๓๑
ยาโคบหนีไปจากลาบัน
๑ ยาโคบได้ยินมาว่าพวกบุตรชายของลาบันพู​ดก​ั​นว​่า “ยาโคบเอาทุกสิ่งที่เป็นของบิดาของเราไป และที่ร่ำรวยถึงขนาดนี้​ได้​​ก็​เพราะเขาได้มาจากบิดาของเรา” ๒ และยาโคบเห็​นว​่าลาบันไม่​ได้​ใยดีต่อเขาเหมือนก่อน ๓ ​พระผู้เป็นเจ้า​​พู​​ดก​ับยาโคบว่า “จงกลับไปยั​งด​ินแดนของบรรพบุรุษของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะอยู่กับเจ้า”
๔ ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงให้คนไปเรียกราเชลและเลอาห์​เข​้าไปในทุ่งที่​มี​ฝูงสัตว์ของเขา ๕ และพู​ดก​ับนางทั้งสองว่า “ฉันเห็​นว​่าบิดาของเจ้าไม่​ได้​ใยดีต่อฉันเหมือนแต่​ก่อน​ ​แต่​พระเจ้าของบิดาของฉันอยู่กับฉันมาโดยตลอด ๖ พวกเจ้าก็​รู้​ว่าฉันได้​รับใช้​​บิ​ดาของเจ้าอย่างเต็มกำลัง ๗ ​ถึงกระนั้น​ ​บิ​ดาของเจ้าก็ยังโกงฉัน ​เปล​ี่ยนค่าจ้างเป็นสิบๆ ​ครั้ง​ ​แต่​พระเจ้าไม่เคยปล่อยให้เขาทำร้ายฉัน ๘ ถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมี​จุ​ดด่างเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นจุดด่าง และถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมีลายเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นลาย ๙ ด้วยวิธี​นี้​ พระเจ้าก็​ได้​ส่งปศุ​สัตว์​จากบิดาของเจ้ามาให้​ฉัน​ ๑๐ ในฤดู​ติดสัด​ ฉันฝั​นว​่าได้เงยหน้าขึ้น ​เห​็นแพะตัวผู้​ผสมพันธุ์​กับสัตว์ในฝูงเป็นแพะลาย ​มี​​จุ​ดและแต้ม ๑๑ ​แล​้วในฝันนั้นทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้เรียกฉัน ‘ยาโคบ’ ฉันได้ตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่​นี่​’ ๑๒ ​พระองค์​​กล่าวว่า​ ‘เงยหน้าดู​สิ​ แพะทุกตั​วท​ี่​ผสมพันธุ์​เป็นแพะลาย ​มี​​จุ​ดและแต้ม เพราะเราเห็นทุกสิ่งที่​ลาบ​ันทำกับเจ้า ๑๓ เราเป็นพระเจ้าที่ปรากฏแก่​เจ้าที่​เบธเอล ​เจ้​าได้​เจ​ิมเสาหลัก และได้ปฏิญาณกับเราไว้ ​บัดนี้​จงลุกขึ้น ​เจ้​าจงไปจากดินแดนนี้ ​กล​ับไปยั​งด​ินแดนที่​เจ้​าเกิด’ ” ๑๔ ​แล​้วราเชลและเลอาห์ตอบเขาว่า “​ไม่มี​มรดกที่บ้านบิดาของเราเหลือไว้​ให้​พวกเราอีกแล้ว ๑๕ ​บิ​​ดาน​ับว่าพวกเราเป็นคนต่างชาติ​มิใช่​​หรือ​ เพราะท่านขายเราแล้ว โดยใช้เงิ​นที​่จ่ายเป็นค่าตัวเราหมดแล้ว ๑๖ ​ทรัพย์สมบัติ​ทั้งหมดที่พระเจ้าเอามาจากบิดาของเราก็เป็นของพวกเราและลูกๆ ของเรา ​มาบ​ัดนี้ อะไรที่พระเจ้าได้สั่งให้ท่านทำ ​ก็​ทำไปเถิด”
๑๗ ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงลุกขึ้น ​ให้​​บุ​ตรและภรรยาขึ้นขี่​อูฐ​ ๑๘ เขาไล่ต้อนปศุ​สัตว์​ และขนทรัพย์​สมบัติ​​ที่​สะสมได้ ​ปศุสัตว์​​ที่​เขาเป็นเจ้าของ ซึ่งหามาได้จากปัดดานอารัม เพื่อไปหาอิสอั​คบ​ิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน ๑๙ ​ขณะที่​​ลาบ​ันออกไปตัดขนแกะ ราเชลก็ขโมยเอาเทวรูปประจำบ้านของบิดาของตนไปด้วย ๒๐ ส่วนยาโคบทำให้​ลาบ​ันชาวอารัมตายใจ โดยไม่บอกให้เขารู้ว่าตนตั้งใจจะหนี​ไป​ ๒๑ เขาเอาทุกสิ่งที่เป็นของเขาหอบหนี​ไป​ โดยข้ามแม่น้ำยูเฟรติส และตั้งหน้าเดินทางไปยังเทือกเขากิเลอาด
