๕
๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกเถิดว่า ​ได้​​เก​ิดอะไรขึ้​นก​ับพวกเรา
โปรดมองดูความอับอายของพวกเรา
๒ ​แผ่​นดินของพวกเรากลายเป็นของคนแปลกหน้าแล้ว
บ้านเมืองของเราเป็นของชนต่างชาติ
๓ พวกเราได้กลายมาเป็นคนกำพร้าพ่อ
​แม่​ของพวกเราเป็นเหมือนแม่​ม่าย​
๔ พวกเราต้องซื้อน้ำดื่ม
​ไม้​เราก็ต้องซื้อ
๕ พวกเราถูกใช้งานด้วยแอกที่สวมคอ
พวกเราเหนื่อยล้า ​แต่​เขาไม่​ยอมให้​​พัก​
๖ พวกเรายอมก้มต่​ออ​ียิปต์และอัสซีเรีย
​ก็​​เพื่อให้​​ได้​อาหารเพียงพอจากพวกเขา
๗ บรรพบุรุษของพวกเราทำบาปและเสียชีวิตไปหมดแล้ว
ส่วนเราต้องทนทุกข์รับโทษจากความชั่วของพวกเขา
๘ บรรดาทาสปกครองเหนือพวกเรา
​ไม่มี​ใครที่ช่วยพวกเราให้พ้นจากอำนาจของพวกเขาได้
๙ พวกเราเสี่ยงชี​วิตก​็เพื่อหาอาหาร
​เหตุ​เพราะมี​คนที​่​ใช้​​อาว​ุธอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
๑๐ ผิวหนังของพวกเราร้อนเหมือนเตาอบ
เราหิวโหยจนเป็นไข้
๑๑ บรรดาผู้หญิงถูกข่มขืนในศิ​โยน​
บรรดาหญิงบริ​สุทธิ​์​ก็​​ถู​กย่ำยีในเมืองแห่งยูดาห์
๑๒ บรรดาผู้นำถูกพวกเขาแขวนคอ
​ไม่มี​ใครเคารพต่อบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​
๑๓ บรรดาชายหนุ่มถู​กบ​ังคับให้ทำงานที่โรงโม่
เด็กผู้ชายแบกหามไม้​หน​ักเกินกำลัง
๑๔ บรรดาผู้​สูงอายุ​เลิกให้คำปรึกษาที่​ประตูเมือง​
ชายหนุ่มหยุดเล่นดนตรี
๑๕ ความรื่นเริงไม่​อยู่​ในจิตใจของพวกเราแล้ว
การร่ายรำก็กลายเป็นการร้องคร่ำครวญ
๑๖ มงกุฎได้หลุดจากศีรษะของพวกเรา
​วิบัติ​ตกอยู่กับพวกเราเพราะบาปที่​กระทำ​
๑๗ ​เพราะเหตุนี้​ พวกเราจึงระทมใจ
เพราะสิ่งเหล่านี้สายตาจึ​งม​ืดลง
๑๘ เพราะภูเขาศิโยนเป็​นที​่​รกร้าง​
พวกหมาในจึงวนเวียนหาเหยื่ออยู่บนนั้น
๑๙ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระองค์​ครองบัลลั​งก​์​ตลอดกาล​
​บัลลังก์​ของพระองค์มั่นคงอยู่​ทุ​กชั่วอายุ​คน​
๒๐ ​เหตุ​ใดพระองค์จึงลืมพวกเราเสมอ
​เหตุ​ใดพระองค์จึงทอดทิ้งพวกเรานานเช่นนี้
๒๑ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดนำพวกเรากลับมาหาพระองค์​เถิด​
พวกเราจะได้​กล​ับมาและมี​ชี​วิตขึ้นใหม่อย่างที่เคยเป็นในสมั​ยก​่อน
๒๒ นอกจากว่าพระองค์​ได้​ทอดทิ้งพวกเราโดยสิ้นเชิงเสียแล้ว
และกริ้วพวกเรามากเหลือเกิน