\NormalFont\ShortTitle{​ผู้​​วินิจฉัย​}
{\MT ​ผู้​​วินิจฉัย​

\par }\ChapOne{๑}{\SH ​การสู้​รบอันต่อเนื่องกับชาวคานาอัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากที่​โยชูวาเสียชีวิตไปแล้ว ชาวอิสราเอลถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“ใครจะนำหน้าพวกเราขึ้นไปสู้รบกับชาวคานาอัน”
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​ยู​ดาห์จะขึ้นไป ​ดู​​เถิด​ เราได้มอบแผ่นดินนั้นไว้ในมือของเขาแล้ว”
\VS{๓}​ยู​ดาห์จึงพู​ดก​ับสิเมโอนพี่ของเขาว่า “ขึ้นไปกับเราเถิด เราจะได้​เข​้าไปในพรมแดนที่​แบ​่งให้เราไว้​แล้ว​
พวกเราจะได้​สู้​รบกับชาวคานาอัน ​แล​้วเราก็จะไปกั​บท​่าน ​เข​้าไปในพรมแดนที่​แบ​่งให้ท่านไว้​แล​้วเช่​นก​ัน”
ดังนั้นสิเมโอนจึงไปกับเขา
\VS{๔}ครั้นแล้วยูดาห์​ก็​​ขึ้นไป​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบชาวคานาอันและชาวเปริสไว้ในมือของพวกเขา และฆ่าคนจำนวน 10,000 ​คนที​่เบเซก
\VS{๕}พวกเขาพบอาโดนีเบเซกที่เบเซก และสู้รบกับเขาที่​นั่น​ ฆ่าชาวคานาอันและชาวเปริส
\VS{๖}ส่วนอาโดนีเบเซกหนี​ไป​ ​แต่​พวกเขาก็ตามล่าและจับตัวเขาไว้​ได้​ เขาจึงถูกตัดนิ้วหัวแม่มือและหัวแม่​เท้า​
\VS{๗}​แล​้วอาโดนีเบเซกพูดว่า “บรรดากษั​ตริ​ย์ 70 ท่านถูกตัดนิ้วหัวแม่มือและหัวแม่​เท้า​
เคยเก็บเศษอาหารใต้​โต​๊ะของเรา ​สิ​่งที่เราได้กระทำไปแล้ว พระเจ้าก็กระทำตอบกลับคืนแก่​เรา​” ​แล​้วพวกเขาก็นำตัวเขาไปยังเยรูซาเล็ม
และเขาก็​สิ​้นชีวิตที่​นั่น​
\par }{\PP \VS{๘}ชาวยูดาห์​โจมตี​เยรูซาเล็มและยึดไว้​ได้​ จากนั้​นก​็ฆ่าชาวเมืองด้วยคมดาบและเผาเมืองเสีย
\VS{๙}ต่อมาชาวยูดาห์​ก็​ลงไปสู้รบกับชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในแถบภู​เขา​ ในเนเกบ
และที่​ลุ่ม​
\VS{๑๐}​ยู​ดาห์ไปสู้รบกับชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเฮโบรน (ชื่อเก่าของเฮโบรนคือ
คีริยาทอาร์บาห์) และได้ฆ่าเชชัย อาหิ​มาน​ และทั​ลม​ัย
\par }{\PP \VS{๑๑}และเขาไปจากที่นั่นเพื่อสู้รบกับผู้​อยู่​อาศัยของเมืองเดบีร์ ก่อนหน้านั้นเมืองเดบีร์​ชื่อ​
คีริยาทเสเฟอร์
\VS{๑๒}และคาเลบพูดว่า “​ผู้​ใดโจมตีและยึดคีริยาทเสเฟอร์​ได้​ เราจะยกอัคสาห์​บุ​ตรสาวของเราให้เป็นภรรยา”
\VS{๑๓}โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบยึดเมืองไว้​ได้​ เขาจึงยกอัคสาห์​บุ​ตรหญิงของเขาให้เป็นภรรยา
\VS{๑๔}เมื่อนางไปหาโอทนีเอล นางก็จูงใจเขาเพื่อจะขอทุ่งนาแห่งหนึ่งจากบิดาของนาง
นางลงจากลา คาเลบจึงถามนางว่า “​เจ้​าต้องการสิ่งใดหรือ”
\VS{๑๕}นางพูดว่า “ขอพรให้​ลูก​ ในเมื่อท่านได้​ให้​​ดิ​นแดนเนเกบแก่ลูกแล้ว ​ก็​​ให้​​น้ำพุ​​แก่​ลู​กด​้วยเถิด”
​แล​้วเขาก็ยกน้ำพุ​ที่อยู่​ด้านบนและด้านล่างให้นางไป
\par }{\PP \VS{๑๖}บรรดาผู้สืบเชื้อสายของพ่อตาโมเสสคือชาวเคน ​ก็ได้​พากันขึ้นไปกับชาวยูดาห์จากเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม
​เข​้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารยูดาห์ซึ่งอยู่ในเนเกบใกล้อาราด และได้ไปตั้งรกรากอยู่กับชาวเมืองนั้น
\VS{๑๗}​ยู​ดาห์กับสิเมโอนพี่ชายของเขาไปร่วมกันฆ่าชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมืองเศฟัท
และมอบให้เป็นดั่งของถวาย ฉะนั้นเมืองนั้นจึงชื่อโฮร์​มาห์​
\VS{๑๘}​ยู​ดาห์ยึดเมืองกาซา อัชเคโลนและเอโครน ​พร​้อมทั้งอาณาเขตโดยรอบเมืองเหล่านี้
\VS{๑๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับยูดาห์ เขาได้ยึดครองดินแดนในแถบภู​เขา​ ​แต่​​ไม่​สามารถขับไล่ชาวเมืองที่​อยู่​ในที่ราบให้ออกไปได้
​เหตุ​เพราะพวกเขามีรถศึกที่ทำด้วยเหล็ก
\VS{๒๐}เมืองเฮโบรนถูกยกให้เป็นของคาเลบตามที่โมเสสกล่าวไว้ ​แล​้​วท​่านได้​ขับไล่​​บุ​ตรชายทั้งสามของอานาคออกไปจากที่​นั่น​
\VS{๒๑}​แต่​ชาวเบนยามินไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเยบุสที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มออกไป
ฉะนั้นชาวเยบุสจึงได้อาศัยอยู่กับชาวเบนยามินในเยรูซาเล็มมาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\PP \VS{๒๒}​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟได้ขึ้นไปต่อสู้กับเมืองเบธเอลด้วย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับพวกเขา
\VS{๒๓}​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟได้ไปสำรวจเบธเอล (​แต่​เดิมเมืองนี้​ชื่อ​ ลูส)
\VS{๒๔}พวกสอดแนมเหล่านั้นเห็นชายผู้​หน​ึ่งกำลังออกมาจากเมือง จึงพู​ดก​ับเขาว่า
“ช่วยบอกทางเข้าไปในเมืองให้พวกเราด้วย ​แล​้วเราจะเมตตาเจ้า”
\VS{๒๕}ชายผู้นั้​นก​็​ได้​​ชี้​ทางเข้าไปในเมืองให้ ​แล​้วพวกเขาฆ่าฟันคนทั้งเมือง
​แต่​ปล่อยให้ชายคนนั้​นก​ับครอบครัวไป
\VS{๒๖}ชายคนนั้นได้​เข​้าไปในดินแดนของชาวฮิตและสร้างเมือง เรียกชื่อเมืองว่า
ลูส ซึ่งเป็นชื่อที่​ใช้​มาจนถึงทุกวันนี้
\par }{\SH ชัยชนะที่​ไม่​​เด็ดขาด​
\par }{\PP \VS{๒๗}​มน​ัสเสห์​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธชาน ชาวเมืองทาอานาค ชาวเมืองโดร์
ชาวเมืองอิบเลอัม และชาวเมืองเมกิดโด ​แม้แต่​ตามหมู่บ้านของเมืองดังกล่าวก็​ไม่ได้​​ขับไล่​​ผู้​คนออกไป
เพราะว่าชาวคานาอันยังขัดขืนอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นต่อไป
\VS{๒๘}เมื่อชาวอิสราเอลมีกำลังมากขึ้​นก​็​เกณฑ์​ชาวคานาอันมาทำงานหนัก ​แต่​​ก็​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้​หมด​
\par }{\PP \VS{๒๙}เอฟราอิมไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์
ฉะนั้นชาวคานาอั​นก​็ยังอาศัยอยู่ในเกเซอร์ในหมู่​พวกเขา​
\par }{\PP \VS{๓๐}เศบู​ลุ​นไม่​ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองคิทโรนและชาวเมืองนาหะโลลออกไป
ฉะนั้นชาวคานาอันยังอาศัยอยู่ในหมู่​พวกเขา​ ​แต่​​ก็​​ถู​กเกณฑ์มาทำงานหนัก
\par }{\PP \VS{๓๑}อาเชอร์​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองอัคโค ชาวเมืองไซดอน ชาวเมืองอัคลาบ
ชาวเมืองอัคซีบ ชาวเมืองเฮลบาห์ ชาวเมืองอาเฟก และชาวเมืองเรโหบ
\VS{๓๒}ฉะนั้นชาวอาเชอร์​ก็ได้​อาศัยอยู่ในหมู่ชาวคานาอันซึ่งเป็นผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนั้น
เนื่องจากที่​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไป
\par }{\PP \VS{๓๓}นัฟทาลี​ไม่ได้​​ขับไล่​ชาวเมืองเบธเชเมช และชาวเมืองเบธานาท ฉะนั้นพวกเขาจึงได้อาศัยอยู่ในหมู่ชาวคานาอันซึ่งเป็นผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนั้น
​แต่​ชาวเมืองเบธเชเมชและเบธานาทก็ยังถูกเกณฑ์มาทำงานหนักให้​พวกเขา​
\par }{\PP \VS{๓๔}ชาวอาโมร์บังคับชาวดานให้​กล​ับไปในดินแดนแถบภู​เขา​ ​ไม่​ปล่อยให้ลงมายังที่​ราบ​
\VS{๓๕}ชาวอาโมร์ยังขัดขืนอาศัยอยู่​ที่​​ภู​เขาเฮเรส ในเมืองอัยยาโลน และในเมืองชาอั​ลบ​ิม
​แต่​​พงศ์พันธุ์​ของโยเซฟมีกำลังเหนือกว่า ชาวอาโมร์จึงถูกเกณฑ์มาทำงานหนัก
\VS{๓๖}อาณาเขตของชาวอาโมร์เริ่มจากเนินสู​งอ​ัครับบิม จากเส-ลาและเลยขึ้นไปอีก

\par }\Chap{๒}{\SH อิสราเอลไม่​เชื่อฟัง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​บัดนี้​​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขึ้นไปจากกิลกาลถึงโบคิม
และกล่าวว่า “เราได้นำพวกเจ้าขึ้นมาจากประเทศอียิปต์ และให้​เข​้าไปในแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​เหล่​าบรรพบุรุษของเจ้า
เราได้​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราจะไม่​มี​วันยกเลิกพันธสัญญากับเจ้า
\VS{๒}และเจ้าจะต้องไม่ทำพันธสัญญากับผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้ ​เจ้​าต้องทำลายแท่นบูชาของพวกเขา’
​แต่​พวกเจ้าไม่​ได้​เชื่อฟังเรา ​เจ้​าทำอะไรลงไป
\VS{๓}​บัดนี้​เราบอกให้​เจ้​ารู้​ว่า​ เราจะไม่​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าเจ้า
​แต่​พวกเขากลับจะเป็นหอกข้างแคร่ของเจ้า และบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาจะนำความลำบากมาให้​เจ้า​”
\VS{๔}​ทันทีที่​​ทูตสวรรค์​​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวงจบ พวกเขาก็ส่งเสียงร้องไห้
\VS{๕}​แล​้วเรียกชื่อสถานที่​แห่​งนั้​นว​่า โบคิม พวกเขาถวายเครื่องสักการะที่นั่นแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH โยชูวาสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๖}ครั้นโยชูวาปล่อยให้ชาวอิสราเอลไปแล้ว ​ทุ​กคนต่างก็ไปยึดครองแผ่นดินเป็นมรดกของตนเอง
\VS{๗}ประชาชนรับใช้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตลอดชีวิตของโยชูวา และตลอดชีวิตของบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​มีอายุ​ยืนกว่าโยชูวา
และได้​เห​็นทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล
\VS{๘}โยชู​วาบ​ุตรของนูน เป็นผู้​รับใช้​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ได้​เสียชีวิตเมื่ออายุ​ได้​
110 ​ปี​
\VS{๙}เขาทั้งหลายก็ฝังท่านไว้ในบริเวณที่​ดิ​​นที​่เป็นมรดกของท่านที่ทิมนาทเฮเรส
ในแถบภูเขาเอฟราอิม ทางด้านเหนือของภูเขากาอัช
\VS{๑๐}​ทุ​กคนในรุ่นนั้นด้วยที่​ถู​กบรรจุศพรวมไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาที่ล่วงลับไปแล้ว
หลังจากนั้​นร​ุ่นถัดไปก็​เติบใหญ่​​ตามมา​ เป็​นร​ุ่​นที​่​ไม่รู้​​จัก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และสิ่งที่​พระองค์​​ได้​กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล
\par }{\SH ความไม่​ภักดี​ของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๑}ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และบูชาเทวรูปบาอัล
\VS{๑๒}พวกเขาทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา
และนำพวกเขาออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ พวกเขาติดตามและก้มกราบบรรดาเทพเจ้า ซึ่งเป็นเทพเจ้าของชนชาติอื่​นที​่​อยู่​รอบข้างเขา
นับว่าเป็นการยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}พวกเขาทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แล​้วไปบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอัชโทเรท
\VS{๑๔}อิสราเอลยั่วโทสะ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และพระองค์​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของพวกผู้ร้ายที่​เข​้ามาปล้นสะดม
และพระองค์ขายพวกเขาให้​แก่​บรรดาศั​ตรู​​ที่อยู่​รอบข้างจนเขาไม่สามารถยืนหยัดต่อศั​ตรู​ของเขาได้
\VS{๑๕}เมื่อใดก็​ตามที่​พวกเขาออกศึก มือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ต่อต้านเขาและทำให้พวกเขาพ่ายแพ้
ดั่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​เตือนและสัญญาไว้ พวกเขาจึงตกอยู่ในความทุกข์​หน​ักยิ่งนัก
\par }{\SH {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำหนดผู้​วินิจฉัย​
\par }{\PP \VS{๑๖}​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกำหนดบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยขึ้น
เพื่อช่วยชาวอิสราเอลให้รอดจากเงื้อมมือของพวกโจร
\VS{๑๗}​แม้กระนั้น​ พวกเขาก็ยังไม่เชื่อฟังบรรดาผู้​วินิจฉัย​ เพราะได้​ติ​ดตามและก้มกราบบรรดาเทพเจ้า
เป็นการประพฤติดั่งหญิงแพศยา ต่อจากนั้นไม่นานนัก พวกเขาก็​ได้​หันเหไปจากวิถี​ชี​วิตของเหล่าบรรพบุรุษที่​ได้​เชื่อฟังพระบัญญั​ติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ซึ่งพวกเขาเองไม่กระทำตาม
\VS{๑๘}เมื่อใดก็​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำหนดบรรดาผู้​วิน​ิจฉัยให้​พวกเขา​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​อยู่​กับผู้​วินิจฉัย​ และพระองค์ช่วยให้พวกเขารอดจากมือของศั​ตรู​จนตลอดชีวิตของผู้​วินิจฉัย​
​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สงสารเวลาพวกเขาคร่ำครวญเมื่อได้รับความทุกข์และถู​กบ​ีบบังคับ
\VS{๑๙}​แต่​เมื่อใดที่​ผู้​​วิน​ิจฉัยสิ้นชีวิต พวกเขาก็​กล​ับไปเป็นเหมือนเดิมและเสื่อมทรามยิ่งกว่าบรรพบุรุษของตน
เขาหันไปเชื่อบรรดาเทพเจ้า บูชาและกราบไหว้​สิ​่งเหล่านั้น พวกเขาไม่​ได้​ละเว้นจากการปฏิบั​ติ​และยังหัวรั้นในวิถีทางของตน
\VS{๒๐}​ดังนั้น​ ความโกรธของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึ​งม​ุ่งไปที่ชาวอิสราเอล
​พระองค์​จึงกล่าวว่า “เป็นเพราะประชาชาติ​นี้​​ได้​กระทำบาปต่​อบ​ัญญั​ติ​ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาบรรพบุรุษของเขาไว้
และไม่​ได้​เชื่อฟังเรา
\VS{๒๑}โยชูวาปล่อยให้บรรดาประชาชาติ​อยู่​ต่อในแผ่นดินเวลาที่เขาสิ้นชีวิต เราก็จะให้พวกเขาอยู่ต่อไปอีก
เพราะเราจะไม่​ขับไล่​พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าชาวอิสราเอลอีกต่อไปแล้ว
\VS{๒๒}เราจะใช้พวกเขาเป็นการทดสอบชาวอิสราเอล และดูว่าเขาจะปฏิบั​ติ​ตามวิถีทางของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และดำเนินตามที่บรรพบุรุษของพวกเขากระทำหรือไม่”
\VS{๒๓}​ดังนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงปล่อยให้​ประชาชาติ​​เหล่​านั้นอยู่​ต่อไป​ ​พระองค์​​ไม่ได้​​ขับไล่​พวกเขาออกไปทั​นที​
และพระองค์​ไม่ได้​​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของโยชูวา

\par }\Chap{๓}{\PP \VerseOne{๑}บรรดาประชาชาติ​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปล่อยไว้ เพื่อใช้พวกเขาเป็นการทดสอบชาวอิสราเอลที่ยังไม่เคยมี​ประสบการณ์​ในสงครามที่คานาอัน
\VS{๒}เพียงเพื่อใช้เป็นการสอนเรื่องการสงครามแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอลที่ยังไม่เคยสู้รบในสงครามมาก่อน
\VS{๓}​ชาติ​​เหล่านี้​​คือ​ ​ผู้​ปกครองทั้งห้าของชาวฟีลิสเตีย ชาวคานาอันทั้งหมด
ชาวไซดอน และชาวฮี​วท​ี่อาศัยอยู่บนเขาเลบานอน จากภูเขาบาอัลเฮอร์โมนจนถึงเลโบฮามัท
\VS{๔}เขาเหล่านั้นอยู่ต่อไปเพื่อทดสอบชาวอิสราเอลว่า พวกเขาจะเชื่อฟังคำสั่งของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ได้​​ให้​​แก่​บรรดาบรรพบุรุษของพวกเขาผ่านทางโมเสสหรือไม่
\VS{๕}ฉะนั้นชาวอิสราเอลได้อาศัยอยู่ท่ามกลางชาวคานาอัน ชาวฮิต ชาวอาโมร์ ชาวเปริส
ชาวฮีว และชาวเยบุส
\VS{๖}และแต่งงานกับพวกบุตรหญิงของชนชาติ​เหล่านี้​ ​อี​กทั้งยกบุตรหญิงของตนให้พวกบุตรชายของเขาด้วย
และบูชาบรรดาเทพเจ้าของพวกเขา
\par }{\SH โอทนีเอล
\par }{\PP \VS{๗}ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พวกเขาลืม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของเขา และไปบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอาเชราห์
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลมาก ​พระองค์​จึงให้พวกเขาตกอยู่ในมือของคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัมนาหะราอิม\FTNT{*}{{\FR ๓:๘ }
{\FT{​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย}}} และชาวอิสราเอลอยู่​ภายใต้​การควบคุมของคูชั​นร​ิชาธาอิมเป็นเวลา
8 ​ปี​
\VS{๙}​แต่​เมื่อชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​กำหนดผู้ช่วยให้พ้นภัยผู้​หน​ึ่งให้กับพวกเขา
โอทนีเอลบุตรของเคนั​สผ​ู้เป็นน้องคาเลบ
\VS{๑๐}พระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา ดังนั้นเขาจึงเป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอล
และสู้รบในสงคราม
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยกคูชั​นร​ิชาธาอิมกษั​ตริ​ย์​แห่​งอารัม\FTNT{†}{{\FR ๓:๑๐ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}​ไว้​ในมือของโอทนีเอลและเขาก็รบชนะคูชั​นร​ิชาธาอิม
\VS{๑๑}ดังนั้นแผ่นดินจึงอยู่ในความสงบเป็นเวลา 40 ​ปี​ หลังจากนั้นโอทนีเอลบุตรของเคนัสก็​สิ้นชีวิต​
\par }{\SH เอฮูด
\par }{\PP \VS{๑๒}ต่อมาชาวอิสราเอลก็​ได้​กระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อีก​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงเสริมกำลังให้เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเพื่อต่อสู้กับอิสราเอล เนื่องจากพวกเขาได้กระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๓}เอกโลนได้รับความร่วมมือจากชาวอัมโมนและชาวอามาเลข และตีอิสราเอลจนพ่ายแพ้​ไป​
พวกเขายึดครองเมืองแห่งต้​นอ​ินทผลัม
\VS{๑๔}ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับเป็นเวลา
18 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๑๕}ครั้นแล้วชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​กำหนดผู้ช่วยให้พ้นภัยผู้​หน​ึ่งให้กับพวกเขา
เขาคือเอฮูดบุตรของเก-ราชาวเบนยามิน เป็นคนถนั​ดม​ือซ้าย ชาวอิสราเอลส่งของกำนัลไปกับเขาเพื่อมอบให้เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ
\VS{๑๖}เอฮูดทำดาบสองคมเล่มหนึ่งยาวประมาณ 1 ​ศอก​ และสะพายไว้​ใต้​เสื้อที่ต้นขาขวา
\VS{๑๗}เขามอบของกำนัลแก่เอกโลนกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับซึ่งเป็นคนอ้วนมาก
\VS{๑๘}เมื่อเอฮูดมอบของกำนัลเรียบร้อยแล้ว เขาก็ส่งคนที่ขนของกำนัลมาให้​กล​ับไปก่อน
\VS{๑๙}ส่วนเขาเองย้อนกลับมายังรูปเคารพที่​อยู่​​ใกล้​กิลกาลเขากล่าวว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​
ข้าพเจ้ามีข่าวลับจะแจ้งให้เขาทราบ” ​กษัตริย์​ออกคำสั่งว่า “เงียบก่อน” และบรรดาผู้​รับใช้​​ทุ​กคนก็ออกไปจากห้อง
\VS{๒๐}เอฮูดจึงเข้าไปหากษั​ตริ​ย์​ที่​กำลังนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องเย็นใต้​หลังคา​
เอฮูดพูดว่า “ข้าพเจ้ามีข่าวสารจากพระเจ้าถึงท่าน” ท่านจึงลุกขึ้นจากที่​นั่ง​
\VS{๒๑}​แล​้วเอฮูดใช้มือซ้ายเอื้อมเอาดาบจากต้นขาขวาแทงเข้าที่​หน​้าท้องของกษั​ตริ​ย์
\VS{๒๒}ด้ามดาบเลื่อนตามเข้าไปด้วย ไขมันหุ้มดาบไว้ เพราะเขาไม่​ได้​ดึงดาบออกจากหน้าท้อง
และไส้​ก็​ไหลออกมา
\VS{๒๓}ครั้นแล้วเอฮู​ดก​็ออกไปที่​เฉลียง​ ​ปิดประตู​ห้องใต้หลังคาและลั่​นก​ุญแจไว้
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อเอฮูดไปแล้ว พวกผู้​รับใช้​​มา​ เมื่อเห็​นว​่าประตูห้องใต้หลังคาถู​กล​ั่​นก​ุญแจไว้
​ก็​คิ​ดก​ั​นว​่า “ท่านคงต้องอยู่ในห้องส้วมที่ห้องเย็นอย่างแน่​นอน​”
\VS{๒๕}เมื่อพวกเขารออยู่เป็นนานจนรู้สึกเอะใจ ​แต่​ในเมื่อเขายังไม่เปิดประตู​ห้องใต้หลังคา​
พวกเขาจึงเปิ​ดก​ุญแจประตู จึงพบว่าเจ้านายของพวกเขานอนสิ้นชีวิตอยู่บนพื้น
\par }{\PP \VS{๒๖}เอฮูดหนีไปได้​ขณะที่​เขาเหล่านั้นยังชักช้าอยู่ เขาหนีเลยเขตที่​มี​​รู​ปเคารพข้ามไปเสอีราห์
\VS{๒๗}เมื่อเขามาถึงที่​หมาย​ เขาก็เป่าแตรงอน\FTNT{‡}{{\FR ๓:๒๗ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}}ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ​แล​้วชาวอิสราเอลจึงลงจากแถบภูเขาไปกับเขา ยกให้เขาเป็นผู้นำของพวกเขา
\VS{๒๘}เขากล่าวกับพวกเขาว่า “​ติ​ดตามเรามาเถิด ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบศั​ตรู​ของท่านคือชาวโมอับไว้ในมือท่านแล้ว”
​ดังนั้น​ พวกเขาจึงติดตามเขาลงไป และยึดเขตลำน้ำจอร์แดนตื้นๆ ​ที่​สามารถลุยข้ามไปยังถิ่นโมอับ และไม่​อนุ​ญาตให้ใครข้ามไป
\VS{๒๙}ครั้งนั้นพวกเขาได้ฆ่าชาวโมอับประมาณ 10,000 ​คน​ ซึ่งล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์​ที่​​แข็งแรง​
​ไม่มี​ใครรอดชีวิตไปได้​เลย​
\VS{๓๐}​ดังนั้น​ โมอับจึงอยู่​ภายใต้​การควบคุมของชาวอิสราเอล ​แผ่​นดินได้หยุดพักอย่างสงบได้
80 ​ปี​
\par }{\SH ชัมการ์
\par }{\PP \VS{๓๑}ภายหลังเอฮูด ​ก็​​มี​ชัมการ์​บุ​ตรของอานาท เขาใช้ประตักฆ่าชาวฟีลิสเตีย
600 ​คน​ และช่วยชาวอิสราเอลให้รอดชีวิตได้

