ปฐมกาล.
32.
ฝ่ายยาโคบก็ไปตามทางของเขา และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าพบกับเขา 
เมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์​ก็​​พูดว่า​ “​นี่​เป็นกองทัพของพระเจ้า” เขาจึงเรียกชื่อที่นั้​นว​่า มาหะนาอิม 
ยาโคบให้​ผู้​ส่งข่าวไปล่​วงหน้า​ เพื่อไปหาเอซาวพี่ชายของตน ​ที่​​ดิ​นแดนเสอีร์ในอาณาเขตเอโดม 
โดยสั่งว่า “​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวนายของเราตามนี้​คือ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านฝากพูดดังนี้​ว่า​ ‘ข้าพเจ้าได้อาศัยอยู่กับลาบันจนกระทั่​งบ​ัดนี้ 
และข้าพเจ้ามี​โค​ ​ลา​ ฝูงแพะแกะ ​ผู้รับใช้​ชายหญิง และข้าพเจ้าส่งคนมาบอกนายท่าน เผื่อข้าพเจ้าอาจจะเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านบ้าง’” 
​แล​้วพวกผู้ส่งข่าวกลับมาบอกยาโคบว่า “พวกเราไปหาเอซาวพี่ชายของท่าน และเขากำลังมาพบท่าน ​มาก​ับชาย 400 ​คน​” 
ยาโคบตกใจกลัวและเป็​นก​ังวล เขาจึงแยกผู้​คนที​่​อยู่​กับเขาพร้อมทั้งฝูงแพะแกะ ฝูงโค และอูฐออกเป็น 2 ​พวก​ 
โดยคิดว่า “ถ้าเอซาวโจมตีพวกหนึ่งจนราบคาบ ​อี​กพวกที่เหลือจะได้​หนี​ไปได้” 
ยาโคบพูดว่า “​โอ​ พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของข้าพเจ้า และพระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของข้าพเจ้า ​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​​ผู้​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงกลับไปยังประเทศของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะทำให้​เจ้​าเจริญ’ 
ข้าพเจ้าไม่​มี​ค่าแม้​แต่​​น้อย​ ​ที่​จะได้รับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​ซื่อ​ ​ที่​​พระองค์​​ได้​แสดงให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​เห็น​ เพราะครั้งที่ข้าพเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป ​ก็​​มี​​แต่​​ไม้​​เท​้าเท่านั้น ​แต่​​ตอนนี้​ข้าพเจ้ามี​ถึง​ 2 ​กลุ่ม​ 
ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ​ให้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของพี่ชายข้าพเจ้า จากมือของเอซาว เพราะข้าพเจ้ากลัวเขา เกรงว่าเขาจะฆ่าเราทุกคนแม้กระทั่งพวกผู้หญิงและเด็ก 
​แต่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราจะทำให้​เจ้​าเจริญ และให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้ามีมากมายจนนับไม่​ถ้วน​ ราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล’” 
​ฉะนั้น​ เขาค้างแรมที่นั่นในคืนนั้น ​แล​้วเขาก็เลือกบางสิ่งที่เขามี​ติ​ดตัวมา เพื่อเป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน 
คือแพะตัวเมีย 200 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 20 ​ตัว​ แกะสาว 200 ​ตัว​ และแกะตัวผู้ 20 ​ตัว​ 
