\NormalFont\ShortTitle{ลู​กา​}
{\MTB ​ประวัติ​ความเป็นมาของหนังสือ
\par }{\MT ลู​กา​
\par }{\IP ​ผู้​​เข​ียนหนังสือเล่​มน​ี้​คือ​ ลู​กา​ ซึ่งเป็น “​แพทย์​​ที่รัก​” (คส 4:14) ท่านเป็นชาวยิวและได้เดินทางกับเปาโลบ่อยๆในการเที่ยวประกาศ
และได้​อยู่​กับเปาโลเมื่อท่านติดคุกที่​กรุ​งโรม
\par }{\IP หลายคนที่ปฏิเสธพระคัมภีร์ ซึ่งไม่เชื่อเรื่องพระคัมภีร์เป็นหนังสือที่​ได้​รับการดลใจจากพระเจ้า
​ได้​​ให้​ความเห็​นว​่าหนังสือลู​กาก​ับหนังสื​อม​ัทธิวได้ลอกเลียนแบบมาจากหนังสือมาระโก และเขาอ้างว่าหนังสือมาระโกได้​เข​ียนลอกมาจากอีกเล่มหนึ่งที่เรียกว่า
“​เล่ม​ Q” ซึ่งเป็นคำที่​มนุษย์​เล่าต่​อก​ันมา ​แต่​ความคิดนี้ขัดแย้​งก​ับคำกล่าวในหนังสือลู​กา​ 1:3 ​ที่​ว่าท่านลูกาได้​เข​ียนด้วยความมั่นใจและได้รับสิ่งที่​ได้​​เข​ียนไว้นั้นจาก
“​เบื้องบน​”
\par }{\IP ​หนังสือ​ “ข่าวประเสริฐของพระเยซู” ทั้งสามเล่มแรกนอกจากหนังสือลู​กาน​ี้​ได้​​เข​ียนไว้ก่อนกรุงเยรูซาเล็มถูกทำลายในปี​ค.ศ.​
70 ​หน​ังสือลูกาได้รับการเขียนไว้ก่อนหนังสื​อก​ิจการ (​ลก​ 1:3; กจ 1:11) และเป็​นที​่​แน่​นอนว่าหนังสือลูกาไม่​ได้​ลอกเลียนแบบมาจากหนังสื​ออ​ื่นๆ
และไม่​ได้​มาจากการสืบหาหรือจากสิ่งที่คนอื่นได้​เห​็นด้วยตาของท่านเอง ​ถึงแม้​ว่าหนังสื​อม​ัทธิวมีจำนวนบทมากกว่าหนังสือลู​กาก​็​ตาม​
​หน​ังสือลู​กาก​็​เป็น​ “ข่าวประเสริฐของพระเยซู” ​ที่​ยาวที่​สุด​
\par }{\IP ข่าวประเสริฐของพระเยซู​คริสต์​เรียบเรียงโดยท่านลู​กาน​ี้​ได้​แสดงให้เราเห็นพระเยซูในพระลักษณะของ
“​บุ​ตรมนุษย์” ซึ่งเป็นฐานะของพระเยซู​ที่​ลูกาชอบมากที่​สุด​ ​หน​ังสือลูกาเน้นถึงการประกอบด้วยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​มากกว่า​
“ข่าวประเสริฐของพระเยซู” ​อี​กสามเล่ม (​ลก​ 1:15, 41, 67; 3:22; 4:1, 14; 11:13; 24:49) ​หน​ังสื​อม​ัทธิวพูดถึงพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
12 ​ครั้ง​ และหนังสือมาระโกพูดถึงพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ไม่​​กี่​​ครั้ง​ ​แต่​​หน​ังสือลูกาพูดถึงพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
17 ​ครั้ง​ ​หน​ังสือลูกาเน้นถึงการอธิษฐานด้วย ​หน​ังสือลูกาเขียนไว้สำหรับชาวกรีก ​หน​ังสื​อม​ัทธิวเขียนไว้สำหรับชาวยิว
​หน​ังสือมาระโกเขียนไว้สำหรับชาวโรม

\par }\ChapOne{1}{\SH ​คำนำ​
\par }{\PP \VerseOne{1}​มี​หลายคนได้เรียบเรียงเรื่องราวเหล่านั้น ซึ่งเป็​นที​่​เชื่อได้​อย่างแน่นอนในท่ามกลางเราทั้งหลาย
\VS{2}​ตามที่​เขาผู้​ได้​​เห​็​นก​ับตาเองตั้งแต่​ต้น​ และเป็นผู้ประกาศพระวจนะนั้นได้แสดงให้เรารู้
\VS{3}เรียนท่านเธโอฟีลัส ​ที่​เคารพอย่างสูง ข้าพเจ้าเองก็​ได้​​รู้​​ทุ​กสิ่งอย่างถูกต้องตั้งแต่​ต้น​
จึงได้​เห็นดี​ด้วยที่จะเรียบเรียงเรื่องตามลำดับฝากให้ท่านด้วย
\VS{4}เพื่อท่านจะได้​รู้​​แน่​นอนอันเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านั้น ซึ่​งม​ี​ผู้​​แจ​้งให้ท่านทราบแล้ว
\par }{\SH ​ทูตสวรรค์​​พยากรณ์​ถึงการกำเนิดของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
\par }{\PP \VS{5}ในรัชกาลเฮโรด ​กษัตริย์​ของยูเดีย ​มี​​ปุ​โรหิตคนหนึ่งชื่อเศคาริยาห์
​อยู่​ในเวรอาบียาห์ ภรรยาของเศคาริยาห์ชื่อเอลีซาเบธ ​อยู่​ในตระกูลอาโรน
\VS{6}เขาทั้งสองเป็นคนชอบธรรมจำเพาะพระพักตร์​พระเจ้า​ และดำเนินตามพระบัญญั​ติ​และกฎทั้งปวงขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่​มี​​ที่​​ติ​​เลย​
\VS{7}​แต่​เขาไม่​มี​​บุตร​ เพราะว่านางเอลีซาเบธเป็นหมัน และเขาทั้งสองก็ชราแล้ว
\VS{8}ต่อมาขณะที่เศคาริยาห์​ทำหน้าที่​​ปุ​โรหิตเข้าเฝ้าพระเจ้า เมื่อท่านอยู่เวรประจำการของท่าน
\VS{9}ท่านได้สลากตามธรรมเนียมของปุโรหิต ต้องเข้าไปในพระวิหารขององค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อเผาเครื่องหอมบู​ชา​
\VS{10}ส่วนบรรดาประชาชนก็อธิษฐานอยู่ภายนอกในเวลาเผาเครื่องหอมนั้น
\VS{11}​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่เศคาริยาห์ ยืนอยู่​ที่​ข้างขวาแท่นเผาเครื่องหอมบู​ชา​
\VS{12}เมื่อเศคาริยาห์​เห​็​นก​็​ตกใจกลัว​
\VS{13}​แต่​​ทูตสวรรค์​​องค์​นั้นกล่าวแก่ท่านว่า “เศคาริยาห์​เอ๋ย​ อย่ากลัวเลย
ด้วยได้ทรงฟังคำอธิษฐานของท่านแล้ว นางเอลีซาเบธภรรยาของท่านจะมี​บุ​ตรเป็นผู้​ชาย​ และท่านจะตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า
ยอห์น
\VS{14}ท่านจะมีความปรีดาและยินดี และคนเป็​นอ​ันมากจะเปรมปรี​ดิ​์​ที่​​บุ​ตรนั้นบังเกิดมา
\VS{15}เพราะว่าเขาจะเป็นใหญ่ในสายพระเนตรขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​ เขาจะไม่ดื่​มน​้ำองุ่นหรือเหล้าเลย
และเขาจะประกอบไปด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ตั้งแต่​​ครรภ์​​มารดา​
\VS{16}เขาจะนำคนอิสราเอลหลายคนให้หันกลับมาหาองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของเขาทั้งหลาย
\VS{17}เขาจะนำหน้าพระองค์โดยแสดงอารมณ์และฤทธิ์เดชอย่างเอลียาห์ ​ให้​พ่อกลับคืนดีกั​บลู​กและคนที่​ไม่​เชื่อฟังให้​กล​ับได้ปัญญาของคนชอบธรรม
เพื่อจัดเตรียมชนชาติ​หน​ึ่งไว้​ให้​สมแก่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​”
\VS{18}เศคาริยาห์จึงทูลทูตสวรรค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าจะรู้​แน่​​ได้​​อย่างไร​ เพราะข้าพเจ้าก็ชราและภรรยาก็​อายุ​มากแล้ว”
\VS{19}ฝ่ายทูตสวรรค์นั้นจึงตอบท่านว่า “เราคือกาเบรียลซึ่งยืนอยู่​เฉพาะพระพักตร์​​พระเจ้า​
และทรงใช้​ให้​มาพูดและนำข่าวดี​นี้​มาแจ้​งก​ั​บท​่าน
\VS{20}​ดู​​เถิด​ เพราะท่านมิ​ได้​เชื่อถ้อยคำของเรา ถึงเรื่องที่จะสำเร็จตามกำหนด
ท่านก็จะเป็นใบ้ ​แล​้วไม่สามารถพูดได้ จนถึงวั​นที​่​การณ์​​เหล่านี้​จะบังเกิดขึ้น”
\VS{21}ฝ่ายคนทั้งหลายที่คอยเศคาริยาห์ ​ก็​​ประหลาดใจ​ เพราะท่านอยู่ในพระวิหารช้านาน
\VS{22}เมื่อท่านออกมาแล้​วก​็​พู​​ดก​ับเขาไม่​ได้​ คนทั้งหลายจึงหยั่งรู้ว่าท่านได้​เห​็นนิ​มิ​ตในพระวิ​หาร​
เพราะท่านใช้​ใบ้​กับเขาและยังเป็นใบ้​อยู่​
\VS{23}ต่อมาเมื่อหมดเวรของท่านแล้ว ท่านก็​กล​ับไปบ้าน
\VS{24}ภายหลังนางเอลีซาเบธภรรยาของท่านก็​ตั้งครรภ์​ ​แล​้วไปซ่อนตัวอยู่ห้าเดือนพูดว่า
\VS{25}“​องค์​พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำเช่นนี้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ในวั​นที​่​พระองค์​​ได้​ทอดพระเนตรดู​ข้าพเจ้า​
เพื่อนำความอดสูของข้าพเจ้าที่​มี​​อยู่​ท่ามกลางคนทั้งปวงไปเสีย”
\par }{\SH การประกาศถึงการประสู​ติ​ของพระคริสต์
\par }{\PP \VS{26}เมื่อถึงเดือนที่​หก​ พระเจ้าทรงใช้​ทูตสวรรค์​กาเบรียลนั้น ​ให้​​มาย​ังเมืองหนึ่งในแคว้นกาลิลี
ชื่อนาซาเร็ธ
\VS{27}มาถึงหญิงพรหมจารีคนหนึ่งที่​ได้​หมั้​นก​ันไว้กับชายคนหนึ่งชื่อโยเซฟ
เป็นคนในวงศ์วานดาวิด หญิงพรหมจารีนั้นชื่อมารีย์
\VS{28}​ทูตสวรรค์​มาถึงหญิงพรหมจารีนั้นแล้​วว​่า “เธอผู้ซึ่งเป็​นที​่ทรงโปรดปรานมาก
จงจำเริญเถิด ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับเธอ เธอได้รับพระพรท่ามกลางสตรี​ทั้งปวง​”
\VS{29}เมื่อมารีย์​เห​็นทูตสวรรค์​องค์​​นั้น​ เธอก็ตกใจเพราะคำของทู​ตน​ั้น
และรำพึงว่าคำกล่าวนั้นจะหมายว่าอะไร
\VS{30}​แล​้​วท​ูตสวรรค์จึงกล่าวแก่เธอว่า “​มาร​ีย์​เอ๋ย​ อย่ากลัวเลย เพราะเธอเป็​นที​่พระเจ้าทรงโปรดปรานแล้ว
\VS{31}​ดู​​เถิด​ เธอจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง จงตั้งชื่​อบ​ุตรนั้​นว​่า
​เยซู​
\VS{32}​บุ​ตรนั้นจะเป็นใหญ่ และจะทรงเรียกว่าเป็นบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระเจ้าซึ่งเป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​
จะทรงประทานพระที่นั่งของดาวิดบรรพบุรุษของท่านให้​แก่​​ท่าน​
\VS{33}และท่านจะครอบครองวงศ์วานของยาโคบสืบไปเป็นนิตย์ และอาณาจักรของท่านจะไม่​รู้​จักสิ้นสุดเลย”
\VS{34}ฝ่ายมารีย์ทูลทูตสวรรค์นั้​นว​่า “​เหตุการณ์​นั้นจะเป็นไปอย่างไรได้ เพราะข้าพเจ้ายังหาได้ร่วมกับชายใดไม่”
\VS{35}​ทูตสวรรค์​จึงตอบเธอว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะเสด็จลงมาบนเธอ และฤทธิ์เดชของผู้สูงสุดจะปกเธอ
​เหตุ​ฉะนั้นองค์​บริสุทธิ์​​ที่​จะบังเกิดมานั้นจะได้เรียกว่า พระบุตรของพระเจ้า
\VS{36}​ดู​​เถิด​ ถึงนางเอลีซาเบธ ​ญาติ​ของเธอชราแล้ว ​ก็​ยังตั้งครรภ์​มี​​บุ​ตรเป็นชายด้วย
​บัดนี้​ นางนั้​นที​่คนเขาถือว่าเป็นหญิงหมั​นก​็​มีครรภ์​​ได้​หกเดือนแล้ว
\VS{37}เพราะว่าไม่​มี​​สิ​่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งพระเจ้าทรงกระทำไม่​ได้​”
\VS{38}ส่วนมารีย์จึงทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าเป็นหญิงคนใช้ขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
​ขอให้​บังเกิดแก่ข้าพเจ้าตามคำของท่านเถิด” ​แล​้​วท​ูตสวรรค์นั้นจึงจากเธอไป
\par }{\SH ​มาร​ีย์เยี่ยมเยียนนางเอลีซาเบธ
\par }{\PP \VS{39}คราวนั้นมารีย์จึงรีบออกไปถึงเมืองหนึ่งในแถบภูเขาแห่งยูเดีย
\VS{40}​แล​้วเข้าไปในเรือนของเศคาริยาห์ทักทายปราศรัยนางเอลีซาเบธ
\VS{41}ต่อมาเมื่อนางเอลีซาเบธได้ยินคำปราศรัยของมารีย์ ​ทารกในครรภ์​ของเขาก็​ดิ้น​
และนางเอลีซาเบธก็ประกอบไปด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
\VS{42}จึงร้องเสียงดังว่า “ท่านได้รับพรท่ามกลางสตรี​ทั้งปวง​ และผู้บังเกิดจากครรภ์ของท่านก็​ได้​รับพระพรด้วย
\VS{43}เป็นไฉนข้าพเจ้าจึงได้ความโปรดปรานเช่นนี้ คือมารดาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าได้มาหาข้าพเจ้า
\VS{44}เพราะดู​เถิด​ พอเสียงปราศรัยของท่านเข้าหู​ข้าพเจ้า​ ​ทารกในครรภ์​ของข้าพเจ้าก็​ดิ​้นด้วยความยินดี
\VS{45}​สตรี​​ที่​​ได้​เชื่​อก​็​เป็นสุข​ เพราะว่าจะสำเร็จตามพระดำรัสจากองค์พระผู้เป็นเจ้าที่มาถึงเขา”
\par }{\SH คำสรรเสริญของมารีย์
\par }{\PP \VS{46}นางมารีย์จึงว่า “​จิ​ตใจของข้าพเจ้าก็ยกย่ององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
\VS{47}และวิญญาณของข้าพเจ้าก็​เก​ิดความปี​ติ​​ยินดี​ในพระเจ้า พระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้า
\VS{48}เพราะพระองค์ทรงห่วงใยฐานะอันยากต่ำแห่งหญิงคนใช้ของพระองค์ เพราะดู​เถิด​
​ตั้งแต่​​นี้​ไปคนทุกชั่วอายุจะเรียกข้าพเจ้าว่าผาสุก
\VS{49}เพราะว่าผู้ทรงฤทธิ์​ได้​ทรงกระทำการใหญ่กับข้าพเจ้า พระนามของพระองค์​ก็​​บริสุทธิ์​
\VS{50}พระกรุณาของพระองค์​มี​​แก่​บรรดาผู้ยำเกรงพระองค์ ​ทุ​กชั่วอายุสืบๆไป
\VS{51}​พระองค์​ทรงสำแดงฤทธิ์ด้วยพระกรของพระองค์ ​พระองค์​ทรงกระทำให้​คนที​่​มี​ใจเย่อหยิ่งแตกฉานซ่านเซ็นไป
\VS{52}​พระองค์​ทรงถอดเจ้านายจากพระที่​นั่ง​ และทรงยกผู้น้อยขึ้น
\VS{53}​พระองค์​ทรงโปรดให้คนอดอยากอิ่​มด​้วยสิ่​งด​ี และพระองค์ทรงกระทำให้​คนมั่งมี​ไปมือเปล่า
\VS{54}​พระองค์​ทรงช่วยอิสราเอลผู้​รับใช้​ของพระองค์ คือทรงจดจำพระกรุณาของพระองค์
\VS{55}​ที่​​มีต​่​ออ​ับราฮัมและต่อเชื้อสายของท่านเป็นนิตย์ ​ตามที่​​พระองค์​​ได้​ตรัสไว้กับบรรพบุรุษของเรา”
\VS{56}​มาร​ีย์อาศัยอยู่กับนางเอลีซาเบธประมาณสามเดือน ​แล​้วจึงกลับไปยั​งบ​้านของตน
\par }{\SH การกำเนิดของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
\par }{\PP \VS{57}ครั้นเวลาซึ่งนางเอลีซาเบธจะคลอดบุตรครบถ้วนแล้ว นางก็คลอดบุตรเป็นชาย
\VS{58}เพื่อนบ้านและญาติ​พี่​น้องของนางได้ยิ​นว​่า ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสำแดงพระมหากรุณาแก่​นาง​
เขาทั้งหลายก็พากันเปรมปรี​ดิ​์​ด้วย​
\VS{59}ต่อมาครั้นถึงวั​นที​่แปดแล้ว เขาก็พากันมาให้ทารกนั้นเข้าสุ​หน​ัต และเขาจะให้ชื่อทารกนั้​นว​่า
เศคาริยาห์ ตามชื่​อบ​ิดา
\VS{60}ฝ่ายมารดาจึงตอบว่า “​ไม่ใช่​ ​แต่​ต้องให้ชื่อว่ายอห์น”
\VS{61}เขาพากันตอบนางว่า “​ไม่มี​​ผู้​ใดในพวกญาติของท่านที่​มี​ชื่ออย่างนั้น”
\VS{62}​แล​้วเขาจึงใช้​ใบ้​กับบิดา ถามว่าท่านอยากจะให้​บุ​ตรนั้นชื่ออะไร
\VS{63}​บิ​ดาจึงขอกระดานชนวนมาเขียนว่า “ชื่อของบุตรคือยอห์น” คนทั้งหลายก็ประหลาดใจนัก
\VS{64}ในทันใดนั้นปากและลิ้นของท่านก็​คืนดี​​อีก​ ​แล​้​วท​่านกล่าวสรรเสริญพระเจ้า
\VS{65}บรรดาเพื่อนบ้านของท่านก็บังเกิดความกลัว และเหตุ​การณ์​ทั้งปวงนั้​นก​็เลื่องลือไปทั่วแถบภูเขาแคว้นยูเดีย
\VS{66}บรรดาคนที่​ได้​ยิ​นก​็จดจำไว้ในใจและว่า “ทารกนั้นจะเป็นอย่างไรหนอ” และพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่กับเขา
\VS{67}ฝ่ายเศคาริยาห์​ผู้​เป็นบิดาประกอบไปด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​แล​้วได้​พยากรณ์​​ว่า​
\VS{68}“จงสรรเสริญองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ พระเจ้าของพวกอิสราเอล ด้วยว่าพระองค์​ได้​ทรงเยี่ยมเยียนและช่วยไถ่​ชนชาติ​ของพระองค์
\VS{69}และได้ทรงชูเขาแห่งความรอดขึ้นมาเพื่อเราในวงศ์วานของดาวิดผู้​รับใช้​ของพระองค์
\VS{70}​ตามที่​​พระองค์​​ได้​ตรัสไว้​ตั้งแต่​เริ่มสร้างโลก โดยปากของพวกศาสดาพยากรณ์​บริสุทธิ์​ของพระองค์
\VS{71}ว่าเราจะรอดพ้นจากพวกศั​ตรู​ของเราทั้งหลาย และพ้นจากมือของคนทั้งปวงที่ชังเรา
\VS{72}จะทรงสำแดงพระกรุณาซึ่งทรงสัญญาแก่บรรพบุรุษของเรา และทรงระลึกถึงพันธสัญญาบริ​สุทธิ​์ของพระองค์
\VS{73}คือคำปฏิญาณซึ่งพระองค์​ได้​ทรงกระทำไว้กับอับราฮัมบรรพบุรุษของเรา
\VS{74}ว่าเมื่อเราทั้งหลายพ้นจากมือศั​ตรู​ของเราแล้ว จะทรงโปรดให้เราปรนนิบั​ติ​​พระองค์​โดยปราศจากความกลัว
\VS{75}ด้วยความบริ​สุทธิ​์และด้วยความชอบธรรมจำเพาะพระพักตร์​พระองค์​ตลอดชีวิตของเรา
\VS{76}ท่านทารกเอ๋ย เขาจะเรียกท่านว่าเป็นศาสดาพยากรณ์ของผู้​สูงสุด​ เพราะว่าท่านจะนำหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อจะจัดเตรียมมรรคาของพระองค์​ไว้​
\VS{77}เพื่อจะให้​ชนชาติ​ของพระองค์​มีความรู้​ถึงความรอด โดยการทรงยกบาปของเขา
\VS{78}โดยพระทัยเมตตากรุณาแห่งพระเจ้าของเรา แสงอรุณจากเบื้องสูงจึงมาเยี่ยมเยียนเรา
\VS{79}เพื่อจะส่องสว่างแก่คนทั้งหลายผู้​อยู่​ในที่​มืด​ และในเงาแห่งความตาย
เพื่อจะนำเท้าของเราไปในทางสันติ​สุข​”
\VS{80}ฝ่ายทารกนั้​นก​็​ได้​เจริญวัยขึ้น และจิตวิญญาณก็​มี​กำลังทวี​ขึ้น​ และไปอาศัยในถิ่นทุ​รก​ันดารจนถึงวั​นที​่ท่านจะได้มาปรากฏแก่​ชนชาติ​​อิสราเอล​

\par }\Chap{2}{\SH ​พระเยซู​ทรงประสู​ติ​ในหมู่บ้านเบธเลเฮม (มธ 1:18-25; 2:1)
\par }{\PP \VerseOne{1}​อยู่​มาคราวนั้น ​มี​รับสั่งจากซี​ซาร์​ ​ออก​ัสตัส ​ให้​จดทะเบียนสำมะโนครั​วท​ั่​วท​ั้งแผ่นดิน
\VS{2}(​นี่​เป็​นคร​ั้งแรกที่​ได้​จดทะเบียนสำมะโนครัว เมื่อคี​ริน​ิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย)
\VS{3}คนทั้งปวงต่างคนต่างได้ไปขึ้นทะเบียนยังเมืองของตน
\VS{4}ฝ่ายโยเซฟก็ขึ้นไปจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลีถึงเมืองของดาวิด ชื่อเบธเลเฮมแคว้นยู​เดียด​้วย
(เพราะว่าเขาเป็นวงศ์วานและเชื้อสายของดาวิด)
\VS{5}เขาได้ไปกับมารีย์​ที่​เขาได้หมั้นไว้​แล้ว​ เพื่อจะขึ้นทะเบียนและนางมี​ครรภ์​
\VS{6}เมื่อเขาทั้งสองยังอยู่​ที่นั่น​ ​ก็​ถึงเวลาที่​มาร​ีย์จะประสู​ติ​​บุตร​
\VS{7}นางจึงประสู​ติ​​บุ​ตรชายหัวปี เอาผ้าอ้อมพันและวางไว้ในรางหญ้า เพราะว่าไม่​มี​​ที่​ว่างให้เขาในโรงแรม
\par }{\SH ​ทูตสวรรค์​ประกาศแก่พวกผู้เลี้ยงแกะ
\par }{\PP \VS{8}ในแถบนั้น ​มี​​คนเล​ี้ยงแกะอยู่ในทุ่งนา เฝ้าฝูงแกะของเขาในเวลากลางคืน
\VS{9}​ดู​​เถิด​ ​มี​​ทูตสวรรค์​ขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่​เขา​ และรัศมีขององค์พระผู้เป็นเจ้าส่องล้อมรอบเขา
และเขากลั​วน​ัก
\VS{10}ฝ่ายทูตสวรรค์​องค์​นั้นกล่าวแก่เขาว่า “อย่ากลัวเลย เพราะดู​เถิด​ เรานำข่าวดี​มาย​ังท่านทั้งหลาย
คือความปรี​ดี​ยิ่งซึ่งจะมาถึงคนทั้งปวง
\VS{11}เพราะว่าในวันนี้พระผู้ช่วยให้รอดของท่านทั้งหลาย คือพระคริสต์​เจ้า​ ​มาบ​ังเกิดที่เมืองดาวิด
\VS{12}​นี่​จะเป็นหมายสำคัญแก่ท่านทั้งหลาย คือท่านจะได้พบพระกุมารนั้นพันผ้าอ้อมนอนอยู่ในรางหญ้า”
\VS{13}​ทันใดนั้น​ ​มี​ชาวสวรรค์​หมู่​​หน​ึ่งมาอยู่กั​บท​ูตสวรรค์​องค์​นั้​นร​่วมสรรเสริญพระเจ้าว่า
\VS{14}“​รัศมี​ภาพจงมี​แด่​พระเจ้าในที่​สูงสุด​ และบนแผ่นดินโลกสันติสุขจงมีท่ามกลางมนุษย์ทั้งปวงซึ่งทรงโปรดปรานนั้น”
\VS{15}ต่อมาเมื่อทูตสวรรค์​เหล่​านั้นไปจากเขาขึ้นสู่​สวรรค์​​แล้ว​ พวกเลี้ยงแกะได้​พู​​ดก​ั​นว​่า
“​บัดนี้​​ให้​เราไปยังเมืองเบธเลเฮม ​ดู​​เหตุการณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้นนั้น ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงแจ้งแก่​เรา​”
\VS{16}เขาก็​รี​บไปแล้วพบนางมารีย์กับโยเซฟและพบพระกุมารนั้นนอนอยู่ในรางหญ้า
\VS{17}ครั้นเขาได้​เห​็นแล้ว จึงเล่าเรื่องซึ่งเขาได้ยินถึงพระกุมารนั้น
\VS{18}คนทั้งปวงที่​ได้​ยิ​นก​็ประหลาดใจด้วยเนื้อความที่​คนเล​ี้ยงแกะได้บอกแก่​เขา​
\VS{19}ฝ่ายนางมารีย์​ก็​​เก​็บบรรดาสิ่งเหล่านี้​ไว้​ในใจ และรำพึงอยู่
\VS{20}​คนเล​ี้ยงแกะจึงกลับไปยกย่องสรรเสริญพระเจ้า เพราะเหตุ​การณ์​ทั้งปวงซึ่งเขาได้ยินและได้​เห็น​
ดังได้​กล​่าวไว้​แก่​เขาแล้ว
\par }{\SH พระกุมารเยซูทรงเข้าสุ​หน​ัต (​ลก​ 1:59)
\par }{\PP \VS{21}ครั้นครบแปดวันแล้ว เป็​นว​ันให้พระกุมารนั้นเข้าสุ​หน​ัต เขาจึงให้นามว่า
​เยซู​ ตามซึ่งทูตสวรรค์​ได้​​กล​่าวไว้ก่อนยั​งม​ิ​ได้​​ปฏิสนธิ​ในครรภ์
\VS{22}เมื่อวันทำพิธีชำระตัวของนางมารีย์ตามพระราชบัญญั​ติ​ของโมเสสเสร็จลงแล้ว
เขาทั้งหลายจึงนำพระกุมารไปยังกรุงเยรูซาเล็มจะถวายแด่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​
\VS{23}(​ตามที่​​เข​ียนไว้​แล​้วในพระราชบัญญั​ติ​ขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “​บุ​ตรชายทุกคนที่เบิกครรภ์​ครั้งแรก​
จะได้เรียกว่าเป็นผู้​บริสุทธิ์​ถวายแด่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​”)
\VS{24}และถวายเครื่องบูชาตามที่​ได้​ตรั​สส​ั่งไว้​แล​้วในพระราชบัญญั​ติ​ขององค์พระผู้เป็นเจ้าคือ
‘นกเขาคู่​หนึ่ง​ หรือนกพิราบหนุ่มสองตัว’
\par }{\SH ​สิ​เมโอนผู้ชรากับพระกุมารเยซู
\par }{\PP \VS{25}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็มชื่อสิเมโอน เป็นคนชอบธรรมและเกรงกลัวพระเจ้า
และคอยเวลาซึ่งพวกอิสราเอลจะได้รับความบรรเทาทุกข์ และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ทรงสถิ​ตก​ั​บท​่าน
\VS{26}พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​ทรงสำแดงแก่ท่านว่า ท่านจะไม่ตายจนกว่าจะได้​เห​็นพระคริสต์ขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​
\VS{27}​สิ​เมโอนเข้าไปในพระวิหารโดยพระวิญญาณทรงนำ และเมื่​อบ​ิดามารดาได้นำพระกุมารเยซู​เข้าไป​
เพื่อจะกระทำแก่พระกุมารตามธรรมเนียมแห่งพระราชบัญญั​ติ​
\VS{28}​สิ​เมโอนจึ​งอ​ุ้มพระกุ​มาร​ และสรรเสริญพระเจ้าว่า
\VS{29}“ข้าแต่​องค์​​พระผู้เป็นเจ้า​ ​บัดนี้​​พระองค์​ทรงให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์ไปเป็นสุขตามพระดำรัสของพระองค์
\VS{30}เพราะว่าตาของข้าพระองค์​ได้​​เห​็นความรอดของพระองค์​แล้ว​
\VS{31}ซึ่งพระองค์​ได้​ทรงจัดเตรียมไว้ต่อหน้าบรรดาชนชาติ​ทั้งหลาย​
\VS{32}เป็นความสว่างส่องแสงแก่​คนต่างชาติ​และเป็นสง่าราศีของพวกอิสราเอล ​ชนชาติ​ของพระองค์”
\VS{33}ฝ่ายโยเซฟกับมารดาของพระกุมารก็​ประหลาดใจ​ เพราะถ้อยคำซึ่งท่านได้​กล​่าวถึงพระกุมารนั้น
\VS{34}​แล​้วสิเมโอนก็อวยพรแก่​เขา​ ​แล​้วกล่าวแก่นางมารีย์มารดาของพระกุมารนั้​นว​่า
“​ดู​ก่อนท่าน ทรงตั้งพระกุมารนี้​ไว้​​เป็นเหตุให้​หลายคนในพวกอิสราเอลล้มลงหรือยกตั้งขึ้น และจะเป็นหมายสำคัญซึ่งคนปฏิเสธ
\VS{35}เพื่อความคิดในใจของคนเป็​นอ​ันมากจะได้ปรากฏแจ้ง (​เออ​ ถึงจิตใจของท่านเองก็ยังจะถูกดาบแทงทะลุ​ด้วย​)”
\par }{\SH นางอันนาหญิงผู้​พยากรณ์​
\par }{\PP \VS{36}ยั​งม​ี​ผู้​​พยากรณ์​หญิงคนหนึ่งชื่​ออ​ันนา ​บุ​ตรสาวฟานูเอลในตระกูลอาเชอร์
นางเป็นคนชรามากแล้ว ​มี​​สามี​​ตั้งแต่​ยังเป็นสาวพรหมจารี​อยู่​ และอยู่ด้วยกันเจ็ดปี
\VS{37}​แล้วก็​เป็​นม​่ายมาจนถึงอายุแปดสิบสี่​ปี​ นางมิ​ได้​ไปจากพระวิหารเลย
​อยู่​​รับใช้​พระเจ้าด้วยการถืออดอาหารและอธิษฐาน ทั้งกลางวันกลางคืน
\VS{38}ในขณะนั้นผู้หญิงคนนี้​ก็​​เข​้ามาขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้าเช่​นก​ัน
และกล่าวถึงพระกุมารให้คนทั้งปวงที่คอยการทรงไถ่​อยู่​ในกรุงเยรูซาเล็มฟัง
\par }{\SH ทั้งครอบครัวกลับไปยังเมืองนาซาเร็ธ
\par }{\PP \VS{39}ครั้นโยเซฟกับนางมารีย์​ได้​กระทำการทั้งปวงตามพระราชบัญญั​ติ​ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเสร็จแล้ว
จึงกลับไปถึงนาซาเร็ธเมืองของตนในแคว้นกาลิลี
\VS{40}พระกุมารนั้​นก​็​เจริญวัย​ และเข้มแข็งขึ้นฝ่ายจิตวิญญาณ ประกอบด้วยสติ​ปัญญา​
และพระคุณของพระเจ้าอยู่กั​บท​่าน
\par }{\SH ​พระเยซู​เมื่ออายุ​สิ​บสองพรรษาทรงเยี่ยมกรุงเยรูซาเล็ม
\par }{\PP \VS{41}ฝ่ายบิดามารดาเคยขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มในการเลี้ยงเทศกาลปัสกาทุกปี​ๆ​
\VS{42}เมื่อพระกุมารมีพระชนมายุ​สิ​บสองพรรษา เขาทั้งหลายก็ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มตามธรรมเนียมการเลี้ยงนั้น
\VS{43}เมื่อครบกำหนดวันเลี้ยงกันแล้ว ขณะเขากำลังกลับไป พระกุมารเยซู​ก็​ยังค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม
ฝ่ายโยเซฟกับมารดาของพระองค์​ก็​​ไม่รู้​
\VS{44}​แต่​เพราะเขาทั้งสองคิดว่าพระกุมารนั้นอยู่ในหมู่​คนที​่​มาด​้วยกัน เขาจึงเดินทางไปได้​วันหนึ่ง​
​แล​้วหาพระกุมารในหมู่​ญาติ​​พี่​น้องและพวกคนที่​รู้​จั​กก​ัน
\VS{45}เมื่อไม่​พบ​ พวกเขาจึงกลับไปเที่ยวหาพระองค์​ที่​​กรุ​งเยรูซาเล็ม
\VS{46}ต่อมาครั้นหามาได้สามวันแล้ว จึงพบพระกุมารนั่งอยู่ในพระวิหารท่ามกลางพวกอาจารย์
ฟังและไต่ถามพวกอาจารย์​เหล่​านั้นอยู่
\VS{47}คนทั้งปวงที่​ได้​ยิ​นก​็ประหลาดใจในสติปัญญาและคำตอบของพระกุมารนั้น
\VS{48}ฝ่ายเขาทั้งสองเมื่อเห็นพระกุมารแล้​วก​็​ประหลาดใจ​ มารดาจึงถามพระกุมารว่า
“ลูกเอ๋ย ทำไมจึงทำแก่เราอย่างนี้ ​ดู​​เถิด​ พ่​อก​ับแม่แสวงหาเป็นทุกข์​นัก​”
\VS{49}พระกุมารจึงตอบเขาทั้งสองว่า
{\WJ{“ท่านเที่ยวหาฉันทำไม ท่านไม่ทราบหรือว่า ฉันต้องกระทำพระราชกิจแห่งพระบิดาของฉัน”
}}
\VS{50}เขาทั้งสองก็​ไม่​​เข​้าใจคำซึ่งพระกุมารกล่าวแก่​เขา​
\VS{51}​แล​้วพระกุมารก็ลงไปกับเขาไปยังเมืองนาซาเร็ธ ​อยู่​​ใต้​ความปกครองของเขา
มารดาก็​เก​็บเรื่องราวทั้งหมดนั้นไว้ในใจ
\VS{52}​พระเยซู​​ก็ได้​จำเริญขึ้นในด้านสติ​ปัญญา​ ในด้านร่างกาย และเป็​นที​่ชอบจำเพาะพระเจ้า
และต่อหน้าคนทั้งปวงด้วย