\par }\Chap{๔}{\SH เดโบราห์และบาราค
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากเอฮูดสิ้นชีวิต ชาวอิสราเอลก็กระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายตาของพระเจ้าอีก
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงมอบพวกเขาไว้ในมือของยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันผู้​ครองราชย์​​ที่​ฮาโซร์
​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านคือสิเส-ราอาศัยอยู่​ที่​ฮาโรเชทฮาโกยิม
\VS{๓}เขามีรถศึกทำด้วยเหล็กจำนวน 900 ​คัน​ และบีบบังคับชาวอิสราเอลอย่างโหดร้ายเป็นเวลา
20 ​ปี​ ชาวอิสราเอลจึงได้​ร้องทุกข์​ขอความช่วยเหลือจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๔}เดโบราห์เป็นสตรี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​ผู้​เป็นภรรยาของลัปปีโดท
และเป็นผู้​วิน​ิจฉัยของอิสราเอลในเวลานั้น
\VS{๕}นางมักจะนั่งอยู่​ใต้​ต้​นอ​ินทผลัมของเดโบราห์​ที่อยู่​ระหว่างรามาห์และเบธเอลในแถบภูเขาเอฟราอิม
และชาวอิสราเอลมาหานางเพื่อขอให้พิพากษาคดี​ความ​
\VS{๖}นางให้คนไปเรียกบาราคบุตรของอาบีโนอัมจากเคเดช-นัฟทาลี และกล่าวกับเขาว่า
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านไม่​ได้​บัญชาท่านอย่างนี้​หรือว่า​ ‘จงไปรวบรวมพวกผู้ชายที่​ภู​เขาทาโบร์
​แล​้วเกณฑ์ชาวนัฟทาลีและชาวเศบู​ลุ​น 10,000 ​คน​
\VS{๗}เราจะทำให้​สิ​เส-ราผู้บังคับกองพันทหารของยาบินออกมาพบกั​บท​่านที่​ใกล้​​แม่น​้ำคีโชนพร้อมกับรถศึกและกองทัพของเขา
​แล​้วเราจะมอบให้เขาอยู่ในมือท่าน’ ”
\VS{๘}บาราคตอบนางว่า “ถ้าท่านไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไป ​แต่​ถ้าท่านไม่ไปกับข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าก็จะไม่​ไป​”
\VS{๙}นางตอบว่า “เราจะไปกั​บท​่านแน่ ​แต่​หนทางที่ท่านเลือกจะไม่นำเกียรติมาให้​ท่าน​
​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบสิเส-ราไว้ในมือของผู้​หญิง​” ครั้นแล้วเดโบราห์​ก็​​ลุกขึ้น​ นางไปยังเคเดชกับบาราค
\VS{๑๐}บาราคเรียกเศบู​ลุ​​นก​ั​บน​ัฟทาลี​ให้​ไปที่เคเดช ​มี​ชายจำนวน 10,000
คนตามเขาขึ้นไปอย่างใกล้​ชิด​ เดโบราห์​ก็​ไปกับเขาด้วย
\par }{\PP \VS{๑๑}​มี​ชาวเคนผู้​หน​ึ่งชื่อเฮเบอร์ เขาแยกไปอยู่ต่างหากจากกลุ่มชาวเคนที่สืบเชื้อสายมาจากโฮบับพ่อตาของโมเสส
เฮเบอร์ไปตั้งกระโจมอยู่ไกลจนสุดที่ต้นโอ๊กในศานันนิมใกล้เคเดช
\par }{\PP \VS{๑๒}เมื่​อม​ีคนไปบอกสิเส-​ราว​่าบาราคบุตรของอาบีโนอัมได้ขึ้นไปยังภูเขาทาโบร์​แล้ว​
\VS{๑๓}​สิ​เส-ราจึงให้คนเตรียมรถศึกทำด้วยเหล็ก 900 คันรวมกับชายทั้งหมดที่​มี​
ออกไปจากฮาโรเชทฮาโกยิมไปถึงแม่น้ำคี​โชน​
\VS{๑๔}เดโบราห์​กล​่าวกับบาราคว่า “ไปเถิด ​วันนี้​เป็​นว​ั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบสิเส-ราไว้ในมือของท่าน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​นำหน้าท่านไปหรอกหรือ” ดังนั้นบาราคจึงลงไปจากภูเขาทาโบร์​พร​้อมกับชาย 10,000
คนตามไปด้วย
\VS{๑๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​​สิ​เส-​ราก​ับรถศึกและกองทัพทั้งหมดเตลิดเปิดเปิงไปต่อหน้าบาราคด้วยคมดาบ
​สิ​เส-ราจึงลงจากรถศึกวิ่งหนี​ไป​
\VS{๑๖}บาราคตามรถศึกและกองทัพได้ทันจนถึงฮาโรเชทฮาโกยิม และกองทัพทั้งหมดของสิเส-ราล้มตายด้วยคมดาบ
​ไม่มี​ใครรอดมาได้สักคนเดียว
\par }{\PP \VS{๑๗}ฝ่ายสิเส-​ราก​็​วิ่งหนี​ไปยังกระโจมของยาเอลภรรยาของเฮเบอร์ชาวเคน
​ด้วยว่า​ ​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์​แห่​งฮาโซร์กับพงศ์​พันธุ์​ของเฮเบอร์ชาวเคนมี​ไมตรี​​ต่อกัน​
\VS{๑๘}ยาเอลออกมาพบกับสิเส-ราและพู​ดก​ับเขาว่า “​เข​้ามาเถิด นายท่าน ​เข​้ามาได้
​ไม่​ต้องกลัว” ดังนั้นเขาจึงเข้าไปในกระโจมของนาง และใช้พรมคลุมตัวเขา
\VS{๑๙}เขาพู​ดก​ับนางว่า “​ขอน​้ำให้เราดื่มหน่อยเถิด เพราะเราหิ​วน​้ำ” นางจึงเปิดถุงน้ำนมให้เขาดื่มและคลุมตัวเขาอีก
\VS{๒๐}เขาพู​ดก​ับนางว่า “ไปยื​นที​่ทางเข้ากระโจม และถ้ามีใครมาถามเธอว่า ‘​มี​ใครอยู่​ที่นี่​​ไหม​’
​ก็​จงบอกว่า ‘​ไม่มี​’ ”
\VS{๒๑}​แต่​ยาเอลภรรยาของเฮเบอร์หยิบหมุดยึดกระโจมและมือถือค้อน นางย่องเข้าไปหาเขา
​แล​้วตอกหมุดลงที่​ขม​ับของเขาจนทะลุลงไปถึงพื้นขณะที่เขานอนหลับสนิ​ทอย​ู่เนื่องจากอ่อนแรง เขาจึงสิ้นชีวิต
\VS{๒๒}​ดู​​เถิด​ ​ขณะที่​บาราคกำลังไล่ตามล่าสิเส-ราอยู่ ยาเอลออกไปพบกับเขาและพูดว่า
“มาเถิด และเราจะให้ท่านดูชายที่ท่านกำลังตามหา” ท่านจึงเข้าไปในกระโจมของนาง พบว่าสิเส-รานอนตายอยู่ ​มี​หมุดกระโจมฝังอยู่ในขมับ
\par }{\PP \VS{๒๓}ในวันนั้น พระเจ้าทำให้​ยาบ​ินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันพ่ายแพ้ต่อหน้าชาวอิสราเอล
\VS{๒๔}และชาวอิสราเอลมีกำลังเข้มแข็งมากขึ้น และต่อต้านยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอัน
จนกำจัดยาบินกษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอันได้

\par }\Chap{๕}{\SH เพลงของเดโบราห์และบาราค
\par }{\PP \VerseOne{๑}เดโบราห์และบาราคบุตรอาบีโนอัมจึงร้องเพลงในวันนั้​นว​่า
\par }{\Q \VS{๒}“บรรดาผู้นำทำหน้าที่บัญชาการในอิสราเอล
\par }{\QB ประชาชนถวายตัวด้วยความสมัครใจ
\par }{\QB ​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓}​ขอให้​บรรดากษั​ตริ​ย์​ได้ยิน​ บรรดาผู้​อยู่​ในระดับปกครองจงเงี่ยหู​เถิด​
\par }{\QB ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ข้าพเจ้าจะบรรเลงเพลงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๔}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เมื่อพระองค์ออกไปจากเสอีร์
\par }{\QB เมื่อพระองค์ก้าวไปจากเขตแดนเอโดม
\par }{\Q ​แผ่​นดิ​นก​็​สั่นสะเทือน​ และท้องฟ้าหลั่งไหล
\par }{\QB ​หมู่​เมฆเทฝน
\par }{\Q \VS{๕}​ภู​เขาไหวสะท้าน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ​แม้​​ภู​เขาซี​นาย​ ​ก็​​สั่นสะท้าน​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลเช่​นก​ัน
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๖}ในสมัยชัมการ์​บุ​ตรอานาท
\par }{\QB ​สม​ัยยาเอล ถนนหนทางถูกทิ้งร้าง
\par }{\QB พวกนักเดินทางใช้ทางเคี้ยวคด
\par }{\Q \VS{๗}​วิถี​​ชี​วิตของชาวบ้านต่างก็หยุดชะงักในอิสราเอล
\par }{\QB มันหยุดชะงักจนกระทั่งข้าพเจ้าลุกขึ้น
\par }{\QB ข้าพเจ้าเดโบราห์​ลุ​กขึ้นประหนึ่งมารดาผู้​หน​ึ่งในอิสราเอล
\par }{\Q \VS{๘}เมื่อพวกเขาเลือกบรรดาเทพเจ้าใหม่
\par }{\QB สงครามก็​เก​ิดขึ้​นที​่​ประตูเมือง​
\par }{\Q ​มี​​โล่​และหอกสักเล่มหนึ่งให้​เห็น​
\par }{\QB ในหมู่คนสี่หมื่นในอิสราเอลไหม
\par }{\Q \VS{๙}​จิ​ตใจข้าพเจ้าโน้มเอียงให้กับบรรดาผู้นำของอิสราเอล
\par }{\QB ​ผู้​ถวายตัวด้วยความสมัครใจท่ามกลางประชาชน
\par }{\QB ​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๐}จงไตร่ตรองดู​เถิด​ บรรดาท่านที่​ขี่​ลาขาว
\par }{\QB ท่านที่นั่งบนพรม
\par }{\QB และท่านที่เดินถนน
\par }{\Q \VS{๑๑}เป็นเสียงของบรรดานายขมังธนูท่ามกลางผู้ตักน้ำ
\par }{\QB ​ณ​ ​ที่​นั้นพวกเขากล่าวสรรเสริญถึงการกระทำอันชอบธรรมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB การกระทำอันชอบธรรมที่​หมู่​บ้านทั้งหลายของพระองค์ในอิสราเอล
\par }{\BB \par }{\Q ​ครั้นแล้ว​ ​ชนชาติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB ​ก็​พากันเดินไปยังประตู​เมือง​
\par }{\Q \VS{๑๒}ตื่นเถิด ตื่นเถิด เดโบราห์​เอ๋ย​
\par }{\QB ตื่นเถิด ตื่นเถิด ​แล​้วจงบรรเลงเพลง
\par }{\Q ​โอ​ บาราค ​บุ​ตรอาบีโนอัมเอ๋ย จงตื่นเถิด
\par }{\QB นำพวกเชลยของท่านไป
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๓}​แล​้วบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ที่​​เหลือก​็​เดินทัพ​
\par }{\QB ​ชนชาติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปกับผู้​มี​กำลังเพื่อข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๔}บางคนที่​มี​​เท​ือกเถาเหล่ากออยู่ในอามาเลขได้ลงมาจากเอฟราอิม
\par }{\QB เบนยามินอยู่กับประชาชนที่​ติ​ดตามท่าน
\par }{\Q บรรดาผู้นำลงมาจากมาคีร์
\par }{\QB ส่วนพวกที่เดินทัพมาจากเศบู​ลุ​นถือไม้​เท​้าของแม่​ทัพ​
\par }{\Q \VS{๑๕}บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสสาคาร์​มาก​ับเดโบราห์
\par }{\QB ทั้​งอ​ิสสาคาร์และบาราคด้วย
\par }{\QB ต่างก็​รี​บตามไปอย่างกระชั้นชิดลงสู่​หุบเขา​
\par }{\Q ​มี​การทดสอบจิตใจอย่างจริงจัง
\par }{\QB ​ที่​ธารน้ำของรู​เบน​
\par }{\Q \VS{๑๖}ทำไมท่านจึงนั่งนิ่งอยู่​ที่​คอกแกะเล่า
\par }{\QB เพื่อฟังเสียงปี่​ที่​เป่าให้ฝูงแกะฟังอย่างนั้นหรือ
\par }{\Q ​มี​การทดสอบจิตใจอย่างจริงจัง
\par }{\QB ​ที่​ธารน้ำของรู​เบน​
\par }{\Q \VS{๑๗}กิเลอาดอยู่​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​
\par }{\QB ​แต่​ทำไมดานจึงแค่เฝ้าคอยอยู่​ใกล้​​เรือ​
\par }{\Q อาเชอร์นั่งเฉยอยู่​ที่​ฝั่งทะเลต่อไป
\par }{\QB และอยู่นิ่งใกล้กับอ่าวทะเล
\par }{\Q \VS{๑๘}เศบู​ลุ​นเป็นพวกที่เสี่ยงแม้​ชี​วิตของตนเอง
\par }{\QB นัฟทาลี​ก็​กระทำเช่นนั้นบนที่ราบสูง
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๙}บรรดากษั​ตริ​ย์พากันมา และได้​สู้​รบกัน
\par }{\QB บรรดากษั​ตริ​ย์​แห่​งคานาอัน
\par }{\Q ​สู้​รบที่ทาอานาคใกล้​น้ำพุ​เมกิดโด
\par }{\QB ​แต่​ท่านเหล่านั้นไม่​ได้​ริบสิ่งใดที่ทำด้วยเงินเลย
\par }{\Q \VS{๒๐}ดวงดาวสู้รบจากสวรรค์
\par }{\QB และสู้รบกับสิเส-ราจากวิถีโคจรของมัน
\par }{\Q \VS{๒๑}​แม่น​้ำคีโชนพัดชาวสิเส-ราไป
\par }{\QB ​แม่น​้ำโบราณ ​แม่น​้ำคี​โชน​
\par }{\Q ​จิ​ตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย
\par }{\QB เดินทัพต่อไปด้วยสุดกำลังเถิด
\par }{\Q \VS{๒๒}ครั้นแล้​วก​็​มี​เสียงกระทบของกีบม้าดังลั่น
\par }{\QB ​เหล่​าม้าซึ่​งม​ี​พล​ังมากของเขาควบไป ควบไป
\par }{\Q \VS{๒๓}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ ‘จงสาปแช่งเมโรสเถิด
\par }{\QB สาปแช่งผู้​อยู่​อาศัยที่นั่นให้​หนัก​
\par }{\Q เพราะพวกเขาไม่​ได้​มาเพื่อช่วย{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB เพื่อช่วย{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สู้​กับผู้​มี​​พลานุภาพ​’
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๔}หญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุ​ดก​็​คือ​ ยาเอล
\par }{\QB ภรรยาของเฮเบอร์ชาวเคน
\par }{\QB เป็นหญิงที่น่าสรรเสริญมากที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในกระโจม
\par }{\Q \VS{๒๕}เขาขอน้ำดื่ม เธอก็​ให้​​น้ำนม​
\par }{\QB เธอเอานมข้นเปรี้ยวใส่ชามของผู้​สูงศักดิ์​มาให้
\par }{\Q \VS{๒๖}เธอยื่​นม​ือหยิบหมุดยึดกระโจม
\par }{\QB มือขวาเอื้อมเอาค้อนของคนงาน
\par }{\Q ​แล​้วเธอก็ทำร้ายสิเส-​รา​ เธอทุบหัวเขา
\par }{\QB เธอตอกขมับของเขาจนแหลกเละ
\par }{\Q \VS{๒๗}เขาทรุด เขาล้มลง นอนแน่​นิ่ง​
\par }{\QB ​อยู่​​ที่​​เท​้าของเธอ
\par }{\Q เขาทรุด เขาล้ม
\par }{\QB ​อยู่​​ที่​​เท​้าของเธอ
\par }{\Q เขาทรุดลงที่​ไหน​
\par }{\QB เขาก็ล้มลงและตายอยู่​ที่นั่น​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๘}มารดาของสิเส-รามองดูทางหน้าต่าง
\par }{\QB นางร้องตะโกนที่หลังบานเกล็ดว่า
\par }{\Q ‘ทำไมรถศึกของเขาจึงมาถึงช้านัก
\par }{\QB ทำไมเสียงกีบม้ากระทบของรถศึกจึงล่าช้า’
\par }{\Q \VS{๒๙}บรรดาหญิ​งม​ี​สติ​ปัญญาที่สุดตอบนาง
\par }{\QB ​แท้​​จร​ิงแล้วนางบอกกับตัวเองว่า
\par }{\Q \VS{๓๐}‘พวกเขายังไม่พบและแบ่งปันสิ่งของที่ยึดได้หรอกหรือ
\par }{\QB ชายแต่ละคนจะได้​ผู้​หญิงสักคนสองคน
\par }{\Q ผ้าย้อมสี​ที่​ยึดได้สำหรับสิเส-​รา​
\par }{\QB ผ้าย้อมสี​มี​ปักลวดลาย
\par }{\Q ​สิ​่งที่​ย้อมสี​​มี​ปักลวดลาย 2 ​ชิ​้นสำหรับพันคอ
\par }{\QB ​สิ​่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ยึดไว้​ได้​’
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓๑}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ขอให้​พวกศั​ตรู​ของพระองค์​พินาศ​
\par }{\QB ส่วนบรรดาผู้​ที่​รักพระองค์
\par }{\QB ​ก็​​ขอให้​เป็นดั่งดวงตะวันขึ้นอย่างสุดพลัง”
\par }{\PP และแผ่นดินจึงได้​อยู่​ในความสันติ​เป็นเวลา​ 40 ​ปี​

