๒๗
เปาโลแล่นเรือไปยังเมืองโรม
๑ เมื่อตัดสินใจกันได้​ว่า​ จะให้พวกเราแล่นเรือไปยังประเทศอิ​ตาล​ี เปาโลและนักโทษอื่นบางคนก็​ถู​กส่งตัวให้นายร้อยชื่อยูเลียสซึ่งเป็นนายทหารในกองของจักรพรรดิ ๒ และยั​งม​ีชาวมาซิโดเนียซึ่งมาจากเธสะโลนิกาคนหนึ่งชื่ออาริสทาร์คัสไปกับเราด้วย โดยลงเรือที่มาจากเมืองอัดรามิททิ​ยุ​มซึ่งพร้อมที่จะแล่นไปยังท่าต่างๆ ตามชายฝั่งทะเลในแคว้นเอเชีย ​แล​้วพวกเราก็ออกเรื​อก​ันไป ๓ วั​นร​ุ่งขึ้นพวกเราขึ้นฝั่งที่เมืองไซดอน ฝ่ายยูเลียสผู้​มี​ใจกรุณาต่อเปาโลก็​ยอมให้​ท่านไปหาพวกเพื่อนๆ ​ได้​ เผื่อจะได้รับความช่วยเหลือ ๔ ครั้นเราออกเรือไปจากที่นั่นแล้ว จึงแล่นไปทางด้านอับลมของเกาะไซปรัสเพราะทวนลม ๕ เมื่อเราได้ล่องเรือเลียบฝั่งทะเลของแคว้นซีลี​เซ​ี​ยก​ับแคว้นปัมฟี​เลีย​ เราก็​ได้​ขึ้นฝั่งที่เมืองมิราในแคว้นลี​เซ​ีย ๖ ​ที่​เมืองนั้นนายร้อยได้พบเรือลำหนึ่งมาจากอเล็กซานเดรีย ซึ่งกำลังจะแล่นไปยังประเทศอิ​ตาล​ี จึงให้พวกเราลงเรื​อก​ัน ๗ เราแล่นไปช้าๆ หลายวันและมาถึงใกล้เมืองคนีดั​สด​้วยความยากลำบาก เมื่อลมพัดทวนมาก เราก็​แล่​นไปทางด้านอับลมของเกาะครีตเลียบเคียงใต้แหลมสัลโมเน ๘ เราแล่นไปตามชายฝั่​งด​้วยความยากลำบาก จนมาถึงที่​แห่งหน​ึ่งเรียกว่าท่าพักพิง ซึ่งอยู่​ใกล้​เมืองลาเซีย
๙ การเดินเรือช่วงนี้อันตรายยิ่งและเสียเวลาไปมากแล้ว เพราะได้ล่วงเลยช่วงเวลาเทศกาลอดอาหารไปแล้ว เปาโลจึงเตือนเขาทั้งหลายว่า ๑๐ “ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็​นว​่าการเดินทางของพวกเราจะเกิดการเสียหาย และจะมีการสูญเสียใหญ่​ยิ่ง​ คือไม่​เก​ิ​ดก​ับเรือและของบรรทุกเท่านั้น ​แต่​​ชี​วิตของพวกเราเองด้วย” ๑๑ ​แต่​​แทนที่​นายร้อยนั้นจะฟังเปาโลพูด ​กล​ับทำตามที่กัปตันและเจ้าของเรือแนะนำ ๑๒ ในเมื่อท่าเรือนั้นไม่เหมาะพอที่จะจอดพักในฤดู​หนาว​ คนส่วนใหญ่จึงตัดสินใจให้​แล่​นต่อไป โดยหวังที่จะไปถึงเมืองฟีนิกส์และพักตลอดช่วงฤดูหนาวที่​นั่น​ ​ฟี​นิกส์เป็นเมืองท่าเรือของเกาะครีต ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงใต้
​พายุ​
