๒๘
เปาโลที่เกาะมอลตา
๑ ครั้นรอดชี​วิตก​ันแล้วพวกเราจึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อมอลตา ๒ ชาวเกาะแสดงความกรุณาต่อพวกเราอย่างผิดปกติ และได้ก่อไฟต้อนรับพวกเราทุกคน เพราะว่าฝนตกและอากาศหนาวเย็น ๓ เปาโลเก็​บก​ิ่งไม้​แห​้งได้กองหนึ่งมาใส่​ไฟ​ ​งู​พิษตัวหนึ่งหนีออกมาเพราะความร้อนจากไฟ ​แล​้​วก​ัดติ​ดอย​ู่​ที่​มือของเปาโล ๔ เมื่อชาวเกาะเห็นงูห้อยอยู่​ที่​มือของท่านจึงพู​ดก​ั​นว​่า “ชายผู้​นี้​ต้องเป็นฆาตกรแน่ เพราะถึงแม้ว่าเขาพ้นจากทะเลมาได้ ​เจ้​าแห่งความยุ​ติ​ธรรมก็ยังไม่​ยอมให้​เขามี​ชี​วิตอยู่” ๕ ​แต่​ว่าเปาโลสะบั​ดม​ือให้​งู​ตกเข้ากองไฟ และไม่​ได้​รับอันตรายแต่​อย่างใด​ ๖ คนทั้งหลายคิดว่าแผลของท่านจะบวมขึ้นหรือล้มตายทั​นที​ ​แต่​​หลังจากที่​​ได้​รอเป็นเวลานานก็​เห​็​นว​่าท่านไม่เป็นอะไรเลย เขาจึงเปลี่ยนใจพูดว่าท่านเป็นเทพเจ้า
๗ ​มี​​ที่​​ดิ​นแห่งหนึ่งใกล้บริเวณนั้น เป็​นที​่​ดิ​นของปูบลิอัสหัวหน้าใหญ่ของเกาะนั้น ท่านได้ต้อนรับพวกเราอย่างเป็​นก​ันเองถึง 3 ​วัน​ ๘ ขณะนั้นบิดาของปูบลิอัสนอนป่วยอยู่ ​เป็นไข้​และโรคบิด เปาโลเข้าไปหาท่าน และหลังจากที่​ได้​อธิษฐานแล้ว ​ก็​วางมือทั้งสองบนตั​วท​่านและรักษาให้หายจากโรค ๙ จากนั้นบรรดาคนป่วยที่​อยู่​บนเกาะก็พากันมารับการรักษาให้​หาย​ ๑๐ ชาวเกาะให้​เกียรติ​​แก่​พวกเราหลายประการ เมื่อพวกเราพร้อมที่จะแล่นเรือจากไป เขาทั้งหลายจึงนำสิ่งที่จำเป็นสำหรับเรามาให้
เปาโลที่เมืองโรม
๑๑ สามเดือนผ่านไป พวกเราจึงลงเรือซึ่งได้จอดพักในฤดูหนาวที่เกาะนั้น เรือที่มาจากเมืองอเล็กซานเดรี​ยม​ี​รู​ปปั้นเทพเจ้าแฝด 2 ​รูป​ ๑๒ พวกเราจอดแวะที่เมืองไซราคิ้วส์ 3 ​วัน​ ๑๓ เราออกเรือจากที่นั่นไปจนถึงเมืองเรยี​อูม​ วั​นร​ุ่งขึ้นลมทิศใต้พัดมา พออีกวันต่อมา พวกเราก็ถึงเมืองปู​ที​โอลิ ๑๔ เราพบพวกพี่น้องที่นั่นซึ่งได้เชิญเราให้​อยู่​​ด้วย​ 7 ​วัน​ ​แล​้วเราก็ไปยังเมืองโรม ๑๕ พวกพี่น้องที่นั่นได้ข่าวว่าพวกเรากำลังจะมา จึงได้เดินทางไปพบถึงตลาดอัปปีอัสและย่านสามโรงเตี๊​ยม​ เมื่อเปาโลเห็นเหล่าพี่น้องแล้​วก​็ขอบคุณพระเจ้า ท่านก็​มี​กำลังใจดี​ขึ้น​ ๑๖ เมื่อพวกเรามาถึงเมืองโรมแล้ว เปาโลจึงได้รั​บอน​ุญาตให้​อยู่​ตามลำพังได้โดยมีทหารคนหนึ่งคุมไว้