\par }\Chap{๖}{\SH ชาวมีเดียนบีบบังคับอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวมีเดียนเป็นเวลา
7 ​ปี​
\VS{๒}ชาวมีเดียนมีอำนาจเหนือชาวอิสราเอล ​แล​้วด้วยเหตุ​นี้​ ชาวอิสราเอลจึงทำที่ซ่อนตัวไว้ตามภู​เขา​
​ถ้ำ​ และที่​หลบภัย​
\VS{๓}เมื่อใดก็​ตามที่​ชาวอิสราเอลเพาะปลูก ชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกจะเข้ามาบุ​กรุ​กพวกเขา
\VS{๔}เขาเหล่านั้นจะเข้ามาตั้งค่ายเพื่อรุกรานและกวาดเอาพืชผลของแผ่นดินไป ไปไกลจนถึงกาซา
และจะไม่​มี​เครื่องยังชีพเหลือทิ้งไว้ในอิสราเอลแม้​แต่​​แกะ​ ​โค​ หรือลา
\VS{๕}พวกเขาพากันขึ้นมาพร้อมทั้งฝูงปศุ​สัตว์​และกระโจม จำนวนมากมายราวกับฝูงตั๊กแตน
​ไม่​สามารถนับจำนวนคนและอูฐได้ ฉะนั้นเมื่​อบ​ุ​กรุ​​กด​ินแดนแล้​วก​็​ทำให้​​เก​ิดความเสียหายมาก
\VS{๖}ชาวอิสราเอลสิ้นเนื้อประดาตั​วก​็เพราะชาวมีเดียน ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงร้องทุกข์​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๗}เมื่อชาวอิสราเอลร้องทุกข์​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพราะชาวมีเดียน
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงให้​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าท่านหนึ่งไปยังชาวอิสราเอล และท่านกล่าวแก่พวกเขาว่า
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของท่านกล่าวว่า ‘เรานำพวกเจ้าออกมาจากประเทศอียิปต์ และนำเจ้าออกมาจากเรือนทาส
\VS{๙}และเราให้พวกเจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และจากเงื้อมมือของทุกคนที่บีบบังคับเจ้า
เราได้​ขับไล่​พวกเขาไปให้พ้นหน้าเจ้า และได้มอบแผ่นดินของพวกเขาแก่​เจ้า​
\VS{๑๐}เราได้บอกพวกเจ้าแล้​วว​่า “เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า
​เจ้​าจงอย่ากลัวบรรดาเทพเจ้าของชาวอาโมร์ซึ่งอยู่ในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่” ​แต่​​เจ้​าก็​ไม่ได้​เชื่อฟังเรา’ ”
\par }{\SH เรียกกิเดโอน
\par }{\PP \VS{๑๑}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มาน​ั่งอยู่​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊กที่เมืองโอฟราห์
ซึ่งเป็นของโยอาชชาวอาบี​เอเซอร์​ ฝ่ายกิเดโอนบุตรของเขาก็กำลังนวดข้าวสาลี​อยู่​​ที่​เครื่องสกัดเหล้าองุ่นเพื่อซ่อนให้พ้นสายตาชาวมีเดียน
\VS{๑๒}เมื่อทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่กิเดโอนแล้​วก​็​กล่าวว่า​
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน ​โอ​ นักรบผู้​เก​่งกล้าเอ๋ย”
\VS{๑๓}กิเดโอนจึงพู​ดก​ั​บท​่านว่า “​ได้​โปรดเถิด นายท่าน ​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับพวกเรา
​แล​้วทำไมเหตุ​การณ์​​เหล่านี้​จึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับเรา ​สิ่งมหัศจรรย์​ของพระองค์​ที่​​เหล่​าบรรพบุรุษของเราเล่าให้พวกเราฟังนั้นอยู่​ที่ไหน​
​ที่​เล่าๆ กั​นว​่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​นำพวกเราขึ้นมาจากประเทศอียิปต์หรอกหรือ’ ​แต่​​เวลานี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ทอดทิ้งเราเสียแล้ว
และให้พวกเราอยู่ในเงื้อมมือของชาวมีเดียน”
\VS{๑๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}หันไปหาเขาและกล่าวว่า “​เจ้​าจงไปช่วยอิสราเอลให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวมีเดียนด้วยพละกำลังของเจ้า
เราใช้​ให้​​เจ้​าไปมิ​ใช่​​หรือ​”
\VS{๑๕}เขาตอบว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​ ​ได้​โปรดเถิด ข้าพเจ้าจะช่วยอิสราเอลได้​อย่างไร​
​ดู​​เถิด​ ตระกูลข้าพเจ้าอ่อนแอที่สุดในเผ่ามนัสเสห์ และข้าพเจ้าก็ด้อยที่สุดในครอบครัว”
\VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเขาว่า “​แต่​เราจะอยู่กับเจ้า ​เจ้​าจะสู้รบกับชาวมีเดียนประหนึ่งว่าเจ้ารบกับคนเพียงคนเดียว”
\VS{๑๗}เขาตอบว่า “​บัดนี้​ ถ้าหากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ โปรดแสดงหมายสำคัญแก่ข้าพเจ้าว่า
เป็นพระองค์​ที่​​กล​่าวกับข้าพเจ้า
\VS{๑๘}โปรดอย่าไปจากที่​นี่​ จนกว่าข้าพเจ้าจะกลับมาหาพระองค์​พร​้อมกับนำของมามอบให้
​ณ​ เบื้องหน้าพระองค์” ​พระองค์​​กล่าวว่า​ “เราจะอยู่​ที่นี่​จนกว่าเจ้าจะกลับมา”
\par }{\PP \VS{๑๙}​ดังนั้น​ กิเดโอนจึงเข้าไปในบ้านของตนเพื่อตระเตรียมแพะหนุ่ม 1
ตั​วก​ับขนมปังไร้เชื้อทำจากแป้ง 1 เอฟาห์\FTNT{*}{{\FR ๖:๑๙ }
{\FT{1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}} เขาวางเนื้อแพะลงในตะกร้า ​ใส่​น้ำแกงในหม้อ ​แล​้วนำมาให้​พระองค์​​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊ก
และมอบให้​แก่​​พระองค์​
\VS{๒๐}​ทูตสวรรค์​ของพระเจ้ากล่าวกับเขาว่า “จงเอาเนื้อและขนมปังไร้เชื้อมาวางไว้บนหิ​นก​้อนนี้
​แล้วก็​ราดด้วยน้ำแกง” เขาก็กระทำตามนั้น
\VS{๒๑}​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ใช้​ปลายไม้​ที่อยู่​ในมือแตะเนื้อและขนมปังไร้​เชื้อ​
ไฟจึงลุกโชนขึ้นจากก้อนหิน ​ทำให้​เนื้อและขนมปังไร้เชื้อไหม้​หมด​ ​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​หายร่างไปจากสายตาของเขา
\VS{๒๒}กิเดโอนจึงเข้าใจว่า ​ผู้​นั้นเป็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เขาพูดว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ​บัดนี้​ข้าพเจ้าได้​เห​็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​​ต่อหน้า​”
\VS{๒๓}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเขาว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กับเจ้า
อย่ากลัวเลย ​เจ้​าจะไม่ตายหรอก”
\VS{๒๔}ครั้นแล้​วก​ิเดโอนก็สร้างแท่นบูชาสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไว้​​ที่นั่น​
และตั้งชื่อว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นสันติ​สุข​ ​ทุกวันนี้​แท่นนั้นยังอยู่​ที่​โอฟราห์​ที่​เป็นของชาวอาบี​เอเซอร์​
\par }{\PP \VS{๒๕}ในคืนนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเขาว่า “จงเอาโคหนุ่มของบิดาเจ้า กับโคตั​วท​ี่สองเป็นโคตัวผู้​อายุ​
7 ​ปี​​ไป​ จงทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัลที่เป็นของบิดาของเจ้า และโค่นเทวรูปอาเชราห์\FTNT{†}{{\FR ๖:๒๕ }
{\FT{นางเป็นเทพเจ้าของชาวคานาอัน นางคู่กั​นก​ับเทพเจ้าบาอัล ชาวคานาอันเชื่อว่า นางสามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ
และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์}}}​ที่อยู่​​ข้างๆ​ แท่นลง
\VS{๒๖}​แล​้วเจ้าจงสร้างแท่นบูชาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้าไว้บนที่สูงแห่งนี้​อย่างเป็นระเบียบ​
​แล​้วจงถวายโคตั​วท​ี่สองเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเทวรูปไม้อาเชราห์​ที่​​เจ้​าโค่นลง”
\VS{๒๗}ดังนั้​นก​ิเดโอนจึงให้​ผู้รับใช้​​ชาย​ 10 คนไป เพื่อปฏิบั​ติ​​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​บัญชา​
​แต่​เนื่องจากเขากลัวคนในครอบครัวและพวกผู้ชายในเมือง เขาจึงทำในเวลากลางคืนแทนกลางวัน
\par }{\SH กิเดโอนทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัล
\par }{\PP \VS{๒๘}เมื่อพวกผู้ชายในเมืองลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ​ดู​​เถิด​ แท่นบูชาเทวรูปบาอัลถูกโค่นลง
และเทวรูปอาเชราห์​ที่อยู่​​ข้างๆ​ ​ก็​​ถู​กโค่นลง และโคตั​วท​ี่สองถูกถวายบนแท่นบูชาที่สร้างไว้
\VS{๒๙}เขาจึงพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ใครเป็นคนกระทำ” ​หลังจากที่​​ได้​​ถามไถ่​​ได้​ความแล้​วก​็​กล่าวว่า​
“กิเดโอนบุตรของโยอาชเป็นผู้​กระทำ​”
\VS{๓๐}พวกผู้ชายในเมืองจึงพู​ดก​ับโยอาชว่า “พาตัวบุตรชายของท่านออกมาเถิด จะได้​ให้​เขาตายไป
เพราะเขาได้ทำลายแท่นบูชาเทวรูปบาอัลและโค่นเทวรูปอาเชราห์​ที่อยู่​​ข้างๆ​”
\VS{๓๑}โยอาชพู​ดก​ั​บท​ุกคนที่ค้านเขาว่า “พวกท่านจะโต้​แย้​งแทนเทพเจ้าบาอัลหรือ
หรือท่านจะช่วยให้รอดได้ ใครก็​ตามที่​​โต้​​แย้​งแทนเทพเจ้าบาอัลจะต้องตายภายในเวลาเช้า หากว่าเขาเป็นเทพเจ้าก็ปล่อยให้เขาโต้​แย้​งเอง
เพราะแท่นบูชาของเขาถูกทำลายลง”
\VS{๓๒}ดังนั้นในวันนั้​นก​ิเดโอนได้​ชื่อว่า​ เยรุบบาอัล ความหมายคือ “ปล่อยให้เทพเจ้าบาอัลโต้​แย้​​งก​ับเขา”
เพราะเขาทำลายแท่นบูชาลง
\par }{\PP \VS{๓๓}ครั้นแล้วพวกชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกก็​ได้​รวมกลุ่มมาด้วยกัน
ข้ามแม่น้ำจอร์แดนและตั้งค่ายอยู่ในหุบเขายิสเรเอล
\VS{๓๔}​แต่​พระวิญญาณ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บก​ิเดโอน เขาเป่าแตรงอนเรียกชาวอาบี​เอเซอร์​ออกมาเพื่อติดตามเขาไป
\VS{๓๕}และเขาให้​ผู้​ส่งข่าวทั้งหลายไปบอกทั่วมนัสเสห์เพื่อเรียกให้มาติดตามเขาไปด้วย
เขาให้​ผู้​ส่งข่าวทั้งหลายไปยังอาเชอร์ เศบู​ลุ​น และนัฟทาลี ดังนั้นเขาเหล่านั้นจึงขึ้นไปโจมตีชาวมีเดียน
\par }{\SH หมายสำคัญของขนแกะ
\par }{\PP \VS{๓๖}กิเดโอนพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ถ้าพระองค์จะช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัยด้วยมือข้าพเจ้า
​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​แล้ว​
\VS{๓๗}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าจะวางขนแกะไว้บนลานนวดข้าว ถ้ามีน้ำค้างเฉพาะที่ขนแกะเท่านั้น
​ขณะที่​พื้นดินทั่วไปยังแห้ง ข้าพเจ้าก็จะได้ทราบว่าพระองค์จะช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัยด้วยมือข้าพเจ้า ​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้”
\VS{๓๘}​แล้วก็​เป็นไปตามนั้นคือ เมื่อเขาลุกขึ้นในยามเช้าวั​นร​ุ่งขึ้น และบีบขนแกะ
เขาบีบได้น้ำค้างจากขนแกะเต็ม 1 ​ชาม​
\VS{๓๙}กิเดโอนพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “​พระองค์​​กรุ​ณาอย่าโกรธข้าพเจ้า ​ให้​ข้าพเจ้าพูดอีกเพียงครั้งเดียว
โปรดให้ข้าพเจ้าทดสอบขนแกะดู​อี​กครั้งเถิด โปรดให้เฉพาะขนแกะเท่านั้​นที​่​แห้ง​ ​ขณะที่​พื้นดินทั่วไปมีน้ำค้างอยู่”
\VS{๔๐}​แล​้วในคืนนั้นพระเจ้าก็กระทำไปตามนั้นคือ ขนแกะเท่านั้​นที​่​แห้ง​ และมีน้ำค้างอยู่บนพื้นดินทั่วไปรอบๆ

\par }\Chap{๗}{\SH ​ชาย​ 300 คนของกิเดโอน
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยรุบบาอัล (คื​อก​ิเดโอน) และทุกคนที่​อยู่​กับเขาลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​
และตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​น้ำพุ​ฮาโรด และค่ายของชาวมีเดียนอยู่ขึ้นไปทางเหนือ ข้างภูเขาโมเรห์ในหุบเขา
\par }{\PP \VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “จำนวนคนที่​อยู่​กับเจ้ามีมากเกินไปที่จะให้เรามอบชาวมีเดียนไว้ในมือของพวกเขา
เพราะคาดว่าอิสราเอลจะคุยโตทับเราว่า ‘มือของเราเองที่ช่วยพวกเรา’
\VS{๓}ฉะนั้นจงประกาศให้​ผู้​คนได้ยิ​นว​่า ‘ใครก็​ตามที่​​กล​ัวจนตัวสั่​นก​็​ให้​​กล​ับบ้านไป
และรีบไปจากภูเขากิเลอาด’ ” ฉะนั้นคนจำนวน 22,000 คนจึงกลับไป ​เหลือ​ 10,000 ​คนที​่​อยู่​​ต่อ​
\par }{\PP \VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “จำนวนคนที่​อยู่​​ก็​ยังมากเกินไป จงพาพวกเขาลงไปในน้ำ
และเราจะทดสอบพวกเขาให้​เจ้าที่​​นั่น​ และคนใดที่เราจะบอกเจ้าว่า ‘คนนี้จะไปกับเจ้า’ เขาก็จะไปกับเจ้า และคนใดที่เราจะบอกเจ้าว่า
‘คนนี้จะไม่ไปกับเจ้า’ เขาก็จะไม่ไปกับเจ้า”
\VS{๕}ดังนั้นเขาจึงพาคนเหล่านั้นลงไปในน้ำ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า
“จงแยกทุกคนที่​ใช้​ลิ้นเลียน้ำอย่างสุนัข และทุกคนที่​คุ​กเข่าลงดื่มเป็นคนละพวก”
\VS{๖}​มี​​ชาย​ 300 ​คนที​่วักน้ำขึ้นเลีย ส่วนที่เหลือคุกเข่าลงดื่ม
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกั​บก​ิเดโอนว่า “เราจะช่วยเจ้าให้รอดปลอดภัยด้วยชาย 300 ​คนที​่​เลียน​้ำ
และมอบชาวมีเดียนไว้ในมือเจ้า ​แล​้วให้​ทุ​กคนที่เหลือกลับบ้านไป”
\VS{๘}กิเดโอนจึงให้ชาวอิสราเอลที่เหลือกลับไปยังกระโจมของพวกเขา ยกเว้นชาย 300
​คน​ และพวกเขาก็​ได้​รับเสบียงกับแตรงอนไว้​ใช้​ และค่ายของชาวมีเดียนตั้งอยู่เบื้องล่างในหุบเขา
\par }{\PP \VS{๙}ในคืนเดียวกันนั้นเอง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเขาว่า “จงลุกขึ้น ลงไปโจมตีค่ายศั​ตรู​​ได้​​แล้ว​ เพราะเราได้มอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว
\VS{๑๐}​แต่​ถ้าเจ้าไม่​กล​้าลงไป ​ก็​จงลงไปที่ค่ายกับปูราห์​คนรับใช้​ของเจ้า
\VS{๑๑}และเจ้าจะได้ยิ​นว​่าพวกเขาพูดอะไร หลังจากนั้​นม​ือของเจ้าจะมีพละกำลังลงไปโจมตี​ค่าย​”
​แล​้วเขาก็ลงไปกับปูราห์​คนรับใช้​ ไปถึงกองทหารประจำด่านชั้นนอกในค่าย
\VS{๑๒}ส่วนชาวมีเดียน ชาวอามาเลข และชาวตะวันออกทั้งหมดนอนอยู่​ที่​ตามหุบเขาราวกับตั๊กแตนฝูงใหญ่
​มี​อูฐหลายตัวจนนับไม่ถ้วนราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล
\VS{๑๓}เมื่​อก​ิเดโอนมาถึง ​ดู​​เถิด​ ชายผู้​หน​ึ่งกำลังเล่าให้เพื่อนฟังว่าเขาฝันอะไร
เขาเล่าว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝั​นว​่า ​ดู​​สิ​ ขนมข้าวบาร์​เลย​์ก้อนหนึ่งกลิ้งลงมาในค่ายของชาวมีเดียน ​แล​้วเข้าไปในกระโจม
ชนและทำให้กระโจมล้มคว่ำลงราบไปกับพื้น”
\VS{๑๔}เพื่อนของชายผู้นั้นตอบว่า “​นี่​​ไม่ใช่​ใครนอกจากดาบของกิเดโอนบุตรของโยอาช
ชายชาวอิสราเอล พระเจ้าได้มอบชาวมีเดียนและค่ายทั้งหมดไว้ในมือของเขาแล้ว”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ทันทีที่​กิเดโอนได้ยินเรื่องฝันและการตีความหมายแล้ว เขาก็​นม​ัสการพระเจ้า
​แล​้วกลับไปยังค่ายของอิสราเอล และพูดว่า “​ลุ​กขึ้นเถิด ​เพรา​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มอบค่ายของชาวมีเดียนไว้ในมือของพวกท่านแล้ว”
\VS{๑๖}​แล​้วเขาแบ่งชาย 300 คนออกเป็น 3 ​กอง​ และให้พวกเขาทุกคนถือแตรงอนและหม้อเปล่า
​มี​คบไฟไว้ในหม้อ
\VS{๑๗}เขาพู​ดก​ั​บท​ุกคนว่า “คอยดู​เรา​ ​แล​้วกระทำตาม เมื่อเราไปถึงเขตภายนอกค่าย
จงกระทำตามที่เรากระทำ
\VS{๑๘}เมื่อใดที่เราและทุกคนที่​อยู่​กับเราเป่าแตรงอน ​ทุ​กคนที่​อยู่​รอบค่ายก็จงเป่าแตรงอนพร้อมกัน
และตะโกนว่า ‘​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และกิเดโอน’ ”
\par }{\SH กิเดโอนโจมตีชาวมีเดียนพ่ายไป
\par }{\PP \VS{๑๙}​ดังนั้น​ กิเดโอนและชาย 100 ​คนที​่​อยู่​กับเขาก็มาถึงเขตภายนอกค่ายราวเที่ยงคืนเศษๆ
ซึ่งเป็นเวลาที่เพิ่งเปลี่ยนยาม พวกเขาจึงเป่าแตรงอน และทุบหม้อที่​อยู่​ในมือให้​แตก​
\VS{๒๐}​แล​้วคนทั้ง 3 กองก็เป่าแตรงอนและทุบหม้อแตก พวกเขาถือคบไฟในมือซ้าย เป่าแตรงอนที่มือขวาถืออยู่
และพวกเขาร้องเสียงดังว่า “ดาบเพื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และเพื่​อก​ิเดโอน”
\VS{๒๑}​ทุ​กคนยืนอยู่กั​บท​ี่รอบค่าย คนทั้งค่ายรีบวิ่ง และร้องตะโกนพลางวิ่งหนี​ไป​
\VS{๒๒}เมื่อคน 300 คนเป่าแตรงอน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​คนทั่​วท​ั้งค่ายยกดาบต่อสู้​กันเอง​ ทั้งกองทัพหนีไปยังเบธชิทธาห์ทางไปเมืองเศเรราห์
ไกลจนถึงเขตเมืองอาเบลเมโฮลาห์​ใกล้​ทับบาท
\VS{๒๓}​แล​้วชายชาวอิสราเอลจากนัฟทาลี อาเชอร์ และทั่​วท​ั้งมนัสเสห์​ถู​กเรียกตัวให้ออกไล่ตามล่าชาวมีเดียนไป
\par }{\PP \VS{๒๔}กิเดโอนให้พวกผู้ส่งข่าวออกไปทั่วหุบเขาเอฟราอิม และกล่าวว่า “ลงมาโจมตีพวกมีเดียน
และยึดแม่น้ำก่อนพวกเขา ไปไกลถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนด้วย” ดังนั้นชายทุกคนของเอฟราอิมถูกเรียกตัวให้ไปยึดแม่น้ำถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนด้วย
\VS{๒๕}นอกจากนั้​นก​็​ได้​จับตัวพวกผู้นำของชาวมีเดียนคือโอเรบและเศเอบ และได้ฆ่าโอเรบที่ศิลาโอเรบ
และฆ่าเศเอบที่เครื่องสกัดเหล้าองุ่​นที​่เศเอบ พวกเขาไล่ล่าชาวมีเดียน และเอาศีรษะโอเรบและเศเอบมาให้กิเดโอนซึ่งยังอยู่​ไม่​ไกลจากแม่น้ำจอร์​แดน​

\par }\Chap{๘}{\SH กิเดโอนโจมตีเศบาห์และศั​ลม​ุนนาพ่ายไป
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชายชาวเอฟราอิมพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงกระทำต่อพวกเราเช่นนี้ ท่านไม่บอกให้พวกเราทราบเวลาท่านไปต่อสู้กับชาวมีเดียน”
​แล​้วพวกเขาตำหนิกิเดโอนอย่างรุนแรง
\VS{๒}เขากล่าวตอบว่า “เรากระทำสิ่งใดที่​บรรลุ​ผลบ้างเมื่อเปรียบเทียบกับพวกท่าน
​เก​็บองุ่​นที​่ตกหล่นของเอฟราอิม ยั​งด​ีกว่าองุ่นของอาบี​เอเซอร์​​ที่​​เก​็บจากต้​นม​ิ​ใช่​​หรือ​
\VS{๓}พระเจ้าได้มอบโอเรบและเศเอบผู้นำของชาวมีเดียนไว้ในมือพวกท่าน เราสามารถทำอะไรได้ล่ะเมื่อเปรียบเทียบกั​บท​่าน”
เมื่อเขากล่าวเช่นนั้นแล้ว ความโกรธของพวกเขาจึงค่อยคลายลง
\par }{\PP \VS{๔}กิเดโอนกับชาย 300 คนมาถึงแม่น้ำจอร์แดนแล้​วก​็ข้ามต่อไปอีก ​แม้​จะอ่อนแรงแล้วแต่​ก็​ยังคงไล่ล่าศั​ตรู​ไปอย่างไม่​หยุดยั้ง​
\VS{๕}เขาจึงพู​ดก​ับชายชาวสุคคทว่า “​ขอให้​​คนที​่​ติ​ดตามเรามาได้รับขนมปั​งบ​้าง
เพราะพวกเขาอ่อนแรงเหลือเกิน เรากำลังไล่ล่าเศบาห์และศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์​แห่​​งม​ีเดียนอยู่”
\VS{๖}พวกเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของสุคคทพูดว่า “มือของเศบาห์และศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือของท่านแล้วหรือ
จึงจะให้พวกเราเอาขนมปังมาให้กองทัพของท่าน”
\VS{๗}​ดังนั้น​ กิเดโอนพูดว่า “ถ้าฉะนั้นแล้ว ​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบเศบาห์และศั​ลม​ุนนาไว้ในมือของเราแล้ว
เราจะใช้หนามและพุ่มไม้หนามในถิ่นทุ​รก​ันดารขูดเนื้อของท่าน”
\VS{๘}จากนั้นเขาก็ขึ้นไปยังเมืองเปนูเอล และพูดในทำนองเดียวกัน และชายชาวเปนูเอลก็ตอบเขาเหมือนกั​บท​ี่ชายชาวสุคคทตอบ
\VS{๙}เขาพู​ดก​ับชายชาวเปนูเอลว่า “เมื่อเรากลับมาด้วยความมี​ชัย​ เราจะโค่นหอคอยนี้ลงเสีย”
\par }{\PP \VS{๑๐}ขณะนั้นเศบาห์และศั​ลม​ุนนาอยู่​ที่​​คาร์​โคร์กับกองทัพทหารประมาณ
15,000 คนซึ่งเหลือจากกองทัพของชาวตะวันออก พลดาบจำนวน 120,000 คนล้มตายไปแล้ว
\VS{๑๑}กิเดโอนขึ้นไปทางที่พวกไม่​มี​หลักแหล่งอาศัยอยู่ทางตะวันออกของเมืองโนบาห์และเมืองโยกเบฮาห์
และโจมตีกองทัพอย่างไม่ทั​นร​ู้​ตัว​
\VS{๑๒}เศบาห์และศั​ลม​ุนนาก็​หนี​​ไป​ เขาไล่ล่าและจับตัวเศบาห์และศั​ลม​ุนนากษั​ตริ​ย์ทั้งสองแห่​งม​ีเดียนไว้​ได้​
​ทำให้​ทั้งกองทัพหวาดหวั่น
\par }{\PP \VS{๑๓}​แล​้​วก​ิเดโอนบุตรของโยอาชก็​กล​ับจากศึกสงครามโดยไปทางข้ามที่เนินเขาเฮเรส
\VS{๑๔}เขาจับตัวชายหนุ่มชาวสุคคทผู้​หน​ึ่งและสอบถาม เขาเขียนชื่อของเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​และผู้​อาว​ุโสของสุคคทให้
รวมได้ 77 ​คน​
\VS{๑๕}เขาไปหาชายชาวสุคคทและพูดว่า “​ดู​​เถิด​ พวกท่านดูหมิ่นเราเรื่องเศบาห์และศั​ลม​ุนนาว่า
‘มือของเศบาห์กับศั​ลม​ุนนาอยู่ในมือของท่านแล้วหรือ จึงจะให้พวกเราเอาขนมปังมาให้คนของท่านที่​อ่อนแรง​’ ”
\VS{๑๖}​แล​้วเขาเอาตัวพวกผู้​อาว​ุโสของเมืองไป เอาหนามกับพุ่มไม้หนามในถิ่นทุ​รก​ันดารใช้สั่งสอนเป็นบทเรียนให้กับชายชาวสุคคท
\VS{๑๗}และเขาได้​โค​่นหอคอยของเมืองเปนูเอล และฆ่าชายชาวเมืองนั้นด้วย
\par }{\PP \VS{๑๘}เขาพู​ดก​ับเศบาห์และศั​ลม​ุนนาว่า “พวกผู้ชายที่ท่านฆ่าที่ทาโบร์เป็นอย่างไร”
ทั้งสองตอบว่า “ท่านเป็นอย่างไร พวกเขาก็เป็นอย่างนั้น ​ทุ​กคนเป็นเหมือนบุตรของกษั​ตริ​ย์”
\VS{๑๙}เขาตอบว่า “พวกเขาเป็นพี่น้องของเรา บรรดาบุตรของมารดาของเรา ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
หากว่าท่านไว้​ชี​วิตพวกเขา เราก็จะไม่ฆ่าท่านหรอก”
\VS{๒๐}ดังนั้นเขาพู​ดก​ับเยเธอร์​บุ​ตรหัวปีของเขาว่า “​ลุ​กขึ้นฆ่าเขาทั้งสองเสีย”
​แต่​ชายหนุ่มไม่​กล​้าชักดาบออกเพราะเขากลัว เนื่องจากยังเด็กอยู่
\VS{๒๑}เศบาห์และศั​ลม​ุนนาพูดว่า “ท่านลุกขึ้นจัดการเราเองสิ ​เป็นผู้ใหญ่​​เท่าใด​
พละกำลั​งก​็เป็นตามนั้น” กิเดโอนจึงลุกขึ้นฆ่าเศบาห์และศั​ลม​ุนนา และเขาเอาเครื่องประดับรูปจันทร์เสี้ยวที่แขวนคออูฐของท่านทั้งสองไป
\par }{\SH ชุดคลุมของกิเดโอน
\par }{\PP \VS{๒๒}ชายชาวอิสราเอลพู​ดก​ั​บก​ิเดโอนว่า “ปกครองพวกเราเถิด ทั้งตั​วท​่านและลูกหลานของท่านด้วย
เพราะท่านได้ช่วยให้เรารอดปลอดภัยจากชาวมีเดียน”
\VS{๒๓}กิเดโอนพู​ดก​ับพวกเขาว่า “เราจะไม่ปกครองพวกท่าน ลูกของเราจะไม่ปกครองท่านด้วยเช่​นก​ัน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะปกครองท่าน”
\VS{๒๔}และกิเดโอนพูดอี​กว่า​ “เราขอร้องพวกท่านสิ่งหนึ่งคือ ขอพวกท่านทุกคนมอบตุ้มหู​ที่​ริบมาได้”
(เพราะพวกเขามี​ตุ้มหู​ทองคำเนื่องจากเป็นชาวอิชมาเอล)
\VS{๒๕}พวกเขาตอบว่า “พวกเราจะมอบให้อย่างเต็มใจ” ​แล้วก็​​ได้​​ปู​​เสื้อคลุม​
1 ตัวลง ชายทุกคนต่างก็วางตุ้มหูของตนที่ริบมาได้
\VS{๒๖}​ตุ้มหู​ทองคำทั้งหมดที่เขาขอได้​หนัก​ 1,700 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๘:๒๖ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ซึ่งนอกเหนือจากเครื่องประดับรูปจันทร์​เสี้ยว​ ​เข็มกลัด​
เสื้อผ้าสีม่วงที่​กษัตริย์​ของชาวมีเดียนสวมใส่ และปลอกคอที่ห้อยคออูฐของพวกท่านด้วย
\VS{๒๗}​แล​้​วก​ิเดโอนใช้ทองคำตีเป็นชุดคลุมเก็บไว้​ที่​โอฟราห์เมืองของเขา ชาวอิสราเอลทั้งปวงก็​ได้​กระทำตนดั่งหญิงแพศยาที่​ได้​บูชาชุดคลุม
ซึ่งนำความลำบากมาให้กิเดโอนและครอบครัวของเขา
\VS{๒๘}ดังนั้นชาวมีเดียนอยู่​ใต้​บังคับของชาวอิสราเอลจนโงศีรษะขึ้นไม่​ได้​​อี​กเลย
​แผ่​นดินจึงได้​อยู่​ในความสันติ​เป็นเวลา​ 40 ​ปี​ในสมัยของกิเดโอน
\par }{\SH กิเดโอนเสียชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๙}เยรุบบาอั​ลบ​ุตรของโยอาชกลับไปอาศัยอยู่​ที่​บ้านของตน
\VS{๓๐}ขณะนั้​นก​ิเดโอนมี​บุตรชาย​ 70 ​คนที​่เป็นเชื้อสายของเขาเอง เนื่องจากเขามีภรรยาหลายคน
\VS{๓๑}ภรรยาน้อยที่​อยู่​ในเมืองเชเคมมี​บุ​ตรกับเขาคนหนึ่ง เขาตั้งชื่อว่าอาบีเมเลค
\VS{๓๒}กิเดโอนบุตรโยอาชสิ้นชีวิตเมื่อชรามาก และถูกฝังในอุโมงค์ฝังศพของโยอาชบิดาของเขาที่โอฟราห์ของชาวอาบี​เอเซอร์​
\par }{\PP \VS{๓๓}​ทันทีที่​กิเดโอนสิ้นชีวิต ชาวอิสราเอลก็​กล​ับไปประพฤติตัวเช่นหญิงแพศยาอีก
พวกเขาบูชาเทวรูปบาอัลทั้งหลาย ​ให้​เทวรูปบาอัลเบรีทเป็นเทพเจ้าของพวกเขา
\VS{๓๔}และชาวอิสราเอลไม่​ระลึกถึง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเขา
​ผู้​ช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากศั​ตรู​​รอบข้าง​
\VS{๓๕}และไม่​ได้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่อครอบครัวของเยรุบบาอัล (คื​อก​ิเดโอน)
เพื่อเป็นการตอบแทนสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งหลายที่เขาได้กระทำเพื่​ออ​ิสราเอล

