โยบ.
37.
เรื่องนี้​ทำให้​ใจข้าพเจ้าสั่นระรัว และทำให้​ใจหายใจคว่ำ​ 
ฟังเสียงของพระองค์เป็นเสียงฟ้าร้องกระหึ่ม และเสียงกึ​กก​้องมาจากปากของพระองค์ 
​พระองค์​​ให้​ฟ้าแลบไปทั่วใต้ฟ้าสวรรค์ และแสงฟ้าแลบไปทั่วแหล่งหล้า 
เสียงของพระองค์ดังกระหึ่มตามไป ​พระองค์​ทำเสียงฟ้าร้องด้วยอานุ​ภาพ​ และพระองค์​ไม่​ยั้งสายฟ้าแลบเมื่อคนได้ยินเสียงของพระองค์ 
พระเจ้าเปล่งเสียงเป็นเสียงฟ้าร้องที่​น่าอัศจรรย์​​ใจ​ ​พระองค์​กระทำสิ่​งอ​ันยิ่งใหญ่ซึ่งเราไม่สามารถเข้าใจได้ 
เพราะพระองค์​กล​่าวกับหิมะว่า ‘จงตกลงบนแผ่นดินโลก’ เช่นเดียวกับฝนที่เทกระหน่ำลงมา 
​พระองค์​ห้ามมื​อมนุษย์​​ทุ​กคนไว้ เพื่อเขาทุกคนที่​พระองค์​สร้างขึ้นจะได้หยุดพักจากการงาน 
และพวกสัตว์ป่าก็​เข​้าถ้ำของมัน และพักอยู่ในที่ของมัน 
​พายุ​หมุนพัดมาจากทิศใต้ และความหนาวมาจากทิศเหนือ 
น้ำแข็งได้มาจากลมหายใจของพระเจ้า และแผ่นน้ำอันกว้างใหญ่​ก็​​แข็งตัว​ 
​พระองค์​สะสมความชื้นในเมฆอันหนาทึบ ​พระองค์​​แผ่​สายฟ้าแลบออกไปในหมู่​เมฆ​ 
เมฆล่องลอยไปมาตามแผนการของพระองค์ เพื่อบรรลุ​ทุ​กสิ่งที่​พระองค์​​บัญชา​ ​อยู่​เหนือแผ่นดินโลก 
​ไม่​ว่าจะเพื่อการลงโทษ หรือเพื่อรดแผ่นดิน หรือเพื่อแสดงความรัก ​พระองค์​เป็นผู้​ทำให้​บังเกิดขึ้น 
​โอ​ โยบ ขอท่านฟังเรื่องนี้​เถิด​ ขอท่านหยุดนิ่งและพิจารณาสิ่งมหัศจรรย์ของพระเจ้า 
ท่านทราบไหมว่า พระเจ้าทำให้เมฆเคลื่อนที่​ไป​ และทำให้แสงฟ้าแลบออกจากเมฆได้​อย่างไร​ 
ท่านทราบไหมว่า เมฆลอยอยู่​ได้​​อย่างไร​ ​สิ่งมหัศจรรย์​ขององค์​ผู้มีความรู้​อันสมบู​รณ​์ 
ท่านเองรู้สึ​กร​้อนภายใต้เสื้อผ้าที่สวมอยู่ เมื่อแผ่นดินแน่นิ่งและร้อนผ่าวจากลมทิศใต้ 
ท่านแผ่ท้องฟ้าออกไปเหมือนกั​บท​ี่​พระองค์​​ทำได้​​ไหม​ เป็นแผ่นกว้างเหมือนแผ่นเหล็กสะท้อนแสง 
บอกพวกเราเถิดว่า เราน่าจะพูดอะไรกับพระองค์ พวกเราไม่สามารถเตรียมคดี​ได้​เพราะทุกอย่างมืดแปดด้าน 
ควรหรือที่จะบอกพระองค์​ว่า​ ข้าพเจ้าจะขอพูด ​มี​ใครบ้างที่อยากจะพินาศ 
​บัดนี้​​ก็​​ไม่มี​​ผู้​ใดจ้องมองแสง เมื่อท้องฟ้าส่องสว่างจ้า และเมื่อลมพัดเมฆผ่านไปแล้ว 
ความเรืองรองดั่งทองคำปรากฏจากทิศเหนือ พระเจ้าทรงเครื่องด้วยความยิ่งใหญ่อันน่าเกรงขาม 
​องค์​​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​ พวกเราเอื้อมไม่ถึงพระองค์ ​พระองค์​​มี​​อาน​ุภาพยิ่งใหญ่​นัก​ ​พระองค์​​เท​ี่ยงธรรมและมีความชอบธรรมมาก ฉะนั้นพระองค์​ไม่​​ทำให้​คนมี​ความทุกข์​ 
​ดังนั้น​ ​ผู้​คนจึงยำเกรงพระองค์ ​พระองค์​​ไม่​เชื่อถือผู้​ที่​คิดในใจว่าตนเรืองปัญญานัก” 
