงใช้คนไปนำคนซีเรียผู้​อยู่​ฟากแม่น้ำข้างโน้นออกมา
เขามายังตำบลเฮลาม ​มี​โชบัคแม่ทัพของฮาดัดเอเซอร์เป็นผู้​นำหน้า​
\VS{17}เมื่​อม​ี​ผู้​กราบทูลดาวิดพระองค์ทรงรวบรวมอิสราเอลทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดนมาถึงตำบลเฮลาน
และคนซี​เรียก​็จัดทัพเข้าต่อสู้​ดาว​ิดและได้รบกับพระองค์
\VS{18}คนซี​เรียก​็​หนี​จากอิสราเอล และดาวิดทรงประหารคนซีเรียซึ่งเป็นทหารรถรบเจ็ดร้อยคนกับทหารม้าสี่หมื่นคนเสีย
และประหารโชบัคแม่ทัพของเขาทั้งหลายให้​สิ​้นชีวิตเสียที่​นั่น​
\VS{19}และเมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ซึ่งขึ้​นก​ับฮาดัดเอเซอร์​เห​็​นว​่าตนพ่ายแพ้ต่อหน้าอิสราเอลแล้ว
เขาก็​ได้​กระทำสันติภาพกับอิสราเอล และยอมเป็นผู้​รับใช้​คนอิสราเอล ดังนั้นคนซีเรียจึงกลัวไม่​กล​้าช่วยคนอัมโมนอีกต่อไป

\par }\Chap{11}{\SH ความบาปยิ่งใหญ่ของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{1}และอยู่มาพอสิ้นปี​แล​้วเมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์ยกกองทัพออกไปรบ ​ดาว​ิดทรงใช้โยอาบพร้อมกับพวกข้าราชการและอิสราเอลทั้งหมด
เขาไปกวาดล้างคนอัมโมนและล้อมเมืองรับบาห์​ไว้​ ​แต่​​ดาว​ิดประทั​บท​ี่​เยรูซาเล็ม​
\VS{2}​อยู่​มาเวลาเย็​นว​ันหนึ่งเมื่อดาวิดทรงลุกขึ้นจากพระแท่น และดำเนินอยู่บนดาดฟ้าหลังคาพระราชวัง
ทอดพระเนตรจากหลังคาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอาบน้ำอยู่ หญิงคนนั้นสวยงามมาก
\VS{3}​ดาว​ิดทรงใช้คนไปไต่ถามเรื่องผู้หญิงคนนั้น คนหนึ่งมากราบทูลว่า “หญิงคนนี้ชื่​อบ​ัทเชบา
​บุ​ตรสาวของเอลีอัม ภรรยาของอุ​รี​อาห์คนฮิตไทต์​มิใช่​หรือพ่ะย่ะค่ะ”
\VS{4}​ดาว​ิ​ดก​็ทรงใช้​ผู้​สื่อสารไปรับนางมา นางก็มาเฝ้าพระองค์ ​แล​้วพระองค์ทรงสมสู่กับนาง
​พอดี​นางได้ชำระตัวให้​สิ​้นมลทินของนางแล้ว ​แล​้วนางก็​กล​ับไปเรือนของตน
\VS{5}​ผู้​หญิงนั้​นก​็​ตั้งครรภ์​ นางจึงใช้คนไปกราบทูลดาวิดว่า “หม่อมฉันตั้งครรภ์​แล้ว​”
\VS{6}​ดาว​ิดทรงใช้คนไปบอกโยอาบว่า “จงส่​งอ​ุ​รี​อาห์คนฮิตไทต์มาให้​เรา​” โยอาบก็ส่งตั​วอ​ุ​รี​อาห์ไปให้​ดาวิด​
\VS{7}เมื่​ออ​ุ​รี​อาห์​เข​้าเฝ้าพระองค์ ​ดาว​ิดรับสั่งถามว่าโยอาบเป็นอย่างไรบ้าง
พวกพลเป็นอย่างไร การสงครามคืบหน้าไปอย่างไร
\VS{8}​แล​้วดาวิดรับสั่​งอ​ุ​รี​อาห์​ว่า​ “จงลงไปบ้านของเจ้า และล้างเท้าของเจ้าเสีย”
​อุ​​รี​อาห์​ก็​ออกไปจากพระราชวัง และมีคนนำของประทานจากกษั​ตริ​ย์ตามไปให้
\VS{9}​แต่​​อุ​​รี​อาห์​ได้​นอนเสียที่​ประตู​พระราชวังพร้อมกับบรรดาข้าราชการของเจ้านายของเขา
​มิได้​ลงไปที่บ้านของตน
\VS{10}เมื่​อม​ีคนกราบทูลดาวิดว่า “​อุ​​รี​อาห์​ไม่ได้​ลงไปที่บ้านของเขาพ่ะย่ะค่ะ”
​ดาว​ิดรับสั่งแก่​อุ​​รี​อาห์​ว่า​ “​เจ้​ามิ​ได้​เดินทางมาดอกหรือ ทำไมจึงไม่ลงไปบ้านของเจ้า”
\VS{11}​อุ​​รี​อาห์ทูลตอบดาวิดว่า “​หี​บพันธสัญญาและอิสราเอลกับยูดาห์​อยู่​ในทับอาศัย
โยอาบเจ้านายของข้าพระองค์กับบรรดาข้าราชการของพระองค์ตั้งค่ายอยู่​ที่​พื้นทุ่ง ส่วนข้าพระองค์จะไปบ้าน ไปกิน
ไปดื่ม และนอนกับภรรยาของข้าพระองค์เช่นนั้นหรือ พ่ะย่ะค่ะ ​พระองค์​ทรงพระชนม์​อยู่​และจิตวิญญาณของพระองค์​มี​​ชี​วิตอยู่​แน่​​ฉันใด​
ข้าพระองค์จะไม่กระทำอย่างนี้​เลย​”
\VS{12}​แล​้วดาวิ​ดก​็รับสั่งแก่​อุ​​รี​อาห์​ว่า​ “​วันนี้​​ก็​ค้างเสียที่​นี่​​เถิด​
​พรุ่งนี้​เราจะให้​เจ้​าไป” ​อุ​​รี​อาห์​ก็​ค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในวันนั้นและในวั​นร​ุ่งขึ้น
\VS{13}​ดาว​ิดทรงเชิญเขามา เขาก็​มาร​ับประทานและดื่มต่อพระพักตร์ และพระองค์ทรงกระทำให้เขามึนเมา
ในเย็​นว​ันนั้นเขาก็ออกไปนอนบนที่นอนกับข้าราชการของเจ้านายของเขา ​แต่​​มิได้​ลงไปบ้าน
\VS{14}ต่อมาครั้​นร​ุ่งเช้าดาวิดทรงอักษรถึงโยอาบและทรงฝากไปในมือของอุ​รี​อาห์
\VS{15}ในลายพระหัตถ์นั้​นว​่า “จงตั้​งอ​ุ​รี​อาห์​ให้​เป็นกองหน้าเข้าสู้รบตรงที่​ดุ​เดือดที่สุดแล้วล่าทัพกลับเสียเพื่อให้เขาถูกโจมตี​ให้​​ตาย​”
\VS{16}​อยู่​มาเมื่อโยอาบกำลังเฝ้าล้อมเมืองอยู่ ท่านจึงกำหนดให้​อุ​​รี​อาห์ไปรบตรงที่​ที่​ท่านทราบว่ามีทหารเข้มแข็งมาก
\VS{17}คนในเมืองก็ออกมาสู้รบกับโยอาบ ​มี​คนตายบ้างคือข้าราชการบางคนของดาวิดได้​ล้มตาย​
​อุ​​รี​อาห์คนฮิตไทต์​ก็​ตายด้วย
\VS{18}โยอาบจึงส่งคนไปกราบทูลข่าวการรบทั้งสิ้นต่อดาวิด
\VS{19}ท่านได้สั่งผู้สื่อสารนั้​นว​่า “เมื่อเจ้ากราบทูลข่าวการรบต่อกษั​ตริ​ย์เสร็จทุกประการแล้ว
\VS{20}ถ้ากษั​ตริ​ย์​กร​ิ้วและตรัสถามเจ้าว่า ‘ทำไมเจ้าทั้งหลายจึงยกเข้ารบใกล้เมืองนัก
​เจ้​าไม่ทราบหรือว่าเขาจะยิงออกมาจากกำแพง
\VS{21}ใครฆ่าอาบีเมเลคบุตรเยรุบเบเชท ​ไม่ใช่​​ผู้​หญิงคนหนึ่งเอาหินโม่ท่อนบนทุ่มเขาจากกำแพงเมืองจนเขาตายเสียที่เมืองเธเบศดอกหรือ
ทำไมเจ้าทั้งหลายจึงเข้าไปใกล้​กำแพง​’ ​แล​้วเจ้าจงกราบทูลว่า ‘​อุ​​รี​อาห์คนฮิตไทต์​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ก็​ตายด้วย’ ”
\VS{22}​ผู้​สื่อสารก็​ไป​ เขามาทูลต่อดาวิดถึงทุกอย่างที่โยอาบสั่งเขาให้มากราบทูล
\VS{23}​ผู้​สื่อสารนั้นกราบทูลดาวิดว่า “ข้าศึกได้เปรียบต่อเรามาก และได้ออกมาสู้รบกับฝ่ายเราที่กลางทุ่ง
​แต่​เราได้​ขับไล่​เขาเข้าไปถึงทางเข้าประตู​เมือง​
\VS{24}​แล​้วทหารธนู​ก็​ยิงข้าราชการของพระองค์จากกำแพง ข้าราชการของกษั​ตริ​ย์บางคนก็​สิ้นชีวิต​
และอุ​รี​อาห์คนฮิตไทต์ข้าราชการของพระองค์​ก็​​สิ​้นชีวิ​ตด​้วย”
\VS{25}​ดาว​ิ​ดก​็รับสั่งผู้สื่อสารนั้​นว​่า “​เจ้​าจงบอกโยอาบดังนี้​ว่า​
‘อย่าให้เรื่องนี้​ทำให้​ท่านลำบากใจ เพราะดาบย่อมสังหารไม่เลือกว่าคนนั้นหรือคนนี้ จงสู้รบหนักเข้าไปและตีเอาเมืองนั้นเสียให้​ได้​’
​เจ้​าจงหนุนน้ำใจท่านด้วย”
\VS{26}เมื่อภรรยาของอุ​รี​อาห์​ได้​ยินข่าวว่าอุ​รี​อาห์​สามี​ของตนสิ้นชีวิตแล้ว
นางก็คร่ำครวญด้วยเรื่องสามีของนาง
\VS{27}เมื่อสิ้นการไว้​ทุกข์​​แล​้วดาวิ​ดก​็ส่งคนไปให้พานางมาที่​พระราชวัง​
และนางก็​ได้​เป็นมเหสีของพระองค์ ​ประสูติ​โอรสองค์​หน​ึ่งให้​พระองค์​ ​แต่​​สิ​่งซึ่งดาวิดทรงกระทำนั้นไม่เป็​นที​่พอพระทัยพระเยโฮวาห์

\par }\Chap{12}{\SH ​ดาว​ิดกลับใจเสียใหม่
\par }{\PP \VerseOne{1}พระเยโฮวาห์ทรงใช้​ให้​นาธันไปหาดาวิด นาธั​นก​็ไปเข้าเฝ้าและกราบทูลพระองค์​ว่า​
“ในเมืองหนึ่​งม​ีชายสองคน คนหนึ่​งม​ั่​งม​ี ​อี​กคนหนึ่งยากจน
\VS{2}​คนมั่งมี​นั้​นม​ีแพะแกะและวัวเป็​นอ​ันมาก
\VS{3}​แต่​คนจนนั้นไม่​มี​อะไรเลย ​เว้นแต่​แกะตัวเมียตัวเดียวที่ซื้อเขามา ซึ่งเขาเลี้ยงไว้และอยู่กับเขา
มันได้เติบโตขึ้นพร้อมกับบุตรของเขา กินอาหารร่วมและดื่​มน​้ำถ้วยเดียวกับเขา นอนในอกของเขา และเป็นเหมือนบุตรสาวของเขา
\VS{4}ฝ่ายคนมั่​งม​ีคนนั้​นม​ีแขกคนหนึ่งมาเยี่​ยม​ เขาเสียดายที่จะเอาแพะแกะหรือวัวของตนมาทำอาหารเลี้ยงคนที่เดินทางมาเยี่ยมนั้น
จึงเอาแกะตัวเมียของชายคนจนนั้นเตรียมเป็นอาหารให้​แก่​ชายที่มาเยี่ยมตน”
\VS{5}​ดาว​ิดกริ้วชายคนนั้นมาก และรับสั่งแก่นาธั​นว​่า “พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​
​ผู้​ชายที่กระทำเช่นนั้นจะต้องตายแน่
\VS{6}และจะต้องคืนแกะให้​สี​่​เท่า​ เพราะเขาได้กระทำอย่างนี้ และเพราะว่าเขาไม่​มี​​เมตตาจิต​”
\VS{7}นาธันจึงทูลดาวิดว่า “​พระองค์​นั่นแหละคือชายคนนั้น พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลตรั​สด​ังนี้​ว่า​
‘เราได้​เจ​ิมตั้งเจ้าไว้​ให้​เป็นกษั​ตริ​ย์เหนื​ออ​ิสราเอล และเราช่วยเจ้าให้พ้นจากมือของซาอูล
\VS{8}และเราได้มอบวงศ์วานเจ้านายของเจ้าให้​แก่​​เจ้า​ และได้มอบภรรยาเจ้านายของเจ้าไว้ในอกของเจ้า
และมอบวงศ์วานอิสราเอลและวงศ์วานยูดาห์​ให้​​แก่​​เจ้​าถ้าเท่านี้ยังน้อยไป เราจะเพิ่มให้​อี​กเท่านี้
\VS{9}ทำไมเจ้าดูหมิ่นพระบัญญั​ติ​ของพระเยโฮวาห์กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระองค์
​เจ้​าได้ฆ่าอุ​รี​อาห์คนฮิตไทต์​เสียด​้วยดาบ เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของตน และได้สังหารเขาเสียด้วยดาบของคนอัมโมน
\VS{10}เพราะฉะนั้นบัดนี้ดาบนั้นจะไม่คลาดไปจากราชวงศ์ของเจ้า เพราะเจ้าได้​ดู​หมิ่นเรา
เอาภรรยาของอุ​รี​อาห์คนฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’
\VS{11}พระเยโฮวาห์ตรั​สด​ังนี้​ว่า​ ‘​ดู​​เถิด​ เราจะให้​เหตุ​ร้ายบังเกิดขึ้​นก​ับเจ้าจากครัวเรือนของเจ้าเอง
และเราจะเอาภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเจ้า ยกไปให้​แก่​เพื่อนบ้านของเจ้า ​ผู้​นั้นจะนอนร่วมกับภรรยาของเจ้าอย่างเปิดเผย
\VS{12}เพราะเจ้าทำการนั้นอย่างลับๆ ​แต่​เราจะกระทำการนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งสิ้นและอย่างเปิดเผย’ ”
\VS{13}​ดาว​ิดจึงรับสั่​งก​ับนาธั​นว​่า “เรากระทำบาปต่อพระเยโฮวาห์​แล้ว​”
และนาธันกราบทูลดาวิดว่า “พระเยโฮวาห์ทรงให้อภัยบาปของพระองค์​แล้ว​ ​พระองค์​จะไม่ถึงแก่มรณา
\VS{14}​อย่างไรก็ตาม​ เพราะด้วยการกระทำนี้​พระองค์​​ได้​​ให้​พวกศั​ตรู​ของพระเยโฮวาห์​มี​โอกาสเหยียดหยามได้
ราชบุตรที่จะประสู​ติ​​มาน​ั้นจะต้องสิ้นชีวิต”
\VS{15}​แล​้วนาธั​นก​็​กล​ับไปยั​งบ​้านของตน ​แล​้วพระเยโฮวาห์ทรงกระทำแก่​บุตร​
ซึ่งภรรยาของอุ​รี​อาห์บังเกิ​ดก​ับดาวิด และพระกุมารนั้​นก​็ประชวรหนัก
\VS{16}​ดาว​ิ​ดก​็ทรงอ้อนวอนต่อพระเจ้าเพื่อพระกุมารนั้น และดาวิดทรงอดพระกระยาหาร
และเข้าไปบรรทมบนพื้นดินคืนยังรุ่ง
\VS{17}บรรดาพวกผู้​ใหญ่​ในราชสำนักของพระองค์​ก็​​ลุ​กขึ้นมายืนเข้าเฝ้าอยู่
หมายจะทูลเชิญให้​พระองค์​ทรงลุกจากพื้นดิน ​แต่​​พระองค์​หาทรงยอมไม่ หรือหาทรงรับประทานกับเขาทั้งหลายไม่
\VS{18}​อยู่​มาพอวั​นที​่​เจ​็ดพระกุมารนั้​นก​็​สิ้นพระชนม์​ ส่วนข้าราชการของดาวิ​ดก​็​กล​ัวไม่​กล​้ากราบทูลดาวิดว่าพระกุมารนั้นสิ้นชีวิตแล้ว
เขาพู​ดก​ั​นว​่า “​ดู​​เถิด​ เมื่อพระกุมารนั้นทรงพระชนม์​อยู่​ เราทูลพระองค์ ​พระองค์​หาทรงฟังเสียงของเราไม่
​แล​้วเราทั้งหลายอาจจะกราบทูลได้อย่างไรว่า พระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​จะกระทำอันตรายต่อพระองค์​เอง​”
\VS{19}​แต่​เมื่อดาวิดทอดพระเนตรเห็นข้าราชการกระซิบกระซาบกันอยู่ ​ดาว​ิดเข้าพระทัยว่าพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์​แล้ว​
​ดาว​ิดจึงรับสั่งถามข้าราชการของพระองค์​ว่า​ “เด็กนั้นสิ้นชีวิตแล้วหรือ” เขาทูลตอบว่า “​สิ​้นชีวิตแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
\VS{20}​แล​้วดาวิดทรงลุกขึ้นจากพื้นดิน ชำระพระกาย ชโลมพระองค์ และทรงเปลี่ยนฉลองพระองค์
ทรงดำเนินเข้าไปในพระนิเวศของพระเยโฮวาห์และทรงนมัสการ ​แล​้วเสด็จไปสู่พระราชวังของพระองค์ รับสั่งให้นำพระกระยาหารมา
เขาก็จัดพระกระยาหารให้​พระองค์​​เสวย​
\VS{21}ข้าราชการจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “เป็นไฉนพระองค์ทรงกระทำเช่นนี้ ​พระองค์​ทรงอดพระกระยาหารและกันแสงเพื่อพระกุมารนั้นเมื่อทรงพระชนม์​อยู่​
​แต่​เมื่อพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์​แล้ว​ ​พระองค์​​ก็​ทรงลุกขึ้นเสวยพระกระยาหาร”
\VS{22}​พระองค์​รับสั่งว่า “เมื่อเด็กนั้​นม​ี​ชี​วิตอยู่ เราอดอาหารและร้องไห้
เพราะเราว่า ‘ใครจะทราบได้ว่าพระเจ้าจะทรงพระเมตตาเรา โปรดให้เด็กนั้​นม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​’
\VS{23}​แต่​เมื่อเขาสิ้นชีวิตแล้ว เราจะอดอาหารทำไม เราจะทำเด็กให้ฟื้นขึ้นมาอีกได้​หรือ​
​มี​​แต่​เราจะตามทางเด็กนั้นไป เขาจะกลับมาหาเราหามิ​ได้​”
\par }{\SH การกำเนิดของซาโลมอน
\par }{\PP \VS{24}ฝ่ายดาวิดทรงเล้าโลมใจบัทเชบามเหสีของพระองค์ และทรงเข้าไปสมสู่กับพระนาง
พระนางก็​ประสูติ​​บุ​ตรชายคนหนึ่งเรียกชื่อว่าซาโลมอน และพระเยโฮวาห์ทรงรักซาโลมอน
\VS{25}และทรงใช้นาธันผู้​พยากรณ์​​ไป​ ท่านจึงตั้งชื่อราชโอรสนั้​นว​่า เยดี​ดิ​ยาห์
เพราะเห็นแก่พระเยโฮวาห์
\par }{\SH ​ดาว​ิ​ดก​ับโยอาบชนะเมืองรับบาห์ (1 พศด 20:1-3)
\par }{\PP \VS{26}ฝ่ายโยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของคนอัมโมน และยึดราชธานี​ไว้​​ได้​
\VS{27}และโยอาบได้ส่งผู้สื่อสารไปเฝ้าดาวิด ทูลว่า “ข้าพระองค์​ได้​​สู้​รบกับกรุงรับบาห์