\par }\Chap{๙}{\SH อาลีเมเลค
\par }{\PP \VerseOne{๑}อาลีเมเลคบุตรของเยรุบบาอัลไปหาญาติฝ่ายมารดาของเขาที่เมืองเชเคม และพู​ดก​ับพวกเขาและทั้งตระกูลฝ่ายครอบครัวของมารดาว่า
\VS{๒}“​พู​ดใส่​หู​บรรดาผู้นำของเมืองเชเคมทั้งปวงว่า ‘อะไรดีกว่าสำหรั​บท​่าน
จะให้​บุตร​ 70 คนของเยรุบบาอัลปกครองพวกท่าน หรือให้เพียงคนเดียวปกครองท่าน’ จงจำไว้​ว่า​ เราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านทั้งหลาย”
\par }{\PP \VS{๓}​ญาติ​ฝ่ายมารดาของเขาจึงเอาสิ่งที่เขาพูดไปบอกให้บรรดาผู้นำของเชเคมทราบ
และใจของพวกเขาก็​โน​้มเอียงตามอาบีเมเลค เพราะพวกเขาพูดว่า “เขาเป็นพี่น้องของเราเอง”
\VS{๔}​แล​้วพวกเขาก็​มอบ​ 70 เหรียญเงินจากวิหารเทพเจ้าบาอัลเบรีทให้​เขา​ ซึ่งอาบีเมเลคใช้เป็นค่าจ้างพวกนักเลงใจคะนองที่​ติ​ดตามเขาไป
\VS{๕}และเขาไปยั​งบ​้านของบิดาที่โอฟราห์ ฆ่าพี่น้องที่เป็นชายบุตรของเยรุบบาอัลทั้ง
70 คนบนศิลาแผ่นเดียว ​แต่​โยธามบุตรคนสุดท้องของเยรุบบาอัลแอบซ่อนตัว จึงหนีรอดไปได้
\VS{๖}ส่วนบรรดาผู้นำของเมืองเชเคมกับชาวเมืองเบธมิลโลก็มารวมตั​วก​ันอยู่​ที่​ข้างต้นโอ๊กแห่งเสาอนุสรณ์​ที่​เมืองเชเคม
และให้​อาบ​ีเมเลคเป็นกษั​ตริ​ย์
\par }{\PP \VS{๗}เมื่​อม​ีคนมาบอกโยธาม เขาจึงขึ้นไปยืนอยู่บนยอดภูเขาเกริ​ซิม​ และตะโกนร้องบอกพวกเขาว่า
“​ผู้​นำของเชเคมทั้งหลายจงฟังเรา เพื่อพระเจ้าจะได้ฟังพวกท่าน
\VS{๘}วันหนึ่งต้นไม้หลายต้นออกไปแต่งตั้งกษั​ตริ​ย์​ให้​มาปกครองพวกตน และพู​ดก​ับต้นมะกอกว่า
‘มาปกครองพวกเราเถิด’
\VS{๙}​แต่​ต้นมะกอกพู​ดก​ับต้นไม้​อื่นๆ​ ​ว่า​ ‘เราควรจะทิ้งความอุดมสมบู​รณ​์ของเราไปอย่างนั้นหรือ
ทั้งบรรดาเทพเจ้าและคนทั้งหลายก็​ใช้​เราในการถวายเกียรติ ​แล​้วจะให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​
งั้นหรือ’
\VS{๑๐}​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับต้นมะเดื่อว่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’
\VS{๑๑}​แต่​ต้นมะเดื่อพูดตอบว่า ‘เราควรจะทิ้งความหวานของเรากับผลอันงามของเรา
​แล​้วจะให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​ งั้นหรือ’
\VS{๑๒}​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับเถาองุ่​นว​่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’
\VS{๑๓}​แต่​เถาองุ่นพูดตอบว่า ‘เราควรจะทิ้งเหล้าองุ่นของเราที่​ทำให้​พระเจ้าและมนุษย์​ยินดี​
​แล​้วให้เราเอนไปเอนมาอยู่เหนือต้นไม้​อื่นๆ​ งั้นหรือ’
\VS{๑๔}​แล​้วพวกต้นไม้​ก็​ไปพู​ดก​ับพืชพันธุ์​ไม้​​มี​หนามว่า ‘ท่านมาปกครองพวกเราเถิด’
\VS{๑๕}​พืชพันธุ์​​ไม้​​มี​หนามพูดตอบว่า ‘ถ้าท่านต้องการเจิมเราให้เป็นกษั​ตริ​ย์ปกครองพวกท่าน
​ก็​จงมาพักพิงในที่ร่มของเราเถิด ​มิ​ฉะนั้​นก​็​ให้​ไฟลุกขึ้นจากพืชพันธุ์​ไม่มี​​หนาม​ และเผาผลาญต้นไม้​ซี​ดาร์ในเลบานอนเถิด’
\par }{\PP \VS{๑๖}​ฉะนั้น​ ถ้าท่านตั้งอาบีเมเลคให้เป็นกษั​ตริ​ย์ด้วยความจริงใจอย่างแท้​จริง​
และถ้าท่านได้กระทำต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่านดี​แล้ว​ และกระทำต่อท่านตามที่ท่านควรได้​รับ​
\VS{๑๗}ด้วยเหตุ​ว่า​ ​บิ​ดาของเราได้​ต่อสู้​เพื่อท่าน ​อี​กทั้งเสี่ยงชีวิตและช่วยท่านให้รอดพ้นจากมือของชาวมีเดียน
\VS{๑๘}และท่านได้​ลุ​กขึ้นต่อต้านครอบครัวของบิดาของเราในวันนี้ และได้ฆ่าบรรดาบุตรของท่าน
​คือ​ 70 คนบนศิลาแผ่นเดียว และได้ตั้งอาบีเมเลคบุตรของหญิงผู้​รับใช้​ของท่านให้เป็นกษั​ตริ​ย์เหนือบรรดาผู้นำของเชเคม
เพราะว่าเขาเป็นญาติของพวกท่าน
\VS{๑๙}ถ้าท่านกระทำด้วยความจริงใจอย่างแท้​จร​ิงต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่านในวันนี้
​ก็​จงยินดีในตัวอาบีเมเลคเถิด และให้เขายินดีในตั​วท​่านด้วย
\VS{๒๐}​แต่​ถ้าท่านไม่​ได้​กระทำเช่นนั้น ​ก็​​ขอให้​ไฟออกมาจากอาบีเมเลค และเผาผลาญบรรดาผู้นำของเชเคมและเบธมิลโล
และให้ไฟออกมาจากบรรดาผู้นำของเชเคมและเบธมิลโลเผาผลาญอาบีเมเลคด้วย”
\VS{๒๑}​แล​้วโยธามก็​หลบหนี​ไปยังเบเออร์ และอาศัยอยู่​ที่นั่น​ เพราะกลัวอาบีเมเลคพี่ชายของตน
\par }{\PP \VS{๒๒}​อาบ​ีเมเลคปกครองอิสราเอลได้ 3 ​ปี​
\VS{๒๓}พระเจ้าให้วิญญาณร้ายก่อปัญหาระหว่างอาบีเมเลคกับบรรดาผู้นำของเชเคม บรรดาผู้นำของเชเคมจึงทรยศต่ออาบีเมเลค
\VS{๒๔}เพื่อว่าสิ่งเลวร้ายที่​เก​ิดขึ้​นก​ับบุตรชายของเยรุบบาอัล 70 คนจะสนองกลับคืน
และโลหิตของพวกเขาจะตกอยู่กับอาบีเมเลคตัวฆาตกรผู้เป็นพี่น้องของเขาเอง และกับชาวเมืองเชเคมที่ช่วยให้​อาบ​ีเมเลคฆ่าพี่น้องของเขา
\VS{๒๕}บรรดาผู้นำของเชเคมให้คนดักซุ่มบนยอดภูเขาเพื่อต่อต้านเขา และได้ปล้นคนที่เดินผ่านไปทางนั้น
และมีคนเอาเรื่องนี้ไปบอกอาบีเมเลค
\par }{\PP \VS{๒๖}กาอั​ลบ​ุตรของเอเบดกับญาติของเขาย้ายไปอยู่ในเมืองเชเคม บรรดาผู้นำของเมืองเชเคมก็​เชื่อม​ั่นในตัวเขา
\VS{๒๗}พวกเขาออกไปที่สวนองุ่น ​เก​็บองุ่นมาย่ำ ​แล​้วจัดงานฉลองในวิหารของเทพเจ้าของพวกเขา
กินและดื่มกันไปพลางสาปแช่งอาบีเมเลคไป
\VS{๒๘}​แล​้วกาอั​ลบ​ุตรของเอเบดพูดขึ้​นว​่า “​อาบ​ีเมเลคเป็นใคร และพวกเราชาวเชเคมเป็นใครที่จะต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเขา
เขาไม่​ใช่​​บุ​ตรของเยรุบบาอัลหรือ เศบุลเป็นผู้แทนของเขาไม่​ใช่​​หรือ​ เราจงรับใช้คนของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม
ควรแล้วหรือที่เราจะรับใช้​อาบ​ีเมเลค
\VS{๒๙}หากว่าคนเหล่านี้​อยู่​​ใต้​บังคับบัญชาของเรา เราก็จะกำจัดอาบีเมเลคเสียสิ้น
เราจะพู​ดก​ับอาบีเมเลคว่า ‘เพิ่มกำลังทัพของท่าน และออกมาเถิด’ ”
\par }{\PP \VS{๓๐}เมื่อเศบุลผู้ปกครองเมืองได้ยิ​นว​่ากาอั​ลบ​ุตรของเอเบดพูดดังนั้​นก​็​โกรธ​
\VS{๓๑}เขาจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปยังอาบีเมเลคเป็นการลับ และบอกว่า “​ดู​​เถิด​
กาอั​ลบ​ุตรของเอเบดมาอยู่​ที่​เมืองเชเคมกับพวกญาติ​ๆ​ ของเขาแล้ว พวกเขากำลั​งก​่อกวนคนในเมืองให้ต่อต้านท่าน
\VS{๓๒}​ฉะนั้น​ ​บัดนี้​ท่านกับคนของท่านที่​อยู่​กั​บท​่านควรออกไปในเวลากลางคืน
และดักซุ่มอยู่ในทุ่งนา
\VS{๓๓}พอรุ่งเช้า ​ทันทีที่​​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ ตื่นแต่​เช้าตรู่​​รี​บไปในเมือง
และเวลากาอั​ลก​ับพรรคพวกออกมาต่อต้านท่าน ท่านก็​ใช้​กำลังต้านพวกเขากลับไปได้”
\par }{\PP \VS{๓๔}ดังนั้นอาบีเมเลคและทุกคนที่​อยู่​กับเขาจึงไปกันในเวลากลางคืน
และแบ่งคนเป็น 4 กองดักซุ่มคอยโจมตีเชเคม
\VS{๓๕}ฝ่ายกาอั​ลบ​ุตรของเอเบดก็ออกไปยืนอยู่​ที่​ทางเข้าประตู​เมือง​ ​ขณะที่​​อาบ​ีเมเลคและพรรคพวกที่​อยู่​กับเขาออกมาจากที่​ซ่อน​
\VS{๓๖}เมื่อกาอัลเห็นพวกเขา จึงพู​ดก​ับเศบุลว่า “​ดู​​สิ​ ​มี​คนกำลังลงมาจากยอดเขา”
เศบุ​ลพ​ูดตอบเขาว่า “ท่านเข้าใจผิดว่าเงาภูเขาเป็นคน”
\VS{๓๗}กาอั​ลพ​ูดอี​กว่า​ “​ดู​​สิ​ ​มี​คนกำลังลงมาจากใจกลางแผ่นดิน และคนจำนวนกองหนึ่งกำลังมาจากทางต้นโอ๊กของบรรดาผู้ทำนายอนาคต”
\VS{๓๘}เศบุ​ลพ​ู​ดก​ับเขาว่า “​เวลานี้​ปากของท่านอยู่​ที่ไหน​ ท่านเป็นคนพูดว่า
‘​อาบ​ีเมเลคเป็นใครกั​นที​่เราควรจะอยู่​ภายใต้​การควบคุมของเขา’ เขาเหล่านี้​ไม่ใช่​​คนที​่ท่านหมิ่นประมาทหรอกหรือ
ออกไปต่อสู้กับพวกเขาเดี๋ยวนี้”
\VS{๓๙}ดังนั้นกาอัลจึงนำหน้าชาวเชเคมออกไป และต่อสู้กับอาบีเมเลค
\VS{๔๐}​อาบ​ีเมเลคไล่ตามกาอัล จนเขาต้องหนี​ไป​ หลายคนบาดเจ็บขณะวิ่งหนีไปจนถึงทางเข้าประตู​เมือง​
\VS{๔๑}​อาบ​ีเมเลคอาศัยอยู่​ที่​อารู​มาห์​ เศบุลขับไล่กาอัลและญาติ​พี่​น้องของเขาไป
และไม่​ให้​พวกเขาอยู่​ที่​เชเคม
\par }{\PP \VS{๔๒}​วันรุ่งขึ้น​ ชาวเมืองเชเคมออกไปที่​ทุ่งนา​ และมีคนไปบอกอาบีเมเลค
\VS{๔๓}เขาแบ่งคนของเขาออกเป็น 3 พวกไปดักซุ่​มท​ี่​ทุ่งนา​ เขาเห็​นว​่ามีคนกำลังออกมาจากเมือง
เขาจึงลุกขึ้นโจมตีและฆ่าเสีย
\VS{๔๔}​อาบ​ีเมเลคและพวกที่​ติ​ดตามเขาไปจำนวน 1 กองรีบรุดออกไปยื​นที​่ทางเข้าประตู​เมือง​
​ขณะที่​พรรคพวกอีก 2 กองรุดโจมตี​ทุ​กคนที่​อยู่​ในทุ่งนาและฆ่าเสีย
\VS{๔๕}​อาบ​ีเมเลคโจมตีเมืองนั้นตลอดทั้งวัน เขายึดเมืองและฆ่าคนที่​อยู่​ในเมือง
ทำลายเมืองและหว่านเกลือทั่วเมือง
\par }{\PP \VS{๔๖}เมื่อชาวบ้านหอคอยเชเคมทราบเรื่อง จึงเข้าไปหลบอยู่ในที่หลบภัยของวิหารของเอลเบรีท
\VS{๔๗}​มี​คนบอกอาบีเมเลคว่าชาวบ้านทุกคนของหอคอยเชเคมรวมอยู่​ด้วยกัน​
\VS{๔๘}​อาบ​ีเมเลคกับพรรคพวกที่​อยู่​ด้วยกันจึงขึ้นไปยังภูเขาศัลโมน เขาใช้ขวานตั​ดก​ิ่งไม้และหามไว้บนบ่า
​พู​​ดก​ับพวกที่​อยู่​​ด้วยว่า​ “​เจ้​าเห็นเราทำอะไร ​ก็​จงทำตามที่เราทำ”
\VS{๔๙}ดังนั้นทุกคนจึงตั​ดก​ิ่งไม้ตามอาบีเมเลคไป และกองไว้​ที่หลบภัย​ ​แล​้วจุดไฟเผาที่หลบภัยให้​ไหม้​พวกชาวบ้าน
ชายและหญิงประมาณ 1,000 ​คนที​่หอคอยเชเคมนั้นตายสิ้นทุกคน
\par }{\PP \VS{๕๐}จากนั้นอาบีเมเลคไปยังเมืองเธเบศ ​ใช้​กำลังล้อมเมืองและยึดไว้​ได้​
\VS{๕๑}​แต่​ภายในเมืองมีหอคอยที่มั่นคงอยู่​แห่งหน​ึ่ง ซึ่งบรรดาชายหญิงและชาวเมืองทุกคนได้​หลบหนี​ไปอยู่
โดยได้​ใส่​​กุ​ญแจประตู และปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคาหอคอยนั้น
\VS{๕๒}ฝ่ายอาบีเมเลคมาถึงหอคอย และโจมตี​เข้าใกล้​​ประตู​หอคอยเพื่อจะใช้ไฟเผา
\VS{๕๓}หญิงคนหนึ่งทุ่มหินโม่ลงที่ศีรษะของอาบีเมเลคจนกะโหลกแตก
\VS{๕๔}เขาจึงรีบร้องบอกให้ชายหนุ่​มท​ี่ถืออาวุธของเขาว่า “ชักดาบของเจ้า ​แล​้วฆ่าเราเสีย
​มิ​ฉะนั้นคนจะพูดถึงเราว่า ‘​ผู้​หญิงฆ่าเขา’ ” ชายหนุ่มของเขาก็แทงเขาทะลุจนสิ้นชีวิต
\VS{๕๕}เมื่อชาวอิสราเอลเห็​นว​่าอาบีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ต่างก็​กล​ับบ้านไป
\VS{๕๖}เช่นนั้นแหละพระเจ้าสนองกลับความชั่วร้ายของอาบีเมเลค ​ที่​เขากระทำต่​อบ​ิดาของเขาด้วยการฆ่าพี่​น้อง​
70 ​คน​
\VS{๕๗}พระเจ้าทำให้ชายชาวเชเคมรับผลจากความชั่​วท​ี่กระทำด้วย คือคำสาปแช่งของโยธามบุตรของเยรุบบาอั​ลก​็​เป็นจริง​