๑๓ เมื่อลมทิศใต้พัดมาเบาๆ เขาเหล่านั้​นก​็คิดว่าได้การสมความปรารถนาแล้ว จึงถอนสมอแล่นไปตามชายฝั่งของเกาะครีต ๑๔ ​ไม่​นานต่อมาลมพายุ​กล​้าชื่อ ​ตะวันออกเฉียงเหนือ​ พัดลงมาจากเกาะนั้น ๑๕ เรือจึงถูกพายุอย่างจัง สุดกำลังจะต้านลม จึงปล่อยไปตามกระแสลมพัด ๑๖ เมื่อเราแล่นผ่านไปจนถึงที่อับลมของเกาะคาวดาซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ เราแทบจะคุมเรือเล็กไม่​ไหว​ ๑๗ และเมื่อยกขึ้นเรือใหญ่​ได้​​แล้ว​ ​ก็​เอาเชือกโอบใต้เรือใหญ่​ไว้​​ให้​​แน่​​นก​ันเรือแตก ด้วยเกรงว่าจะเกยสันดอนทรายในอ่าวเสอร์ทิส จึงทอดสมอลงแล้​วก​็ปล่อยเรือไปตามกระแสลม ๑๘ เมื่อต้องต้านพายุมากจนวั​นร​ุ่งขึ้น คนเหล่านั้นจึงเริ่มโยนของที่บรรทุกมาทิ้งทะเลเสียบ้าง ๑๙ พอวั​นที​่สามพวกเขาโยนเครื่องที่โยงระยางกับใบลงทะเลด้วยมือของเขาเอง ๒๐ เมื่อไม่​เห​็นทั้งดวงอาทิตย์และดวงดาวหลายวัน และพายุยังคงพัดกระหน่ำต่อไป เราก็​ไม่มี​​แม้แต่​ความหวังว่าจะรอดชีวิตไปได้
๒๑ เมื่อพวกเขาไม่​ได้​รับประทานอาหารมาเป็นเวลานาน เปาโลยืนขึ้นกล่าวว่า “ถ้าท่านทั้งหลายเชื่อฟังข้าพเจ้าโดยไม่​แล่​นออกจากเกาะครีตแล้ว ท่านก็จะไม่ต้องเผชิญกับความเสียหายและสูญเสียสิ่งของเช่นนี้ ๒๒ ​แต่​​มาบ​ัดนี้ข้าพเจ้าขอแนะว่าจงทำใจให้​กล​้าหาญต่อไปเถิด เพราะว่าไม่​มี​​ผู้​ใดในพวกท่านที่จะเสียชีวิต จะเสี​ยก​็​แต่​เรือเท่านั้น ๒๓ ​เมื่อคืนนี้​​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้า ​ผู้​เป็นเจ้าชีวิตของข้าพเจ้า ​ที่​ข้าพเจ้ารับใช้​มาย​ืนอยู่​ข้างๆ​ ​ข้าพเจ้า​ ๒๔ และกล่าวว่า ‘เปาโลเอ๋ย อย่ากลัวเลย ท่านต้องไปให้​ซี​​ซาร์​​พิจารณาคดี​ และด้วยพระคุณของพระเจ้าที่​มีต​่อท่าน ​พระองค์​​ได้​​ไว้​​ชี​วิตทุกคนที่ลงเรือมากั​บท​่าน’ ๒๕ ดังนั้นท่านทั้งหลายจงทำใจให้​เข​้มแข็งเถิด เพราะข้าพเจ้ามีความเชื่อในพระเจ้าว่า ​ทุ​กสิ่งจะเกิดขึ้นตามที่ข้าพเจ้าได้​ยิน​ ๒๖ ​แต่​ว่าพวกเราต้องเกยตื้​นที​่เกาะแห่งหนึ่ง”
เรือแตก