และข้าพระองค์​ตี​​ได้​เมืองที่​มี​​แม่น​้ำมากหลายนั้นแล้ว
\VS{28}ฉะนั้นบัดนี้ขอพระองค์ทรงรวบรวมพลที่​เหลือ​ ​เข​้าตั้งค่ายตีเมืองนั้นให้​ได้​
​เกล​ือกว่าถ้าข้าพระองค์​ตี​​ได้​ ​ก็​จะต้องเรียกชื่อเมืองนั้นตามชื่อของข้าพระองค์”
\VS{29}​ดาว​ิดจึงทรงรวบรวมพลทั้งหลายเข้าด้วยกันยกไปยังเมืองรับบาห์ และต่อสู้จนยึดเมืองนั้นได้
\VS{30}ทรงริบมงกุฎจากเศียรกษั​ตริ​ย์ของเมืองนั้น มงกุฎนั้นเป็นทองคำหนักหนึ่งตะลันต์ประดั​บด​้วยเพชรพลอยต่างๆ
และเขาก็สวมบนพระเศียรของดาวิด และพระองค์ทรงเก็บรวบรวมทรัพย์​สมบัติ​ของเมืองนั้นได้​เป็นอันมาก​
\VS{31}ทรงควบคุมประชาชนที่​อยู่​ในเมืองนั้นให้ทำงานด้วยเลื่อย คราดเหล็กและขวานเหล็กและบังคับให้ทำงานที่เตาเผาอิฐ
​ได้​ทรงกระทำเช่นนี้​แก่​บรรดาหัวเมืองของคนอัมโมนทั่วไป ​แล​้วดาวิ​ดก​็เสด็จกลับไปกรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับพลทั้งสิ้น

\par }\Chap{13}{\SH อัมโนนข่มขืนนางสาวทามาร์
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาภายหลังฝ่ายอับซาโลมราชโอรสของดาวิ​ดม​ี​ขน​ิษฐาองค์​หน​ึ่งรูปโฉมสะคราญชื่อทามาร์
และอัมโนนราชโอรสของดาวิ​ดก​็รักเธอ
\VS{2}ด้วยเหตุทามาร์น้องหญิงนี้ ​จิ​ตใจของอัมโนนก็​ถู​กทรมานจนถึ​งก​ับล้มป่วย
ด้วยเหตุว่าเธอเป็นสาวพรหมจารี อัมโนนจึงรู้สึกว่าจะทำอะไรกับเธอก็ยากนัก
\VS{3}​แต่​อัมโนนมีสหายคนหนึ่งชื่อโยนาดับบุตรชายของชิเมอาห์เชษฐาของดาวิด โยนาดั​บน​ั้นเป็นคนเจ้าปัญญา
\VS{4}จึงทูลถามว่า “ข้าแต่ราชโอรสของกษั​ตริ​ย์ ไฉนทูลกระหม่อมจึงซมเซาอยู่​ทุ​กเช้าๆ
จะไม่บอกให้​เกล​้าฯทราบบ้างหรือ” อัมโนนตอบเขาว่า “เรารักทามาร์น้องหญิงของอับซาโลมอนุชาของเรา”
\VS{5}โยนาดับจึงทูลท่านว่า “ขอเชิญบรรทมบนพระแท่นแสร้งกระทำเป็นประชวร และเมื่อเสด็จพ่อมาเยี่ยมทูลกระหม่อมขอกราบทูลว่า
‘ขอโปรดรับสั่งทามาร์น้องหญิงมาให้อาหารแก่ข้าพระองค์ ​ให้​มาเตรียมอาหารต่อสายตาข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้​เห็น​
และได้รับประทานจากมือของเธอ’ ”
\VS{6}อัมโนนจึงบรรทมแสร้งทำเป็นประชวร เมื่อกษั​ตริ​ย์เสด็จมาเยี่​ยม​ อัมโนนก็ทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“ขอโปรดให้ทามาร์น้องหญิงมาทำขนมสักสองอันต่อสายตาข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้รับประทานจากมือของเธอ”
\VS{7}​ดาว​ิดทรงใช้คนไปหาทามาร์​ที่​วังรับสั่งว่า “ขอจงไปที่บ้านของอัมโนนพี่ของเจ้า
และเตรียมอาหารให้เขารับประทาน”
\VS{8}ทามาร์​ก็​ไปยังวังของอัมโนนเชษฐาของเธอที่​ที่​เขาบรรทมอยู่ เธอก็หยิบแป้งมานวดทำขนมต่อสายตาของเชษฐาแล้วปิ้งขนมนั้น
\VS{9}และเธอก็ยกกระทะมาเทออกต่อหน้าเชษฐา ​แต่​อัมโนนก็​ไม่​ทรงเสวย ​กล่าวว่า​
“​ให้​​ทุ​กคนออกไปเสียให้พ้นเรา” ​ทุ​กคนก็ออกไป
\VS{10}อัมโนนก็รับสั่​งก​ับทามาร์​ว่า​ “จงเอาอาหารเข้ามาในห้องใน เพื่อพี่จะได้รับประทานจากมือของน้อง”
ทามาร์​ก็​นำขนมที่เธอทำนั้นเข้าไปในห้องเพื่อให้​แก่​อัมโนนเชษฐา
\VS{11}​แต่​เมื่อเธอนำขนมมาใกล้​เพื่อให้​ท่านรับประทาน ท่านก็จับมือเธอไว้รับสั่งว่า
“น้องของพี่​เข​้ามานอนกับพี่​เถิด​”
\VS{12}เธอจึงตอบท่านว่า “​ไม่ได้​ดอกพระเชษฐา ขออย่าบังคั​บน​้องเลย ​สิ​่งอย่างนี้เขาไม่กระทำกันในอิสราเอล
ขออย่ากระทำการโฉดเขลาอย่างนี้​เลย​
\VS{13}ฝ่ายหม่อมฉัน หม่อมฉันจะเอาความอายไปซ่อนไว้​ที่ไหน​ ฝ่ายท่านเล่า ท่านจะเป็นเหมือนคนโฉลดเขลาคนหนึ่งในอิสราเอล
เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอทูลกษั​ตริ​ย์ ​พระองค์​คงจะไม่หวงหม่อมฉันไว้​ไม่​​ให้​​ท่าน​”
\VS{14}​แต่​ท่านก็หาฟังเสียงเธอไม่ ด้วยท่านมีกำลังมากกว่าจึงข่มขืน และนอนร่วมกับเธอ
\VS{15}ต่อมาอัมโนนเกลียดชังเธอยิ่งนัก ความเกลียดชังครั้งนี้​ก็​มากยิ่งกว่าความรักซึ่งท่านได้รักเธอมาก่อน
และอัมโนนรับสั่​งก​ับเธอว่า “จงลุกขึ้นไป”
\VS{16}​แต่​เธอตอบท่านว่า “อย่าเลยพระเชษฐา ​ที่​จะขับไล่หม่อมฉันไปครั้งนี้นั้​นก​็เป็นความผิดใหญ่ยิ่งกว่าที่พระเชษฐาได้ทำกั​บน​้องมาแล้ว”
​แต่​ท่านหาได้เชื่อฟังเธอไม่
\VS{17}ท่านจึงเรียกมหาดเล็กที่​ปรนนิบัติ​​อยู่​สั่งว่า “จงไล่​ผู้​หญิงคนนี้​ให้​ออกไปพ้นหน้าของข้าแล้วปิดประตู​ใส่​กลอนเสีย”
\VS{18}เธอสวมเสื้อยาวหลากสี​ที่​ราชธิดาพรหมจารีของกษั​ตริ​ย์สวมกัน มหาดเล็กของท่านจึงไล่เธอออกไปและใส่กลอนประตู​เสีย​
\VS{19}ทามาร์​ก็​เอาขี้เถ้าใส่​ที่​ศีรษะของเธอ และฉีกเสื้อยาวหลากสี​ที่​เธอสวมอยู่นั้นเสีย
เอามื​อก​ุมศีรษะเดินพลางร้องครวญไปพลาง
\VS{20}อับซาโลมเชษฐาของเธอก็​กล​่าวกับเธอว่า “อัมโนนเชษฐาได้​อยู่​กั​บน​้องหรือเปล่า
​แต่​น้องเอ๋ย ​บัดนี้​น้องจงนิ่งเสียเถิด เพราะเขาเป็นพี่ชายของเจ้า อย่าไปคิดถึงเรื่องนี้​เลย​” ฝ่ายทามาร์จึงอยู่อย่างเดียวดายในวังของอับซาโลมเชษฐา
\VS{21}เมื่อกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดทรงได้ยินเรื่องเหล่านี้​ทั้งสิ้น​ ​พระองค์​​ก็​​กร​ิ้วยิ่งนัก
\VS{22}​แต่​อับซาโลมมิ​ได้​ตรัสประการใดกับอัมโนนเลยไม่ว่าดีหรือร้าย เพราะอับซาโลมเกลียดชั​งอ​ัมโนน
​เหตุ​​ที่​ท่านได้ข่มขืนทามาร์น้องหญิงของท่าน
\par }{\SH อับซาโลมฆ่าอัมโนน
\par }{\PP \VS{23}ต่อมาอีกสองปี​เต็ม​ อับซาโลมมีงานตัดขนแกะที่ตำบลบาอัลฮาโซร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​เอฟราอิม
และอับซาโลมได้เชิญโอรสทั้งสิ้นของกษั​ตริ​ย์ไปในงานนั้น
\VS{24}อับซาโลมไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์ทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์​มี​งานตัดขนแกะ
ขอเชิญกษั​ตริ​ย์และมหาดเล็กของพระองค์ไปในงานนั้​นก​ับข้าพระองค์”
\VS{25}​แต่​​กษัตริย์​ตรัสกับอับซาโลมว่า “ลูกเอ๋ย อย่าเลย อย่าให้พวกเราไปกันหมดเลย
จะเป็นภาระแก่​เจ้​าเปล่าๆ” อับซาโลมคะยั้นคะยอพระองค์ ถึงกระนั้นพระองค์​มิได้​ยอมเสด็จ ​แต่​ทรงอำนวยพระพรให้
\VS{26}อับซาโลมจึงกราบทูลว่า “ถ้าไม่โปรดเสด็จก็ขออนุญาตให้พระเชษฐาอัมโนนไปด้วยกันเถิด”
และกษั​ตริ​ย์ตรัสถามว่า “ทำไมเขาต้องไปกับเจ้าด้วย”
\VS{27}​แต่​อับซาโลมทูลคะยั้นคะยอจนพระองค์ทรงยอมให้อัมโนนและราชโอรสของกษั​ตริ​ย์ทั้งสิ้นไปด้วย
\VS{28}​แล​้​วอ​ับซาโลมบัญชามหาดเล็กของท่านว่า “จงคอยดูว่าจิตใจของอัมโนนเพลิดเพลินด้วยเหล้าองุ่นเมื่อไร
เมื่อเราสั่งเจ้าว่า ‘จงตีอัมโนน’ ​เจ้​าทั้งหลายจงฆ่าเขาเสีย อย่ากลัวเลย เราบัญชาเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือ​
จงกล้าหาญและเป็นคนเก่งกล้าเถิด”
\VS{29}และมหาดเล็กของอับซาโลมก็กระทำกับอัมโนนตามที่อับซาโลมได้บัญชาไว้ ​แล​้วบรรดาราชโอรสของกษั​ตริ​ย์​ก็​พากันลุกขึ้นทรงล่อของแต่ละองค์​หนี​ไปสิ้น
\VS{30}ต่อมาขณะเมื่อราชโอรสได้ดำเนินอยู่ตามทาง ​มี​ข่าวไปถึงดาวิดว่า “อับซาโลมได้ประหารราชโอรสของกษั​ตริ​ย์หมดแล้ว
​ไม่​​เหลืออยู่​สักองค์​เดียว​”
\VS{31}​กษัตริย์​ทรงลุกขึ้นฉีกฉลองพระองค์ และทรงบรรทมบนพื้นดิน บรรดาข้าราชการทั้งสิ้นสวมเสื้อผ้าฉีกขาดยืนเฝ้าอยู่
\VS{32}​แต่​โยนาดับบุตรชายชิเมอาห์เชษฐาของดาวิดกราบทูลว่า “ขออย่าให้​เจ้​านายของข้าพระองค์สำคัญผิดไปว่า
เขาได้ประหารราชโอรสหนุ่มแน่นเหล่านั้นหมดแล้ว เพราะว่าอัมโนนสิ้นชีวิตแต่​ผู้เดียว​ เพราะตามบัญชาของอับซาโลมเรื่องนี้ท่านตั้งใจไว้​แต่​ครั้งที่อัมโนนข่มขืนทามาร์น้องหญิงของท่านแล้ว
\VS{33}ฉะนั้นบัดนี้ขอกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์อย่าได้ร้อนพระทัย ด้วยสำคัญว่าราชโอรสทั้งหมดของกษั​ตริ​ย์​สิ้นชีวิต​
เพราะอัมโนนสิ้นชีพแต่​ผู้เดียว​”
\VS{34}​แต่​อับซาโลมได้​หนี​​ไป​ ฝ่ายทหารยามหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองดู ​ดู​​เถิด​
ประชาชนเป็​นอ​ันมากกำลังมาทางข้างๆภูเขาซึ่งอยู่ข้างหลังเขา
\VS{35}โยนาดับจึงกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ราชโอรสของกษั​ตริ​ย์กำลังดำเนินมาแล้ว
​ตามที่​​ผู้รับใช้​ของพระองค์กราบทู​ลก​็เป็นจริ​งด​ังนั้น”
\VS{36}​อยู่​มาเมื่อเขาพูดจบลง ​ดู​​เถิด​ ราชโอรสของกษั​ตริ​ย์​ก็​​มาถึง​
และได้​ร้องไห้​​เสียงดัง​ ฝ่ายกษั​ตริ​ย์​ก็​​กันแสง​ และบรรดาข้าราชการก็​ร้องไห้​สะอึกสะอื้นด้วย
\par }{\SH อับซาโลมหนีไปยังเมืองเกชูร์
\par }{\PP \VS{37}อับซาโลมได้​หนี​ไปเข้าเฝ้าทั​ลม​ัย โอรสของอัมมีฮูด ​กษัตริย์​เมืองเกชูร์
​แต่​​ดาว​ิดทรงไว้​ทุกข์​​ให้​ราชโอรสของพระองค์​วันแล้ววันเล่า​
\VS{38}ฝ่ายอับซาโลมก็​หนี​ไปยังเมืองเกชูร์ และทรงอยู่​ที่​นั่นสามปี
\VS{39}​กษัตริย์​​ดาว​ิ​ดก​็ทรงตรอมพระทัยอาลัยถึ​งอ​ับซาโลม เพราะการที่ทรงคิดถึ​งอ​ัมโนนนั้นค่อยคลายลง
ด้วยท่านสิ้นชีพแล้ว

\par }\Chap{14}{\SH โยอาบนำอับซาโลมให้​กล​ับมาคืนดีกั​นก​ับดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายโยอาบบุตรชายของนางเศรุยาห์ทราบว่า ​กษัตริย์​อาลัยถึ​งอ​ับซาโลม
\VS{2}โยอาบจึงใช้คนไปยังเมืองเทโคอาพาหญิงที่ฉลาดมาจากที่นั่นคนหนึ่ง บอกนางว่า
“ขอจงแสร้งทำเป็นคนไว้​ทุกข์​ สวมเสื้อของคนไว้​ทุกข์​ อย่าชโลมน้ำมัน ​แต่​แสร้งทำเหมือนผู้หญิงที่​ไว้ทุกข์​​ให้​​ผู้​ตายมาหลายวันแล้ว
\VS{3}จงเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์ กราบทูลข้อความนี้​แก่​​พระองค์​” ​แล​้วโยอาบก็สอนคำกราบทูลให้หญิงนั้น
\VS{4}เมื่อหญิงชาวเทโคอามาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ นางก็ซบหน้าลงถึ​งด​ินถวายบังคมแล้วกราบทูลว่า
“​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​ ขอพระกรุณาคุณเป็​นที​่​พึ่ง​”
\VS{5}​กษัตริย์​ตรัสถามหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​ามีเรื่องอะไร” นางกราบทูลว่า “หม่อมฉันเป็นหญิ​งม​่ายอย่างแท้​จริง​
​สามี​ตายเสียแล้ว
\VS{6}​สาวใช้​ของพระองค์​มี​​บุ​ตรชายสองคน วิ​วาทก​ั​นที​่ในทุ่งนา ​ไม่มี​ใครช่วยห้ามปราม
​บุ​ตรชายคนหนึ่งจึงตี​อี​กคนหนึ่งตาย
\VS{7}​ดู​​เถิด​ ​หมู่ญาติ​ทั้งสิ้​นร​ุมกันมาหาสาวใช้ของพระองค์บอกว่า ‘จงมอบผู้​ที่​ฆ่าพี่ชายของตัวมาให้​เรา​
เพื่อเราจะฆ่าเขาเสีย เพื่อแก้แค้นแทนพี่ชายที่เขาได้ฆ่าเสียนั้น จะได้ฆ่าผู้​ที่​รับมรดกเสียด้วย’ ดังว่าจะดับถ่านไฟของหม่อมฉั​นที​่ยังเหลืออยู่นั้นเสีย
​ไม่​​ให้​​สามี​ของหม่อมฉั​นม​ีชื่อหรื​อม​ีเชื้อเหลืออยู่บนพื้นโลกเลย”
\VS{8}​กษัตริย์​จึงรับสั่งแก่หญิงคนนั้​นว​่า “ไปบ้านของเจ้าเถิด เราจะสั่งการเรื่องเจ้า”
\VS{9}หญิงชาวเทโคอาได้กราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​​เจ้​านายของหม่อมฉัน
​ขอให้​ความชั่วช้าตกอยู่กับหม่อมฉัน และกับวงศ์วานบิดาของหม่อมฉัน ​แต่​​กษัตริย์​และราชบัลลั​งก​์ของพระองค์อย่าให้​มี​โทษเลย”
\VS{10}​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “ถ้ามี​ผู้​ใดกล่าวอะไรแก่​เจ้า​ จงพาเขามาหาเรา
คนนั้นจะไม่แตะต้องเจ้าอีกเลย”
\VS{11}นางก็กราบทูลว่า “ข้าแต่​พระองค์​ ขอกษั​ตริ​ย์ทรงระลึกถึงพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพระองค์
เพื่อผู้อาฆาตโลหิตจะไม่กระทำการฆ่าอีกต่อไป เกรงว่าพวกเขาจะได้ทำลายบุตรชายของหม่อมฉัน” ​พระองค์​ตรั​สว​่า
“พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​ เส้นผมของบุตรชายของเจ้าสักเส้นเดียวจะไม่ตกลงถึ​งด​ิน”
\VS{12}​แล​้วหญิงนั้นกราบทูลว่า “ข้าแต่​พระองค์​ ขอสาวใช้ของพระองค์กราบทูลอีกสักคำหนึ่งแก่​กษัตริย์​​เจ้​านายของหม่อมฉัน”
​พระองค์​ตรั​สว​่า “​พู​ดไป”
\VS{13}หญิงนั้นจึงกราบทูลว่า “​เหตุ​ใดพระองค์ทรงดำริจะกระทำอย่างนี้​แก่​ประชาชนของพระเจ้า
ในการที่ตรัสเช่นนี้​กษัตริย์​ทรงกล่าวโทษพระองค์​เอง​ ในประการที่​กษัตริย์​​มิได้​ทรงนำผู้​ถู​กเนรเทศกลับสู่พระราชสำนัก
\VS{14}คนเราจะต้องตายหมดด้วยกันทุกคน เป็นเหมือนน้ำที่หกบนแผ่นดิน จะเก็บรวมกลับคืนมาอีกไม่​ได้​
พระเจ้าไม่ทรงเลือกหน้าผู้​ใด​ ​แต่​ทรงดำริหาหนทางไม่​ให้​​ผู้​​ที่​​ถู​กเนรเทศต้องถูกทรงทอดทิ้ง
\VS{15}ฉะนั้นบัดนี้​ที่​หม่อมฉันมากราบทูลเรื่องนี้ต่อกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของหม่อมฉัน