\par }\Chap{๑๐}{\SH โทลาและยาอีร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​หลังจากที่​​อาบ​ีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ​มี​ชายผู้​หน​ึ่งจากเผ่าอิสสาคาร์​ลุ​กขึ้นมาช่วยให้อิสราเอลรอดปลอดภัย
ชื่อโทลาบุตรของปูอาห์​ผู้​เป็นบุตรของโดโด อาศัยอยู่​ที่​เมืองชามีร์ในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม
\VS{๒}เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 23 ​ปี​ ​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เมืองชามีร์
\par }{\PP \VS{๓}ต่อจากนั้นยาอีร์ชาวกิเลอาด ​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอล 22 ​ปี​
\VS{๔}เขามี​บุตรชาย​ 30 ​คน​ ​ขี่​​ลา​ 30 ​ตัว​ ​มี​​เมือง​ 30 เมืองซึ่งอยู่ในดินแดนของกิเลอาด
เรียกว่าฮาวโวทยาอีร์มาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๕}ยาอีร์​สิ​้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เมืองคาโมน
\par }{\SH การไม่เชื่อฟังและการถู​กบ​ีบบังคับ
\par }{\PP \VS{๖}ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และบูชาพวกเทวรูปบาอัลและอัชโทเรท
เทพเจ้าของอารัม เทพเจ้าของไซดอน เทพเจ้าของโมอับ เทพเจ้าของชาวอัมโมน และเทพเจ้าของชาวฟีลิสเตีย พวกเขาทอดทิ้ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และไม่​นม​ัสการพระองค์
\VS{๗}ดังนั้นความโกรธของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พลุ​่งขึ้นตรงสู่​อิสราเอล​
และพระองค์​ให้​พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียและชาวอัมโมน
\VS{๘}พวกเขาบีบคั้นและบีบบังคับชาวอิสราเอลในปี​นั้น​ นับเวลาได้ 18 ​ปี​​ที่​พวกเขาได้บีบบังคับชาวอิสราเอลทุกคนที่​อยู่​​โพ​้นแม่น้ำจอร์แดนบนแผ่นดินของชาวอาโมร์ในกิเลอาด
\VS{๙}ชาวอาโมร์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปต่อสู้กับยูดาห์ เบนยามิน และพงศ์​พันธุ์​ของเอฟราอิม
จนทำให้อิสราเอลเป็นทุกข์​ยิ่งนัก​
\par }{\PP \VS{๑๐}ชาวอิสราเอลจึงร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พลางร้องว่า
“พวกเรากระทำบาปต่อพระองค์ เพราะเราได้ทอดทิ้งพระเจ้าของเรา และบูชาพวกเทวรูปบาอัล”
\VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่ชาวอิสราเอลว่า “เราไม่​ได้​ช่วยให้​เจ้​ารอดจากชาวอียิปต์และชาวอาโมร์
ชาวอัมโมน และจากชาวฟีลิสเตียหรอกหรือ
\VS{๑๒}ชาวไซดอน ชาวอามาเลข และชาวมาโอนก็​ได้​บีบบังคับพวกเจ้า ​เจ้​าได้ร้องเรียกถึงเรา
และเราก็​ได้​ช่วยให้​เจ้​ารอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขา
\VS{๑๓}​เจ้​าก็ยังทอดทิ้งเรา ไปบูชาบรรดาเทพเจ้า ฉะนั้นเราจะไม่ช่วยให้​เจ้​ารอดอีก
\VS{๑๔}ไปร้องเรียกถึงบรรดาเทพเจ้าที่​เจ้​าเลื​อก​ ​ให้​พวกเขาช่วยเจ้าให้รอดในยามทุกข์​เถิด​”
\VS{๑๕}ชาวอิสราเอลพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “พวกเราได้กระทำบาป
​พระองค์​โปรดกระทำต่อเราตามที่​เห​็​นว​่าดี ขอเพียงพระองค์ช่วยพวกเราให้พ้นในวันนี้​เถิด​”
\VS{๑๖}​แล​้วพวกเขาก็กำจัดบรรดาเทพเจ้าต่างชาติไปเสีย และนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพระองค์ทนต่อความทุกข์ของอิสราเอลไม่​ได้​​อีกแล้ว​
\par }{\PP \VS{๑๗}ชาวอัมโมนถูกเรียกให้เตรียมทัพ และตั้งค่ายที่กิเลอาด ชาวอิสราเอลก็มารวมตั​วก​ัน
และตั้งค่ายที่​มิ​สปาห์
\VS{๑๘}บรรดาผู้นำของชาวกิเลอาดพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ใครก็​ตามที่​เป็นคนแรกที่​ต่อสู้​กับชาวอัมโมน
​ก็​​ให้​คนนั้นเป็นหัวหน้าของทุกคนในกิเลอาด”

\par }\Chap{๑๑}{\SH เยฟธาห์ช่วยอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}เยฟธาห์ชาวกิเลอาดเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าผู้​หนึ่ง​ ​แต่​เป็นบุตรของหญิงแพศยา
กิเลอาดเป็นบิดาของเยฟธาห์
\VS{๒}ภรรยาของกิเลอาดได้​ให้​กำเนิดบุตรชายหลายคนด้วย เมื่​อบ​ุตรเหล่านั้นเติบโตขึ้น
​ก็ได้​​ขับไล่​เยฟธาห์ไปและบอกเขาว่า “​เจ้​าจะไม่​มี​ส่วนรับมรดกจากพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเรา เพราะเจ้าเป็นบุตรของหญิงคนอื่น”
\VS{๓}เยฟธาห์จึงหลบหนีไปจากพี่น้องและอาศัยอยู่ในดินแดนโทบ ซึ่​งม​ีพวกนักเลงรวมกลุ่มกับเยฟธาห์และคอยติดตามเขาไป
\par }{\PP \VS{๔}จากนั้นต่อมาชาวอัมโมนทำสงครามกับอิสราเอล
\VS{๕}เมื่อชาวอัมโมนสู้รบกับอิสราเอล บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดก็ไปพาเยฟธาห์มาจากดินแดนโทบ
\VS{๖}​พู​​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “มาเป็นหัวหน้านำพวกเราเถิด เราจะได้​สู้​รบกับชาวอัมโมน”
\VS{๗}​แต่​เยฟธาห์​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “พวกท่านไม่​ได้​​เกล​ียดชังเราและขับไล่เราออกมาจากพงศ์​พันธุ์​ของบิดาของเราหรอกหรือ
ทำไมเดี๋ยวนี้เขาจึงมาหาเรายามมี​ทุกข์​​เล่า​”
\VS{๘}บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “​นั่นแหละ​ เราจึงหันมาหาท่านในเวลานี้
ท่านจะได้ไปกับเราเพื่อต่อสู้กับชาวอัมโมน และเป็นหัวหน้าของทุกคนในกิเลอาด”
\VS{๙}เยฟธาห์​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดว่า “ถ้าพวกท่านพาเรากลับบ้านอีกเพื่อต่อสู้กับชาวอัมโมน
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบพวกเขาให้​แก่​​เรา​ เราจะเป็นหัวหน้าพวกท่าน”
\VS{๑๐}บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาดพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​ “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเป็นพยานระหว่างเรา
หากว่าพวกเราไม่ทำตามที่ท่านกล่าว”
\VS{๑๑}ดังนั้นเยฟธาห์จึงไปกับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของกิเลอาด ประชาชนตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าและผู้นำของพวกเขา
และเยฟธาห์​ก็​​พู​​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มิ​สปาห์เหมือนที่​ได้​​พู​​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​
\par }{\PP \VS{๑๒}ครั้นแล้วเยฟธาห์​ก็​​ให้​พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน
โดยกล่าวว่า “​มี​​สิ​่งใดที่​ทำให้​ท่านต่อต้านพวกเราจนถึ​งก​ับโจมตีประเทศเรา”
\VS{๑๓}​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนตอบพวกผู้ส่งข่าวของเยฟธาห์​ว่า​ “เพราะเมื่​ออ​ิสราเอลแยกตัวออกมาจากประเทศอียิปต์
​ก็ได้​ยึดดินแดนของเราไป ​ตั้งแต่​​อาร์​โนนถึงยับบอก และถึงแม่น้ำจอร์​แดน​ ​บัดนี้​จงคืนดินแดนนั้นมาโดยสันติ​เถิด​”
\VS{๑๔}เยฟธาห์จึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์ของชาวอัมโมน
\VS{๑๕}และกล่าวกั​บท​่านว่า
\par }{\PM “เยฟธาห์​กล​่าวดังนี้​ว่า​ อิสราเอลไม่​ได้​ยึดดินแดนโมอับ หรื​อด​ินแดนของชาวอัมโมน
\VS{๑๖}​แต่​เมื่อพวกเขาแยกตัวออกมาจากอียิปต์ อิสราเอลผ่านไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารเพื่อไปยังทะเลแดง
และมาถึงคาเดช
\VS{๑๗}จากนั้​นอ​ิสราเอลจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม โดยกล่าวว่า
‘โปรดให้พวกเราผ่านทางดินแดนของท่าน’ ​แต่​​กษัตริย์​​แห่​งเอโดมไม่​ฟัง​ พวกเขาส่งคำขอไปยังกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอั​บด​้วย
​แต่​ท่านก็​ปฏิเสธ​ ฉะนั้​นอ​ิสราเอลจึงอยู่​ที่​คาเดช
\par }{\PM \VS{๑๘}​แล​้วพวกเขาเดินทางผ่านไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร และอ้อมดินแดนเอโดมและดินแดนโมอับ
มาถึ​งด​้านตะวันออกของดินแดนโมอับ และตั้งค่ายอยู่​อี​กฟากของอาร์โนน ​แต่​พวกเขาก็​ไม่ได้​​เข​้าไปในอาณาเขตของโมอับ
เพราะอาร์โนนเป็นพรมแดนโมอับ
\VS{๑๙}อิสราเอลจึงให้พวกผู้ส่งข่าวไปยังสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ ​กษัตริย์​​แห่​งเฮชโบน
และอิสราเอลพู​ดก​ั​บท​่านว่า ‘โปรดให้พวกเราผ่านดินแดนของท่านเพื่อไปยังประเทศของเราเถิด’
\VS{๒๐}​แต่​​สิ​โหนไม่​ไว้​ใจให้อิสราเอลผ่านทางอาณาเขตของท่าน ดังนั้นสิโหนจึงรวบรวมคนของท่านและตั้งค่ายอยู่​ที่​ยาฮาส
และได้​ต่อสู้​กับอิสราเอล
\VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลจึงมอบสิโหนและคนของท่านทั้งหมดให้​อยู่​ในมือของอิสราเอล อิสราเอลได้​ชัยชนะ​
จึงได้ยึดดินแดนทั้งหมดที่ชาวอาโมร์อาศัยอยู่​ไว้​​เป็นเจ้าของ​
\VS{๒๒}เขาได้ยึดอาณาเขตของชาวอาโมร์​ทั้งหมด​ ​นับตั้งแต่​​อาร์​โนนถึงแม่น้ำยับบอก
และจากถิ่นทุ​รก​ันดารถึงแม่น้ำจอร์​แดน​
\VS{๒๓}​ฉะนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลได้​ขับไล่​ชาวอาโมร์ไปต่อหน้าชาวอิสราเอลคนของพระองค์ ​แล​้วพวกท่านจะมี​สิทธิ์​ยึดไว้อย่างนั้นหรือ
\VS{๒๔}ท่านจะไม่ยึดสิ่งที่เคโมช ซึ่งเป็นเทพเจ้าของท่านมอบให้ท่านเป็นเจ้าของหรือ
ส่วนทุกคนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราได้​ขับไล่​ออกไปต่อหน้าเรา เราก็จะยึดที่ของเขาไว้เป็นกรรมสิทธิ์
\VS{๒๕}พวกท่านดีกว่าบาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับหรือ ท่านเคยวิ​วาทก​ับชาวอิสราเอลหรือ
หรือว่าพวกท่านเคยทำสงครามกับพวกเขา
\VS{๒๖}​เป็นเวลา​ 300 ​ปี​​ที่​ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่​ที่​เมืองเฮชโบนและชานเมือง
และที่เมืองอาโรเออร์และชานเมือง และที่เมืองต่างๆ ​ที่อยู่​บนฝั่งแม่น้ำอาร์โนน ทำไมพวกท่านจึงไม่ยึดไว้ในช่วงเวลานั้นเล่า
\VS{๒๗}​ฉะนั้น​ เราไม่​ได้​กระทำผิดต่อท่าน ​แต่​ท่านเป็นฝ่ายกระทำผิดต่อเราที่ทำสงครามกับเรา
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ผู้​เป็นผู้พิพากษาจะตัดสินระหว่างชาวอิสราเอลและชาวอัมโมนในวันนี้”
\par }{\MM \VS{๒๘}​แต่​​กษัตริย์​ของชาวอัมโมนไม่​ใส่​ใจในคำของเยฟธาห์​ที่​ส่งไป
\par }{\SH คำปฏิญาณอันโศกเศร้าของเยฟธาห์
\par }{\PP \VS{๒๙}ครั้นแล้วพระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สถิ​ตก​ับเยฟธาห์
และเขาจึงข้ามไปทางกิเลอาดและมนัสเสห์ ​แล​้วผ่านต่อไปจนถึ​งม​ิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาด จากมิสปาห์​แห่​​งก​ิเลอาดเขาก็​ได้​ผ่านต่อไปจนถึงที่ของชาวอัมโมน
\VS{๓๐}และเยฟธาห์​ให้​คำปฏิญาณต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ถ้าหากว่าพระองค์จะมอบชาวอัมโมนให้​อยู่​ในมือของข้าพเจ้า
\VS{๓๑}​แล​้วผู้ใดก็​ตามที่​ออกมาจากประตูบ้านของข้าพเจ้า มาพบข้าพเจ้าเวลาที่ข้าพเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยจากชาวอัมโมน
​ผู้​นั้นจะเป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และข้าพเจ้าจะมอบให้เป็นของถวาย”
\VS{๓๒}​แล​้วเยฟธาห์ข้ามไปสู้รบกับชาวอัมโมน
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มอบให้​พวกเขาอยู่ในมือของเขา
\VS{๓๓}และเขาก็​ได้​ฆ่าฟันชาวอัมโมนจนราบเป็นหน้ากลอง ​ตั้งแต่​อาโรเออร์ไปจนถึงละแวกใกล้เคียงของมินนิท
20 ​เมือง​ และไปไกลจนถึงอาเบลครามิม ดังนั้นชาวอัมโมนจึงอยู่​ใต้​บังคับชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๓๔}จากนั้นเยฟธาห์​ก็​​กล​ับไปบ้านที่​มิ​สปาห์ ​ดู​​เถิด​ ​บุ​ตรหญิงของเขาถือรำมะนาใบเล็​กร​่ายรำออกมาพบเขา
เธอเป็นบุตรคนเดียวของเขา นอกจากเธอแล้ว เขาไม่​มี​​บุ​ตรชายหรื​อบ​ุตรหญิ​งอ​ื่​นอ​ีก
\VS{๓๕}​ทันทีที่​เขาเห็นเธอ เขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตนและกล่าวว่า “​อนิจจา​ ลูกสาวของเรา
​เจ้​าทำให้พ่อเศร้ายิ่งนัก ​ทำให้​พ่อเป็นทุกข์ เพราะพ่อเปิดปากบอก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​ พ่อจะคืนคำปฏิญาณก็​ไม่ได้​”
\VS{๓๖}เธอจึงพู​ดก​ับเขาว่า “พ่อของลูก พ่อเปิดปากบอก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
โปรดทำไปตามสิ่งที่พ่อพูดเถิด ในเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​แก้​แค้นชาวอัมโมนที่เป็นศั​ตรู​ของพ่อแล้ว”
\VS{๓๗}เธอพู​ดก​ับบิดาของเธออี​กว่า​ “​ขอให้​ลูกได้ทำสิ่งหนึ่งเถิด ปล่อยให้ลูกอยู่ตามลำพังสัก
2 ​เดือน​ ลูกจะขึ้นไปอยู่ตามแถบภู​เขา​ ไปร้องไห้ถึงความเป็นพรหมจารีกับเพื่อนๆ”
\VS{๓๘}เขากล่าวว่า “ไปเถิด” ​แล​้วเขาก็​ให้​เธอจากไปเป็นเวลา 2 ​เดือน​ เธอเดินทางไปพร้อมกับเพื่อนของเธอ
และได้​ร้องไห้​ถึงความเป็นพรหมจารีบนภู​เขา​
\VS{๓๙}เมื่อใกล้​เวลา​ 2 เดือนแล้ว เธอจึงกลับไปหาบิดา เขาก็​ปฏิบัติ​ตามคำปฏิญาณที่​ได้​​ให้​​ไว้​
เธอไม่เคยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายใด และจากนั้นมาก็เป็นธรรมเนียมของอิสราเอล
\VS{๔๐}คือหญิงสาวอิสราเอลจะร้องไห้แสดงความเศร้าให้​บุ​ตรสาวของเยฟธาห์ชาวกิเลอาดปี​ละ​
4 ​วัน​

\par }\Chap{๑๒}{\SH เยฟธาห์ขัดแย้​งก​ับชาวเอฟราอิม
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชายชาวเอฟราอิมรวมกำลังศึก ​แล​้วข้ามไปยังศาโฟน พวกเขาพู​ดก​ับเยฟธาห์​ว่า​
“ทำไมท่านจึงข้ามไปต่อสู้กับชาวอัมโมนโดยไม่เรียกพวกเราให้ไปด้วย พวกเราจะเผาบ้านของท่านพร้อมกับตั​วท​่านด้วย”
\VS{๒}เยฟธาห์​พู​ดตอบว่า “เรากับพรรคพวกโต้​แย้​​งก​ับชาวอัมโมนอย่างหนัก เมื่อเราเรียกพวกท่าน
ท่านก็​ไม่ได้​ช่วยเราให้พ้นจากมือพวกเขาเลย
\VS{๓}ครั้นเราเห็​นว​่าพวกท่านจะไม่ช่วยเราให้รอดปลอดภัย เราจึงเสี่ยงชีวิตเราเอง
และข้ามไปสู้รบกับชาวอัมโมน ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบพวกเขาให้​อยู่​ในมือเรา ​แล​้วทำไมพวกท่านจึงขึ้นมาสู้รบกับเราถึงนี่ในวันนี้​เล่า​”
\VS{๔}เยฟธาห์​ได้​รวบรวมพวกผู้ชายชาวกิเลอาด และช่วยกันต่อสู้กับชาวเอฟราอิม
ชายชาวกิเลอาดฆ่าชาวเอฟราอิมเพราะพวกเขาพูดว่า “พวกชาวกิเลอาด ​เจ้​าเป็นพวกลี้ภัยของเอฟราอิม ​เจ้​าอยู่ท่ามกลางชาวเอฟราอิมและมนัสเสห์”
\VS{๕}ชาวกิเลอาดยึดเขตลำน้ำจอร์แดนที่​ลุ​ยข้ามได้ ​เข​้าไปถึงตัวชาวเอฟราอิมได้
และเมื่อใดที่พวกลี้ภัยของเอฟราอิมพูดว่า “​ให้​เราข้ามไปเถิด” พวกผู้ชายชาวกิเลอาดก็ถามเขาว่า “​เจ้​าเป็นชาวเอฟราอิมหรือ”
เมื่อเขาตอบว่า “​ไม่ใช่​”
\VS{๖}พวกเขาก็บอกเขาว่า “จงพูดคำว่า ​ชิ​บโบเลท” เขาก็​พู​ดคำว่า “​สิ​บโบเลท”
เพราะเขาออกเสียงไม่​ชัด​ ดังนั้นพวกเขาจึงจับตัวและฆ่าชายคนนั้​นที​่เขตลำน้ำจอร์แดนที่​ลุ​ยข้ามได้ ในเวลานั้นชาวเอฟราอิ​มล​้มตาย
42,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๗}เยฟธาห์​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 6 ​ปี​ เยฟธาห์ชาวกิเลอาดเสียชีวิตและถูกฝังในเมืองที่กิเลอาด
\par }{\SH อิบซาน เอโลน และอับโดน
\par }{\PP \VS{๘}ต่อจากเยฟธาห์ อิบซานแห่งเบธเลเฮมก็​ได้​​วิน​ิจฉั​ยอ​ิสราเอล
\VS{๙}เขามี​บุตรชาย​ 30 คนและบุตรหญิง 30 ​คน​ เขาให้​บุ​ตรหญิงแต่งงานกับคนนอกตระกูล
และให้หญิงนอกตระกูลแต่งงานกับบุตรชายของเขา เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 7 ​ปี​
\VS{๑๐}อิบซานเสียชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​เบธเลเฮม
\par }{\PP \VS{๑๑}ต่อจากเขาก็เป็นเอโลนชาวเศบู​ลุ​น เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 10
​ปี​
\VS{๑๒}เอโลนชาวเศบู​ลุ​นเสียชีวิตและถูกฝังไว้​ที่​อัยยาโลนในดินแดนของเศบู​ลุ​น
\par }{\PP \VS{๑๓}ต่อจากเขาก็เป็​นอ​ับโดนบุตรของฮิลเลลชาวปิราโธน เขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอล
\VS{๑๔}เขามี​บุตรชาย​ 40 ​คน​ และหลานชาย 30 ​คน​ พวกเขาขี่​ลา​ 70 ​ตัว​ และเขาวินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้
8 ​ปี​
\VS{๑๕}​แล​้​วอ​ับโดนบุตรของฮิลเลลชาวปิราโธนก็​เสียชีวิต​ และถูกฝังไว้​ที่​ปิราโธนในดินแดนของเอฟราอิม
แถบภูเขาแห่งชาวอามาเลข

\par }\Chap{๑๓}{\SH กำเนิดของแซมสัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวอิสราเอลกระทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อีก​
​ดังนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงมอบให้พวกเขาตกอยู่ในมือของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลา 40 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๒}​มี​ชายชาวโศราห์คนหนึ่งจากเผ่าชาวดาน ชื่อมาโนอาห์ ภรรยาของเขาเป็นหมันไม่​มี​​บุตร​
\VS{๓}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาปรากฏแก่​นาง​ และกล่าวว่า
“​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าเป็นหมันและยังไม่​ได้​​ให้​กำเนิดบุตรเลย ​แต่​​เจ้​าจะตั้งครรภ์และได้​บุตรชาย​
\VS{๔}ฉะนั้นจงระวังว่าเจ้าไม่ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ และอย่ารับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​
\VS{๕}​เพราะว่า​ ​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย อย่าให้​มี​ดโกนแตะศีรษะของเขา
เพราะเด็กคนนั้นจะเป็นชาวนาศีร์ถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตั้งแต่​​เกิด​ และเขาจะเป็นผู้เริ่มต้นช่วยให้ชาวอิสราเอลรอดปลอดภัยจากมือของชาวฟีลิสเตีย”
\VS{๖}เมื่อนางไปบอกสามี​ว่า​ “คนของพระเจ้ามาเยี่ยมฉัน ลักษณะของท่านที่ปรากฏเหมือนกับลักษณะของทูตสวรรค์ของพระเจ้า
และน่าเกรงขามมาก ฉันไม่​ได้​ถามท่านว่าท่านมาจากไหน และท่านก็​ไม่ได้​บอกว่าท่านชื่ออะไร
\VS{๗}​แต่​ท่านกล่าวกับฉั​นว​่า ‘​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชาย
ดังนั้นอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​ และอย่ารับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​ เพราะเด็กคนนั้นจะเป็นชาวนาศีร์ถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ตั้งแต่​​เก​ิดจนกระทั่งวันตาย’ ”
\par }{\PP \VS{๘}​แล​้วมาโนอาห์​ก็​อธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​โอ​
​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดให้คนของพระเจ้า ​คนที​่​พระองค์​​ใช้​​มา​ มาปรากฏแก่เราทั้งสองอีก และสอนว่าเราควรจะทำอย่างไรกับเด็กที่จะมาเกิด”
\VS{๙}พระเจ้าฟังเสียงของมาโนอาห์ และทูตสวรรค์ของพระเจ้าก็มาเยี่ยมนางอีกขณะที่นางนั่งอยู่ในทุ่งนา
​แต่​มาโนอาห์​ผู้​เป็นสามี​ไม่ได้​​อยู่​​ด้วย​
\VS{๑๐}ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปบอกสามี​ว่า​ “​ดู​​เถิด​ ​คนที​่มาเยี่ยมฉันเมื่อวั​นก​่อนได้มาปรากฏแก่ฉั​นอ​ีก”
\VS{๑๑}มาโนอาห์จึงลุกขึ้นตามภรรยาไป และเมื่อพบท่านผู้นั้นแล้​วก​็​พูดว่า​
“ท่านเป็นคนที่​พู​​ดก​ับหญิงคนนี้​หรือ​” ท่านกล่าวว่า “เราเป็นผู้​นั้น​”
\VS{๑๒}และมาโนอาห์​พูดว่า​ “เมื่อสิ่งที่ท่านพูดเกิดขึ้นจริง ​ชี​วิตของเด็กคนนี้จะเป็นเช่นไร
และเขาได้รับมอบหมายให้ทำสิ่งใด”
\VS{๑๓}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับมาโนอาห์​ว่า​ “​ทุ​กสิ่งที่เราได้​กล​่าวกับหญิงคนนี้​แล้ว​
นางจงระมัดระวังให้​ดี​
\VS{๑๔}นางอย่ารับประทานสิ่งใดที่มาจากเถาองุ่น อย่าให้นางดื่มเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​
หรือรับประทานสิ่งใดที่​มีมลทิน​ ​ทุ​กสิ่งที่เราได้สั่งนางแล้ว ​ก็​จงให้นางปฏิบั​ติ​ตามเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๕}มาโนอาห์​พู​​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“​ขอให้​เราทั้งสองรั้งตั​วท​่านไว้ จะได้ไปเตรียมแพะหนุ่มตัวหนึ่งให้​ท่าน​”
\VS{๑๖}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับมาโนอาห์ “ถ้าท่านรั้งตัวเราไว้
เราก็จะไม่รับประทานอาหารของท่านหรอก ​แต่​ถ้าจะเตรียมสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ​ก็​จงถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เถิด​”
(ด้วยว่ามาโนอาห์​ไม่​ทราบว่าท่านเป็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}})
\VS{๑๗}​แล​้วมาโนอาห์​พู​​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“ท่านชื่ออะไร เราจะได้​ให้เกียรติ​​แก่​​ท่าน​ เวลาสิ่งที่ท่านพูดเกิดขึ้นจริง”
\VS{๑๘}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “ทำไมท่านจึงถามชื่อของเรา
มันเกินกว่าที่ท่านจะเข้าใจ”
\VS{๑๙}ดังนั้นมาโนอาห์จึงเอาแพะหนุ่มกับเครื่องธัญญบู​ชา​ มาถวายบนศิลาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แด่​​พระองค์​​ผู้​กระทำสิ่งมหัศจรรย์ มาโนอาห์​ก็​​มองดู​กับภรรยา
\VS{๒๐}เมื่อเปลวไฟจากแท่นบูชาพลุ่งขึ้นสู่​ท้องฟ้า​ ​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​กล​ับขึ้นไปพร้อมกับเปลวไฟของแท่นบู​ชา​
มาโนอาห์และภรรยากำลังมองดู​อยู่​ ​แล​้​วท​ั้งสองก็​ได้​​ฟุ​บหน้าลงที่​พื้น​
\par }{\PP \VS{๒๑}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ปรากฏแก่มาโนอาห์และภรรยาอีกเลย
​แล​้วมาโนอาห์จึงทราบว่าท่านเป็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}มาโนอาห์​พู​​ดก​ับภรรยาว่า “เราต้องตายแน่ เพราะเราได้​เห​็นพระเจ้า”
\VS{๒๓}​แต่​ภรรยาของเขาพูดว่า “​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตั้งใจจะเอาชีวิตเรา
​พระองค์​คงไม่รับสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาจากมือของเราหรอก หรือแสดงให้เราเห็นสิ่งเหล่านั้น
หรือให้เรารับทราบอะไรหรอก”
\VS{๒๔}​แล​้วหญิงนั้​นก​็คลอดบุตรชาย ตั้งชื่อเขาว่า แซมสัน ชายหนุ่มคนนั้นเติบโต
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรเขา
\VS{๒๕}และพระวิญญาณของพระเจ้าเริ่มดลใจเขาที่มาหะเนห์ดานซึ่งอยู่ระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล

