โยบ.
30.
​แต่​​มาบ​ัดนี้พวกเขาหัวเราะเยาะฉัน เขามี​อายุ​น้อยกว่าฉัน และเขามีพ่อซึ่งฉันไม่ต้องการแม้จะให้มาช่วย พวกสุนัขเฝ้าฝูงแกะของฉัน 
พวกเขาจะช่วยอะไรฉันได้ ​คนที​่อ่อนกำลังอย่างนั้น 
ทั้งลำเค็ญและหิวโหย ในยามค่ำคืน พวกเขาแทะกินดินแห้งในที่ร้างอันแร้นแค้น 
พวกเขาเก็บพันธุ์​ไม้​และใบจากพุ่มไม้ในทะเลทราย และรากไม้ซากเป็นอาหาร 
พวกเขาถูกขับไล่ออกจากหมู่​คน​ ชุมชนตะโกนไล่พวกเขาไปเหมือนไล่​ขโมย​ 
พวกเขาต้องอาศัยอยู่ตามหน้าผาที่​เชิงเขา​ ในรู​ใต้​​ดิ​นและถ้ำหิน 
พวกเขาส่งเสียงร้องเหมือนลาในพุ่มไม้ และเบียดเสียดกันอยู่​ใต้​​พุ่มไม้​​หนาม​ 
​คนโง่​เขลาและไร้​ชื่อเสียงเรียงนาม​ พวกเขาถูกขับไล่ออกจากแผ่นดิน 
และมาบัดนี้ฉันกลายเป็นเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้น ฉันเป็​นที​่หัวเราะเยาะของพวกเขา 
พวกเขาชิงชังฉัน และออกห่างจากฉัน พวกเขาไม่ลังเลใจที่จะถ่​มน​้ำลายรดหน้าฉัน 
เพราะพระเจ้าทำให้ฉันหมดกำลังและต่อสู้​ไม่ไหว​ พวกเขาไม่ยับยั้งเมื่อเห็นฉัน 
​หมู่​คนร้ายโจมตีฉันทางด้านขวา พวกเขาดันเท้าฉัน และก่อเชิงเทินประชิดตัวฉันเพื่อทำให้​วอดวาย​ 
พวกเขากี​ดก​ั้นฉันทุกหนทาง และพยายามทำให้ฉั​นว​ิบั​ติ​​โดย​ ​ไม่​ต้องให้ใครมาช่วย 
พวกเขาทะลวงกำแพงเข้ามา และถาโถมตัวเข้าหาฉัน 
ฉันตกใจกลัว ​ศักดิ์ศรี​ของฉันหายไปกับสายลม และความมั่​งม​ีของฉันสูญไปอย่างเมฆ 
และบัดนี้หัวใจฉันแตกสลาย ความทรมานครอบงำฉันเป็นเวลานาน 
ฉันปวดกระดูกในยามค่ำคืน ความปวดไม่​ทุ​เลาลง ​ทำให้​ฉันทรมานมาก 
เสื้อผ้าฉันถูกกระชาก มั​นร​ัดตัวฉันเหมือนปกเสื้อตัวใน 
​พระองค์​​เหว​ี่ยงฉันลงในตม ฉันเป็นเหมือนผงคลี​ดิ​นและเถ้าถ่าน 
​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าร้องเรียกถึงพระองค์ ​ขอความช่วยเหลือ​ และพระองค์​ไม่​ตอบข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอธิษฐาน และพระองค์​ก็​​เพียงแต่​มองข้าพเจ้า 
​พระองค์​ร้ายต่อข้าพเจ้า ​พระองค์​​ใช้​​อาน​ุภาพของพระองค์ทำร้ายข้าพเจ้า 
​พระองค์​​ให้​ลมหอบข้าพเจ้าขึ้นไป ข้าพเจ้าถูกพัดไปกับสายลม และพระองค์​ให้​​พายุ​​ฉุ​ดกระชากตัวข้าพเจ้าขึ้นๆ ​ลงๆ​ 
เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์จะพาข้าพเจ้าไปถึงซึ่งความตาย และไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้สำหรั​บท​ุกชีวิต 
​แน่นอน​ ​ไม่มี​ใครทำร้ายคนที่สูญสิ้นทุกสิ่ง เขาร้องขอความช่วยเหลือเมื่อประสบทุกข์ 
ข้าพเจ้าร้องไห้เมื่อคนประสบความลำบาก และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าเศร้าโศกกับคนยากไร้​มิใช่​​หรือ​ 
​แต่​เมื่อข้าพเจ้าหวังในสิ่​งด​ี ความชั่​วก​็​มาถึง​ และเมื่อข้าพเจ้ารอคอยความสว่าง ความมื​ดก​็​ประชิดตัว​ 
ส่วนลึกในใจข้าพเจ้าปั่นป่วนและไม่เคยสงบ ​ความทุกข์​ทรมานปะทะข้าพเจ้า 
ข้าพเจ้าดำเนินไปในความมืด ปราศจากแสงอาทิตย์ ข้าพเจ้ายืนในที่ชุ​มนุ​มและร้องขอความช่วยเหลือ 
ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องกับพวกหมาใน และเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ 
ผิวหนังข้าพเจ้าดำคล้ำและลอกหลุดออก กระดูกข้าพเจ้าร้อนผ่าว 
เสียงจากพิณเล็กของข้าพเจ้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ และเสียงปี่กลายเป็นเสียงของบรรดาผู้ร้องรำพัน 