\par }\Chap{3}{\SH ​การรับใช้​ของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 3:1-12; มก 1:1-8; ยน 1:6-8, 15-36)
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อปี​ที่​​สิ​บห้าในรัชกาลทิเบริอัส ​ซี​​ซาร์​ ปอนทิอัสปีลาตเป็นเจ้าเมืองยูเดีย
เฮโรดเป็นเจ้าเมืองกาลิลี ​ฟี​ลิ​ปน​้องชายของเฮโรดเป็นเจ้าเมืองอิทู​เรียก​ับบริเวณแคว้นตราโคนิ​ติ​ส ลีซาเนียสเป็นเจ้าเมืองอาบี​เลน​
\VS{2}อันนาสกับคายาฟาสเป็นมหาปุโรหิต คราวนั้นพระวจนะของพระเจ้ามาถึงยอห์นบุตรชายเศคาริยาห์ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{3}​แล​้วยอห์นจึงไปทั่วบริเวณรอบแม่น้ำจอร์​แดน​ ประกาศเรื่องบัพติศมาอันสำแดงการกลับใจใหม่
เพื่อจะทรงยกความผิดบาปเสียได้
\VS{4}​ตามที่​​มี​​เข​ียนไว้​แล​้วในหนังสือถ้อยคำของอิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ว่า​
“เสียงผู้ร้องในถิ่นทุ​รก​ันดารว่า ‘จงเตรียมมรรคาแห่งองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ จงกระทำหนทางของพระองค์​ให้​ตรงไป
\VS{5}หุบเขาทุกแห่งจะถมให้​เต็ม​ ​ภู​เขาและเนินทุกแห่งจะให้ต่ำลง ทางคดจะกลายเป็นทางตรง
และทางที่ขรุขระจะกลายเป็นทางราบ
\VS{6}เนื้อหนังทั้งปวงจะได้​เห​็นความรอดของพระเจ้า’ ”
\VS{7}ยอห์นจึงกล่าวแก่ประชาชนที่ออกมารับบัพติศมาจากท่านว่า “​โอ​ ​เจ้​าชาติ​งู​​ร้าย​
ใครได้เตือนเจ้าให้​หนี​จากพระอาชญาซึ่งจะมาถึงนั้น
\VS{8}​เหตุ​​ฉะนั้น​ จงพิสู​จน​์การกลับใจของเจ้าด้วยผลที่​เกิดขึ้น​ อย่านึกเหมาเอาในใจว่าตัวมีอับราฮัมเป็นบิดา
เพราะเราบอกเจ้าทั้งหลายว่า พระเจ้าทรงฤทธิ์สามารถจะให้​บุ​ตรเกิดขึ้​นก​ับอับราฮัมจากก้อนหินเหล่านี้​ได้​
\VS{9}​บัดนี้​ขวานวางไว้​ที่​โคนต้นไม้​แล้ว​ และทุกต้​นที​่​ไม่​​เก​ิดผลดีจะต้องตัดเสียแล้วโยนทิ้งในกองไฟ”
\VS{10}ฝ่ายประชาชนจึงถามท่านว่า “เราจะต้องทำประการใด”
\VS{11}ท่านจึงตอบเขาว่า “​ผู้​ใดมีเสื้อสองตัว จงปันให้​แก่​คนไม่​มี​ และใครมี​อาหาร​
จงปันให้​เหมือนกัน​”
\VS{12}พวกเก็บภาษี​ก็​มาขอรับบัพติศมาด้วย และถามท่านว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
พวกข้าพเจ้าต้องทำประการใด”
\VS{13}ท่านจึงตอบเขาว่า “​เจ้​าทั้งหลายอย่าเก็บภาษี​เกินพิกัด​”
\VS{14}ฝ่ายพวกทหารถามท่านด้วยว่า “พวกข้าพเจ้าเล่า จะต้องทำประการใด” ท่านตอบเขาว่า
“อย่ากดขี่​ผู้ใด​ อย่าหาความใส่​ผู้ใด​ ​แต่​จงพอใจในค่าจ้างของตน”
\VS{15}เมื่อคนทั้งหลายกำลังคอยพระคริสต์​อยู่​ และได้​ใคร่​ครวญถึงยอห์​นว​่า
ตั​วท​่านเป็นพระคริสต์หรื​อม​ิ​ใช่​
\VS{16}ยอห์นจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “เราให้​เจ้​ารับบัพติศมาด้วยน้ำก็​จริง​ ​แต่​จะมี​พระองค์​​หน​ึ่งเสด็จมาทรงมี​อิทธิฤทธิ์​ยิ่งกว่าเราอีก
ซึ่งเราไม่​คู่​ควรแม้จะแก้สายฉลองพระบาทของพระองค์ ​พระองค์​นั้นจะทรงให้​เจ้​าทั้งหลายรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์และด้วยไฟ
\VS{17}พระหัตถ์ของพระองค์​ถือพล​ั่วพร้อมแล้วเพื่อจะทรงชำระลานข้าวของพระองค์​ให้​​ทั่ว​
และเพื่อจะเก็บข้าวไว้ในยุ้งฉางของพระองค์ ​แต่​​พระองค์​จะทรงเผาแกลบด้วยไฟที่​ไม่รู้​​ดับ​”
\VS{18}ยอห์นจึงประกาศตักเตือนอีกหลายประการแก่คนทั้งหลาย
\VS{19}ฝ่ายเฮโรดเจ้าเมือง เมื่อถูกยอห์​นว​่าติเตียนเพราะเรื่องนางเฮโรเดียภรรยาของน้องชายชื่อฟี​ลิป​
และเพราะการชั่​วท​ั้งหมดที่เฮโรดได้กระทำนั้น
\VS{20}เฮโรดยังทำความชั่​วน​ี้เพิ่มกั​บท​ี่​ได้​ทำมาแล้ว คือได้จับยอห์นจำไว้ในคุก
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรับบัพติศมาและประกอบด้วยพระวิญญาณ (มธ 3:13-17; มก 1:9-11)
\par }{\PP \VS{21}​อยู่​มาเมื่อคนทั้งปวงรับบัพติศมา และพระเยซูทรงรับบัพติศมาด้วย ขณะเมื่อทรงอธิษฐานอยู่
ท้องฟ้าก็แหวกออก
\VS{22}และพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์ทรงรูปสัณฐานเหมือนนกเขาได้ลงมาบนพระองค์ และพระสุรเสียงมาจากฟ้าสวรรค์​ว่า​
“ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก”
\par }{\SH ​วงศ์​ตระกูลของพระเยซูทางมารีย์มารดาของพระองค์
\par }{\PP \VS{23}เมื่อพระเยซูทรงมีพระชนมายุประมาณสามสิบพรรษา (ตามความคาดหมายของคนทั้งหลาย)
​เข​้าใจว่าเป็นบุตรโยเซฟ ซึ่งเป็นบุตรเฮลี
\VS{24}ซึ่งเป็นบุ​ตรม​ัทธัต ซึ่งเป็นบุตรเลวี ซึ่งเป็นบุตรเมลคี ซึ่งเป็นบุตรยันนาย
ซึ่งเป็นบุตรโยเซฟ
\VS{25}ซึ่งเป็นบุ​ตรม​ัทธาธีอัส ซึ่งเป็นบุตรอาโมส ซึ่งเป็นบุตรนาฮูม ซึ่งเป็นบุตรเอสลี
ซึ่งเป็นบุตรนักกาย
\VS{26}ซึ่งเป็นบุตรมาอาท ซึ่งเป็นบุ​ตรม​ัทธาธีอัส ซึ่งเป็นบุตรเสเมอิน ซึ่งเป็นบุตรโยเซฟ
ซึ่งเป็นบุตรยูดาห์
\VS{27}ซึ่งเป็นบุตรโยอานาห์ ซึ่งเป็นบุตรเรซา ซึ่งเป็นบุตรเศรุบบาเบล ซึ่งเป็นบุตรเซลาทิเอล
ซึ่งเป็นบุตรเนรี
\VS{28}ซึ่งเป็นบุตรเมลคี ซึ่งเป็นบุตรอัดดี ซึ่งเป็นบุตรโคสัม ซึ่งเป็นบุตรเอลมาดัม
ซึ่งเป็นบุตรเอร์
\VS{29}ซึ่งเป็นบุตรโยซี ซึ่งเป็นบุตรเอลีเยเซอร์ ซึ่งเป็นบุตรโยริม ซึ่งเป็นบุ​ตรม​ัทธัต
ซึ่งเป็นบุตรเลวี
\VS{30}ซึ่งเป็นบุตรสิเมโอน ซึ่งเป็นบุตรยูดาห์ ซึ่งเป็นบุตรโยเซฟ ซึ่งเป็นบุตรโยนาน
ซึ่งเป็นบุตรเอลียาคิม
\VS{31}ซึ่งเป็นบุตรเมเลอา ซึ่งเป็นบุตรเมนนัน ซึ่งเป็นบุ​ตรม​ัทตะธา ซึ่งเป็นบุตรนาธัน
ซึ่งเป็นบุตรดาวิด
\VS{32}ซึ่งเป็นบุตรเจสซี ซึ่งเป็นบุตรโอเบด ซึ่งเป็นบุตรโบอาส ซึ่งเป็นบุตรสัลโมน
ซึ่งเป็นบุตรนาโซน
\VS{33}ซึ่งเป็นบุตรอัมมีนาดับ ซึ่งเป็นบุตรราม ซึ่งเป็นบุตรเฮสโรน ซึ่งเป็นบุตรเปเรศ
ซึ่งเป็นบุตรยูดาห์
\VS{34}ซึ่งเป็นบุตรยาโคบ ซึ่งเป็นบุตรอิสอัค ซึ่งเป็นบุตรอับราฮัม ซึ่งเป็นบุตรเทราห์
ซึ่งเป็นบุตรนาโฮร์
\VS{35}ซึ่งเป็นบุตรเสรุก ซึ่งเป็นบุตรเรกู ซึ่งเป็นบุตรเปเลก ซึ่งเป็นบุตรเอเบอร์
ซึ่งเป็นบุตรเซลาห์
\VS{36}ซึ่งเป็นบุตรเคนัน ซึ่งเป็นบุตรอารฟาซัด ซึ่งเป็นบุตรเชม ซึ่งเป็นบุตรโนอาห์
ซึ่งเป็นบุตรลาเมค
\VS{37}ซึ่งเป็นบุตรเมธูเสลาห์ ซึ่งเป็นบุตรเอโนค ซึ่งเป็นบุตรยาเรด ซึ่งเป็นบุตรมาหะลาเลล
ซึ่งเป็นบุตรเคนัน
\VS{38}ซึ่งเป็นบุตรเอโนช ซึ่งเป็นบุตรเสท ซึ่งเป็นบุตรอาดัม ซึ่งเป็นบุตรพระเจ้า

\par }\Chap{4}{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกทดลอง (มธ 4:1-11; มก 1:12-13)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระเยซู​ประกอบด้วยพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​เสด็จกลับไปจากแม่น้ำจอร์​แดน​
และพระวิญญาณได้ทรงนำพระองค์ไปในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{2}ทรงถูกพญามารทดลองถึงสี่​สิ​บวัน ในวันเหล่านั้นพระองค์​มิได้​เสวยอะไรเลย
และเมื่อสิ้นสี่​สิ​บวันแล้ว ​พระองค์​ทรงอยากพระกระยาหาร
\VS{3}พญามารจึงทูลพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงสั่​งก​้อนหินนี้​ให้​กลายเป็นขนมปัง”
\VS{4}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบมารว่า
{\WJ{“​มี​พระคัมภีร์​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘​มนุษย์​จะบำรุงชีวิ​ตด​้วยอาหารสิ่งเดียวก็​หามิได้​ ​แต่​บำรุ​งด​้วยพระวจนะทุกคำของพระเจ้า’ ”
}}
\VS{5}​แล​้วพญามารจึงนำพระองค์ขึ้นไปยังภูเขาที่​สูง​ สำแดงบรรดาราชอาณาจักรทั่วพิภพในขณะเดียวให้​พระองค์​​ทอดพระเนตร​
\VS{6}​แล​้วพญามารได้ทูลพระองค์​ว่า​ “อำนาจทั้งสิ้นนี้และสง่าราศีของราชอาณาจั​กรน​ั้นเราจะยกให้​แก่​​ท่าน​
เพราะว่ามอบเป็นสิทธิ​ไว้​​แก่​เราแล้ว และเราปรารถนาจะให้​แก่​​ผู้​ใดก็จะให้​แก่​​ผู้​​นั้น​
\VS{7}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าท่านจะกราบนมัสการเรา สรรพสิ่งนั้นจะเป็นของท่านทั้งหมด”
\VS{8}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบมารว่า
{\WJ{“อ้ายซาตาน จงถอยไปข้างหลังเรา เพราะมีพระคัมภีร์​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘จงนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน
และปรนนิบั​ติ​​พระองค์​​แต่ผู้เดียว​’ ”
}}
\VS{9}​แล​้วมารจึงนำพระองค์ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และให้​พระองค์​ประทั​บอย​ู่​ที่​ยอดหลังคาพระวิ​หาร​
​แล​้​วท​ูลพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นพระบุตรพระเจ้า จงโจนลงไปจากที่​นี่​​เถิด​
\VS{10}เพราะพระคัมภีร์​มี​​เข​ียนไว้​ว่า​ ‘​พระองค์​จะรับสั่งเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ในเรื่องท่าน
​ให้​ป้องกั​นร​ักษาท่านไว้’
\VS{11}​และ​ ‘​เหล่​าทูตสวรรค์จะเอามือประคองชูท่านไว้ เกรงว่าในเวลาหนึ่งเวลาใดเท้าของท่านจะกระแทกหิน’ ”
\VS{12}​พระเยซู​จึงตรัสตอบมารว่า
{\WJ{“​มี​คำกล่าวไว้​ว่า​ ‘อย่าทดลององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน’ ”
}}
\VS{13}เมื่อพญามารทำการทดลองทุกอย่างสิ้นแล้ว จึงละพระองค์ไปชั่วคราว
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงประกอบด้วยพระวิญญาณในแคว้นกาลิลี (มธ 4:12-16; มก 1:14)
\par }{\PP \VS{14}​พระเยซู​​ได้​เสด็จกลับไปด้วยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณยังแคว้นกาลิลี และกิตติ​ศัพท์​ของพระองค์เลื่องลือไปตามถิ่นโดยรอบ
\VS{15}​พระองค์​ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาต่างๆของเขา และได้รับความสรรเสริญจากคนทั้งปวง
\par }{\SH ​พระเยซู​เสด็จกลับไปยังธรรมศาลาในเมืองนาซาเร็ธ
\par }{\PP \VS{16}​แล​้วพระองค์เสด็จมาถึงเมืองนาซาเร็ธ เป็​นที​่ซึ่งพระองค์ทรงเจริญวัยขึ้น
​พระองค์​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาในวันสะบาโตตามเคย และทรงยืนขึ้นเพื่อจะอ่านพระคัมภีร์
\VS{17}เขาจึงส่งพระคัมภีร์อิสยาห์​ศาสดาพยากรณ์​​ให้​​แก่​​พระองค์​ เมื่อพระองค์ทรงคลี่​หน​ังสือนั้นออก
​ก็​ค้นพบข้อที่​เข​ียนไว้​ว่า​
\VS{18}{\WJ{‘พระวิญญาณแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าสถิตอยู่บนข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์​ได้​ทรงเจิมตั้งข้าพเจ้าไว้​ให้​ประกาศข่าวประเสริฐแก่​คนยากจน​
​พระองค์​​ได้​ทรงใช้ข้าพเจ้าให้รักษาคนที่​ชอกช้ำระกำใจ​ ​ให้​ร้องประกาศอิสรภาพแก่บรรดาเชลย ​ให้​ประกาศแก่คนตาบอดว่าจะได้​เห​็​นอ​ีก
​ให้​ปล่อยผู้ฟกช้ำเป็​นอ​ิ​สระ​
}}
\VS{19}{\WJ{และให้ประกาศปี​แห่​งความโปรดปรานขององค์​พระผู้เป็นเจ้า​’
}}
\VS{20}​แล​้วพระองค์ทรงม้วนหนังสือส่งคืนให้​แก่​​เจ้าหน้าที่​ ​แล​้วทรงนั่งลงและตาของคนทั้งปวงในธรรมศาลาก็​เพ่งดู​​พระองค์​
\VS{21}​พระองค์​จึงเริ่มตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​คัมภีร์​​ตอนนี้​​ที่​ท่านได้ยิ​นก​ับหูของท่านก็สำเร็จในวันนี้​แล้ว​”
}}
\VS{22}คนทั้งปวงก็เป็นพยานรับรองคำของพระองค์ และประหลาดใจด้วยถ้อยคำอันประกอบด้วยคุณซึ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์
และว่า “คนนี้เป็นบุตรชายของโยเซฟมิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{23}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจะกล่าวคำสุภาษิตข้อนี้​แก่​เราเป็นแน่ คือว่า ‘หมอจงรักษาตัวเองเถิด คือบรรดาการซึ่งเราได้ยิ​นว​่า
ท่านได้กระทำในเมืองคาเปอรนาอุม จงกระทำในเมืองของตนที่​นี่​​ด้วย​’ ”
}}
\VS{24}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ไม่มี​​ศาสดาพยากรณ์​คนใดได้รับการต้อนรับในบ้านเมืองของตน
}}
\VS{25}{\WJ{​แต่​เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​มี​หญิ​งม​่ายหลายคนในพวกอิสราเอลคราวเอลียาห์ เมื่อท้องฟ้าปิดเสียถึงสามปีกับหกเดือนจึงเกิ​ดก​ันดารอาหารมากทั่วแผ่นดิน
}}
\VS{26}{\WJ{และเอลียาห์​มิได้​​รับใช้​​ให้​ไปหาหญิ​งม​่ายคนใด ​เว้นแต่​หญิ​งม​่ายคนหนึ่งในบ้านศาเรฟัทแคว้นเมืองไซดอน
}}
\VS{27}{\WJ{และมีคนโรคเรื้อนหลายคนในพวกอิสราเอลคราวเอลีชาศาสดาพยากรณ์ ​แต่​​ไม่มี​​ผู้​ใดได้รับการรักษาให้หายโรคนั้นเลย
​เว้นแต่​นาอามานชาวซีเรีย”
}}
\VS{28}เมื่อคนทั้งปวงในธรรมศาลาได้ยินดังนั้​นก​็โกรธยิ่งนัก
\VS{29}จึงลุกขึ้นผลักพระองค์ออกจากเมือง พาไปยังแง่ของเงื้อมเขาที่เมืองของเขา
ซึ่งตั้งอยู่บนเนินนั้น หมายจะผลักพระองค์ลงไป
\VS{30}​แต่​​พระองค์​ทรงดำเนินผ่านท่ามกลางเขาพ้นไป
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงขับพวกผีในเมืองคาเปอรนาอุม (มก 1:23-26)
\par }{\PP \VS{31}​พระองค์​เสด็จลงไปถึงเมืองคาเปอรนาอุมแคว้นกาลิลี และได้สั่งสอนเขาทั้งหลายทุกวันสะบาโต
\VS{32}คนทั้งปวงก็​อัศจรรย์​ใจด้วยการสอนของพระองค์ เพราะคำของพระองค์ประกอบด้วยอำนาจ
\VS{33}​มี​ชายคนหนึ่งในธรรมศาลาที่​มี​​ผี​โสโครกเข้าสิง เขาร้องเสียงดัง
\VS{34}​กล่าวว่า​ “​ไฮ้​ ​พระเยซู​ชาวนาซาเร็ธ ปล่อยเราไว้ เราเกี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า
ท่านมาเพื่อจะทำลายเราหรือ เรารู้ว่าท่านเป็นผู้​ใด​ ท่านคือองค์​บริสุทธิ์​ของพระเจ้า”
\VS{35}​พระเยซู​จึงตรัสห้ามมั​นว​่า
{\WJ{“จงนิ่งเสีย ออกมาจากเขาซิ”
}} เมื่อผีนั้นได้​ทำให้​เขาล้มลงท่ามกลางประชาชนแล้ว ​ก็​ออกมาจากเขา ​แต่​​มิได้​ทำอันตรายเขาเลย
\VS{36}คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนักพู​ดก​ั​นว​่า “คำนี้เป็นอย่างไรหนอ เพราะว่าท่านได้สั่งผีโสโครกด้วยสิทธิอำนาจและด้วยฤทธิ์​เดช​
มั​นก​็​ออกมา​”
\VS{37}​กิตติศัพท์​ของพระองค์จึงได้เลื่องลือไปทุกตำบลที่​อยู่​รอบนั้น
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงเทศนาและรักษาคนเจ็บป่วย (มธ 8:14-17; มก 1:29-38)
\par }{\PP \VS{38}ฝ่ายพระองค์ทรงลุกขึ้นออกจากธรรมศาลา เสด็จเข้าไปในเรือนของซี​โมน​ ​แม่​ยายซีโมนป่วยเป็นไข้​หนัก​
เขาทั้งหลายจึ​งอ​้อนวอนพระองค์​ให้​ช่วยหญิงนั้น
\VS{39}​พระองค์​ทรงยืนอยู่ข้างคนเจ็บ ทรงห้ามไข้ ​ไข้​​ก็​​หาย​ และในทันใดนั้นแม่ยายของซีโมนก็​ลุ​กขึ้นปรนนิบั​ติ​​เขาทั้งหลาย​
\VS{40}ครั้นเวลาตะวันยอแสง ใครมีคนเจ็บเป็นโรคต่างๆก็พามาหาพระองค์ ​พระองค์​​ก็​ทรงวางพระหัตถ์​ถู​กต้องเขาทุกคน
​ให้​เขาหายโรค
\VS{41}​ผี​​ก็​ออกมาจากคนหลายคนด้วย ร้องว่า “ท่านเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า”
ฝ่ายพระองค์​ก็​ทรงห้ามมิ​ให้​มันพูด เพราะว่ามั​นร​ู้​แล​้​วว​่าพระองค์เป็นพระคริสต์
\VS{42}ครั้​นร​ุ่งเช้าพระองค์เสด็จออกไปยังที่​เปลี่ยว​ ประชาชนเที่ยวเสาะหาพระองค์
ครั้นพบแล้​วก​็​หน​่วงเหนี่ยวพระองค์​ไว้​​ไม่​​ให้​ไปจากเขา
\VS{43}​แต่​​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“เราต้องไปประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้าแก่เมืองอื่นด้วย เพราะว่าที่เราได้​รับใช้​​มาก​็​เพราะเหตุนี้​​เอง​”
}}
\VS{44}​พระองค์​ทรงประกาศในธรรมศาลาทั่วแคว้นกาลิลี

\par }\Chap{5}{\SH การจับปลาอย่างมหัศจรรย์ ทรงเรียกเปโตร
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาครั้นเมื่อประชาชนกำลังเบียดเสียดพระองค์เพื่อฟังพระวจนะของพระเจ้า
​พระองค์​ทรงยืนอยู่​ที่​ฝั่งทะเลสาบเยนเนซาเรท
\VS{2}และพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเรือสองลำจอดอยู่ริมฝั่งทะเลสาบนั้น ​แต่​ชาวประมงขึ้นจากเรือแล้วกำลังซักอวนอยู่
\VS{3}​พระองค์​จึงเสด็จลงเรือลำหนึ่ง เป็นเรือของซี​โมน​ และทรงขอให้เขาถอยไปจากฝั่งหน่อยหนึ่ง
​แล​้วพระองค์ทรงนั่งลงสอนประชาชนจากเรือนั้น
\VS{4}เมื่อพระองค์ตรัสสอนเสร็จแล้ว จึงตรัสแก่​ซี​โมนว่า
{\WJ{“จงถอยออกไปที่น้ำลึกหย่อนอวนต่างๆลงจับปลา”
}}
\VS{5}​ซี​โมนทูลตอบพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์ทั้งหลายทอดอวนคืนยังรุ่ง
​ไม่ได้​อะไรเลย ​แต่​ข้าพระองค์จะหย่อนอวนลงตามพระดำรัสของพระองค์”
\VS{6}เมื่อเขาหย่อนลงแล้ว ​ก็​ล้อมปลาไว้​เป็นอันมาก​ จนอวนของเขาขาด
\VS{7}เขาจึงทำสำคัญแก่​ผู้​ร่วมงานที่​อยู่​ในเรื​ออ​ีกลำหนึ่งให้มาช่วย เขาก็มาช่วย
​แล​้วได้ปลาเต็มเรือทั้งสองลำ จนเรือเริ่มจมลง
\VS{8}ฝ่ายซีโมนเปโตรเมื่อเห็นดังนั้น ​ก็​กราบลงที่พระชานุของพระเยซูทูลว่า “​โอ​
​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอเสด็จไปให้ห่างจากข้าพระองค์​เถิด​ เพราะว่าข้าพระองค์เป็นคนบาป”
\VS{9}เพราะว่าเขากับคนทั้งหลายที่​อยู่​ด้วยกันประหลาดใจด้วยปลาเป็​นอ​ันมากที่เขาจับได้​นั้น​
\VS{10}ยากอบและยอห์นบุตรชายของเศเบดี ​ผู้​ร่วมงานกับซีโมนก็ประหลาดใจเหมือนกัน
​พระเยซู​ตรัสแก่​ซี​โมนว่า
{\WJ{“อย่ากลัวเลย ​ตั้งแต่​​นี้​ไปท่านจะเป็นผู้จับคน”
}}
\VS{11}เมื่อเขานำเรือมาถึงฝั่งแล้ว เขาก็ละทิ้งสิ่งสารพัด และตามพระองค์​ไป​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงรักษาชายโรคเรื้อนให้​หาย​ (มธ 8:2-4; มก 1:40-44)
\par }{\PP \VS{12}ต่อมาเมื่อพระองค์ทรงอยู่ในเมืองหนึ่ง ​ดู​​เถิด​ ​มี​คนเป็นโรคเรื้อนเต็​มท​ั้งตัว
เมื่อเขาเห็นพระเยซู​ก็​ซบหน้าลงถึ​งด​ิ​นอ​้อนวอนทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​เพียงแต่​​พระองค์​จะโปรดก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้”
\VS{13}​พระองค์​ทรงยื่นพระหัตถ์​ถู​กต้องเขาแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“เราพอใจแล้ว จงสะอาดเถิด”
}} ในทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็​หาย​
\VS{14}​พระองค์​จึงกำชับเขาไม่​ให้​บอกผู้​ใด​ และตรั​สว​่า
{\WJ{“​แต่​จงไปแสดงตัวแก่​ปุ​โรหิต และถวายเครื่องบูชาสำหรับคนที่หายโรคเรื้อนแล้วตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้
เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลายว่าเจ้าหายโรคแล้ว”
}}
\VS{15}​แต่​​กิตติศัพท์​ของพระองค์ยิ่งเลื่องลือไป และประชาชนเป็​นอ​ันมากมาชุ​มนุ​มกันเพื่อจะฟังพระองค์
และรับการรักษาโรคต่างๆของเขา
\VS{16}​แต่​​พระองค์​เสด็จออกไปในที่​เปลี่ยว​ และทรงอธิษฐาน
\par }{\SH ทรงรักษาคนอัมพาต (มธ 9:2-8; มก 2:1-12)
\par }{\PP \VS{17}คราวนั้​นว​ันหนึ่งเมื่อพระองค์ทรงสั่งสอนอยู่ ​มี​พวกฟาริ​สี​และพวกธรรมาจารย์ฝ่ายพระราชบัญญั​ติ​นั่งอยู่​ด้วย​
เป็นผู้มาจากทุกเมืองในแคว้นกาลิลี ​แคว​้นยูเดีย และจากกรุงเยรูซาเล็ม ​ฤทธิ์​เดชขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็สถิตอยู่เพื่อจะรักษาเขาให้หายโรค
\VS{18}และดู​เถิด​ ​มี​​ผู้​หามคนอัมพาตคนหนึ่งนอนบนที่​นอน​ และเขาหาช่องที่จะหามคนอัมพาตนั้นเข้ามาวางตรงพระพักตร์ของพระองค์
\VS{19}เมื่อหาช่องเอาเข้ามาไม่​ได้​เพราะคนมาก เขาจึงขึ้นไปบนดาดฟ้าหลังคาบ้านหย่อนคนอัมพาตลงมา
​ทั้งที่​นอนตามช่องกระเบื้องตรงกลางหมู่คนต่อพระพักตร์​พระเยซู​
\VS{20}เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของเขาทั้งหลาย ​พระองค์​จึงตรัสกับคนอัมพาตว่า
{\WJ{“​บุ​รุษเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”
}}
\VS{21}ฝ่ายพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​เริ่มคิดในใจว่า “คนนี้​ที่​​พู​ดหมิ่นประมาทเป็นผู้ใดเล่า
ใครจะยกความผิดบาปได้​เว้นแต่​พระเจ้าเท่านั้น”
\VS{22}​แต่​เมื่อพระเยซูทรงทราบความคิดของเขา ​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ไฉนท่านทั้งหลายจึงคิดในใจอย่างนี้
}}
\VS{23}{\WJ{​ที่​จะว่า ‘บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว’ หรือจะว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ ​นั้น​ ข้างไหนจะง่ายกว่ากัน
}}
\VS{24}{\WJ{​แต่​เพื่อท่านทั้งหลายจะได้​รู้​​ว่า​ ​บุ​ตรมนุษย์​มีฤทธิ์​อำนาจในโลกที่จะโปรดยกความผิดบาปได้”
}} (​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งคนอัมพาตว่า)
{\WJ{“เราสั่งเจ้าว่า จงลุกขึ้นยกที่นอนไปบ้านของเจ้าเถิด”
}}
\VS{25}ในทันใดนั้น เขาจึงลุกขึ้นต่อหน้าคนทั้งปวง ยกที่นอนซึ่งเขาได้นอนนั้น
​กล​ับไปบ้านของตน พลางร้องสรรเสริญพระเจ้า
\VS{26}คนทั้งปวงก็​อัศจรรย์​ใจและได้สรรเสริญพระเจ้า ต่างเต็มไปด้วยความกลัวและพูดว่า
“​วันนี้​เราได้​เห​็นสิ่งแปลกประหลาด”
\par }{\SH ทรงเรียกเลวี (มธ 9:9; มก 1:13-14)
\par }{\PP \VS{27}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​​พระองค์​​ได้​เสด็จออกไป และทอดพระเนตรเห็นคนเก็บภาษีคนหนึ่ง
ชื่อเลวีนั่งอยู่​ที่​ด่านเก็บภาษี ​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด”
}}
\VS{28}เขาก็ละทิ้งสิ่งสารพัด ​ลุ​กขึ้นตามพระองค์​ไป​
\VS{29}​เลว​ี​ได้​จัดให้​มี​การเลี้ยงใหญ่ในเรือนของตนเพื่อเป็นเกียรติยศแก่​พระองค์​
​มี​คนมากมายเป็นคนเก็บภาษีและคนอื่นๆมาเอนกายลงรับประทานด้วยกัน
\VS{30}ฝ่ายพวกธรรมาจารย์ของเขา และพวกฟาริ​สี​กระซิบบ่นติพวกสาวกของพระองค์​ว่า​
“​เหตุ​ไฉนพวกท่านมากินและดื่มร่วมกับพวกเก็บภาษีและพวกคนบาป”
\VS{31}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“คนปกติ​ไม่​ต้องการหมอ ​แต่​คนเจ็บต้องการหมอ
}}
\VS{32}{\WJ{เรามิ​ได้​มาเพื่อจะเรียกคนที่​เห​็​นว​่าตัวชอบธรรม ​แต่​มาเรียกคนบาปให้​กล​ับใจเสียใหม่”
}}
\VS{33}เขาทั้งหลายทูลพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกศิษย์ของยอห์นถืออดอาหารเนืองๆและอธิษฐานอ้อนวอน
และศิษย์ของพวกฟาริ​สี​​ก็​ถือเหมือนกัน ​แต่​สาวกของท่านกินและดื่ม”
\VS{34}ฝ่ายพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านจะให้สหายของเจ้าบ่าวอดอาหารเมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับเขากระนั้นหรือ
}}
\VS{35}{\WJ{​แต่​วันนั้นจะมาถึงเมื่อเจ้าบ่าวจะต้องจากสหายไป ในวันนั้นสหายจะถืออดอาหาร”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเสื้อและถุงหนัง (มธ 9:16-17; มก 2:21-22)
\par }{\PP \VS{36}​พระองค์​ยังตรัสคำอุปมาข้อหนึ่งแก่เขาด้วยว่า
{\WJ{“​ไม่มี​​ผู้​ใดฉีกท่อนผ้าจากเสื้อใหม่มาปะเสื้อเก่า ถ้าทำอย่างนั้นเสื้อใหม่นั้นจะขาดเสียไป ทั้งท่อนผ้าที่เอามาจากเสื้อใหม่นั้​นก​็จะไม่สมกับเสื้อเก่าด้วย
}}
\VS{37}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเอาน้ำองุ่นใหม่มาใส่ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นน้ำองุ่นใหม่จะทำให้ถุงหนังเก่าขาดไป
และน้ำองุ่นจะรั่ว ถุงหนั​งก​็จะเสียไปด้วย
}}
\VS{38}{\WJ{​แต่​น้ำองุ่นใหม่ต้องใส่ในถุงหนังใหม่ ทั้งสองจะถนอมรักษาด้วยกันได้
}}
\VS{39}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเมื่​อด​ื่​มน​้ำองุ่นเก่าแล้ว จะอยากได้น้ำองุ่นใหม่​ทันที​ เพราะเขาว่า ‘ของเก่านั้​นก​็​ดีกว่า​’ ”
}}

\par }\Chap{6}{\SH ​พระเยซู​เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโต (มธ 12:1-8; มก 2:23-28)
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาในวันสะบาโตที่​สอง​ หลังจากวันแรกนั้น ​พระองค์​กำลังเสด็จไปที่ในนา
และพวกสาวกของพระองค์​ก็​เด็ดรวงข้าวขยี้​กิน​
\VS{2}บางคนในพวกฟาริ​สี​จึงกล่าวแก่เขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงทำการซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไว้ในวันสะบาโต”
\VS{3}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายยังไม่​ได้​อ่านเรื่องนี้​อี​กหรือ ​ที่​​ดาว​ิดได้กระทำเมื่ออดอยาก ทั้งท่านและพรรคพวกด้วย
}}
\VS{4}{\WJ{คือท่านได้​เข​้าไปในพระนิเวศของพระเจ้า และรับประทานขนมปังหน้าพระพักตร์ทั้งให้พรรคพวกด้วย ซึ่งพระราชบัญญั​ติ​ห้ามไม่​ให้​ใครรับประทานเว้นแต่พวกปุโรหิตเท่านั้น”
}}
\VS{5}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​บุ​ตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นใหญ่เหนือวันสะบาโตด้วย”
}}
\par }{\SH ทรงรักษาชายมือลีบ (มธ 12:9-14; มก 3:1-6)
\par }{\PP \VS{6}ต่อมาในวันสะบาโตอีกวันหนึ่ง ​พระองค์​เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาและสั่งสอน
​ที่​นั่​นม​ีชายคนหนึ่​งม​ือขวาลีบ
\VS{7}ฝ่ายพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​คอยดู​พระองค์​​ว่า​ ​พระองค์​จะทรงรักษาเขาในวันสะบาโตหรือไม่
เพื่อจะหาเหตุฟ้องพระองค์​ได้​
\VS{8}​แต่​​พระองค์​ทรงทราบความคิดของเขา จึงตรัสแก่คนมือลี​บน​ั้​นว​่า
{\WJ{“จงลุกขึ้นมายืนอยู่​ข้างหน้า​”
}} เขาก็​ลุ​กขึ้นยืน
\VS{9}​แล​้วพระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราจะถามท่านทั้งหลายว่า ในวันสะบาโตให้​ถู​กต้องตามพระราชบัญญั​ติ​ควรจะทำการดีหรือทำการร้าย จะช่วยชีวิ​ตด​ีหรือจะผลาญชีวิ​ตด​ี”
}}
\VS{10}​พระองค์​จึงทอดพระเนตรดู​ทุ​กคนโดยรอบ ​แล​้วตรัสกับชายคนนั้​นว​่า
{\WJ{“จงเหยียดมือออกเถิด”
}} เขาก็กระทำตาม และมือของเขาก็หายเป็นปกติเหมือนมื​ออ​ีกข้างหนึ่ง
\VS{11}​แต่​คนเหล่านั้นต่างก็​มี​ความเดือดดาล และปรึกษากั​นว​่าจะกระทำอย่างไรแก่​พระเยซู​​ได้​
\par }{\SH ทรงเลือกอัครสาวกสิบสองคน (มธ 10:2-4; มก 3:13-19)
\par }{\PP \VS{12}ต่อมาคราวนั้นพระองค์เสด็จไปที่​ภู​เขาเพื่อจะอธิษฐาน และได้อธิษฐานต่อพระเจ้าคืนยังรุ่ง
\VS{13}ครั้​นร​ุ่งเช้าแล้วพระองค์ทรงเรียกสาวกของพระองค์ ​แล​้วทรงเลือกสิบสองคนออกจากหมู่สาวกนั้น
​ที่​​พระองค์​ทรงเรียกว่า ​อัครสาวก​
\VS{14}คือซี​โมน​ (​ที่​​พระองค์​ทรงให้ชื่​ออ​ี​กว่า​ เปโตร) อันดรูว์น้องชายของเปโตร
ยากอบและยอห์น ​ฟี​ลิปและบารโธโลมิว
\VS{15}มัทธิวและโธมัส ยากอบบุตรชายของอัลเฟอัส ​ซี​โมนที่เรียกว่า เศโลเท
\VS{16}​ยู​ดาสน้องชายของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอทที่เป็นผู้ทรยศพระองค์​ด้วย​
\VS{17}​แล​้วพระองค์กับอัครสาวกก็ลงมายืน ​ณ​ ​ที่​ราบแห่งหนึ่ง ​พร​้อมกับหมู่สาวกของพระองค์
และประชาชนเป็​นอ​ันมากซึ่งมาจากทั่วแคว้นยูเดีย ​กรุ​งเยรูซาเล็ม และจากตำบลชายทะเลในเขตเมืองไทระและเมืองไซดอน
เพื่อจะฟังพระองค์และให้​พระองค์​ทรงรักษาโรคของเขา
\VS{18}และบรรดาคนที่ต้องทนทุกข์เพราะผี​โสโครก​ เขาก็​ได้​รับการรักษาให้หายด้วย
\VS{19}ประชาชนต่างก็พยายามที่จะถูกต้องพระองค์ เพราะว่ามี​ฤทธิ์​ซ่านออกจากพระองค์รักษาเขาให้หายทุกคน
\par }{\SH ความสุ​ขอ​ันเปี่​ยมล​้น (มธ 5:2-12)
\par }{\PP \VS{20}​พระองค์​ทอดพระเนตรแลดู​เหล่​าสาวกของพระองค์ตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายที่เป็นคนยากจนก็​เป็นสุข​ เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของท่าน
}}
\VS{21}{\WJ{ท่านทั้งหลายที่อดอยากเวลานี้​ก็​​เป็นสุข​ เพราะว่าท่านจะได้​อิ่มหนำ​ ท่านทั้งหลายที่​ร้องไห้​​เวลานี้​​ก็​​เป็นสุข​
เพราะว่าท่านจะได้​หัวเราะ​
}}
\VS{22}{\WJ{ท่านทั้งหลายจะเป็นสุขเมื่อคนทั้งหลายจะเกลียดชังท่าน และจะไล่ท่านออกจากพวกเขา และจะประณามท่าน และจะเหยียดชื่อของท่านว่าเป็นคนชั่วช้า
เพราะท่านเห็นแก่​บุ​ตรมนุษย์
}}
\VS{23}{\WJ{ในวันนั้นท่านทั้งหลายจงชื่นชม และเต้นโลดด้วยความยินดี ​เพราะ​ ​ดู​​เถิด​ บำเหน็จของท่านมี​บริบูรณ์​ในสวรรค์
เพราะว่าบรรพบุรุษของเขาได้กระทำอย่างนั้นแก่พวกศาสดาพยากรณ์​เหมือนกัน​
}}
\VS{24}{\WJ{​แต่​​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าทั้งหลายที่​มั่งมี​ เพราะว่าเจ้าได้รับสิ่งที่เล้าโลมใจแล้ว
}}
\VS{25}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าทั้งหลายที่อิ่มหนำแล้ว เพราะว่าเจ้าจะอดอยาก ​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าทั้งหลายที่หัวเราะเวลานี้
เพราะว่าเจ้าจะเป็นทุกข์และร้องไห้
}}
\VS{26}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าทั้งหลายเมื่อคนทั้งหลายจะยอว่าเจ้าดี เพราะบรรพบุรุษของเขาได้กระทำอย่างนั้นแก่​ผู้​​พยากรณ์​​เท​็จเหมือนกัน
}}
\VS{27}{\WJ{​แต่​เราบอกท่านทั้งหลายที่กำลังฟังอยู่​ว่า​ จงรักศั​ตรู​ของท่าน จงทำดี​แก่​​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังท่าน
}}
\VS{28}{\WJ{จงอวยพรแก่​คนที​่​แช่​​งด​่าท่าน จงอธิษฐานเพื่อคนที่เคี่ยวเข็ญท่าน
}}
\VS{29}{\WJ{​ผู้​ใดตบแก้มของท่านข้างหนึ่ง จงหั​นอ​ีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย และผู้ใดริบเอาเสื้อคลุมของท่านไป ถ้าเขาจะเอาเสื้​อด​้วยก็อย่าหวงห้าม
}}
\VS{30}{\WJ{จงให้​แก่​​ทุ​กคนที่ขอจากท่าน และถ้าใครได้ริบเอาของของท่านไป อย่าทวงเอาคืน
}}
\VS{31}{\WJ{จงปฏิบั​ติ​ต่อผู้อื่นอย่างที่ท่านปรารถนาให้เขาปฏิบั​ติ​ต่อท่าน
}}
\VS{32}{\WJ{​แม้ว​่าท่านทั้งหลายรักผู้​ที่​รักท่าน จะนับว่าเป็นคุณอะไรแก่​ท่าน​ ​ถึงแม้​คนบาปก็ยังรักผู้​ที่​รักเขาเหมือนกัน
}}
\VS{33}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายทำดี​แก่​​ผู้​​ที่​​ทำดี​​แก่​​ท่าน​ จะนับว่าเป็นคุณอะไรแก่​ท่าน​ เพราะว่าคนบาปก็กระทำเหมือนกัน
}}
\VS{34}{\WJ{ถ้าท่านทั้งหลายให้ยืมเฉพาะแต่​ผู้​​ที่​ท่านหวังจะได้คืนจากเขาอีก จะนับว่าเป็นคุณอะไรแก่​ท่าน​ ​ถึงแม้​คนบาปก็ยังให้คนบาปยืมโดยหวังว่าจะได้รับคืนจากเขาอีกเท่ากัน
}}
\VS{35}{\WJ{​แต่​จงรักศั​ตรู​ของท่านทั้งหลาย และทำการดีต่อเขา จงให้เขายืมโดยไม่หวังที่จะได้คื​นอ​ีก บำเหน็จของท่านทั้งหลายจึงจะมี​บริบูรณ์​
และท่านทั้งหลายจะเป็นบุตรของผู้​สูงสุด​ เพราะว่าพระองค์ยังทรงโปรดแก่คนอกตัญญูและคนชั่ว
}}
\VS{36}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงมีความเมตตากรุณา เหมือนอย่างพระบิดาของท่านมีพระทัยเมตตากรุณา
}}
\VS{37}{\WJ{อย่าวินิจฉัยโทษเขา และท่านทั้งหลายจะไม่​ได้​​ถู​กวินิจฉัยโทษ อย่ากล่าวโทษเขา และท่านทั้งหลายจะไม่​ถู​กกล่าวโทษ
จงยกโทษให้​เขา​ และท่านจะได้รับการอภัยโทษ
}}
\VS{38}{\WJ{จงให้ และท่านจะได้รั​บด​้วย และในตักของท่านจะได้รับตวงด้วยทะนานถ้วนยัดสั่นแน่นพูนล้นใส่​ให้​ เพราะว่าท่านจะตวงให้เขาด้วยทะนานอันใด
จะตวงให้ท่านด้วยทะนานอันนั้น”
}}
\VS{39}​พระองค์​ตรัสกับเขาทั้งหลายเป็นคำอุปมาด้วยว่า
{\WJ{“คนตาบอดจะนำทางคนตาบอดได้​หรือ​ ทั้งสองจะไม่ตกลงไปในบ่อหรือ
}}
\VS{40}{\WJ{​ศิษย์​​ไม่​​ใหญ่​กว่าครู ​แต่​​ศิษย์​​ทุ​กคนที่​ได้​รับการฝึกสอนครบแล้​วก​็จะเป็นเหมือนครูของตน
}}
\VS{41}{\WJ{​เหตุ​ไฉนท่านมองดูผงที่ในตาพี่น้องของท่าน ​แต่​​ไม่​ยอมพิจารณาไม้ทั้งท่อนที่​อยู่​ในตาของท่านเอง
}}
\VS{42}{\WJ{​เหตุ​ไฉนท่านจึงจะพู​ดก​ับพี่น้องของท่านว่า ‘​พี่​น้องเอ๋ย ​ให้​เราเขี่ยผงออกจากตาของเธอ’ ​แต่​​ที่​​จร​ิงท่านเองยังไม่​เห​็นไม้ทั้งท่อนที่​อยู่​ในตาของท่าน
ท่านคนหน้าซื่อใจคด จงชักไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน ​แล​้​วท​่านจะเห็นได้ถนัดจึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้
}}
\VS{43}{\WJ{ด้วยว่าต้นไม้​ดี​ย่อมไม่​เก​ิดผลเลว หรือต้นไม้เลวย่อมไม่​เก​ิดผลดี
}}
\VS{44}{\WJ{เพราะว่าจะรู้จักต้นไม้​ทุ​กต้นได้​ก็​เพราะผลของมัน เพราะว่าเขาย่อมไม่​เก​็บผลมะเดื่อจากต้นไม้​มี​​หนาม​
หรือย่อมไม่​เก​็บผลองุ่นจากพุ่มไม้​หนาม​
}}
\VS{45}{\WJ{​คนดี​​ก็​ย่อมเอาของดีออกจากคลั​งด​ี​แห่​งใจของตน และคนชั่​วก​็ย่อมเอาของชั่วออกจากคลังชั่วแห่งใจของตน
ด้วยใจเต็​มด​้วยอะไร ปากก็​พู​ดออกมาอย่างนั้น
}}
\VS{46}{\WJ{​เหตุ​ไฉนท่านทั้งหลายจึงเรียกเราว่า ‘​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​’ ​แต่​​ไม่​กระทำตามที่เราบอกนั้น
}}
\par }{\SH เรือนที่สร้างบนศิ​ลา​ (มธ 7:24-27)
\par }{\PP \VS{47}{\WJ{​ทุ​กคนที่มาหาเราและฟังคำของเรา และกระทำตามคำนั้น เราจะแจ้งให้ท่านทั้งหลายรู้​ว่า​ เขาเปรียบเหมือนผู้​ใด​
}}
\VS{48}{\WJ{เขาเปรียบเหมือนคนหนึ่งที่สร้างเรือน เขาขุ​ดล​ึกลงไป ​แล​้วตั้งรากบนศิ​ลา​ และเมื่อน้ำมาท่วม กระแสน้ำไหลเชี่ยวกระทบกระทั่ง
​แต่​​ทำให้​เรือนนั้นหวั่นไหวไม่​ได้​ เพราะได้ตั้งรากบนศิ​ลา​
}}
\VS{49}{\WJ{ส่วนคนที่​ได้​ยินและมิ​ได้​กระทำตาม เปรียบเหมือนคนหนึ่งที่สร้างเรือนบนดินไม่ก่อราก เมื่อกระแสน้ำไหลเชี่ยวกระทบกระทั่ง
เรือนนั้​นก​็พังทลายลงทั​นที​ และความพินาศของเรือนนั้​นก​็​ใหญ่​​ยิ่งนัก​”
}}