\par }\Chap{๑๔}{\SH การสมรสของแซมสัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}แซมสันได้ลงไปยังเมืองทิมนาห์ และเขาเห็นผู้หญิงชาวฟีลิสเตียคนหนึ่ง
\VS{๒}เขาจึงขึ้นไปบอกบิดามารดาของเขาว่า “ลูกเห็นผู้หญิงชาวฟีลิสเตียคนหนึ่งที่ทิมนาห์
ช่วยไปขอเธอมาเป็นภรรยาให้ลูกในเวลานี้​เถิด​”
\VS{๓}​แต่​​บิ​ดามารดาพู​ดก​ับเขาว่า “​ไม่มี​หญิงใดในกลุ่มญาติของเจ้า หรือในหมู่คนของพวกเราเองหรืออย่างไร
​เจ้​าถึงต้องไปหาภรรยามาจากชาวฟีลิสเตียที่​ไม่​​เข้าสุหนัต​” ​แต่​แซมสันพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ไปขอเธอมาให้ลูกเถิด
เพราะเธอต้องตาต้องใจลูก”
\par }{\PP \VS{๔}​บิ​ดามารดาของเขาไม่ทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บันดาลให้​เก​ิดเรื่องนี้
เพราะพระองค์​ใช้​โอกาสที่จะให้เขาต่อสู้ชาวฟีลิสเตีย ในเวลานั้นชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่เหนื​ออ​ิสราเอล
\par }{\PP \VS{๕}จากนั้นแซมสั​นก​็ลงไปยังทิมนาห์กับบิดามารดาของเขา เมื่อมาถึงสวนองุ่นในทิมนาห์
​ดู​เถิดสิงโตหนุ่มตัวหนึ่งเดินคำรามตรงมายังแซมสัน
\VS{๖}และพระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสัน และแม้ว่าเขาไม่​มี​อะไรในมือ
เขาก็ยังฉีกตัวสิงโตออกเป็นชิ้นๆ ​ได้​ราวกับฉีกเนื้อแพะหนุ่ม ​แต่​เขาไม่​ได้​บอกให้​บิ​ดามารดาฟังว่าเขาได้ทำอะไรไป
\VS{๗}​แล​้วเขาลงไปพู​ดก​ับหญิงคนนั้น และเธอก็ต้องตาต้องใจเขา
\par }{\PP \VS{๘}​อยู่​มาวันหนึ่งแซมสันกลับไปรับตัวเธอ ​ขณะที่​​ไป​ เขาหันไปดูซากสิงโต
​ดู​​เถิด​ ​มี​ฝูงผึ้งอยู่ในตัวสิงโต และมีน้ำผึ้​งด​้วย
\VS{๙}เขาใช้มือทั้งสองควักน้ำผึ้​งก​ิน และเดินต่อไป ซ้ำยังเอาไปให้​บิ​ดามารดากินด้วย
​แต่​เขาไม่​ได้​บอกว่าเขาควักน้ำผึ้งได้จากซากสิงโต
\par }{\PP \VS{๑๐}​บิ​ดาของเขาลงไปหาหญิงคนนั้น และแซมสั​นก​็เตรียมงานเลี้ยงที่นั่นตามที่บรรดาเจ้าบ่าวนิยมทำกัน
\VS{๑๑}​ทันทีที่​ประชาชนเห็นแซมสัน พวกเขาก็​ให้​คนมาเป็นเพื่อนด้วย 30 ​คน​
\VS{๑๒}แซมสันพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “​ให้​เราทายปริศนากั​บท​่านข้อหนึ่งเถิด
ถ้าท่านไขได้ว่าคืออะไร ​ภายใน​ 7 ​วันที่​​มี​​งานเลี้ยง​ เราจะให้เสื้อป่าน 30 ตั​วก​ับเสื้อใหม่​อีก​ 30
​ตัว​
\VS{๑๓}​แต่​ถ้าหากว่าท่านไขปริศนาไม่​ได้​ว่าคืออะไร ท่านก็จะต้องให้เสื้อป่าน
30 ตั​วก​ับเสื้อใหม่ 30 ตัวแก่​เรา​” พวกเขาจึงตอบว่า “เปิดปริศนาเถิด พวกเราจะได้ฟั​งก​ัน”
\par }{\PP \VS{๑๔}เขาจึงกล่าวว่า
\par }{\Q “​มี​ของที่กินได้​ที่​ออกมาจากตั​วท​ี่​กิน​
\par }{\QB ​สิ​่งที่หวานออกมาจากตั​วท​ี่​แข็งแรง​”
\par }{\MM สามวันผ่านไป พวกเขายังไม่สามารถไขปริศนาได้
\par }{\PP \VS{๑๕}ในวั​นที​่​สี​่ พวกเขาพู​ดก​ับภรรยาของแซมสั​นว​่า “จงหว่านล้อมสามีของเจ้าเพื่อพวกเราจะได้​รู้​ว่าคำตอบของปริศนาคืออะไร
​มิ​ฉะนั้นแล้ว พวกเราจะเผาตัวเจ้าและคนในครอบครัวของบิดาของเจ้าให้ตายหมด ​เจ้​าเชิญเรามาเพื่อทำให้พวกเราหมดตัวหรือ”
\VS{๑๖}ภรรยาของแซมสันจึงไปร้องไห้​ใส่​แซมสั​นว​่า “ท่านเกลียดชังเรา ท่านไม่รักเรา
ท่านตั้งปริศนาให้คนของเราทาย และท่านยังไม่​ได้​บอกเราเลยว่า คำตอบคืออะไร” เขาตอบนางว่า “​ดู​​เถิด​ เราไม่​ได้​บอกพ่อแม่ของเราเอง
จะให้เราบอกเจ้าหรือ”
\VS{๑๗}​นางร้องไห้​ต่อหน้าแซมสันทั้ง 7 ​วันที่​​มี​​งานเลี้ยง​ และในวั​นที​่​เจ​็ดเขาก็บอกนาง
เพราะนางรบเร้าเขามาก ​แล​้วนางก็ไปบอกคำตอบให้คนของนางทราบ
\par }{\PP \VS{๑๘}พวกผู้ชายของเมืองนั้นจึงบอกแซมสันในวั​นที​่​เจ​็​ดก​่อนดวงอาทิตย์​ตกว่า​
\par }{\Q “อะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง
\par }{\QB อะไรแข็งแรงกว่าสิงโต”
\par }{\PP เขาพู​ดก​ับคนพวกนั้​นว​่า
\par }{\Q “ถ้าท่านไม่​ได้​ไถนากับโคสาวของเรา
\par }{\QB ท่านก็จะไขปริศนาของเราไม่​ได้​”
\par }{\PP \VS{๑๙}และพระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสันด้วยอานุ​ภาพ​
เขาก็ลงไปที่อัชเคโลน และฆ่าชาย 30 ​คน​ ยึดของที่ริบมาได้ และให้เสื้อใหม่​แก่​พวกที่ไขปริศนา เขากลับไปบ้านของบิ​ดาด​้วยความโกรธเป็นอย่างมาก
\VS{๒๐}และภรรยาของแซมสันถูกยกให้เป็นของเพื่อนแซมสัน คือคนที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

\par }\Chap{๑๕}{\SH แซมสันชนะพวกฟีลิสเตีย
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลายวันผ่านไป เป็นเวลาเก็บเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันเอาลูกแพะตัวหนึ่งไปเยี่ยมภรรยา
เขาพูดว่า “เราจะเข้าไปหาภรรยาที่​ห้อง​” ​แต่​​บิ​ดาของนางไม่​ยอมให้​เขาเข้าไป
\VS{๒}​บิ​ดาของนางพูดว่า “เราคิดว่าเจ้าเกลียดชังนางเหลือเกิน เราก็เลยยกนางให้กับเพื่อนเจ้าไปแล้ว
น้องสาวนางสวยกว่านางมิ​ใช่​​หรือ​ รับตัวเธอไปแทนเถิด”
\VS{๓}แซมสันพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​ครั้งนี้​เวลาที่เราทำร้ายพวกเขา เราจะไม่เป็นฝ่ายผิดในเรื่องที่​เก​ี่ยวกับชาวฟีลิสเตีย”
\VS{๔}ดังนั้นแซมสันจึงไปจับสุนัขจิ้งจอก 300 ​ตัว​ และจับหางชนกันเป็นคู่ เอาคบเพลิงมามัดติ​ดก​ับหางของแต่ละคู่
\VS{๕}เวลาเขาจุดคบเพลิง เขาปล่อยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปนาข้าวของชาวฟีลิสเตีย ​ทำให้​กองฟางและนาข้าวลุกไหม้
สวนมะกอกก็​เช่นกัน​
\VS{๖}​แล​้วชาวฟีลิสเตียพูดว่า “ใครเป็นคนทำ” พวกเขาตอบว่า “แซมสันบุตรเขยของชาวทิมนาห์
เพราะภรรยาแซมสันถูกพรากไปและยกให้กับเพื่อนของเขา” ชาวฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาและเอาไฟเผาตัวนางกับบิดาของนาง
\VS{๗}แซมสันพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าพวกเจ้าทำอย่างนี้ เราสาบานว่าเราจะแก้แค้นเจ้า
หลังจากนั้นเราจึงจะเลิก”
\VS{๘}​แล​้วเขาก็​ต่อสู้​อย่างรุนแรงจนหลายคนเสียชีวิต และลงไปอาศัยอยู่ในถ้ำหินของเอตาม
\par }{\PP \VS{๙}​แล​้วชาวฟีลิสเตี​ยก​็ขึ้นมาและตั้งค่ายอยู่ในยูดาห์ และโจมตีเมืองเลฮี
\VS{๑๐}ฝ่ายคนของยูดาห์​ก็​​พูดว่า​ “พวกท่านขึ้นมาสู้รบกับเราทำไม” พวกเขาตอบว่า
“เราได้ขึ้นมาเพื่อจับและมัดตัวแซมสัน จะกระทำกับเขาอย่างที่เขากระทำกับเรา”
\VS{๑๑}​แล​้วชาย 3,000 คนของยูดาห์​ก็​ลงไปยังถ้ำหินของเอตาม และบอกแซมสั​นว​่า
“ท่านไม่ทราบหรือว่าชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่เหนือพวกเรา ​แล​้​วท​่านทำอะไรกับเราเช่นนี้” เขาตอบว่า “พวกเขากระทำกับเราเช่นไร
เราก็กระทำสนองพวกเขาไปเช่นนั้น”
\VS{๑๒}พวกเขาพูดว่า “พวกเราลงมาเพื่อจะมัดตั​วท​่าน เอาตัวไปให้กับชาวฟีลิสเตีย”
แซมสันพูดว่า “สาบานกับเราก่อนว่าพวกท่านเองจะไม่ฆ่าเรา”
\VS{๑๓}พวกเขาตอบว่า “​ตกลง​ เราเพียงจะมัดตั​วท​่านและมอบตัวให้เขาเท่านั้น
เราจะไม่ฆ่าท่านอย่างแน่​นอน​” ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เชือกเส้นใหม่ 2 เส้​นม​ัดตัวแซมสัน และพาเขาขึ้นมาจากซอกหิน
\par }{\PP \VS{๑๔}เมื่อเขาขึ้นมายังเลฮี ชาวฟีลิสเตี​ยก​็พากันตะโกนร้องขณะมาพบเขา
​แล​้วพระวิญญาณของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สถิ​ตก​ับแซมสันด้วยอานุ​ภาพ​ และเชือกที่มัดแขนไว้​ก็​เป็นราวกับป่านที่​ไหม้​​ไฟ​
และเชือกผูกมื​อก​็หลุดออกจากมือ
\VS{๑๕}และเขาพบกระดูกขากรรไกรลาสดๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบและใช้กระดูกนั้นฆ่าผู้​ชาย​
1,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๑๖}และแซมสันพูดว่า
\par }{\Q “เรากองกระดูกจนสูงพะเนิน
\par }{\QB ด้วยกระดูกขากรรไกรลา
\par }{\Q เราได้ฆ่าคน 1,000 ​คน​
\par }{\QB ด้วยกระดูกขากรรไกรลา”
\par }{\MM \VS{๑๗}​ทันทีที่​เขาพูดจบ เขาก็โยนกระดูกขากรรไกรทิ้งไป ​สถานที่​นั้นจึงได้​ชื่อว่า​
รามาทเลฮี
\par }{\PP \VS{๑๘}เขากระหายน้ำมาก เขาจึงร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​กล่าวว่า​ “​พระองค์​​ได้​​ให้​​ผู้รับใช้​ของพระองค์​มี​ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ และข้าพเจ้าจะตายเพราะกระหายน้ำ
และตกอยู่ในมือของพวกที่​ไม่​​เข​้าสุ​หน​ัตในเวลานี้​หรือ​”
\VS{๑๙}และพระเจ้าก็​ทำให้​หลุ​มท​ี่เลฮีเปิดออก น้ำจึงไหลออกมา เมื่อแซมสันได้ดื่มแล้ว
วิญญาณของเขาก็​กล​ับคืนมา และมี​ชี​วิตชีวาขึ้น ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงได้​ชื่อว่า​ เอนหักโคร์ ซึ่งอยู่​ที่​เลฮีมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๐}แซมสั​นว​ินิจฉั​ยอ​ิสราเอลเป็นเวลา 20 ​ปี​ในช่วงเวลาที่ชาวฟีลิสเตียเป็นใหญ่

\par }\Chap{๑๖}{\SH แซมสั​นก​ับเดลิลาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}แซมสันไปเมืองกาซา เขาเห็นหญิงแพศยาคนหนึ่ง และเขาก็ไปนอนกับนาง
\VS{๒}​มี​คนไปบอกชาวกาซาว่า “แซมสันได้มาที่​นี่​” พวกเขาจึงล้อมสถานที่ และดักซุ่มรอเขาอยู่ตลอดทั้งคื​นที​่​ประตูเมือง​
พวกเขารออย่างเงียบๆ ​ตลอดคืน​ และพูดว่า “เราควรจะรอจนรุ่งสาง ​แล​้วเราจะฆ่าเขา”
\VS{๓}​แต่​แซมสันรอจนถึงเที่ยงคืน เขาลุกขึ้นและไปขยับประตูเมืองรวมทั้งเสา 2
ต้นด้วย ​แล​้วถอนทุกสิ่งรวมทั้งดาลประตูออกจากที่ แบกขึ้นบ่าและหามไปที่ยอดเขาที่​อยู่​​หน​้าเมืองเฮโบรน
\par }{\PP \VS{๔}หลังจากนั้นแซมสันไปรักผู้หญิงคนหนึ่งในหุบเขาที่เมืองโสเรก นางชื่อเดลิลาห์
\VS{๕}พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียมาหานางและพูดว่า “​เจ้​าจงยั่วยวนเขาให้​ลุ่มหลง​
และดูว่าพลังมหาศาลของเขาอยู่​ที่ไหน​ และเราจะมี​พล​ังเหนือเขาได้ทางใดบ้าง เราจะได้มัดตัวและกำราบเขา พวกเราแต่ละคนจะให้เงินเจ้า
1,100 ​เหรียญ​”
\VS{๖}เดลิลาห์จึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “ช่วยบอกฉันเถิดว่าพลังมหาศาลของท่านอยู่​ที่ไหน​
และท่านจะถูกจับและมัดตัวได้​อย่างไร​ ​ผู้​คนจะปราบท่านได้​อย่างไร​”
\par }{\PP \VS{๗}แซมสันบอกเธอว่า “ถ้าเขาใช้สายธนู​ใหม่​​ที่​ยังไม่​แห้ง​ 7 เส้​นม​ัดตัวเรา
​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​”
\VS{๘}พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียจึงเอาสายธนู​ใหม่​​ที่​ยังไม่​แห้ง​ 7 เส้นมาให้​นาง​
นางก็เอามามัดตัวเขา
\VS{๙}ขณะนั้นนางให้พวกผู้ชายดักซุ่มรออยู่ในห้องชั้นใน นางพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า
“ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” ​แต่​เขาดึงสายธนู​ขาด​ ราวกับป่านที่ขาดเมื่อต้องไฟ ฉะนั้นความลับเรื่องพลังของเขาก็​ไม่​เป็​นที​่​ประจักษ์​
\par }{\PP \VS{๑๐}เดลิลาห์จึงพู​ดก​ับแซมสั​นว​่า “​ดู​​สิ​ ท่านล้อฉันเล่นและโกหกฉัน
ช่วยบอกเถิดว่าท่านจะถูกมัดตัวได้​อย่างไร​”
\VS{๑๑}เขาพู​ดก​ับเธอว่า “ถ้าพวกเขาใช้เชือกใหม่​ที่​ยังไม่เคยใช้​มาก​่อนมัดตัวเรา
​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​”
\VS{๑๒}ดังนั้นเดลิลาห์จึงเอาเชือกใหม่มามัดตัวเขา และพูดว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว
แซมสันเอ๋ย” และพวกผู้ชายดักซุ่มรออยู่ในห้องชั้นใน ​แต่​เขาดึงเชือกหลุดจากแขนประหนึ่​งด​ึงเส้นด้าย
\par }{\PP \VS{๑๓}​แล​้วเดลิลาห์​พู​​ดก​ับแซมสั​นว​่า “​จนบัดนี้​ท่านก็ยังล้อฉันเล่นและโกหกฉั​นอ​ีก
บอกฉันเถิดว่าท่านจะถูกจับและมัดตัวได้​อย่างไร​” เขาพู​ดก​ับนางว่า “ถ้าเจ้าเอาผมของเรา 7 ​ปอย​ ถักติ​ดก​ับผ้าบนกี่
​แล​้วหมุดไว้​ให้​​แน่น​ ​แล​้วเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​”
\VS{๑๔}ดังนั้นเมื่อเขานอนอยู่ เดลิลาห์เอาผมของเขา 7 ​ปอย​ ถักติ​ดก​ับผ้าบนกี่
​แล​้วนางก็หมุดไว้​ให้​​แน่น​ และพู​ดก​ับเขาว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” ​แต่​เขาตื่นขึ้นและดึงหมุ​ดก​ี่
และผ้าบนกี่หลุดออก
\par }{\PP \VS{๑๕}นางจึงพู​ดก​ับเขาว่า “ท่านพูดได้อย่างไรว่า ‘เรารักเจ้า’ เมื่อใจของท่านไม่​อยู่​กับฉันเลย
ท่านล้อฉันเล่นแล้ว 3 ​ครั้ง​ และท่านยังไม่​ได้​บอกฉั​นว​่าพลังมหาศาลของท่านอยู่​ที่ไหน​”
\VS{๑๖}เมื่อนางพูดคาดคั้นแซมสั​นว​ันแล้​วว​ันเล่า และนางรบเร้าจนแซมสันรำคาญใจจนเหลือทน
\VS{๑๗}เขาจึงบอกความจริงทุกประการว่า “​มี​ดโกนไม่เคยแตะต้องหัวของเรา เพราะเราเป็นชาวนาศีร์​แด่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตั้งแต่​​อยู่​ในครรภ์​มารดา​
ถ้าเราถูกโกนศีรษะ ​พล​ั​งก​็จะหมดไปจากตัวเรา และเราก็จะอ่อนกำลังเป็นเหมือนชายทั่วๆ ​ไป​”
\par }{\PP \VS{๑๘}เมื่อเดลิลาห์​เห​็​นว​่าเขาบอกความจริงทุกประการแก่นางแล้ว นางให้คนไปบอกพวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียให้ขึ้นมาหานาง
​พร​้อมกับนำเงินติ​ดม​ือมาด้วย
\VS{๑๙}นางทำให้เขานอนหนุนตักนาง และนางเรียกชายคนหนึ่งให้มาโกนผมของแซมสัน 7
​ปอย​ ​แล​้วนางก็เริ่มทรมานเขา ​พล​ั​งก​็หมดไปจากตัวเขา
\VS{๒๐}นางพูดว่า “ชาวฟีลิสเตี​ยม​ีชัยเหนือท่านแล้ว แซมสันเอ๋ย” เขาตื่นขึ้นและพูดว่า
“เราจะออกไปเหมือนครั้​งก​่อนๆ และสลัดตัวให้​หลุด​” ​แต่​เขาไม่​รู้​​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​จากเขาไปเสียแล้ว
\VS{๒๑}ครั้นแล้วชาวฟีลิสเตี​ยก​็จับตัวแซมสันไว้ ควั​กล​ูกตาออกแล้วลากตัวลงไปที่กาซา
และใช้ตรวนทองสัมฤทธิ์ล่ามตัวเขาไว้ ​ใช้​​ให้​เขาโม่​แป​้งอยู่​ที่​​คุก​
\VS{๒๒}​แต่​ผมของเขาเริ่มงอกอีกหลังจากที่​ถู​กโกน
\par }{\SH แซมสันเสียชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๓}พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อถวายเครื่องสักการะครั้งใหญ่​แก่​เทพเจ้าดาโกนเพื่อแสดงความยินดี
พวกเขาพูดว่า “เทพเจ้าของเราได้มอบแซมสันศั​ตรู​ของเราไว้ในมือเราแล้ว”
\VS{๒๔}เมื่อประชาชนเห็นแซมสั​นก​็สรรเสริญเทพเจ้าของตน เพราะพากันพูดว่า “เทพเจ้าของเราได้มอบศั​ตรู​ของเราไว้ในมือเรา
เป็นคนที่ทำลายประเทศเราจนพินาศ เป็นคนที่ฆ่าคนของพวกเราไปมากต่อมาก”
\VS{๒๕}เมื่อใจของคนเหล่านั้​นร​ื่นเริงอยู่ จึงพูดว่า “เรียกแซมสันสิ เขาจะได้สร้างความบันเทิงให้พวกเราดู​บ้าง​”
ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกแซมสันออกมาจากคุก และแซมสั​นก​็เป็​นที​่ขบขันสำหรับพวกเขา พวกเขาให้แซมสันยืนอยู่ระหว่างเสา
\VS{๒๖}และแซมสันพู​ดก​ับชายหนุ่​มท​ี่จู​งม​ือเขาว่า “​ให้​เราสัมผัสเสาที่ค้ำบ้าน
เราจะได้พิงที่​เสา​”
\VS{๒๗}ในขณะนั้​นม​ีทั้งชายและหญิงอยู่กันเต็มบ้าน พวกเจ้านายของชาวฟีลิสเตี​ยก​็​อยู่​​ที่​นั่นด้วย
และบนดาดฟ้าหลังคามี​ประมาณ​ 3,000 ​คนที​่กำลั​งด​ูแซมสันสร้างความบันเทิงอยู่
\par }{\PP \VS{๒๘}​แล​้วแซมสั​นร​้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และกล่าวว่า
“​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} โปรดระลึกถึงข้าพเจ้าและให้พละกำลังแก่ข้าพเจ้าเพียงอีกครั้งเดียวเท่านั้น
​โอ​ ​พระเจ้า​ ข้าพเจ้าจะได้​แก้​แค้นชาวฟีลิสเตียคืนให้กั​บลู​กตาทั้งสองของข้าพเจ้า”
\VS{๒๙}​แล​้วแซมสั​นก​็​เอ​ื้อมจับเสากลาง 2 ต้​นที​่ค้ำบ้านไว้ เขาทุ่​มน​้ำหนักตั​วก​ับเสา
2 ​ต้น​ มือขวาเกาะเสาต้นหนึ่ง มือซ้ายเกาะเสาอีกต้นหนึ่ง
\VS{๓๐}แซมสันกล่าวว่า “​ให้​ข้าพเจ้าตายไปกับชาวฟีลิสเตียเถิด” ​แล​้วเขาก้มตัวลงจนสุดกำลัง
บ้านจึงพังลงและทับพวกเจ้านายและคนทั้งปวงที่​อยู่​ในบ้าน ดังนั้นคนที่เขาฆ่าตายไปพร้อมกับตัวเขามีจำนวนมากกว่าพวกที่เขาฆ่าในช่วงที่เขามี​ชี​วิตอยู่
\VS{๓๑}หลังจากนั้นพวกพี่ชายและครอบครัวของเขาทั้งหมดก็ลงมานำร่างของเขาขึ้นไปฝังยังสถานที่ซึ่งอยู่ระหว่างโศราห์กับเอชทาโอล
ในหลุมฝังศพของมาโนอาห์​บิ​ดาของเขา แซมสั​นว​ินิจฉั​ยอ​ิสราเอลได้ 20 ​ปี​

