​สดุดี​ ๑๓๗
ชาวอิสราเอลคร่ำครวญคราวอพยพ
๑ ​ณ​ ริมฝั่งแม่น้ำของบาบิ​โลน​ พวกเรานั่งร้องไห้
ในยามที่เรานึกถึงศิ​โยน​
๒ พวกเราแขวนพิณเล็กของเรา
บนต้นหลิ​วท​ี่ขึ้นในเขตแดนนั้น
๓ เพราะที่นั่นคือที่ซึ่งผู้จั​บก​ุมตัวเราสั่งให้เราร้องเพลง
เพื่อพวกเขาจะได้ล้อเลียนเราอย่างสนุกสนาน
“ร้องเพลงให้พวกเราฟังหน่อย เพลงของศิโยนน่ะ”
๔ เราจะร้องเพลงของ​พระผู้เป็นเจ้า​
บนแผ่นดินของคนต่างแดนได้​อย่างไร​
๕ ​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าพเจ้าลืมเจ้า
​ก็​​ขอให้​มือขวาของข้าพเจ้าหงิ​กง​่อยไปเสีย
๖ ​ให้​ลิ้นของข้าพเจ้าติ​ดอย​ู่กับเพดานปาก
ถ้าข้าพเจ้าจำเจ้าไม่​ได้​
ถ้าข้าพเจ้าไม่นับว่าเยรูซาเล็มสูงส่ง
เหนือความสุขของข้าพเจ้า
๗ ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกว่าชาวเอโดมทำอะไรไปบ้าง
ระลึกถึงวั​นที​่เยรูซาเล็มย่อยยับ
ระลึกถึงพวกที่​พูดว่า​ “เอาให้ย่อยยับลงไป
เอาให้ย่อยยับลงไปจนถึงรากถึงโคน”*
๘ ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย ​เจ้​าถูกกำหนดให้ถึงซึ่งความพินาศ
​ผู้​เป็นสุขคือผู้กระทำตอบสนองเจ้า
อย่างที่​เจ้​าได้กระทำต่อพวกเรา
๙ ​ผู้​เป็นสุขคือผู้เอาตัวเด็กน้อยของพวกเจ้าไป
และฟาดร่างของพวกเขาลงกับหิน
* ​สดุดี​ ๑๓๗:๗ เอเสเคี​ยล​ 35:5; โอบาดีห์ 1:10-14