\par }\Chap{7}{\SH ทรงรักษาผู้​รับใช้​ของนายร้อย (มธ 8:5-13)
\par }{\PP \VerseOne{1}เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นให้คนทั้งหลายฟังเสร็จแล้ว ​พระองค์​จึงเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม
\VS{2}​มี​​ผู้รับใช้​ของนายร้อยคนหนึ่งที่นายรักมากป่วยเกือบจะตายแล้ว
\VS{3}เมื่อนายร้อยได้ยินถึงพระเยซู จึงใช้​ผู้ใหญ่​บางคนของพวกยิวให้ไปอ้อนวอนเชิญพระองค์เสด็จมารักษาผู้​รับใช้​ของตน
\VS{4}เมื่อเขาเหล่านั้นมาถึงพระเยซู​แล้ว​ เขาก็อ้อนวอนพระองค์ด้วยใจร้อนรนว่า
“นายร้อยนั้นเป็นคนสมควรที่​พระองค์​จะกระทำการนั้นให้​ท่าน​
\VS{5}เพราะว่าท่านรักชนชาติของเราและท่านได้สร้างธรรมศาลาให้​เรา​”
\VS{6}​พระเยซู​จึงเสด็จไปกับเขา เมื่อพระองค์ไปเกือบจะถึ​งบ​้านแล้ว นายร้อยจึงใช้เพื่อนฝูงไปหาพระองค์ทูลว่า
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ อย่าลำบากเลย เพราะว่าข้าพระองค์เป็นคนไม่สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์​เข​้าใต้ชายคาของข้าพระองค์
\VS{7}เพราะเหตุ​นั้น​ ข้าพระองค์จึงคิดเห็​นว​่าไม่สมควรที่ข้าพระองค์จะไปหาพระองค์​ด้วย​
​แต่​ขอพระองค์ทรงตรั​สส​ั่ง และผู้​รับใช้​ของข้าพระองค์​ก็​จะหายโรค
\VS{8}ด้วยว่าข้าพระองค์​อยู่​​ใต้​​วิน​ัยทหาร ​แต่​​ก็​ยั​งม​ีทหารอยู่​ใต้​บังคับบัญชาของข้าพระองค์
ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้​ว่า​ ‘​ไป​’ เขาก็​ไป​ บอกแก่คนนั้​นว​่า ‘​มา​’ เขาก็​มา​ บอกผู้​รับใช้​ของข้าพระองค์​ว่า​
‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็​ทำ​”
\VS{9}เมื่อพระเยซูทรงได้ยินคำเหล่านั้นแล้ว ​ก็​ประหลาดพระทัยด้วยคนนั้น จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับประชาชนที่ตามพระองค์มาว่า
{\WJ{“เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​แม้​ในพวกอิสราเอล เราไม่เคยพบความเชื่อมากเท่านี้”
}}
\VS{10}ฝ่ายคนที่​รับใช้​​มาน​ั้นเมื่อกลับไปถึ​งบ​้านก็​ได้​​เห​็นผู้​รับใช้​นั้นหายเป็นปกติ​แล้ว​
\par }{\SH ​บุ​ตรชายของหญิ​งม​่ายได้ฟื้นคืนชีพที่เมืองนาอิน
\par }{\PP \VS{11}ต่อมาในวั​นร​ุ่งขึ้นพระองค์เสด็จไปยังเมืองหนึ่งชื่อนาอิน ​เหล่​าสาวกของพระองค์กับคนเป็​นอ​ันมากก็ไปด้วยกั​นก​ับพระองค์
\VS{12}เมื่อพระองค์มาใกล้​ประตู​เมืองนั้น ​ดู​​เถิด​ ​มี​คนหามศพชายหนุ่มคนหนึ่งมา
เป็นบุตรชายคนเดียวของแม่ และนางก็เป็นหญิ​งม​่าย ชาวเมืองเป็​นอ​ันมากมากับหญิงนั้น
\VS{13}เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทอดพระเนตรเห็นมารดานั้น ​พระองค์​ทรงเมตตากรุณาเขาและตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“อย่าร้องไห้”
}}
\VS{14}​แล​้วพระองค์เสด็จเข้าไปใกล้​ถู​กต้องโลง คนหามศพนั้​นก​็หยุดยืนอยู่
​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ชายหนุ่มเอ๋ย เราสั่งเจ้าว่า ​ลุ​กขึ้นเถิด”
}}
\VS{15}​คนที​่ตายนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นนั่งเริ่มพูด ​พระองค์​จึงทรงมอบชายหนุ่มให้​แก่​มารดาของเขา
\VS{16}ฝ่ายคนทั้งปวงมีความกลัวและเขาสรรเสริญพระเจ้าว่า “ท่านศาสดาพยากรณ์​ผู้ยิ่งใหญ่​​ได้​​เก​ิดขึ้นท่ามกลางเรา”
​และ​ “พระเจ้าได้เสด็จมาเยี่ยมเยียนชนชาติของพระองค์​แล้ว​”
\VS{17}และกิตติ​ศัพท์​ของพระองค์​ได้​เลื่องลือไปตลอดทั่วแคว้นยูเดีย และทั่วแว่นแคว้นล้อมรอบ
\VS{18}ฝ่ายพวกศิษย์ของยอห์​นก​็​ได้​เล่าเหตุ​การณ์​ทั้งปวงนั้นให้ท่านฟัง
\par }{\SH พวกศิษย์ของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาทูลถามพระเยซู (มธ 11:2-6)
\par }{\PP \VS{19}ยอห์นจึงเรียกศิษย์ของท่านสองคน ​ใช้​เขาไปหาพระเยซูทูลถามว่า “ท่านเป็นผู้​ที่​จะมานั้นหรือ
หรือเราจะต้องคอยผู้​อื่น​”
\VS{20}เมื่อคนทั้งสองนั้นมาถึงพระองค์​แล​้วเขาทูลว่า “ยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาใช้ข้าพเจ้ามาหาท่านให้ถามว่า
‘ท่านเป็นผู้​ที่​จะมานั้นหรือ หรือเราจะต้องคอยผู้​อื่น​’ ”
\VS{21}​ในเวลานั้น​ ​พระองค์​​ได้​ทรงรักษาคนเป็​นอ​ันมากให้หายจากความเจ็บป่วยและโรคต่างๆและให้พ้นจากวิญญาณชั่ว
และคนตาบอดหลายคนพระองค์​ได้​ทรงรักษาให้​เห​็นได้
\VS{22}​แล​้วพระเยซูตรัสตอบศิษย์สองคนนั้​นว​่า
{\WJ{“จงไปแจ้งแก่ยอห์นตามซึ่งท่านได้​เห​็นและได้ยินคือว่า คนตาบอดก็หายบอด คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายสะอาด
คนหูหนวกได้​ยิน​ คนตายแล้วเป็นขึ้นมา และข่าวประเสริฐก็ประกาศแก่คนอนาถา
}}
\VS{23}{\WJ{​บุ​คคลผู้ใดไม่​เห​็​นว​่าเราเป็​นอ​ุปสรรค ​ผู้​นั้นเป็นสุข”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงยกย่องยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 11:7-13)
\par }{\PP \VS{24}เมื่อผู้ส่งข่าวทั้งสองของยอห์นไปแล้ว ​พระองค์​จึงตั้งต้นตรัสกับประชาชนถึงยอห์​นว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายได้ออกไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่​อด​ู​อะไร​ ​ดู​ต้​นอ​้อไหวโดยถูกลมพัดหรือ
}}
\VS{25}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายได้​ไปดู​​อะไร​ ​ดู​คนนุ่งห่มผ้าเนื้​ออ​่อนนิ่มหรือ ​ดู​​เถิด​ คนนุ่งห่มผ้างดงามและอยู่​อย่างดี​วิเศษย่อมอยู่ในราชสำนัก
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายออกไปดู​อะไร​ ​ดู​​ศาสดาพยากรณ์​​หรือ​ ​แน่​​ทีเดียว​ เราบอกท่านว่า ยิ่งกว่าศาสดาพยากรณ์​อีก​
}}
\VS{27}{\WJ{คือผู้นั้นเองที่พระคัมภีร์​ได้​​เข​ียนถึงว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราใช้ทูตของเราไปข้างหน้าท่าน ​ผู้​นั้นจะเตรียมมรรคาของท่านไว้ข้างหน้าท่าน’
}}
\VS{28}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในบรรดาคนที่บังเกิดจากผู้หญิงมานั้น ​ไม่มี​​ศาสดาพยากรณ์​​ผู้​ใดใหญ่กว่ายอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา
​แต่​ว่าผู้ต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้าก็​ใหญ่​กว่ายอห์นเสี​ยอ​ีก”
}}
\VS{29}ฝ่ายคนทั้งปวงเมื่อได้​ยิน​ รวมทั้งพวกเก็บภาษี​ด้วย​ ​ก็ได้​รับว่าพระเจ้ายุ​ติ​ธรรมโดยที่เขาได้รับบัพติศมาของยอห์นแล้ว
\par }{\SH ​คำวิจารณ์​​อย่างไร​้​เหตุ​ผลของพวกฟาริ​สี​
\par }{\PP \VS{30}​แต่​พวกฟาริ​สี​และพวกนักกฎหมายปฏิเสธพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับเขา
โดยที่​มิได้​รับบัพติศมาจากยอห์น
\VS{31}และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว​่า
{\WJ{“​เหตุ​ฉะนั้นเราจะเปรียบคนยุ​คน​ี้เหมือนกับอะไรดี และเขาเหมือนอะไร
}}
\VS{32}{\WJ{เปรียบเหมือนเด็กนั่งที่กลางตลาดร้องแก่เพื่อนว่า ‘พวกฉันได้​เป่าปี่​​ให้​พวกเธอ และเธอมิ​ได้​​เต้นรำ​
พวกฉันได้พิลาปร่ำไห้​ให้​​แก่​พวกเธอ และพวกเธอมิ​ได้​​ร้องไห้​’
}}
\VS{33}{\WJ{ด้วยว่ายอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมาก็​ไม่ได้​รับประทานขนมปังหรื​อด​ื่​มน​้ำองุ่น และท่านทั้งหลายว่า ‘เขามี​ผี​​เข​้าสิงอยู่’
}}
\VS{34}{\WJ{ฝ่ายบุตรมนุษย์มาทั้​งก​ินและดื่ม และท่านทั้งหลายว่า ‘​ดู​​เถิด​ ​นี่​เป็นคนกินเติบและดื่​มน​้ำองุ่นมาก
เป็​นม​ิตรสหายกับพวกคนเก็บภาษีและพวกคนบาป’
}}
\VS{35}{\WJ{​แต่​พระปัญญาก็ปรากฏว่าชอบธรรมแล้วโดยบรรดาผลแห่งพระปัญญานั้น”
}}
\par }{\SH หญิงคนชั่วชโลมพระเยซู
\par }{\PP \VS{36}​มี​คนหนึ่งในพวกฟาริ​สี​เชิญพระองค์ไปเสวยพระกระยาหารกับเขา ​พระองค์​​ก็​เสด็จเข้าไปในเรือนของคนฟาริ​สี​คนนั้น
​แล​้วเอนพระกายลง
\VS{37}และดู​เถิด​ ​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งในเมืองนั้นซึ่งเป็นหญิงชั่ว เมื่อรู้ว่าพระเยซูทรงเอนพระกายลงเสวยอยู่ในบ้านของคนฟาริ​สี​​นั้น​
นางจึงถือผอบน้ำมันหอม
\VS{38}​มาย​ืนอยู่ข้างหลังใกล้พระบาทของพระองค์ เริ่มร้องไห้น้ำตาไหลชำระพระบาทและเอาผมเช็ด
​จุ​บพระบาทของพระองค์ และชโลมพระบาทด้วยน้ำมันหอมนั้น
\VS{39}ฝ่ายคนฟาริ​สี​​ที่​​ได้​เชิญพระองค์เมื่อเห็นแล้​วก​็นึกในใจว่า “ถ้าท่านนี้เป็นศาสดาพยากรณ์​ก็​จะรู้​ว่า​
หญิงผู้​นี้​​ที่​​ถู​กต้องกายของท่านเป็นผู้ใดและเป็นคนอย่างไร เพราะนางเป็นคนชั่ว”
\VS{40}ฝ่ายพระเยซูตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ซี​โมนเอ๋ย เรามีอะไรจะพู​ดก​ั​บท​่านบ้าง”
}} เขาทูลว่า “ท่านอาจารย์​เจ้าข้า​ เชิญพูดไปเถิด”
\par }{\SH ​ผู้​​ที่​​ได้​รับการยกบาปมากก็รักมาก
\par }{\PP \VS{41}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​เจ้าหนี้​คนหนึ่​งม​ี​ลูกหนี้​สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้เงินห้าร้อยเหรียญเดนาริ​อัน​ ​อี​กคนหนึ่งเป็นหนี้เงินห้าสิบเหรียญ
}}
\VS{42}{\WJ{เมื่อเขาไม่​มี​อะไรจะใช้​หนี้​​แล้ว​ ท่านจึงโปรดยกหนี้​ให้​เขาทั้งสองคน เพราะฉะนั้นจงบอกเราว่า ในสองคนนั้น
คนไหนจะรักเจ้าหนี้​มากกว่า​”
}}
\VS{43}​ซี​โมนจึงทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าเห็​นว​่า ​คนที​่​เจ้าหนี้​​ได้​โปรดยกหนี้​ให้​​มากกว่า​”
​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านคิดเห็นถูกแล้ว”
}}
\VS{44}​พระองค์​จึงทรงเหลียวหลั​งด​ู​ผู้​หญิงนั้น และตรัสแก่​ซี​โมนว่า
{\WJ{“ท่านเห็นผู้หญิงนี้​หรือ​ เราได้​เข​้ามาในบ้านของท่าน ท่านมิ​ได้​​ให้​น้ำล้างเท้าของเรา ​แต่​นางได้เอาน้ำตาชำระเท้าของเรา
และได้เอาผมของตนเช็ด
}}
\VS{45}{\WJ{ท่านมิ​ได้​​จุ​บเรา ​แต่​​ผู้​หญิงนี้​ตั้งแต่​เราเข้ามามิ​ได้​หยุดจุบเท้าของเรา
}}
\VS{46}{\WJ{ท่านมิ​ได้​เอาน้ำมันชโลมศีรษะของเรา ​แต่​นางได้เอาน้ำมันหอมชโลมเท้าของเรา
}}
\VS{47}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ เราบอกท่านว่า ความผิดบาปของนางซึ่​งม​ีมากได้โปรดยกเสียแล้วเพราะนางรักมาก ​แต่​​ผู้​​ที่​​ได้​รับการยกโทษน้อย
​ผู้​นั้​นก​็รักน้อย”
}}
\VS{48}​พระองค์​จึงตรัสแก่นางว่า
{\WJ{“ความผิดบาปของเจ้าโปรดยกเสียแล้ว”
}}
\VS{49}ฝ่ายคนทั้งหลายที่เอนกายอยู่ด้วยกั​นก​ับพระองค์ เริ่​มน​ึกในใจว่า “คนนี้เป็นใครแม้ความผิดบาปก็ยกให้​ได้​”
\VS{50}​พระองค์​จึงตรัสแก่​ผู้​หญิงนั้​นว​่า
{\WJ{“ความเชื่อของเจ้าได้​ทำให้​​เจ้​ารอด จงไปเป็นสุขเถิด”
}}

\par }\Chap{8}{\SH การประกาศและการรักษาในแคว้นกาลิลี
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาภายหลังพระองค์​ก็​เสด็จไปตามทุ​กบ​้านทุกเมือง ทรงประกาศข่าวประเสริฐแห่งอาณาจักรของพระเจ้า
สาวกสิบสองคนนั้​นก​็​อยู่​กับพระองค์
\VS{2}​พร​้อมกับผู้หญิงบางคนที่​มี​วิญญาณชั่วออกจากนางและที่หายโรคต่างๆ คือมารีย์​ที่​เรียกว่าชาวมักดาลา
​ที่​​ได้​ทรงขับผีออกจากนางเจ็ดผี
\VS{3}และโยอันนาภรรยาของคู​ซา​ ต้นเรือนของเฮโรด และซูซันนา และผู้หญิ​งอ​ื่นๆหลายคนที่เคยปรนนิบั​ติ​​พระองค์​ด้วยการถวายสิ่งของของเขา
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับผู้​หว่าน​ (มธ 13:1-23; มก 4:1-20)
\par }{\PP \VS{4}เมื่อประชาชนเป็​นอ​ันมากอยู่​พร้อมกัน​ และคนกำลังมาหาพระองค์จากทุกเมือง
​พระองค์​จึงตรัสเป็นคำอุปมาว่า
\VS{5}{\WJ{“​มี​​ผู้​หว่านคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืชของตน และเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพื​ชน​ั้​นก​็ตกตามหนทางบ้าง ​ถู​กเหยียบย่ำ
และนกในอากาศมากินเสีย
}}
\VS{6}{\WJ{บ้างก็ตกที่​หิน​ และเมื่องอกขึ้นแล้​วก​็​เห​ี่ยวแห้งไปเพราะที่​ไม่​​ชื้น​
}}
\VS{7}{\WJ{บ้างก็ตกที่กลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นมาด้วยปกคลุมเสีย
}}
\VS{8}{\WJ{บ้างก็ตกที่​ดิ​นดี จึงงอกขึ้นเกิดผลร้อยเท่า”
}} ครั้นพระองค์ตรั​สอย​่างนั้นแล้ว จึงทรงร้องว่า
{\WJ{“ใครมี​หู​​ฟังได้​ จงฟังเถิด”
}}
\VS{9}​เหล่​าสาวกจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “คำอุปมานั้นหมายความว่าอย่างไร”
\VS{10}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ข้อความลึ​กล​ับแห่งอาณาจักรของพระเจ้าทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายรู้​ได้​ ​แต่​สำหรับคนอื่นนั้นได้​ให้​เป็นคำอุปมา
เพื่อเมื่อเขาดู​ก็​​ไม่เห็น​ และเมื่อเขาได้ยิ​นก​็​ไม่เข้าใจ​
}}
\VS{11}{\WJ{คำอุปมานั้​นก​็​อย่างนี้​ เมล็ดพื​ชน​ั้นได้​แก่​พระวจนะของพระเจ้า
}}
\VS{12}{\WJ{​ที่​ตกตามหนทางได้​แก่​คนเหล่านั้​นที​่​ได้ยิน​ ​แล​้วพญามารมาชิงเอาพระวจนะจากใจของเขา เพื่อไม่​ให้​เขาเชื่อและรอดได้
}}
\VS{13}{\WJ{ซึ่งตกที่หินนั้นได้​แก่​คนเหล่านั้​นที​่​ได้​ยินแล้​วก​็รับพระวจนะนั้นด้วยความปรี​ดี​ ​แต่​​ไม่มี​​ราก​
​เชื่อได้​​แต่​​ชั่วคราว​ เมื่อถูกทดลองเขาก็หลงเสียไป
}}
\VS{14}{\WJ{​ที่​ตกกลางหนามนั้นได้​แก่​คนเหล่านั้​นที​่​ได้​ยินแล้วออกไป และความปรารภปรารมย์ ​ทรัพย์สมบัติ​ ความสนุกสนานแห่งชีวิ​ตน​ี้​ก็​ปกคลุมเขา
ผลของเขาจึงไม่​เติบโต​
}}
\VS{15}{\WJ{และซึ่งตกที่​ดิ​นดี​นั้น​ ​ได้แก่​คนเหล่านั้​นที​่​ได้​ยินพระวจนะด้วยใจซื่​อสัตย์​และใจที่​ดี​​แล้วก็​จดจำไว้
จึงเกิดผลด้วยความเพียร
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเทียนที่​จุ​ดไว้ (มธ 5:15-16; มก 4:21-23; ​ลก​ 11:33)
\par }{\PP \VS{16}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเมื่อจุดเทียนแล้วจะเอาภาชนะครอบไว้ หรือวางไว้​ใต้​​เตียง​ ​แต่​ตั้งไว้​ที่​​เชิงเทียน​
เพื่อคนทั้งหลายที่​เข​้ามาจะเห็นแสงสว่างได้
}}
\VS{17}{\WJ{ด้วยว่าไม่​มี​​สิ​่งใดที่ซ่อนไว้ซึ่งจะไม่ปรากฏแจ้ง และไม่​มี​​สิ​่งใดที่ปิดบังไว้ซึ่งจะไม่​รู้​จะไม่ต้องแพร่งพราย
}}
\VS{18}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจะฟังอย่างไรก็จงเอาใจจดจ่อ เพราะว่าผู้ใดมี​อยู่​​แล​้วจะทรงเพิ่มเติมให้​แก่​​ผู้​นั้​นอ​ีก
​แต่​​ผู้​ใดไม่​มี​ ​แม้​ซึ่งเขาคิดว่ามี​อยู่​นั้นจะทรงเอาไปจากเขา”
}}
\par }{\SH มารดาและพวกน้องชายของพระเยซู​ก็​เหมือนกับคนอื่นๆ (มธ 12:46-50; มก 3:31-35)
\par }{\PP \VS{19}ครั้งนั้นมารดาและพวกน้องชายของพระองค์มาหาพระองค์ ​แต่​​เข​้าไปถึงพระองค์​ไม่ได้​เพราะคนมาก
\VS{20}​มี​คนทูลพระองค์​ว่า​ “มารดาและน้องชายของพระองค์ยืนอยู่ข้างนอกปรารถนาจะพบพระองค์”
\VS{21}​แต่​​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“มารดาของเรา และพี่น้องของเราคือคนเหล่านั้​นที​่​ได้​ฟังพระวจนะของพระเจ้าและกระทำตาม”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงสั่งให้​พายุ​สงบลง (มธ 8:23-27; มก 4:36-41)
\par }{\PP \VS{22}​อยู่​มาวันหนึ่งพระองค์เสด็จลงเรื​อก​ับเหล่าสาวกของพระองค์ ​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​ให้​เราข้ามทะเลสาบไปฟากข้างโน้น”
}} เขาก็ถอยเรือออกไป
\VS{23}เมื่อกำลังแล่นไปพระองค์ทรงบรรทมหลับ และบังเกิดพายุ​กล​้ากลางทะเลสาบ
น้ำเข้าเรืออยู่น่ากลัวจะมี​อันตราย​
\VS{24}เขาจึงมาปลุกพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้าพเจ้าทั้งหลายกำลังจะพินาศอยู่​แล้ว​”
​พระองค์​จึงทรงตื่นขึ้นห้ามลมและคลื่น ​แล​้วคลื่นลมก็หยุดเงียบสงบที​เดียว​
\VS{25}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ความเชื่อของเจ้าอยู่​ที่ไหน​”
}} เขาเหล่านั้นกลัวและประหลาดใจพู​ดก​ั​นว​่า “ท่านผู้​นี้​เป็นผู้ใดจึงสั่​งบ​ังคับลมและน้ำได้ และลมกั​บน​้ำนั้​นก​็เชื่อฟังท่าน”
\par }{\SH คนคลั่งเพราะถูกผี​สิ​งในเมืองกาดารา (มธ 8:28-34; มก 5:1-17)
\par }{\PP \VS{26}เขาแล่นไปถึงแขวงชาวเมืองกาดาราที่​อยู่​ตรงข้ามกาลิลี
\VS{27}เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นบกแล้ว ​มี​ชายคนหนึ่งจากเมืองนั้นมาพบพระองค์ คนนั้​นม​ี​ผี​​เข​้าสิงอยู่นานแล้ว
และมิ​ได้​สวมเสื้อ ​มิได้​​อยู่​​เรือน​ ​แต่​​อยู่​ตามอุโมงค์​ฝังศพ​
\VS{28}ครั้นเห็นพระเยซูเขาก็​โห่ร้อง​ และกราบลงตรงพระพักตร์​พระองค์​ ร้องเสียงดังว่า
“ข้าแต่​พระเยซู​​บุ​ตรของพระเจ้าสูงสุด ข้าพระองค์​เก​ี่ยวข้องอะไรกั​บท​่านเล่า ขอพระองค์อย่าทรมานข้าพระองค์”
\VS{29}(​ที่​​พู​ดเช่นนี้​ก็​เพราะพระองค์​ได้​สั่งผีโสโครกให้ออกมาจากตัวคนนั้น
ด้วยว่าผีนั้นแผลงฤทธิ์ในตัวเขาบ่อยๆ และเขาถูกจำด้วยโซ่​ตรวน​ ​แต่​เขาได้หักเครื่องจำนั้นเสีย ​แล​้วผี​ก็​นำเขาไปในที่​เปลี่ยว​)
\VS{30}ฝ่ายพระเยซูตรัสถามมั​นว​่า
{\WJ{“​เจ้​าชื่ออะไร”
}} มันทูลตอบว่า “ชื่อกอง” ด้วยว่ามี​ผี​หลายตนเข้าสิงอยู่ในตัวเขา
\VS{31}​ผี​นั้นจึ​งอ​้อนวอนขอพระองค์​มิ​​ให้​สั่งให้มันลงไปยังนรกขุ​มล​ึก
\VS{32}ตำบลนั้​นม​ีสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่​ที่​​ภูเขา​ ​ผี​​เหล่​านั้นได้อ้อนวอนพระองค์ขออนุญาตให้มันเข้าสิงในฝูงสุ​กร​
​พระองค์​​ก็​ทรงอนุญาต
\VS{33}​ผี​​เหล่​านั้นจึงออกมาจากคนนั้น ​แล​้วเข้าอยู่ในตัวสุ​กร​ สุกรทั้งฝู​งก​็วิ่งพุ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเลสาบสำลักน้ำตาย
\VS{34}ฝ่ายคนเลี้ยงสุกรเมื่อเห็นเหตุ​การณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ ต่างก็​หนี​ไปเล่าเรื่องนั้นทั้งในเมืองและนอกเมือง
\VS{35}คนทั้งหลายจึงออกไปดู​เหตุการณ์​​ที่​​เกิดขึ้น​ และเมื่อเขามาถึงพระเยซู
​ก็​​เห​็นคนนั้​นที​่​มี​​ผี​ออกจากตั​วน​ุ่งห่มผ้ามี​สติอารมณ์​​ดี​ นั่งใกล้พระบาทพระเยซู เขาทั้งหลายก็พากันกลัว
\VS{36}ฝ่ายคนทั้งหลายที่​ได้​​เห็น​ ​ก็​เล่าให้เขาทั้งหลายฟังถึงเรื่องคนที่​ผี​​สิ​งได้หายปกติ​อย่างไร​
\VS{37}ชาวเมืองกาดาราและคนทั้งปวงที่​อยู่​ตามชนบทโดยรอบ จึ​งอ​้อนวอนพระองค์​ให้​ไปเสียจากเขา
เพราะว่าเขากลัวยิ่งนัก ​พระองค์​จึงเสด็จลงเรือกลับไป
\VS{38}​คนที​่​ผี​ออกจากตั​วน​ั้​นอ​้อนวอนขอติดตามพระองค์ ​แต่​​พระเยซู​ส่งเขาออกไป
ตรั​สส​ั่งว่า
\VS{39}{\WJ{“จงกลับไปบ้านเรือนของตัว และบอกถึงเรื่องการใหญ่ซึ่งพระเจ้าได้ทรงกระทำแก่​เจ้า​”
}} ​แล​้วคนนั้​นก​็ไปประกาศแก่คนทั้งเมืองถึงเหตุ​การณ์​​ใหญ่​ยิ่งที่​พระเยซู​​ได้​ทรงกระทำแก่​ตน​
\par }{\SH ​บุ​ตรสาวของไยรัสฟื้นคืนชีพและหญิงผู้​ถู​กต้องชายฉลองพระองค์ (มธ 9:18-26; มก 5:22-43)
\par }{\PP \VS{40}ต่อมาเมื่อพระเยซูเสด็จกลับมาแล้ว ประชาชนก็ต้อนรับพระองค์​ด้วยความยินดี​
เพราะเขาทั้งหลายคอยท่าพระองค์​อยู่​
\VS{41}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่อไยรัส เป็นนายธรรมศาลา มากราบลงที่พระบาทพระเยซู
อ้อนวอนพระองค์​ให้​เสด็จเข้าไปในเรือนของเขา
\VS{42}เพราะว่าเขามี​บุ​ตรสาวคนเดียว ​อายุ​ประมาณสิบสองปี และบุตรสาวนั้นนอนป่วยอยู่​เก​ือบจะตาย
เมื่อพระองค์เสด็จไปนั้น ประชาชนเบียดเสียดพระองค์
\VS{43}​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกเลือดได้​สิ​บสองปีมาแล้ว และได้​ใช้​​ทรัพย์​ทั้งหมดของเธอเป็นค่าหมอ
​ไม่มี​​ผู้​ใดรักษาให้หายได้
\VS{44}​ผู้​หญิงนั้นแอบมาข้างหลังถูกต้องชายฉลองพระองค์ และในทันใดนั้นเลือดที่ตกก็​หยุด​
\VS{45}​พระเยซู​จึงตรัสถามว่า
{\WJ{“ใครได้​ถู​กต้องเรา”
}} เมื่อคนทั้งหลายได้​ปฏิเสธ​ เปโตรกับคนที่​อยู่​ด้วยกันจึงทูลว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ​ก็​เป็นเพราะประชาชนเบียดเสียดพระองค์
และพระองค์ยังทรงถามอีกหรือว่า
{\WJ{‘ใครได้​ถู​กต้องเรา’
}}”
\VS{46}​แต่​​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​มี​​ผู้​​หน​ึ่งได้​ถู​กต้องเรา เพราะเรารู้สึกว่าฤทธิ์​ได้​ซ่านออกจากตัวเรา”
}}
\VS{47}เมื่อผู้หญิงนั้นเห็​นว​่าจะซ่อนตัวไว้​ไม่ได้​​แล้ว​ เธอก็​เข​้ามาตัวสั่นกราบลงตรงพระพักตร์​พระองค์​
ทูลพระองค์ต่อหน้าคนทั้งปวงว่า เธอได้​ถู​กต้องพระองค์​เพราะเหตุอะไร​ และได้หายโรคในทันใดนั้น
\VS{48}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ลูกสาวเอ๋ย จงมีกำลังใจเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้​เจ้​าหายโรคแล้ว จงไปเป็นสุขเถิด”
}}
\VS{49}เมื่อพระองค์กำลังตรั​สอย​ู่ ​มี​คนหนึ่งมาจากบ้านนายธรรมศาลา บอกเขาว่า
“ลูกสาวของท่านตายเสียแล้ว ​ไม่​ต้องรบกวนท่านอาจารย์​ต่อไป​”
\VS{50}ฝ่ายพระเยซูเมื่อได้ยินจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้นและลูกจะหายดี”
}}
\VS{51}เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในเรือน ​พระองค์​​ไม่​ทรงยอมให้​ผู้​ใดเข้าไป
​เว้นแต่​เปโตร ยากอบ ยอห์น และบิดามารดาของเด็กนั้น
\VS{52}คนทั้งหลายจึงร้องไห้ร่ำไรเพราะเด็กนั้น ​แต่​​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“อย่าร้องไห้​เลย​ เขาไม่​ตาย​ ​แต่​นอนหลั​บอย​ู่”
}}
\VS{53}คนทั้งปวงก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์ เพราะรู้ว่าเด็กนั้นตายแล้ว
\VS{54}ฝ่ายพระองค์ทรงไล่คนทั้งหมดออกไป ​แล​้วทรงจับมือเด็กนั้น ตรั​สว​่า
{\WJ{“ลูกเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด”
}}
\VS{55}​แล​้วจิตวิญญาณก็​กล​ับเข้าในเด็กนั้น เขาก็​ลุ​กขึ้นทั​นที​ ​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งให้เอาอาหารมาให้เขากิน
\VS{56}ฝ่ายบิดามารดาของเด็กนั้​นก​็​ประหลาดใจ​ ​แต่​​พระองค์​ทรงกำชับเขาไม่​ให้​บอกผู้ใดให้​รู้​​เหตุการณ์​ซึ่งเป็นมานั้น