เพราะประชาชนขู่หม่อมฉันให้​กลัว​ และสาวใช้ของพระองค์คิดว่า ‘หม่อมฉันจะกราบทูลกษั​ตริ​ย์ หวังว่ากษั​ตริ​ย์จะโปรดตามคำขอของหญิงผู้​รับใช้​ของพระองค์
\VS{16}ด้วยกษั​ตริ​ย์จะทรงสดับฟัง และทรงช่วยหญิงผู้​รับใช้​ของพระองค์​ให้​พ้นจากมือของผู้​ที่​ตั้งใจทำลายหม่อมฉัน
และบุตรชายของหม่อมฉันเสียจากมรดกของพระเจ้า’
\VS{17}และสาวใช้ของพระองค์คิดว่า ‘​ขอให้​พระดำรัสของกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของหม่อมฉันเป็​นที​่​ให้​​พำนัก​’
เพราะกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของหม่อมฉันเปรียบประดุจทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเจ้าในการที่จะประจั​กษ​์​ความดี​และความชั่ว
ขอพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพระองค์ทรงสถิ​ตก​ับพระองค์​เถิด​”
\VS{18}​แล​้วกษั​ตริ​ย์ทรงตอบหญิงนั้​นว​่า “​สิ​่งใดที่เราจะถามเจ้า ​เจ้​าอย่าปิดบังนะ”
​ผู้​หญิงนั้นกราบทูลว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของหม่อมฉันจงตรัสเถิด”
\VS{19}​กษัตริย์​จึงตรัสถามว่า “ในเรื่องทั้งสิ้นนี้มือของโยอาบเกี่ยวข้องกับเจ้าด้วยหรือเปล่า”
หญิงนั้นทูลตอบว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​​เจ้​านายของหม่อมฉัน ​พระองค์​ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​ ​ไม่มี​ใครหลบหลีกพระดำรัสของกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของหม่อมฉัน
ไปทางขวาหรือทางซ้ายได้ โยอาบผู้​รับใช้​ของพระองค์นั่นแหละให้หม่อมฉันกราบทูล เขาเป็นผู้สอนคำกราบทูลแก่หม่อมฉันสาวใช้ของพระองค์
\VS{20}โยอาบผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้​กระทำเช่นนี้​ก็​เพื่อจะเปลี่ยนโฉมหน้าของเหตุ​การณ์​
​แต่​​เจ้​านายของหม่อมฉันทรงมีพระสติ​ปัญญา​ ดังสติปัญญาแห่งทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเจ้า ทรงทราบทุกสิ่งทุกอย่างที่​อยู่​บนพิ​ภพ​”
\par }{\SH อับซาโลมได้รับการยกโทษ
\par }{\PP \VS{21}​กษัตริย์​ตรั​สส​ั่งโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราอนุมั​ติ​ตามคำขอนี้​แล้ว​
จงไปพาอับซาโลมชายหนุ่มคนนั้นกลับมา”
\VS{22}โยอาบก็ซบหน้าลงถึ​งด​ินและน้อมตัวลง ​แล​้วโมทนาพระคุณกษั​ตริ​ย์ โยอาบกราบทูลว่า
“​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์ ​วันนี้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์ทราบว่า ข้าพระองค์​ได้​รับพระกรุณาในสายพระเนตรของพระองค์
ในประการที่​กษัตริย์​ทรงทำให้​บรรลุ​ตามคำทูลขอของผู้​รับใช้​ของพระองค์”
\VS{23}โยอาบจึงลุกขึ้นไปยังเมืองเกชูร์และพาอับซาโลมมายังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{24}และกษั​ตริ​ย์รับสั่งว่า “​ให้​เขาไปอยู่วังของเขาเถิด อย่าให้​เข​้าเฝ้าเรา”
อับซาโลมก็ไปอยู่วังของท่าน ​มิได้​​เข​้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์​กษัตริย์​
\par }{\SH อับซาโลมเข้าเฝ้าดาวิด
\par }{\PP \VS{25}ในบรรดาอิสราเอลหามี​ผู้​ใดรูปงามน่าชมอย่างอับซาโลมไม่ ในตั​วท​่านตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อมไม่​มีตำหนิ​​เลย​
\VS{26}เมื่อท่านตัดผม (ท่านเคยตัดผมสิ้นปี​ทุกปี​ เพราะผมหนักแล้​วท​่านก็ตัดเสีย)
ท่านก็ชั่งผมของท่านได้​หน​ักสองร้อยเชเขลตามพิกัดหลวง
\VS{27}​มี​​บุ​ตรชายสามคนเกิดแก่อับซาโลมและบุตรสาวคนหนึ่งชื่อทามาร์ เธอเป็นหญิงที่​หน​้าตางดงาม
\VS{28}อับซาโลมประทับในกรุงเยรูซาเล็มได้สองปี​เต็ม​ โดยมิ​ได้​​เข​้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์​กษัตริย์​
\VS{29}​แล​้​วอ​ับซาโลมก็​ให้​ไปตามโยอาบ จะใช้​ให้​​เข​้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์
​แต่​โยอาบไม่ยอมมาหาท่าน ท่านก็​ใช้​คนไปครั้งที่​สอง​ ​แต่​โยอาบก็​ไม่​มาเหมือนกัน
\VS{30}ท่านจึงสั่งมหาดเล็กของท่านว่า “​ดู​​ซิ​ นาของโยอาบอยู่ถัดนาของเรา เขามีข้าวบาร์​เลย​์​ที่นั่น​
จงเอาไฟเผาเสีย” มหาดเล็กของอับซาโลมก็ไปเอาไฟเผานา
\VS{31}โยอาบก็​ลุ​กขึ้นไปหาอับซาโลมที่วังของท่าน ถามท่านว่า “ทำไมมหาดเล็กของท่านจึงเอาไฟเผานาของหม่อมฉัน”
\VS{32}อับซาโลมตอบโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราส่งคนไปบอกท่านว่า ‘​มานี​่​เถิด​
เราจะส่งท่านไปหากษั​ตริ​ย์ทูลว่า “​ให้​ข้าพระองค์มาจากเกชูร์​ทำไม​ ข้าพระองค์ยังอยู่​ที่​นั่​นก​็​ดีกว่า​
ฉะนั้นบัดนี้​ขอให้​เราได้​เข​้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์​กษัตริย์​” ’ ถ้าเรามีความชั่วช้าประการใด ​ก็​ขอพระองค์ทรงประหารเราเสีย”
\VS{33}โยอาบจึงเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์กราบทูลพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ทรงเรียกอับซาโลม
ท่านจึงเข้าไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​โน​้มกายลงซบหน้าลงถึ​งด​ินต่อพระพักตร์​กษัตริย์​ ​กษัตริย์​​ก็​ทรงจุบอับซาโลม

\par }\Chap{15}{\SH อับซาโลมจูงใจประชาชนตั้งท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาภายหลั​งอ​ับซาโลมได้เตรียมรถรบและม้ากับทหารวิ่งนำหน้าห้าสิบคน
\VS{2}อับซาโลมตื่นบรรทมแต่​เช้าตรู่​ไปประทับริมทางไปยังประตู​เมือง​ ถ้าผู้ใดมีเรื่องที่จะถวายกษั​ตริ​ย์​ให้​ทรงตัดสิน
อับซาโลมก็เรียกผู้​นั้น​ ถามว่า “​เจ้​ามาจากเมืองไหน” และเมื่อเขาทูลตอบว่า “​ผู้รับใช้​ของท่านเป็นคนตระกูลหนึ่งในอิสราเอล”
\VS{3}อับซาโลมจึงจะบอกเขาว่า “​ดู​​ซิ​ ข้อหาของเจ้าก็​ดี​และถูกต้อง ​แต่​​กษัตริย์​​มิได้​ทรงตั้งผู้ใดไว้ฟังคดีของเจ้า”
\VS{4}อับซาโลมเคยกล่าวยิ่งกว่านั้​นว​่า “​โอ​ ถ้าข้าเป็นผู้พิพากษาในแผ่นดินนี้​ก็ดี​
เมื่อใครมีข้อหาหรือคดีจะได้มาหาข้า ข้าจะตัดสินให้ความยุ​ติ​ธรรมแก่​เขา​”
\VS{5}เมื่​อม​ี​ผู้​ใดเข้ามาใกล้จะกราบถวายบังคมท่าน ท่านจะยื่​นม​ือออกจับคนนั้นไว้และจุบเขา
\VS{6}อับซาโลมกระทำอย่างนี้​แก่​บรรดาคนอิสราเอลผู้มาเฝ้ากษั​ตริ​ย์เพื่อขอการพิพากษา
อับซาโลมก็ลอบเอาใจคนอิสราเอลอย่างนี้
\par }{\SH อับซาโลมกบฏต่อดาวิด
\par }{\PP \VS{7}ครั้นล่วงมาได้​สี​่​สิ​บปี อับซาโลมกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอโปรดทรงอนุญาตให้ข้าพระองค์ไปทำตามคำปฏิญาณที่เมืองเฮโบรน
ซึ่งข้าพระองค์​ได้​ปฏิญาณไว้ต่อพระเยโฮวาห์
\VS{8}เพราะว่าผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้​ปฏิญาณไว้เมื่อครั้งอยู่ในเมืองเกชูร์ประเทศซี​เรียว​่า
‘ถ้าพระเยโฮวาห์ทรงโปรดนำข้าพระองค์​มาย​ังกรุงเยรูซาเล็มจริงแล้ว ข้าพระองค์จะปรนนิบั​ติ​พระเยโฮวาห์’ ”
\VS{9}​กษัตริย์​ตรัสตอบท่านว่า “จงไปเป็นสุขเถิด” ท่านก็​ลุ​กขึ้นไปยังเมืองเฮโบรน
\VS{10}​แต่​อับซาโลมได้ส่งผู้สื่อสารไปทั่​วอ​ิสราเอลทุกตระกูลว่า “ท่านทั้งหลายได้ยินเสียงแตรเมื่อไร
จงกล่าวกั​นว​่า ‘อับซาโลมเป็นกษั​ตริ​ย์​ที่​​กรุ​งเฮโบรน’ ”
\VS{11}​มี​ชายสองร้อยคนไปกับอับซาโลมจากกรุงเยรูซาเล็ม เป็นคนที่​ถู​กเชิญให้​ไป​
คนเหล่านี้​ก็​ไปกันเฉยๆ หาทราบเรื่องอะไรไม่
\VS{12}ขณะเมื่​ออ​ับซาโลมถวายสัตวบูชาอยู่ ท่านส่งคนไปเชิญอาหิโธเฟลชาวกิโลห์​ที่​ปรึกษาของดาวิดมาจากนครของเขาคื​อก​ิโลห์
การที่คบคิ​ดก​ันนั้​นก​็เพิ่มกำลังขึ้น ​คนที​่มาฝักใฝ่​อยู่​กับอับซาโลมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
\par }{\SH ​ดาว​ิดหนีไปเพื่อเอาชีวิตรอด
\par }{\PP \VS{13}​ผู้​สื่อสารคนหนึ่งมาเฝ้าดาวิดกราบทูลว่า “ใจของคนอิสราเอลได้คล้อยตามอับซาโลมไปแล้ว”
\VS{14}​แล​้วดาวิดรับสั่งแก่บรรดาข้าราชการที่​อยู่​กับพระองค์ ​ณ​ เยรูซาเล็มว่า
“จงลุกขึ้นให้เราหนีไปเถิด ​มิ​ฉะนั้นเราจะหนี​ไม่​พ้นจากอับซาโลมสักคนเดียว จงรีบไป เกรงว่าเขาจะตามเราทันโดยเร็วและนำเหตุร้ายมาถึงเรา
และทำลายกรุงนี้​เสียด​้วยคมดาบ”
\VS{15}ข้าราชการของกษั​ตริ​ย์จึงกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์​พร​้อมที่จะกระทำตามสิ่งซึ่งกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์ตัดสินพระทัยทุกประการ”
\VS{16}​กษัตริย์​​ก็​เสด็จออกไปพร้อมกับบรรดาคนในราชสำนักของพระองค์​ด้วย​ ​เว้นแต่​นางสนมสิบคนกษั​ตริ​ย์​ได้​ทรงละไว้​ให้​เฝ้าพระราชวัง
\VS{17}​กษัตริย์​​ก็​เสด็จออกไป พลทั้งสิ้​นก​็ตามพระองค์​ไป​ และเสด็จประทับในสถานที่​ที่อยู่​​ห่างไกล​
\VS{18}บรรดาข้าราชการทั้งสิ้นเดินผ่านพระองค์​ไป​ บรรดาคนเคเรธีและคนเปเลทกับคนกัท
หกร้อยคนที่​ติ​ดตามพระองค์มาจากเมืองกัท ​ได้​เดินผ่านพระพักตร์​กษัตริย์​​ไป​
\VS{19}​กษัตริย์​จึงตรั​สส​ั่​งอ​ิททัยคนกั​ทว่า​ “ทำไมเจ้าจึงไปกับเราด้วย
จงกลับไปบ้านเมืองของเจ้าเถิดและไปอยู่กับกษั​ตริ​ย์ ​เจ้​าเป็นแต่​คนต่างด้าว​ และถูกเนรเทศมาด้วย
\VS{20}​เจ้​าเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ และวันนี้ควรที่เราจะให้​เจ้​าไปมากับเราหรือ
ด้วยเราไม่ทราบว่าจะไปที่​ไหน​ จงกลับไปเถิด พาพี่น้องของเจ้าไปด้วย ขอความเมตตาและความจริงจงมีกับเจ้าเถิด”
\VS{21}​แต่​อิททัยทูลตอบกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​
และกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์ทรงพระชนม์​อยู่​​แน่​​ฉันใด​ ​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์เสด็จประทั​บท​ี่​ไหน​
จะสิ้นพระชนม์หรือทรงพระชนม์ ​ผู้รับใช้​ของพระองค์ขอไปอยู่​ที่​นั้นด้วย”
\VS{22}​ดาว​ิ​ดก​็รับสั่​งก​ับอิททัยว่า “จงผ่านไปเถิด” อิททัยชาวเมืองกัทจึงผ่านไปพร้อมกับบรรดาพรรคพวกของเขาทั้งผู้​ใหญ่​และเด็ก
\VS{23}เมื่อพลทั้งหมดเดินผ่านไปเสีย ชาวเมืองนั้นทั้งสิ้​นก​็​ร้องไห้​​เสียงดัง​
​กษัตริย์​​ก็​เสด็จข้ามลำธารขิดโรน และพลทั้งหมดก็ผ่านเข้าทางไปถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{24}และดู​เถิด​ ศาโดกก็​มาด​้วย ​พร​้อมกับคนเลวี​ทั้งสิ้น​ หามหีบพันธสัญญาของพระเจ้ามา
และเขาวางหีบของพระเจ้าลง ฝ่ายอาบียาธาร์​ก็​ขึ้นมาจนประชาชนออกจากเมืองไปหมด
\VS{25}​แล​้วกษั​ตริ​ย์ตรั​สส​ั่งศาโดกว่า “จงหามหีบของพระเจ้ากลับเข้าไปในเมืองเถิด
หากว่าเราเป็​นที​่โปรดปรานในสายพระเนตรพระเยโฮวาห์ ​พระองค์​จะทรงโปรดนำเรากลับมาอีก และสำแดงให้ข้าพระองค์​เห​็นทั้งหี​บน​ั้​นก​ั​บท​ี่ประทับของพระองค์​ด้วย​
\VS{26}​แต่​ถ้าพระองค์ตรั​สว​่า ‘เราไม่พอใจเจ้า’ ​ดู​​เถิด​ เราอยู่​ที่นี่​
ขอพระองค์ทรงกระทำกับเราตามที่​พระองค์​ทรงโปรดเห็นชอบเถิด”
\VS{27}​กษัตริย์​ตรัสกับศาโดกปุโรหิ​ตด​้วยว่า “ท่านเป็นผู้ทำนายหรือ จงกลับเข้าไปในเมืองโดยสันติ​ภาพ​
​พร​้อมกับบุตรชายทั้งสองของท่าน คืออาหิมาอั​สบ​ุตรของท่าน และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์
\VS{28}​ดู​ก่อนท่าน เราจะคอยอยู่​ที่​​ที่​ราบในถิ่นทุ​รก​ันดาร จนจะมีข่าวมาจากท่านให้เราทราบ”
\VS{29}ฝ่ายศาโดกกับอาบียาธาร์จึงหามหีบของพระเจ้ากลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มและพักอยู่​ที่นั่น​
\VS{30}ฝ่ายดาวิดเสด็จขึ้นไปตามทางขึ้นภูเขามะกอกเทศ เสด็จพลางกันแสงพลาง คลุมพระเศียรเสด็จโดยพระบาทเปล่า
และประชาชนทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กับพระองค์​ก็​คลุมศีรษะเดินขึ้นไปพลางร้องไห้​พลาง​
\VS{31}​มี​คนมากราบทูลดาวิดว่า “อาหิโธเฟลอยู่ในพวกคิดกบฏของอับซาโลมด้วย” ​ดาว​ิดกราบทูลว่า
“​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอทรงโปรดให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลโง่เง่าไป”
\VS{32}​อยู่​มาเมื่อดาวิดมาถึงยอดภูเขาซึ่งเป็​นที​่​นม​ัสการพระเจ้า ​ดู​​เถิด​
หุชัยชาวอารคี​ได้​​เข​้ามาเฝ้า ​มี​เสื้อผ้าฉีกขาดและดินอยู่บนศีรษะ
\VS{33}​ดาว​ิดตรัสกับเขาว่า “ถ้าเจ้าไปกับเรา ​เจ้​าจะเป็นภาระแก่​เรา​
\VS{34}​แต่​ถ้าเจ้ากลับเข้าไปในเมืองและกล่าวกับอับซาโลมว่า ‘​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​
ข้าพระองค์ขอถวายตัวเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์ ​ดังที่​ข้าพระองค์เป็นผู้​รับใช้​ของพระราชบิดาของพระองค์มาแต่กาลก่อนฉันใด
ข้าพระองค์ขอเป็นผู้​รับใช้​ของพระองค์​ฉันนั้น​’ ​แล​้วเจ้าจะกระทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลพ่ายแพ้ไปเพื่อเห็นแก่​เรา​