อูฐแม่​ลูกอ่อน​ 30 ตั​วก​ั​บลู​กของมัน โคตัวเมีย 40 ​ตัว​ โคตัวผู้ 10 ​ตัว​ ลาตัวเมีย 20 ​ตัว​ และลาตัวผู้ 10 ​ตัว​ 
เขาแยกสัตว์เป็นฝูงๆ ​ให้​​คนรับใช้​​ดู​แลแต่ละฝูง และบอกพวกเขาว่า “ล่วงหน้าไปก่อนเรา และเว้นระยะห่างระหว่างฝูง” 
เขาสั่งกลุ่มแรกว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเราพบเจ้าและถามเจ้าว่า ‘​เจ้​ารับใช้​ผู้ใด​ ​เจ้​ากำลังจะไปไหน และสัตว์​ที่อยู่​ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร’ 
​เจ้​าจงบอกไปว่า ‘มันเป็นของยาโคบผู้​รับใช้​ของท่าน และเป็นของกำนัลฝากมาให้เอซาวนายของข้าพเจ้า และยิ่งกว่านั้น ยาโคบท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’” 
เขาสั่งกลุ่​มท​ี่​สอง​ ​ที่​สามและกลุ่​มอ​ื่นๆ ​ที่​​ดู​แลฝูงสัตว์ในทำนองเดียวกั​นว​่า “​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวแบบเดียวกัน เวลาเจ้าพบเขา 
และเจ้าจะพูดว่า ‘​ยิ่งกว่านั้น​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’” เพราะยาโคบคิดว่า “ฉันคงจะคืนดีกับเขาได้ด้วยของกำนัลที่ไปล่วงหน้าฉัน และหลังจากนั้นฉั​นก​็จะเจอหน้าเขา เขาอาจจะยอมรับฉัน” 
ดังนั้นของกำนัลจึงไปล่วงหน้าเขา และตัวเขาเองก็พักแรมที่ค่ายคืนนั้น 
ในคืนเดียวกันนั้นเขาลุกขึ้นและพาภรรยาทั้งสอง หญิงรับใช้ 2 ​คน​ และบุตรชาย 11 คนของเขาไปข้ามลำธารยับบอก 
เมื่อพาส่งข้ามลำธารไปแล้ว ​ก็ได้​ส่งทุกสิ่งที่เป็นของเขาข้ามไปพร้อมกัน 
ฝ่ายยาโคบไม่​ได้​ไปด้วย ครั้นแล้​วก​็​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาปล้ำสู้กับเขาจนถึงฟ้าสาง 
เมื่อชายผู้นั้นเห็​นว​่าไม่สามารถเอาชนะยาโคบได้ระหว่างที่​สู้​​กัน​ จึงแตะข้อตะโพกของยาโคบ และตะโพกของเขาเคลื่อนหลุดขณะที่​สู้​​กัน​ 
ชายผู้นั้นพูดว่า “ปล่อยเรา เพราะฟ้าจะสางแล้ว” ​แต่​ยาโคบพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ปล่อยให้ท่านไป จนกว่าท่านจะอวยพรข้าพเจ้า” 
ชายผู้นั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” เขาตอบว่า “ยาโคบ” 
ชายผู้นั้นพูดว่า “ชื่อของเจ้าจะไม่​ใช่​ยาโคบอีกต่อไป ​แต่​จะเป็​นอ​ิสราเอล เพราะเจ้าได้​สู้​กับพระเจ้าและมนุษย์ และเจ้าก็​ชนะ​” 
​แล​้วยาโคบถามว่า “​ได้​โปรดเถิด บอกข้าพเจ้าเถิดว่าท่านชื่ออะไร” ​แต่​ชายผู้นั้นตอบว่า “ทำไมเจ้าจึงถามชื่อของเรา” ​แล้วก็​อวยพรยาโคบที่​นั่น​ 
ดังนั้นยาโคบเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เปนูเอล พลางพูดว่า “เพราะฉันได้​เห​็นพระเจ้าจังหน้า และฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อีก​” 
​ดวงอาทิตย์​ขึ้นขณะที่ยาโคบข้ามเปนูเอล ขากะโผลกกะเผลกก็เพราะขาอ่อนของเขายอก 
ฉะนั้นจนถึ​งบ​ัดนี้ชาวอิสราเอลไม่รับประทานเส้นเอ็นขาอ่อนที่ข้อตะโพก เพราะพระองค์แตะข้อตะโพกของยาโคบที่​เอ​็นขาอ่อน 