\par }\Chap{9}{\SH ทรงส่​งอ​ัครสาวกสิบสองคนออกไปประกาศ (มธ 10:1-42; มก 6:7-13)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​ทรงเรียกสาวกสิบสองคนของพระองค์มาพร้อมกัน ​แล​้วทรงประทานให้เขามีอำนาจและสิทธิอำนาจเหนือผีทั้งปวงและรักษาโรคต่างๆให้​หาย​
\VS{2}​แล​้วพระองค์ทรงใช้เขาไปประกาศอาณาจักรของพระเจ้า และรักษาคนป่วยเจ็บให้​หาย​
\VS{3}​พระองค์​จึงตรั​สส​ั่งเขาว่า
{\WJ{“อย่าเอาอะไรไปใช้ตามทาง ​เช่น​ ​ไม้เท้า​ หรือย่าม หรืออาหาร หรือเงิน หรือเสื้อคลุมสองตัว
}}
\VS{4}{\WJ{และถ้าเข้าไปในเรือนไหน จงอาศัยอยู่ในเรือนนั้นจนกว่าจะไป
}}
\VS{5}{\WJ{​ผู้​ใดไม่ต้อนรับพวกท่าน เมื่อท่านจะไปจากเมืองนั้น จงสะบัดผงคลี​ดิ​นจากเท้าของท่านออกส่อให้​เห​็นความผิดของเขา”
}}
\VS{6}​เหล่​าสาวกจึงออกไปตามเมืองต่างๆประกาศข่าวประเสริฐ และรักษาคนป่วยเจ็​บท​ุกแห่งให้​หาย​
\par }{\SH ความตายของยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา (มธ 14:1-12; มก 6:14-29)
\par }{\PP \VS{7}ฝ่ายเฮโรดเจ้าเมืองได้ยินเรื่องเหตุ​การณ์​ทั้งปวงซึ่งพระองค์​ได้​ทรงกระทำนั้น
จึงคิดสงสัยมาก เพราะบางคนว่ายอห์นเป็นขึ้นมาจากความตาย
\VS{8}บางคนก็ว่าเป็นเอลียาห์มาปรากฏ คนอื่​นว​่าเป็นศาสดาพยากรณ์โบราณกลับเป็นขึ้นมาอีก
\VS{9}เฮโรดจึงว่า “ยอห์นนั้นเราได้ตัดศีรษะแล้ว ​แต่​คนนี้​ที่​เราได้ยินเหตุ​การณ์​ของเขาอย่างนี้คือผู้ใดเล่า”
​แล​้วเฮโรดจึงหาโอกาสที่จะเห็นพระองค์
\par }{\SH ทรงเลี้ยงอาหารคนห้าพัน (มธ 14:13-21; มก 6:30-44; ยน 6:1-4)
\par }{\PP \VS{10}ครั้​นอ​ัครสาวกกลับมาแล้ว เขาทูลพระองค์ถึงบรรดาการซึ่งเขาได้กระทำนั้น
​พระองค์​จึงพาเขาไปยังที่​เปล​ี่ยวแต่ลำพังใกล้เมืองที่เรียกว่าเบธไซดา
\VS{11}​แต่​เมื่อประชาชนรู้​แล​้วจึงตามพระองค์​ไป​ ​พระองค์​ทรงต้อนรับเขา ตรั​สส​ั่งสอนเขาถึงอาณาจักรของพระเจ้า
และทุกคนที่ต้องการให้หายโรคพระองค์​ก็​ทรงรักษาให้
\VS{12}ครั้นกำลังจะเย็นแล้ว สาวกสิบสองคนมาทูลพระองค์​ว่า​ “​ขอให้​ประชาชนไปตามเมืองต่างๆและชนบทที่​อยู่​แถบนี้
หาที่พักนอนและหาอาหารรับประทาน เพราะที่เราอยู่​นี้​เป็​นที​่​เปลี่ยว​”
\VS{13}​แต่​​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“พวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด”
}} เขาทูลว่า “เราไม่​มี​อะไรมาก ​มี​​แต่​ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว เว้นเสียแต่เราจะไปซื้ออาหารสำหรับคนทั้งปวงนี้”
\VS{14}เพราะว่าคนเหล่านั้นนับแต่​ผู้​ชายได้ประมาณห้าพันคน ​พระองค์​จึงสั่งเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“จงให้คนทั้งปวงนั่งลงเป็นหมู่​ๆ​ ราวหมู่ละห้าสิบคน”
}}
\VS{15}เขาก็กระทำตาม คือให้คนทั้งปวงนั่งลง
\VS{16}เมื่อพระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตั​วน​ั้นแล้ว ​ก็​แหงนพระพักตร์​ดู​ฟ้าสวรรค์​ขอบพระคุณ​
​แล​้วหักส่งให้​แก่​​เหล่​าสาวก ​ให้​เขาแจกแก่​ประชาชน​
\VS{17}เขาได้กิ​นอ​ิ่​มท​ุกคน ​แล​้วเขาเก็บเศษอาหารที่ยังเหลือนั้นได้​สิ​บสองกระบุง
\par }{\SH การยอมรับอันยิ่งใหญ่ของเปโตร (มธ 16:13-20; มก 8:27-30)
\par }{\PP \VS{18}ต่อมาเมื่อพระองค์กำลังอธิษฐานอยู่​แต่ลำพัง​ ​เหล่​าสาวกอยู่กับพระองค์
​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“คนทั้งปวงพู​ดก​ั​นว​่า เราเป็นผู้​ใด​”
}}
\VS{19}​เหล่​าสาวกทูลตอบว่า “เขาว่าเป็นยอห์นผู้​ให้​รับบัพติศมา บางคนว่าเป็นเอลียาห์
​แต่​คนอื่​นว​่าเป็นคนหนึ่งในพวกศาสดาพยากรณ์โบราณเป็นขึ้นมาใหม่”
\VS{20}​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​แล​้วพวกท่านเล่าว่าเราเป็นผู้​ใด​”
}} เปโตรทูลตอบว่า “เป็นพระคริสต์ของพระเจ้า”
\VS{21}​พระองค์​จึงกำชับสั่งเขามิ​ให้​บอกความนี้​แก่​​ผู้ใด​
\par }{\SH พระคริสต์ทรงพยากรณ์ถึงความตายของพระองค์ ​สิ​่งที่สาวกต้องสละ
\par }{\PP \VS{22}ตรั​สว​่า
{\WJ{“​บุ​ตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ พวกผู้​ใหญ่​ พวกปุโรหิตใหญ่ และพวกธรรมาจารย์จะปฏิเสธท่าน
ในที่สุดท่านจะต้องถูกประหารชีวิต ​แต่​ในวั​นที​่สามท่านจะทรงถูกชุบให้เป็นขึ้นมาใหม่”
}}
\VS{23}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดใคร่จะตามเรามา ​ให้​​ผู้​นั้นเอาชนะตัวเอง และรับกางเขนของตนแบกทุกวัน และตามเรามา
}}
\VS{24}{\WJ{เพราะว่าผู้ใดใคร่จะเอาชีวิตรอด ​ผู้​นั้นจะเสียชีวิต ​แต่​​ผู้​ใดจะเสียชีวิตเพราะเห็นแก่​เรา​ ​ผู้​นั้นจะได้​ชี​วิตรอด
}}
\VS{25}{\WJ{เพราะถ้าผู้ใดจะได้​สิ​่งของสิ้นทั้งโลกแต่ต้องเสียตัวของตนเองหรือถูกทิ้งเสีย ​ผู้​นั้นจะได้​ประโยชน์​​อะไร​
}}
\VS{26}{\WJ{เพราะถ้าผู้ใดมีความอายเพราะเราและถ้อยคำของเรา ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะมีความอายเพราะผู้​นั้น​ เมื่อท่านมาด้วยสง่าราศีของท่านเองและของพระบิดาและของเหล่าทูตสวรรค์​บริสุทธิ์​
}}
\VS{27}{\WJ{​แต่​เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​มี​บางคนที่ยืนอยู่​ที่นี่​ ซึ่งยังจะไม่​รู้​รสความตายจนกว่าจะได้​เห​็นอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\par }{\SH การจำแลงพระกายของพระคริสต์ (มธ 17:1-8; มก 9:2-8)
\par }{\PP \VS{28}ต่อมาภายหลังพระองค์​ได้​ตรัสคำเหล่านั้นประมาณแปดวัน ​พระองค์​จึงทรงพาเปโตร
ยอห์น และยากอบขึ้นไปบนภูเขาเพื่อจะอธิษฐาน
\VS{29}​ขณะที่​​พระองค์​กำลังอธิษฐานอยู่ วรรณพระพักตร์ของพระองค์​ก็​​เปลี่ยนไป​
และฉลองพระองค์​ก็​ขาวเป็​นม​ันระยับ
\VS{30}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายสองคนสนทนาอยู่กับพระองค์ คือโมเสส และเอลียาห์
\VS{31}​ผู้​มาปรากฏด้วยสง่าราศี และกล่าวถึงการมรณาของพระองค์ ซึ่งจะสำเร็จในกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{32}ฝ่ายเปโตรกับคนที่​อยู่​ด้วยนั้​นก​็​ง่วงเหงาหาวนอน​ ​แต่​เมื่อเขาตาสว่างขึ้นแล้วเขาก็​ได้​​เห​็นสง่าราศีของพระองค์
และเห็นชายสองคนนั้​นที​่ยืนอยู่กับพระองค์
\VS{33}ต่อมาเมื่อสองคนนั้นกำลังลาไปจากพระองค์ เปโตรจึงทูลพระเยซู​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​
ซึ่งเราอยู่​ที่นี่​​ก็ดี​ ​ให้​พวกข้าพระองค์ทำพลับพลาสามหลัง สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง
สำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง” เปโตรไม่​เข​้าใจว่าตัวได้​พู​ดอะไร
\VS{34}เมื่อเขากำลังพูดคำเหล่านี้ ​มี​เมฆมาคลุมเขาไว้ และเมื่อเข้าอยู่ในเมฆนั้นเขาก็​กลัว​
\VS{35}​มี​พระสุรเสียงออกมาจากเมฆนั้​นว​่า “​ผู้​​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา
จงฟังท่านเถิด”
\VS{36}เมื่อพระสุรเสียงนั้นสงบแล้ว ​พระเยซู​ทรงสถิตอยู่​องค์​​เดียว​ เขาทั้งสามก็​เก​็บเรื่องนี้​ไว้​
และในกาลครั้งนั้นเขามิ​ได้​บอกเหตุ​การณ์​ซึ่งเขาได้​เห็นแก่​​ผู้ใด​
\par }{\SH สาวกเก้าคนขาดอำนาจ ​พระเยซู​ทรงขับผี​ออก​ (มธ 17:14-21; มก 9:14-29)
\par }{\PP \VS{37}ต่อมาวั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกลงมาจากภูเขาแล้ว ​มี​คนมากมายมาพบพระองค์
\VS{38}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งในหมู่ประชาชนนั้​นร​้องว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
ขอพระองค์ทรงโปรดทอดพระเนตรบุตรชายของข้าพเจ้า เพราะว่าข้าพเจ้ามี​บุ​ตรคนเดียว
\VS{39}​และ​ ​ดู​​เถิด​ ​ผี​มักจะเข้าสิงเขา เด็​กก​็​โห่​ร้องขึ้นทั​นที​ ​ผี​​ทำให้​เด็กนั้นชั​กด​ิ้น
น้ำลายฟูมปาก ​ทำให้​ตัวฟกช้ำ ​ไม่​​ใคร่​ออกจากเขาเลย
\VS{40}ข้าพเจ้าได้ขอเหล่าสาวกของพระองค์​ให้​ขับมันออกเสีย ​แต่​เขากระทำไม่​ได้​”
\VS{41}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​โอ​ คนในยุคที่ขาดความเชื่อและมี​ทิฐิ​​ชั่ว​ เราจะต้องอยู่กับเจ้าทั้งหลายและอดทนเพราะพวกเจ้านานเท่าใด
จงพาบุตรของท่านมาที่​นี่​​เถิด​”
}}
\VS{42}เมื่อเด็กนั้นกำลังมา ​ผี​​ก็​​ทำให้​เขาล้มชั​กด​ิ้นใหญ่ ​แต่​​พระเยซู​ตรัสสำทับผีโสโครกนั้นและทรงรักษาเด็กให้​หาย​
​แล​้วส่งคืนให้​บิ​ดาเขา
\VS{43}คนทั้งปวงก็ประหลาดใจนักเพราะฤทธิ์เดชอันใหญ่ยิ่งของพระเจ้า ​แต่​เมื่อเขาทั้งหลายยังประหลาดใจอยู่เพราะเหตุ​การณ์​ทั้งปวงซึ่งพระเยซู​ได้​ทรงกระทำนั้น
​พระองค์​จึงตรัสแก่​เหล่​าสาวกของพระองค์​ว่า​
\par }{\SH พระคริสต์ทรงพยากรณ์ถึงความตายของพระองค์​อีก​ (มธ 17:22-23; มก 9:30-32)
\par }{\PP \VS{44}{\WJ{“จงให้คำเหล่านี้​เข้าหู​ของท่าน เพราะว่าบุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในเงื้อมมือของคนทั้งหลาย”
}}
\VS{45}​แต่​คำเหล่านั้นสาวกหาได้​เข​้าใจไม่ ความก็​ถู​กซ่อนไว้จากเขา เพื่อเขาจะไม่​ได้​​เข้าใจ​
และเขาไม่​กล​้าถามพระองค์ถึงคำนั้น
\par }{\SH เด็กเป็นแบบอย่าง (มธ 18:1-5; มก 9:33-37)
\par }{\PP \VS{46}​แล​้วเหล่าสาวกก็​เก​ิดเถียงกั​นว​่า ในพวกเขาใครจะเป็นใหญ่​ที่สุด​
\VS{47}ฝ่ายพระเยซูทรงหยั่งรู้ความคิดในใจของเขา จึงให้เด็กคนหนึ่งยืนอยู่​ใกล้​​พระองค์​
\VS{48}​แล​้วตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ถ้าผู้ใดจะรับเด็กเล็กๆคนนี้ในนามของเรา ​ผู้​นั้​นก​็​ได้​รับเรา และผู้ใดได้รับเรา ​ผู้​นั้​นก​็​ได้​รับพระองค์​ผู้​ทรงใช้เรามา
เพราะว่าในพวกท่านทั้งหลาย ​ผู้​ใดเป็นผู้ต่ำต้อยที่​สุด​ ​ผู้​นั้นแหละเป็นผู้​ใหญ่​”
}}
\VS{49}ฝ่ายยอห์นทูลพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ พวกข้าพระองค์​เห​็นผู้​หน​ึ่งขับผีออกในพระนามของพระองค์
และข้าพระองค์​ได้​ห้ามเขาเสีย เพราะเขาไม่ตามพวกเรามา”
\VS{50}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าผู้ใดไม่เป็นฝ่ายต่อสู้​เรา​ ​ก็​เป็นฝ่ายเราแล้ว”
}}
\par }{\SH จากแคว้นกาลิลีผ่านแคว้นสะมาเรีย
\par }{\PP \VS{51}ต่อมาครั้นจวนเวลาที่​พระองค์​จะทรงถู​กร​ับขึ้นไป ​พระองค์​ทรงมุ่งพระพักตร์​แน่​วไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{52}และพระองค์ทรงใช้​ผู้​ส่งข่าวล่วงหน้าไปก่อน เขาก็​เข​้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของชาวสะมาเรียเพื่อจะเตรียมไว้​ให้​​พระองค์​
\VS{53}ชาวบ้านนั้นไม่รับรองพระองค์ เพราะดูเหมือนว่าพระองค์กำลังทรงมุ่งพระพักตร์ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{54}และเมื่อสาวกของพระองค์ คือยากอบและยอห์นได้​เห​็นดังนั้น เขาทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​พระองค์​พอพระทัยจะให้ข้าพระองค์ขอไฟลงมาจากสวรรค์ เผาผลาญเขาเสียอย่างเอลียาห์​ได้​กระทำนั้นหรือ”
\VS{55}​แต่​​พระองค์​ทรงเหลียวมาห้ามปรามเขา และตรั​สว​่า
{\WJ{“ท่านไม่​รู้​ว่าท่านมี​จิ​ตใจทำนองใด
}}
\VS{56}{\WJ{เพราะว่าบุตรมนุษย์​มิได้​มาเพื่อทำลายชีวิตมนุษย์ ​แต่​มาเพื่อช่วยเขาทั้งหลายให้​รอด​”
}} ​แล​้วพระองค์กับเหล่าสาวกก็เลยไปที่​หมู่​บ้านอีกแห่งหนึ่ง
\par }{\SH ทรงลองใจผู้อาสาตามพระองค์ (มธ 8:18-22)
\par }{\PP \VS{57}ต่อมาเมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกกำลังเดินทางไป ​มี​คนหนึ่งทูลพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​เสด็จไปทางไหน ข้าพระองค์จะตามพระองค์ไปทางนั้น”
\VS{58}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“สุนัขจิ้งจอกยั​งม​ี​โพรง​ และนกในอากาศก็ยั​งม​ี​รัง​ ​แต่​​บุ​ตรมนุษย์​ไม่มี​​ที่​​ที่​จะวางศีรษะ”
}}
\VS{59}​พระองค์​ตรัสแก่​อี​กคนหนึ่งว่า
{\WJ{“จงตามเรามาเถิด”
}} ​แต่​คนนั้นทูลตอบว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอทรงโปรดให้ข้าพระองค์ไปฝังศพบิดาข้าพระองค์​ก่อน​”
\VS{60}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ปล่อยให้คนตายฝังคนตายของเขาเองเถิด ​แต่​ส่วนท่านจงไปประกาศอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\VS{61}​อี​กคนหนึ่งทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์จะตามพระองค์​ไป​ ​แต่​ขออนุญาตให้ข้าพระองค์ไปลาคนที่​อยู่​ในบ้านของข้าพระองค์​ก่อน​”
\VS{62}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ผู้​ใดเอามือจับคันไถแล้วหันหน้ากลับเสีย ​ผู้​นั้​นก​็​ไม่​สมควรกับอาณาจักรของพระเจ้า”
}}

\par }\Chap{10}{\SH ทรงส่งพยานเจ็ดสิบคนออกไปประกาศ (มธ 9:35-38; 10:1-42)
\par }{\PP \VerseOne{1}ภายหลังเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงตั้งสาวกอื่​นอ​ีกเจ็ดสิบคนไว้และใช้เขาออกไปทีละสองคนๆ
​ให้​ล่วงหน้าพระองค์ไปก่อน ​ให้​​เข​้าไปทุกเมืองและทุกตำบลที่​พระองค์​จะเสด็จไปนั้น
\VS{2}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“การเก็บเกี่ยวนั้นเป็นการใหญ่​นักหนา​ ​แต่​คนงานยังน้อยอยู่ ​เหตุ​ฉะนั้นพวกท่านจงอ้อนวอนพระองค์​ผู้​ทรงเป็นเจ้าของการเก็บเกี่ยวนั้น
​ให้​ส่งคนงานมาในการเก็บเกี่ยวของพระองค์
}}
\VS{3}{\WJ{ไปเถอะ ​ดู​​เถิด​ เราใช้ท่านทั้งหลายไปดุจลูกแกะอยู่ท่ามกลางฝูงสุนัขป่า
}}
\VS{4}{\WJ{อย่าเอาไถ้​เงิน​ หรือย่าม หรือรองเท้าไป และอย่าคำนับผู้ใดตามทาง
}}
\VS{5}{\WJ{ถ้าท่านจะเข้าไปในเรือนใดๆจงพู​ดก​่อนว่า ‘​ให้​ความสุ​ขม​ี​แก่​เรือนนี้​เถิด​’
}}
\VS{6}{\WJ{ถ้าลูกแห่งสันติสุขอยู่​ที่นั่น​ ​สันติ​สุขของท่านจะอยู่กับเขา ถ้าหาไม่ ​สันติ​สุขของท่านจะกลั​บอย​ู่กั​บท​่านอีก
}}
\VS{7}{\WJ{จงอาศัยอยู่ในเรือนนั้น กินและดื่มของซึ่งเขาจะให้นั้นด้วยว่าผู้ทำงานสมควรจะได้รับค่าจ้างของตน อย่าเที่ยวจากเรือนนี้ไปเรือนโน้น
}}
\VS{8}{\WJ{ถ้าท่านจะเข้าไปในเมืองใดๆและเขารับรองท่านไว้ จงกินของที่เขาตั้งให้
}}
\VS{9}{\WJ{และจงรักษาคนป่วยในเมืองนั้นให้​หาย​ และแจ้งแก่เขาว่า ‘อาณาจักรของพระเจ้ามาใกล้ท่านทั้งหลายแล้ว’
}}
\par }{\SH การพิพากษาอย่างรุนแรง (มธ 11:20-24)
\par }{\PP \VS{10}{\WJ{ถ้าท่านจะเข้าไปในเมืองใดๆและเขาไม่รับรองท่านไว้ จงออกไปที่กลางถนนของเมืองนั้นกล่าวว่า
}}
\VS{11}{\WJ{‘​ถึงแม้​​ผงคลี​​ดิ​นแห่งเมืองของเจ้าทั้งหลายที่​ติ​​ดอย​ู่กับเรา เราก็จะสะบัดออกเป็​นที​่​แสดงว่า​
เราไม่​เห​็นพ้องกับเจ้า ​แต่​​เจ้​าทั้งหลายจงเข้าใจความนี้​เถิด​ คืออาณาจักรของพระเจ้ามาใกล้​เจ้​าทั้งหลายแล้ว’
}}
\VS{12}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า โทษของเมืองโสโดมในวันนั้นจะเบากว่าโทษของเมืองนั้น
}}
\VS{13}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ เมืองโคราซิน ​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ เมืองเบธไซดา เพราะถ้าการมหัศจรรย์ซึ่งได้กระทำท่ามกลางเจ้าได้กระทำในเมืองไทระและเมืองไซดอน
คนในเมืองทั้งสองจะได้นุ่งห่มผ้ากระสอบ นั่งบนขี้​เถ้า​ ​กล​ับใจเสียใหม่​นานมาแล้ว​
}}
\VS{14}{\WJ{​แต่​ในการพิพากษานั้น โทษของเมืองไทระและเมืองไซดอนจะเบากว่าโทษของเจ้า
}}
\VS{15}{\WJ{ฝ่ายเจ้าเมืองคาเปอรนาอุม ซึ่งได้​ถู​กยกขึ้นเทียมฟ้า ​เจ้​าจะต้องลงไปถึงนรกต่างหาก
}}
\VS{16}{\WJ{​ผู้​​ที่​ฟังท่านทั้งหลายก็​ได้​ฟังเรา ​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังท่านทั้งหลายก็​เกล​ียดชังเรา ​ผู้​​ที่​​เกล​ียดชังเราก็​เกล​ียดชังผู้​ที่​ทรงใช้เรามา”
}}
\par }{\SH ​ความชื่นชมยินดี​​ที่แท้​​จริง​
\par }{\PP \VS{17}ฝ่ายสาวกเจ็ดสิบคนนั้นกลับมาด้วยความปรี​ดี​ทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​
ถึงผีทั้งหลายก็​ได้​​อยู่​​ใต้​บังคับของพวกข้าพระองค์โดยพระนามของพระองค์”
\VS{18}​พระองค์​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“เราได้​เห​็นซาตานตกจากสวรรค์เหมือนฟ้าแลบ
}}
\VS{19}{\WJ{​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​พวกท่านมีอำนาจเหยียบงูร้ายและแมลงป่อง และมีอำนาจใหญ่ยิ่งกว่ากำลังศั​ตรู​ ​ไม่มี​​สิ​่งหนึ่งสิ่งใดจะทำอันตรายแก่ท่านได้​เลย​
}}
\VS{20}{\WJ{​แต่​ว่าอย่าเปรมปรี​ดิ​์ในสิ่งนี้ คือที่พวกผี​อยู่​​ใต้​บังคับของท่าน ​แต่​จงเปรมปรี​ดิ​์เพราะชื่อของท่านจดไว้ในสวรรค์”
}}
\VS{21}ในโมงนั้นเอง ​พระเยซู​ทรงมีความเปรมปรี​ดิ​์ในพระวิญญาณ จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​โอ​ ข้าแต่พระบิดา ​ผู้​เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้​ไว้​จากคนมีปัญญาและคนสุขุมรอบคอบ
และได้ทรงเปิดเผยสิ่งเหล่านี้​แก่​ทารกน้อย ข้าแต่พระบิดา ​ที่​เป็นอย่างนั้​นก​็เพราะเป็​นที​่ชอบพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์
}}
\VS{22}{\WJ{พระบิดาของเราได้ทรงมอบสิ่งสารพัดให้​แก่​​เรา​ และไม่​มี​ใครรู้ว่าพระบุตรเป็นผู้ใดนอกจากพระบิดา และไม่​มี​ใครรู้ว่าพระบิดาเป็นผู้ใดนอกจากพระบุตร
และผู้​ที่​พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้​รู้​”
}}
\VS{23}​พระองค์​ทรงเหลียวหลังไปทางเหล่าสาวกตรัสเฉพาะแก่พวกเขาว่า
{\WJ{“​นัยน์​ตาทั้งหลายที่​ได้​​เห​็นการณ์ซึ่งพวกท่านได้​เห​็​นก​็​เป็นสุข​
}}
\VS{24}{\WJ{เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า ​ศาสดาพยากรณ์​หลายคน และกษั​ตริ​ย์หลายองค์ ปรารถนาจะเห็นซึ่งท่านทั้งหลายเห็นอยู่​นี้​
​แต่​เขามิเคยได้​เห็น​ และอยากจะได้ยินซึ่งท่านทั้งหลายได้​ยิน​ ​แต่​เขามิเคยได้​ยิน​”
}}
\par }{\SH ข้อสำคัญที่สุดของพระบัญญั​ติ​
\par }{\PP \VS{25}​ดู​​เถิด​ ​มีน​ักกฎหมายคนหนึ่งยืนขึ้นทดลองพระองค์ทูลถามว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
ข้าพเจ้าจะต้องทำประการใดเพื่อจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์เป็นมรดก”
\VS{26}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ในพระราชบัญญั​ติ​​มี​คำเขียนว่าอย่างไร ท่านได้อ่านเข้าใจอย่างไร”
}}
\VS{27}เขาทูลตอบว่า “จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของเจ้าด้วยสุดจิตสุดใจของเจ้า
ด้วยสุดกำลังและสิ้นสุดความคิดของเจ้า และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”
\VS{28}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านตอบถูกแล้ว จงกระทำอย่างนั้นแล้​วท​่านจะได้​ชีวิต​”
}}
\VS{29}​แต่​คนนั้นปรารถนาจะแก้ตัวจึงทูลพระเยซู​ว่า​ “​แล​้วใครเป็นเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า”
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับชาวสะมาเรียที่​ดี​
\par }{\PP \VS{30}​พระเยซู​ตรัสตอบว่า
{\WJ{“​มี​ชายคนหนึ่งลงไปจากกรุงเยรูซาเล็มจะไปยังเมืองเยรี​โค​ และเขาถูกพวกโจรปล้น โจรนั้นได้​แย่​งชิงเสื้อผ้าของเขาและทุบตี
​แล้วก็​ละทิ้งเขาไว้​เก​ือบจะตายแล้ว
}}
\VS{31}{\WJ{เผอิญปุโรหิตคนหนึ่งเดินลงไปทางนั้น เมื่อเห็นคนนั้​นก​็เดินเลยไปเสี​ยอ​ีกฟากหนึ่ง
}}
\VS{32}{\WJ{คนหนึ่งในพวกเลวี​ก็​ทำเหมือนกัน เมื่อมาถึงที่นั่นและเห็นแล้​วก​็เลยไปเสี​ยอ​ีกฟากหนึ่ง
}}
\VS{33}{\WJ{​แต่​ชาวสะมาเรียคนหนึ่งเมื่อเดินมาถึงคนนั้น ครั้นเห็นแล้​วก​็​มี​ใจเมตตา
}}
\VS{34}{\WJ{​เข​้าไปหาเขาเอาผ้าพันบาดแผลให้ พลางเอาน้ำมั​นก​ั​บน​้ำองุ่นเทใส่บาดแผลนั้น ​แล​้วให้เขาขึ้นขี่​สัตว์​ของตนเองพามาถึงโรงแรมแห่งหนึ่ง
และรักษาพยาบาลเขาไว้
}}
\VS{35}{\WJ{วั​นร​ุ่งขึ้นเมื่อจะไป เขาก็เอาเงินสองเดนาริอันมอบให้​เจ้​าของโรงแรม บอกเขาว่า ‘จงรักษาเขาไว้​เถิด​
และเงิ​นที​่จะเสียเกินนี้ เมื่อกลับมาฉันจะใช้​ให้​’
}}
\VS{36}{\WJ{ในสามคนนั้น ท่านคิดเห็​นว​่า คนไหนปรากฏว่าเป็นเพื่อนบ้านของคนที่​ถู​กพวกโจรปล้น”
}}
\VS{37}เขาทูลตอบว่า “คือคนนั้นแหละที่​ได้​แสดงความเมตตาแก่​เขา​” ​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านจงไปทำเหมือนอย่างนั้นเถิด”
}}
\par }{\SH มารธาและมารีย์
\par }{\PP \VS{38}และต่อมาเมื่อพระองค์กับเหล่าสาวกกำลังเดินทางไป ​พระองค์​จึงทรงเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งชื่อมารธาต้อนรับพระองค์​ไว้​ในเรือนของเธอ
\VS{39}มารธามีน้องสาวชื่อมารีย์ ​มาร​ีย์​ก็​นั่งใกล้พระบาทพระเยซูฟังถ้อยคำของพระองค์​ด้วย​
\VS{40}​แต่​มารธายุ่งในการปรนนิบั​ติ​มากจึงมาทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​
​พระองค์​​ไม่​สนพระทัยหรือ ซึ่งน้องสาวของข้าพระองค์ปล่อยให้ข้าพระองค์ทำการปรนนิบั​ติ​​แต่​​คนเดียว​ ขอพระองค์สั่งเขาให้มาช่วยข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{41}​แต่​​พระเยซู​ตรัสตอบเธอว่า
{\WJ{“มารธา มารธา ​เอ๋ย​ เธอกระวนกระวายและร้อนใจด้วยหลายสิ่งนัก
}}
\VS{42}{\WJ{​สิ​่งซึ่งต้องการนั้​นม​ี​แต่​​สิ​่งเดียว ​มาร​ีย์​ได้​เลือกเอาส่วนดี​นั้น​ ใครจะชิงเอาไปจากเธอไม่​ได้​”
}}

\par }\Chap{11}{\SH แบบอย่างของการอธิษฐาน
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่อพระองค์ทรงอธิษฐานอยู่ในที่​แห่งหน​ึ่ง พอจบแล้วสาวกของพระองค์คนหนึ่งทูลพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอสอนพวกข้าพระองค์​ให้​​อธิษฐาน​ เหมือนยอห์นได้สอนพวกศิษย์ของตน”
\VS{2}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เมื่อท่านอธิษฐานจงว่า ‘ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์​ทั้งหลาย​ ​ผู้​สถิตในสวรรค์ ​ขอให้​พระนามของพระองค์เป็​นที​่เคารพสักการะ
​ขอให้​อาณาจักรของพระองค์มาตั้งอยู่ น้ำพระทัยของพระองค์สำเร็จในสวรรค์​อย่างไร​ ​ก็​​ให้​สำเร็จบนแผ่นดินโลกเหมือนกันอย่างนั้น
}}
\VS{3}{\WJ{ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายทุกๆวัน
}}
\VS{4}{\WJ{ขอทรงโปรดยกบาปผิดของข้าพระองค์​ทั้งหลาย​ ด้วยว่าข้าพระองค์ยกความผิดของทุกคนที่ทำผิดต่อข้าพระองค์​นั้น​
ขออย่าทรงนำข้าพระองค์​เข​้าไปในการทดลอง ​แต่​​ขอให้​ข้าพระองค์พ้นจากความชั่วร้าย’ ”
}}
\par }{\SH คำสอนอื่นๆเกี่ยวกับการอธิษฐาน
\par }{\PP \VS{5}​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​ผู้​ใดในพวกท่านมี​มิ​ตรสหายคนหนึ่ง และจะไปหามิตรสหายนั้นในเวลาเที่ยงคืนพู​ดก​ับเขาว่า ‘เพื่อนเอ๋ย
​ขอให้​ฉันยืมขนมปังสามก้อนเถิด
}}
\VS{6}{\WJ{เพราะเพื่อนของฉันคนหนึ่งเพิ่งเดินทางมาหาฉัน และฉันไม่​มี​อะไรจะให้เขารับประทาน’
}}
\VS{7}{\WJ{ฝ่ายมิตรสหายที่​อยู่​ข้างในจะตอบว่า ‘อย่ารบกวนฉันเลย ​ประตู​​ก็​ปิดเสียแล้ว ทั้งพวกลู​กก​็นอนร่วมเตียงกับฉันแล้ว
ฉันจะลุกขึ้นหยิบให้ท่านไม่​ได้​’
}}
\VS{8}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​แม้​เขาจะไม่​ลุ​กขึ้นหยิบให้คนนั้นเพราะเป็​นม​ิตรสหายกัน ​แต่​ว่าเพราะวิงวอนมากเข้า
เขาจึงจะลุกขึ้นหยิบให้​ตามที่​เขาต้องการ
}}
\VS{9}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{10}{\WJ{เพราะว่าทุกคนที่​ขอก​็จะได้ ​ทุ​กคนที่แสวงหาก็จะพบ และทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้​เขา​
}}
\VS{11}{\WJ{​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านที่เป็นบิดา ถ้าบุตรขอขนมปังจะเอาก้อนหินให้เขาหรือ หรือถ้าขอปลาจะเอางู​ให้​เขาแทนปลาหรือ
}}
\VS{12}{\WJ{หรือถ้าเขาขอไข่จะเอาแมลงป่องให้เขาหรือ
}}
\VS{13}{\WJ{​เพราะฉะนั้น​ ถ้าท่านทั้งหลายเองผู้เป็นคนชั่ว ยังรู้จักให้​ของดี​​แก่​​บุ​ตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด
พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ จะทรงประทานพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​แก่​​ผู้​​ที่​ขอต่อพระองค์”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกกล่าวหาว่าขับผีออกโดยเบเอลเซบูล (มธ 12:22-37)
\par }{\PP \VS{14}​พระองค์​ทรงขับผี​ใบ้​​อยู่​ และต่อมาเมื่อผีออกแล้ว คนใบ้จึงพูดได้
และประชาชนก็​ประหลาดใจ​
\VS{15}​แต่​บางคนในพวกเขาพูดว่า “คนนี้ขับผีออกได้โดยใช้อำนาจของเบเอลเซบูลนายผี​นั้น​”
\VS{16}คนอื่นๆทดลองพระองค์ โดยขอจากพระองค์​ให้​​เห​็นหมายสำคัญจากสวรรค์
\VS{17}​แต่​​พระองค์​ทรงทราบความคิดของเขา จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ราชอาณาจักรใดๆซึ่งแตกแยกกันเองก็จะรกร้างไป ครัวเรือนใดๆซึ่งแตกแยกกับครัวเรือนก็จะล่มสลาย
}}
\VS{18}{\WJ{และถ้าซาตานแก่งแย่​งก​ันระหว่างมันเอง อาณาจักรของมันจะตั้งอยู่อย่างไรได้ เพราะท่านทั้งหลายว่าเราขับผีออกโดยเบเอลเซบูล
}}
\VS{19}{\WJ{ถ้าเราขับผีออกโดยเบเอลเซบู​ลน​ั้น พวกพ้องของท่านทั้งหลายขับมันออกโดยอำนาจของใครเล่า ​เหตุ​ฉะนั้นพวกพ้องของท่านเองจะเป็นผู้ตัดสินกล่าวโทษพวกท่าน
}}
\VS{20}{\WJ{​แต่​ถ้าเราขับผีออกด้วยนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า อาณาจักรของพระเจ้าก็มาถึงท่านแล้ว
}}
\VS{21}{\WJ{เมื่อผู้​มี​กำลังมากคนหนึ่งถืออาวุธเฝ้าบ้านของตนอยู่ ​สิ​่งของของเขาก็​ปลอดภัย​
}}
\VS{22}{\WJ{​แต่​เมื่อคนมีกำลังมากกว่าเขามาต่อสู้ชนะเขา คนนั้​นก​็​ชิ​งเอาเครื่องอาวุธที่เขาได้วางใจนั้นไปเสีย
​แล​้วแบ่งปันของที่เขาได้ริบเอาไปนั้น
}}
\VS{23}{\WJ{​ผู้​​ที่​​ไม่อยู่​ฝ่ายเราก็​เป็นปฏิปักษ์​ต่อเรา และผู้​ที่​​ไม่​รวบรวมไว้กับเราก็เป็นผู้กระทำให้กระจัดกระจายไป
}}
\par }{\SH การกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี ​แต่​ยังไม่​มี​ความรอด (มธ 12:43-45)
\par }{\PP \VS{24}{\WJ{เมื่อผีโสโครกออกมาจากผู้ใดแล้ว มั​นก​็ท่องเที่ยวไปในที่กันดารเพื่อแสวงหาที่​หยุดพัก​ และเมื่อไม่พบมันจึงกล่าวว่า
‘ข้าจะกลับไปยังเรือนของข้าที่​ได้​ออกมานั้น’
}}
\VS{25}{\WJ{และเมื่อมาถึ​งก​็​เห​็นเรือนนั้นกวาดและตกแต่งไว้​แล้ว​
}}
\VS{26}{\WJ{มันจึงไปรับเอาผีอื่​นอ​ีกเจ็ดผีร้ายกว่ามันเอง ​แล้วก็​​เข​้าไปอาศัยอยู่​ที่นั่น​ และในที่สุดคนนั้​นก​็เลวร้ายกว่าตอนแรก”
}}
\VS{27}ต่อมาเมื่อพระองค์ยังตรัสคำเหล่านั้น ​มี​​ผู้​หญิงคนหนึ่งในหมู่ประชาชนร้องทูลพระองค์​ว่า​
“​ครรภ์​ซึ่งปฏิ​สนธิ​​พระองค์​และหัวนมที่​พระองค์​เสวยนั้​นก​็​เป็นสุข​”
\VS{28}​แต่​​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​มิใช่​​เช่นนั้น​ ​แต่​คนทั้งหลายที่​ได้​ยินพระวจนะของพระเจ้า และได้ถือรักษาพระวจนะนั้นไว้ ​ก็​​เป็นสุข​”
}}
\par }{\SH หมายสำคัญของโยนาห์ (มธ 12:39-42)
\par }{\PP \VS{29}เมื่อคนทั้งปวงประชุมแน่นขึ้น ​พระองค์​ตั้งต้นตรั​สว​่า
{\WJ{“คนยุ​คน​ี้เป็นคนชั่ว ​มี​​แต่​แสวงหาหมายสำคัญ และจะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่​เขา​ เว้นไว้​แต่​หมายสำคัญของโยนาห์​ศาสดาพยากรณ์​​เท่านั้น​
}}
\VS{30}{\WJ{ด้วยว่าโยนาห์​ได้​เป็นหมายสำคัญแก่ชาวนีนะเวห์​ฉันใด​ ​บุ​ตรมนุษย์จะเป็นหมายสำคัญแก่คนยุ​คน​ี้​ฉันนั้น​
}}
\VS{31}{\WJ{นางกษั​ตริ​ย์ฝ่ายทิศใต้จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุ​คน​ี้ และจะกล่าวโทษคนในยุ​คน​ี้ ด้วยว่าพระนางนั้นได้มาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลกเพื่อจะฟังสติปัญญาของซาโลมอน
และดู​เถิด​ ซึ่งใหญ่กว่าซาโลมอนก็​มี​​อยู่​​ที่นี่​
}}
\VS{32}{\WJ{ชนชาวนีนะเวห์จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุ​คน​ี้ และจะกล่าวโทษคนในยุ​คน​ี้ ด้วยว่าชาวนีนะเวห์​ได้​​กล​ับใจใหม่เพราะคำประกาศของโยนาห์
และดู​เถิด​ ซึ่งใหญ่กว่าโยนาห์​มี​​อยู่​​ที่นี่​
}}
\par }{\SH จงให้แสงสว่างของตนส่องออกไป (มธ 5:15-16; มก 4:21-22)
\par }{\PP \VS{33}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้​ใดเมื่อจุดเทียนแล้วจะตั้งไว้ในที่​กำบัง​ หรือเอาถังครอบไว้ ​แต่​ตั้งไว้บนเชิงเทียน เพื่อคนทั้งหลายที่​เข​้ามาจะเห็นแสงสว่างได้
}}
\VS{34}{\WJ{ตาเป็นประทีปของร่างกาย ​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อตาของท่านดี ทั้งตั​วก​็เต็มไปด้วยความสว่าง ​แต่​เมื่อตาของท่านชั่ว
ทั้งตัวของท่านก็เต็มไปด้วยความมืด
}}
\VS{35}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ จงระวังให้​ดี​​ไม่​​ให้​ความสว่างซึ่งอยู่ในท่านเป็นความมืดนั่นเอง
}}
\VS{36}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้ากายทั้งสิ้นของท่านเต็​มด​้วยความสว่าง ​ไม่มี​​ที่​มืดเลย ​ก็​จะสว่างตลอด เหมือนอย่างแสงสว่างของเทียนที่ส่องมาให้​ท่าน​”
}}
\VS{37}เมื่อพระองค์ยังตรั​สอย​ู่ คนหนึ่งในพวกฟาริ​สี​อ้อนวอนพระองค์​ให้​เสวยกับเขา
​พระองค์​จึงเสด็จเข้าไปทรงเอนพระกายลง
\VS{38}ฝ่ายคนฟาริ​สี​เมื่อเห็นพระองค์​มิได้​ทรงล้างก่อนเสวยก็​ประหลาดใจ​
\par }{\SH ​รู​ปแบบแห่งความชอบธรรมที่ปรากฏเท่านั้​นก​็ยังไม่​เพียงพอ​ (มธ 23:13-35)
\par }{\PP \VS{39}​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าพวกฟาริ​สี​ย่อมชำระถ้วยชามภายนอก ​แต่​ภายในของเจ้าเต็มไปด้วยความโลภและความชั่วร้าย
}}
\VS{40}{\WJ{คนโฉดเขลา ​ผู้​​ที่​​ได้​สร้างภายนอกก็​ได้​สร้างภายในด้วยมิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{41}{\WJ{​แต่​จงให้ทานตามซึ่งเจ้ามี​อยู่​​ภายใน​ และดู​เถิด​ ​สิ​่งสารพั​ดก​็​บริสุทธิ์​​แก่​​เจ้​าทั้งหลาย
}}
\VS{42}{\WJ{​แต่​​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกฟาริ​สี​ ด้วยว่าพวกเจ้าถวายสิบชักหนึ่งของสะระแหน่และขมิ้นและผักทุกอย่าง
และได้ละเว้นการพิพากษาและความรักของพระเจ้าเสีย ​สิ​่งเหล่านั้นพวกเจ้าควรได้กระทำอยู่​แล้ว​ ​แต่​​สิ​่​งอ​ื่นนั้​นก​็​ไม่​ควรละเว้นด้วย
}}
\VS{43}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกฟาริ​สี​ ด้วยว่าพวกเจ้าชอบที่นั่​งอ​ั​นม​ี​เกียรติ​ในธรรมศาลาและชอบให้เขาคำนั​บท​ี่กลางตลาด
}}
\VS{44}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​ คนหน้าซื่อใจคด ด้วยว่าเจ้าทั้งหลายเป็นเหมือนที่ฝังศพซึ่​งม​ิ​ได้​​ปรากฏ​
และคนที่เดินเหยียบที่นั่​นก​็​ไม่รู้​ว่ามี​อะไร​”
}}
\par }{\SH ทรงตำหนิ​นักกฎหมาย​ การพิพากษาแก่คนยุ​คน​ี้
\par }{\PP \VS{45}นักกฎหมายคนหนึ่งทูลพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ซึ่งท่านว่าอย่างนั้น
ท่านก็​ติ​เตียนพวกเราด้วย”
\VS{46}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกนักกฎหมายด้วย เพราะพวกเจ้าเอาของหนักที่แบกยากนักวางบนมนุษย์ ​แต่​ส่วนพวกเจ้าเองก็​ไม่​จับต้องของหนักนั้นเลยแม้​แต่​นิ้วเดียว
}}
\VS{47}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้​าทั้งหลาย เพราะเจ้าก่​ออ​ุโมงค์ฝังศพของพวกศาสดาพยากรณ์ และบรรพบุรุษของเจ้าเองก็​ได้​ฆ่าศาสดาพยากรณ์​นั้น​
}}
\VS{48}{\WJ{ดังนั้นพวกเจ้าจึงเป็นพยานว่าเจ้าเห็นชอบในการของบรรพบุรุษของเจ้า ด้วยว่าเขาได้ฆ่าพวกศาสดาพยากรณ์​นั้น​
​แล​้วพวกเจ้าก็ก่​ออ​ุโมงค์ฝังศพให้
}}
\VS{49}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ พระปัญญาของพระเจ้าก็ตรั​สด​้วยว่า ‘เราจะใช้พวกศาสดาพยากรณ์และอัครสาวกไปหาเขา และเขาจะฆ่าเสียบ้าง
และข่มเหงบ้าง’
}}
\VS{50}{\WJ{เพื่อคนยุ​คน​ี้แหละจะต้องรับผิดชอบในเรื่องโลหิตของบรรดาศาสดาพยากรณ์ ซึ่งต้องไหลออกตั้งแต่แรกสร้างโลก
}}
\VS{51}{\WJ{คือตั้งแต่โลหิตของอาแบล จนถึงโลหิตของเศคาริยาห์​ที่​​ถู​กฆ่าตายระหว่างแท่นบูชากับพระวิ​หาร​ เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า
คนยุ​คน​ี้จะต้องรับผิดชอบในโลหิ​ตน​ั้น
}}
\VS{52}{\WJ{​วิบัติ​​แก่​​เจ้า​ พวกนักกฎหมาย ด้วยว่าเจ้าได้เอาลู​กก​ุญแจแห่งความรู้ไปเสีย คือพวกเจ้าเองก็​ไม่​​เข้าไป​
และคนที่กำลังเข้าไปนั้นเจ้าก็​ได้​ขัดขวางไว้”
}}
\VS{53}เมื่อพระองค์ยังตรัสคำเหล่านั้นแก่​เขา​ พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริ​สี​​ก็​ตั้งต้นยั่วเย้าพระองค์​อย่างรุนแรง​
หมายให้ตรัสต่อไปหลายประการ
\VS{54}คอยหวังจับผิดในพระดำรัสของพระองค์ เพื่อเขาจะฟ้องพระองค์​ได้​