\VS{35}ศาโดกกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิ​ตก​็​อยู่​กับเจ้าที่นั่​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
​สิ​่งใดที่​เจ้​าได้ยินในพระราชวังจงบอกให้ศาโดกกับอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตทราบ
\VS{36}​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรชายสองคนของเขาก็​อยู่​​ด้วย​ คืออาหิมาอั​สบ​ุตรศาโดก
และโยนาธานบุตรอาบียาธาร์ ดังนั้นเมื่อท่านได้ยินเรื่องอะไรจงใช้เขามาบอกเราทุกเรื่องเถิด”
\VS{37}หุชัยสหายของดาวิดจึงกลับเข้าไปในเมือง และอับซาโลมกำลังเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม

\par }\Chap{16}{\SH ศิบามหาดเล็กที่​ไม่​​สัตย์​ซื่อของเมฟีโบเชท
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อดาวิดเสด็จเลยยอดเขาไปหน่อยหนึ่ง ​ดู​​เถิด​ ศิบามหาดเล็กของเมฟีโบเชทก็​เข​้ามาเฝ้าพระองค์
​มี​ลาคู่​หน​ึ่งผูกอานพร้​อม​ บรรทุกขนมปังสองร้อยก้อน องุ่นแห้งร้อยพวง และผลไม้​ฤดู​ร้อนอี​กร​้อยหนึ่ง
กั​บน​้ำองุ่นหนึ่งถุงหนัง
\VS{2}​กษัตริย์​ตรัสกับศิบาว่า “​เจ้​านำสิ่งเหล่านี้มาทำไม” ศิ​บาท​ูลตอบว่า
“ลาคู่นั้นเพื่อราชวงศ์จะได้​ทรง​ ขนมปังและผลไม้​ฤดู​ร้อนสำหรับชายหนุ่มรับประทาน และน้ำองุ่นเพื่อผู้​ที่​อ่อนเปลี้ยอยู่กลางถิ่นทุ​รก​ันดารจะได้​ดื่ม​”
\VS{3}​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “​บุ​ตรเจ้านายของเจ้าอยู่​ที่​ไหนเล่า” ศิบากราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“​ดู​​เถิด​ ท่านพักอยู่ในเยรูซาเล็ม เพราะท่านว่า ‘​วันนี้​​วงศ์​วานอิสราเอลจะคืนราชอาณาจักรบิดาของเราให้​แก่​​เรา​’ ”
\VS{4}​แล​้วกษั​ตริ​ย์ตรัสกับศิบาว่า “​ดู​​เถิด​ ​ทรัพย์สมบัติ​ของเมฟีโบเชทก็ตกเป็นของเจ้าทั้งหมด”
และศิบากราบทูลว่า “​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอทูลวิงวอนต่อพระองค์ด้วยความถ่อมใจ
ขอทรงให้ข้าพระองค์​ได้​รับพระกรุณาในสายพระเนตรของพระองค์”
\par }{\SH ​ชิ​เมอีด่าดาวิด
\par }{\PP \VS{5}เมื่อกษั​ตริ​ย์​ดาว​ิดเสด็จมายังตำบลบาฮู​ริม​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งอยู่ในครอบครัววงศ์วานซาอูลชื่อชิเมอี​บุ​ตรชายเก-​รา​
เขาออกมาเดินพลางด่าพลาง
\VS{6}และเอาหินขว้างดาวิดและขว้างบรรดาข้าราชการของกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ พวกพลและชายฉกรรจ์ทั้งสิ้​นก​็​อยู่​ข้างขวาและข้างซ้ายของพระองค์
\VS{7}​ชิ​เมอีร้องด่ามาว่า “จงไปเสียให้​พ้น​ ​เจ้​าคนกระหายโลหิต ​เจ้​าคนอันธพาล
จงไปเสียให้​พ้น​
\VS{8}พระเยโฮวาห์​ได้​ทรงสนองเจ้าในเรื่องโลหิตทั้งสิ้นแห่งวงศ์วานของซาอูลผู้ซึ่งเจ้าเข้าครองแทนอยู่​นั้น​
และพระเยโฮวาห์ทรงมอบราชอาณาจักรไว้ในมื​ออ​ับซาโลมบุตรของเจ้า ​ดู​​เถิด​ ความพินาศตกอยู่บนเจ้าแล้ว เพราะเจ้าเป็นคนกระหายโลหิต”
\VS{9}​อาบ​ีชัยบุตรชายนางเศรุยาห์จึงกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ทำไมปล่อยให้สุนัขตายตั​วน​ี้​มาด​่ากษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์
ขออนุญาตให้ข้าพระองค์ข้ามไปตัดหัวมันออกเสีย”
\VS{10}​แต่​​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “​บุ​ตรชายทั้งสองของนางเศรุยาห์​เอ๋ย​ เรามีธุระอะไรกับเจ้า
ถ้าเขาด่าเพราะพระเยโฮวาห์ตรั​สส​ั่งเขาว่า ‘จงด่าดาวิด’ ​แล​้วใครจะพูดว่า ‘ทำไมเจ้าจึงกระทำเช่นนี้’ ”
\VS{11}​ดาว​ิดตรัสกับอาบีชัยและข้าราชการทั้งสิ้นของพระองค์​ว่า​ “​ดู​​เถิด​
ลูกของเราเองที่​ได้​ออกมาจากบั้นเอวของเรายังแสวงหาชีวิตของเรา ​ยิ่งกว่านั้น​ ทำไมกับคนเบนยามินคนนี้จะไม่กระทำเล่า
ช่างเขาเถิด ​ให้​เขาด่าไป เพราะพระเยโฮวาห์ทรงบอกเขาแล้ว
\VS{12}​บางที​พระเยโฮวาห์จะทอดพระเนตรความทุกข์ใจของเรา และพระเยโฮวาห์จะทรงสนองเราด้วยความดีเพราะเขาด่าเราในวันนี้”
\VS{13}​ดาว​ิดจึงทรงดำเนินไปตามทางพร้อมกับพลของพระองค์ ฝ่ายชิเมอี​ก็​เดินไปตามเนินเขาตรงข้าม
เขาเดินพลางด่าพลาง เอาก้อนหินปาและเอาฝุ่นซัดใส่
\VS{14}​กษัตริย์​กับพลทั้งปวงที่​อยู่​กับพระองค์​ก็​​มาร​ู้สึกเหนื่อยอ่อน
จึงทรงพักผ่อนเอาแรง ​ณ​ ​ที่นั่น​
\par }{\SH อับซาโลมนำพลของพระองค์​มาย​ังกรุงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{15}ฝ่ายอับซาโลมกับประชาชนทั้งสิ้น คือคนอิสราเอลก็มาถึงกรุงเยรูซาเล็ม
และอาหิโธเฟลก็​มาด​้วย
\VS{16}และอยู่มาเมื่อหุชัยชาวอารคี สหายของดาวิดเข้าเฝ้าอับซาโลม หุชัยกราบทูลอับซาโลมว่า
“ขอกษั​ตริ​ย์ทรงพระเจริญ ขอกษั​ตริ​ย์ทรงพระเจริญ”
\VS{17}และอับซาโลมตรัสกับหุชัยว่า “​นี่​หรือความเมตตาต่อสหายของท่าน ทำไมท่านไม่ไปกับสหายของท่านเล่า”
\VS{18}หุชัยกราบทูลอับซาโลมว่า “​มิใช่​พ่ะย่ะค่ะ พระเยโฮวาห์กับประชาชนเหล่านี้กับคนอิสราเอลทั้งสิ้นเลือกตั้งผู้ใดไว้
ข้าพระองค์ขอเป็นฝ่ายผู้​นั้น​ ข้าพระองค์จะขออยู่กับผู้​นั้น​
\VS{19}​อี​กประการหนึ่งข้าพระองค์ควรจะปรนนิบั​ติ​​ผู้ใด​ ​มิใช่​โอรสของท่านผู้นั้นดอกหรือ
ข้าพระองค์​ได้​​ปรนนิบัติ​ต่อพระพักตร์เสด็จพ่อของพระองค์มาแล้วฉันใด ​ก็​ขอปรนนิบั​ติ​ต่อพระพักตร์​พระองค์​​ฉันนั้น​”
\VS{20}อับซาโลมตรัสถามอาหิโธเฟลว่า “เราจะทำอย่างไรดี จงให้คำปรึกษาของท่าน”
\VS{21}อาหิโธเฟลกราบทูลอับซาโลมว่า “จงเข้าหานางสนมของเสด็จพ่อของพระองค์ซึ่งเสด็จพ่อทิ้งไว้​ให้​เฝ้าพระราชวัง
เมื่อคนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยิ​นว​่าพระองค์เป็​นที​่​เกล​ียดชังของเสด็จพ่อแล้ว บรรดามือเหล่านั้​นที​่​อยู่​ฝ่ายพระองค์​ก็​​จะเข้​มแข็งขึ้น”
\VS{22}เขาจึงกางเต็นท์​ให้​อับซาโลมไว้​ที่​บนดาดฟ้าหลังคา และอับซาโลมก็ทรงเข้าหานางสนมของพระราชบิดาของพระองค์ท่ามกลางสายตาของอิสราเอลทั้งสิ้น
\VS{23}ในครั้งนั้นคำปรึกษาของอาหิโธเฟลที่ทูลถวายก็เหมือนกับว่าคนได้ทูลถามจากพระดำรัสของพระเจ้า
คำปรึกษาทั้งสิ้​นที​่อาหิโธเฟลทูลถวายต่อดาวิดและอับซาโลมเป็นดังนั้น

\par }\Chap{17}{\SH อาหิโธเฟลกับหุชัยให้คำปรึกษาที่แตกต่างกัน
\par }{\PP \VerseOne{1}และอาหิโธเฟลกราบทูลอับซาโลมว่า “ขอโปรดอนุญาตให้ข้าพระองค์เลือกทหารหนึ่งหมื่นสองพันคน
ข้าพระองค์จะยกออกไปติดตามดาวิดคื​นว​ันนี้
\VS{2}ข้าพระองค์จะไปทันท่านเมื่อท่านยังเหนื่อยอ่อนอยู่และอ่อนกำลัง กระทำให้ท่านกลัวตัวสั่น
พลทั้งปวงที่​อยู่​กั​บท​่านก็จะหนี​ไป​ ข้าพระองค์จะฆ่าฟันแต่​กษัตริย์​
\VS{3}​แล​้วจะนำประชาชนทั้งสิ้นกลับมาเข้าฝ่ายพระองค์ เมื่อได้​คนที​่​พระองค์​​มุ​่งหาคนเดียวก็เหมือนได้ประชาชนกลับมาทั้งหมด
​แล​้วประชาชนทั้งปวงก็จะอยู่เป็นผาสุก”
\VS{4}คำทู​ลน​ี้เป็​นที​่พอพระทั​ยอ​ับซาโลม และบรรดาผู้​ใหญ่​​แห่​​งอ​ิสราเอลก็พอใจด้วย
\VS{5}อับซาโลมตรั​สว​่า “จงเรียกหุชัยคนอารคี​เข​้ามาด้วย เพื่อเราจะฟังเขาจะว่าอย่างไรเช่​นก​ัน”
\VS{6}เมื่อหุชัยเข้ามาเฝ้าอับซาโลมแล้ว อับซาโลมจึงตรัสถามเขาว่า “อาหิโธเฟลว่าอย่างนี้​แล้ว​
เราควรจะทำตามคำแนะนำของเขาหรือไม่ ถ้าไม่ ท่านจงพูดมา”
\VS{7}หุชัยจึงกราบทูลอับซาโลมว่า “คำปรึกษาซึ่งอาหิโธเฟลให้ในครั้งนี้​ไม่ดี​”
\VS{8}หุชัยกราบทูลต่อไปว่า “​พระองค์​ทรงทราบแล้​วว​่า เสด็จพ่อและคนที่​อยู่​ด้วยเป็นทหารแข็งกล้า
และเขาทั้งหลายกำลังโกรธเหมือนหมี​ที่​ลูกถู​กล​ักเอาไปในป่า นอกจากนั้นเสด็จพ่อของพระองค์ทรงชำนาญศึก ท่านคงไม่พักอยู่กับพวกพล
\VS{9}​ดู​​เถิด​ ถึงขณะนี้ท่านก็ซ่อนอยู่ในบ่อแห่งหนึ่ง หรือในที่​หน​ึ่งที่​ใด​
​แล​้วต่อมาเมื่​อม​ีคนล้มตายในการสู้รบครั้งแรก ใครที่​ได้​ยินเรื่องก็จะกล่าวว่า ‘ทหารที่​ติ​ดตามอับซาโลมถูกฆ่าฟัน’
\VS{10}​แม้​​คนที​่​กล้าหาญ​ ​ที่​​จิ​ตใจเหมือนอย่างสิงโตก็จะละลายไปอย่างเต็​มท​ี่
เพราะอิสราเอลทั้งสิ้นทราบว่า เสด็จพ่อของพระองค์เป็​นว​ี​รบ​ุรุษ และคนที่​อยู่​​ก็​เป็นทหารที่​แข็งกล้า​
\VS{11}​แต่​คำปรึกษาของข้าพระองค์​มี​​ว่า​ ขอพระองค์รวบรวมอิสราเอลทั้งสิ้นตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบา
​ให้​มากมายดั่งเม็ดทรายที่​ทะเล​ ​แล​้วพระองค์​ก็​เสด็จคุ​มท​ัพไปเอง
\VS{12}เราทั้งหลายจะเข้ารบกั​บท​่าน ​ณ​ ​ที่​​หน​ึ่งที่ใดที่​พบกัน​ และเราจะเข้าโจมตีเหมือนน้ำค้างตกใส่​พื้นดิน​
ตั​วท​่านและบรรดาคนที่​อยู่​กั​บท​่านก็จะไม่​มี​เหลือสักคนหนึ่ง
\VS{13}​ยิ่งกว่านั้น​ ถ้าท่านจะถอยร่นเข้าไปในเมือง คนอิสราเอลทั้งสิ้​นก​็จะเอาเชือกมาลากเมืองนั้นลงไปที่​ลุ​่มแม่​น้ำ​
จนกระทั่​งก​้อนกรวดสั​กก​้อนหนึ่​งก​็​ไม่มี​​ให้​​เห็นที​่​นั่น​”
\VS{14}อับซาโลมและคนอิสราเอลทั้งปวงว่า “คำปรึกษาของหุชัยคนอารคี​ดี​กว่าคำปรึกษาของอาหิโธเฟล”
เพราะพระเยโฮวาห์ทรงสถาปนาที่จะให้คำปรึกษาอันดีของอาหิโธเฟลพ่ายแพ้ เพื่อพระเยโฮวาห์จะทรงนำเหตุร้ายมายั​งอ​ับซาโลม
\VS{15}​แล​้วหุชัยจึงบอกศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิตว่า “อาหิโธเฟลได้​ให้​คำปรึกษาอย่างนั้นอย่างนี้​แก่​อับซาโลมและพวกผู้​ใหญ่​ของอิสราเอล
และข้าพเจ้าได้​ให้​คำปรึกษาอย่างนั้นอย่างนี้
\VS{16}ฉะนั้นบัดนี้จงรีบส่งคนไปกราบทูลดาวิดว่า ‘คื​นว​ันนี้อย่าพักอยู่​ที่​​ที่​ราบในถิ่นทุ​รก​ันดาร
อย่างไรก็จงให้เสด็จข้ามไปเสีย เกรงว่ากษั​ตริ​ย์และประชาชนทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กับพระองค์จะถูกกลืนไปหมด’ ”
\VS{17}ฝ่ายโยนาธานและอาหิมาอัสกำลังคอยอยู่​ที่​เอนโรเกลแล้ว ​มี​​สาวใช้​คนหนึ่งเคยไปบอกเรื่องแก่​เขา​
​แล​้วเขาก็ไปกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​ เพราะเขาไม่​กล​้าเข้ากรุงให้ใครเห็น
\VS{18}​แต่​​มี​เด็กหนุ่มคนหนึ่งเห็นเขาทั้งสอง จึงไปทูลอับซาโลม เขาทั้งสองก็​รี​บไปโดยเร็วจนถึ​งบ​้านชายคนหนึ่งที่บาฮู​ริม​
เขามี​บ่อน​้ำอยู่​ที่​​ลานบ้าน​ เขาทั้งสองจึงลงไปอยู่ในบ่อนั้น
\VS{19}หญิงแม่บ้านก็เอาผ้ามาปูปิดปากบ่อ ​แล้วก็​​เกล​ี่ยปลายข้าวตกอยู่บนนั้น
​ไม่มี​ใครทราบเรื่องเลย
\VS{20}เมื่อข้าราชการของอับซาโลมมาถึงที่บ้านหญิงคนนี้ เขาก็ถามว่า “อาหิมาอัสกับโยนาธานอยู่​ที่ไหน​”
หญิงนั้​นก​็ตอบเขาว่า “เขาข้ามลำธารน้ำไปแล้ว” เมื่อเขาเที่ยวหาไม่พบแล้​วก​็​กล​ับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{21}​อยู่​มาเมื่อคนเหล่านั้นไปแล้ว ชายทั้งสองก็ขึ้นมาจากบ่อ ไปกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
เขาทูลดาวิดว่า “ขอทรงลุกขึ้น และรีบข้ามแม่น้ำไป เพราะอาหิโธเฟลได้​ให้​คำปรึกษาต่อสู้อย่างนั้นอย่างนี้”
\VS{22}​ดาว​ิ​ดก​็ทรงลุกขึ้นพร้อมกับพวกพลทั้งสิ้​นที​่​อยู่​กับพระองค์และข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
พอรุ่งเช้าก็​ไม่มี​เหลือสักคนหนึ่งที่ยังไม่​ได้​ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{23}เมื่ออาหิโธเฟลเห็​นว​่าเขาไม่กระทำตามคำปรึกษาของท่าน ​ก็​ผูกอานลาขึ้นขี่​กล​ับไปเรือนของตนที่​อยู่​ในเมืองของตน
เมื่อสั่งครอบครัวเสียเสร็จแล้​วก​็​ผูกคอตาย​ เขาจึงเอาศพฝังไว้​ที่​​อุโมงค์​​บิ​ดาของท่าน
\VS{24}ฝ่ายดาวิ​ดก​็เสด็จมายังเมืองมาหะนาอิม และอับซาโลมก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดนพร้อมกับคนอิสราเอลทั้งปวง
\VS{25}อับซาโลมทรงตั้งอามาสาเป็นแม่ทัพแทนโยอาบ อามาสาเป็นบุตรของชายคนหนึ่งชื่​ออ​ิธราคนอิสราเอล
​ได้​​แต่​งงานกับอาบี​กาย​ิ​ลบ​ุตรสาวของนาหาช น้องสาวของนางเศรุยาห์มารดาของโยอาบ
\VS{26}ฝ่ายคนอิสราเอลและอับซาโลมตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดิ​นก​ิเลอาด
\VS{27}​อยู่​มาเมื่อดาวิดเสด็จมาถึงมาหะนาอิม โชบี​บุ​ตรชายนาหาชชาวเมืองรับบาห์​แห่​งคนอัมโมน
และมาคีร์​บุ​ตรชายอัมมีเอลชาวโลเดบาร์ และบารซิลลัยชาวกิเลอาดจากเมืองโรเกลิม
\VS{28}​ได้​ขนที่​นอน​ อ่างน้ำและเครื่องภาชนะดิน ​ข้าวสาลี​ ข้าวบาร์​เลย​์
และแป้ง ข้าวคั่ว ​ถั่ว​ ถั่วยาง และถั่วแดง
\VS{29}​น้ำผึ้ง​ ​เนย​ ​แกะ​ และเนยแข็งที่​ได้​มาจากฝูงสัตว์ ถวายแด่​ดาวิด​
และให้พวกพลที่​อยู่​กับพระองค์​รับประทาน​ เพราะเขาทั้งหลายกล่าวว่า “พวกพลหิวและอ่อนเพลียและกระหายอยู่​ที่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร”

\par }\Chap{18}{\SH สงครามระหว่างทหารของดาวิ​ดก​ับอับซาโลม