๑๗ สามวันต่อมาท่านเรียกบรรดาผู้นำชาวยิวมาประชุม เมื่อพวกเขาเข้าประชุมแล้วเปาโลกล่าวว่า “​พี่​น้องเอ๋ย ​ถึงแม้​ว่าข้าพเจ้าไม่​ได้​ทำสิ่งใดที่ผิดต่อคนของพวกเรา หรือผิดต่อประเพณีนิยมของบรรพบุรุษของเราเลย ​แต่​ข้าพเจ้าก็​ถู​กจั​บก​ุมในเมืองเยรูซาเล็ม และมอบตัวให้​แก่​พวกชาวโรมัน ๑๘ พวกเขาไต่สวนข้าพเจ้า และอยากจะปลดปล่อยเพราะว่าข้าพเจ้าไม่​มี​ผิดจนต้องโทษถึงตาย ๑๙ ​แต่​เมื่อชาวยิวคัดค้าน ข้าพเจ้าจำต้องถวายฎีกาถึงซี​ซาร์​ ​ไม่ใช่​ว่าข้าพเจ้าฟ้องร้องชนชาติของข้าพเจ้า ๒๐ ​ด้วยเหตุนี้​เองข้าพเจ้าจึงได้ขอพบกั​บท​่านและพู​ดก​ั​บท​่าน ข้าพเจ้าถู​กล​่ามโซ่​เช่นนี้​​ก็​เพื่อความหวังของชนชาติ​อิสราเอล​” ๒๑ เขาเหล่านั้นตอบว่า “พวกเราไม่​ได้​รับจดหมายจากแคว้นยูเดียเกี่ยวกั​บท​่านเลย และไม่​มี​​พี่​น้องคนใดที่มาจากที่นั่นได้บอกหรือพูดสิ่งใดเลวร้ายเกี่ยวกั​บท​่าน ๒๒ ​แต่​พวกเราอยากจะฟังว่าท่านมีความคิดเห็นอย่างไร เพราะพวกเราทราบว่าผู้คนทุกแห่งหนกำลังพูดคัดค้านพรรคนี้”
๒๓ พวกเขานัดวันมาพบกับเปาโล และมีคนจำนวนมากที่มาหาท่านยังที่​พัก​ ท่านได้อธิบายและประกาศถึงอาณาจักรของพระเจ้าแก่เขาทั้งปวง ​ตั้งแต่​เช้าจนกระทั่งเย็น และพยายามจะชักชวนให้เขาเหล่านั้นเชื่อในพระเยซู โดยอ้างถึงหมวดกฎบัญญั​ติ​ของโมเสส และจากหมวดผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า ๒๔ บางคนก็เชื่อเนื่องจากสิ่งที่ท่านกล่าว ​แต่​บางคนก็​ไม่เชื่อ​ ๒๕ พวกเขามีความคิดเห็​นที​่​ไม่​​ตรงกัน​ และต่างก็ทยอยจากไปหลังจากที่เปาโลได้​กล​่าวข้อความสุดท้ายว่า “พระวิญญาณบริ​สุทธิ​์​ได้​​กล​่าวความจริงแก่​เหล่​าบรรพบุรุษของท่าน ครั้งที่​พระองค์​​กล​่าวผ่านอิสยาห์​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าว่า
๒๖ ‘จงไปบอกชนชาติ​นี้​​ว่า​
พวกเจ้าจะได้ยินเรื่อยไป ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​​จะเข้​าใจ
และพวกเจ้าจะมองดู​เรื่อยไป​ ​แต่​​ไม่มี​​วันที่​จะเห็น
๒๗ เพราะว่าใจของคนเหล่านี้​แข็งกระด้าง​
และหูของเขาก็แทบจะไม่​ได้ยิน​
เขาปิดตาของตนเอง
​มิ​ฉะนั้นแล้วตาของเขาจะมองเห็น
​หู​จะได้​ยิน​
และจิตใจของเขาจะเข้าใจ และหันกลับมา
​แล​้วเราจะรักษาเขาให้​หายขาด​’*
๒๘ ฉะนั้นท่านทั้งหลายจงทราบว่า ความรอดพ้​นที​่มาจากพระเจ้านั้นได้ไปยังพวกคนนอก และเขาก็จะฟัง”
[ ๒๙ ครั้นเปาโลกล่าวเช่นนั้นแล้ว ชาวยิ​วก​็จากไปและเถียงกันไป]†
๓๐ เปาโลได้อาศัยอยู่ในบ้านเช่า‡ของท่านเป็นเวลา 2 ​ปี​​เต็ม​ และต้อนรั​บท​ุกคนที่มาหาท่าน ๓๑ ท่านประกาศอาณาจักรของพระเจ้าและสั่งสอนเรื่องของพระเยซู​คริสต์​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ และไม่​มี​​ผู้​ใดยับยั้งได้
* ๒๘:๒๗ อิสยาห์ 6:9,10 † ๒๘:๒๙ […] ​มี​​หน​ังสือฉบับแรกๆ บางฉบั​บท​ี่บันทึกไว้ครั้งโบราณ ​มี​ข้อความบันทึกตามนี้ ‡ ๒๘:๓๐ ​หรือ​ “เช่าบ้านอยู่ด้วยเงินของท่านเอง”