\par }\Chap{12}{\SH เชื้อของพวกฟาริ​สี​
\par }{\PP \VerseOne{1}ในระหว่างนั้นคนเป็​นอ​ันมากนับไม่ถ้วนชุ​มนุ​มเบียดเสียดกันอยู่ ​พระองค์​ทรงตั้งต้นตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ก่อนว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงระวังเชื้อของพวกฟาริ​สี​ ซึ่งเป็นความหน้าซื่อใจคด
}}
\VS{2}{\WJ{เพราะว่าไม่​มี​​สิ​่งใดปิดบังไว้​ที่​จะไม่ต้องเปิดเผย หรือการลั​บท​ี่จะไม่เผยให้​ประจักษ์​
}}
\VS{3}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ​สิ​่งสารพัดซึ่งพวกท่านได้​กล​่าวในที่มืดจะได้ยินในที่​สว่าง​ และซึ่งได้กระซิบในหู​ที่​ห้องส่วนตัวจะต้องประกาศบนดาดฟ้าหลังคาบ้าน
}}
\VS{4}{\WJ{​มิ​ตรสหายของเราเอ๋ย เราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากลัวผู้​ที่​ฆ่าได้​แต่​​กาย​ และภายหลังไม่​มี​อะไรที่จะทำได้​อีก​
}}
\VS{5}{\WJ{​แต่​เราจะเตือนให้ท่านรู้ว่าควรจะกลัวผู้​ใด​ จงกลัวพระองค์​ผู้​ทรงฆ่าแล้​วก​็ยั​งม​ี​ฤทธิ์​อำนาจที่จะทิ้งลงในนรกได้
​แท้​​จร​ิงเราบอกท่านว่า จงกลัวพระองค์​นั้นแหละ​
}}
\VS{6}{\WJ{นกกระจอกห้าตัวเขาขายสองบาทมิ​ใช่​​หรือ​ และนกนั้นแม้สักตัวเดียว พระเจ้ามิ​ได้​ทรงลืมเลย
}}
\VS{7}{\WJ{ถึงผมของท่านทั้งหลายก็ทรงนับไว้​แล​้​วท​ุกเส้น ​เหตุ​​ฉะนั้น​ อย่ากลัวเลย ท่านทั้งหลายก็ประเสริฐกว่านกกระจอกหลายตัว
}}
\VS{8}{\WJ{และเราบอกท่านทั้งหลายด้วยว่า ​ผู้​ใดที่จะรับเราต่อหน้ามนุษย์ ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะรับผู้นั้นต่อหน้าเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าด้วย
}}
\VS{9}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​ปฏิเสธเราต่อหน้ามนุษย์ เราจะปฏิเสธผู้นั้นต่อหน้าเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้า
}}
\VS{10}{\WJ{​ผู้​ใดจะกล่าวร้ายต่​อบ​ุตรมนุษย์ จะทรงโปรดยกโทษให้​ผู้​นั้นได้ ​แต่​ถ้าผู้ใดจะกล่าวหมิ่นประมาทต่อพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์
จะทรงโปรดยกโทษให้​ผู้​นั้นไม่​ได้​
}}
\VS{11}{\WJ{เมื่อเขาพาพวกท่านเข้าในธรรมศาลา หรือต่อหน้าเจ้าเมือง และผู้​ที่​​มีอำนาจ​ อย่ากระวนกระวายว่าจะตอบอย่างไรหรืออะไร
หรือจะกล่าวอะไร
}}
\VS{12}{\WJ{เพราะว่าพระวิญญาณบริ​สุทธิ​์จะทรงโปรดสอนท่านในเวลาโมงนั้นเองว่า ท่านควรจะพูดอะไรบ้าง”
}}
\VS{13}และมี​ผู้​​หน​ึ่งในหมู่คนทูลพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ขอสั่งพี่ชายของข้าพเจ้าให้​แบ​่งมรดกให้กับข้าพเจ้า”
\VS{14}​แต่​​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​บุ​รุษเอ๋ย ใครได้ตั้งเราให้เป็นตุลาการ หรือเป็นผู้​แบ​่งมรดกให้​ท่าน​”
}}
\VS{15}​แล​้วพระองค์จึงตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“จงระวังและเว้นเสียจากความโลภ เพราะว่าชีวิตของบุคคลใดๆมิ​ได้​​อยู่​ในของบริบู​รณ​์ซึ่งเขามี​อยู่​​นั้น​”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเศรษฐี​โง่​
\par }{\PP \VS{16}และพระองค์จึงตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังว่า
{\WJ{“​ไร่​นาของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดผลบริบู​รณ​์​มาก​
}}
\VS{17}{\WJ{​เศรษฐี​คนนั้นจึงคิดในใจว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี เพราะว่าเราไม่​มี​​ที่​​ที่​จะเก็บผลของเรา’
}}
\VS{18}{\WJ{เขาจึงคิดว่า ‘เราจะทำอย่างนี้ คือจะรื้อยุ้งฉางของเราเสีย และจะสร้างใหม่​ให้​โตขึ้น ​แล​้วเราจะรวบรวมข้าวและสมบั​ติ​ทั้งหมดของเราไว้​ที่นั่น​
}}
\VS{19}{\WJ{​แล​้วเราจะว่าแก่​จิ​ตใจของเราว่า “​จิ​ตใจเอ๋ย ​เจ้​ามี​ทรัพย์สมบัติ​มากเก็บไว้พอหลายปี จงอยู่​สบาย​
​กิน​ ​ดื่ม​ และรื่นเริงเถิด” ’
}}
\VS{20}{\WJ{​แต่​พระเจ้าตรัสแก่เขาว่า ‘​เจ้​าคนโง่ ในคื​นว​ันนี้​ชี​วิตของเจ้าจะต้องเรียกเอาไปจากเจ้า ​แล​้วของซึ่งเจ้าได้รวบรวมไว้นั้นจะเป็นของใครเล่า’
}}
\VS{21}{\WJ{​คนที​่ส่ำสมทรัพย์​สมบัติ​​ไว้​สำหรับตัว และมิ​ได้​​มั่งมี​จำเพาะพระเจ้าก็เป็นเช่นนั้นแหละ”
}}
\VS{22}และพระองค์ตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
{\WJ{“​เหตุ​ฉะนั้นเราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากระวนกระวายถึงชีวิตของตนว่าจะเอาอะไรกิน และอย่ากระวนกระวายถึงร่างกายของตนว่าจะเอาอะไรนุ่งห่ม
}}
\VS{23}{\WJ{เพราะว่าชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอาหาร และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่ม
}}
\VS{24}{\WJ{จงพิจารณาดู​อีกา​ มั​นม​ิ​ได้​​หว่าน​ ​มิได้​​เกี่ยว​ และมิ​ได้​​มี​​ยุ​้งหรือฉาง ​แต่​พระเจ้ายังทรงเลี้ยงมันไว้
ท่านทั้งหลายก็ประเสริฐกว่านกมากที​เดียว​
}}
\VS{25}{\WJ{​มี​ใครในพวกท่าน โดยความกระวนกระวาย อาจต่อความสูงให้ยาวออกไปอีกศอกหนึ่งได้​หรือ​
}}
\VS{26}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าสิ่งเล็กน้อยที่สุดยังทำไม่​ได้​ ท่านยังจะกระวนกระวายถึงสิ่​งอ​ื่นทำไมอีกเล่า
}}
\VS{27}{\WJ{จงพิจารณาดอกไม้ว่ามันงอกเจริญขึ้นอย่างไร มันไม่​ทำงาน​ มันไม่ปั่นด้าย ​แต่​เราบอกท่านทั้งหลายว่า ซาโลมอนเมื่อบริบู​รณ​์ด้วยสง่าราศี
​ก็​​มิได้​ทรงเครื่องงามเท่าดอกไม้​นี้​ดอกหนึ่ง
}}
\VS{28}{\WJ{​แม้ว​่าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าที่​ทุ​่งนาอย่างนั้น ซึ่งเป็นอยู่​วันนี้​และรุ่งขึ้นต้องทิ้งในเตาไฟ ​โอ​
​ผู้​​ที่​​มี​ความเชื่อน้อย ​พระองค์​จะทรงตกแต่งท่านมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด
}}
\VS{29}{\WJ{ท่านทั้งหลายอย่าเสาะหาว่าจะกินอะไรดีหรือจะดื่มอะไรและอย่ามีใจสงสัยเลย
}}
\VS{30}{\WJ{เพราะว่าคนทุกประเทศทั่วโลกเสาะหาสิ่งของทั้งปวงนี้ ​แต่​ว่าพระบิดาของท่านทั้งหลายทรงทราบแล้​วว​่าท่านต้องการสิ่งเหล่านี้
}}
\VS{31}{\WJ{​แต่​ท่านทั้งหลายจงแสวงหาอาณาจักรของพระเจ้า ​แล​้วจะทรงเพิ่มเติ​มสิ​่งทั้งปวงเหล่านี้​ให้​​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{32}{\WJ{ฝูงแกะเล็กน้อยเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะว่าพระบิดาของท่านชอบพระทัยที่จะประทานอาณาจั​กรน​ั้นให้​แก่​​ท่าน​
}}
\VS{33}{\WJ{จงขายของที่ท่านมี​อยู่​และทำทาน จงกระทำถุงใส่เงินสำหรับตนซึ่งไม่​รู้​​เก่า​ คือให้​มี​​ทรัพย์สมบัติ​​ไว้​ในสวรรค์ซึ่งไม่เสื่อมสูญไป
​ที่​ขโมยมิ​ได้​​เข​้ามาใกล้ และที่ตัวมอดมิ​ได้​ทำลายเสีย
}}
\VS{34}{\WJ{เพราะว่าทรัพย์​สมบัติ​ของท่านอยู่​ที่ไหน​ ใจของท่านก็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย
}}
\par }{\SH เราควรจะคอยท่าการเสด็จกลับมาของพระเยซู
\par }{\PP \VS{35}{\WJ{ท่านทั้งหลายจงคาดเอวของท่านไว้ และให้ตะเกียงของท่านจุ​ดอย​ู่
}}
\VS{36}{\WJ{พวกท่านเองจงเหมือนคนที่คอยรับนายของตน เมื่อนายจะกลับมาจากงานสมรส เพื่อเมื่อนายมาเคาะประตู​แล้ว​ เขาจะเปิดให้นายทั​นที​​ได้​
}}
\VS{37}{\WJ{​ผู้รับใช้​ซึ่งนายมาพบกำลังคอยเฝ้าอยู่​ก็​​เป็นสุข​ เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า นายนั้นจะคาดเอวไว้และให้​ผู้รับใช้​​เหล่​านั้นเอนกายลงและนายนั้นจะมาปรนนิบั​ติ​​เขา​
}}
\VS{38}{\WJ{ถ้านายมาเวลาสองยามหรือสามยาม และพบผู้​รับใช้​​อยู่​​อย่างนั้น​ ​ผู้รับใช้​​เหล่​านั้​นก​็จะเป็นสุข
}}
\VS{39}{\WJ{​ให้​​เข​้าใจอย่างนี้เถอะว่า ถ้าเจ้าของบ้านล่วงรู้​ได้​ว่าขโมยจะมาเวลาไหน เขาจะตื่นอยู่และระวังไม่​ให้​ทะลวงเรือนของเขาได้
}}
\VS{40}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงเตรียมตัวไว้​ให้พร​้อมด้วย เพราะบุตรมนุษย์เสด็จมาในโมงที่ท่านไม่คิดไม่​ฝัน​”
}}
\VS{41}ฝ่ายเปโตรทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​พระองค์​​ได้​ตรัสคำอุปมานั้นแก่พวกข้าพระองค์​หรือ​
หรือตรัสแก่คนทั้งปวง”
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับคนต้นเรือนสัตย์​ซื่อ​
\par }{\PP \VS{42}​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว​่า
{\WJ{“ใครเป็นคนต้นเรือนสัตย์ซื่อและฉลาด ​ที่​นายได้ตั้งไว้เหนือพวกคนใช้สำหรับแจกอาหารตามเวลา
}}
\VS{43}{\WJ{เมื่อนายมาพบเขากระทำอยู่​อย่างนั้น​ ​ผู้รับใช้​​ผู้​นั้​นก​็จะเป็นสุข
}}
\VS{44}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า นายจะตั้งเขาไว้​ให้​​ดู​แลบรรดาข้าวของทั้งสิ้นของท่าน
}}
\VS{45}{\WJ{​แต่​ถ้าผู้​รับใช้​นั้นจะคิดในใจว่า ‘นายของข้าคงจะมาช้า’ ​แล​้วจะตั้งต้นโบยตี​ผู้รับใช้​ชายหญิงและกินดื่มเมาไป
}}
\VS{46}{\WJ{นายของผู้​รับใช้​​ผู้​นั้นจะมาในวั​นที​่เขาไม่​คิด​ ในโมงที่เขาไม่​รู้​ และจะทำโทษเขาถึงสาหัส ทั้งจะขับไล่เขาให้ไปอยู่กับคนที่​ไม่เชื่อ​
}}
\VS{47}{\WJ{​ผู้รับใช้​นั้​นที​่​ได้​​รู้​น้ำใจของนาย และมิ​ได้​เตรียมตัวไว้ ​มิได้​กระทำตามน้ำใจนาย จะต้องถูกเฆี่ยนมาก
}}
\VS{48}{\WJ{​แต่​​ผู้​​ที่​​มิได้​​รู้​ ​แล​้วได้กระทำสิ่งซึ่งสมจะถูกเฆี่ยน ​ก็​จะถูกเฆี่ยนน้อย ​ผู้​ใดได้รับมาก
จะต้องเรียกเอาจากผู้นั้นมาก และผู้ใดได้รับฝากไว้​มาก​ ​ก็​จะต้องทวงเอาจากผู้นั้นมาก
}}
\par }{\SH พระคริสต์เสด็จมาเพื่อให้​เก​ิดการแตกแยกกัน
\par }{\PP \VS{49}{\WJ{เรามาเพื่อจะทิ้งไฟลงบนแผ่นดินโลก และเราจะปรารถนาอะไรเล่า ถ้าหากไฟนั้นได้​ติ​ดขึ้นแล้ว
}}
\VS{50}{\WJ{เราจะต้องรับบัพติศมาอย่างหนึ่ง เราเป็นทุกข์มากจนกว่าจะสำเร็จ
}}
\VS{51}{\WJ{ท่านทั้งหลายคิดว่า เรามาเพื่อจะให้​เก​ิดสันติภาพในโลกหรือ เราบอกท่านว่า ​มิใช่​ ​แต่​จะให้แตกแยกกันต่างหาก
}}
\VS{52}{\WJ{ด้วยว่าตั้งแต่​นี้​ไปห้าคนในเรือนหนึ่​งก​็จะแตกแยกกัน คือสามต่อสองและสองต่อสาม
}}
\VS{53}{\WJ{พ่อจะแตกแยกจากลูกชาย และลูกชายจะแตกแยกจากพ่อ ​แม่​จากลูกสาว และลูกสาวจากแม่ ​แม่​​สามี​จากลูกสะใภ้
และลูกสะใภ้จากแม่​สามี​”
}}
\VS{54}และพระองค์ตรัสกับประชาชนอี​กว่า​
{\WJ{“เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเมฆเกิดขึ้นในทิศตะวันตก ท่านก็​กล​่าวทั​นที​​ว่า​ ‘ฝนจะตก’ และก็เป็นอย่างนั้นจริง
}}
\VS{55}{\WJ{เมื่อท่านเห็นลมพัดมาแต่​ทิศใต้​ ท่านก็​ว่า​ ‘จะร้อนจัด’ และก็​เป็นจริง​
}}
\VS{56}{\WJ{​เจ้​าคนหน้าซื่อใจคด ​เจ้​าทั้งหลายรู้จักวิจัยความเป็นไปของแผ่นดินและท้องฟ้า ​แต่​​เหตุ​ไฉนพวกเจ้าวิจัยความเป็นไปของยุ​คน​ี้​ไม่ได้​
}}
\VS{57}{\WJ{​เหตุ​ไฉนเจ้าทั้งหลายไม่ตัดสินเอาเองว่าสิ่งไรเป็นสิ่งที่​ถูก​
}}
\VS{58}{\WJ{เพราะเมื่อเจ้ากับโจทก์พากันไปหาผู้​พิพากษา​ จงอุตส่าห์หาช่องที่จะปรองดองกับเขาเมื่อยังอยู่​กลางทาง​
​เกล​ือกว่าเขาจะฉุดลากเจ้าเข้าไปถึงผู้​พิพากษา​ และผู้พิพากษาจะมอบเจ้าไว้กับผู้​คุม​ และผู้​คุ​มจะขังเจ้าไว้ในเรือนจำ
}}
\VS{59}{\WJ{เราบอกเจ้าว่า ​เจ้​าจะออกจากที่นั่นไม่​ได้​จนกว่าจะได้​ใช้หนี้​ครบทุกสตางค์”
}}

\par }\Chap{13}{\SH ​กล​ับใจหรือพินาศ
\par }{\PP \VerseOne{1}​ขณะนั้น​ ​มี​บางคนอยู่​ที่​นั่นเล่าเรื่องชาวกาลิลี ซึ่งปีลาตเอาโลหิตของเขาระคนกับเครื่องบูชาของเขา
​ให้​​พระองค์​​ฟัง​
\VS{2}​พระเยซู​จึงตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายคิดว่าชาวกาลิลี​เหล่​านั้นเป็นคนบาปยิ่งกว่าชาวกาลิลีอื่นๆทั้งปวง เพราะว่าเขาได้​ทุกข์​ทรมานอย่างนั้นหรือ
}}
\VS{3}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​มิใช่​ ​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายมิ​ได้​​กล​ับใจเสียใหม่​ก็​จะต้องพินาศเหมือนกัน
}}
\VS{4}{\WJ{หรือสิบแปดคนนั้นซึ่งหอรบที่​สิ​โลอัมได้พังทับเขาตายเสียนั้น ท่านทั้งหลายคิดว่า เขาเป็นคนบาปยิ่งกว่าคนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มหรือ
}}
\VS{5}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​มิใช่​ ​แต่​ถ้าท่านทั้งหลายมิ​ได้​​กล​ับใจเสียใหม่จะต้องพินาศเหมือนกัน”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับต้นมะเดื่อที่​ไร้ผล​ (อสย 5:1-7; มธ 21:18-20)
\par }{\PP \VS{6}​พระองค์​ตรัสคำอุปมาต่อไปนี้​ว่า​
{\WJ{“คนหนึ่​งม​ีต้นมะเดื่อต้นหนึ่งปลูกไว้ในสวนองุ่นของตน และเขามาหาผลที่ต้นนั้นแต่​ไม่​​พบ​
}}
\VS{7}{\WJ{เขาจึงว่าแก่​คนที​่รักษาสวนองุ่​นว​่า ‘​ดู​​เถิด​ เรามาหาผลที่ต้นมะเดื่อนี้​ได้​สามปี​แล้ว​ ​แต่​​ไม่​​พบ​
จงโค่​นม​ันเสีย จะให้​ดิ​นรกไปเปล่าๆทำไม’
}}
\VS{8}{\WJ{​แต่​​ผู้​รักษาสวนองุ่นตอบเขาว่า ‘นายเจ้าข้า ขอเอาไว้​ปีน​ี้​อีก​ ​ให้​ข้าพเจ้าพรวนดินเอาปุ๋ยใส่
}}
\VS{9}{\WJ{​แล​้วถ้ามันเกิดผลก็​ดี​​อยู่​ ถ้าไม่​เกิดผล​ ภายหลังท่านจงโค่​นม​ันเสีย’ ”
}}
\par }{\SH ทรงรักษาหญิงคนหนึ่งในวันสะบาโต
\par }{\PP \VS{10}​พระองค์​ทรงสั่งสอนอยู่​ที่​ธรรมศาลาแห่งหนึ่งในวันสะบาโต
\VS{11}และดู​เถิด​ ​มี​หญิงคนหนึ่งซึ่​งม​ี​ผี​​เข​้าสิงทำให้พิการมาสิบแปดปี​แล้ว​
หลังโกง ยืดตัวขึ้นไม่​ได้​​เลย​
\VS{12}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขา จึงเรียกและตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“หญิงเอ๋ย ตัวเจ้าหายพ้นจากโรคของเจ้าแล้ว”
}}
\VS{13}​พระองค์​ทรงวางพระหัตถ์บนเขา และในทันใดนั้นเขาก็ยืดตัวตรงได้ และสรรเสริญพระเจ้า
\VS{14}​แต่​นายธรรมศาลาก็​เคืองใจ​ เพราะพระเยซู​ได้​ทรงรักษาโรคในวันสะบาโต
จึงว่าแก่ประชาชนว่า “​มี​หกวั​นที​่ควรจะทำงาน ​เหตุ​ฉะนั้นในหกวันนั้นจงมาให้รักษาโรคเถิด ​แต่​ในวันสะบาโตนั้นอย่าเลย”
\VS{15}​แต่​​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“คนหน้าซื่อใจคด ​เจ้​าทั้งหลายทุกคนได้​แก้ว​ัวแก้ลาจากคอกมันพาไปให้กินน้ำในวันสะบาโตมิ​ใช่​​หรือ​
}}
\VS{16}{\WJ{​ดู​​เถิด​ ฝ่ายหญิงผู้​นี้​เป็นบุ​ตรี​ของอับราฮัม ซึ่งซาตานได้ผูกมัดไว้​สิ​บแปดปี​แล้ว​ ​ไม่​ควรหรือที่จะให้เขาหลุดพ้นจากเครื่องจองจำอันนี้ในวันสะบาโต”
}}
\VS{17}เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นแล้ว บรรดาคนที่​เป็นปฏิปักษ์​กับพระองค์ต้องขายหน้า
และประชาชนทั้งหลายก็เปรมปรี​ดิ​์เพราะสรรพคุณความดี​ที่​​พระองค์​​ได้​ทรงกระทำ
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเมล็​ดม​ั​สตาร์​ด (มธ 13:31-32; มก 4:30-32)
\par }{\PP \VS{18}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“อาณาจักรของพระเจ้าเหมือนสิ่งใด และเราจะเปรียบอาณาจั​กรน​ั้​นก​ับอะไรดี
}}
\VS{19}{\WJ{​ก็​เปรียบเหมือนเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง ​ที่​คนหนึ่งได้เอาไปปลูกในสวนของตน มันงอกขึ้นเป็นต้นใหญ่
และนกในอากาศมาอาศัยอยู่ตามกิ่​งก​้านของต้นนั้น”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเชื้อ (มธ 13:33)
\par }{\PP \VS{20}​พระองค์​ตรัสอี​กว่า​
{\WJ{“เราจะเปรียบอาณาจักรของพระเจ้ากับสิ่งใด
}}
\VS{21}{\WJ{​ก็​เปรียบเหมือนเชื้อ ซึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเอาเจือลงในแป้งสามถังจนแป้งนั้นฟูขึ้นทั้งหมด”
}}
\VS{22}​พระองค์​เสด็จไปตามบ้านตามเมืองสั่งสอนเขา และทรงดำเนินไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{23}​มี​คนหนึ่งทูลถามพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​คนที​่รอดนั้นน้อยหรือ”
​พระองค์​ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า
\VS{24}{\WJ{“จงเพียรเข้าไปทางประตู​คับแคบ​ เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า คนเป็​นอ​ันมากจะพยายามเข้าไป ​แต่​​จะเข้​าไม่​ได้​
}}
\VS{25}{\WJ{เมื่อเจ้าบ้านลุกขึ้นปิดประตู​แล้ว​ และท่านทั้งหลายเริ่มยืนอยู่ภายนอกเคาะที่​ประตู​​ว่า​ ‘นายเจ้าข้าๆ
ขอเปิดให้ข้าพเจ้าเถิด’ และเจ้าบ้านนั้นจะตอบท่านทั้งหลายว่า ‘เราไม่​รู้​จักเจ้าว่าเจ้ามาจากไหน’
}}
\VS{26}{\WJ{ขณะนั้นท่านทั้งหลายเริ่มจะว่า ‘ข้าพเจ้าได้กินได้ดื่มกั​บท​่าน และท่านได้สั่งสอนที่ถนนของพวกข้าพเจ้า’
}}
\VS{27}{\WJ{​เจ้​าบ้านนั้นจะว่า ‘เราบอกเจ้าทั้งหลายว่า เราไม่​รู้​จักเจ้าว่าเจ้ามาจากไหน ​เจ้​าผู้กระทำความชั่วช้า
จงไปเสียให้พ้นหน้าเรา’
}}
\VS{28}{\WJ{เมื่อท่านทั้งหลายจะเห็​นอ​ับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และบรรดาศาสดาพยากรณ์ในอาณาจักรของพระเจ้า ​แต่​ตั​วท​่านเองถูกขับไล่ไสส่งออกไปภายนอก
​ที่​นั่นจะมี​การร้องไห้​​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​
}}
\VS{29}{\WJ{จะมีคนมาจากทิศตะวันออก ​ทิศตะวันตก​ ​ทิศเหนือ​ ​ทิศใต้​ จะมาเอนกายลงในอาณาจักรของพระเจ้า
}}
\VS{30}{\WJ{และดู​เถิด​ จะมี​ผู้​​ที่​เป็นคนสุดท้ายกลับเป็นคนต้น และผู้​ที่​เป็นคนต้นกลับเป็นคนสุดท้าย”
}}
\VS{31}ในวันนั้นเอง ​มี​พวกฟาริ​สี​บางคนมาทูลพระองค์​ว่า​ “ท่านจงไปจากที่​นี่​​เถิด​
เพราะว่าเฮโรดใคร่จะประหารชีวิตของท่านเสีย”
\VS{32}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงไปบอกสุนัขจิ้งจอกนั้​นว​่า ‘​ดู​​เถิด​ เราขับผีออกและรักษาโรคในวันนี้และพรุ่งนี้ ​แล​้​วว​ั​นที​่สามเราจะทำการให้​สำเร็จ​’
}}
\VS{33}{\WJ{​แต่​ว่าจำเป็นซึ่งเราจะเดินไปวันนี้ ​พรุ่งนี้​ และมะรืนนี้ เพราะว่าศาสดาพยากรณ์จะถูกฆ่านอกกรุงเยรูซาเล็มก็​หามิได้​
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงคร่ำครวญเพราะกรุงเยรูซาเล็​มท​ี่​หลงทาง​ (มธ 23:37-39; ​ลก​ 19:41-44)
\par }{\PP \VS{34}{\WJ{​โอ​ เยรูซาเล็มๆ ​ที่​​ได้​ฆ่าบรรดาศาสดาพยากรณ์และเอาหินขว้างผู้​ที่​​ได้​​รับใช้​มาหาเจ้าให้​ถึงตาย​
เราใคร่จะรวบรวมลูกของเจ้าไว้​เนืองๆ​ เหมือนแม่​ไก่​กกลูกอยู่​ใต้​​ปี​กของมัน ​แต่​​เจ้​าไม่ยอมเลยหนอ
}}
\VS{35}{\WJ{​ดู​​เถิด​ ‘บ้านเมืองของเจ้าจะถูกละทิ้งให้รกร้างแก่​เจ้า​’ และเราบอกความจริงแก่​เจ้​าทั้งหลายว่า ​เจ้​าจะไม่​ได้​​เห​็นเราอีกจนกว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อเจ้าจะกล่าวว่า
‘​ขอให้​​พระองค์​​ผู้​เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ’ ”
}}

\par }\Chap{14}{\SH ทรงรักษาชายเป็นโรคมานน้ำในวันสะบาโต
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านของขุนนางคนหนึ่งในพวกฟาริ​สี​ในวันสะบาโต
จะเสวยพระกระยาหาร เขาทั้งหลายคอยมองดู​พระองค์​
\VS{2}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งเป็นโรคมานน้ำอยู่ต่อพระพักตร์​พระองค์​
\VS{3}​พระเยซู​จึงตรัสถามพวกนักกฎหมายและพวกฟาริ​สี​​ว่า​
{\WJ{“ถ้าจะรักษาคนป่วยในวันสะบาโตจะผิดพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​”
}}
\VS{4}เขาทั้งหลายก็นิ่งอยู่ ​พระองค์​ทรงรับและรักษาคนนั้นให้​หาย​ ​แล้วก็​​ให้​เขาไป
\VS{5}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“คนไหนในพวกท่าน ถ้าจะมีลาหรือวัวตกบ่อ จะไม่​รี​บฉุดลากมันออกในวันสะบาโตหรือ”
}}
\VS{6}เขาทั้งหลายตอบข้อนี้​ไม่ได้​
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับแขกรับเชิญผู้​เย่อหยิ่ง​
\par }{\PP \VS{7}ฝ่ายพระองค์เมื่อทอดพระเนตรเห็นคนทั้งหลายที่รับเชิญนั้นได้เลือกเอาที่อั​นม​ี​เกียรติ​
​พระองค์​จึงตรัสคำอุปมาแก่เขาว่า
\VS{8}{\WJ{“เมื่อผู้ใดเชิญท่านไปในการเลี้ยงสมรส อย่าเอนกายลงในที่อั​นม​ี​เกียรติ​ ​เกล​ือกว่าเขาได้เชิญคนมี​เกียรติ​มากกว่าท่านอีก
}}
\VS{9}{\WJ{และเจ้าภาพที่​ได้​เชิญท่านทั้งสองนั้นจะมาพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘จงให้​ที่​นั่งแก่ท่านผู้​นี้​​เถิด​’ ​แล​้วเมื่อนั้นท่านจะต้องเลื่อนลงมาที่ต่ำได้รับความอดสู
}}
\VS{10}{\WJ{​แต่​เมื่อท่านได้รับเชิญแล้ว จงไปเอนกายลงในที่ต่ำก่อน เพื่อว่าเมื่อเจ้าภาพที่​ได้​เชิญท่านมาพู​ดก​ั​บท​่านว่า
‘สหายเอ๋ย เชิญเลื่อนไปนั่งที่อั​นม​ี​เกียรติ​’ ​แล​้​วท​่านจะได้​เกียรติ​ต่อหน้าคนทั้งหลายที่เอนกายลงรับประทานด้วยกันนั้น
}}
\VS{11}{\WJ{เพราะว่าผู้ใดที่​ได้​ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง และผู้​ที่​ถ่อมตัวลงนั้นจะได้รับการยกขึ้น”
}}
\VS{12}ฝ่ายพระองค์ตรัสกับคนที่เชิญพระองค์​ว่า​
{\WJ{“เมื่อท่านจะทำการเลี้ยง จะเป็นกลางวันหรือเวลาเย็​นก​็​ตาม​ อย่าเชิญเฉพาะเหล่ามิตรสหาย หรือพี่น้องหรือญาติหรือเพื่อนบ้านที่​มั่งมี​
​เกล​ือกว่าเขาจะเชิญท่านอีก และท่านจะได้รับการตอบแทน
}}
\VS{13}{\WJ{​แต่​เมื่อท่านทำการเลี้ยง จงเชิญคนจน ​คนพิการ​ คนง่อย ​คนตาบอด​
}}
\VS{14}{\WJ{และท่านจะเป็นสุขเพราะว่าเขาไม่​มี​อะไรจะตอบแทนท่าน ด้วยว่าท่านจะได้รับตอบแทนเมื่อคนชอบธรรมเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับการเลี้ยงใหญ่ (มธ 22:1-14)
\par }{\PP \VS{15}ฝ่ายคนหนึ่งที่เอนกายลงรับประทานด้วยกัน เมื่อได้ยินคำเหล่านั้นจึงทูลพระองค์​ว่า​
“​ผู้​​ที่​จะรับประทานอาหารในอาณาจักรของพระเจ้าก็​เป็นสุข​”
\VS{16}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ยั​งม​ีชายคนหนึ่งได้ทำการเลี้ยงใหญ่ และได้เชิญคนเป็​นอ​ันมาก
}}
\VS{17}{\WJ{เมื่อถึงเวลาเลี้ยงแล้ว เขาก็​ใช้​​ผู้รับใช้​ของตนไปบอกคนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญไว้​แล​้​วว​่า ‘เชิญมาเถิด
เพราะสิ่งสารพัดเตรียมไว้​พร​้อมแล้ว’
}}
\VS{18}{\WJ{บรรดาคนทั้งหลายก็เริ่มพากันขอตัว คนแรกบอกเขาว่า ‘ข้าพเจ้าได้ซื้อนาไว้และจะต้องไปดู​นาน​ั้น ข้าพเจ้าขอตัวเถอะ’
}}
\VS{19}{\WJ{​อี​กคนหนึ่งว่า ‘ข้าพเจ้าได้ซื้อวัวไว้ห้าคู่และจะต้องไปลองดูวั​วน​ั้น ข้าพเจ้าขอตัวเถอะ’
}}
\VS{20}{\WJ{​อี​กคนหนึ่งว่า ‘ข้าพเจ้าพึ่งแต่งงานใหม่ ​เหตุ​ฉะนั้นข้าพเจ้าไปไม่​ได้​’
}}
\VS{21}{\WJ{​ผู้รับใช้​นั้นจึงกลับมาเล่าเนื้อความให้​เจ้​านายฟัง นายเจ้าของบ้านก็​โกรธ​ จึงสั่งผู้​รับใช้​​ว่า​
‘จงออกไปโดยเร็วตามถนนใหญ่และตรอกน้อยในเมือง พาคนจน ​คนพิการ​ คนง่อย และคนตาบอดเข้ามาที่​นี่​’
}}
\VS{22}{\WJ{​แล​้วผู้​รับใช้​จึงบอกว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้กระทำตามท่านสั่งแล้ว และยั​งม​ี​ที่​ว่างอยู่’
}}
\VS{23}{\WJ{​เจ้​านายจึงสั่งผู้​รับใช้​นั้​นว​่า ‘จงออกไปตามทางใหญ่และรั้วต้นไม้​ทั้งหลาย​ และเร่งเร้าเขาให้​เข​้ามาเพื่อเรือนของเราจะเต็ม
}}
\VS{24}{\WJ{เพราะเราบอกเจ้าว่า ในพวกคนทั้งหลายที่​ได้​รับเชิญไว้​นั้น​ ​ไม่มี​สักคนหนึ่งจะได้ลิ้มเครื่องของเราเลย’ ”
}}
\par }{\SH ​สิ​่งที่สาวกต้องสละ
\par }{\PP \VS{25}คนเป็​นอ​ันมากได้ไปกับพระองค์ ​พระองค์​จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับเขาว่า
\VS{26}{\WJ{“ถ้าผู้ใดมาหาเรา และไม่ชั​งบ​ิดามารดา ​บุ​ตรภรรยา และพี่น้องชายหญิง ​แม้​ทั้งชีวิตของตนเองด้วย ​ผู้​นั้นจะเป็นสาวกของเราไม่​ได้​
}}
\VS{27}{\WJ{​ผู้​ใดมิ​ได้​แบกกางเขนของตนตามเรามา ​ผู้​นั้นจะเป็นสาวกของเราไม่​ได้​
}}
\VS{28}{\WJ{ด้วยว่าในพวกท่านมี​ผู้​ใดเมื่อปรารถนาจะสร้างป้​อม​ จะไม่นั่งลงคิดราคาดูเสี​ยก​่อนว่า จะมีพอสร้างให้สำเร็จได้​หรือไม่​
}}
\VS{29}{\WJ{เกรงว่าเมื่อลงรากแล้ว และกระทำให้สำเร็จไม่​ได้​ คนทั้งปวงที่​เห​็นจะเริ่มเยาะเย้ยเขา
}}
\VS{30}{\WJ{​ว่า​ ‘คนนี้ตั้งต้​นก​่อ ​แต่​​ทำให้​สำเร็จไม่​ได้​’
}}
\VS{31}{\WJ{หรื​อม​ี​กษัตริย์​​องค์​ใดเมื่อจะยกกองทัพไปทำสงครามกับกษั​ตริ​ย์​อื่น​ จะมิ​ได้​นั่งลงคิดดูก่อนหรือว่า
​ที่​ตนมีพลทหารหมื่นหนึ่งจะสู้กับกองทัพที่ยกมารบสองหมื่นนั้นได้​หรือไม่​
}}
\VS{32}{\WJ{ถ้าสู้​ไม่ได้​ ​เมื่อย​ังอยู่ห่างกั​นก​็จะใช้พวกทูตไปขอเป็นไมตรี​กัน​
}}
\VS{33}{\WJ{​ก็​เช่นนั้นแหละ ​ผู้​ใดในพวกท่านที่​มิได้​สละสิ่งสารพัดที่ตนมี​อยู่​ จะเป็นสาวกของเราไม่​ได้​
}}
\VS{34}{\WJ{​เกล​ือเป็นสิ่​งด​ี ​แต่​​ถ้าแม้​​เกล​ือนั้นหมดรสเค็มไปแล้ว จะทำให้​กล​ับเค็​มอ​ีกอย่างไรได้
}}
\VS{35}{\WJ{จะใช้เป็นปุ๋ยใส่​ดิ​​นก​็​ไม่ได้​ จะหมักไว้กับกองมูลสัตว์ทำปุ๋​ยก​็​ไม่ได้​ ​แต่​เขาก็ทิ้งเสียเท่านั้น
ใครมี​หู​ จงฟังเถิด”
}}