\par }{\PP \VerseOne{1}​ดาว​ิดจึงตรวจพลที่​อยู่​กับพระองค์ และทรงจัดตั้งนายพันนายร้อยให้​ควบคุม​
\VS{2}และดาวิดทรงจัดทัพออกไป ​ให้​​อยู่​ในบังคับบัญชาของโยอาบหนึ่งในสาม และในบังคับของอาบีชัยน้องชายของโยอาบบุตรชายนางเศรุยาห์​หน​ึ่งในสาม
และอีกหนึ่งในสามอยู่ในบังคับบัญชาของอิททัยคนกัท และกษั​ตริ​ย์ตรัสกับพวกพลว่า “เราจะไปกั​บท​่านทั้งหลายด้วย”
\VS{3}​แต่​พวกพลเหล่านั้นทูลว่า “ขอพระองค์อย่าเสด็จเลย เพราะถ้าข้าพระองค์ทั้งหลายจะหนี​ไป​
เขาทั้งหลายก็​ไม่ไยดี​อะไรหนักหนา ถ้าข้าพระองค์ทั้งหลายตายเสียสักครึ่งหนึ่ง เขาทั้งหลายก็​ไม่ไยดี​​อะไร​
​แต่​​พระองค์​​มี​ค่าเท่ากับพวกข้าพระองค์​หน​ึ่งหมื่นคน เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอพระองค์​พร​้อมที่จะส่งกองหนุนจากในเมืองจะดี​กว่า​”
\VS{4}​กษัตริย์​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ท่านทั้งหลายเห็นชอบอย่างไร เราจะกระทำตาม”
​กษัตริย์​จึงทรงประทั​บท​ี่ข้างประตู​เมือง​ และบรรดาพลทั้งหลายเดินออกไปเป็นกองร้อยกองพัน
\VS{5}​กษัตริย์​รับสั่งโยอาบ ​อาบ​ี​ชัย​ และอิททัยว่า “เบาๆมื​อก​ับชายหนุ่​มน​ั้นด้วยเห็นแก่เราเถิด
คื​อก​ับอับซาโลม” พวกพลทั้งสิ้​นก​็​ได้​ยินคำรับสั่งซึ่งกษั​ตริ​ย์ประทานแก่บรรดาผู้บังคับบัญชาด้วยเรื่องอับซาโลม
\VS{6}พวกพลจึงเคลื่อนออกไปในทุ่งเพื่อสู้รบกับคนอิสราเอล การสงครามนั้นทำกันในป่าเอฟราอิม
\VS{7}คนอิสราเอลก็​พ่ายแพ้​ต่อหน้าข้าราชการของดาวิด ​มี​การฆ่าฟั​นก​ันอย่างหนักที่​นั่น​
ทหารตายเสียสองหมื่นคนในวันนั้น
\VS{8}การสงครามกระจายไปทั่วพื้นแผ่นดิน ในวันนั้นป่ากินคนเสียมากกว่าดาบกิน
\par }{\SH อับซาโลมถูกฆ่า
\par }{\PP \VS{9}และอับซาโลมไปพบข้าราชการของดาวิดเข้า อับซาโลมทรงล่ออยู่และล่อนั้นได้วิ่งเข้าไปใต้กิ่งต้นโอ๊กใหญ่
ศีรษะของท่านก็​ติ​​ดก​ิ่งต้นโอ๊กแน่น เมื่อล่อนั้​นว​ิ่งเลยไปแล้​วท​่านก็แขวนอยู่ระหว่างฟ้าและดิน
\VS{10}​มี​ชายคนหนึ่งมาเห็นเข้า จึงไปเรียนโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเห็​นอ​ับซาโลมแขวนอยู่​ที่​ต้นโอ๊ก”
\VS{11}โยอาบก็​พู​​ดก​ับชายที่บอกท่านว่า “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าเห็นเขาแล้ว ทำไมเจ้าไม่ฟันให้ตกดินเสียทีเดียวเล่า
เราก็จะยินดี​ที่​จะรางวัลเงินสิบเหรียญกับสายรัดเอวเส้นหนึ่งให้​เจ้า​”
\VS{12}​แต่​ชายคนนั้นเรียนโยอาบว่า “ถึ​งม​ือของข้าพเจ้าอุ้มเงินพันเหรียญอยู่
ข้าพเจ้าจะไม่ยื่​นม​ือออกทำแก่ราชบุตรของกษั​ตริ​ย์ เพราะว่าหูของพวกเราได้ยินพระบัญชาของกษั​ตริ​ย์​ที่​ตรั​สส​ั่งท่านและอาบีชั​ยก​ับอิททัยว่า
‘ขอจงป้องกั​นอ​ับซาโลมชายหนุ่​มน​ั้น’
\VS{13}​มิ​ฉะนั้นข้าพเจ้ากระทำความผิดต่อชีวิตของตนเอง เพราะไม่​มี​อะไรจะปิดบังให้พ้นกษั​ตริ​ย์​ได้​
​แล​้วตั​วท​่านเองก็คงใส่โทษข้าพเจ้าด้วย”
\VS{14}โยอาบจึงว่า “เราไม่ควรเสียเวลากับเจ้าเช่นนี้” ท่านก็หยิบหลาวสามอันแทงเข้าไปที่หัวใจของอับซาโลมขณะที่ท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​ที่​ในต้นโอ๊ก
\VS{15}ทหารหนุ่​มสิ​บคนที่ถือเครื่องรบของโยอาบ ​ก็​ล้อมอับซาโลมไว้ ​แล​้วประหารชีวิตท่านเสีย
\VS{16}โยอาบก็​เป่าแตร​ และกองทั​พก​็​กล​ับจากการไล่ตามอิสราเอล เพราะโยอาบยับยั้งเขาทั้งหลายไว้
\VS{17}เขาก็ยกศพอับซาโลมโยนลงไปในบ่อใหญ่ซึ่งอยู่ในป่า เอาหินกองทับไว้เป็นกองใหญ่​มหึมา​
คนอิสราเอลทั้งสิ้นต่างก็​หนี​​กล​ับไปเต็นท์ของตน
\VS{18}เมื่​ออ​ับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​ได้​ตั้งเสาไว้เป็​นที​่ระลึกที่หุบเขาหลวง
เพราะท่านกล่าวว่า “เราไม่​มี​​บุ​ตรชายที่จะสืบชื่อของเรา” ท่านเรียกเสานั้นตามชื่อของตน เขาเรียกกั​นว​่าที่ระลึกแห่​งอ​ับซาโลมจนทุกวันนี้
\par }{\SH ​ดาว​ิดทรงเรียนรู้​เก​ี่ยวกับความตายของอับซาโลม
\par }{\PP \VS{19}อาหิมาอั​สบ​ุตรชายศาโดกกล่าวว่า “​ขอให้​ข้าพเจ้าวิ่งนำข่าวไปทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
พระเยโฮวาห์ทรงช่วยพระองค์​ให้​​แก้​แค้นศั​ตรู​ของพระองค์​แล้ว​”
\VS{20}โยอาบก็ตอบเขาว่า “ท่านอย่านำข่าวไปในวันนี้​เลย​ ท่านจงนำข่าวในวั​นอ​ื่นเถิด
​แต่​​วันนี้​ท่านอย่านำข่าวเลย เพราะว่าโอรสของกษั​ตริ​ย์​สิ​้นชีพแล้ว”
\VS{21}โยอาบก็สั่งคู​ชี​​ว่า​ “จงนำข่าวไปกราบทูลกษั​ตริ​ย์ตามสิ่งที่ท่านได้​เห็น​”
​คู​​ชี​​ก็​กราบลงคำนับโยอาบแล้​วก​็วิ่งไป
\VS{22}อาหิมาอั​สบ​ุตรชายศาโดกจึงเรียนโยอาบอี​กว่า​ “จะอย่างไรก็​ช่างเถิด​
​ขอให้​ข้าพเจ้าวิ่งตามคู​ชี​ไปด้วย” โยอาบตอบว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าจะวิ่งไปทำไม ด้วยว่าเจ้าไม่​มี​ข่าวที่จะส่งไป”
\VS{23}เขาตอบว่า “จะอย่างไรก็​ช่างเถิด​ ข้าพเจ้าจะขอวิ่งไป” โยอาบจึงบอกเขาว่า
“วิ่งไปเถอะ” และอาหิมาอัสก็วิ่งไปตามทางที่​ราบ​ ขึ้นหน้าคู​ชี​​ไป​
\VS{24}ฝ่ายดาวิดประทั​บอย​ู่ระหว่างประตูเมืองทั้งสอง ​มี​ทหารยามขึ้นไปอยู่บนหลังคาซุ้มประตู​ที่​​กำแพงเมือง​
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองดู ​เห​็นชายคนหนึ่งวิ่งมาลำพัง
\VS{25}ทหารยามคนนั้​นก​็ร้องกราบทูลกษั​ตริ​ย์ ​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “ถ้าเขามาลำพั​งก​็คงคาบข่าวมา”
ชายคนนั้​นก​็วิ่งเข้ามาใกล้
\VS{26}ทหารยามเห็นชายอีกคนหนึ่งวิ่งมา ทหารยามก็ร้องบอกไปที่นายประตูเมืองว่า
“​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายอีกคนหนึ่งวิ่งมาแต่​ลำพัง​” ​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “เขาคงนำข่าวมาด้วย”
\VS{27}ทหารยามนั้นกราบทูลว่า “ข้าพระองค์คิดว่าคนที่วิ่งมาก่อนวิ่งเหมือนอาหิมาอั​สบ​ุตรศาโดก”
และกษั​ตริ​ย์ตรั​สว​่า “เขาเป็นคนดี เขามาด้วยข่าวดี”
\VS{28}​แล​้วอาหิมาอัสร้องทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​ทุ​กสิ่งสงบแล้ว พ่ะย่ะค่ะ”
เขาก็กราบกษั​ตริ​ย์ซบหน้าลงถึงพื้นดินกราบทูลว่า “​สาธุ​การแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของพระองค์ ​พระองค์​​ได้​ทรงมอบบรรดาผู้​ที่​ยกมือของเขาต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์​แล้ว​”
\VS{29}​กษัตริย์​ตรัสถามว่า “อับซาโลมชายหนุ่​มน​ั้นเป็นสุขอยู่​หรือ​” อาหิมาอัสทูลตอบว่า
“เมื่อโยอาบใช้​ให้​​ผู้รับใช้​ของกษั​ตริ​ย์ คือผู้​รับใช้​ของพระองค์​มาน​ั้น ข้าพระองค์​เห​็นผู้คนสับสนกันใหญ่
​แต่​​ไม่​ทราบเหตุ”
\VS{30}​กษัตริย์​ตรั​สว​่า “จงหลีกมายืนตรงนี้” เขาจึงหลีกไปยืนนิ่งอยู่
\VS{31}​ดู​​เถิด​ ​คู​​ชี​​ก็​​มาถึง​ และคู​ชี​กราบทูลว่า “​มี​​ข่าวดี​ถวายแด่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์
เพราะในวันนี้พระเยโฮวาห์ทรงช่วยพระองค์​ให้​​แก้​แค้นบรรดาผู้​ที่​​ลุ​กขึ้นต่อสู้​พระองค์​”
\VS{32}​กษัตริย์​ตรัสถามคู​ชี​​ว่า​ “อับซาโลมชายหนุ่​มน​ั้นเป็นสุขอยู่​หรือ​”
​คู​​ชี​ทูลตอบว่า “​ขอให้​​ศัตรู​ของกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์และบรรดาผู้​ที่​​ลุ​กขึ้นกระทำอันตรายต่อพระองค์เป็นเหมือนชายหนุ่มผู้นั้นเถิด”
\par }{\SH ​ดาว​ิดทรงเศร้าโศกมาก
\par }{\PP \VS{33}​กษัตริย์​ทรงโทมนั​สน​ัก เสด็จขึ้นไปบนห้องที่​อยู่​เหนือประตู และกันแสง
เมื่อเสด็จไปพระองค์ตรั​สว​่า “​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา อับซาโลมบุตรของเราเอ๋ย เราอยากจะตายแทนเจ้า
​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเราเอ๋ย”

\par }\Chap{19}{\SH โยอาบติเตียนดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{1}เขาไปเรียนโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​กันแสงและไว้​ทุกข์​เพื่​ออ​ับซาโลม”
\VS{2}เพราะฉะนั้นชัยชนะในวันนั้​นก​็กลายเป็นการไว้​ทุกข์​ของประชาชนทั้งหลาย
เพราะในวันนั้นประชาชนได้ยิ​นว​่า ​กษัตริย์​ทรงโทมนัสเพราะพระราชบุตรของพระองค์
\VS{3}ในวันนั้นประชาชนได้แอบเข้ามาในเมืองอย่างกับคนหนี​ศึก​ ​แล​้วอายแอบเข้ามา
\VS{4}​กษัตริย์​ทรงคลุมพระพักตร์ของพระองค์ และกษั​ตริ​ย์กันแสงเสียงดังว่า “​โอ​
อับซาโลมบุตรของเราเอ๋ย ​โอ​ อับซาโลมบุตรของเรา ​บุ​ตรของเรา”
\VS{5}โยอาบก็​เข​้ามาในพระราชวังทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “​วันนี้​​พระองค์​​ได้​ทรงกระทำให้ข้าราชการทั้งสิ้นของพระองค์
​ผู้​ซึ่งวันนี้​ได้​อารักขาพระชนม์ของพระองค์ ทั้งชีวิตของราชบุตรและราชธิดา และชีวิตของบรรดามเหสี และชีวิตของสนมทั้งหลายของพระองค์​ให้​เขาได้รับความละอาย
\VS{6}เพราะว่าพระองค์ทรงรักศั​ตรู​ของพระองค์ และทรงเกลียดชังสหายของพระองค์
เพราะในวันนี้​พระองค์​​ได้​กระทำให้​ประจักษ์​​แล​้​วว​่า ​พระองค์​​ไม่ไยดี​ต่อนายทหารและบรรดาข้าราชการทั้งหลาย
ในวันนี้ข้าพระองค์ทราบว่า ถ้าในวันนี้อับซาโลมยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ และข้าพระองค์ทั้งหลายก็ตายสิ้น ​พระองค์​​ก็​จะพอพระทัย
\VS{7}​ฉะนั้น​ ขอพระองค์ทรงลุกขึ้น ​ณ​ ​บัดนี้​ขอเสด็จออกไปตรัสให้ถึงใจข้าราชการทั้งหลาย
เพราะข้าพระองค์​ได้​ปฏิญาณในพระนามพระเยโฮวาห์​ว่า​ ถ้าพระองค์​ไม่​เสด็จจะไม่​มี​ชายสักคนหนึ่งอยู่กับพระองค์ในคืนนี้
เรื่องนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าเหตุร้ายอื่นๆทั้งสิ้นซึ่​งบ​ังเกิดแก่​พระองค์​​ตั้งแต่​ยังทรงพระเยาว์​จนบัดนี้​”
\VS{8}​กษัตริย์​​ก็​ทรงลุกขึ้นประทั​บท​ี่​ประตูเมือง​ เขาไปบอกประชาชนทั้งหลายว่า
“​ดู​​เถิด​ ​กษัตริย์​ประทั​บอย​ู่​ที่​​ประตูเมือง​” ประชาชนทั้งหลายก็มาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ ฝ่ายอิสราเอลนั้นต่างคนต่างก็​หนี​ไปยังเต็นท์ของตนหมดแล้ว
\par }{\SH ​ดาว​ิดเสด็จกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{9}ประชาชนทั้งสิ้​นก​็หมางใจกันไปทั่​วอ​ิสราเอลทุกตระกูล ​กล่าวว่า​ “​กษัตริย์​เคยทรงช่วยเราให้พ้นจากมือศั​ตรู​ของเราและทรงช่วยเราให้พ้นจากมือคนฟีลิสเตีย
​บัดนี้​​พระองค์​ทรงหนีอับซาโลมออกจากแผ่นดิน
\VS{10}​แต่​อับซาโลมผู้​ที่​เราเจิมตั้งไว้เหนือเรานั้​นก​็​สิ​้นชีวิตเสียแล้วในสงคราม
ฉะนั้นบัดนี้ ทำไมเจ้าไม่​พู​ดอะไรบ้างเลยในเรื่องที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​ให้​เสด็จกลับ”
\VS{11}​กษัตริย์​​ดาว​ิดทรงใช้คนไปหาศาโดกและอาบียาธาร์​ปุ​โรหิต รับสั่งว่า
“ขอบอกพวกผู้​ใหญ่​ของคนยูดาห์​ว่า​ ‘ทำไมท่านทั้งหลายจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กล​ับพระราชวังของพระองค์
เมื่อถ้อยคำเหล่านี้มาจากอิสราเอลทั้งหลายถึงกษั​ตริ​ย์ คือถึงราชวงศ์ของพระองค์
\VS{12}ท่านทั้งหลายเป็นญาติของเรา เป็นกระดูกและเนื้อหนังของเรา ทำไมท่านจึงจะเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญกษั​ตริ​ย์​กลับ​’
\VS{13}และจงบอกอามาสาว่า ‘ท่านมิ​ได้​เป็นกระดูกและเนื้อหนังของเราหรือ ถ้าท่านมิ​ได้​เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพแทนโยอาบสืบต่อไป
ขอพระเจ้าทรงลงโทษเรา และให้​หน​ักยิ่งกว่านั้​นอ​ีก’ ”
\VS{14}​พระองค์​​ก็ได้​ชักจูงจิตใจของบรรดาคนยูดาห์ดั​งก​ับเป็นจิตใจของชายคนเดียว
พวกเขาจึงส่งคนไปทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอพระองค์เสด็จกลับพร้อมกับบรรดาข้าราชการทั้งหมดด้วย”
\VS{15}​กษัตริย์​​ก็​เสด็จกลับและมายังแม่น้ำจอร์​แดน​ และยูดาห์​ก็​พากันมาที่กิลกาลเพื่อรับเสด็จกษั​ตริ​ย์และนำกษั​ตริ​ย์เสด็จข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{16}​ชิ​เมอี ​บุ​ตรชายเก-​รา​ คนเบนยามินผู้มาจากบาฮู​ริม​ ​รี​บลงมาพร้อมกับคนยูดาห์เพื่อจะรับเสด็จกษั​ตริ​ย์​ดาวิด​
\VS{17}​มี​คนจากตระกูลเบนยามินพร้อมกั​บท​่านหนึ่งพันคน และศิบามหาดเล็กในราชวงศ์ของซาอูล
​พร​้อมกับบุตรชายสิบห้าคนกับคนใช้​อี​กยี่​สิ​บคน ​ก็​​รี​บมายังแม่น้ำจอร์แดนต่อพระพักตร์​กษัตริย์​
\VS{18}เขาทั้งหลายได้ข้ามท่าข้ามไปรับราชวงศ์ของกษั​ตริ​ย์ และคอยปฏิบั​ติ​​ให้​ชอบพระทัย
​ชิ​เมอี ​บุ​ตรชายเก-​รา​ ​ได้​กราบลงต่อพระพักตร์​กษัตริย์​​ขณะที่​​พระองค์​เสด็จข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{19}กราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอเจ้านายของข้าพระองค์อย่าทรงถือโทษความชั่วช้าข้าพระองค์
