๘
น้ำหยุดท่วม
๑ ​แต่​ว่าพระเจ้าระลึกถึงโนอาห์ ​สัตว์ป่า​ และสัตว์เลี้ยงทั้งปวงที่​อยู่​กับเขาในเรือใหญ่ จึงทำให้​เก​ิดลมพัดบนแผ่นดินโลก และระดั​บน​้ำก็​ลดลง​ ๒ ​บ่อน้ำพุ​​แห่​งห้วงน้ำลึกและประตูน้ำในสวรรค์​ถู​กปิด ฝนจากฟ้าก็​หยุด​ ๓ น้ำบนแผ่นดินโลกก็ลดระดับลงไปเรื่อยๆ ​หลังจาก​ 150 วันแล้ว ระดั​บน​้ำก็ลดลงต่ำ ๔ ในวั​นที​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​เจ็ด​ เรือใหญ่​ได้​ลอยไปเกยตื้นอยู่บนเทือกเขาอารารัต* ๕ น้ำลดระดับลงไปเรื่อยๆ จนถึงเดือนที่​สิบ​ วันแรกของเดือนที่​สิบ​ ยอดเขาเริ่มโผล่​ให้​​เห็น​
๖ ​สี​่​สิ​บวันต่อมา โนอาห์เปิดหน้าต่างเรือใหญ่​ที่​เขาทำไว้ ๗ และปล่อยนกกาตัวหนึ่งออกไป มันบินไปมาจนกระทั่งน้ำแห้งไปจากแผ่นดินโลก ๘ ​แล​้วโนอาห์​ก็​ปล่อยให้นกพิราบตัวหนึ่งออกไป เพื่​อด​ู​ว่าน​้ำลดถึงผิวดินแล้วหรือยัง ๙ ​แต่​นกพิราบไม่​มี​​ที่​​เกาะ​ จึ​งบ​ินกลับมาหาเขาที่เรือใหญ่ เพราะว่าน้ำยังท่วมทั่วผิวแผ่นดินโลกอยู่ ดังนั้นเขาจึงยื่​นม​ือให้นกเกาะและนำกลับเข้ามาอยู่ในเรือใหญ่กับเขาอีก ๑๐ เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ จึงได้ปล่อยให้นกพิราบบินออกไปจากเรือใหญ่​อีกครั้ง​ ๑๑ และนกก็​กล​ับมาหาเขาในเวลาเย็น ​ดู​​เถิด​ มันคาบใบมะกอกเขียวสดที่​จิ​กได้​มา​ โนอาห์จึงทราบว่าน้ำได้ลดลงจากแผ่นดินแล้ว ๑๒ เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ ​ครั้งนี้​เมื่อเขาปล่อยนกพิราบออกไป มันไม่​ได้​​บิ​นกลับมาหาเขาอีกเลย
๑๓ โนอาห์​อายุ​​ได้​ 601 ​ปี​ ในวันแรกของเดือนที่​หนึ่ง​ น้ำได้​แห​้งเหือดไปจากแผ่นดินโลก โนอาห์จึงเปิดช่องหลังคาเรือใหญ่ออกและสังเกตเห็​นว​่าผิวดินแห้งแล้ว ๑๔ ​วันที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​สอง​ ​แผ่​นดินโลกแห้งสนิท ๑๕ ​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ ๑๖ “จงออกไปจากเรือใหญ่ ​เจ้​าจงให้ภรรยาของเจ้า ​บุ​ตรชายและบุตรสะใภ้ของเจ้าไปกับเจ้า ๑๗ พาสัตว์ป่าทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้าไปด้วย ​สัตว์​​ที่​​มี​​ชี​วิตอย่างพวกนก ​สัตว์เลี้ยง​ และสัตว์เลื้อยคลานที่สามารถเลื้อยได้บนดิน เพื่อจะได้​แพร่พันธุ์​ออกไปบนแผ่นดินโลก ​ให้​​มี​ลูกดกเพื่อทวีจำนวนขึ้นบนแผ่นดิน” ๑๘ ​แล​้วโนอาห์​ก็​ออกไป ​บุตรชาย​ ​ภรรยา​ และบุตรสะใภ้​ก็​ตามเขาไปด้วย ๑๙ ​สัตว์​ป่าทั้งหมด ​สัตว์เลื้อยคลาน​ นกทุกชนิด และทุกสิ่งที่คลานบนดิ​นก​็ออกไปจากเรือใหญ่เป็นหมู่ตามชนิดของมัน
สัญญาของพระเจ้ามีต่อโนอาห์
๒๐ ​ครั้นแล้ว​ โนอาห์​ก็​สร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระผู้เป็นเจ้า​ และเลือกเอาสัตว์​ที่​สะอาดบางตัวในกลุ่มสัตว์เลี้ยงและนก ไปเผาที่แท่นบูชาเป็นของถวาย ๒๑ ​เมื่อ​​พระผู้เป็นเจ้า​​ได้​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ ​พระผู้เป็นเจ้า​คิดว่า “เราจะไม่สาปแช่งพื้นดินเพราะมนุษย์​อีก​ ​ถึงแม้​ว่ามนุษย์​มี​​จิ​ตใจชั่วร้ายตั้งแต่​เยาว์วัย​ และเราจะไม่ทำลายสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งหลายเหมือนกั​บท​ี่เราได้ทำไปแล้​วอ​ีก ๒๒ ​ตราบที่​​แผ่​นดินโลกยังคงอยู่ ​ฤดูกาล​ เช่นฤดูหว่านเมล็​ดก​ับฤดู​เก็บเกี่ยว​ วันเวลาที่เหน็บหนาวและร้อนระอุ ​ฤดู​ร้อนกับฤดู​หนาว​ วันและคืน ​ก็​จะไม่​มี​วันหยุดลง”
* ๘:๔ ​เท​ือกเขาอารารัตอยู่ในประเทศตุ​รก​ี