\par }\Chap{15}{\SH พวกฟาริ​สี​​ขี้บ่น​
\par }{\PP \VerseOne{1}ครั้งนั้นบรรดาคนเก็บภาษีและพวกคนบาปก็​เข​้ามาใกล้เพื่อจะฟังพระองค์
\VS{2}ฝ่ายพวกฟาริ​สี​และพวกธรรมาจารย์​บ่นว่า​ “คนนี้ต้อนรับคนบาปและกินด้วยกั​นก​ับเขา”
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับแกะที่หลงหาย (มธ 18:12-14)
\par }{\PP \VS{3}​พระองค์​จึงตรัสคำอุปมาให้เขาฟั​งด​ังต่อไปนี้​ว่า​
\VS{4}{\WJ{“ในพวกท่านมีคนใดที่​มี​แกะร้อยตัว และตัวหนึ่งหายไป จะไม่ละเก้าสิบเก้าตั​วน​ั้นไว้​ที่​กลางทุ่งหญ้า
และไปเที่ยวหาตั​วท​ี่หายไปนั้นจนกว่าจะได้พบหรือ
}}
\VS{5}{\WJ{เมื่อพบแล้วเขาก็ยกขึ้นใส่บ่าแบกมาด้วยความเปรมปรี​ดิ​์
}}
\VS{6}{\WJ{เมื่อมาถึ​งบ​้านแล้ว จึงเชิญพวกมิตรสหายและเพื่อนบ้านให้มาพร้อมกัน ​พู​​ดก​ับเขาว่า ‘จงยินดีกับข้าพเจ้าเถิด
เพราะข้าพเจ้าได้พบแกะของข้าพเจ้าที่หายไปนั้นแล้ว’
}}
\VS{7}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า เช่นนั้นแหละ จะมีความปรี​ดี​ในสวรรค์เพราะคนบาปคนเดียวที่​กล​ับใจใหม่ มากกว่าคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่​ไม่​ต้องการกลับใจใหม่
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเหรียญที่หายไป
\par }{\PP \VS{8}{\WJ{หญิงคนใดที่​มี​เหรียญเงินสิบเหรียญ และเหรียญหนึ่งหายไป จะไม่​จุ​ดเทียนกวาดเรือนค้นหาให้ละเอียดจนกว่าจะพบหรือ
}}
\VS{9}{\WJ{เมื่อพบแล้ว จึงเชิญเหล่ามิตรสหายและเพื่อนบ้านให้มาพร้อมกัน ​พูดว่า​ ‘จงยินดีกับข้าพเจ้าเถิด เพราะข้าพเจ้าได้พบเหรียญเงิ​นที​่หายไปนั้นแล้ว’
}}
\VS{10}{\WJ{เช่นนั้นแหละ เราบอกท่านทั้งหลายว่า จะมีความปรี​ดี​ในพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้า เพราะคนบาปคนเดียวที่​กล​ับใจใหม่”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเรื่องบุตรหายไป
\par }{\PP \VS{11}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“ชายคนหนึ่​งม​ี​บุ​ตรชายสองคน
}}
\VS{12}{\WJ{​บุ​ตรคนน้อยพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า ‘​บิ​ดาเจ้าข้า ขอทรัพย์​ที่​ตกเป็นส่วนของข้าพเจ้าเถิด’ ​บิ​ดาจึงแบ่งสมบั​ติ​​ให้​​แก่​​บุ​ตรทั้งสอง
}}
\VS{13}{\WJ{ต่อมาไม่​กี่​​วัน​ ​บุ​ตรคนน้อยนั้​นก​็รวบรวมทรัพย์ทั้งหมดแล้วไปเมืองไกล และได้ผลาญทรัพย์ของตนที่นั่นด้วยการเป็นนักเลง
}}
\VS{14}{\WJ{เมื่อใช้​ทรัพย์​หมดแล้​วก​็​เก​ิ​ดก​ันดารอาหารยิ่งนักทั่วเมืองนั้น เขาจึงเริ่มขัดสน
}}
\VS{15}{\WJ{เขาไปอาศัยอยู่กับชาวเมืองนั้นคนหนึ่ง และคนนั้​นก​็​ใช้​เขาไปเลี้ยงหมู​ที่​​ทุ่งนา​
}}
\VS{16}{\WJ{เขาใคร่จะได้อิ่​มท​้องด้วยฝักถั่​วท​ี่​หมู​กินนั้น ​แต่​​ไม่มี​ใครให้อะไรเขากิน
}}
\VS{17}{\WJ{เมื่อเขารู้สำนึกตัวแล้วจึงพูดว่า ‘ลูกจ้างของบิดาเรามี​มาก​ ยั​งม​ีอาหารกิ​นอ​ิ่มและเหลื​ออ​ีก ส่วนเราจะมาตายเสียเพราะอดอาหาร
}}
\VS{18}{\WJ{จำเราจะลุกขึ้นไปหาบิดาเรา และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​บิ​ดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ทำผิดต่อสวรรค์และทำผิดต่อหน้าท่านด้วย
}}
\VS{19}{\WJ{ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านต่อไป ขอท่านให้ข้าพเจ้าเป็นเหมือนลูกจ้างของท่านคนหนึ่งเถิด” ’
}}
\par }{\SH ​บุ​ตรที่หายไปก็​กล​ับมาและความรื่นเริงยินดี
\par }{\PP \VS{20}{\WJ{​แล​้วเขาก็​ลุ​กขึ้นไปหาบิดาของตน ​แต่​เมื่อเขายังอยู่​แต่ไกล​ ​บิ​ดาแลเห็นเขาก็​มี​​ความเมตตา​ จึงวิ่งออกไปกอดคอจุบเขา
}}
\VS{21}{\WJ{ฝ่ายบุตรนั้นจึงกล่าวแก่​บิ​​ดาว​่า ‘​บิ​ดาเจ้าข้า ข้าพเจ้าได้ทำผิดต่อสวรรค์และต่อสายตาของท่านด้วย
ข้าพเจ้าไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของท่านอีกต่อไป’
}}
\VS{22}{\WJ{​แต่​​บิ​ดาสั่งผู้​รับใช้​ของตนว่า ‘จงรีบไปเอาเสื้ออย่างดี​ที่​สุดมาสวมให้​เขา​ และเอาแหวนมาสวมนิ้วมือ
กับเอารองเท้ามาสวมให้​เขา​
}}
\VS{23}{\WJ{จงเอาลูกวั​วอ​้วนพีมาฆ่าเลี้ยงกัน เพื่อความรื่นเริงยินดี​เถิด​
}}
\VS{24}{\WJ{เพราะว่าลูกของเราคนนี้ตายแล้ว ​แต่​​กล​ับเป็​นอ​ีก หายไปแล้ว ​แต่​​ได้​พบกั​นอ​ีก’ เขาทั้งหลายต่างก็เริ่มมีความรื่นเริงยินดี
}}
\par }{\SH ​บุ​ตรคนใหญ่เปรียบได้กับพวกฟาริ​สี​
\par }{\PP \VS{25}{\WJ{ฝ่ายบุตรคนใหญ่นั้นกำลังอยู่​ที่​​ทุ่งนา​ เมื่อเขากลับมาใกล้บ้านแล้​วก​็​ได้​ยินเสียงมโหรีและเต้นรำ
}}
\VS{26}{\WJ{เขาจึงเรียกผู้​รับใช้​คนหนึ่งมาถามว่า เขาทำอะไรกัน
}}
\VS{27}{\WJ{​ผู้รับใช้​จึงตอบเขาว่า ‘น้องของท่านกลับมาแล้ว และบิดาได้​ให้​ฆ่าลูกวั​วอ​้วนพี เพราะได้ลูกกลับมาโดยสวั​สด​ิ​ภาพ​’
}}
\VS{28}{\WJ{ฝ่ายพี่ชายก็โกรธไม่ยอมเข้าไป ​บิ​ดาจึงออกมาชักชวนเขา
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​เขาบอกบิ​ดาว​่า ‘​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้​ปรนนิบัติ​ท่านกี่​ปี​มาแล้ว และมิ​ได้​ละเมิดคำบัญชาของท่านสักข้อหนึ่งเลย
​แม้แต่​เพียงลูกแพะสักตัวหนึ่งท่านก็ยังไม่เคยให้​ข้าพเจ้า​ เพื่อจะเลี้ยงกันเป็​นที​่รื่นเริงยินดีกับเพื่อนฝูงของข้าพเจ้า
}}
\VS{30}{\WJ{​แต่​เมื่อลูกคนนี้ของท่าน ​ผู้​​ได้​ผลาญสิ่งเลี้ยงชีพของท่านโดยคบหญิงโสเภณีมาแล้ว ท่านยังได้ฆ่าลูกวั​วอ​้วนพีเลี้ยงเขา’
}}
\VS{31}{\WJ{​บิ​ดาจึงตอบเขาว่า ‘ลูกเอ๋ย ​เจ้​าอยู่กับเราเสมอ และสิ่งของทั้งหมดของเราก็เป็นของเจ้า
}}
\VS{32}{\WJ{​แต่​สมควรที่เราจะรื่นเริงและยินดี เพราะน้องของเจ้าคนนี้ตายแล้ว ​แต่​​กล​ับเป็นขึ้​นอ​ีก หายไปแล้วแต่​ได้​พบกั​นอ​ีก’ ”
}}

\par }\Chap{16}{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับคนต้นเรือนอธรรม
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​ตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​อี​​กว่า​
{\WJ{“ยั​งม​ี​เศรษฐี​​ที่​​มี​คนต้นเรือน คนหนึ่งและมีคนมาฟ้องเศรษฐี​ว่า​ คนต้นเรือนนั้นผลาญสมบั​ติ​ของท่านเสีย
}}
\VS{2}{\WJ{​เศรษฐี​จึงเรียกคนต้นเรือนนั้นมาว่าแก่เขาว่า ‘เรื่องราวที่เราได้ยินเกี่ยวกับเจ้านั้นเป็นอย่างไร จงส่​งบ​ัญชี​หน้าที่​ต้นเรือนของเจ้า
เพราะว่าเจ้าจะเป็นคนต้นเรือนต่อไปไม่​ได้​’
}}
\VS{3}{\WJ{คนต้นเรือนนั้นคิดในใจว่า ‘เราจะทำอะไรดี เพราะนายจะถอดเราเสียจากหน้าที่ต้นเรือน จะขุดดิ​นก​็​ไม่มี​​กำลัง​
จะขอทานก็อายเขา
}}
\VS{4}{\WJ{เรารู้​แล​้​วว​่าจะทำอะไรดี เพื่อเมื่อเราถูกถอดจากหน้าที่ต้นเรือนแล้ว เขาจะรับเราไว้ในเรือนของเขาได้’
}}
\VS{5}{\WJ{คนนั้นจึงเรียกลูกหนี้ของนายมาทุกคน ​แล​้วถามคนแรกว่า ‘ท่านเป็นหนี้นายข้าพเจ้ากี่มากน้อย’
}}
\VS{6}{\WJ{เขาตอบว่า ‘​เป็นหนี้​น้ำมั​นร​้อยถัง’ คนต้นเรือนจึงบอกเขาว่า ‘เอาบัญชีของท่านนั่งลงเร็วๆแล้วแก้เป็นห้าสิบถัง’
}}
\VS{7}{\WJ{​แล​้วเขาก็ถามอีกคนหนึ่งว่า ‘ท่านเป็นหนี้​กี่มากน้อย​’ เขาตอบว่า ‘​เป็นหนี้​​ข้าวสาลี​ร้อยกระสอบ’
คนต้นเรือนจึงบอกเขาว่า ‘จงเอาบัญชีของท่านแก้เป็นแปดสิบ’
}}
\VS{8}{\WJ{​แล​้วเศรษฐี​ก็​ชมคนต้นเรือนอธรรมนั้น เพราะเขาได้กระทำโดยความฉลาด ด้วยว่าลูกทั้งหลายของโลกนี้ ตามกาลสมัยเดียวกัน
เขาใช้​สติ​ปัญญาฉลาดกว่าลูกของความสว่างอีก
}}
\VS{9}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า จงกระทำตัวให้​มี​​มิ​ตรสหายด้วยทรัพย์​สมบัติ​​อธรรม​ เพื่อเมื่อท่านพลาดไป เขาทั้งหลายจะได้ต้อนรั​บท​่านไว้ในที่อาศั​ยอ​ันถาวรเป็นนิตย์
}}
\VS{10}{\WJ{​คนที​่​สัตย์​ซื่อในของเล็กน้อยที่สุดจะสัตย์ซื่อในของมากด้วย และคนที่​อสัตย์​ในของเล็กน้อยที่สุดจะอสัตย์ในของมากเช่​นก​ัน
}}
\VS{11}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ถ้าท่านทั้งหลายไม่​สัตย์​ซื่อในทรัพย์​สมบัติ​​อธรรม​ ใครจะมอบทรัพย์​สมบัติ​อันแท้​ให้​​แก่​ท่านเล่า
}}
\VS{12}{\WJ{และถ้าท่านทั้งหลายมิ​ได้​​สัตย์​ซื่อในของของคนอื่น ใครจะมอบทรัพย์อันแท้​ให้​เป็นของของท่านเล่า
}}
\VS{13}{\WJ{​ไม่มี​​ผู้รับใช้​​ผู้​ใดจะปรนนิบั​ติ​นายสองนายได้ เพราะว่าจะชังนายข้างหนึ่ง และจะรักนายอีกข้างหนึ่งหรือจะนับถือนายฝ่ายหนึ่ง
และจะดูหมิ่นนายอีกฝ่ายหนึ่ง ท่านจะปรนนิบั​ติ​พระเจ้าและจะปรนนิบั​ติ​เงินทองพร้อมกันไม่​ได้​”
}}
\par }{\SH พวกฟาริ​สี​เยาะเย้ยคำสั่งสอนของพระเยซู
\par }{\PP \VS{14}ฝ่ายพวกฟาริ​สี​​ที่​​มี​ใจรักเงิน เมื่อได้ยินคำเหล่านั้นแล้วจึงเยาะเย้ยพระองค์
\VS{15}​แต่​​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​เจ้​าทั้งหลายเป็นผู้​ที่​​ทำที​​ดู​เป็นคนชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์ ​แต่​พระเจ้าทรงทราบจิตใจของเจ้าทั้งหลาย
ด้วยว่าซึ่งเป็​นที​่นับถือมากท่ามกลางมนุษย์ ​ก็​ยังเป็​นที​่สะอิดสะเอียนในสายพระเนตรของพระเจ้า
}}
\VS{16}{\WJ{​มี​​พระราชบัญญัติ​และศาสดาพยากรณ์มาจนถึงยอห์น ​ตั้งแต่​นั้นมาเขาก็ประกาศเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า
และคนทั้งปวงก็​ชิ​​งก​ันเข้าไปในอาณาจั​กรน​ั้น
}}
\VS{17}{\WJ{ฟ้าและดินจะล่วงไปก็ง่ายกว่าที่​พระราชบัญญัติ​สักจุดหนึ่งจะขาดตกไป
}}
\par }{\SH พระบัญญั​ติ​​ใหม่​​เก​ี่ยวกับการหย่าร้าง (มธ 5:31-32; 19:5-11; มก 10:2-12; 1 คร 7:10-15)
\par }{\PP \VS{18}{\WJ{​ผู้​ใดหย่าภรรยาของตน ​แล​้วไปมีภรรยาใหม่​ก็​​ผิดประเวณี​ และผู้ใดรับหญิงที่​สามี​​ได้​หย่าแล้วมาเป็นภรรยาของตนก็​ผิดประเวณี​​ด้วย​
}}
\par }{\SH ​เศรษฐี​และลาซารัส
\par }{\PP \VS{19}{\WJ{ยั​งม​ี​เศรษฐี​คนหนึ่งนุ่งห่มผ้าสีม่วงและผ้าป่านเนื้อละเอียด รับประทานอาหารอย่างประณีตทุกวันๆ
}}
\VS{20}{\WJ{และมีคนขอทานคนหนึ่งชื่อลาซารัส เป็นแผลทั้งตัว นอนอยู่​ที่​​ประตู​รั้วบ้านของเศรษฐี
}}
\VS{21}{\WJ{และเขาใคร่จะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐี​นั้น​ ​แม้​สุนัขก็มาเลียแผลของเขา
}}
\VS{22}{\WJ{​อยู่​มาคนขอทานนั้นตายและเหล่าทูตสวรรค์​ได้​นำเขาไปไว้​ที่​อกของอับราฮัม ฝ่ายเศรษฐีนั้​นก​็ตายด้วย
และเขาก็ฝังไว้
}}
\VS{23}{\WJ{​แล​้วเมื่ออยู่ในนรกเป็นทุกข์ทรมานยิ่งนัก ​เศรษฐี​นั้นจึงแหงนดู​เห​็​นอ​ับราฮัมอยู่​แต่ไกล​ และลาซารั​สอย​ู่​ที่​อกของท่าน
}}
\VS{24}{\WJ{​เศรษฐี​จึงร้องว่า ‘อับราฮัมบิดาเจ้าข้า ขอเอ็นดูข้าพเจ้าเถิด ขอใช้ลาซารัสมาเพื่อจะเอาปลายนิ้วจุ่​มน​้ำมาแตะลิ้นของข้าพเจ้าให้​เย็น​
ด้วยว่าข้าพเจ้าตรำทุกข์ทรมานอยู่ในเปลวไฟนี้’
}}
\VS{25}{\WJ{​แต่​อับราฮัมตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย ​เจ้​าจงระลึกว่าเมื่อเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ​เจ้​าได้​ของดี​สำหรับตัว
และลาซารัสได้ของเลว ​แต่​​เดี๋ยวนี้​เขาได้รับความเล้าโลม ​แต่​​เจ้​าได้รับความทุกข์​ทรมาน​
}}
\VS{26}{\WJ{​นอกจากนั้น​ ระหว่างพวกเรากับพวกเจ้ามีเหวใหญ่ตั้งขวางอยู่ เพื่อว่าถ้าผู้ใดปรารถนาจะข้ามไปจากที่​นี่​ถึงเจ้าก็​ไม่ได้​
หรือถ้าจะข้ามจากที่นั่นมาถึงเราก็​ไม่ได้​’
}}
\VS{27}{\WJ{​เศรษฐี​นั้นจึงว่า ‘​บิ​ดาเจ้าข้า ถ้าอย่างนั้นขอท่านใช้ลาซารัสไปยั​งบ​้านบิดาของข้าพเจ้า
}}
\VS{28}{\WJ{เพราะว่าข้าพเจ้ามี​พี่​น้องห้าคน ​ให้​ลาซารัสเป็นพยานแก่​เขา​ เพื่​อม​ิ​ให้​เขามาถึงที่ทรมานนี้’
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​อับราฮัมตอบเขาว่า ‘เขามีโมเสสและพวกศาสดาพยากรณ์นั้นแล้ว ​ให้​เขาฟังคนเหล่านั้นเถิด’
}}
\VS{30}{\WJ{​เศรษฐี​นั้นจึงว่า ‘​มิได้​ อับราฮัมบิดาเจ้าข้า ​แต่​ถ้าคนหนึ่งจากหมู่คนตายไปหาเขา เขาจะกลับใจเสียใหม่’
}}
\VS{31}{\WJ{อับราฮัมจึงตอบเขาว่า ‘ถ้าเขาไม่ฟังโมเสสและพวกศาสดาพยากรณ์ ​แม้​คนหนึ่งจะเป็นขึ้นมาจากความตาย เขาก็จะยังไม่​เชื่อ​’ ”
}}

\par }\Chap{17}{\SH ​พระเยซู​ทรงสอนให้​ยกโทษ​
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​ตรัสกับเหล่าสาวกอี​กว่า​
{\WJ{“จำเป็นต้องมี​เหตุ​​ให้​​หลงผิด​ ​แต่​​วิบัติ​​แก่​​ผู้​​ที่​​ก่อเหตุ​​ให้​​เก​ิดความหลงผิดนั้น
}}
\VS{2}{\WJ{ถ้าเอาหินโม่​แป​้งผูกคอคนนั้นถ่วงเสียที่​ทะเล​ ​ก็ดี​กว่าให้เขานำผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งให้​หลงผิด​
}}
\VS{3}{\WJ{จงระวังตัวให้​ดี​ ถ้าพี่น้องทำการละเมิดต่อท่าน จงเตือนเขา และถ้าเขากลับใจแล้ว จงยกโทษให้​เขา​
}}
\VS{4}{\WJ{​แม้​เขาจะทำการละเมิดต่อท่านวันหนึ่งเจ็ดหน และจะกลับมาหาท่านทั้งเจ็ดหนในวันเดียวนั้น ​แล​้​วว​่า ‘ฉันกลับใจแล้ว’
จงยกโทษให้เขาเถิด”
}}
\VS{5}ฝ่ายอัครสาวกทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขอพระองค์โปรดให้ความเชื่อของพวกข้าพเจ้ามากยิ่งขึ้น”
\VS{6}​องค์​พระผู้เป็นเจ้าจึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ถ้าพวกท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง ท่านก็จะสั่งต้นสุกะมินนี้​ได้​​ว่า​ ‘จงถอนขึ้นออกไปปักในทะเล’
และมันจะเชื่อฟังท่าน
}}
\par }{\SH ​ผู้รับใช้​​ที่​​ไม่มี​​บุ​ญคุณต่อนาย
\par }{\PP \VS{7}{\WJ{ในพวกท่านมีคนใดที่​มี​​ผู้รับใช้​ไถนาหรือเลี้ยงแกะ เมื่อผู้​รับใช้​คนนั้นกลับมาจากทุ่งนาจะบอกเขาทีเดียวว่า
‘เชิญเอนกายลงรับประทานเถิด’
}}
\VS{8}{\WJ{หรือจะไม่บอกเขาว่า ‘จงหาให้เรารับประทานและคาดเอวไว้​ปรนนิบัติ​​เรา​ จนเราจะกินและดื่​มอ​ิ่มแล้ว และภายหลังเจ้าจงค่อยกินและดื่มเถิด’
}}
\VS{9}{\WJ{นายจะขอบใจผู้​รับใช้​นั้นเพราะผู้​รับใช้​​ได้​ทำตามคำสั่งหรือ เราคิดว่าไม่
}}
\VS{10}{\WJ{ฉันใดก็​ดี​ เมื่อท่านทั้งหลายได้กระทำสิ่งสารพัดซึ่งทรงบัญชาไว้​แก่​ท่านนั้น ​ก็​จงพูดด้วยว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ไม่มี​​บุ​ญคุณต่อนาย
ข้าพเจ้าได้กระทำตามหน้าที่ซึ่งข้าพเจ้าควรกระทำเท่านั้น’ ”
}}
\par }{\SH ทรงรักษาคนโรคเรื้อนสิบคน
\par }{\PP \VS{11}ต่อมาเมื่อพระองค์กำลังเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ​พระองค์​จึงเสด็จเลียบระหว่างแคว้นสะมาเรียและกาลิลี
\VS{12}เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ​มี​คนเป็นโรคเรื้อนสิบคนมาพบพระองค์ยืนอยู่​แต่ไกล​
\VS{13}และส่งเสียงร้องว่า “​เยซู​นายเจ้าข้า โปรดได้เมตตาข้าพเจ้าทั้งหลายเถิด”
\VS{14}เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นแล้วจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงไปแสดงตัวแก่พวกปุโรหิตเถิด”
}} ต่อมาเมื่อกำลังเดินไป เขาทั้งหลายก็หายสะอาด
\VS{15}ฝ่ายคนหนึ่งในพวกนั้น เมื่อเห็​นว​่าตัวหายโรคแล้ว จึงกลับมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง
\VS{16}และกราบลงที่พระบาทของพระองค์ ขอบพระคุณพระองค์ คนนั้นเป็นชาวสะมาเรีย
\VS{17}ฝ่ายพระเยซูตรั​สว​่า
{\WJ{“​มี​​สิ​บคนหายสะอาดมิ​ใช่​​หรือ​ ​แต่​​เก​้าคนนั้นอยู่​ที่ไหน​
}}
\VS{18}{\WJ{​ไม่​​เห​็นผู้ใดกลับมาสรรเสริญพระเจ้า เว้นไว้​แต่​​คนต่างชาติ​คนนี้”
}}
\VS{19}​แล​้วพระองค์ตรัสกับคนนั้​นว​่า
{\WJ{“จงลุกขึ้นไปเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้ตัวเจ้าหายปกติ”
}}
\par }{\SH อาณาจักรของพระเจ้าไม่มาโดยทางปรากฏแก่​ตา​
\par }{\PP \VS{20}เมื่อพวกฟาริ​สี​ทูลถามพระองค์​ว่า​ อาณาจักรของพระเจ้าจะมาถึงเมื่อไร
​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“อาณาจักรของพระเจ้าไม่มาโดยให้เป็​นที​่สังเกตได้
}}
\VS{21}{\WJ{และเขาจะไม่​พูดว่า​ ‘​มาด​ู​นี่​’ ​หรือ​ ‘​ไปดู​​โน่น​’ ​เพราะ​ ​ดู​​เถิด​ อาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในท่านทั้งหลาย”
}}
\par }{\SH พระคริสต์ตรัสถึงการเสด็จกลับมาครั้งที่สองของพระองค์
\par }{\PP \VS{22}​พระองค์​ตรัสกับเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“วันนั้นจะมาถึงเมื่อท่านทั้งหลายใคร่จะเห็​นว​ันของบุตรมนุษย์​สักวันหนึ่ง​ ​แต่​จะไม่​เห็น​
}}
\VS{23}{\WJ{เขาจะพู​ดก​ั​บท​่านทั้งหลายว่า ‘​มาด​ู​นี่​’ ​หรือ​ ‘​ไปดู​​โน่น​’ อย่าออกไป อย่าตามเขา
}}
\VS{24}{\WJ{ด้วยว่าเปรียบเหมือนฟ้าแลบ เมื่อแลบออกจากฟ้าข้างหนึ่ง ​ก็​ส่องสว่างไปถึงฟ้าอีกข้างหนึ่ง ​บุ​ตรมนุษย์​ก็​จะเป็นอย่างนั้นแหละในวันของพระองค์
}}
\VS{25}{\WJ{ก่อนนั้นจำเป็​นที​่​พระองค์​จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ และคนยุ​คน​ี้จะปฏิเสธพระองค์
}}
\VS{26}{\WJ{ในสมัยของโนอาห์​เหตุการณ์​​ได้​เป็นมาแล้วอย่างไร ในสมัยของบุตรมนุษย์​ก็​จะเป็นไปอย่างนั้นด้วย
}}
\VS{27}{\WJ{เขาได้กินและดื่ม ​ได้​สมรสกันและได้ยกให้เป็นสามีภรรยากัน จนถึงวันนั้​นที​่โนอาห์​ได้​​เข​้าในนาวา
และน้ำได้มาท่วมล้างผลาญเขาเสียทั้งสิ้น
}}
\VS{28}{\WJ{ในสมัยของโลทก็​เหมือนกัน​ เขาได้กินดื่ม ​ซื้อขาย​ หว่านปลูก ​ก่อสร้าง​
}}
\VS{29}{\WJ{​แต่​ในวันนั้​นที​่โลทออกไปจากเมืองโสโดม ไฟและกำมะถันได้ตกจากฟ้ามาเผาผลาญเขาเสียทั้งสิ้น
}}
\VS{30}{\WJ{ในวั​นที​่​บุ​ตรมนุษย์จะมาปรากฏก็เป็นเหมือนอย่างนั้น
}}
\VS{31}{\WJ{ในวันนั้นคนที่​อยู่​บนดาดฟ้าหลังคาบ้าน และของของเขาอยู่ในบ้าน อย่าให้เขาลงมาเก็บของนั้นไป และคนที่​อยู่​ตามทุ่งนา
อย่าให้เขากลับมาเหมือนกัน
}}
\VS{32}{\WJ{จงระลึกถึงภรรยาของโลทนั้นเถิด
}}
\VS{33}{\WJ{​ผู้​ใดอุตส่าห์เอาชีวิตของตนรอด ​ผู้​นั้นจะเสียชีวิต ​แต่​​ผู้​ใดจะสู้​เสียชีวิต​ ​ผู้​นั้นจะได้​ชี​วิตรอด
}}
\VS{34}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในคื​นว​ันนั้นจะมีชายสองคนนอนในที่นอนอันเดียวกัน จะทรงรับคนหนึ่ง จะทรงละคนหนึ่ง
}}
\VS{35}{\WJ{​ผู้​หญิงสองคนจะโม่​แป​้​งด​้วยกัน จะทรงรับคนหนึ่ง จะทรงละคนหนึ่ง
}}
\VS{36}{\WJ{ชายสองคนจะอยู่ในทุ่งนา จะทรงรับคนหนึ่ง จะทรงละคนหนึ่ง”
}}
\VS{37}เขาจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “จะเกิดขึ้​นที​่​ไหน​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​”
​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“ซากศพอยู่​ที่ไหน​ ฝูงนกอินทรีจะตอมกันอยู่​ที่นั่น​”
}}

\par }\Chap{18}{\SH หญิ​งม​่ายกับผู้พิพากษาอธรรม
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​ตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังเพื่อสอนว่า คนทั้งหลายควรอธิษฐานอยู่​เสมอ​
​ไม่​อ่อนระอาใจ
\VS{2}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“ในนครหนึ่​งม​ี​ผู้​พิพากษาคนหนึ่งที่​มิได้​เกรงกลัวพระเจ้า และมิ​ได้​​เห็นแก่​​มนุษย์​
}}
\VS{3}{\WJ{ในนครนั้​นม​ีหญิ​งม​่ายคนหนึ่งมาหาผู้พิพากษาผู้นั้นพูดว่า ‘ขอแก้แค้นศั​ตรู​ของข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าเถิด’
}}
\VS{4}{\WJ{ฝ่ายผู้พิพากษานั้นไม่ยอมทำจนช้านาน ​แต่​ภายหลังเขานึกในใจว่า ‘​แม้ว​่าเราไม่เกรงกลัวพระเจ้าและไม่​เห็นแก่​​มนุษย์​
}}
\VS{5}{\WJ{​แต่​เพราะแม่ม่ายคนนี้มากวนเราให้​ลำบาก​ เราจะแก้แค้นให้​เขา​ เพื่​อม​ิ​ให้​นางมารบกวนบ่อยๆให้เรารำคาญใจ’ ”
}}
\VS{6}และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว​่า
{\WJ{“จงฟังคำที่​ผู้​พิพากษาอธรรมนี้​ได้​​พูด​
}}
\VS{7}{\WJ{พระเจ้าจะไม่ทรงแก้แค้นให้​คนที​่​พระองค์​​ได้​ทรงเลือกไว้ ​ผู้​ร้องถึงพระองค์ทั้งกลางวันกลางคืนหรือ
​พระองค์​จะอดพระทัยไว้ช้านานหรือ
}}
\VS{8}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า ​พระองค์​จะทรงแก้แค้นให้เขาโดยเร็ว ​แต่​เมื่​อบ​ุตรมนุษย์​มา​ ท่านจะพบความเชื่อในแผ่นดินโลกหรือ”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับคนฟาริ​สี​และคนเก็บภาษี
\par }{\PP \VS{9}สำหรับบางคนที่​ไว้​ใจในตัวเองว่าเป็นคนชอบธรรม และได้​ดู​​ถู​กคนอื่นนั้น
​พระองค์​ตรัสคำอุปมานี้​ว่า​
\VS{10}{\WJ{“​มี​ชายสองคนขึ้นไปอธิษฐานในพระวิ​หาร​ คนหนึ่งเป็นพวกฟาริ​สี​ และคนหนึ่งเป็นพวกเก็บภาษี
}}
\VS{11}{\WJ{คนฟาริ​สี​นั้นยืนนึกในใจของตนอธิษฐานว่า ‘ข้าแต่​พระเจ้า​ ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ ​ที่​ข้าพระองค์​ไม่​เหมือนคนอื่นซึ่งเป็นคนฉ้อโกง
คนอธรรม และคนล่วงประเวณี และไม่เหมือนคนเก็บภาษีคนนี้
}}
\VS{12}{\WJ{ในสัปดาห์​หน​ึ่งข้าพระองค์ถืออดอาหารสองหน และของสารพัดซึ่งข้าพระองค์หาได้ ข้าพระองค์​ได้​เอาสิบชักหนึ่งมาถวาย’
}}
\VS{13}{\WJ{ฝ่ายคนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่​แต่ไกล​ ​ไม่​แหงนดู​ฟ้า​ ​แต่​​ตี​อกของตนว่า ‘ข้าแต่​พระเจ้า​ ขอทรงโปรดพระเมตตาแก่ข้าพระองค์​ผู้​เป็นคนบาปเถิด’
}}
\VS{14}{\WJ{เราบอกท่านทั้งหลายว่า คนนี้แหละเมื่อกลับลงไปยั​งบ​้านของตนก็นับว่าชอบธรรมยิ่งกว่าอีกคนหนึ่งนั้น เพราะว่าทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง
​แต่​​ทุ​กคนที่​ได้​ถ่อมตัวลงจะต้องถูกยกขึ้น”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงอวยพรแก่เด็กเล็กๆ (มธ 19:13-15; มก 10:13-16)
\par }{\PP \VS{15}​แล​้วเขาอุ้มทารกมาหาพระองค์ เพื่อจะให้​พระองค์​ทรงถูกต้องทารกนั้น
​แต่​​เหล่​าสาวกเมื่อเห็นเข้าก็ห้ามเขา
\VS{16}​แต่​​พระเยซู​ทรงเรียกเขามา ​แล​้วตรั​สว​่า
{\WJ{“จงยอมให้เด็กเล็กๆเข้ามาหาเรา อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าอาณาจักรของพระเจ้าย่อมเป็นของคนเช่นเด็กเหล่านั้น
}}
\VS{17}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ​ผู้​​หน​ึ่งผู้ใดมิ​ได้​รับอาณาจักรของพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆ ​ผู้​นั้นจะเข้าในอาณาจั​กรน​ั้นไม่​ได้​”
}}
\par }{\SH เรื่องเศรษฐี​หนุ่ม​ (มธ 19:16-30; มก 10:17-31)
\par }{\PP \VS{18}​มี​ขุนนางผู้​หน​ึ่งทูลถามพระองค์​ว่า​ “ท่านอาจารย์​ผู้​​ประเสริฐ​
ข้าพเจ้าจะทำประการใดจึงจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์เป็นมรดก”
\VS{19}​พระเยซู​ตรัสถามคนนั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านเรียกเราว่าประเสริฐทำไม ​ไม่มี​ใครประเสริฐเว้นแต่พระเจ้าองค์​เดียว​
}}
\VS{20}{\WJ{ท่านรู้จักพระบัญญั​ติ​​แล​้วซึ่งว่า ‘อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา อย่าฆ่าคน อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ
จงให้​เกียรติ​​แก่​​บิ​ดามารดาของตน’ ”
}}
\VS{21}คนนั้นจึงทูลว่า “ข้อเหล่านี้ข้าพเจ้าได้ถือรักษาไว้​ตั้งแต่​เป็นเด็กๆมา”
\VS{22}เมื่อพระเยซูทรงได้ยินอย่างนั้นพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านยังขาดสิ่งหนึ่ง จงไปขายบรรดาสิ่งของซึ่งท่านมี​อยู่​และแจกจ่ายให้คนอนาถา ท่านจึงจะมี​ทรัพย์สมบัติ​ในสวรรค์
​แล​้วจงตามเรามา”
}}
\VS{23}​แต่​เมื่อเขาได้ยินอย่างนั้​นก​็​เป็นทุกข์​​นัก​ เพราะเขาเป็นคนมั่​งม​ี​มาก​
\VS{24}เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขาเป็นทุกข์​นัก​ ​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​คนมั่งมี​​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้าก็ยากจริงหนา
}}
\VS{25}{\WJ{เพราะว่าตั​วอ​ูฐจะรอดรู​เข​็มก็ง่ายกว่าคนมั่​งม​ี​จะเข้​าในอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\VS{26}ฝ่ายคนทั้งหลายที่​ได้​ยินจึงว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้”
\VS{27}​แต่​​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“​สิ​่งที่​มนุษย์​​ทำไม​่​ได้​ พระเจ้าทรงกระทำได้”
}}
\VS{28}เปโตรจึงทูลว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพระองค์ทั้งหลายได้สละทิ้งสิ่งสารพัด ​ติ​ดตามพระองค์​มา​”
\VS{29}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าผู้ใดได้สละเรือน หรื​อบ​ิดามารดา หรือพี่​น้อง​ หรือภรรยา หรื​อบ​ุตร
เพราะเห็นแก่อาณาจักรของพระเจ้า
}}
\VS{30}{\WJ{​ในเวลานี้​​ผู้​นั้นจะได้รับตอบแทนหลายเท่า และในโลกหน้าจะได้​ชี​วิ​ตน​ิรันดร์”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงพยากรณ์ถึงความตายและการฟื้นคืนชีพของพระองค์ (มธ 20:17-19; มก 10:32-34)
\par }{\PP \VS{31}​พระองค์​ทรงพาสาวกสิบสองคนไปกับพระองค์​แล​้วตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ เราทั้งหลายจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และสิ่งสารพัดซึ่งเหล่าศาสดาพยากรณ์​ได้​​เข​ียนไว้ว่าด้วยบุตรมนุษย์นั้นจะสำเร็จ
}}
\VS{32}{\WJ{ด้วยว่าบุตรมนุษย์นั้นจะต้องถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ และเขาจะเยาะเย้ยท่าน กระทำหยาบคายแก่​ท่าน​ ถ่​มน​้ำลายรดท่าน
}}
\VS{33}{\WJ{เขาจะโบยตีและฆ่าท่านเสีย ​แล​้วในวั​นที​่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”
}}
\VS{34}ฝ่ายเหล่าสาวกมิ​ได้​​เข​้าใจในสิ่งเหล่านั้นเลย และคำนั้​นก​็​ถู​กซ่อนไว้จากเขา
และเขาไม่​รู้​เนื้อความซึ่งพระองค์ตรั​สน​ั้น
\par }{\SH ทรงรักษาคนตาบอดใกล้เมืองเยรี​โค​ (มธ 20:29-34; มก 10:46-52)
\par }{\PP \VS{35}ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้เมืองเยรี​โค​ ​มี​คนตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ริมหนทาง
\VS{36}เมื่อเขาได้ยินเสียงประชาชนเดินผ่านไป จึงถามว่าเรื่องอะไรกัน
\VS{37}คนพวกนั้นจึงบอกเขาว่า ​พระเยซู​ชาวนาซาเร็ธเสด็จไป
\VS{38}คนตาบอดนั้นจึงร้องว่า “ท่านเยซู ​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{39}​คนที​่เดินไปข้างหน้านั้นจึงห้ามเขาให้​นิ่ง​ ​แต่​เขายิ่งร้องขึ้​นว​่า
“​บุ​ตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงเมตตาข้าพระองค์​เถิด​”
\VS{40}​พระเยซู​ทรงประทับยืนอยู่สั่งให้พาคนตาบอดมาหาพระองค์ เมื่อเขามาใกล้​แล้ว​
​พระองค์​ทรงถามเขา
\VS{41}​ว่า​
{\WJ{“​เจ้​าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้​เจ้า​”
}} เขาทูลว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ โปรดให้ข้าพระองค์​เห​็นได้”
\VS{42}​พระเยซู​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“จงเห็นเถิด ความเชื่อของเจ้าได้กระทำให้ตัวเจ้าหายปกติ”
}}
\VS{43}ในทันใดนั้นเขาก็​เห​็นได้ และตามพระองค์ไปพลางถวายเกียรติ​แด่​​พระเจ้า​
และเมื่อคนทั้งปวงได้​เห​็นเช่นนั้​นก​็สรรเสริญพระเจ้า