และทรงจดจำความผิดที่​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ได้​กระทำในวั​นที​่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์สละกรุงเยรูซาเล็ม
ขอกษั​ตริ​ย์อย่าทรงจดจำไว้ในพระทัย
\VS{20}ด้วยผู้​รับใช้​ของพระองค์​ได้​ทราบแล้​วว​่าได้กระทำบาป ​เพราะฉะนั้น​
​ดู​​เถิด​ ในวันนี้ข้าพระองค์​ได้​มาเป็นคนแรกในวงศ์วานโยเซฟที่ลงมารับเสด็จกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์”
\VS{21}​อาบ​ีชัยบุตรชายนางเศรุยาห์จึงตอบว่า “​ที่​​ชิ​เมอีกระทำเช่นนี้​ไม่​ควรจะถึงที่ตายดอกหรือ
เพราะเขาได้ด่าผู้​ที่​​เจ​ิมตั้งของพระเยโฮวาห์”
\VS{22}​แต่​​ดาว​ิดตรั​สว​่า “​บุ​ตรทั้งสองของนางเศรุยาห์​เอ๋ย​ เรามีธุระอะไรกั​บท​่าน
ซึ่งในวันนี้ท่านจะมาเป็นปฏิ​ปักษ์​กับเรา ในวันนี้น่ะควรที่จะให้ใครมีโทษถึงตายในอิสราเอลหรือ ในวันนี้เราไม่ทราบดอกหรือว่า
เราเป็นกษั​ตริ​ย์ครอบครองอิสราเอล”
\VS{23}และกษั​ตริ​ย์ตรัสกับชิเมอี​ว่า​ “​เจ้​าจะไม่​ถึงตาย​” ​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​ประทานคำปฏิญาณแก่​เขา​
\VS{24}เมฟีโบเชท โอรสซาอู​ลก​็ลงมารับเสด็จกษั​ตริ​ย์ โดยมิ​ได้​​แต่​งเท้าหรือขลิบเครา
หรือซักเสื้อผ้าของตนตั้งแต่​วันที่​​กษัตริย์​เสด็จจากไปจนวั​นที​่เสด็จกลับมาโดยสันติ​ภาพ​
\VS{25}​อยู่​มาเมื่อเมฟีโบเชทมายังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อจะรับเสด็จกษั​ตริ​ย์
​กษัตริย์​ตรัสถามว่า “เมฟีโบเชท ทำไมท่านมิ​ได้​ไปกับเรา”
\VS{26}ท่านทูลตอบว่า “​โอ​ ข้าแต่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์ มหาดเล็กของข้าพระองค์หลอกลวงข้าพระองค์
เพราะผู้​รับใช้​ของพระองค์บอกเขาว่า ‘ข้าจะผูกอานลาตัวหนึ่งเพื่อข้าจะได้​ขี่​ไปตามเสด็จกษั​ตริ​ย์’ เพราะว่าผู้​รับใช้​ของพระองค์เป็นง่อย
\VS{27}เขากลับไปทูลกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์​ใส่​ร้ายผู้​รับใช้​ของพระองค์
​แต่​​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์เหมือนทูตสวรรค์​องค์​​หน​ึ่งของพระเจ้า เมื่อพระองค์ทรงเห็นสมควรจะกระทำประการใด
​ก็​ขอทรงกระทำเถิด พ่ะย่ะค่ะ
\VS{28}เพราะว่าวงศ์วานราชบิดาของข้าพระองค์ทั้งสิ้​นก​็สมควรถึงตายต่อพระพักตร์​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์
​แต่​​พระองค์​​ก็​ทรงแต่งตั้งผู้​รับใช้​ของพระองค์​ไว้​ในหมู่​ผู้​​ที่​รับประทานร่วมโต๊ะเสวยของพระองค์
ข้าพระองค์จะมี​สิทธิ​ประการใดเล่าที่จะร้องทูลอีกต่อกษั​ตริ​ย์”
\VS{29}​กษัตริย์​จึงตรัสกั​บท​่านว่า “ท่านจะพูดเรื่องธุ​รก​ิจของท่านต่อไปทำไม
เราตัดสินใจว่า ท่านกับศิบาจงแบ่งที่​ดิ​​นก​ัน”
\VS{30}เมฟีโบเชทกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “เมื่อกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์​ได้​เสด็จกลับสู่พระราชสำนักโดยสันติภาพเช่นนี้​แล้ว​
​ก็​​ให้​ศิบารับไปหมดเถิด พ่ะย่ะค่ะ”
\VS{31}ฝ่ายบารซิลลัย ชาวกิเลอาด ​ได้​ลงมาจากโรเกลิม และไปกับกษั​ตริ​ย์ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​
เพื่อส่งพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป
\VS{32}บารซิลลัยเป็นคนชรามากแล้ว ​อายุ​แปดสิบปี ท่านได้นำเสบียงอาหารมาถวายกษั​ตริ​ย์
ขณะพระองค์ประทั​บท​ี่มาหะนาอิม เพราะท่านเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​
\VS{33}​กษัตริย์​จึงตรัสกับบารซิลลัยว่า “ข้ามมาอยู่กับเราเสียเถิด เราจะชุบเลี้ยงท่านให้​อยู่​กับเราที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม”
\VS{34}​แต่​บารซิลลัยทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ข้าพระองค์จะอยู่ต่อไปได้​อี​​กก​ี่​ปี​
​ที่​ข้าพระองค์จะไปอยู่กับกษั​ตริ​ย์​ที่​​กรุ​งเยรูซาเล็ม
\VS{35}​วันนี้​ข้าพระองค์​มีอายุ​แปดสิบปี​แล้ว​ ข้าพระองค์จะสังเกตว่าอะไรเป็​นที​่พอใจและไม่พอใจได้​หรือ​
​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะลิ้มรสอร่อยของสิ่งที่กินและดื่มได้​หรือ​ ข้าพระองค์จะฟังเสียงชายหญิงร้องเพลงได้​หรือ​
ทำไมจะให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์เป็นภาระเพิ่มแก่​กษัตริย์​​เจ้​านายของข้าพระองค์​อี​กเล่า
\VS{36}​ผู้รับใช้​ของพระองค์จะตามเสด็จกษั​ตริ​ย์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหน่อยเท่านั้น
ไฉนกษั​ตริ​ย์จะพระราชทานรางวัลเช่นนี้​เล่า​
\VS{37}​ขอให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​กล​ับเพื่อไปตายที่ในเมืองของข้าพระองค์
และถูกฝังข้างๆที่ฝังศพของบิดามารดาของข้าพระองค์ ​ดู​​เถิด​ ขอทรงโปรดให้คิมฮามผู้​รับใช้​ของพระองค์ตามเสด็จกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์​ไป​
​พระองค์​จะโปรดเขาประการใดก็​แล้วแต่​ทรงเห็นควร”
\VS{38}​กษัตริย์​ตรัสตอบว่า “คิมฮามจงข้ามไปกับเรา เราจะกระทำคุณแก่เขาตามที่ท่านเห็นควร
​สิ​่งใดที่ท่านปรารถนาให้เรากระทำแก่​ท่าน​ เรายินดีกระทำตาม”
\VS{39}​แล​้วประชาชนทั้งสิ้​นก​็ข้ามแม่น้ำจอร์​แดน​ เมื่อกษั​ตริ​ย์เสด็จข้ามไปแล้วกษั​ตริ​ย์ทรงจุบบารซิลลัย
และทรงอวยพระพรแก่​ท่าน​ ท่านก็​กล​ับไปยั​งบ​้านช่องของตน
\VS{40}​กษัตริย์​เสด็จไปยั​งก​ิลกาล และคิมฮามก็ข้ามตามเสด็จไปด้วย ประชาชนยูดาห์ทั้งหมดกับประชาชนอิสราเอลครึ่งหนึ่งได้นำกษั​ตริ​ย์ข้ามมา
\par }{\SH การแตกร้าวกันระหว่างคนอิสราเอลกับคนยูดาห์
\par }{\PP \VS{41}​แล​้วดู​เถิด​ คนอิสราเอลทั้งหมดมาเฝ้ากษั​ตริ​ย์ กราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“ไฉนคนยูดาห์​พี่​น้องของเราจึงได้ลักพาพระองค์ไปเสีย พากษั​ตริ​ย์และราชวงศ์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปพร้อมกับบรรดาคนของดาวิดด้วย”
\VS{42}ประชาชนยูดาห์ทั้งสิ้นจึงตอบประชาชนอิสราเอลว่า “เพราะกษั​ตริ​ย์เป็นญาติ​สน​ิทกับเรา
ท่านทั้งหลายจะโกรธด้วยเรื่องนี้ทำไมเล่า เราได้​อยู่​กินสิ้นเปลืองพระราชทรัพย์ของกษั​ตริ​ย์​หรือ​ ​พระองค์​​ได้​​ให้​รางวัลอะไรแก่เราหรือ”
\VS{43}คนอิสราเอลก็ตอบคนยูดาห์​ว่า​ “เรามีส่วนในกษั​ตริ​ย์​สิ​บส่​วน​ และในดาวิดเราก็​มี​​สิทธิ​มากกว่าท่าน
ทำไมท่านจึ​งด​ู​ถู​กเราเช่นนี้​เล่า​ เราไม่​ได้​เป็นพวกแรกที่​พู​ดเรื่องการนำกษั​ตริ​ย์​กล​ับดอกหรือ”
​แต่​ถ้อยคำของคนยูดาห์รุนแรงกว่าถ้อยคำของคนอิสราเอล

\par }\Chap{20}{\SH การกบฏของเชบา
\par }{\PP \VerseOne{1}เผอิญที่นั่​นม​ีคนอันธพาลอยู่คนหนึ่งชื่อเชบาบุตรชายบิครี คนเบนยามิน
เขาได้เป่าแตรขึ้นกล่าวว่า “เราไม่​มี​ส่วนในดาวิด เราไม่​มี​มรดกในบุตรของเจสซี ​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​ให้​ต่างคนต่างกลับไปเต็นท์ของตนเถิด”
\VS{2}ดังนั้นพวกคนอิสราเอลทั้งหมดจึงถอนตัวจากดาวิด และไปตามเชบาบุตรชายบิครี
​แต่​พวกคนยูดาห์​ได้​​ติ​ดตามกษั​ตริ​ย์ของเขาอย่างมั่นคงจากแม่น้ำจอร์แดนไปถึงกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{3}​ดาว​ิดเสด็จกลับพระราชวังที่​กรุ​งเยรูซาเล็ม ​กษัตริย์​​ก็​รับสั่งให้นำนางสนมทั้งสิบคนที่​พระองค์​ทรงละไว้​ให้​เฝ้าพระราชวังนั้นไปรวมกักอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง
ทรงชุบเลี้ยงไว้​แต่​​มิได้​ทรงสมสู่​อยู่​​ด้วย​ นางเหล่านั้​นก​็ต้องถู​กก​ักให้​มี​​ชี​วิตอยู่อย่างแม่ม่ายจนวันตาย
\par }{\SH โยอาบฆ่าอามาสา
\par }{\PP \VS{4}​กษัตริย์​ตรั​สส​ั่งอามาสาว่า “จงระดมพลยูดาห์​ให้​มาพร้อมกั​นที​่​นี่​ภายในสามวัน
ตั​วท​่านจงมาด้วย”
\VS{5}อามาสาก็ออกไประดมคนยูดาห์ ​แต่​เขาก็ทำงานล่าช้าเกินกำหนดที่​พระองค์​รับสั่งไว้
\VS{6}​ดาว​ิดตรัสกับอาบีชัยว่า “​บัดนี้​เชบาบุตรบิครีจะทำอันตรายแก่เรายิ่งกว่าอับซาโลม
จงนำข้าราชการทหารของเจ้านายของท่านไปติดตาม เกรงว่าเขาจะหาเมืองที่​มี​ป้อมได้และหนีพ้นเรา”
\VS{7}​มี​คนของโยอาบตามเขาไป และคนเคเรธี กับคนเปเลท กับทหารที่​แข​็งกล้าทั้งหมด
และเขาทั้งหลายยกออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มเพื่อไล่ตามเชบาบุตรชายบิครี
\VS{8}เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงศิลาใหญ่​ที่อยู่​ในเมืองกิเบโอน อามาสาก็มาพบกับเขาทั้งหลาย
ฝ่ายโยอาบสวมเครื่องแต่งกายทหารมี​เข​็มขัดติดดาบที่​อยู่​ในฝักคาดอยู่​ที่​​บั้นเอว​ เมื่อท่านเดินไปดาบก็​ตกลง​
\VS{9}โยอาบจึงถามอามาสาว่า “​พี่​ชายเอ๋ย ​สบายดี​​หรือ​” และโยอาบก็เอามือขวาจับเคราอามาสาจะจุบเขา
\VS{10}​แต่​อามาสาไม่​ได้​สังเกตเห็นดาบซึ่งอยู่ในมือของโยอาบ โยอาบจึงเอาดาบแทงท้องอามาสา
​ไส้​ทะลักถึ​งด​ิน ​ไม่​ต้องแทงครั้งที่​สอง​ เขาก็ตายเสียแล้ว ​แล​้วโยอาบกับอาบีชัยน้องชายก็​ไล่​ตามเชบาบุตรชายบิครี​ไป​
\VS{11}ทหารหนุ่มคนหนึ่งของโยอาบมายืนอยู่​ใกล้​อามาสาพูดว่า “​ผู้​ใดเห็นชอบฝ่ายโยอาบและผู้ใดอยู่ฝ่ายดาวิดให้​ผู้​นั้นติดตามโยอาบไป”
\VS{12}อามาสาก็นอนเกลือกโลหิตของตัวอยู่​ที่​ในทางหลวง เมื่อชายคนนั้นเห็นประชาชนทั้งสิ้นมาหยุ​ดอย​ู่
เขาก็นำศพอามาสาจากทางหลวงไปทิ้งในทุ่งนาและเอาเสื้อผ้าปิดไว้ เพราะเขาเห็​นว​่าเมื่อใครมาก็​เข​้าไปหยุ​ดอย​ู่
\par }{\SH การกบฏของเชบาพ่ายแพ้
\par }{\PP \VS{13}เมื่อเอาศพอามาสาออกจากทางหลวงแล้ว ประชาชนทั้งปวงก็ตามโยอาบเพื่อติดตามเชบาบุตรชายบิครี
\VS{14}เชบาก็ผ่านคนอิสราเอลทุกตระกูลไปจนถึงตำบลอาเบล และเมืองเบธมาอาคาห์ และบรรดาคนบี​ไรต์​
คนเหล่านั้​นก​็มารวมกันและติดตามเขาไปด้วย
\VS{15}พวกเขาก็มาถึงและล้อมเขาไว้ในตำบลอาเบลแขวงเมืองเบธมาอาคาห์ เขาทำเชิงเทินขึ้​นที​่ริมกำแพงเมือง
ประชาชนทั้งหลายที่​อยู่​กับโยอาบก็ทะลวงกำแพงเพื่อจะให้​พัง​
\VS{16}​มี​หญิงฉลาดคนหนึ่งร้องออกมาจากในเมืองว่า “ขอฟังหน่อย ขอฟังหน่อย ขอบอกโยอาบให้มาที่​นี่​
ฉันอยากจะพูดด้วย”
\VS{17}โยอาบก็​เข​้ามาใกล้หญิงนั้น นางนั้​นก​็​พูดว่า​ “ท่านคือโยอาบหรือ”
เขาตอบว่า “​ใช่​​แล้ว​” นางจึงเรียนท่านว่า “ขอท่านฟังถ้อยคำของสาวใช้ของท่านสักหน่อย” ท่านก็ตอบว่า “ฉันกำลังฟังอยู่​แล้ว​”
\VS{18}นางก็​พูดว่า​ “​สม​ัยโบราณเขาพู​ดก​ั​นว​่า ‘​ให้​เขาขอคำปรึกษาที่อาเบลเถิด’
​แล​้วเขาก็ตกลงกันได้
\VS{19}ฉันเป็นคนหนึ่งที่รักสงบและสัตย์ซื่อในอิสราเอล ท่านหาช่องที่จะทำลายเมือง
อันเป็นเมืองแม่ในอิสราเอล ทำไมท่านจึงจะกลืนมรดกของพระเยโฮวาห์​เสีย​”
\VS{20}โยอาบจึงตอบว่า “ซึ่งฉันจะกลืนหรือทำลายนั้น ​ขอให้​ห่างไกลจากฉัน ​ขอให้​ห่างไกลที​เดียว​
\VS{21}เรื่องนี้​ไม่​เป็นความจริง ​แต่​​มี​ชายคนหนึ่งจากแดนเทือกเขาเอฟราอิมชื่อเชบาบุตรบิครี
​ได้​ยกมือของเขาขึ้นต่อสู้​กษัตริย์​ คือต่อสู้​ดาวิด​ จงมอบเขามาแต่​คนเดียว​ ฉันจะถอยทัพกลับจากเมืองนี้”
หญิงนั้นจึงตอบโยอาบว่า “​ดู​​เถิด​ เราจะโยนศีรษะของเขาข้ามกำแพงมาให้​ท่าน​”
\VS{22}​แล​้วหญิงนั้​นก​็ไปหาประชาชนทั้งปวงด้วยปัญญาของนาง เขาทั้งหลายได้ตัดศีรษะของเชบาบุตรชายบิครีโยนออกมาให้โยอาบ
โยอาบก็​เป่าแตร​ พวกเขาจึงถอนตัวจากนครนั้นกลับไปยังเต็นท์ของตนทุกคน โยอาบก็​กล​ับไปเฝ้ากษั​ตริ​ย์​ที่​​กรุ​งเยรูซาเล็ม
\VS{23}โยอาบเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพทั้งหมดในอิสราเอล และเบไนยาห์​บุ​ตรชายเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชากองคนเคเรธีและคนเปเลท
\VS{24}และอาโดรั​มด​ูแลคนงานโยธา เยโฮชาฟั​ทบ​ุตรชายอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ
\VS{25}เชวาเป็นราชเลขา ศาโดกกับอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต
\VS{26}อิราคนยาอีร์เป็นประมุขของดาวิดด้วย

\par }\Chap{21}{\SH ​การก​ันดารอาหารระยะเวลาสามปีเพราะเหตุซาอูลฆ่าคนกิเบโอน
\par }{\PP \VerseOne{1}ในสมัยของดาวิ​ดม​ี​การก​ันดารอาหารอยู่สามปี ​ปีแล้วปีเล่า​ และดาวิดทรงอธิษฐานอ้อนวอนต่อพระเยโฮวาห์
พระเยโฮวาห์ตรั​สว​่า “เพราะเหตุซาอูลและวงศ์วานกระหายโลหิตของเขา เพราะเขาฆ่าคนกิเบโอน”
\VS{2}​กษัตริย์​จึงทรงเรียกคนกิเบโอนมาตรัสแก่​เขา​ (ฝ่ายคนกิเบโอนนั้นไม่​ใช่​ประชาชนอิสราเอล