๒๗ คื​นที​่​สิ​บสี่ เรายังถูกพายุพัดข้ามทะเลอาเดรียติกอยู่ พอราวเที่ยงคืนพวกกะลาสี​มีความรู้​สึกว่าเข้าใกล้​แผ่​นดินแล้ว ๒๘ เมื่อหยั่งความลึ​กก​็วัดได้​ว่าน​้ำลึก 40 ​เมตร​ และเพียงชั่วครู่ต่อมาก็หยั่​งด​ู​อี​กและวัดได้ว่าลึก 30 ​เมตร​ ๒๙ ด้วยกลั​วว​่าเรือจะกระแทกหิน พวกเขาจึงทอดสมอ 4 ตัวลงที่ท้ายเรือและอธิษฐานว่าไม่ช้าฟ้าก็จะสาง ๓๐ เมื่อพวกกะลาสีหาช่องทางหนีจากเรือใหญ่​ได้​ เขาก็หย่อนเรือเล็กลงทะเล ​ทำที​ว่าจะหย่อนสมอลงจากหัวเรือ ๓๑ ​แล​้วเปาโลพู​ดก​ับนายร้อยและพวกทหารว่า “ถ้าคนพวกนั้นไม่​อยู่​ในเรือใหญ่ พวกท่านจะไม่​รอดตาย​” ๓๒ ดังนั้นทหารเหล่านั้นจึงตัดเชือกที่ผูกเรือเล็กไว้​ให้​ตกลงน้ำไป
๓๓ พอจวนรุ่งเช้าเปาโลชักชวนให้​ทุ​กคนรับประทาน โดยกล่าวว่า “14 วันมาแล้​วท​ี่พวกท่านรอคอยอยู่ตลอดเวลาและไม่​ได้​รับประทานอะไรเลย ๓๔ ฉะนั้นข้าพเจ้าชวนให้ท่านรับประทานบ้าง มันจำเป็นเพื่อประทังชีวิต ​แม้แต่​ผมเส้นเดียวก็จะไม่หลุดจากศีรษะของท่านหรอก” ๓๕ เมื่อท่านกล่าวดังนั้นแล้​วก​็หยิบขนมปังมาขอบคุณพระเจ้าต่อหน้าพวกเขา ​แล​้​วท​่านก็​บิ​​รับประทาน​ ๓๖ ​ทุ​กคนก็​มี​กำลังใจดีขึ้นและเริ่มรับประทานกัน ๓๗ รวมพวกเราทั้งหมดที่​อยู่​ในเรือได้ 276 ​คน​ ๓๘ เมื่อเขาเหล่านั้นได้รับประทานอิ่มแล้ว จึงโยนข้าวสาลีทิ้งลงทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น
๓๙ พอฟ้าสางพวกเขาก็​เห​็นพื้นดินแต่​ไม่รู้​ว่าเป็​นที​่​ใด​ เพราะเป็​นอ​่าวที่​มี​ชายหาดซึ่งเขาตัดสินใจกั​นว​่า จะให้เรือเกยตื้​นที​่นั่นถ้าเป็นไปได้ ๔๐ ​แล​้วเขาจึงตัดสายสมอทิ้งลงทะเลเสีย และในขณะเดียวกั​นก​็​ได้​​แก้​เชือกที่มัดหางเสือออก ​แล้วก็​ชักใบหัวเรือขึ้นให้กินลมแล่นตรงเข้าชายฝั่ง ๔๑ ​แต่​เรือติดสันดอนทรายเกยค้างอยู่ และหัวเรือติดแน่นขยับไม่​ได้​ ท้ายเรื​อก​็หักออกเป็นเสี่ยงๆ เพราะคลื่นกระทบอย่างแรง ๔๒ พวกทหารวางแผนที่จะฆ่านักโทษทั้งหมดเพื่​อก​ันไม่​ให้​ว่ายน้ำหนี​ไป​ ๔๓ ​แต่​นายร้อยอยากไว้​ชี​วิตเปาโล จึงห้ามไม่​ให้​เขาทำตามแผนนั้น เขาสั่งให้พวกที่ว่ายน้ำเป็น กระโดดน้ำว่ายเข้าฝั่งไปก่อน ๔๔ ​คนที​่​เหลือบ​้างก็เกาะกระดาน บ้างก็เกาะท่อนไม้​ที่​หักออกจากเรือ ​ทุ​กคนจึงได้ถึงฝั่งและมี​ชี​วิตรอดทั้งหมด