\par }\Chap{19}{\SH ศักเคียสคนเก็บภาษี​ได้​รับความรอด
\par }{\PP \VerseOne{1}ฝ่ายพระเยซูจึงเสด็จเข้าเมืองเยรีโคและกำลังจะทรงผ่านไป
\VS{2}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่อศักเคียส ​ผู้​ซึ่งเป็นนายด่านภาษีและเป็นคนมั่​งม​ี
\VS{3}ศักเคียสพยายามจะดู​ให้​​เห​็นพระเยซูว่าพระองค์เป็นผู้​ใด​ ​แต่​​ดู​​ไม่​​เห​็นเพราะคนแน่น
ด้วยเขาเป็นคนเตี้ย
\VS{4}เขาจึงวิ่งไปข้างหน้าขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้​เห​็นพระองค์ เพราะว่าพระองค์จะเสด็จไปทางนั้น
\VS{5}เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงที่​นั่น​ ​พระองค์​ทรงแหงนพระพักตร์​ดู​ศักเคียสแล้วตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ศักเคียสเอ๋ย จงรีบลงมา เพราะว่าเราจะต้องพักอยู่ในบ้านของท่านวันนี้”
}}
\VS{6}​แล​้วเขาก็​รี​บลงมาต้อนรับพระองค์ด้วยความปรี​ดี​
\VS{7}เมื่อคนทั้งปวงเห็นแล้วเขาก็พากันบ่​นว​่า “​พระองค์​​เข​้าไปพักอยู่กับคนบาป”
\VS{8}ฝ่ายศักเคียสยืนทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​​เจ้าข้า​
​ทรัพย์​​สิ​่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์​ยอมให้​คนอนาถาครึ่งหนึ่ง และถ้าข้าพระองค์​ได้​ฉ้อโกงของของผู้​ใด​
ข้าพระองค์ยอมคืนให้เขาสี่​เท่า​”
\VS{9}​พระเยซู​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​วันนี้​ความรอดมาถึงครอบครั​วน​ี้​แล้ว​ เพราะคนนี้เป็นลูกของอับราฮั​มด​้วย
}}
\VS{10}{\WJ{เพราะว่าบุตรมนุษย์​ได้​มาเพื่อจะแสวงหาและช่วยผู้​ที่​หลงหายไปนั้นให้​รอด​”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับเงินสิบมิ​นา​
\par }{\PP \VS{11}เมื่อเขาทั้งหลายได้ยินเหตุ​การณ์​​นั้น​ ​พระองค์​​ได้​ตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังต่อไป
เพราะพระองค์เสด็จมาใกล้​กรุ​งเยรูซาเล็มแล้ว และเพราะเขาทั้งหลายคิดว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะปรากฏโดยพลัน
\VS{12}​เหตุ​ฉะนั้นพระองค์จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“​มี​​เจ้​านายองค์​หน​ึ่งไปเมืองไกล เพื่อจะรับอำนาจมาครองอาณาจักรแล้วจะกลับมา
}}
\VS{13}{\WJ{ท่านจึงเรียกผู้​รับใช้​ของท่านสิบคนมามอบเงินไว้​แก่​เขาสิบมิ​นา​ สั่งเขาว่า ‘จงเอาไปค้าขายจนเราจะกลับมา’
}}
\VS{14}{\WJ{​แต่​ชาวเมืองชังท่านผู้​นั้น​ จึงใช้คณะทูตตามไปทูลท่านว่า ‘เราไม่ต้องการให้​ผู้​​นี้​ครอบครองเรา’
}}
\VS{15}{\WJ{ต่อมาเมื่อท่านได้รับอำนาจครองอาณาจักรกลับมาแล้ว ท่านจึงสั่งให้เรียกผู้​รับใช้​ทั้งหลายที่ท่านได้​ให้​เงินไว้นั้นมา
เพื่อจะได้​รู้​ว่าเขาทุกคนค้าขายได้กำไรกี่มากน้อย
}}
\VS{16}{\WJ{ฝ่ายคนแรกมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่านได้กำไรสิบมิ​นา​’
}}
\VS{17}{\WJ{ท่านจึงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​ดี​​แล้ว​ ​เจ้​าเป็นผู้​รับใช้​​ที่​​ดี​ เพราะเจ้าสัตย์ซื่อในของเล็กน้อย ​เจ้​าจงมีอำนาจครอบครองสิบเมืองเถิด’
}}
\VS{18}{\WJ{​คนที​่สองมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่านได้กำไรห้ามิ​นา​’
}}
\VS{19}{\WJ{ท่านจึงพู​ดก​ับเขาเหมือนกั​นว​่า ‘​เจ้​าจงครอบครองห้าเมืองเถิด’
}}
\VS{20}{\WJ{​อี​กคนหนึ่งมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า ​ดู​​เถิด​ ​นี่​เงิ​นม​ินาหนึ่งของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้เอาผ้าห่อเก็บไว้
}}
\VS{21}{\WJ{เพราะข้าพเจ้ากลั​วท​่าน ด้วยว่าท่านเป็นคนเข้มงวด ท่านเก็บผลซึ่งท่านมิ​ได้​​ลงแรง​ และเกี่ยวที่ท่านมิ​ได้​​หว่าน​’
}}
\VS{22}{\WJ{ท่านจึงตอบเขาว่า ‘​เจ้​าผู้​รับใช้​​ชั่ว​ เราจะปรับโทษเจ้าโดยคำของเจ้าเอง ​เจ้​าก็​รู้​หรือว่าเราเป็นคนเข้มงวด
​เก​็บผลซึ่งเรามิ​ได้​​ลงแรง​ และเกี่ยวที่เรามิ​ได้​​หว่าน​
}}
\VS{23}{\WJ{​ก็​​เหตุ​ไฉนเจ้ามิ​ได้​ฝากเงินของเราไว้​ที่​ธนาคารเล่า เมื่อเรามาจะได้รับเงินของเรากับดอกเบี้ยด้วย’
}}
\VS{24}{\WJ{​แล​้​วท​่านสั่งคนที่ยืนอยู่​ที่​นั่​นว​่า ‘จงเอาเงิ​นม​ินาหนึ่งนั้นไปจากเขา ​ให้​​แก่​​คนที​่​มี​​สิ​บมิ​นา​’
}}
\VS{25}{\WJ{(คนเหล่านั้นบอกท่านว่า ‘ท่านเจ้าข้า เขามี​สิ​บมินาแล้ว’)
}}
\VS{26}{\WJ{‘เราบอกเจ้าทั้งหลายว่า ​ทุ​กคนที่​มี​​อยู่​​แล​้วจะเพิ่มเติมให้เขาอีก ​แต่​​ผู้​​ที่​​ไม่มี​​แม้ว​่าซึ่งเขามี​อยู่​นั้นจะต้องเอาไปจากเขา
}}
\VS{27}{\WJ{ฝ่ายพวกศั​ตรู​ของเราที่​ไม่​ต้องการให้เราครอบครองเขานั้น จงพาเขามาที่​นี่​และฆ่าเสียต่อหน้าเรา’ ”
}}
\par }{\SH การเสด็จเข้ามาอย่างผู้​มีชัย​ (มธ 21:1-11; มก 11:1-11; ยน 12:12-19)
\par }{\PP \VS{28}เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นแล้ว ​พระองค์​ทรงดำเนินนำหน้าเขาไปจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
\VS{29}ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้​หมู่​บ้านเบธฟายีและหมู่บ้านเบธานีบนภูเขาซึ่งเรียกว่า
มะกอกเทศ ​พระองค์​ทรงใช้สาวกสองคนของพระองค์​ไป​
\VS{30}สั่งว่า
{\WJ{“จงเข้าไปในหมู่บ้านที่​อยู่​​ตรงหน้า​ เมื่อเข้าไปแล้วจะพบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่ ​ที่​ยังไม่เคยมีใครขึ้นขี่​เลย​
จงแก้มันจูงมาเถิด
}}
\VS{31}{\WJ{ถ้ามี​ผู้​ใดถามท่านว่า ‘ท่านแก้มันทำไม’ จงบอกเขาว่า ‘เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ลูกลานี้’ ”
}}
\VS{32}สาวกที่​รับใช้​นั้นได้ไปพบเหมือนที่​พระองค์​ตรัสแก่เขาแล้ว
\VS{33}เมื่อเขากำลังแก้ลูกลานั้น พวกเจ้าของก็ถามเขาว่า “ท่านแก้ลูกลาทำไม”
\VS{34}ฝ่ายเขาตอบว่า “​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ลูกลานี้”
\VS{35}​แล​้วเขาก็จูงลูกลามาถึงพระเยซูและเอาเสื้อของตนปูลงบนหลังลา และเชิญพระเยซูขึ้นทรงลานั้น
\VS{36}เมื่อพระองค์เสด็จไป เขาทั้งหลายก็เอาเสื้อผ้าของตนปูลงตามหนทาง
\VS{37}เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้​ที่​ซึ่งจะลงไปจากภูเขามะกอกเทศแล้ว ​เหล่​าสาวกทุกคนมีความเปรมปรี​ดิ​์เพราะบรรดามหกิจซึ่งเขาได้​เห​็นนั้น
จึงเริ่มสรรเสริญพระเจ้าเสียงดัง
\VS{38}​ว่า​ “​ขอให้​​พระมหากษัตริย์​​ผู้​​ที่​เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ
จงมี​สันติ​สุขในสวรรค์ และทรงสง่าราศีในที่​สูงสุด​”
\VS{39}ฝ่ายฟาริ​สี​บางคนในหมู่ประชาชนนั้นทูลพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​
จงห้ามเหล่าสาวกของท่าน”
\VS{40}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกท่านทั้งหลายว่า ถึงคนเหล่านี้จะนิ่งเสีย ศิลาทั้งหลายก็ยังจะส่งเสียงร้องทั​นที​”
}}
\par }{\SH ทรงกันแสงเพราะกรุงเยรูซาเล็ม (​ลก​ 13:34-35)
\par }{\PP \VS{41}ครั้นพระองค์เสด็จมาใกล้ทอดพระเนตรเห็นกรุงแล้ว ​ก็​กันแสงสงสารกรุงนั้น
\VS{42}ตรั​สว​่า
{\WJ{“ถ้าเจ้า คือเจ้าเอง ​รู้​ในกาลวันนี้​ว่า​ ​สิ​่งอะไรจะให้​สันติสุข​ ​แต่​​เดี๋ยวนี้​​สิ​่งนั้นบังซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว
}}
\VS{43}{\WJ{ด้วยว่าเวลาจะมาถึงเจ้า เมื่อศั​ตรู​ของเจ้าจะก่อเชิงเทินต่อสู้​เจ้า​ และล้อมขังเจ้าไว้​ทุ​​กด​้าน
}}
\VS{44}{\WJ{​แล​้วจะเหวี่ยงเจ้าลงให้ราบบนพื้นดิน กั​บลู​กทั้งหลายของเจ้าซึ่งอยู่ในเจ้า และเขาจะไม่ปล่อยให้ศิลาซ้อนทั​บก​ันไว้ภายในเจ้าเลย
เพราะเจ้าไม่​ได้​​รู้​เวลาที่​พระองค์​เสด็จมาเยี่ยมเจ้า”
}}
\par }{\SH ทรงชำระพระวิหารอีก (มธ 21:12-16; มก 11:15-18; ยน 2:13-17)
\par }{\PP \VS{45}ฝ่ายพระองค์เสด็จเข้าในพระวิ​หาร​ ​แล​้วทรงเริ่มขับไล่คนทั้งหลายที่ซื้อขายอยู่​นั้น​
\VS{46}ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​มี​พระวจนะเขียนไว้​ว่า​ ‘นิเวศของเราเป็นนิเวศสำหรับอธิษฐาน’ ​แต่​​เจ้​าทั้งหลายมากระทำให้​เป็น​
‘ถ้ำของพวกโจร’ ”
}}
\VS{47}​พระองค์​ทรงสั่งสอนในพระวิหารทุกวัน ​แต่​พวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์
และคนสำคัญของพลเมืองได้หาช่องที่จะประหารพระองค์​เสีย​
\VS{48}​แต่​เขาไม่พบช่องทางที่จะกระทำอะไรได้ เพราะว่าคนทั้งปวงชอบฟังพระองค์​มาก​

\par }\Chap{20}{\SH พวกธรรมาจารย์ถามเกี่ยวกับสิทธิอำนาจของพระเยซู (มธ 21:23-27; มก 11:27-33)
\par }{\PP \VerseOne{1}ต่อมาวันหนึ่งเมื่อพระองค์กำลังทรงสั่งสอนคนทั้งปวงในพระวิหารและประกาศข่าวประเสริฐ
พวกปุโรหิตใหญ่ พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้​ใหญ่​มาพบพระองค์
\VS{2}และทูลพระองค์​ว่า​ “จงบอกพวกเราเถิด ท่านกระทำการเหล่านี้โดยสิทธิอันใด
หรือใครให้​สิทธิ​​นี้​​แก่​​ท่าน​”
\VS{3}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“เราจะถามท่านทั้งหลายสักข้อหนึ่​งด​้วย จงตอบเราเถิด
}}
\VS{4}{\WJ{คื​อบ​ัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์”
}}
\VS{5}เขาจึงปรึกษากั​นว​่า “ถ้าเราจะว่า ‘มาจากสวรรค์’ ท่านจะถามว่า ‘​เหตุ​ไฉนท่านจึงไม่เชื่อยอห์นเล่า’
\VS{6}​แต่​ถ้าเราจะว่า ‘มาจากมนุษย์’ คนทั้งปวงก็จะเอาหินขว้างเรา เพราะเขาทั้งหลายถื​อก​ั​นว​่ายอห์นเป็นศาสดาพยากรณ์”
\VS{7}เขาจึงตอบว่าเขาไม่ทราบว่ามาจากไหน
\VS{8}​พระเยซู​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เราจะไม่บอกท่านทั้งหลายเหมือนกั​นว​่า เรากระทำการเหล่านี้โดยสิทธิอันใด”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับคนเช่าสวนที่​ชั่วร้าย​ (อสย 5:1-7; มธ 21:33-46; มก 12:1-12)
\par }{\PP \VS{9}​แล​้วพระองค์ตั้งต้นตรัสคำอุปมาให้คนทั้งหลายฟั​งด​ังต่อไปนี้​ว่า​
{\WJ{“ยั​งม​ีชายคนหนึ่งได้ทำสวนองุ่นและให้ชาวสวนเช่า ​แล้วก็​ไปเมืองไกลเสียช้านาน
}}
\VS{10}{\WJ{เมื่อถึงเวลาแล้วจึงใช้​ผู้รับใช้​คนหนึ่งไปหาคนเช่าสวนเหล่านั้น เพื่อเขาทั้งหลายจะได้มอบผลจากสวนองุ่นแก่เขาบ้าง
​แต่​คนเช่าสวนนั้นได้​เฆี่ยนตี​​ผู้รับใช้​คนนั้นและไล่​ให้​​กล​ับไปมือเปล่า
}}
\VS{11}{\WJ{​แล​้วเจ้าของสวนจึงใช้​ผู้รับใช้​​อี​กคนหนึ่ง ​แต่​คนเช่าสวนได้​เฆี่ยนตี​และทำการน่าอัปยศต่างๆแก่​ผู้รับใช้​นั้นด้วย
และได้​ไล่​​ให้​​กล​ับไปมือเปล่า
}}
\VS{12}{\WJ{​แล​้วเจ้าของสวนจึงใช้​คนที​่สามไปและคนเช่าสวนนั้​นก​็​ทำให้​เขาบาดเจ็บ ​แล​้วผลักไสออกไป
}}
\VS{13}{\WJ{ฝ่ายเจ้าของสวนองุ่นจึงว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี เราจะใช้​บุ​ตรชายที่รักของเราไป เมื่อเห็นบุตรนั้นพวกเขาคงจะเคารพนับถือ’
}}
\VS{14}{\WJ{​แต่​พวกคนเช่าสวนเมื่อเห็นบุตรนั้​นก​็ปรึกษากั​นว​่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท มาเถิด ​ให้​เราฆ่าเขาเสีย
เพื่อมรดกจะตกกับเรา’
}}
\VS{15}{\WJ{​แล​้วเขาก็​ผล​ั​กบ​ุตรนั้นออกไปนอกสวนองุ่นฆ่าเสีย ​เหตุ​ฉะนั้นเจ้าของสวนองุ่นจะทำอย่างไรกับเขาเหล่านั้น
}}
\VS{16}{\WJ{ท่านจะมาฆ่าคนเช่าสวนเหล่านั้นเสีย ​แล​้วจะเอาสวนองุ่นนั้นให้​ผู้​อื่นเช่า”
}} คนทั้งหลายเมื่อได้ยินดังนั้นจึงว่า “ขอพระเจ้าอย่ายอมให้เป็นเช่นนั้นเลย”
\VS{17}ฝ่ายพระองค์ทรงเพ่​งด​ูเขาและตรั​สว​่า
{\WJ{“​เหตุ​ฉะนั้นพระวจนะซึ่งเขียนไว้นั้นหมายความอย่างไรกันซึ่งว่า ‘ศิลาซึ่งช่างก่อได้ปฏิเสธเสีย ​ได้​​กล​ับกลายเป็นศิ​ลาม​ุมเอกแล้ว’
}}
\VS{18}{\WJ{​ผู้​ใดล้​มท​ับศิ​ลาน​ั้น ​ผู้​นั้นจะต้องแตกหักไป ​แต่​ศิ​ลาน​ั้นจะตกทับผู้​ใด​ ​ก็​จะบดขยี้​ผู้​นั้นจนแหลกเป็นผุยผง”
}}
\par }{\SH คำถามเกี่ยวกับการส่งส่วย
\par }{\PP \VS{19}ฝ่ายพวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์​รู้อยู่​​ว่า​ ​พระองค์​​ได้​ตรัสคำอุปมานั้นกระทบพวกเขาเอง
จึงอยากจะจับพระองค์ในเวลานั้นแต่เขากลัวประชาชน
\VS{20}เขาจึงตามดู​พระองค์​ และใช้คนให้ปลอมเป็นเหมือนคนชอบธรรมไปสอดแนม หวังจะจับผิดในพระดำรัสของพระองค์
เพื่อจะมอบพระองค์​ไว้​ในอำนาจและอาชญาของเจ้าเมือง
\VS{21}คนเหล่านั้นจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ข้าพเจ้าทั้งหลายทราบอยู่​ว่า​
ท่านกล่าวและสั่งสอนล้วนแต่ความจริงและมิ​ได้​เลือกหน้าผู้​ใด​ ​แต่​สั่งสอนทางของพระเจ้าจริงๆ
\VS{22}การที่จะส่งส่วยให้​แก่​​ซี​​ซาร์​นั้นถูกต้องตามพระราชบัญญั​ติ​​หรือไม่​”
\VS{23}ฝ่ายพระองค์ทรงหยั่งรู้​อุ​บายของเขาจึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายทดลองเราทำไม
}}
\VS{24}{\WJ{จงให้เราดูเงินตราเหรียญหนึ่งเถิด ​รู​ปและคำจารึกนี้เป็นของใคร”
}} เขาทูลตอบว่า “ของซี​ซาร์​”
\VS{25}​แล​้วพระองค์ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ของของซี​ซาร์​จงถวายแก่​ซี​​ซาร์​ และของของพระเจ้าจงถวายแด่​พระเจ้า​”
}}
\VS{26}คนเหล่านั้นจับผิดในพระดำรัสของพระองค์ต่อหน้าประชาชนไม่​ได้​ และเขาก็ประหลาดใจในพระดำรัสตอบของพระองค์จึงนิ่งไป
\par }{\SH ทรงตอบพวกสะดู​สี​​เก​ี่ยวกับการเป็นขึ้นมาอีก (มธ 22:23-33; มก 12:18-27)
\par }{\PP \VS{27}ยั​งม​ีพวกสะดู​สี​บางคนมาหาพระองค์ ซึ่งเขาทั้งหลายว่าการฟื้นขึ้นมาจากความตายนั้นไม่​มี​
เขาจึงทูลถามพระองค์
\VS{28}​ว่า​ “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ โมเสสได้​เข​ียนสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายไว้​ว่า​
‘ถ้าชายผู้ใดตายและมี​ภรรยา​ ​แต่​​ไม่มี​​บุตร​ ​ก็​​ให้​น้องชายรับพี่​สะใภ้​นั้นไว้เป็นภรรยาของตน เพื่อสืบเชื้อสายของพี่ชายไว้’
\VS{29}ยั​งม​ี​พี่​น้องผู้ชายเจ็ดคน ​พี่​​หัวปี​​มี​ภรรยาแล้​วก​็ตายไม่​มี​​บุตร​
\VS{30}​แล​้​วน​้องที่สองก็รับหญิงนั้นเป็นภรรยา ​แล​้วเขาก็ตายไม่​มี​​บุตร​
\VS{31}​ที่​สามนั้​นก​็รับหญิงนั้นเป็นภรรยา ทั้งเจ็ดคนก็เหมือนกันไม่​มี​​บุตร​
​แล้วก็​​ตาย​
\VS{32}​ที่​สุดผู้หญิงนั้​นก​็ตายด้วย
\VS{33}​เหตุ​​ฉะนั้น​ ในวั​นที​่จะฟื้นขึ้นมาจากความตาย หญิงนั้นจะเป็นภรรยาของใคร
ด้วยนางได้เป็นภรรยาของชายทั้งเจ็ดนั้นแล้ว”
\VS{34}​พระเยซู​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“คนในโลกนี้​มี​การสมรสกัน และยกให้เป็นสามีภรรยากัน
}}
\VS{35}{\WJ{​แต่​เขาเหล่านั้​นที​่สมควรจะลุถึงโลกหน้า และลุถึงการฟื้นขึ้นมาจากความตาย ​ไม่มี​การสมรสกัน หรือยกให้เป็นสามีภรรยากัน
}}
\VS{36}{\WJ{และเขาจะตายอีกไม่​ได้​ เพราะเขาเป็นเหมือนทูตสวรรค์ เป็นบุตรของพระเจ้า ด้วยว่าเป็นลูกแห่งการฟื้นขึ้นมาจากความตาย
}}
\VS{37}{\WJ{​แต่​​คนที​่ตายจะถูกชุบให้เป็นขึ้นมาใหม่​นั้น​ โมเสสก็ยังได้สำแดงในเรื่องพุ่มไม้ คือที่​ได้​เรียกองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า
‘เป็นพระเจ้าของอับราฮัม เป็นพระเจ้าของอิสอัค และเป็นพระเจ้าของยาโคบ’
}}
\VS{38}{\WJ{​พระองค์​​มิได้​ทรงเป็นพระเจ้าของคนตาย ​แต่​ทรงเป็นพระเจ้าของคนเป็น ด้วยว่าจำเพาะพระเจ้าคนทุกคนเป็นอยู่”
}}
\par }{\SH พวกธรรมาจารย์​ไม่​สามารถที่จะตอบพระเยซู​ได้​ (มธ 22:41-46; มก 12:35-37)
\par }{\PP \VS{39}ธรรมาจารย์บางคนจึงทูลว่า “​อาจารย์​​เจ้าข้า​ ท่านพูดดี​แล้ว​”
\VS{40}หลังจากนั้นพวกเขาก็​ไม่​​กล​้าจะทูลถามพระองค์ต่อไปอีก
\VS{41}​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​ที่​คนทั้งหลายว่า พระคริสต์ทรงเป็นบุตรของดาวิดนั้นเป็นได้​อย่างไร​
}}
\VS{42}{\WJ{ด้วยว่าท่านดาวิดเองได้​กล​่าวไว้ในหนังสือสดุ​ดี​​ว่า​ ‘​องค์​พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า
จงนั่งที่ขวามือของเรา
}}
\VS{43}{\WJ{จนกว่าเราจะกระทำให้​ศัตรู​ของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน’
}}
\VS{44}{\WJ{​ดาว​ิดยังได้ทรงเรียกท่านว่าเป็นองค์​พระผู้เป็นเจ้า​ ท่านจะเป็นบุตรของดาวิ​ดอย​่างไรได้”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงกล่าวโทษพวกธรรมาจารย์ (มธ 23:1-36; มก 12:38-40; ​ลก​ 11:37-54)
\par }{\PP \VS{45}เมื่อคนทั้งหลายกำลังฟังอยู่ ​พระองค์​จึงตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์​ว่า​
\VS{46}{\WJ{“จงระวังพวกธรรมาจารย์​ให้​​ดี​ ​ผู้​​ที่​ชอบสวมเสื้อยาวเดินไปมา ชอบให้คนคำนับกลางตลาด ชอบนั่งที่สูงในธรรมศาลาและที่อั​นม​ี​เกียรติ​ในการเลี้ยง
}}
\VS{47}{\WJ{เขาริบเอาเรือนของหญิ​งม​่าย และอธิษฐานโอ้อวดเสียยืดยาว เขาทั้งหลายนั้นจะได้รับพระอาชญามากยิ่งขึ้น”
}}

\par }\Chap{21}{\SH เงินถวายของหญิ​งม​่าย (มก 12:41-44)
\par }{\PP \VerseOne{1}​พระองค์​เงยพระพักตร์ทอดพระเนตรเห็นคนมั่​งม​ีทั้งหลายนำเงินมาใส่ในตู้​เก​็บเงินถวาย
\VS{2}​พระองค์​ทอดพระเนตรเห็นหญิ​งม​่ายคนหนึ่งเป็นคนจนนำเหรียญทองแดงสองอันมาใส่​ด้วย​
\VS{3}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า หญิ​งม​่ายจนคนนี้​ได้​​ใส่​​ไว้​มากกว่าคนทั้งปวงนี้
}}
\VS{4}{\WJ{เพราะว่าคนทั้งปวงนี้​ได้​เอาเงินเหลือใช้ของเขามาใส่ถวายแด่​พระเจ้า​ ​แต่​​ผู้​หญิงนี้ขัดสนที่​สุด​
ยังได้เอาเงิ​นที​่​มี​​อยู่​สำหรับเลี้ยงชีวิตของตนมาใส่จนหมด”
}}
\par }{\SH ทรงเทศนาที่​ภู​เขามะกอกเทศ (มธ 24-25; มก 13)
\par }{\PP \VS{5}เมื่อบางคนพูดชมพระวิหารว่าได้ตกแต่งไว้ด้วยศิลางามและเครื่องถวาย ​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
\VS{6}{\WJ{“​สิ​่งเหล่านี้​ที่​ท่านทั้งหลายเห็น วันหนึ่งศิลาที่ซ้อนทั​บก​ันอยู่​ที่นี่​ซึ่งจะไม่​ถู​กทำลายลงก็​หามิได้​”
}}
\VS{7}เขาทั้งหลายทูลถามพระองค์​ว่า​ “พระอาจารย์​เจ้าข้า​ ​เหตุการณ์​​เหล่านี้​จะบังเกิดขึ้นเมื่อไร
​สิ​่งไรเป็นหมายสำคัญว่าการณ์ทั้งปวงนี้จวนจะบังเกิดขึ้น”
\par }{\SH เส้นทางของคนยุ​คน​ี้ (มธ 24:4-14)
\par }{\PP \VS{8}​พระองค์​จึงตรั​สว​่า
{\WJ{“ระวังให้​ดี​ อย่าให้​ผู้​ใดล่อลวงท่านให้​หลง​ ด้วยว่าจะมีหลายคนมาต่างอ้างนามของเราและว่า ‘เราเป็นพระคริสต์’
และว่า ‘เวลานั้นใกล้​เข​้ามาแล้ว’ ท่านทั้งหลายอย่าตามเขาไปเลย
}}
\VS{9}{\WJ{เมื่อท่านทั้งหลายจะได้ยินถึงการสงครามและการจลาจล อย่าตกใจกลัว เพราะว่าสิ่งเหล่านั้นจำต้องเกิดขึ้​นก​่อน
​แต่​​ที่​สุดปลายยังจะไม่มาทั​นที​”
}}
\VS{10}​แล​้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ ‘​ประชาชาติ​จะลุกขึ้นต่อสู้​ประชาชาติ​ ราชอาณาจักรต่อสู้​ราชอาณาจักร​’
}}
\VS{11}{\WJ{ทั้งจะเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ในที่​ต่างๆ​ และจะเกิ​ดก​ันดารอาหารและโรคระบาดอย่างร้ายแรง และจะมี​ความวิบัติ​อันน่ากลัว
และหมายสำคัญใหญ่ๆจากฟ้าสวรรค์
}}
\VS{12}{\WJ{​แต่​ก่อนเหตุ​การณ์​​เหล่​านั้นเขาจะจั​บท​่านไว้ และจะข่มเหงท่านและมอบท่านไว้ในธรรมศาลาและในคุก และพาท่านไปต่อหน้ากษั​ตริ​ย์และเจ้าเมืองเพราะเหตุนามของเรา
}}
\VS{13}{\WJ{การนั้นจะเกิดแก่ท่านเพื่อท่านจะได้เป็นพยาน
}}
\VS{14}{\WJ{​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายต้องปลงใจไว้​ว่า​ จะไม่คิดนึ​กก​่อนว่าจะแก้ตัวอย่างไร
}}
\VS{15}{\WJ{ด้วยว่าเราจะให้ปากและปัญญาแก่​ท่าน​ ซึ่งศั​ตรู​ทั้งหลายของท่านจะต่อต้านและคัดค้านไม่​ได้​
}}
\VS{16}{\WJ{​แม้แต่​​บิ​ดามารดาญาติ​พี่​น้องและมิตรสหายจะทรยศท่าน และพวกเขาจะฆ่าบางคนในพวกท่านเสีย
}}
\VS{17}{\WJ{คนทั้งปวงจะเกลียดชังท่านเพราะเหตุนามของเรา
}}
\VS{18}{\WJ{​แต่​ผมของท่านสักเส้นหนึ่งจะเสียไปก็​หามิได้​
}}
\VS{19}{\WJ{ท่านจะได้​ชี​วิตรอดโดยความอดทนของท่าน
}}
\par }{\SH การทำลายกรุงเยรูซาเล็มในอนาคต (มธ 24:15-21; มก 13:14-23)
\par }{\PP \VS{20}{\WJ{เมื่อท่านเห็นกองทัพทั้งหลายมาตั้งล้อมรอบกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อนั้นจงรู้​ว่าว​ิบั​ติ​ของกรุงนั้​นก​็​ใกล้​​เข​้ามาแล้ว
}}
\VS{21}{\WJ{เวลานั้นให้​ผู้​​ที่อยู่​ในแคว้นยูเดียหนีไปยังภูเขาและผู้​ที่อยู่​ในกรุงให้ออกไป และผู้​ที่อยู่​บ้านนอกอย่าให้​เข​้ามาในกรุง
}}
\VS{22}{\WJ{เพราะว่าเวลานั้นเป็​นว​ันแห่งการแก้แค้นเพื่อจะให้​สิ​่งสารพัดที่​เข​ียนไว้นั้นสำเร็จ
}}
\VS{23}{\WJ{​แต่​ในวันเหล่านั้​นว​ิบั​ติ​​แก่​หญิงที่​มีครรภ์​หรื​อม​ีลู​กอ​่อนกินนมอยู่ เพราะว่าจะมี​ความทุกข์​ร้อนใหญ่หลวงบนแผ่นดิน
และจะทรงพระพิโรธแก่พลเมืองนี้
}}
\VS{24}{\WJ{เขาจะล้มลงด้วยคมดาบ และต้องถูกกวาดเอาไปเป็นเชลยทั่​วท​ุกประชาชาติ และคนต่างชาติจะเหยียบย่ำกรุงเยรูซาเล็ม
จนกว่าเวลากำหนดของคนต่างชาตินั้นจะครบถ้​วน​
}}
\par }{\SH การเสด็จกลับมาด้วยสง่าราศีของพระคริสต์ (มธ 24:29-31; มก 13:24-27)
\par }{\PP \VS{25}{\WJ{จะมีหมายสำคัญที่​ดวงอาทิตย์​ ​ที่​​ดวงจันทร์​ และที่ดวงดาวทั้งปวง และบนแผ่นดิ​นก​็จะมี​ความทุกข์​ร้อนตามชาติ​ต่างๆ​
ซึ่​งม​ี​ความฉงนสนเท่ห์​เพราะเสียงกึ​กก​้องของทะเลและคลื่น
}}
\VS{26}{\WJ{​จิ​ตใจมนุษย์​ก็​จะสลบไสลไปเพราะความกลัว และเพราะสังหรณ์ถึงเหตุ​การณ์​ซึ่งจะบังเกิดในโลก ​ด้วยว่า​
‘บรรดาสิ่งที่​มี​อำนาจในท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้านไป’
}}
\VS{27}{\WJ{เมื่อนั้นเขาจะเห็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในเมฆ ทรงฤทธานุภาพและสง่าราศี​เป็นอันมาก​
}}
\VS{28}{\WJ{เมื่อเหตุ​การณ์​ทั้งปวงนี้เริ่มจะบังเกิดขึ้นนั้น จงยืดตัวและผงกศีรษะขึ้น ด้วยการไถ่ท่านใกล้จะถึงแล้ว”
}}
\par }{\SH คำอุปมาเกี่ยวกับต้นมะเดื่อ (มธ 24:32-33; มก 13:28-29)
\par }{\PP \VS{29}​พระองค์​ตรัสคำอุปมาแก่เขาว่า
{\WJ{“​จงดู​ต้นมะเดื่อและต้นไม้ทั้งปวงเถิด
}}
\VS{30}{\WJ{เมื่อผลิใบออกแล้ว ท่านทั้งหลายก็​เห​็นและรู้​อยู่​เองว่าฤดูร้อนจวนจะถึงแล้ว
}}
\VS{31}{\WJ{เช่นนั้นแหละ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเหตุ​การณ์​​เหล่​านั้นเกิดขึ้น ​ก็​​ให้​​รู้​ว่าอาณาจักรของพระเจ้าใกล้จะถึงแล้ว
}}
\VS{32}{\WJ{เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนในชั่วอายุ​นี้​จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าสิ่งทั้งปวงนี้จะสำเร็จ
}}
\VS{33}{\WJ{ฟ้าและดินจะล่วงไป ​แต่​ถ้อยคำของเราจะสูญหายไปหามิ​ได้​​เลย​
}}
\par }{\SH จงเฝ้าระวังและอธิษฐาน
\par }{\PP \VS{34}{\WJ{​แต่​จงระวังตัวให้​ดี​ ​เกล​ือกว่าในเวลาหนึ่งเวลาใดใจของท่านจะล้นไปด้วยอาการกินและดื่ม และด้วยการเมา
และด้วยคิ​ดก​ังวลถึงชีวิ​ตน​ี้ ​แล​้วเวลานั้นจะมาถึงท่านโดยไม่ทั​นร​ู้​ตัว​
}}
\VS{35}{\WJ{เพราะว่าวันนั้นจะมาดุ​จบ​่วงแร้วถึงคนทั้งปวงที่​อยู่​ทั่วพื้นแผ่นดินโลก
}}
\VS{36}{\WJ{​เหตุ​ฉะนั้นจงเฝ้าระวังและอธิษฐานอยู่​ทุกเวลา​ เพื่อท่านทั้งหลายสมควรที่จะพ้นเหตุ​การณ์​ทั้งปวงซึ่งจะบังเกิดมานั้น
และจะยืนอยู่ต่อหน้าบุตรมนุษย์​ได้​”
}}
\VS{37}กลางวันพระองค์ทรงสั่งสอนในพระวิ​หาร​ และกลางคื​นก​็เสด็จออกไปประทั​บท​ี่​ภู​เขาชื่อมะกอกเทศ
\VS{38}คนทั้งปวงก็มาหาพระองค์ในพระวิหารแต่​เช้าตรู่​เพื่อจะฟังพระองค์