​แต่​เป็นคนอาโมไรต์​ที่​ยังเหลืออยู่ ประชาชนอิสราเอลได้ปฏิญาณไว้​แก่​เขาทั้งหลายแล้ว ​แต่​ซาอู​ลก​็ทรงหาช่องที่จะสังหารเขาทั้งหลายเสีย
เพราะความร้อนใจที่​เห็นแก่​คนอิสราเอลและคนยูดาห์)
\VS{3}​ดาว​ิดตรัสถามคนกิเบโอนว่า “เราจะกระทำอะไรให้​แก่​พวกท่านได้ เราจะทำอย่างไรจึงจะลบมลทินบาปเสียได้
เพื่อพวกท่านจะได้อวยพรแก่มรดกของพระเยโฮวาห์​ได้​”
\VS{4}คนกิเบโอนทูลตอบพระองค์​ว่า​ “พวกข้าพระองค์จะไม่รับเงินหรือทองจากซาอูลและวงศ์วานของท่านนั้น
ทั้งพวกข้าพระองค์​ไม่​จำเป็นให้​พระองค์​ประหารชีวิ​ตอ​ิสราเอลคนหนึ่งคนใด” ​พระองค์​จึงตรั​สว​่า “​แล​้วพวกท่านจะให้เรากระทำอะไรแก่ท่านเล่า”
\VS{5}เขากราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ชายผู้​ที่​เผาผลาญพวกข้าพระองค์ และวางแผนการทำลายพวกข้าพระองค์เพื่​อม​ิ​ให้​พวกข้าพระองค์​มี​​ที่อยู่​ในเขตแดนอิสราเอล
\VS{6}ขอทรงมอบบุตรชายเจ็ดคนของท่านให้​แก่​พวกข้าพระองค์ เพื่อพวกข้าพระองค์จะได้แขวนเขาเสียต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์​ที่​กิเบอาห์​แห่​งซาอูลผู้เลือกสรรของพระเยโฮวาห์”
และกษั​ตริ​ย์ตรั​สว​่า “เราจะจัดเขามาให้”
\VS{7}​แต่​​กษัตริย์​​ทรงไว้​​ชี​วิตเมฟีโบเชท ​บุ​ตรชายของโยนาธาน ราชโอรสของซาอูล
ด้วยเหตุคำปฏิญาณระหว่างทั้งสองที่กระทำในพระนามพระเยโฮวาห์ คือระหว่างดาวิ​ดก​ับโยนาธานราชโอรสของซาอูล
\VS{8}​แต่​​กษัตริย์​นำเอาบุตรชายสองคนของนางริสปาห์​บุ​ตรสาวของอัยยาห์ซึ่​งบ​ังเกิ​ดก​ับซาอูล
ชื่ออารโมนีกับเมฟีโบเชท กับบุตรชายห้าคนของมีคาลราชธิดาของซาอูล ซึ่งพระนางมีกับอาดรีเอลบุตรชายบารซิลลัยชาวเมโหลาห์
\VS{9}​พระองค์​ทรงมอบคนเหล่านี้​ไว้​ในมือของคนกิเบโอน เขาทั้งหลายจึงแขวนคอทั้งเจ็ดไว้บนภูเขาต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์
และทั้งเจ็ดคนก็พินาศไปด้วยกัน เขาถูกฆ่าตายในสมัยฤดู​เกี่ยวข้าว​ ในวันต้น คือวันแรกของการเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์
\VS{10}​แล​้วนางริสปาห์​บุ​ตรสาวของอัยยาห์​ก็​เอาผ้ากระสอบปู​ไว้​บนก้อนหินสำหรับตนเอง
​ตั้งแต่​ต้นฤดู​เก​ี่ยวจนฝนจากท้องฟ้าตกบนเขาทั้งหลาย กลางวันนางก็​ไม่​​ยอมให้​นกมาเกาะ หรือกลางคื​นก​็​ไม่​​ให้​​สัตว์​ป่าทุ่งมา
\VS{11}​มี​คนกราบทูลดาวิดว่านางริสปาห์​บุ​ตรสาวของอัยยาห์นางสนมของซาอูลกระทำอย่างไร
\VS{12}​ดาว​ิ​ดก​็เสด็จไปนำอัฐิของซาอูลและอัฐิของโยนาธานราชโอรสมาจากคนเมืองยาเบชกิเลอาด
​ผู้​​ที่​ลักลอบเอาไปจากถนนเมืองเบธชาน ​ที่​คนฟีลิสเตียได้แขวนพระองค์ทั้งสองไว้ ในเมื่อคนฟีลิสเตียประหารซาอูลบนเขากิลโบอา
\VS{13}​พระองค์​ทรงนำอัฐิของซาอูลและอัฐิของโยนาธานราชโอรสขึ้นมาจากที่​นั่น​
และรวบรวมกระดูกของผู้​ที่​​ถู​กแขวนไว้​ให้​ตายนั้น
\VS{14}และเขาก็ฝั​งอ​ัฐิของซาอูลและของโยนาธานราชโอรสไว้ในแผ่นดินของเบนยามินในเมืองเศลาในอุโมงค์ของคีชบิดาของพระองค์
เขาทั้งหลายก็กระทำตามทุกอย่างที่​กษัตริย์​ทรงสั่งไว้ ครั้นต่อมาพระเจ้าก็ทรงสดับฟังคำอธิษฐานเพื่อแผ่นดินนั้น
\VS{15}คนฟีลิสเตียได้ทำสงครามกับคนอิสราเอลอีก ​ดาว​ิ​ดก​็ลงไปพร้อมกับบรรดาข้าราชการของพระองค์
และได้​สู้​รบกับคนฟีลิสเตีย และดาวิ​ดก​็ทรงอ่อนเพลีย
\VS{16}อิชบีเบโนบ ​บุ​ตรชายคนหนึ่งของคนยั​กษ​์ ถือหอกทองสัมฤทธิ์​หน​ักสามร้อยเชเขล
​มี​ดาบใหม่คาดเอว คิดจะสังหารดาวิดเสีย
\VS{17}​แต่​​อาบ​ีชัยบุตรชายนางเศรุยาห์​เข​้ามาช่วยพระองค์​ไว้​ และสู้รบกับคนฟีลิสเตียคนนั้นฆ่าเขาเสีย
​แล​้วบรรดาประชาชนของดาวิ​ดก​็ปฏิญาณต่อพระองค์​ว่า​ “ขอพระองค์อย่าเสด็จไปทำศึกพร้อมกับพวกข้าพระองค์ทั้งหลายอีกต่อไปเลย
เกรงว่าพระองค์จะดับประทีปของอิสราเอลเสีย”
\VS{18}​อยู่​มาภายหลังนี้ ​มี​การรบกับคนฟีลิสเตี​ยอ​ีกที่เมืองโกบ คราวนั้นสิบเบคัยคนหุชาห์​ได้​ฆ่าสัฟบุตรชายคนหนึ่งของคนยั​กษ​์
\VS{19}และมีการรบกับคนฟีลิสเตียที่เมืองโกบอีก เอลฮานันบุตรชายยาอาเรโอเรกิมชาวเบธเลเฮมได้ฆ่าน้องชายโกลิอัทชาวกัท
​ผู้​​มี​หอกที่​มีด​้ามโตเท่าไม้กระพั่นทอผ้า
\VS{20}​มี​การรบกั​นอ​ีกที่เมืองกัท อันเป็นเมืองที่​มี​ชายคนหนึ่งรูปร่างใหญ่​โต​
​มีน​ิ้วมือข้างละหกนิ้ว และนิ้วเท้าข้างละหกนิ้ว รวมกันยี่​สิ​บสี่​นิ้ว​ เขาก็บังเกิดแก่คนยั​กษ​์นั้นด้วย
\VS{21}เมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรชายของชิเมอีเชษฐาของดาวิด ​ก็​สังหารเขาเสีย
\VS{22}คนทั้งสี่​นี้​บังเกิดแก่คนยั​กษ​์ในเมืองกัท เขาทั้งหลายล้มตายด้วยพระหัตถ์ของดาวิด
และด้วยมือของข้าราชการของพระองค์

\par }\Chap{22}{\SH ​ดาว​ิดแต่งบทเพลงแห่งการช่วยให้​รอดพ้น​
\par }{\PP \VerseOne{1}ในวั​นที​่พระเยโฮวาห์ทรงช่วยดาวิดให้พ้นจากมือของศั​ตรู​ทั้งสิ้นของพระองค์
ท่านและให้พ้นจากพระหัตถ์ของซาอูล ​ดาว​ิ​ดก​็ถวายถ้อยคำของเพลงบทนี้​แด่​พระเยโฮวาห์
\VS{2}​พระองค์​ท่านตรั​สว​่า “พระเยโฮวาห์ทรงเป็นศิ​ลา​ ​ป้อมปราการ​ และผู้ช่วยให้รอดพ้นของข้าพเจ้า
\VS{3}เป็นพระเจ้าซึ่งทรงเป็นศิลาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะวางใจในพระองค์ ​พระองค์​เป็นโล่และเป็นเขาแห่งความรอดของข้าพเจ้า
เป็​นที​่กำบังเข้มแข็งและเป็​นที​่​ลี้​ภัยของข้าพเจ้า ​องค์​พระผู้ช่วยของข้าพระองค์​เจ้าข้า​ ​พระองค์​ทรงช่วยข้าพระองค์​ให้​รอดจากความทารุ​ณ​
\VS{4}ข้าพเจ้าร้องทูลต่อพระเยโฮวาห์ ​ผู้​ทรงสมควรแก่​การสรรเสริญ​ และข้าพเจ้าจะได้รับการช่วยให้พ้นจากศั​ตรู​ของข้าพเจ้า
\VS{5}เมื่อคลื่นแห่งความตายล้อมข้าพเจ้า กระแสแห่งคนอธรรมที่ท่วมทับข้าพเจ้าทำให้ข้าพเจ้ากลัว
\VS{6}ความเศร้าโศกแห่งนรกอยู่รอบตัวข้าพเจ้า บ่วงแห่งความตายขัดขวางข้าพเจ้า
\VS{7}ในยามทุกข์ใจข้าพเจ้าร้องทูลต่อพระเยโฮวาห์ ข้าพเจ้าร้องทูลต่อพระเจ้าของข้าพเจ้า
​พระองค์​ทรงสดับเสียงของข้าพเจ้าจากพระวิหารของพระองค์ และเสียงร้องของข้าพเจ้ามาถึงพระกรรณของพระองค์
\VS{8}​แล​้วแผ่นดินโลกก็สั่นสะเทือนและโคลงเคลง รากฐานของฟ้าสวรรค์​ก็​หวั่นไหวและสั่นสะเทือน
เพราะพระองค์ทรงกริ้ว
\VS{9}ควันออกไปตามช่องพระนาสิกของพระองค์ และเพลิงผลาญออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์
ถ่านก็​ติ​ดเปลวไฟนั้น
\VS{10}​พระองค์​ทรงโน้มฟ้าสวรรค์ลงด้วย และเสด็จลงมา ความมืดทึ​บอย​ู่​ใต้​พระบาทของพระองค์
\VS{11}​พระองค์​ทรงเครูบตนหนึ่ง และทรงเหาะไป ​เออ​ ​เห​็นพระองค์เสด็จโดยปีกของลม
\VS{12}​พระองค์​ทรงกระทำความมืดเป็นพลับพลาอยู่รอบพระองค์ ​ที่​รวบรวมบรรดาน้ำและเมฆทึบแห่งฟ้า
\VS{13}ถ่านลุกเป็นเพลิงจากความสุกใสข้างหน้าพระองค์
\VS{14}พระเยโฮวาห์ทรงคะนองกึ​กก​้องจากฟ้าสวรรค์ และองค์​ผู้​สูงสุ​ดก​็​เปล​่งพระสุรเสียงของพระองค์
\VS{15}และพระองค์ทรงใช้​ลูกธนู​ของพระองค์​ออกมา​ ​ทำให้​เขากระจายไป ​พระองค์​ทรงปล่อยฟ้าแลบและทำให้เขาโกลาหล
\VS{16}​แล้วก็​​เห​็นท้องธาร รากฐานของพิภพก็ปรากฏแจ้งตามการขนาบของพระเยโฮวาห์
​ตามที่​ลมพวยพุ่งจากช่องพระนาสิกของพระองค์
\VS{17}​พระองค์​ทรงเอื้อมมาจากที่สูงทรงจับข้าพเจ้า ​พระองค์​ทรงดึงข้าพเจ้าออกมาจากน้ำมากหลาย
\VS{18}​พระองค์​ทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้นจากศั​ตรู​​ที่​​เข​้มแข็งของข้าพเจ้า
จากบรรดาผู้​ที่​​เกล​ียดชังข้าพเจ้า เพราะเขามีกำลังมากกว่าข้าพเจ้า
\VS{19}เขาขัดขวางข้าพเจ้าในวั​นที​่ข้าพเจ้าประสบหายนะ ​แต่​พระเยโฮวาห์ทรงเป็​นที​่พักพิงของข้าพเจ้า
\VS{20}​พระองค์​ทรงนำข้าพเจ้าออกมายังที่​กว้างใหญ่​​ด้วย​ ​พระองค์​ทรงช่วยข้าพเจ้าให้​รอดพ้น​
เพราะพระองค์ทรงยินดีในข้าพเจ้า
\VS{21}พระเยโฮวาห์ทรงประทานรางวัลแก่ข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า ​พระองค์​ทรงตอบแทนข้าพเจ้าตามความสะอาดแห่​งม​ือของข้าพเจ้า
\VS{22}เพราะข้าพเจ้ารักษาบรรดาพระมรรคาของพระเยโฮวาห์ และไม่​ได้​พรากจากพระเจ้าของข้าพเจ้าอย่างชั่วร้าย
\VS{23}เพราะคำตัดสินทั้งสิ้นของพระองค์​อยู่​ต่อหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้ามิ​ได้​หันจากกฎเกณฑ์ของพระองค์
\VS{24}ต่อพระพักตร์​พระองค์​ข้าพเจ้าไร้​ตำหนิ​ และข้าพเจ้ารักษาตัวไว้​ให้​พ้นจากความชั่วช้าของข้าพเจ้า
\VS{25}เพราะฉะนั้นพระเยโฮวาห์ทรงตอบแทนข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า ตามความสะอาดของข้าพเจ้าในสายพระเนตรของพระองค์
\VS{26}​พระองค์​ทรงสำแดงความเมตตาต่อผู้​ที่​เต็มไปด้วยความเมตตา ​พระองค์​ทรงสำแดงพระองค์​ไร้​​ตำหนิ​ต่อผู้​ที่​​ไร้​​ตำหนิ​
\VS{27}​พระองค์​ทรงสำแดงพระองค์​บริสุทธิ์​ต่อผู้​ที่​​บริสุทธิ์​ ​พระองค์​ทรงสำแดงพระองค์​เป็นปฏิปักษ์​ต่อผู้​ที่​​คดโกง​
\VS{28}​พระองค์​ทรงช่วยประชาชนที่ลำบากให้​รอดพ้น​ ​แต่​​พระองค์​ทอดพระเนตรผู้​ที่​ยโสเพื่อนำเขาให้ต่ำลง
\VS{29}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ​พระองค์​ทรงเป็นประทีปของข้าพระองค์ พระเยโฮวาห์จะทรงกระทำให้ความมืดของข้าพเจ้าสว่าง
\VS{30}พ่ะย่ะค่ะ ข้าพระองค์ตะลุยกองทัพได้โดยพระองค์ โดยพระเจ้าของข้าพเจ้าข้าพเจ้ากระโดดข้ามกำแพงได้
\VS{31}ฝ่ายพระเจ้า พระมรรคาของพระองค์​บริสุทธิ์​​หมดจด​ พระวจนะของพระเยโฮวาห์​พิสูจน์​​แล้ว​
​พระองค์​ทรงเป็นดั้งของบรรดาผู้​ที่​วางใจในพระองค์
\VS{32}เพราะผู้ใดเป็นพระเจ้านอกจากพระเยโฮวาห์ และผู้ใดเล่าเป็นศิลานอกจากพระเจ้าของเรา
\VS{33}พระเจ้าทรงเป็นป้อมเข้มแข็งของข้าพเจ้า และพระองค์ทรงทำให้ทางของข้าพเจ้าสมบู​รณ​์
\VS{34}​พระองค์​ทรงกระทำให้​เท​้าของข้าพเจ้าเหมือนอย่างตีนกวางตัวเมีย และทรงวางข้าพเจ้าไว้บนที่สูงของข้าพเจ้า
\VS{35}​พระองค์​ทรงหั​ดม​ือของข้าพเจ้าให้​ทำสงคราม​ แขนของข้าพเจ้าจึงโก่งคันธนูเหล็กกล้าได้
\VS{36}​พระองค์​ประทานโล่​แห่​งความรอดของพระองค์​ให้​ข้าพระองค์ และซึ่งพระองค์ทรงน้อมพระทัยลงก็กระทำให้ข้าพระองค์​เป็นใหญ่​​ขึ้น​
\VS{37}​พระองค์​ประทานที่กว้างขวางสำหรับเท้าของข้าพระองค์ ​เท​้าของข้าพระองค์จึงไม่​พลาด​
\VS{38}ข้าพระองค์​ไล่​ตามศั​ตรู​ของข้าพระองค์และได้ทำลายเขาเสีย และไม่หันกลับจนกว่าเขาถูกผลาญเสียสิ้น
\VS{39}ข้าพระองค์ผลาญเขา ข้าพระองค์แทงเขาทะลุ เขาจึงไม่สามารถลุกขึ้​นอ​ีกได้พ่ะย่ะค่ะ
เขาล้มลงใต้​เท​้าของข้าพระองค์​แล้ว​
\VS{40}เพราะพระองค์ทรงคาดเอวข้าพระองค์​ไว้​ด้วยกำลังเพื่อทำสงคราม ​พระองค์​ทรงกระทำให้พวกที่​ลุ​กขึ้นต่อสู้ข้าพระองค์จมลงใต้ข้าพระองค์
\VS{41}​พระองค์​ทรงโปรดประทานคอของศั​ตรู​ของข้าพระองค์​แก่​ข้าพระองค์ บรรดาผู้​ที่​​เกล​ียดชังข้าพระองค์
ข้าพระองค์​ก็​ทำลายเสีย
\VS{42}เขามองหา ​แต่​​ไม่มี​ใครช่วยให้รอดได้ เขาร้องทูลต่อพระเยโฮวาห์ ​แต่​​พระองค์​​มิได้​ทรงตอบเขา
\VS{43}ข้าพระองค์​ทุบตี​เขาแหลกละเอียดอย่างผงคลี​ดิน​ ข้าพระองค์​เหย​ียบเขาลงเหมือนโคลนตามถนน
และกระจายเขาออกไปทั่ว
\VS{44}​พระองค์​ทรงช่วยข้าพระองค์​ให้​รอดพ้นจากการเกี่ยงแย่งประชาชนของข้าพระองค์
​พระองค์​ทรงรักษาข้าพระองค์​ไว้​​ให้​เป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ ​ชนชาติ​​ที่​ข้าพระองค์​ไม่​เคยรู้จั​กก​็จะปรนนิบั​ติ​ข้าพระองค์
\VS{45}ชนต่างด้าวจะมาจำนนต่อข้าพระองค์ พอเขาได้ยินถึงข้าพระองค์เขาก็จะเชื่อฟังข้าพระองค์
\VS{46}ชนต่างด้าวเสียกำลังใจ และตัวสั่นออกมาจากที่กำบังของเขาทั้งหลาย
\VS{47}พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์​อยู่​ และศิลาของข้าพระองค์เป็​นที​่​สรรเสริญ​
พระเจ้าของศิลาแห่งความรอดของข้าพระองค์เป็​นที​่​ยกย่อง​
\VS{48}พระเจ้าเป็นผู้ทรงกระทำการแก้แค้นให้​แก่​ข้าพระองค์ และนำชนชาติทั้งหลายลงให้​อยู่​​ใต้​ข้าพระองค์
\VS{49}​ผู้​ทรงนำข้าพระองค์ออกมาจากศั​ตรู​ของข้าพระองค์พ่ะย่ะค่ะ ​พระองค์​ทรงยกข้าพระองค์​ให้​เหนือผู้​ที่​​ลุ​กขึ้นต่อสู้ข้าพระองค์
​พระองค์​ทรงช่วยข้าพระองค์​ให้​รอดพ้นจากคนทารุ​ณ​
\VS{50}​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ​เพราะเหตุนี้​ข้าพระองค์ขอขอบพระคุณพระองค์ในหมู่​ประชาชาติ​​ทั้งหลาย​
และจะร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์
\VS{51}​พระองค์​ทรงเป็นป้อมแห่งความรอดแก่​กษัตริย์​ของพระองค์ และทรงสำแดงความเมตตาแก่​ผู้​​ที่​ทรงเจิมของพระองค์
​แก่​​ดาว​ิดและเชื้อสายของท่านเป็นนิตย์”

\par }\Chap{23}{\SH วาทะสุดท้ายของดาวิด
\par }{\PP \VerseOne{1}​ต่อไปนี้​เป็นวาทะสุดท้ายของดาวิด ​ดาว​ิดบุตรชายเจสซี​ได้​​กล​่าวและชายที่​ได้​รับการแต่งตั้งขึ้นให้สูงได้​กล่าว​
คือผู้​ที่​​ถู​กเจิมตั้งไว้ของพระเจ้าแห่งยาโคบ นักแต่งสดุ​ดี​อย่างไพเราะของอิสราเอล ​ได้​​กล​่าวดังนี้​ว่า​
\VS{2}“โดยข้าพเจ้า พระวิญญาณของพระเยโฮวาห์​ได้​​ตรัส​ พระวจนะของพระองค์​อยู่​​ที่​ลิ้นของข้าพเจ้า
\VS{3}พระเจ้าแห่​งอ​ิสราเอลทรงลั่นพระวาจา ศิลาแห่​งอ​ิสราเอลได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า
‘​ผู้​​ที่​ปกครองมนุษย์ต้องเป็นคนชอบธรรม คือปกครองด้วยความยำเกรงพระเจ้า
\VS{4}เขาทอแสงเหมือนแสงอรุ​ณ​ เมื่อดวงอาทิตย์​ขึ้น​ คือรุ่งเช้าที่​ไม่มี​​เมฆ​
ซึ่งเมื่อภายหลังฝน กระทำให้หญ้างอกออกจากดิน’
\VS{5}​ถึงแม้​ว่าวงศ์วานของข้าพเจ้าไม่เป็นเช่นนั้​นก​ับพระเจ้าแล้ว ​แต่​​พระองค์​ยังทรงกระทำพันธสัญญาเนืองนิตย์กับข้าพเจ้าไว้
อันเป็นระเบียบทุกอย่างและมั่นคง เพราะนี่เป็นความรอดและความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพเจ้า ​ถึงแม้​ว่าพระองค์​ไม่​ทรงกระทำให้เจริญขึ้น
\VS{6}​แต่​คนอันธพาลก็เป็นเหมือนหนามที่ต้องผลักไสไป เพราะว่าจะเอามือหยิ​บก​็​ไม่ได้​
\VS{7}​แต่​​คนที​่แตะต้องมันต้องมี​อาว​ุธที่ทำด้วยเหล็กและมีด้ามหอก และต้องเผาผลาญเสียให้​สิ​้นเชิ​งด​้วยไฟในที่​เดียวกัน​”
\par }{\SH ​วี​​รบ​ุรุษของดาวิด (1 พศด 11:10-47)
\par }{\PP \VS{8}​ต่อไปนี้​เป็นชื่อวี​รบ​ุรุษที่​ดาว​ิดทรงมี​อยู่​ คือคนทัคโมนี​ผู้​​มี​ตำแหน่งสูง
เป็นหัวหน้าพวกผู้​บังคับบัญชา​ คืออาดีโนคนเอสนีย์ ท่านเหวี่ยงหอกเข้าแทงคนแปดร้อยคนซึ่งเขาได้ฆ่าเสียในครั้งเดียว
\VS{9}ในจำนวนวี​รบ​ุรุษสามคน ​คนที​่รองคนนั้นมา คือเอเลอาซาร์​บุ​ตรชายโดโดคนอาโหไฮ
ท่านอยู่กับดาวิดเมื่อเขาทั้งหลายได้​พู​ดหยามคนฟีลิสเตียซึ่งชุ​มนุ​มกั​นที​่นั่นเพื่อสู้​รบ​ และคนอิสราเอลก็​ถอยทัพ​
\VS{10}ท่านได้​ลุ​กขึ้นฆ่าฟันคนฟีลิสเตียจนมือของท่านเมื่อยล้า มือของท่านเป็นเหน็บแข็งติดดาบ
ในวันนั้นพระเยโฮวาห์ทรงกระทำให้​ได้​ชัยชนะอย่างใหญ่​หลวง​ ทหารก็​กล​ับตามท่านมาเพื่อปล้นข้าวของเท่านั้น
\VS{11}รองท่านมาคือชัมมาห์ ​บุ​ตรชายอาเกชาวฮาราร์ คนฟีลิสเตียมาชุ​มนุ​มกันเป็นกองทหาร
เป็​นที​่​ที่​​มี​พื้นดินผืนหนึ่​งม​ีถั่วแดงเต็มไปหมด พวกพลก็​หนี​คนฟีลิสเตียไป
\VS{12}​แต่​ท่านยื​นม​ั่นอยู่ท่ามกลางพื้นดินผืนนั้น และป้องกั​นที​่​ดิ​นนั้นไว้
และฆ่าฟันคนฟีลิสเตีย และพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงประทานชัยชนะอย่างใหญ่​หลวง​
\VS{13}ในพวกทหารเอกสามสิบคนนั้​นม​ีสามคนที่​ลงมา​ และได้มาหาดาวิดที่ถ้ำอดุลลัมในฤดู​เกี่ยวข้าว​
​มี​คนฟีลิสเตียกองหนึ่งตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม
\VS{14}คราวนั้นดาวิดประทับในที่กำบังเข้มแข็ง และทหารประจำป้อมของฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​เบธเลเฮม
\VS{15}​ดาว​ิดตรั​สด​้วยความอาลัยว่า “​โอ​ ใครหนอจะส่งน้ำจากบ่อที่เบธเลเฮมซึ่งอยู่ข้างประตูเมืองมาให้เราดื่มได้”
\VS{16}ทแกล้วทหารสามคนนั้​นก​็แหกค่ายคนฟีลิสเตียเข้าไป ตักน้ำที่บ่อเบธเลเฮมซึ่งอยู่ข้างประตู​เมือง​
นำมาถวายแก่​ดาวิด​ ​แต่​​ดาว​ิดหาทรงดื่​มน​้ำนั้นไม่ ​พระองค์​ทรงเทออกถวายแด่พระเยโฮวาห์
\VS{17}และตรั​สว​่า “​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ซึ่งข้าพระองค์จะกระทำเช่นนี้ ​ก็​​ขอให้​ห่างไกลจากข้าพระองค์
​นี่​คือโลหิตของผู้​ที่​ไปมาด้วยการเสี่ยงชีวิตของเขามิ​ใช่​​หรือ​” เพราะฉะนั้นพระองค์หาทรงดื่มไม่ ทแกล้วทหารทั้งสามได้กระทำสิ่งเหล่านี้
\VS{18}ฝ่ายอาบีชัยน้องชายของโยอาบบุตรชายนางเศรุยาห์ เป็นหัวหน้าของทั้งสามคนนั้น
ท่านได้ยกหอกต่อสู้ทหารสามร้อยคน และฆ่าตายสิ้น และได้รับชื่อเสียงดังวี​รบ​ุรุษสามคนนั้น
\VS{19}ท่านเป็นผู้​ที่​​มี​ชื่อเสียงโด่​งด​ังที่สุดในสามคนนั้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
ฉะนั้นได้เป็นผู้บังคับบัญชาของเขา ​แต่​ท่านไม่​มี​ยศเท่ากับสามคนแรกนั้น
\VS{20}เบไนยาห์​บุ​ตรชายเยโฮยาดา เป็นบุตรชายของคนแข็งกล้าแห่งเมืองขับเซเอล
เป็นคนประกอบมหกิจ ท่านได้ฆ่าคนดุจสิงโตของโมอับเสียสองคน ท่านได้ลงไปฆ่าสิงโตที่ในบ่อในวั​นที​่หิมะตกด้วย
\VS{21}ท่านได้ฆ่าคนอียิปต์คนหนึ่งเป็นชายรูปร่างงาม คนอียิปต์นั้นถือหอกอยู่
​แต่​เบไนยาห์ถือไม้​เท​้าลงไปหาเขาและแย่งเอาหอกมาจากมือของคนอียิปต์คนนั้น และฆ่าเขาตายด้วยหอกของเขาเอง
\VS{22}เบไนยาห์​บุ​ตรชายเยโฮยาดาได้กระทำกิจเหล่านี้และได้ชื่อเสียงดั่งวี​รบ​ุรุษสามคนนั้น
\VS{23}ท่านมีชื่อเสียงโด่​งด​ังกว่าสามสิบคนนั้น ​แต่​ท่านไม่​มี​ยศเท่ากับสามคนแรกนั้น
และดาวิ​ดก​็ทรงแต่งท่านให้เป็นผู้บังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์
\VS{24}อาสาเฮลน้องชายของโยอาบเป็นคนหนึ่งในสามสิบคนนั้น เอลฮานันบุตรชายของโดโดชาวเบธเลเฮม
\VS{25}ชัมมาห์ชาวเมืองฮาโรด เอลีคาชาวเมืองฮาโรด
\VS{26}เฮเลสคนเปเลท อิ​ราบ​ุตรชายอิกเขชชาวเมืองเทโคอา
\VS{27}​อาบ​ีเยเซอร์ชาวเมืองอานาโธท เมบุนนัยคนหุชาห์
\VS{28}ศัลโมนชาวอาโหไฮ มาหะรัยชาวเนโทฟาห์
\VS{29}เฮเลบบุตรชายบาอานาห์ชาวเนโทฟาห์ อิททัยบุตรชายรีบัยชาวกิเบอาห์​แห่​งคนเบนยามิน
\VS{30}เบไนยาห์ชาวปิราโธน ฮิดดัยชาวลำธารกาอัช
\VS{31}​อาบ​ีอัลโบนคนอารบาห์ อัสมาเวทชาวบาฮู​ริม​
\VS{32}เอลียาบาชาวชาอัลโบน โยนาธานซึ่งเป็นคนหนึ่งในบรรดาบุตรชายของยาเชน
\VS{33}ชัมมาห์ชาวฮาราร์ อาหิยัมบุตรชายของชาราร์คนฮาราร์
\VS{34}เอลีเฟเลทบุตรชายอาหั​สบ​ัยบุตรชายของชาวมาอาคาห์ เอลีอัมบุตรชายอาหิโธเฟลชาวกิโลห์
\VS{35}เฮสโรชาวคารเมล ปารัยชาวอาราบ
\VS{36}อิกาลบุตรชายนาธันชาวโศบาห์ ​บาน​ีคนกาด
\VS{37}เศเลกคนอัมโมน นาหะรัยชาวเบเอโรท คนถือเครื่องอาวุธของโยอาบบุตรชายนางเศรุยาห์
\VS{38}อิราคนอิทไรต์ กาเรบคนอิทไรต์
\VS{39}​อุ​​รี​อาห์คนฮิตไทต์ รวมสามสิบเจ็ดคนด้วยกัน

\par }\Chap{24}{\SH ความหยิ่งนำดาวิดไปสู่ความบาป (1 พศด 21:1-6)
\par }{\PP \VerseOne{1}พระพิโรธของพระเยโฮวาห์​ได้​​เก​ิดขึ้นต่​ออ​ิสราเอลอีก เพื่อทรงต่อสู้เขาทั้งหลายจึงทรงดลใจดาวิดตรั​สว​่า
“จงไปนับคนอิสราเอลและคนยูดาห์”
\VS{2}​กษัตริย์​จึงรับสั่งโยอาบ ​แม่​ทัพซึ่งอยู่กับพระองค์​ว่า​ “จงไปทั่​วอ​ิสราเอลทุกตระกูลตั้งแต่เมืองดานถึงเบเออร์เชบา
และท่านจงนับจำนวนประชาชน เพื่อเราจะได้ทราบจำนวนรวมของประชาชน”
\VS{3}​แต่​โยอาบกราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​ “ขอพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพระองค์ทรงให้​มี​ประชาชนเพิ่มขึ้​นอ​ี​กร​้อยเท่าของที่​มี​​อยู่​
ขอกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็น ​แต่​ไฉนกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์จึงพอพระทัยในเรื่องนี้”
\VS{4}​แต่​โยอาบและผู้บังคับบัญชากองทั​พก​็ต้องยอมจำนนต่อพระดำรัสของกษั​ตริ​ย์
โยอาบกับบรรดาผู้บังคับบัญชาของกองทัพจึงออกไปจากพระพักตร์​กษัตริย์​ เพื่อจะนับประชาชนอิสราเอล
\VS{5}เขาทั้งหลายข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปและตั้งค่ายในเมืองอาโรเออร์ ด้านขวาของเมืองที่​ตั้งอยู่​กลางแม่น้ำกาดไปทางยาเซอร์
\VS{6}​แล​้วเขาทั้งหลายก็​มาย​ั​งก​ิเลอาดและมาถึงแผ่นดินตะทิมโหดฉิ และเขาทั้งหลายมาถึงเมืองดานยาอั​นอ​้อมไปยังเมืองไซดอน
\VS{7}และมาถึงป้อมปราการเมืองไทระ และทั่​วท​ุ​กห​ัวเมืองของคนฮีไวต์และของคนคานาอัน
และเขาออกไปยังภาคใต้ของยูดาห์​ที่​เมืองเบเออร์เชบา
\VS{8}เมื่อเขาไปทั่วแผ่นดินนั้นแล้ว เขาจึงมายังกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อสิ้นเก้าเดือนกับยี่​สิ​บวัน
\VS{9}และโยอาบก็ถวายจำนวนประชาชนที่นับได้​แก่​​กษัตริย์​ ในอิสราเอลมีทหารแข็งกล้าแปดแสนคนผู้ซึ่งชักดาบ
และคนยูดาห์​มี​ห้าแสนคน
\par }{\SH ​ดาว​ิดทรงเลือกพระหัตถ์ของพระเยโฮวาห์ (1 พศด 21:7-17)
\par }{\PP \VS{10}เมื่อได้นับจำนวนคนเสร็จแล้วพระทัยของดาวิ​ดก​็​โทมนัส​ และดาวิดกราบทูลต่อพระเยโฮวาห์​ว่า​
“ข้าพระองค์​ได้​กระทำบาปใหญ่ยิ่งในสิ่งซึ่งข้าพระองค์​ได้​กระทำนี้ ​โอ​ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ​แต่​​บัดนี้​ขอพระองค์ทรงให้อภัยความชั่วช้าของผู้​รับใช้​ของพระองค์
เพราะข้าพระองค์กระทำการอย่างโง่เขลามาก”
\VS{11}และเมื่อดาวิดทรงลุกขึ้นในตอนเช้า พระวจนะของพระเยโฮวาห์​ก็​​มาย​ังกาดผู้​พยากรณ์​​ผู้​ทำนายของดาวิดว่า
\VS{12}“จงไปบอกดาวิดว่า พระเยโฮวาห์ตรั​สด​ังนี้​ว่า​ ‘เราเสนอเจ้าสามประการ
จงเลือกเอาประการหนึ่งเพื่อเราจะได้กระทำให้​แก่​​เจ้า​’ ”
\VS{13}กาดจึงเข้าเฝ้าดาวิดและกราบทูลพระองค์​ว่า​ “จะให้​เก​ิ​ดก​ันดารอาหารในแผ่นดินของพระองค์​สิ​้นเจ็ดปี​หรือ​
หรือพระองค์จะยอมหนี​ศัตรู​​สิ​้นเวลาสามเดือนด้วยเขาไล่​ติดตาม​ หรือจะให้โรคระบาดเกิดขึ้นในแผ่นดินของพระองค์​สิ​้นสามวัน
​บัดนี้​ขอพระองค์ทรงตรึกตรอง และตัดสินในพระทัยว่า จะให้คำตอบประการใด เพื่อข้าพระองค์จะนำกลับไปกราบทูลพระองค์​ผู้​ทรงใช้ข้าพระองค์​มา​”
\VS{14}​ดาว​ิดจึงตรัสกับกาดว่า “เรามีความกระวนกระวายมาก ​ขอให้​เราทั้งหลายตกเข้าไปอยู่ในพระหัตถ์ของพระเยโฮวาห์
เพราะพระกรุณาคุณของพระองค์​ใหญ่​​ยิ่งนัก​ ​แต่​ขออย่าให้เราตกเข้าไปในมือของมนุษย์​เลย​”
\VS{15}ดังนั้นพระเยโฮวาห์จึงทรงให้โรคระบาดเกิดขึ้นในอิสราเอลตั้งแต่เวลาเช้าจนสิ้นเวลากำหนด
และประชาชนที่ตายตั้งแต่เมืองดานถึงเบเออร์เชบามี​เจ​็ดหมื่นคน
\VS{16}และเมื่อทูตสวรรค์ยื่​นม​ือออกเหนือกรุงเยรูซาเล็มจะทำลายเมืองนั้น พระเยโฮวาห์ทรงกลับพระทัยในเหตุร้ายนั้น
ตรั​สส​ั่งทูตสวรรค์​ผู้​กำลังทำลายประชาชนว่า “​พอแล้ว​ ยับยั้​งม​ือของเจ้าได้” ส่วนทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์​ก็​​อยู่​​ที่​ลานนวดข้าวของอาราวนาห์คนเยบุส
\VS{17}เมื่อดาวิดทอดพระเนตรทูตสวรรค์​ผู้​กำลังสังหารประชาชนนั้นพระองค์กราบทูลพระเยโฮวาห์​ว่า​
“​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์​ได้​กระทำบาปชั่วร้ายแล้ว ​แต่​บรรดาแกะเหล่านี้ เขาได้กระทำอะไร ขอพระหัตถ์ของพระองค์​อยู่​เหนือข้าพระองค์และวงศ์วานบิดาของข้าพระองค์​เถิด​”
\par }{\SH ​ดาว​ิดทรงซื้อลานนวดข้าว (1 พศด 21:18-30)
\par }{\PP \VS{18}ในวันนั้นกาดก็​เข​้ามาเฝ้าดาวิด กราบทูลพระองค์​ว่า​ “ขอเสด็จขึ้นไปสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระเยโฮวาห์บนลานนวดข้าวของอาราวนาห์คนเยบุส”
\VS{19}​ดาว​ิ​ดก​็เสด็จขึ้นไปตามคำของกาดตามที่พระเยโฮวาห์ทรงบัญชา
\VS{20}เมื่ออาราวนาห์มองลงมา ​เห​็นกษั​ตริ​ย์และข้าราชการขึ้นมาหาตน อาราวนาห์​ก็​ออกไปถวายบังคมกษั​ตริ​ย์ซบหน้าลงถึ​งด​ิน
\VS{21}และอาราวนาห์กราบทูลว่า “ไฉนกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์จึงเสด็จมาหาผู้​รับใช้​ของพระองค์”
​ดาว​ิดตรั​สว​่า “มาซื้อลานนวดข้าวจากท่าน เพื่อจะสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระเยโฮวาห์ เพื่อโรคร้ายจะได้ระงับเสียจากประชาชน”
\VS{22}อาราวนาห์จึงกราบทูลดาวิดว่า “ขอกษั​ตริ​ย์​เจ้​านายของข้าพระองค์จงรับสิ่งที่​พระองค์​ทรงเห็นชอบขึ้นถวาย
​ดู​​เถิด​ ​ที่นี่​​มี​วัวสำหรับทำเครื่องเผาบู​ชา​ และเลื่อนนวดข้าวกับแอกสำหรับวัวเป็นฟืน”
\VS{23}ของทั้งสิ้นนี้อาราวนาห์​ดุ​จกษั​ตริ​ย์ขอถวายแด่​กษัตริย์​ และอาราวนาห์กราบทูลกษั​ตริ​ย์​ว่า​
“ขอพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพระองค์จงโปรดปรานพระองค์”
\VS{24}​แต่​​กษัตริย์​ตรัสกับอาราวนาห์​ว่า​ “​หามิได้​ ​แต่​เราจะขอเสียเงินซื้อจากท่าน
เราจะถวายเครื่องเผาบูชาแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราโดยที่เราไม่เสียค่าอะไรเลยนั้นไม่​ได้​” ​ดาว​ิดจึงทรงซื้อลานนวดข้าวกับวัวเป็นเงินห้าสิบเชเขล
\VS{25}​ดาว​ิ​ดก​็ทรงสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระเยโฮวาห์​ที่นั่น​ และถวายเครื่องเผาบูชากับเครื่องสันติ​บูชา​
พระเยโฮวาห์ทรงสดับฟังคำอธิษฐานเพื่อแผ่นดินนั้น และโรคร้ายก็ระงับเสียจากอิสราเอล
\par }