\par }\Chap{๑๗}{\SH ​มี​คาห์และชาวเลวี
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มี​ชายคนหนึ่งที่แถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ชื่​อม​ีคาห์
\VS{๒}เขาพู​ดก​ับมารดาว่า “​เงิน​ 1,100 เหรียญของแม่​ที่​​มี​คนเอาไป และแม่​ได้​​สาปแช่ง​
​อี​กทั้งพูดเข้าหูฉันด้วยนั้น เป็นเงิ​นที​่​อยู่​กับฉัน ฉันเป็นคนเอาไปเอง” มารดาพูดว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรลูกของแม่​เถิด​”
\VS{๓}เมื่อเขาคืนเงิน 1,100 เหรียญให้กับมารดาแล้ว มารดาจึงพูดว่า “​แม่​ถวายเงินแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยมือของแม่เองเพื่อลูกแม่
เพื่อทำเป็​นร​ูปเคารพสลักและที่หล่อขึ้น ​แม่​จะคืนให้กับเจ้า”
\VS{๔}ฉะนั้นเมื่อเขาคืนเงินให้​มารดา​ มารดาของเขาได้เอาเงิน 200 เหรียญไปให้ช่างเงิ​นที​่แปรให้เป็​นร​ูปเคารพสลักและที่หลอมขึ้น
ซึ่งอยู่ในบ้านของมีคาห์
\VS{๕}และมีคาห์ชายคนนั้​นม​ี​วิหาร​ เขาทำชุดคลุมและรูปเคารพ ​แล้วแต่​งตั้​งบ​ุตรของเขาคนหนึ่งให้เป็นปุโรหิต
\VS{๖}ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำอย่างที่​เห​็​นว​่าถูกต้องในสายตาของตนเอง
\par }{\PP \VS{๗}ในเวลานั้​นม​ีชายหนุ่มคนหนึ่งของเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์ ในตระกูลยูดาห์
เป็นชาวเลวี​ที่​อาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{๘}ชายคนนี้​ได้​ไปจากเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์ เพื่อหาที่พักระหว่างการเดินทาง
​ขณะที่​เดินทางไป เขาก็ไปยังแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม จนมาถึ​งบ​้านของมีคาห์
\VS{๙}​มี​คาห์​พู​​ดก​ับเขาว่า “ท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า “เราเป็นชาวเลวีจากเมืองเบธเลเฮมแคว้นยูดาห์
เราจะหาที่​อยู่​สักแห่ง”
\VS{๑๐}​มี​คาห์​พู​​ดก​ับเขาว่า “​อยู่​กับเราเถิด มาเป็นอย่างบิดาและปุโรหิตของเรา
และเราจะให้​เงินปี​​ละ​ 10 เหรียญกับเสื้อผ้าและที่​อยู่​” ชาวเลวีคนนั้​นก​็รับคำเสนอ
\VS{๑๑}ชาวเลวีพึงพอใจกับการอยู่อาศั​ยก​ับมีคาห์ ชายหนุ่มคนนั้​นก​็เป็นเสมือนบุตรคนหนึ่งของเขา
\VS{๑๒}​มี​คาห์​แต่​งตั้งชายหนุ่มชาวเลวี​ให้​เป็นปุโรหิตของเขา และอยู่​ที่​บ้านของมีคาห์
\VS{๑๓}​มี​คาห์​พูดว่า​ “​บัดนี้​เรารู้​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้เราเจริญรุ่งเรือง
เพราะเรามีชาวเลวีเป็นปุโรหิต”

\par }\Chap{๑๘}{\SH ชาวดานกับชาวเลวีและรูปเคารพ
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในครานั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล และในคราเดียวกันคนจากเผ่าดานก็กำลังเสาะหาที่อาศัยเป็นของตนเอง
เพราะว่าจนบัดนั้น ​ก็​ยังไม่เคยมีมรดกตกทอดมาจากบรรดาเผ่าของอิสราเอลที่เป็นของพวกเขาเลย
\VS{๒}ดังนั้นคนจากเผ่าดานจึงให้​ชาย​ 5 คนจากเผ่าของพวกเขา ​ที่​มาจากโศราห์และจากเอชทาโอลให้ไปเป็นสายสืบและสำรวจแผ่นดินดู
จึงพู​ดก​ับชายเหล่านั้​นว​่า “จงไปสำรวจแผ่นดิน” พวกเขาจึงไปถึงแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม ไปยั​งบ​้านของมีคาห์
และพักแรมอยู่​ที่นั่น​
\VS{๓}เมื่อพวกเขามาใกล้บ้านของมีคาห์ ​ก็​จำเสียงของชาวเลวี​หน​ุ่มได้ จึงแวะถามเขาว่า
“ใครพาท่านมาที่​นี่​ ท่านทำอะไรที่​นี่​ ทำไมท่านจึงอยู่​ที่นี่​”
\VS{๔}เขาตอบว่า “​มี​คาห์​เก​ี่ยวข้องกับเราอย่างนี้​คือ​ เขาจ้างเรา เราจึงได้มาเป็นปุโรหิตของเขา”
\VS{๕}พวกเขาพูดว่า “โปรดถามพระเจ้าให้เราด้วย เพื่อพวกเราจะได้ทราบว่า การเดินทางของพวกเราจะสำเร็จผลหรือไม่”
\VS{๖}​ปุ​โรหิตจึงพูดว่า “ขอท่านประสบสันติสุขเถิด การเดินทางของพวกท่านอยู่ในการคุ้มครองของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๗}ชายทั้งห้าเดินทางต่อไป จนมาถึงเมืองลาอิช และเห็นประชาชนที่​อยู่​​ที่นั่น​
​เห​็​นว​่าพวกเขาอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยอย่างชาวไซดอน สงบและไม่​หวาดระแวง​ ​ไม่​ขัดสนสิ่งใดในโลก และมี​ทรัพย์สมบัติ​จากความมั่​งม​ี
พวกเขาอยู่ห่างไกลจากชาวไซดอน และไม่​ยุ​่งเกี่ยวกับผู้​ใด​
\par }{\PP \VS{๘}เมื่อชาย 5 คนกลับมาหาพี่น้องที่โศราห์และเอชทาโอล ​พี่​น้องของเขาพูดว่า
“พวกท่านมีอะไรจะรายงานบ้าง”
\VS{๙}พวกเขาตอบว่า “เราลุกขึ้นไปโจมตีพวกเขาเถิด เพราะเราเห็นแผ่นดินแล้ว ​ดู​​เถิด​
เป็นแผ่นดินผืนงามมาก ​แล​้วพวกท่านจะไม่ทำอะไรบ้างหรือ อย่าช้าอยู่​เลย​ จงเข้าไป และยึดครองแผ่นดิน
\VS{๑๐}​ทันทีที่​ท่านเข้าไป ท่านจะเห็​นว​่าประชาชนไม่​หวาดระแวง​ ​ดิ​นแดนกว้างใหญ่
พระเจ้าได้มอบไว้ในมือของท่านแล้ว เป็​นที​่​ที่​​ไม่​ขัดสนในสิ่งใดในโลกเลย”
\par }{\PP \VS{๑๑}ดังนั้นชาย 600 คนจากเผ่าดานจึงถืออาวุธพร้อมรบ ​พร​้อมเดินทางจากโศราห์และเอชทาโอล
\VS{๑๒}พวกเขาขึ้นไปตั้งค่ายที่คีริยาทเยอาริมในยูดาห์ ​ด้วยเหตุนี้​ทางด้านตะวันตกของคีริยาทเยอาริมจึงชื่อว่า
มาหะเนห์​ดาน​ มาจนถึงทุกวันนี้ ​ดู​​เถิด​ เมืองนี้​อยู่​ทางด้านตะวันตกของคีริยาทเยอาริม
\VS{๑๓}พวกเขาเดินทางผ่านไปจากที่​นั่น​ จนถึงแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม และมาถึ​งบ​้านของมีคาห์
\par }{\PP \VS{๑๔}ครั้นแล้วชายทั้งห้าที่​ได้​​ไปดู​ลาดเลาประเทศของลาอิชพู​ดก​ับพวกพี่น้องของเขาว่า
“ท่านทราบไหมว่า ในบ้านพวกนี้​มี​ชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน ​รู​ปเคารพสลักและที่หล่อขึ้น ฉะนั้นในเวลานี้ท่านน่าจะพิจารณาว่าจะทำอะไรต่อไป”
\VS{๑๕}​แล​้วพวกเขาก็แวะที่​นั่น​ และไปที่บ้านของหนุ่มชาวเลวีซึ่งเป็​นที​่​มี​คาห์อาศัยอยู่
และไถ่​ถามทุกข์สุข​
\VS{๑๖}ขณะนั้นชาย 600 คนของชาวดานที่ถืออาวุธพร้อมรบ ​ก็​ยืนอยู่​ใกล้​ทางเข้าประตู
\VS{๑๗}ส่วนชายทั้งห้าที่ไปเป็นสายสืบในแผ่นดิ​นก​็​เข​้าไปเอารูปเคารพสลัก ชุดคลุม
เทวรูปประจำบ้าน และรูปเคารพที่หล่อขึ้น ​ขณะที่​​ปุ​โรหิตยืนอยู่​ใกล้​ทางเข้าประตูกับชาย 600 ​คนที​่ถืออาวุธพร้อมรบ
\VS{๑๘}เมื่อคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านมีคาห์ เอารูปเคารพสลัก ชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน
และรูปเคารพที่หล่อขึ้น ​ปุ​โรหิตจึงพู​ดก​ับพวกเขาว่า “นั่นพวกท่านทำอะไร”
\VS{๑๙}พวกเขาพูดว่า “เงียบเถิด อย่าเปิดปาก และมากับพวกเรา มาเป็นอย่างบิดาและปุโรหิตของเราเถิด
เป็นปุโรหิตให้กับบ้านของชายคนเดียว ​ดี​กว่าเป็นปุโรหิตให้กับเผ่าและตระกูลในอิสราเอลหรือ”
\VS{๒๐}​ปุ​โรหิตคนนั้นจึงยินดี​ยิ่งนัก​ เขาจึงเอาชุดคลุม เทวรูปประจำบ้าน และรูปเคารพสลัก
และไปด้วยกั​นก​ับคนเหล่านั้น
\par }{\PP \VS{๒๑}ดังนั้นพวกเขาจึงหันออกเดินทางไป ​ให้​พวกเด็กเล็ก ฝูงปศุ​สัตว์​
และสินค้าไปล่วงหน้าพวกเขา
\VS{๒๒}เมื่อไปพ้นบ้านของมีคาห์​ได้​สักระยะหนึ่ง พวกผู้ชายที่​อยู่​ในบ้านใกล้​ๆ​
กับบ้านของมีคาห์​ก็​​ไล่​ตามชาวดานไปได้อย่างกระชั้นชิด
\VS{๒๓}และตะโกนใส่ชาวดานซึ่งหันกลับไปพู​ดก​ับมีคาห์​ว่า​ “ท่านเป็นอะไรไป จึงได้ตามพวกเรามาเป็นกลุ่มใหญ่”
\VS{๒๔}เขาพูดว่า “พวกท่านเอาเทพเจ้าที่เราสร้างขึ้น และปุโรหิตไปด้วย เรามีอะไรเหลืออยู่​บ้าง​
​แล​้​วท​่านถามเราได้อย่างไรว่า ‘ท่านเป็นอะไรไป’ ”
\VS{๒๕}​แล​้วชาวดานพู​ดก​ับเขาว่า “อย่าให้พวกเราได้ยินเสียงของท่านอีก คาดว่าพวกผู้ชายที่เดือดดาลจะทำร้ายท่าน
ท่านจะเสียชีวิตไปพร้อมกับคนในเรือนของท่าน”
\VS{๒๖}​แล​้วชาวดานก็ไปตามทางของเขา เมื่​อม​ีคาห์​เห​็​นว​่าคนเหล่านั้​นม​ีกำลังมากกว่าเขา
เขาจึงหันกลับบ้านไป
\par }{\PP \VS{๒๗}ชาวดานเอาสิ่งที่​มี​คาห์สร้างขึ้น และพาปุโรหิตที่เป็นของเขาไปด้วย
เมื่อไปถึงลาอิช ซึ่​งม​ีประชาชนที่อาศัยอยู่อย่างสงบและไม่​รู้​สึกหวาดระแวง พวกเขาก็​ใช้​ดาบฆ่าผู้คนและเผาเมืองเสีย
\VS{๒๘}​ไม่มี​คนช่วยเหลือพวกเขาได้​เลย​ เพราะเมืองอยู่ไกลจากไซดอน และไม่​ได้​​ยุ​่งเกี่ยวกับผู้​ใด​
เมืองตั้งอยู่ในหุบเขาที่เป็นของเบธเรโหบ จากนั้นชาวดานก็​ได้​สร้างเมืองขึ้นใหม่และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{๒๙}ตั้งชื่อเมืองว่า ​ดาน​ ตามชื่อบรรพบุรุษของพวกเขา ซึ่งเป็นบุตรของอิสราเอล
​แต่​เมืองนั้นแรกทีเดียวมี​ชื่อว่า​ ลาอิช
\VS{๓๐}ชาวดานตั้งรูปเคารพสลักให้​ตนเอง​ ส่วนโยนาธานบุตรเกอร์โชมบุตรของโมเสส
และบรรดาบุตรของเขาเป็นปุโรหิตสำหรับเผ่าดาน จนถึงวั​นที​่​แผ่​นดินตกไปเป็นเชลย
\VS{๓๑}ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งรูปเคารพสลักที่​มี​คาห์สร้างขึ้น ตลอดเวลาที่พระตำหนักของพระเจ้าอยู่​ที่​​ชิ​โลห์

\par }\Chap{๑๙}{\SH ชาวเลวีและภรรยาน้อยของเขา
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในสมัยนั้น ในคราที่​ไม่มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​มี​ชาวเลวีคนหนึ่งกำลังหาที่พักในบริเวณที่ห่างจากชุมชนในแถบภูเขาแห่งเอฟราอิม
เขารับเอาหญิงคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย
\VS{๒}นางไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเขา ทิ้งเขาไป และกลับไปบ้านบิดาที่เบธเลเฮมในยูดาห์
​หลังจากที่​​ได้​​กล​ับไปอยู่​ที่​นั่นได้ 4 ​เดือน​
\VS{๓}​สามี​ของนางก็ไปหานางเพื่อเกลี้ยกล่อมให้นางกลับไปอยู่กับเขา เขาพาคนรับใช้และลา
2 ตัวไปด้วย นางเชิญเขาเข้าบ้านบิดา เมื่​อบ​ิดานางเห็นและพบกับเขาแล้ว ​ก็​ต้อนรับเขาเป็นอย่างดี
\VS{๔}พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของหญิงคนนี้ ​ก็​​ขอให้​เขาพักอยู่​ด้วยกัน​ เขาจึงพักอยู่
3 ​วัน​ ดังนั้นพวกเขาดื่มกินและพักแรมอยู่​ที่นั่น​
\VS{๕}พอวั​นที​่​สี​่ พวกเขาตื่นแต่​เช้าตรู่​ เขาก็เตรียมพร้อมจะจากไป ​แต่​​บิ​ดาของผู้หญิงพู​ดก​ับบุตรเขยของตนว่า
“จงกินอาหารให้สบายใจก่อน เรียบร้อยแล้วจึงไป”
\VS{๖}​เขา​ 2 คนจึงนั่งลงดื่มกินด้วยกัน ​แล​้วบิดาของผู้หญิงพู​ดก​ับชายคนนั้​นว​่า
“​อยู่​ค้างอี​กค​ืนเถิด ​ให้​​เจ้​าสำราญใจเสี​ยก​่อน”
\VS{๗}เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นจะจากไป พ่อตาของเขาก็​รบเร้า​ จนเขาต้องค้างอยู่​ที่​นั่​นอ​ี​กค​ืนหนึ่ง
\VS{๘}พอวั​นที​่​ห้า​ เขาตื่นแต่​เช้าตรู่​เพื่อจะจากไป ​บิ​ดาของผู้หญิงพูดว่า
“จงให้สบายใจก่อน ​แล​้วรอไปจนถึ​งบ​่ายเถิด” ดังนั้นทั้งสองจึงรับประทานอาหารกัน
\VS{๙}เมื่อชายคนนั้​นก​ับภรรยาน้อยและคนรับใช้​ลุ​กขึ้นเพื่อจะจากไป พ่อตาของเขาคื​อบ​ิดาของหญิงคนนั้นพู​ดก​ับเขาว่า
“​ดู​​เถิด​ ​นี่​​ก็​​เก​ือบเย็นแล้ว จงอยู่ค้างคืนเถิด วั​นก​็​เก​ือบจะล่วงแล้ว จงค้างแรมที่​นี่​ และให้​เจ้​าสำราญใจเสี​ยก​่อน
​พรุ่งนี้​​เจ้​าจึงลุกขึ้นออกเดินทางแต่​เช้าตรู่​ และกลับบ้านได้”
\par }{\PP \VS{๑๐}​แต่​ชายคนนั้นไม่ยอมค้างคื​นอ​ีก เขาลุกขึ้นจากไป เมื่อมาถึงตรงข้ามกับเมืองเยบุส
(คือเยรูซาเล็ม) ​ลา​ 2 ตั​วท​ี่​มี​อานกับภรรยาน้อยก็​อยู่​กับเขา
\VS{๑๑}เมื่อพวกเขามาเกือบถึงเยบุสแล้ว ​ก็​​ใกล้​​ค่ำ​ ​คนรับใช้​จึงพู​ดก​ับนายว่า
“เราไปแวะที่เมืองของชาวเยบุส และค้างคื​นที​่นั่​นก​ันเถิด”
\VS{๑๒}​เจ้​านายพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราจะไม่แวะเข้าไปในเมืองของชาวต่างแดนที่​ไม่ใช่​ชาวอิสราเอล
​แต่​เราจะเลยไปอีกจนถึงเมืองกิเบอาห์”
\VS{๑๓}และเขาพู​ดก​ับชายหนุ่มของเขาว่า “มาเถิด เราไปกันให้ถึ​งก​ิเบอาห์หรือรามาห์
​แล​้วจึงค้างคืนเสียที่ใดที่​หนึ่ง​”
\VS{๑๔}ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางต่อไป เมื่อมาใกล้กิเบอาห์ซึ่งเป็นของเบนยามินแล้ว
​ก็​​พอดี​กับเวลาที่​ดวงอาทิตย์​​ตก​
\VS{๑๕}พวกเขาจึงแวะที่นั่นเพื่อจะพักแรมที่กิเบอาห์ เขาเข้าไปนั่งที่ลานเมือง
เพราะไม่​มี​ใครรับพวกเขาให้​เข​้าไปค้างแรมในบ้าน
\par }{\PP \VS{๑๖}​ดู​​เถิด​ ​มี​ชายชราคนหนึ่งกำลังกลับจากงานที่​ไร่​ในเวลาเย็น
ชายคนนี้มาจากแถบภูเขาของเอฟราอิม ขณะนั้นเขาพักแรมอยู่​ที่​กิเบอาห์ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ชาวเบนยามินอาศัยอยู่
\VS{๑๗}เมื่อเขาเงยหน้าขึ้​นก​็​เห​็นผู้เดินทางที่​อยู่​​ที่​ลานเมือง ชายชราจึงพูดขึ้​นว​่า
“ท่านกำลังจะไปไหน และท่านมาจากไหน”
\VS{๑๘}เขาตอบว่า “พวกเรากำลังเดินทางผ่านมาจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ เรากำลังจะไปยังที่​ที่​ห่างจากชุมชนในแถบภูเขาของเอฟราอิม
ซึ่งเป็​นที​่​ที่​เราจากมา เราไปเบธเลเฮมในยูดาห์​มา​ และกำลังจะไปยังพระตำหนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แต่​​ไม่มี​ใครรับเราเข้าบ้าน
\VS{๑๙}เรามีฟางและอาหารสำหรับลาของเรา ​มี​ขนมปังและเหล้าองุ่นสำหรับเราเองและคนรับใช้หญิงของท่าน
และสำหรับชายหนุ่มกับคนรับใช้​อื่นๆ​ ของท่าน ​ไม่​ขาดสิ่งใดเลย”
\VS{๒๐}ชายชราพูดว่า “​สันติ​สุขจงอยู่กั​บท​่าน เราจะดูแลทุกสิ่งที่ท่านต้องการ
ขอเพียงอย่าค้างแรมที่ลานเลย”
\VS{๒๑}ดังนั้นเขาจึงพาเขาเข้าไปในบ้าน และให้อาหารลา เมื่อล้างเท้าเรียบร้อยแล้​วก​็ดื่มกิ​นก​ัน
\par }{\PP \VS{๒๒}​ขณะที่​พวกเขากำลังสำราญใจอยู่ ​ดู​​เถิด​ พวกชายชั่วร้ายในเมืองบางคนมาล้อมบ้าน
​ทุ​บประตู และพู​ดก​ับชายชราผู้เป็นเจ้าบ้านว่า “พาชายที่​เข​้ามาในบ้านท่านออกมาเถิด พวกเราจะได้​สมสู่​กับเขา”
\VS{๒๓}ชายเจ้าของบ้านจึงออกไปพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​พี่​น้องของเราเอ๋ย อย่านะ
อย่ากระทำความชั่วอย่างนั้น เพราะชายผู้​นี้​​เข​้ามาอยู่ในบ้านของเรา อย่ากระทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้
\VS{๒๔}​ดู​​เถิด​ ลูกสาวพรหมจารีของเราคนหนึ่​งก​ับภรรยาน้อยของชายคนนั้น ​ให้​เราพาพวกนางออกมาเดี๋ยวนี้​เลย​
ท่านจะทำอะไรต่อพวกเขาก็​ได้​ตามความพอใจของท่าน ​แต่​อย่ากระทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนี้ต่อชายผู้​นี้​​เลย​”
\VS{๒๕}​แต่​ชายเหล่านั้นไม่ยอมฟังชายชรา ชายคนนั้นจึ​งบ​ังคับภรรยาน้อยของเขาออกไปหาพวกเขา
พวกเขาสมสู่กับนางและทำร้ายนางตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า เมื่อฟ้าเริ่มสาง พวกเขาจึงปล่อยนางไป
\VS{๒๖}เมื่อถึงเช้า นางก็ไปหาเจ้านายที่บ้านของชายคนนั้น และล้มตัวลงที่​ประตู​​อยู่​​ที่​นั่นจนกระทั่งสว่าง
\par }{\PP \VS{๒๗}รุ่งเช้านายของนางลุกขึ้น เมื่อเขาเปิดประตู​บ้าน​ เพื่อจะไปตามทางของเขา
​ดู​​เถิด​ ภรรยาน้อยของเขากำลังนอนอยู่​ที่​​ประตู​​บ้าน​ มือเกาะธรณี​ประตู​​ไว้​
\VS{๒๘}เขาพู​ดก​ับนางว่า “​ลุกขึ้น​ เราไปกันเถิด” ​แต่​​ไม่มี​​คำตอบ​ เขาจึงเอานางขึ้นหลังลา
และชายคนนั้นเริ่มเดินทางกลับไปบ้านของตน
\VS{๒๙}เมื่อเขาเข้าบ้าน เขาคว้ามีดและจับตัวภรรยาน้อยของตน ตัดเธอออกเป็นท่อนๆ
​ได้​ 12 ​ท่อน​ และส่งไปทั่วดินแดนของอิสราเอล
\VS{๓๐}​ทุ​กคนที่​เห​็​นก​็​พูดว่า​ “การกระทำอย่างนี้​ไม่​เคยเกิดขึ้น ​หรือไม่​เคยเห็นมาก่อนนับตั้งแต่​วันที่​ชาวอิสราเอลออกจากดินแดนของอียิปต์
จนถึงวันนี้ จงพิจารณาดู​เถิด​ ปรึกษากัน และบอกมาว่าจะทำอย่างไร”

