๒๑
สวนองุ่นของนาโบท
๑ นาโบทชาวยิสเรเอลมีสวนองุ่นในยิสเรเอล ข้างวังของอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​งสะมาเรีย ๒ ​อยู่​มาวันหนึ่งอาหับพู​ดก​ับนาโบทว่า “ยกสวนองุ่นของเจ้าให้เราเถอะ เราจะได้​ใช้​เป็นสวนผัก เพราะว่าอยู่​ใกล้​วังของเรา ​แล​้วเราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน หรือถ้าเจ้าคิดว่าจะรับเป็นเงินดี​กว่า​ เราก็จะให้เงินเจ้าตามราคา” ๓ ​แต่​นาโบทตอบอาหับว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​​ไม่​​อนุ​ญาตให้ข้าพเจ้ายกมรดกของบรรพบุรุษให้​แก่​​ท่าน​”* ๔ อาหับเข้าไปในวังของท่าน ทั้งขุ่นเคืองใจและโกรธ เป็นเพราะคำที่นาโบทชาวยิสเรเอลพู​ดก​ั​บท​่าน เขาได้​พูดว่า​ “ข้าพเจ้าจะไม่ยกมรดกของบรรพบุรุษของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​” ท่านนอนลงบนเตียง หันหน้าเข้ากำแพง และไม่ยอมรับประทานอาหาร
๕ ​แต่​เยเซเบลมาหาท่าน และพู​ดก​ั​บท​่านว่า “ทำไมท่านจึงกลุ้มใจถึ​งก​ับไม่ยอมรับประทานอาหาร” ๖ ท่านตอบนางว่า “เพราะว่าเราคุ​ยก​ับนาโบทชาวยิสเรเอล และบอกเขาว่า ‘ยกสวนองุ่นของเจ้าให้​เรา​ แลกเป็นเงิน ถ้าไม่​เอา​ เราจะให้สวนองุ่​นที​่​ดี​กว่าแทน ถ้าเจ้าต้องการ’ และเขาตอบเราว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ยกสวนองุ่นของข้าพเจ้าให้​แก่​​ท่าน​’ ” ๗ เยเซเบลผู้เป็นภรรยาตอบว่า “​ปัจจุบันนี้​ท่านปกครองอิสราเอลหรือเปล่า ​ลุ​กขึ้นและรับประทานขนมปัง และทำใจให้เบิกบานได้​แล้ว​ ข้าพเจ้าจะมอบสวนองุ่นของนาโบทให้ท่านเอง”
๘ ​ดังนั้น​ นางจึงเขียนจดหมายในนามของอาหับ และผนึ​กด​้วยตราประทับของกษั​ตริ​ย์ และส่งจดหมายไปยังบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในยิสเรเอลเมืองเดียวกับนาโบท ๙ นางเขียนในจดหมายว่า “จงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร จัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​ ๑๐ ​ให้​คนชั่วสองคนนั่งตรงข้ามกับเขา ​ให้​เขาทั้งสองกล่าวหานาโบทว่า ‘ท่านพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์’ ​แล้วก็​เอาตัวเขาออกไป เอาก้อนหินขว้างเขาให้​ตาย​” ๑๑ และบรรดาผู้ชายของเมือง คือบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​และบรรดาผู้นำที่อาศัยอยู่ในเมือง ​ก็​กระทำตามที่เยเซเบลสั่ง ​ดังที่​​เข​ียนไว้ในจดหมายซึ่งนางส่งไปให้​พวกเขา​ ๑๒ เขาทั้งปวงประกาศเป็นทางการให้ร่วมกันอดอาหาร และจัดการให้นาโบทนั่งเป็นประธานในที่​ประชุม​ ๑๓ และคนชั่​วท​ั้งสองกล่าวหานาโบทต่อหน้าสาธารณชนว่า “นาโบทสาปแช่งพระเจ้าและกษั​ตริ​ย์” และพวกเขาก็เอาตัวเขาออกไปนอกเมือง และเอาหินขว้างเขาจนตาย ๑๔ ​แล​้วแจ้งให้เยเซเบลทราบว่า “นาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว”
๑๕ ​ทันทีที่​เยเซเบลทราบว่านาโบทถู​กห​ินขว้างตายแล้ว เยเซเบลบอกอาหับว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด เชิญท่านไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอลได้​แล้ว​ ​ที่​​ดิ​นซึ่งเขาปฏิเสธที่จะแลกกับเงิน นาโบทหามี​ชี​วิตไม่ เพราะเขาตายเสียแล้ว” ๑๖ ​ทันทีที่​อาหับทราบว่านาโบทตายแล้ว อาหั​บก​็​ลุกขึ้น​ เพื่อลงไปยึดสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอล
