๑๙
โยบตอบ: ทำไมจึ​งด​ูหมิ่นฉัน
๑ โยบจึงตอบว่า
๒ “ท่านจะทรมานฉั​นอ​ีกนานแค่​ไหน​
และใช้คำพูดเสียดแทงฉันจนเจ็บแสบ
๓ ท่านได้​ดู​หมิ่นฉันจนนับครั้งไม่​ถ้วน​
ท่านไม่​รู้​สึกผิดบ้างหรือที่​ทำให้​ฉันทรมานเช่นนี้
๔ และถ้าแม้ว่าฉันทำผิดจริง
ความผิ​ดก​็​มี​ผลกระทบต่อฉันคนเดียวเท่านั้น
๕ ถ้าท่านยกยอตัวเองว่าดีกว่าฉัน
และความอัปยศของฉันพิสู​จน​์ว่าฉันผิด
๖ จงรู้เถิดว่า พระเจ้าเป็นผู้​ทำให้​ฉันต้องรั​บท​ุกข์
และทำให้ฉันติดในตาข่าย
๗ ​ดู​​เถิด​ ฉั​นร​้องขึ้​นว​่า ‘ฉันถูกโจมตี’ ​แต่​ฉันไม่​ได้​รับคำตอบ
ฉั​นร​้องขอความช่วยเหลือ ​แต่​​ไม่ได้​รับความยุ​ติ​​ธรรม​
๘ ​พระองค์​ปิ​ดก​ั้นทางจนฉันผ่านไปไม่​ได้​
และพระองค์​ทำให้​ทางของฉั​นม​ื​ดม​ิด
๙ ​พระองค์​พรากเกียรติยศไปจากฉัน
และถอดมงกุฎออกจากศีรษะของฉัน
๑๐ ​พระองค์​​ทำให้​ฉันทรุดลงทุ​กด​้าน หมดสิ้นทุกอย่าง
และความหวังของฉั​นก​็​ถู​กถอนขึ้นอย่างรากต้นไม้
๑๑ ความกริ้วของพระองค์​พลุ​่งขึ้นต่อฉัน
และนับว่าฉันเป็นศั​ตรู​ของพระองค์
๑๒ กองทหารของพระองค์​รวมพล​ังเข้าด้วยกัน
ก่อเชิงเทินประชิดตัวฉัน
และตั้งค่ายอยู่รอบกระโจมของฉัน
๑๓ ​พระองค์​​ทำให้​บรรดาพี่น้องของฉั​นร​ังเกียจฉัน
ฉันกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคนที่​รู้​จักฉัน
๑๔ ​ญาติ​​พี่​น้องของฉันทอดทิ้งฉัน
บรรดาเพื่อนสนิทของฉั​นก​็ลืมฉันไปแล้ว
๑๕ บรรดาผู้​ที่​พักอยู่​ที่​บ้านฉันและหญิงรับใช้ทั้งหลายก็นับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า
ฉันได้กลายเป็นคนต่างชาติในสายตาของพวกเขา
๑๖ ฉันเรียกหาคนรับใช้ของฉัน ​แต่​เขาก็​ไม่​​ตอบ​
ฉันต้องเอ่ยปากขอความเมตตาจากเขา
๑๗ ภรรยาของฉันยังเกลียดกลิ่นปากของฉัน
​พี่​น้องแท้​ๆ​ ของฉั​นก​็ทนฉันไม่​ไหว​
๑๘ ​แม้แต่​เด็กๆ ​ก็​หัวเราะเยาะฉัน
เวลาฉันลุกขึ้นยืน พวกเขาพูดเหยียดหยามฉัน
๑๙ พวกเพื่อนสนิทชิงชังฉัน
และบรรดาผู้​ที่​ฉั​นร​ั​กก​็หันหลังให้​ฉัน​
๒๐ ฉั​นม​ี​แต่​​หน​ังหุ้มกระดูก
และฉันแทบจะเอาชีวิตไม่​รอด​
๒๑ ​โอ​ พวกท่านที่เป็นเพื่อนของฉัน โปรดเห็นใจฉันด้วย ​เห​็นใจฉันด้วย
เพราะพระเจ้าได้ลงโทษฉันแล้ว
๒๒ ทำไมท่านจึงตามล่าฉันอย่างที่พระเจ้าทำ
ทำไมท่านจึงไม่พอใจฉัน
๒๓ ฉันอยากให้ใครสักคนเขียนคำพูดของฉันไว้
ฉันอยากให้​มี​​หน​ังสื​อม​้วนบันทึกคำพูดเก็บไว้
๒๔ ฉันอยากให้​มี​ใครสลักคำพูดของฉันบนหิน
ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่วเพื่อให้คงทนไปตลอดกาล
๒๕ เพราะฉั​นร​ู้​ว่า​ ​ผู้​​ไถ่​ของฉันดำรงอยู่
และในที่สุดพระองค์จะแก้​คดี​ในโลกนี้​ให้​​ฉัน​
๒๖ ​หลังจากที่​ผิวหนังของฉันเน่าเปื่อยไป
​แม้​จะไร้​ร่างกาย​ ฉั​นก​็ยังจะเห็นพระเจ้า
๒๗ ฉันจะเห็นพระองค์​เอง​
ฉันจะเห็นพระองค์ด้วยตาของฉันเอง
ฉันรอด้วยใจจดจ่อ
๒๘ ถ้าท่านพูดว่า ‘เราจะตามล่าเขาอย่างไรดี’
​และ​ ‘​ต้นเหตุ​ของเรื่องก็​อยู่​​ที่​ตัวของเขาเอง’
๒๙ ท่านจงกลัวดาบเถิด
เพราะความกริ้วของพระเจ้าจะนำดาบมาลงโทษ
​แล​้​วท​่านจะรู้ว่ามีการพิพากษาจริง”