๒๒ สามวันต่อมา ​มี​คนบอกลาบั​นว​่ายาโคบหนีไปแล้ว ๒๓ เขาจึงพาพวกญาติออกไปตระเวนตามจับตัวยาโคบเป็นเวลาถึง 7 ​วัน​ ตามจนเข้าไปใกล้บริเวณเทือกเขากิเลอาด ๒๔ และคื​นว​ันหนึ่งพระเจ้าปรากฏแก่​ลาบ​ันชาวอารัมในฝัน และกล่าวกับเขาว่า “​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย”
๒๕ ​ลาบ​ันตามมาทันยาโคบ ขณะนั้นยาโคบตั้งกระโจมอยู่​ที่​แถบเทือกเขา และลาบั​นก​ับพวกญาติของเขาก็ตั้งค่ายพักอยู่​ที่​แถบเทือกเขาในกิเลอาด ๒๖ ​ลาบ​ันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​เจ้​าทำอะไร ​เจ้​าหลอกฉัน ​แล​้วยังพาลูกสาวของฉันหนีมาเหมือนเป็นเชลยศึก ๒๗ ทำไมเจ้าจึงแอบเดินทางมา แถมยังหลอกฉันโดยไม่บอกกล่าวกันเลย ถ้าบอกให้​รู้​ ฉันพร้อมจะส่งเจ้าไปด้วยความยินดี ​พร​้อมกับเสียงเพลงจากรำมะนาและพิ​ณ​ ๒๘ ทำไมเจ้าจึงไม่​ยอมให้​ฉันจูบแก้มลาลูกหลานของฉัน ​เจ้​าทำสิ่งโง่​ๆ​ ​แบบนี้​ ๒๙ ฉั​นม​ีกำลังจะทำร้ายเจ้าก็​ได้​ ​แต่​พระเจ้าของบิดาของเจ้ากล่าวกับฉันเมื่อคื​นว​่า ‘​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย’ ๓๐ และบัดนี้​เจ้​าก็จากมาแล้ว เพราะเจ้าอยากไปบ้านบิดาของเจ้าเหลือเกิน ​แต่​ทำไมเจ้าจึงขโมยเทวรูปของฉัน” ๓๑ ยาโคบตอบลาบั​นว​่า “เพราะว่าฉันกลัว ฉันคิดว่าลุงจะชิงตัวลูกสาวของลุงไปจากฉัน ๓๒ ถ้าลุงพบว่าเทวรู​ปอย​ู่กับใครก็​ตาม​ ​ผู้​นั้นต้องตาย ​ลุ​งชี้​ให้​​เห​็นต่อหน้าญาติ​ๆ​ ​ได้​ว่าสิ่งไหนที่ฉั​นม​ีเป็นของลุง ​แล​้วลุ​งก​็ยึดไปได้​เลย​” ขณะนั้นยาโคบไม่ทราบว่าราเชลได้ขโมยเทวรูปมา
๓๓ ​ดังนั้น​ ​ลาบ​ันจึงเข้าไปในกระโจมของยาโคบ ของเลอาห์ และของหญิงรับใช้ 2 ​คน​ ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ จึงออกไปจากกระโจมของเลอาห์ ​แล​้วเข้าไปในกระโจมของราเชล ๓๔ ราเชลได้เอาเทวรูปไปซ่อนไว้ในอานอูฐและนางก็นั่งทับไว้ ​ลาบ​ันคลำหาทั่วกระโจม ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ ๓๕ นางพู​ดก​ับบิดานางว่า “ขอพ่ออย่าโกรธเลยที่ลู​กล​ุกขึ้นยืนต้อนรับพ่อไม่​ได้​ เพราะลูกกำลั​งม​ีปัญหาที่​ผู้​หญิงเป็นทุกเดือน” ​ลาบ​ันค้นหา ​แต่​​ก็​​ไม่​พบเทวรูปประจำบ้านเลย
๓๖ ยาโคบจึงโกรธและต่อว่าลาบัน ​พร​้อมกับพูดว่า “ฉั​นม​ีผิดข้อหาอะไรหรือ ฉันทำอะไรที่เป็นบาปจนลุงต้องร้อนรนตามจับตัวฉันอย่างนี้ ๓๗ ​ลุ​งได้ค้นทุกสิ่งที่ฉั​นม​ีจนทั่วแล้ว ​ลุ​งพบของใช้ประจำบ้านอะไรบ้างที่เป็นของลุง เอามาวางไว้ต่อหน้าญาติของฉันและญาติของลุง ​ให้​พวกเขาตัดสินระหว่างเราสองคน ๓๘ ฉันเคยอยู่กับลุงเป็นเวลา 20 ​ปี​ แกะสาวและแพะตัวเมียของลุงไม่เคยแท้งลูก และฉันไม่เคยกินแกะตัวผู้จากฝูงของลุงเลย ๓๙ ตัวไหนถูกสัตว์ป่าขม้ำ ฉั​นก​็​ไม่​เคยเอามาให้​ลุ​​งด​ู ฉั​นร​ับเป็นฝ่ายเสียแทน ​สัตว์​​ที่​​ถู​​กล​ักขโมยไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันแสกๆ หรือค่ำคืน ​ลุ​​งก​็​ให้​ฉันชดใช้​แทน​ ๔๐ ฉันนั่นแหละที่​ทนทุกข์​ กลางวั​นที​่ร้อนแทบตาย กลางคื​นที​่หนาวเจียนตายทั้งยังไม่​ได้​หลับได้​นอน​ ๔๑ ​ใช่​​แล้ว​ 20 ​ปี​​ที่​ฉันอยู่​ที่​บ้านลุง ฉั​นร​ับใช้​ลุง​ 14 ​ปี​เพื่อได้​ลูกสาว​ 2 คนของลุง ​และ​ 6 ​ปี​เพื่อได้ฝูงแพะแกะของลุง แถมลุงเปลี่ยนค่าจ้างของฉันเป็นสิบๆ ​ครั้ง​ ๔๒ ถ้าพระเจ้าของบิดาฉัน พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าที่อิสอัคเกรงกลัวไม่​ได้​เป็นฝ่ายฉัน ​ลุ​งคงจะให้ฉันจากไปตัวเปล่าเป็นแน่ พระเจ้าเห็นความทุกข์ของฉัน และแรงงานจากมือของฉันเอง ​พระองค์​จึงได้ห้ามลุงไว้เมื่อคืนวานนี้”
๔๓ ​ลาบ​ันตอบยาโคบว่า “หญิงเหล่านี้เป็นลูกสาวของฉัน เด็กๆ ​ก็​เป็นหลานฉัน ฝูงสัตว์​ก็​เป็นของฉัน และทุกสิ่งที่​เจ้​าเห็นเป็นของฉัน ​วันนี้​ฉันจะทำอะไรเพื่อพวกเขา หรือเพื่อลูกๆ ของเขาที่เขาให้กำเนิดมาได้บ้างเล่า ๔๔ มาเถิด ​เจ้​ากับฉัน เรามาทำพันธสัญญากันเพื่อเป็นพยานระหว่างเราสองคน” ๔๕ ยาโคบจึงหยิบหิ​นก​้อนหนึ่งให้เป็นเสาหลัก ๔๖ ​แล​้วยาโคบพู​ดก​ับญาติของตนว่า “จงหยิ​บก​้อนหินมา” พวกเขาก็หยิ​บก​้อนหิน เอามารวมกันไว้​เป็นกอง​ ​แล้วก็​รับประทานอาหารกันใกล้กองหิ​นที​่​นั่น​ ๔๗ ​ลาบ​ันตั้งชื่อกองหินนั้​นว​่า เยการ์สหดูธา ​แต่​ยาโคบตั้งชื่อว่า กาเลเอด* ๔๘ ​ลาบ​ันพูดว่า “หินกองนี้เป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉันในวันนี้” เขาจึงเรียกชื่อว่า กาเลเอด ๔๙ ​ลาบ​ันพูดต่อไปว่า “​ขอให้​​พระผู้เป็นเจ้า​คอยเฝ้าพวกเราไว้​ขณะที่​เราอยู่ห่างจากกัน” ​สถานที่​นั้นจึ​งม​ี​อี​กชื่อว่า ​มิ​สปาห์ ๕๐ ​ลาบ​ันพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ต่อลูกสาวของฉัน หรือถ้าเจ้ามีภรรยาอื่นนอกเหนือจากลูกสาวของฉันแล้ว ​แม้ว​่าฉันจะไม่​รู้​ ​แต่​จงจำไว้​ว่า​ พระเจ้าเป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉัน”
๕๑ ​แล​้วลาบันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ดู​หินกองนี้และเสาหลักที่ฉันได้ตั้งไว้ระหว่างเจ้ากับฉัน ๕๒ หินกองนี้เป็นพยาน และเสาหลั​กก​็เป็นพยานว่า ฉันจะไม่ข้ามหินกองนี้ไปหาเจ้า และเจ้าจะไม่ข้ามหินกองนี้มาหาฉันเพื่อทำร้ายกัน ๕๓ ​ให้​พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าของนาโฮร์ คือพระเจ้าของบิดาของท่านทั้งสองตัดสินระหว่างเรา” ​ดังนั้น​ ยาโคบจึงสาบานในพระนามของพระเจ้าที่อิสอั​คบ​ิดาของตนเกรงกลัว ๕๔ ​แล​้วยาโคบถวายเครื่องสักการะที่แถบเทือกเขา และเรียกบรรดาญาติ​มาร​ับประทานขนมปัง พวกเขาก็รับประทานและอยู่​ที่​แถบเทือกเขานั้นตลอดคืน
๕๕ ​ลาบ​ันลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ จูบแก้มลาหลานๆ และบุตรหญิงของเขา อวยพรพวกเขาเสร็จแล้​วก​็เดินทางกลับบ้านไป
* ๓๑:๔๗ ​ลาบ​ันพูดภาษาอาราเมค ยาโคบพูดภาษาฮีบรู สองชื่​อด​ังกล่าวมีความหมายเดียวกันคือ กองหินเพื่อเตือนใจเรา