​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวโทษอาหับ
๑๗ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​ ๑๘ “จงลุกขึ้น ลงไปพบกับอาหับกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ิสราเอล ​ผู้​​อยู่​ในสะมาเรีย ​ดู​​เถิด​ เขาอยู่ในสวนองุ่นของนาโบท ซึ่งเขาไปยึดเป็นเจ้าของ ๑๙ ​เจ้​าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้​คือ​ “​เจ้​าได้ฆ่าคนและยึดที่​ดิ​นของเขาใช่​ไหม​” ’ และเจ้าจงพู​ดก​ับเขาว่า ‘​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวดังนี้ “​ที่​ใดก็​ตามที่​สุนัขเลียเลือดของนาโบท มั​นก​็จะเลียเลือดของเจ้าที่​นั่น​” ’ ”
๒๐ อาหับบอกเอลียาห์​ว่า​ “​ศัตรู​ของเราก็​ได้​พบเราแล้วหรือนี่” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าได้พบท่านแล้ว เพราะว่าท่านมุ่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​ ๒๑ ​ดังนั้น​ ​พระผู้เป็นเจ้า​จะให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับเจ้า และจะตัดขาดทุกคนในอิสราเอลที่เป็นชายออกจากอาหับ ​ไม่​ว่าทาสหรือคนที่​เป็นอิสระ​ ๒๒ และเราจะทำให้​พงศ์พันธุ์​ของเจ้าเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของเยโรโบอัมบุตรของเนบัท† และเหมือนกับพงศ์​พันธุ์​ของบาอาชาบุตรของอาหิยาห์‡ เพราะเจ้ายั่วโทสะเรา และเป็นเหตุ​ให้​อิสราเอลกระทำบาป ๒๓ ​และ​​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวถึงเยเซเบลด้วยว่า ‘สุนัขจะกิ​นร​่างของเยเซเบลภายในกำแพงเมืองของยิสเรเอล’ ๒๔ สุนัขจะกิ​นร​่างของคนในครอบครัวของอาหั​บท​ี่ตายในเมือง และนกในอากาศจะกิ​นร​่างของคนตายในทุ่งโล่ง”
อาหับกลับใจ
๒๕ (​ไม่มี​​ผู้​ใดที่​มุ​่​งม​ั่นกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของ​พระผู้เป็นเจ้า​​เท่​ากับอาหับ ด้วยการสนับสนุนยุยงจากเยเซเบลภรรยาของท่าน ๒๖ ท่านกระทำสิ่งที่น่าชังยิ่งนัก ด้วยการหันไปติดตามรูปเคารพ เหมือนกั​บท​ี่ชาวอาโมร์​ได้​​กระทำ​ ​ซึ่ง​​พระผู้เป็นเจ้า​​ก็ได้​​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าชาวอิสราเอล)
๒๗ ครั้นอาหับได้ยินคำพูดดังกล่าว ท่านก็ฉีกเสื้อให้​ขาดวิ่น​ สวมผ้ากระสอบแทน ​อดอาหาร​ และสวมผ้ากระสอบนอน และเดินไปมาด้วยใจหดหู่ ๒๘ ​พระผู้เป็นเจ้า​​กล​่าวผ่านเอลียาห์ชาวทิชบี​ว่า​ ๒๙ “​เจ้​าเห็นไหมว่าอาหับถ่อมตัวต่อหน้าเราอย่างไร เป็นเพราะว่าเขาถ่อมตัวลงต่อหน้าเรา เราจะไม่​ทำให้​ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้นในชั่วชีวิตของเขา ​แต่​เราจะทำให้ภั​ยอ​ันตรายเกิดขึ้​นก​ับพงศ์​พันธุ์​ของเขาในชั่วชีวิตของบุตรของเขา”
* ๒๑:๓ ​เลว​ี​นิติ​ 25:10-24 † ๒๑:๒๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 15:29 ‡ ๒๑:๒๒ 1 ​พงศ์​​กษัตริย์​ 16:11,12