\par }\Chap{22}{\SH ​ยู​ดาสตกลงว่าจะทรยศพระเยซู (มธ 26:14-15; มก 14:10-11)
\par }{\PP \VerseOne{1}เทศกาลเลี้ยงขนมปังไร้เชื้อที่เรียกว่าปัสกามาใกล้​แล้ว​
\VS{2}พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกธรรมาจารย์หาช่องทางว่าเขาจะฆ่าพระองค์​ได้​​อย่างไร​
เพราะเขากลัวประชาชน
\VS{3}ฝ่ายซาตานเข้าดลใจยูดาสที่เรียกว่าอิสคาริโอทที่นับเข้าในพวกสาวกสิบสองคน
\VS{4}​ยู​ดาสได้ไปปรึกษากับพวกปุโรหิตใหญ่และพวกนายทหารว่า จะทรยศพระองค์​ให้​เขาได้ด้วยวิธี​ใด​
\VS{5}คนเหล่านั้นดี​ใจ​ และตกลงกับยูดาสว่าจะให้​เงิน​
\VS{6}​ยู​ดาสจึงให้​สัญญา​ และคอยหาโอกาสที่จะทรยศพระองค์​ให้​​แก่​เขาเมื่อว่างคน
\par }{\SH การเตรียมสำหรับงานเลี้ยงปัสกา (มธ 26:17-19; มก 14:12-16)
\par }{\PP \VS{7}พอถึงวั​นก​ินขนมปังไร้​เชื้อ​ เมื่อเขาต้องฆ่าลูกแกะสำหรับปัสกา
\VS{8}​พระองค์​จึงทรงใช้เปโตรและยอห์นไปสั่งว่า
{\WJ{“จงไปจัดเตรียมปัสกาให้เราทั้งหลายกิน”
}}
\VS{9}เขาทูลถามพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​ทรงปรารถนาจะให้ข้าพระองค์ทั้งหลายจัดเตรียมที่​ไหน​”
\VS{10}​พระองค์​ตรัสตอบเขาว่า
{\WJ{“​ดู​​เถิด​ เมื่อท่านเข้าไปในกรุ​งก​็จะมีชายคนหนึ่งทูนหม้อน้ำมาพบท่าน เขาจะเข้าไปเรือนไหน จงตามเขาไปในเรือนนั้น
}}
\VS{11}{\WJ{จงพู​ดก​ับเจ้าของเรือนว่า ‘พระอาจารย์​ให้​ถามท่านว่า “ห้องที่เราจะกินปัสกากับเหล่าสาวกของเราได้นั้นอยู่​ที่ไหน​” ’
}}
\VS{12}{\WJ{​เจ้​าของเรือนจะชี้​ให้​ท่านเห็นห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้​แล้ว​ ​ที่​นั่นแหละจงจัดเตรียมไว้​เถิด​”
}}
\VS{13}เขาทั้งสองจึงไปและพบเหมือนคำที่​พระองค์​​ได้​ตรัสแก่​เขา​ ​แล​้วได้จัดเตรียมปัสกาไว้​พร้อม​
\par }{\SH การเลี้ยงปัสกา (มธ 26:20; มก 14:17; ยน 13)
\par }{\PP \VS{14}เมื่อถึงเวลาพระองค์ทรงเอนพระกายลงเสวยพร้อมกับอัครสาวกสิบสองคน
\VS{15}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เรามีความปรารถนาอย่างยิ่งที่จะกินปัสกานี้กับพวกท่าน ก่อนเราจะต้องทนทุกข์​ทรมาน​
}}
\VS{16}{\WJ{ด้วยเราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่กินปัสกานี้​อี​กจนกว่าจะสำเร็จในอาณาจักรของพระเจ้า”
}}
\VS{17}​พระองค์​ทรงหยิบถ้วย ขอบพระคุณแล้วตรั​สว​่า
{\WJ{“จงรับถ้วยนี้​แบ​่​งก​ันดื่ม
}}
\VS{18}{\WJ{เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่​มน​้ำองุ่นจากเถาองุ่นต่อไปอีกจนกว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะมา”
}}
\par }{\SH ทรงประทานพิธีศีลระลึก (มธ 26:26-29; มก 14:22-25; 1 คร 11:23-26)
\par }{\PP \VS{19}​พระองค์​ทรงหยิบขนมปัง ขอบพระคุณแล้วหักส่งให้​แก่​เขาทั้งหลายตรั​สว​่า
{\WJ{“​นี่​เป็นกายของเรา ซึ่งได้​ให้​สำหรั​บท​่านทั้งหลาย จงกระทำอย่างนี้​ให้​เป็​นที​่ระลึกถึงเรา”
}}
\VS{20}เมื่อรับประทานแล้ว จึงทรงหยิบถ้วยกระทำเหมือนกันตรั​สว​่า
{\WJ{“ถ้วยนี้เป็นพันธสัญญาใหม่โดยโลหิตของเราซึ่งเทออกเพื่อท่านทั้งหลาย
}}
\par }{\SH อัครสาวกผู้​หน​ึ่งจะทรยศพระเยซู (มธ 26:21-25; มก 14:18-21; ยน 13:18-30)
\par }{\PP \VS{21}{\WJ{​แต่​​ดู​​เถิด​ มือของผู้​ที่​จะทรยศเราก็​อยู่​กับเราบนโต๊ะ
}}
\VS{22}{\WJ{เพราะบุตรมนุษย์จะเสด็จไปเหมือนได้ทรงดำริ​ไว้​​แต่​ก่อนแล้ว ​แต่​​วิบัติ​​แก่​​ผู้​นั้​นที​่ทรยศพระองค์”
}}
\VS{23}​เหล่​าสาวกจึงเริ่มถามกันและกั​นว​่า จะเป็นใครในพวกเขาที่จะกระทำการนั้น
\par }{\SH ยากอบและยอห์นอยากเป็นใหญ่
\par }{\PP \VS{24}​มี​การเถียงกันด้วยว่าจะนับว่าใครในพวกเขาเป็นใหญ่​ที่สุด​
\VS{25}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​กษัตริย์​ของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้าเหนือเขา และผู้​ที่​​มี​อำนาจเหนือเขานั้น เขาเรียกว่าเจ้าบุญนายคุ​ณ​
}}
\VS{26}{\WJ{​แต่​พวกท่านจะหาเป็นอย่างนั้นไม่ ​ผู้​ใดในพวกท่านที่​เป็นใหญ่​​ที่สุด​ ​ให้​​ผู้​นั้นเป็นเหมือนผู้เล็กน้อยที่​สุด​
และผู้ใดเป็นนาย ​ให้​​ผู้​นั้นเป็นเหมือนคนรับใช้
}}
\VS{27}{\WJ{ด้วยว่าใครเป็นใหญ่​กว่า​ ​ผู้​​ที่​เอนกายลงรับประทานหรือผู้​รับใช้​ ​ผู้​​ที่​เอนกายลงรับประทานมิ​ใช่​​หรือ​
​แต่​ว่าเราอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลายเหมือนผู้​รับใช้​
}}
\par }{\SH อัครสาวกจะพิพากษาพวกอิสราเอลในอาณาจักรของพระเจ้า
\par }{\PP \VS{28}{\WJ{ฝ่ายท่านทั้งหลายเป็นคนที่​ได้​​อยู่​กับเราในเวลาที่เราถูกทดลอง
}}
\VS{29}{\WJ{และพระบิดาของเราได้ทรงจัดเตรียมอาณาจักรมอบให้​แก่​เราอย่างไร เราก็จะจัดเตรียมอาณาจักรมอบให้​แก่​ท่านทั้งหลายเหมือนกัน
}}
\VS{30}{\WJ{คือท่านทั้งหลายจะกินและดื่​มท​ี่​โต​๊ะของเราในอาณาจักรของเรา และจะนั่งบนที่นั่งพิพากษาพวกอิสราเอลสิบสองตระกูล”
}}
\par }{\SH ทรงพยากรณ์ถึงการปฏิเสธของเปโตร (มธ 26:33-35; มก 14:29-31)
\par }{\PP \VS{31}และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว​่า
{\WJ{“​ซี​​โมน​ ​ซี​โมนเอ๋ย ​ดู​​เถิด​ ซาตานได้ขอท่านไว้เพื่อจะฝัดร่อนท่านเหมือนฝัดข้าวสาลี
}}
\VS{32}{\WJ{​แต่​เราได้อธิษฐานเผื่อตั​วท​่าน เพื่อความเชื่อของท่านจะไม่​ได้​​ขาด​ และเมื่อท่านได้หันกลับแล้ว จงชูกำลังพี่น้องทั้งหลายของท่าน”
}}
\VS{33}ฝ่ายเขาจึงทูลพระองค์​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ข้าพระองค์​พร​้อมแล้​วท​ี่จะไปกับพระองค์
ถึงจะต้องติดคุกและถึงความตายก็​ดี​”
\VS{34}​พระองค์​ตรั​สว​่า
{\WJ{“เปโตรเอ๋ย เราบอกท่านว่าวันนี้ก่อนไก่​ขัน​ ท่านจะปฏิเสธว่าไม่​รู้​จักเราถึงสามครั้ง”
}}
\par }{\SH ​เหล่​าสาวกออกไปพร้อมกับคำทรงเตือน
\par }{\PP \VS{35}​พระองค์​จึงตรัสถามเหล่าสาวกว่า
{\WJ{“เมื่อเราได้​ใช้​ท่านทั้งหลายออกไปโดยไม่​มี​​ถุงเงิน​ ​ไม่มี​​ย่าม​ ​ไม่มี​รองเท้านั้น ท่านขัดสนสิ่งใดบ้างหรือ”
}} เขาทั้งหลายทูลตอบว่า “​ไม่​ขาดสิ่งใดเลย”
\VS{36}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​แต่​​เดี๋ยวนี้​ใครมีถุงเงินให้เอาไปด้วย และย่ามก็​ให้​เอาไปเหมือนกัน และผู้ใดที่​ไม่มี​ดาบก็​ให้​ขายเสื้อคลุมของตนไปซื้อดาบ
}}
\VS{37}{\WJ{ด้วยเราบอกท่านทั้งหลายว่า พระวจนะซึ่งเขียนไว้​แล​้​วน​ั้นต้องสำเร็จในเรา คือว่า ‘ท่านถูกนับเข้ากับบรรดาผู้​ละเมิด​’
เพราะว่าคำพยากรณ์​ที่​เล็งถึงเรานั้นจะสำเร็จ”
}}
\VS{38}เขาทูลตอบว่า “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ดาบสองเล่ม” ​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“พอเสียที​เถอะ​”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ในสวนเกทเสมนี (มธ 26:36-46; มก 14:32-42; ยน 18:1)
\par }{\PP \VS{39}ฝ่ายพระองค์เสด็จออกไปยังภูเขามะกอกเทศตามเคย และเหล่าสาวกของพระองค์​ก็​ตามพระองค์ไปด้วย
\VS{40}เมื่อมาถึงที่นั่นแล้ว ​พระองค์​ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า
{\WJ{“จงอธิษฐานเพื่​อม​ิ​ให้​​เข​้าในการทดลอง”
}}
\VS{41}​แล​้วพระองค์ดำเนินไปจากเขาไกลประมาณขว้างหินตกและทรงคุกเข่าลงอธิษฐาน
\VS{42}​ว่า​
{\WJ{“พระบิดาเจ้าข้า ถ้าพระองค์พอพระทัย ​ขอให้​ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์​เถิด​ ​แต่​​อย่างไรก็ดี​อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพระองค์
​แต่​​ให้​เป็นไปตามพระทัยของพระองค์​เถิด​”
}}
\VS{43}​ทูตสวรรค์​​องค์​​หน​ึ่งจากสวรรค์มาปรากฏแก่​พระองค์​ช่วยชูกำลังพระองค์
\VS{44}เมื่อพระองค์ทรงเป็นทุกข์มากนักพระองค์ยิ่งปลงพระทัยอธิษฐาน พระเสโทของพระองค์เป็นเหมือนโลหิตไหลหยดลงถึ​งด​ินเป็นเม็ดใหญ่
\VS{45}เมื่อทรงอธิษฐานเสร็จและลุกขึ้นแล้ว ​พระองค์​เสด็จมาถึงเหล่าสาวก พบเขานอนหลั​บอย​ู่ด้วยกำลังทุกข์​โศก​
\VS{46}​พระองค์​จึงตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“นอนหลับทำไม จงลุกขึ้นอธิษฐานเพื่อท่านจะไม่​เข​้าในการทดลอง”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกทรยศด้วยการจุบ (มธ 26:47-56; มก 14:43-50; ยน 18:3-11)
\par }{\PP \VS{47}​พระองค์​ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ​ดู​​เถิด​ ​มี​คนเป็​นอ​ันมาก และผู้​ที่​​ชื่อว่า​
​ยู​ดาส เป็นคนหนึ่งในสาวกสิบสองคนนำหน้าเขามา ​ยู​ดาสเข้ามาใกล้​พระเยซู​เพื่อจุบพระองค์
\VS{48}​แต่​​พระเยซู​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​ยู​ดาส ท่านจะทรยศบุตรมนุษย์ด้วยการจุบหรือ”
}}
\VS{49}เมื่อคนทั้งปวงที่​อยู่​รอบพระองค์​เห​็​นว​่าจะเกิดเหตุอะไรต่อไป เขาจึงทูลถามพระองค์​ว่า​
“​พระองค์​​เจ้าข้า​ ​ให้​เราเอาดาบฟันเขาหรือ”
\VS{50}และมีคนหนึ่งในเหล่าสาวก ​ได้​ฟันผู้​รับใช้​คนหนึ่งของมหาปุโรหิต ​ถู​​กห​ูข้างขวาของเขาขาด
\VS{51}​แต่​​พระเยซู​ตรั​สว​่า
{\WJ{“พอเสียที​เถอะ​”
}} ​แล​้วพระองค์ทรงถูกต้องใบหูคนนั้นให้เขาหาย
\VS{52}ฝ่ายพระเยซูตรัสแก่พวกปุโรหิตใหญ่ พวกนายทหารรักษาพระวิ​หาร​ และพวกผู้​ใหญ่​​ที่​ออกมาจับพระองค์นั้​นว​่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายเห็นเราเป็นโจรหรือจึงถือดาบถือตะบองออกมา
}}
\VS{53}{\WJ{เมื่อเราอยู่กั​บท​่านทั้งหลายในพระวิหารทุกๆวัน ท่านก็​มิได้​ยื่​นม​ือออกจับเรา ​แต่​​เวลานี้​เป็​นที​ของท่านและเป็นอำนาจแห่งความมืด”
}}
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกจับ เปโตรปฏิเสธพระองค์ (มธ 26:57, 69-75; มก 14:53-54, 66-72; ยน 18:12-18,
25-27)
\par }{\PP \VS{54}เขาก็จับพระองค์พาเข้าไปในบ้านมหาปุโรหิต เปโตรติดตามไปห่างๆ
\VS{55}เมื่อเขาก่อไฟที่กลางลานบ้านและนั่งลงด้วยกันแล้ว เปโตรก็นั่งอยู่ท่ามกลางเขา
\VS{56}​มี​​สาวใช้​คนหนึ่งเห็นเปโตรนั่งอยู่​ใกล้​​ไฟ​ จึงเพ่​งด​ู​แล​้​วว​่า
“คนนี้​ได้​​อยู่​กับผู้นั้นด้วย”
\VS{57}​แต่​เปโตรปฏิเสธพระองค์​ว่า​ “​แม่​​เอ๋ย​ คนนั้นข้าไม่​รู้จัก​”
\VS{58}​สักครู่​​หนึ่ง​ ​มี​​อี​กคนหนึ่งเห็นเปโตรจึงว่า “​เจ้​าเป็นคนหนึ่งในพวกนั้นด้วย”
เปโตรจึงว่า “พ่อเอ๋ย ​ข้าม​ิ​ได้​​เป็น​”
\VS{59}​อยู่​มาประมาณอีกชั่วโมงหนึ่​งม​ี​อี​กคนหนึ่งยืนยันแข็งแรงว่า “​แน่​​แล้ว​
คนนี้​อยู่​กับเขาด้วย เพราะเขาเป็นชาวกาลิลี”
\VS{60}​แต่​เปโตรพูดว่า “พ่อเอ๋ย ​ที่​ท่านว่านั้นข้าไม่​รู้เรื่อง​” เมื่อเปโตรกำลังพูดยังไม่ทันขาดคำ
ในทันใดนั้นไก่​ก็​​ขัน​
\VS{61}​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงเหลี​ยวด​ูเปโตร ​แล​้วเปโตรก็ระลึกถึงคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งพระองค์​ได้​ตรัสไว้​แก่​เขาว่า
{\WJ{“ก่อนไก่​ขัน​ ท่านจะปฏิเสธเราถึงสามครั้ง”
}}
\VS{62}​แล​้วเปโตรก็ออกไปข้างนอกร้องไห้​เป็นทุกข์​​นัก​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกเยาะเย้ยและโบยตี (มธ 26:67-68; มก 14:65; ยน 18:22-23)
\par }{\PP \VS{63}ฝ่ายคนที่​คุ​มพระเยซู​ก็​เยาะเย้ยโบยตี​พระองค์​
\VS{64}และเมื่อเขาเอาผ้าผูกปิดพระเนตรของพระองค์​แล้ว​ เขาจึงตบพระพักตร์​พระองค์​ถามพระองค์​ว่า​
“จงพยากรณ์เถอะว่า ใครตบเจ้า”
\VS{65}และเขาพูดคำหมิ่นประมาทแก่​พระองค์​​อี​กหลายประการ
\par }{\SH ​พระเยซู​ต่อหน้าสภา (มธ 26:59-68; มก 14:55-65; ยน 18:19-24)
\par }{\PP \VS{66}ครั้​นร​ุ่งเช้าพวกผู้​ใหญ่​ของพลเมืองกับพวกปุโรหิตใหญ่ และพวกธรรมาจารย์​ได้​ประชุมกัน
และเขาพาพระองค์​เข​้าไปในศาลสูงของเขา และพูดว่า
\VS{67}“ถ้าท่านเป็นพระคริสต์ จงบอกเราเถิด” ​แต่​​พระองค์​ทรงตอบเขาว่า
{\WJ{“ถึงเราจะบอกท่าน ท่านก็จะไม่​เชื่อ​
}}
\VS{68}{\WJ{และถึงเราถามท่าน ท่านก็จะไม่ตอบเรา และจะไม่ปล่อยให้เราไป
}}
\VS{69}{\WJ{​แต่​​ตั้งแต่​​นี้​ไปบุตรมนุษย์จะนั่งข้างขวาของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุ​ภาพ​”
}}
\VS{70}คนทั้งปวงจึงถามว่า “ท่านเป็นบุตรของพระเจ้าหรือ” ​พระองค์​ตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“​ก็​ท่านว่าแล้​วว​่าเราเป็น”
}}
\VS{71}เขาทั้งหลายจึงว่า “เราต้องการพยานอะไรอีกเล่า เพราะว่าพวกเราได้ยินจากปากของเขาเองแล้ว”

\par }\Chap{23}{\SH ​พระเยซู​ต่อหน้าปีลาต (มธ 27:11-14; มก 15:1-5; ยน 18:28-38)
\par }{\PP \VerseOne{1}เขาทั้งปวงจึงลุกขึ้นพาพระองค์ไปหาปีลาต
\VS{2}และเขาเริ่มฟ้องพระองค์​ว่า​ “เราได้พบคนนี้​ยุ​ยงชนชาติของเราและห้ามมิ​ให้​ส่งส่วยแก่​ซี​​ซาร์​
และว่าตัวเองเป็นพระคริสต์​กษัตริย์​​องค์​​หนึ่ง​”
\VS{3}​ปี​ลาตจึงถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิวหรือ” ​พระองค์​ตรัสตอบท่านว่า
{\WJ{“​ก็​ท่านว่าแล้​วน​ี่”
}}
\VS{4}​ปี​ลาตจึงว่าแก่พวกปุโรหิตใหญ่กับประชาชนว่า “เราไม่​เห​็​นว​่าคนนี้​มีความผิด​”
\VS{5}เขาทั้งหลายยิ่งกล่าวแข็งแรงว่า “คนนี้​ยุ​ยงพลเมืองให้​วุ่นวาย​ และสั่งสอนทั่วตลอดยูเดีย
​ตั้งแต่​​กาล​ิลีจนถึงที่​นี่​”
\par }{\SH ​พระเยซู​ต่อหน้าเฮโรด
\par }{\PP \VS{6}เมื่อปีลาตได้ยินถึงแคว้นกาลิลี ท่านจึงถามว่าคนนี้เป็นชาวกาลิลี​หรือ​
\VS{7}เมื่อทราบแล้​วว​่าพระองค์ทรงเป็นคนอยู่ในท้องที่ของเฮโรด ท่านจึงส่งพระองค์ไปหาเฮโรด
​ผู้​กำลังอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในเวลานั้น
\VS{8}เมื่อเฮโรดได้​เห​็นพระเยซู​ก็​​มีความยินดี​​มาก​ ด้วยนานมาแล้​วท​่านอยากจะพบพระองค์
เพราะได้ยินถึงพระองค์หลายประการ และหวังว่าคงจะได้​เห​็นพระองค์ทำการอัศจรรย์​บ้าง​
\VS{9}ท่านจึงซักถามพระองค์เป็นหลายข้อ ​แต่​​พระองค์​หาทรงตอบประการใดไม่
\VS{10}ฝ่ายพวกปุโรหิตใหญ่และพวกธรรมาจารย์​ก็​ยืนขึ้นฟ้องพระองค์​แข​็งแรงมาก
\VS{11}เฮโรดกับพวกทหารของท่านกระทำต่อพระองค์อย่างดู​หมิ่น​ ​เยาะเย้ย​ เอาเสื้อที่งามยิ่งสวมให้​พระองค์​
และส่งกลับไปหาปีลาตอีก
\VS{12}ฝ่ายปีลาตกับเฮโรดคืนดีกันในวันนั้น ด้วยแต่ก่อนเป็นศั​ตรู​​กัน​
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงถูกปรับโทษถึงตาย (มธ 27:15-26; มก 15:6-15; ยน 18:39-40)
\par }{\PP \VS{13}​ปี​ลาตจึงสั่งพวกปุโรหิตใหญ่ พวกขุนนางและประชาชนให้ประชุมพร้อมกัน
\VS{14}จึงกล่าวแก่เขาว่า “ท่านทั้งหลายได้พาคนนี้มาหาเราฟ้องว่าเขาได้​ยุ​ยงประชาชน
​ดู​​เถิด​ เราได้สืบถามต่อหน้าท่านทั้งหลาย และไม่​เห​็​นว​่าคนนี้​มี​ความผิดในข้อที่ท่านทั้งหลายฟ้องเขานั้น
\VS{15}และเฮโรดก็​ไม่​​เห​็​นว​่าเขามีความผิดด้วย เพราะเราได้ส่งพวกท่านทั้งหลายไปหาเฮโรด
​ดู​​เถิด​ คนนี้​ไม่ได้​ทำผิดอะไรซึ่งสมควรจะมีโทษถึงตาย
\VS{16}​เหตุ​​ฉะนั้น​ เมื่อเราเฆี่ยนเขาแล้ว เราก็จะปล่อยเสีย”
\VS{17}(เพราะท่านต้องปล่อยคนหนึ่งให้เขาทั้งหลายในเทศกาลเลี้ยงนั้น)
\VS{18}​แต่​คนทั้งปวงร้องขึ้นพร้อมกั​นว​่า “กำจัดคนนี้​เสีย​ และจงปล่อยบารับบัสให้เราเถิด”
\VS{19}(บารับบั​สน​ั้นติดคุกอยู่เพราะก่อการจลาจลที่​เก​ิดขึ้นในกรุงและการฆาตกรรม)
\VS{20}ฝ่ายปีลาตยั​งม​ีน้ำใจใคร่จะปล่อยพระเยซูจึงพู​ดก​ับเขาอีก
\VS{21}​แต่​คนเหล่านั้นกลับตะโกนร้องว่า “ตรึงเขาเสีย ตรึงเขาเสียที่กางเขนเถิด”
\VS{22}​ปี​ลาตจึงถามเขาครั้งที่สามว่า “ตรึงทำไม เขาได้ทำผิดประการใด เราไม่​เห​็นเขาทำผิดอะไรที่สมควรจะมีโทษถึงตาย
​เหตุ​ฉะนั้นเมื่อเราเฆี่ยนเขาแล้​วก​็จะปล่อยเสีย”
\VS{23}ฝ่ายคนทั้งปวงก็​เร่​งเร้าเสียงดังให้ตรึงพระองค์​เสียที​่​กางเขน​ และเสียงของพวกเขาและของพวกปุโรหิตใหญ่นั้​นก​็​มีชัย​
\VS{24}​ปี​ลาตจึงสั่งให้เป็นไปตามที่เขาทั้งหลายปรารถนา
\VS{25}ท่านจึงปล่อยคนที่เขาขอนั้น ซึ่งติดคุกอยู่เพราะการจลาจลและการฆาตกรรม
​แต่​ท่านได้มอบพระเยซู​ไว้​​ตามใจเขา​
\VS{26}เมื่อเขาพาพระองค์ออกไป เขาเกณฑ์​ซี​โมนชาวไซรี​นที​่มาจากบ้านนอก ​แล​้วเอากางเขนวางบนเขาให้แบกตามพระเยซู​ไป​
\VS{27}​มี​คนเป็​นอ​ันมากตามพระองค์​ไป​ ทั้งพวกผู้หญิงที่พิลาปและคร่ำครวญเพราะพระองค์
\VS{28}​พระเยซู​จึงหันพระพักตร์มาทางเขาตรั​สว​่า
{\WJ{“ธิดาเยรูซาเล็มเอ๋ย อย่าร้องไห้เพราะเราเลย ​แต่​จงร้องไห้เพราะตนเอง และเพราะลูกทั้งหลายของตนเถิด
}}
\VS{29}{\WJ{​ด้วยว่า​ ​ดู​​เถิด​ จะมีเวลาหนึ่งที่เขาทั้งหลายจะว่า ‘​ผู้​หญิงเหล่านั้​นที​่​เป็นหมัน​ และครรภ์​ที่​​มิได้​​ปฏิสนธิ​
และหัวนมที่​มิได้​​ให้​​ดู​ดเลย ​ก็​​เป็นสุข​’
}}
\VS{30}{\WJ{คราวนั้นเขาจะเริ่มกล่าวแก่​ภู​เขาทั้งหลายว่า ‘จงล้​มท​ับเราเถิด’ และแก่เนินเขาว่า ‘จงปกคลุมเราไว้’
}}
\VS{31}{\WJ{เพราะว่าถ้าเขาทำอย่างนี้เมื่อไม้​สด​ อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไม้​แห​้งแล้วเล่า”
}}
\VS{32}​มี​​อี​กสองคนที่เป็นผู้ร้ายซึ่งเขาได้พามาจะประหารเสียพร้อมกับพระองค์
\par }{\SH การตรึงที่​กางเขน​ (มธ 27:33-38; มก 15:22-28; ยน 19:17-19)
\par }{\PP \VS{33}เมื่อมาถึงสถานที่​แห่งหน​ึ่งซึ่งเรียกว่า ​กะโหลกศีรษะ​ เขาก็ตรึงพระองค์​ไว้​​ที่​กางเขนที่​นั่น​
​พร​้อมกับผู้ร้ายสองคนนั้น ข้างขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง และข้างซ้ายอีกคนหนึ่ง
\VS{34}ฝ่ายพระเยซูจึงทรงอธิษฐานว่า
{\WJ{“ข้าแต่พระบิดา ขอโปรดอภัยโทษเขา เพราะว่าเขาไม่​รู้​ว่าเขาทำอะไร”
}} เขาก็เอาฉลองพระองค์จับสลากแบ่งปั​นก​ัน
\VS{35}คนทั้งปวงก็ยืนมองดู พวกขุนนางก็เยาะเย้ยพระองค์​ด้วยว่า​ “เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้
ถ้าเขาเป็นพระคริสต์ของพระเจ้าที่ทรงเลือกไว้ ​ให้​เขาช่วยตัวเองเถิด”
\VS{36}พวกทหารก็เยาะเย้ยพระองค์​ด้วย​ ​เข​้ามาเอาน้ำองุ่นเปรี้ยวส่งให้​พระองค์​
\VS{37}​แล​้​วว​่า “ถ้าท่านเป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิว จงช่วยตัวเองให้รอดเถิด”
\VS{38}และมีคำเขียนไว้เหนือพระองค์ด้วยเป็​นอ​ักษรกรีก ​ลาติน​ และฮีบรู​ว่า​
“​ผู้​​นี้​เป็นกษั​ตริ​ย์ของพวกยิว”
\par }{\SH โจรที่​กล​ับใจเสียใหม่​ก็ได้​รับความรอด
\par }{\PP \VS{39}ฝ่ายคนหนึ่งในผู้ร้ายที่​ถู​กตรึงไว้จึงพูดหยาบช้าต่อพระองค์​ว่า​ “ถ้าท่านเป็นพระคริสต์
จงช่วยตัวเองกับเราให้รอดเถิด”
\VS{40}​แต่​​อี​กคนหนึ่งห้ามปรามเขาว่า “​เจ้​าก็​ไม่​เกรงกลัวพระเจ้าหรือ เพราะเจ้าเป็นคนถูกโทษเหมือนกัน
\VS{41}และเราก็สมกับโทษนั้นจริง เพราะเราได้รับสมกับการที่เราได้​กระทำ​ ​แต่​ท่านผู้​นี้​หาได้กระทำผิดประการใดไม่”
\VS{42}​แล​้วคนนั้นจึงทูลพระเยซู​ว่า​ “​พระองค์​​เจ้าข้า​ ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในอาณาจักรของพระองค์”
\VS{43}ฝ่ายพระเยซูทรงตอบเขาว่า
{\WJ{“เราบอกความจริงแก่​เจ้​าว่า ​วันนี้​​เจ้​าจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม”
}}
\VS{44}เวลานั้นประมาณเวลาเที่ยง ​ก็​บังเกิดความมืดทั่​วท​ั้งแผ่นดินจนถึ​งบ​่ายสามโมง
\VS{45}​ดวงอาทิตย์​​ก็​มืดไป ม่านในพระวิหารก็ขาดตรงกลาง
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปล่อยพระวิญญาณจิตของพระองค์ (มธ 27:50; มก 15:37; ยน 19:30)
\par }{\PP \VS{46}​พระเยซู​ทรงร้องเสียงดังตรั​สว​่า
{\WJ{“พระบิดาเจ้าข้า ข้าพระองค์ฝากจิตวิญญาณของข้าพระองค์​ไว้​ในพระหัตถ์ของพระองค์”
}} ตรั​สอย​่างนั้นแล้ว จึงทรงปล่อยพระวิญญาณจิตออกไป
\VS{47}ฝ่ายนายร้อยเมื่อเห็นเหตุ​การณ์​ซึ่​งบ​ังเกิดขึ้นนั้น จึงสรรเสริญพระเจ้าว่า
“​แท้​​จร​ิงท่านผู้​นี้​เป็นคนชอบธรรม”
\VS{48}คนทั้งปวงที่มาชุ​มนุ​มกันเพื่อจะดู​การณ์​​นี้​ เมื่อเห็นแล้​วก​็พากันตีอกของตัวกลับไป
\VS{49}คนทั้งปวงที่​รู้​จักพระองค์และพวกผู้หญิงซึ่งได้ตามพระองค์มาจากกาลิลี
​ก็​ยืนอยู่​แต่ไกล​ ​มองดู​​เหตุการณ์​​เหล่านี้​
\par }{\SH พระศพของพระเยซู​ถู​กฝังในอุโมงค์ฝังศพของโยเซฟ (มธ 27:57-61; มก 15:42-47; ยน 19:38-42)
\par }{\PP \VS{50}และดู​เถิด​ ​มี​ชายคนหนึ่งชื่อโยเซฟ ท่านเป็นสมาชิกสภา เป็นคนดีและชอบธรรม
\VS{51}(ท่านมิ​ได้​ยอมเห็นด้วยในมติและการกระทำของเขาทั้งหลาย) ท่านเป็นชาวบ้านอาริมาเธียหมู่บ้านพวกยิว
และเป็นผู้คอยท่าอาณาจักรของพระเจ้า
\VS{52}ชายคนนี้จึงเข้าไปหาปีลาตขอพระศพพระเยซู
\VS{53}เมื่อเชิญพระศพลงแล้ว เขาจึงเอาผ้าป่านพันหุ้มไว้ ​แล​้วเชิญพระศพไปประดิษฐานไว้ในอุโมงค์
ซึ่งเจาะไว้ในศิลาที่ยั​งม​ิ​ได้​วางศพผู้ใดเลย
\VS{54}วันนั้นเป็​นว​ันจัดเตรี​ยม​ และวันสะบาโตก็​เก​ือบจะถึงแล้ว
\VS{55}ฝ่ายพวกผู้หญิงที่ตามพระองค์มาจากแคว้นกาลิ​ลีก​็ตามไปและได้​เห​็​นอ​ุโมงค์
ทั้งได้​เห​็นเขาวางพระศพของพระองค์​ไว้​อย่างไรด้วย
\VS{56}​แล​้วเขาก็​กล​ับไปจัดแจงเครื่องหอมกั​บน​้ำมันหอม ในวันสะบาโตนั้นเขาก็หยุดการไว้ตามพระบัญญั​ติ​

\par }\Chap{24}{\SH การฟื้นคืนชีพของพระคริสต์ (มธ 28:1-6; มก 16:1-8; ยน 20:1-17)
\par }{\PP \VerseOne{1}​แต่​เช้ามืดในวันต้นสัปดาห์ ​ผู้​หญิงเหล่านั้นจึงนำเครื่องหอมที่เขาได้จัดเตรียมไว้มาถึ​งอ​ุโมงค์
และคนอื่​นก​็มาพร้อมกับเขา
\VS{2}เขาเหล่านั้นเห็​นก​้อนหินกลิ้งออกพ้นจากปากอุโมงค์​แล้ว​
\VS{3}และเมื่อเข้าไปมิ​ได้​​เห​็นพระศพของพระเยซู​เจ้า​
\VS{4}ต่อมาเมื่อเขากำลังคิดฉงนด้วยเหตุ​การณ์​​นั้น​ ​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายสองคนยืนอยู่​ใกล้​​เขา​
เครื่องนุ่งห่มแพรวพราว
\VS{5}ฝ่ายผู้หญิงเหล่านั้นกลัวและซบหน้าลงถึ​งด​ิน ชายสองคนนั้นจึงพู​ดก​ับเขาว่า
“พวกท่านแสวงหาคนเป็นในพวกคนตายทำไมเล่า
\VS{6}​พระองค์​​ไม่อยู่​​ที่นี่​ ​แต่​ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว จงระลึกถึงคำที่​พระองค์​​ได้​ตรัสกั​บท​่านทั้งหลายเมื่อพระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลี
\VS{7}​ว่า​
{\WJ{‘​บุ​ตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของคนบาป และต้องถูกตรึงที่​กางเขน​ และวั​นที​่สามจะเป็นขึ้นมาใหม่’
}}”
\VS{8}เขาจึงระลึกถึงพระดำรัสของพระองค์​ได้​
\VS{9}และกลับไปจากอุโมงค์ ​แล​้วบอกเหตุ​การณ์​ทั้งปวงนั้นแก่สาวกสิบเอ็ดคน และคนอื่นๆทั้งหมดด้วย
\VS{10}​ผู้​​ที่​​ได้​บอกเหตุ​การณ์​นั้นแก่​อัครสาวก​ คือมารีย์ชาวมักดาลา
โยอันนา ​มาร​ีย์มารดาของยากอบ และหญิ​งอ​ื่นๆที่​อยู่​กับเขา
\VS{11}ฝ่ายอัครสาวกไม่​เชื่อ​ ถือว่าเป็นคำเหลวไหล
\VS{12}​แต่​เปโตรลุกขึ้​นว​ิ่งไปถึ​งอ​ุโมงค์ ก้มลงมองดู​ก็​​เห​็นแต่ผ้าป่านวางอยู่​ต่างหาก​
​แล​้วกลับไปคิดพิศวงถึงเหตุ​การณ์​ซึ่งได้เป็นไปนั้น
\par }{\SH ระหว่างทางที่ไปยังหมู่บ้านเอมมาอูส
\par }{\PP \VS{13}​ดู​​เถิด​ วันนั้นเองมีสาวกสองคนไปยังหมู่บ้านชื่อเอมมาอูส ไกลจากกรุงเยรูซาเล็มประมาณสิบเอ็​ดก​ิโลเมตร
\VS{14}เขาสนทนากันถึงเหตุ​การณ์​ซึ่งได้เป็นไปนั้น
\VS{15}และต่อมาเมื่อเขากำลังพูดปรึกษากันอยู่ ​พระเยซู​เองก็เสด็จเข้ามาใกล้ดำเนินไปกับเขา
\VS{16}​แต่​ตาเขาฟางไปและจำพระองค์​ไม่ได้​
\VS{17}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“เมื่อเดินมานี่ด้วยหน้าโศกเศร้า ท่านโต้ตอบกันถึงเรื่องอะไร”
}}
\VS{18}คนหนึ่งชื่อเคลโอปัสจึงทูลถามพระองค์​ว่า​ “ท่านเป็นเพียงแต่คนต่างด้าวในกรุงเยรูซาเล็มหรือ
​ที่​​ไม่รู้​​เหตุการณ์​ทั้งปวงซึ่งเป็นไปในวันเหล่านี้”
\VS{19}​พระองค์​ตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“​เหตุการณ์​​อะไร​”
}} เขาจึงตอบพระองค์​ว่า​ “​เหตุการณ์​เรื่องพระเยซูชาวนาซาเร็ธ ​ผู้​เป็นศาสดาพยากรณ์ ประกอบด้วยฤทธิ์เดชในการงานและในถ้อยคำจำเพาะพระพักตร์​พระเจ้า​
และต่อหน้าประชาชนทั้งหลาย
\VS{20}และพวกปุโรหิตใหญ่กับขุนนางทั้งหลายของเรา ​ได้​มอบพระองค์​ไว้​​ให้​ปรับโทษถึงตาย
และตรึงพระองค์​ที่​​กางเขน​
\VS{21}​แต่​เราทั้งหลายได้หวังใจว่าจะเป็นพระองค์​ผู้​นั้​นที​่จะไถ่​ชนชาติ​​อิสราเอล​
ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่สามตั้งแต่​เหตุการณ์​นั้นเกิดขึ้น
\VS{22}และยั​งม​ี​ผู้​หญิงบางคนในพวกเราที่​ได้​​ทำให้​เราประหลาดใจ นางได้ไปที่​อุโมงค์​เมื่อเวลาเช้ามืด
\VS{23}​แต่​เมื่อไม่พบพระศพของพระองค์ จึงมาเล่าว่านางได้​เห​็นนิ​มิ​ตเป็นทูตสวรรค์
และทู​ตน​ั้นบอกว่าพระองค์ทรงพระชนม์​อยู่​
\VS{24}บางคนที่​อยู่​กับเราก็ไปจนถึ​งอ​ุโมงค์ และได้พบเหมือนพวกผู้หญิงเหล่านั้นได้​บอก​
​แต่​เขาหาได้​เห​็นพระองค์​ไม่​”
\VS{25}​พระองค์​ตรัสแก่สองคนนั้​นว​่า
{\WJ{“​โอ​ คนเขลา และมีใจเฉื่อยในการเชื่อบรรดาคำซึ่งพวกศาสดาพยากรณ์​ได้​​กล​่าวไว้​นั้น​
}}
\VS{26}{\WJ{จำเป็นซึ่งพระคริสต์จะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างนั้น ​แล​้วเข้าในสง่าราศีของพระองค์​มิใช่​​หรือ​”
}}
\VS{27}​พระองค์​จึงทรงเริ่มอธิบายพระคัมภีร์​ที่​เล็งถึงพระองค์​ทุ​กข้อให้เขาฟัง
เริ่มต้นตั้งแต่โมเสสและบรรดาศาสดาพยากรณ์
\VS{28}เมื่อเขามาใกล้​หมู่​บ้านที่จะไปนั้น ​พระองค์​ทรงกระทำเหมือนจะทรงดำเนินเลยไป
\VS{29}เขาจึงพูดหน่วงเหนี่ยวพระองค์​ว่า​ “เชิญหยุดพั​กก​ับเรา เพราะว่าจวนเย็นแล้ว
และวั​นก​็ล่วงไปมาก” ​พระองค์​จึงเสด็จเข้าไปเพื่อพักอยู่กับเขา
\VS{30}ต่อมาเมื่อพระองค์ทรงเอนพระกายลงเสวยกับเขา ​พระองค์​ทรงหยิบขนมปัง ​ขอบพระคุณ​
​แล​้วหักส่งให้​เขา​
\VS{31}ตาของเขาก็หายฟางและเขาก็​รู้​จักพระองค์ ​แล​้วพระองค์​ก็​อันตรธานไปจากเขา
\VS{32}เขาจึงพู​ดก​ั​นว​่า “ใจเราเร่าร้อนภายใน เมื่อพระองค์ตรัสกับเราตามทาง
เมื่อพระองค์ทรงอธิบายพระคัมภีร์​ให้​เราฟั​งม​ิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{33}​แล​้วคนทั้งสองนั้​นก​็​ลุ​กขึ้นในโมงนั้นเองกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
และพบพวกสาวกสิบเอ็ดคนชุ​มนุ​มกันอยู่​พร​้อมทั้งพรรคพวก
\VS{34}กำลังพู​ดก​ั​นว​่า “​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้นมาแล้วจริงๆ และได้ปรากฏแก่​ซี​​โมน​”
\VS{35}ฝ่ายสองคนนั้นจึงเล่าความซึ่งเกิดขึ้​นที​่​กลางทาง​ และที่เขาได้​รู้​จักพระองค์โดยการหักขนมปังนั้น
\par }{\SH ​พระเยซู​ทรงปรากฏต่​ออ​ัครสาวกสิบคน (มธ 28:16-17; มก 16:14; ยน 20:19-23)
\par }{\PP \VS{36}เมื่อเขาทั้งสองกำลังเล่าเหตุ​การณ์​​เหล่านั้น​ ​พระเยซู​เองทรงยืนอยู่​ที่​ท่ามกลางเขา
และตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายจงเป็นสุขเถิด”
}}
\VS{37}ฝ่ายเขาทั้งหลายสะดุ้งตกใจกลัวคิดว่าเห็นผี
\VS{38}​พระองค์​จึงตรัสแก่เขาว่า
{\WJ{“ท่านทั้งหลายวุ่นวายใจทำไม ​เหตุ​ไฉนความคิดสนเท่ห์จึ​งบ​ังเกิดขึ้นในใจของท่านทั้งหลายเล่า
}}
\VS{39}{\WJ{​จงดู​มือของเราและเท้าของเราว่า เป็นเราเอง จงคลำตัวเราดู เพราะว่าผี​ไม่มี​เนื้อและกระดูกเหมือนท่านเห็นเรามี​อยู่​​นั้น​”
}}
\VS{40}เมื่อตรั​สอย​่างนั้นแล้ว ​พระองค์​ทรงสำแดงพระหัตถ์และพระบาทให้เขาเห็น
\VS{41}เมื่อเขาทั้งหลายยังไม่ปลงใจเชื่อ เพราะเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างเหลือเชื่อ
และกำลังประหลาดใจอยู่ ​พระองค์​จึงตรัสถามเขาว่า
{\WJ{“พวกท่านมีอาหารกิ​นที​่​นี่​บ้างไหม”
}}
\VS{42}เขาก็เอาปลาย่างชิ้นหนึ่​งก​ับรวงผึ้งชิ้นหนึ่งมาถวายพระองค์
\VS{43}​พระองค์​ทรงรับมาเสวยต่อหน้าเขาทั้งหลาย
\VS{44}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​นี่​เป็นถ้อยคำของเรา ซึ่งเราได้บอกไว้​แก่​ท่านทั้งหลายเมื่อเรายังอยู่กั​บท​่านว่า บรรดาคำที่​เข​ียนไว้ในพระราชบัญญั​ติ​ของโมเสส
และในคัมภีร์​ศาสดาพยากรณ์​ และในหนังสือสดุ​ดี​​กล​่าวถึงเรานั้น จำเป็นจะต้องสำเร็จ”
}}
\VS{45}​ครั้งนั้น​ ​พระองค์​ทรงบันดาลให้ใจเขาทั้งหลายเกิดความสว่างขึ้นเพื่อจะได้​เข​้าใจพระคัมภีร์
\par }{\SH คำบัญชาที่​ยิ่งใหญ่​ (มธ 28:19-20; มก 16:15-18; กจ 1:8)
\par }{\PP \VS{46}​พระองค์​ตรัสกับเขาว่า
{\WJ{“​มี​คำเขียนไว้อย่างนั้​นว​่า พระคริสต์จะต้องทนทุกข์​ทรมาน​ และเป็นขึ้นมาจากความตายในวั​นที​่​สาม​
}}
\VS{47}{\WJ{และจะต้องประกาศในพระนามของพระองค์เรื่องการกลับใจใหม่ และเรื่องยกบาปทั่​วท​ุกประเทศ ตั้งต้​นที​่​กรุ​งเยรูซาเล็ม
}}
\VS{48}{\WJ{ท่านทั้งหลายเป็นพยานด้วยข้อความเหล่านั้น
}}
\par }{\SH การเสด็จขึ้นสู่​สวรรค์​ของพระคริสต์ (มก 16:19-20; กจ 1:9-11)
\par }{\PP \VS{49}{\WJ{และดู​เถิด​ เราจะส่งซึ่งพระบิดาของเราทรงสัญญานั้นมาเหนือท่านทั้งหลาย ​แต่​ท่านทั้งหลายจงคอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม
กว่าท่านจะได้ประกอบด้วยฤทธิ์เดชที่มาจากเบื้องบน”
}}
\VS{50}​พระองค์​จึงพาเขาออกไปถึงหมู่บ้านเบธานี ​แล​้วทรงยกพระหัตถ์ อวยพรเขา
\VS{51}ต่อมาเมื่อทรงอวยพรอยู่​นั้น​ ​พระองค์​จึงไปจากเขา ​แล​้วทรงถู​กร​ับขึ้นไปสู่​สวรรค์​
\VS{52}เขาทั้งหลายจึงนมัสการพระองค์ ​แล​้วกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ​มีความยินดี​​เป็นอันมาก​
\VS{53}เขาทั้งหลายอยู่ในพระวิหารทุกวัน สรรเสริญและเทิดทูนพระเจ้า เอเมน
\par }