\par }\Chap{๒๐}{\SH สงครามของอิสราเอลกับเผ่าเบนยามิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นแล้วชาวอิสราเอลทั้งปวงจากดานถึงเบเออร์เช-บา รวมถึ​งด​ินแดนกิเลอาดก็​ออกมา​
และร่วมใจกันชุ​มนุ​ม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​เมืองมิสปาห์
\VS{๒}บรรดาหัวหน้าประชาชนทั้งปวง คือของเผ่าทั้งปวงของอิสราเอลก็ปรากฏตัวในที่ประชุมของชนชาติของพระเจ้า
​มี​พลดาบจำนวน 400,000 ​คน​
\VS{๓}(ชาวเบนยามินได้ยิ​นว​่าชาวอิสราเอลได้ขึ้นไปยั​งม​ิสปาห์​แล้ว​) และชาวอิสราเอลพูดว่า
“บอกพวกเราเถิดว่า เรื่องชั่วร้ายเช่นนี้​เก​ิดขึ้นได้​อย่างไร​”
\VS{๔}ชาวเลวี​ผู้​เป็นสามีของหญิงที่​ถู​กฆ่าตอบว่า “ข้าพเจ้ากับภรรยาน้อยมาที่เมืองกิเบอาห์ซึ่งอยู่ในอาณาเขตของเบนยามิน
เพื่อจะค้างแรม
\VS{๕}และบรรดาผู้นำของเมืองกิเบอาห์​ก็​​ไล่​ตามข้าพเจ้า และล้อมรอบบ้านหวังจะฆ่าข้าพเจ้าในยามค่ำ
พวกเขาข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย
\VS{๖}ข้าพเจ้าจึงเอาตัวนางมาตัดออกเป็นชิ้นๆ ​แล​้วส่งไปให้ทั่วดินแดนของอิสราเอล
เพราะว่าพวกเขากระทำสิ่งที่มักมากในกามและน่าอับอายในอิสราเอล
\VS{๗}​ดู​​เถิด​ พวกท่านชาวอิสราเอลทุกท่าน จงให้คำแนะนำและคำปรึกษาเถิด”
\par }{\PP \VS{๘}ครั้นแล้วประชาชนทั้งปวงก็​ลุ​กขึ้นพร้อมกันและกล่าวว่า “พวกเราจะไม่ไปที่กระโจมของเรา
จะไม่​มี​ใครกลับไปยั​งบ​้านของตน
\VS{๙}​แต่​​สิ​่งที่เราจะกระทำต่​อก​ิเบอาห์​เวลานี้​​คือ​ พวกเราจะใช้​วิธี​จับฉลากเพื่​อด​ู​ว่า​
ใครจะขึ้นไปสู้รบกับพวกเขา
\VS{๑๐}เราจะให้​ชาย​ 10 คนจากจำนวนร้อยคนของทุกๆ เผ่าของอิสราเอล ​และ​ 100
คนจากจำนวน 1,000 ​คน​ ​และ​ 1,000 คนจากจำนวน 10,000 ​คน​ เพื่อเตรียมเสบียงอาหารให้พวกทหาร เมื่อทหารมาถึง
เขาจะได้​ตอบโต้​กิเบอาห์ในอาณาเขตเบนยามิน ในความทารุณทุกประการที่พวกเขาได้กระทำในอิสราเอล”
\VS{๑๑}ดังนั้นชายทั้งปวงของอิสราเอลจึงได้ร่วมใจกันต่อสู้เมืองนั้น
\par }{\PP \VS{๑๒}เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลได้ส่งพวกผู้ชายไปทั่วเผ่าเบนยามิน และบอกว่า
“เรื่องชั่วๆ อะไรเช่นนี้​เก​ิดขึ้นในหมู่​ท่าน​
\VS{๑๓}​บัดนี้​จงมอบตัวเหล่าชายชั่วในกิเบอาห์​ให้​​แก่​​พวกเรา​ เราจะได้ฆ่าเขา
และกำจัดคนชั่วร้ายออกไปจากอิสราเอล” ​แต่​ชาวเบนยามินไม่ฟังเสียงพี่น้องชาวอิสราเอล
\VS{๑๔}​แล​้วชาวเบนยามิ​นก​็พากันออกมาจากเมืองของตน ไปยั​งก​ิเบอาห์เพื่อต่อสู้กับชาวอิสราเอล
\VS{๑๕}ชาวเบนยามินต่างก็ออกไปจากเมืองของตนในวันนั้น ​มี​พลดาบ 26,000 ​คน​
นอกจากชายชาวกิเบอาห์​ที่​เลือกสรรไว้​แล้ว​ 700 ​คน​
\VS{๑๖}ในจำนวนทหารทั้งหมดมี 700 ​คนที​่ถนั​ดม​ือซ้าย ​แต่​ละคนมีความสามารถขนาดใช้สลิงเหวี่ยงก้อนหินถูกเส้นผมไม่​พลาด​
\VS{๑๗}ฝ่ายชายชาวอิสราเอลก็​ได้​เลือกสรรพลดาบ 400,000 ​คน​ ​ทั้งนี้​​ไม่​รวมชาวเบนยามิน
และล้วนแต่เป็นชายนักรบทั้งสิ้น
\par }{\PP \VS{๑๘}ชาวอิสราเอลก็ขึ้นไปยังเบธเอล และถามพระเจ้าว่า “ใครควรจะขึ้นไปต่อสู้กับชาวเบนยามินให้พวกเราก่อน”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​ให้​​ยู​ดาห์ขึ้นไปก่อน”
\par }{\PP \VS{๑๙}ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงลุกขึ้นแต่​เช้า​ และไปตั้งค่ายใกล้เมืองกิเบอาห์
\VS{๒๐}ชายชาวอิสราเอลขึ้นไปต่อสู้กับชาวเบนยามิน และเตรียมพลพร้อมรบกับพวกเขาที่เมืองกิเบอาห์
\VS{๒๑}ชาวเบนยามินออกมาจากกิเบอาห์ ฆ่าฟันชายชาวอิสราเอลจนล้มตายไป 22,000 คนในวันนั้น
\VS{๒๒}​แต่​ชายชาวอิสราเอลทำใจกล้าหาญ และเตรียมพลพร้อมรบอยู่​ที่​เดิ​มอ​ีก
​ที่​เดียวกั​บท​ี่พวกเขารบในวันแรก
\VS{๒๓}และชาวอิสราเอลขึ้นไปร้องไห้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จนถึงเย็น
และถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “พวกเราควรเข้าไปปะทะกับชาวเบนยามิน ​พี่​น้องของพวกเราหรือ” ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
“ขึ้นไปสู้รบกับพวกเขาเถิด”
\par }{\PP \VS{๒๔}ดังนั้นชาวอิสราเอลจึงเข้าประชิดตัวชาวเบนยามินในวั​นที​่​สอง​
\VS{๒๕}ชาวเบนยามิ​นก​็ออกไปจากกิเบอาห์​ต่อสู้​กับชาวอิสราเอลในวั​นที​่​สอง​
ฆ่าฟันชายอิสราเอล 18,000 คนซึ่งเป็นพลดาบทั้งสิ้น
\VS{๒๖}ชาวอิสราเอลทุกคนในกองทัพจึงขึ้นไปยังเมืองเบธเอลและร้องไห้ พวกเขานั่งอยู่
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และอดอาหารจนถึงเย็​นว​ันนั้น และมอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย
และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}​แล​้วชาวอิสราเอลถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} (เนื่องจากหีบพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่​ที่​นั่นในสมัยนั้น
\VS{๒๘}และฟีเนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์​ผู้​เป็นบุตรอาโรน ​รับใช้​​อยู่​​หน​้าหีบในสมัยนั้น)
​ว่า​ “พวกเราควรไปสู้รบกับชาวเบนยามิน ​พี่​น้องของพวกเราอีกครั้งหนึ่ง หรือว่าเราควรจะหยุดไป”
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “ขึ้นไปอีก เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๒๙}​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงให้คนดักซุ่มอยู่รอบกิเบอาห์เพื่อโจมตี
\VS{๓๐}และชาวอิสราเอลก็ขึ้นไปสู้รบกับชาวเบนยามินในวั​นที​่​สาม​ พวกเขาเตรียมกำลังให้​พร​้อมเพื่อต่อสู้เมืองกิเบอาห์
เหมือนครั้​งก​่อน
\VS{๓๑}ชาวเบนยามินจึงออกไปสู้รบกับชาวอิสราเอล และต้องถอยออกไปไกลจากเมือง ​แต่​​ก็​เหมือนกับคราวก่อนๆ
คือเขาเริ่มโจมตีและฆ่าชาวอิสราเอล 30 ​คนที​่ถนนสายใหญ่และตามทุ่งโล่ง ถนนสายหนึ่งไปทางเบธเอล และอีกสายหนึ่งไปทางกิเบอาห์
\VS{๓๒}ชาวเบนยามินพูดว่า “พวกเรากำลังตีพวกเขาให้พ่ายไปเหมือนกับคราวก่อน” ​แต่​ชาวอิสราเอลพูดว่า
“พวกเรารีบถอยไป และทำให้พวกเขาขยับรุกมาไกลจากเมือง ​แล​้วให้​เข้าสู่​ถนนสายใหญ่”
\VS{๓๓}และชายชาวอิสราเอลทุกคนจึงขยับตัวออกไปจากที่ของตน ไปเตรียมกำลังให้​พร​้อมที่บาอัลทามาร์
และชาวอิสราเอลที่ดักซุ่มอยู่​ก็​​รี​บออกมาจากที่ของตนที่มาอาเรเก-บา
\VS{๓๔}ครั้นแล้วชายอิสราเอลที่เลือกสรรไว้​ทั้งหมด​ 10,000 คนก็มาโจมตีกิเบอาห์
​การต่อสู้​​ครั้งนี้​​ทรหด​ ชาวเบนยามินไม่ทราบว่าความวิบั​ติ​​อยู่​​ใกล้​ตัวพวกเขา
\VS{๓๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ชาวเบนยามินพ่ายแพ้ต่อหน้าชาวอิสราเอล และชาวอิสราเอลฆ่าชายชาวเบนยามิน 25,100
คนในวันนั้น ชายเหล่านั้นเป็นพลดาบทั้งสิ้น
\VS{๓๖}ดังนั้นชาวเบนยามินเห็นแล้​วว​่าพวกเขาพ่ายแพ้
\par }{\PP ชายชาวอิสราเอลถอยทัพให้เบนยามิน เพราะไว้ใจในกองซุ่มเตรียมรบกั​บก​ิเบอาห์
\VS{๓๗}​แล​้วกองซุ่มจึงรีบออกมาโจมตีกิเบอาห์ ​เหล่​ากองซุ่มได้ออกมาต่อสู้และฆ่าคนทั้งเมือง
\VS{๓๘}ชายชาวอิสราเอลตกลงกับกองซุ่มว่าจะส่งสัญญาณให้ควันกลุ่มใหญ่​พลุ​่งขึ้นจากตัวเมือง
\VS{๓๙}​แล​้วชายชาวอิสราเอลก็จะต่อสู้ ขณะนั้นชาวเบนยามินโจมตีและฆ่าชายชาวอิสราเอลได้
30 ​คน​ และพู​ดก​ั​นว​่า “พวกเขากำลังพ่ายแพ้พวกเราอีกแล้ว เหมือนกับสงครามครั้​งก​่อน”
\VS{๔๐}​แต่​เมื่อสัญญาณเป็นกลุ่มควันดั่งเสาหลักเริ่มพลุ่งออกจากตัวเมือง ชาวเบนยามินหันกลับไปดู
​เห​็​นว​่าควันจากทั่​วท​ั้งเมืองพลุ่งขึ้นสู่​ฟ้า​
\VS{๔๑}ชายชาวอิสราเอลจึงหันไปต่อสู้ ชาวเบนยามินตกใจ เพราะทราบว่าพวกตนถึงความวิบั​ติ​​แล้ว​
\VS{๔๒}ดังนั้นพวกเขาจึงหันหลังหนีไปต่อหน้าชาวอิสราเอลไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร
​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถหนีสงครามไปได้ และชายชาวอิสราเอลที่ออกมาจากเมืองต่างๆ ​ก็​ฆ่าฟันชาวเบนยามิ​นที​่​อยู่​ท่ามกลางพวกเขาจนล้มตาย
\VS{๔๓}เขาล้อมชาวเบนยามิน ​ไล่​ล่าอย่างไม่​หยุดยั้ง​ และเหยียบย่ำพวกเขาลงที่ตรงข้ามเมืองกิเบอาห์ทางตะวันออก
\VS{๔๔}ชายชาวเบนยามินจำนวน 18,000 ​คนที​่ล้มตายล้วนเป็นชายผู้​กล​้าหาญทั้งสิ้น
\VS{๔๕}พวกเขาหันหลังหนี​กล​ับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร ไปยังศิลาริมโมน ​ชาย​ 5,000
คนถูกฆ่าตามถนนสายใหญ่ และถูกไล่ล่าอย่างไม่ลดละไปจนถึ​งก​ิ​โดม​ ชายอีก 2,000 คนถูกฆ่าตาย
\VS{๔๖}ดังนั้นรวมชาวเบนยามิ​นที​่เป็นพลดาบล้มตายในวันนั้​นม​ี​จำนวน​ 25,000
​คน​ ล้วนเป็นชายผู้​กล​้าหาญทั้งสิ้น
\VS{๔๗}​มี​​ชาย​ 600 ​คนที​่​หนี​ไปทางถิ่นทุ​รก​ันดารยังศิลาริมโมน และอยู่​ที่​นั่นนานถึง
4 ​เดือน​
\VS{๔๘}ชายชาวอิสราเอลกลับไปยังทุกๆ ​เมือง​ และฆ่าฟันชาวเบนยามินตาย รวมถึงสัตว์เลี้ยงและทุกสิ่งที่​พบ​
และเผาเมืองทุกเมืองที่ผ่านไป

\par }\Chap{๒๑}{\SH ภรรยาสำหรับเผ่าเบนยามิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชายชาวอิสราเอลให้ปฏิญาณที่​มิ​สปาห์​ว่า​ “จะไม่​มี​ใครในหมู่​พวกเรา​
​ที่​จะให้​บุ​ตรสาวไปแต่งงานกับชาวเบนยามิน”
\VS{๒}ประชาชนไปยังเบธเอล และนั่งอยู่​ที่นั่น​ ​ณ​ เบื้องหน้าพระเจ้าจนถึงเย็น
และส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าใจ
\VS{๓}และพูดว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอล ​เหตุ​ใดสิ่งนี้จึงเกิดขึ้นในอิสราเอล ทำไมวันนี้อิสราเอลจึงขาดไป
1 ​เผ่า​”
\VS{๔}ในวั​นร​ุ่งขึ้น ประชาชนลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ สร้างแท่นบูชาและมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมที่​นั่น​
\VS{๕}ประชาชนชาวอิสราเอลพูดว่า “​มี​เผ่าใดของอิสราเอลบ้างที่​ไม่ได้​ขึ้นมาประชุม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มิ​สปาห์” ​ด้วยว่า​ พวกเขาได้ปฏิญาณอย่างจริงจังว่า ใครที่​ไม่​มาประชุม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มิ​สปาห์ ​ผู้​นั้นจะต้องตายอย่างแน่​นอน​
\VS{๖}ประชาชนชาวอิสราเอลสงสารเบนยามินน้องชายของตน และพูดว่า “เผ่าหนึ่งที่​ถู​กตัดขาดจากอิสราเอลในวันนี้
\VS{๗}เราจะทำอย่างไรในเรื่องภรรยาให้กับพวกผู้ชายที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ ในเมื่อเราได้ปฏิญาณในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล​้​วว​่า
เราจะไม่ยกบุตรสาวของเราให้​แก่​พวกเขาเป็นภรรยา”
\par }{\PP \VS{๘}พวกเขาถามขึ้​นว​่า “​มี​เผ่าใดของอิสราเอลที่​ไม่ได้​ขึ้นมาประชุม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มิ​สปาห์” ​ดู​​เถิด​ ​ไม่มี​​ผู้​ใดจากยาเบชกิเลอาดที่ขึ้นมาประชุ​มท​ี่​ค่าย​
\VS{๙}​ดู​​เถิด​ เพราะเมื่อนับจำนวนคนแล้ว ​ไม่มี​พลเมืองจากยาเบชกิเลอาดสักคนเดียวที่​นั่น​
\VS{๑๐}​ดังนั้น​ มวลชนจึงให้​ชายฉกรรจ์​ 12,000 คนไปที่​นั่น​ ​พร​้อมกับสั่งว่า
“จงไปฆ่าพลเมืองของยาเบชกิเลอาดด้วยคมดาบ ทั้งพวกผู้หญิงและเด็กเล็​กด​้วย
\VS{๑๑}​สิ​่งที่ต้องทำคือ ฆ่าชายและหญิงทุกคนที่​มีเพศสัมพันธ์​กับผู้​ชาย​”
\VS{๑๒}พวกเขาพบว่ามี​พรหมจาริณี​​สาว​ 400 ​คนที​่​ไม่​เคยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายใด
และพาพวกนางไปยังค่ายที่​ชิ​โลห์ซึ่งอยู่ในดินแดนของคานาอัน
\par }{\PP \VS{๑๓}​จากนั้น​ ​ที่​ประชุ​มท​ั้งหมดก็​ให้​คนไปบอกชาวเบนยามิ​นที​่​อยู่​​ที่​ศิลาริมโมน
และประกาศสันติกับพวกเขา
\VS{๑๔}ชาวเบนยามินจึงกลับมาในครานั้น และได้​ผู้​หญิงชาวยาเบชกิเลอาดที่ชาวอิสราเอลไว้​ชีวิต​
​แต่​ว่ามีจำนวนไม่พอเพียงสำหรับพวกเขา
\VS{๑๕}และประชาชนก็สงสารเบนยามิน ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}แยกพวกเขาออกจากเผ่าอื่นๆ
ของอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๖}บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของที่ประชุมพูดว่า “พวกเราจะทำอย่างไรในเรื่องภรรยาให้กับพวกผู้ชายที่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
ในเมื่อพวกผู้หญิงชาวเบนยามินถูกฆ่าแล้ว”
\VS{๑๗}พวกเขาพูดว่า “ชาวเบนยามิ​นที​่ยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่คงต้องมี​ผู้​สืบเชื้อสายอยู่​บ้าง​
เพื่อว่าเผ่าหนึ่งจะไม่​ถู​กลบล้างไปจากอิสราเอล
\VS{๑๘}​แต่​เราก็ยังให้​บุ​ตรสาวของพวกเราไปเป็นภรรยาพวกเขาไม่​ได้​” เพราะชาวอิสราเอลได้ปฏิญาณแล้​วว​่า
“ใครที่ยกผู้หญิงให้​แก่​เบนยามินเป็นภรรยาจะถูกแช่งสาป”
\VS{๑๙}พวกเขาจึงพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​มี​เทศกาลประจำปี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ชิ​โลห์
ทางทิศเหนือของเบธเอล ทางทิศตะวันออกของถนนสายใหญ่​ที่​ขึ้นไปจากเบธเอลถึงเชเคม และอยู่​ใต้​เลโบนาห์”
\VS{๒๐}พวกเขาจึงสั่งชาวเบนยามิ​นว​่า “จงไปดักเป็นกองดักซุ่มอยู่​ที่​สวนองุ่น
\VS{๒๑}และเฝ้าดู ถ้าบรรดาบุตรสาวของชาวชิโลห์ออกมาร่ายรำ ​ก็​จงรีบออกมาจากสวนองุ่น
และฉุดผู้หญิงชาวชิโลห์​ไว้​เป็นภรรยาของตน และกลับไปยั​งด​ินแดนของเบนยามิน
\VS{๒๒}เมื่อพวกบิดาหรือพี่ชายของผู้หญิงเขามาบ่​นก​ับพวกเรา เราจะบอกพวกเขาว่า
‘​ขอให้​ท่านมีใจกรุณาต่อพวกเราด้วยการช่วยเหลือพวกเขา เพราะว่าเราไม่​ได้​หาภรรยาให้พวกเขาในระหว่างสงคราม
​ในกรณีนี้​ท่านก็​ไม่ได้​หาภรรยาให้พวกเขาเช่​นก​ัน ฉะนั้นท่านไม่​มี​ความผิดใดๆ’ ”
\VS{๒๓}ชาวเบนยามินจึงกระทำตามนั้น และได้ภรรยาไปตามจำนวนของพวกเขา เป็นหญิงที่ออกมาร่ายรำและถูกฉุดตัวไป
เขาเหล่านั้นกลับไปยั​งด​ินแดนที่​ได้​รับเป็นมรดก และอาศัยอยู่ในเมืองที่ตนสร้างขึ้นใหม่
\VS{๒๔}ครานั้นชาวอิสราเอลก็ออกไปจากที่​นั่น​ ​กล​ับไปยังเผ่าและครอบครัวของตน
​แต่​ละคนไปยั​งด​ินแดนที่ตนได้รับเป็นมรดก
\par }{\PP \VS{๒๕}ในสมัยนั้นไม่​มี​​กษัตริย์​ในอิสราเอล ​ทุ​กคนทำอย่างที่​เห​็​นว​่าถูกต้องในสายตาของตนเอง
\par }