\NormalFont\ShortTitle{​รู​ธ}
{\MT ​รู​ธ

\par }\ChapOne{๑}{\SH นาโอมีเป็​นม​่าย
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในช่วงเวลาที่บรรดาผู้​วิน​ิจฉัยปกครองอยู่​นั้น​ ​ได้​​เก​ิดความอดอยากในแผ่นดิน
ชายชาวเมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์​ผู้​​หน​ึ่​งก​ับภรรยาและบุตรชาย 2 ​คน​ ไปอาศัยอยู่ในชนบทของโมอับชั่วคราว
\VS{๒}ชายผู้​นี้​ชื่อเอลีเมเลค ภรรยาชื่อนาโอมี ​บุ​ตรชายทั้งสองชื่อมาห์โลนและคิลิ​โอน​
พวกเขาเป็นชาวเอฟราธาห์ มาจากเมืองเบธเลเฮมในแคว้นยูดาห์ เดินทางไปยังชนบทของโมอับและอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{๓}​แต่​เอลีเมเลคสามีของนาโอมี​สิ้นชีวิต​ นางจึงอยู่กับบุตรชาย 2 ​คน​
\VS{๔}​บุ​ตรทั้งสองได้หญิงชาวโมอับเป็นภรรยา คนหนึ่งชื่อโอร์ปาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อรูธ
พวกเขาอาศัยอยู่​ที่​นั่นได้ 10 ​ปี​
\VS{๕}​แล​้​วท​ั้งมาห์โลนและคิลิโอนก็​สิ้นชีวิต​ ฉะนั้นนาโอมีจึ​งม​ี​ชี​วิตอยู่โดยปราศจากบุตรชายทั้งสองคนและสามี
\par }{\SH ​ความภักดี​​ที่​​รู​ธมีต่อนาโอมี
\par }{\PP \VS{๖}ครั้นแล้วนางกับบุตรสะใภ้​ก็​​พร​้อมที่จะไปจากชนบทของโมอับ เพราะขณะที่​อยู่​ในโมอับนางได้ข่าวว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มาช่วยเหลือชนชาติของพระองค์และให้พวกเขามีอาหารรับประทาน
\VS{๗}ดังนั้นนางจึงเดินทางไปจากที่​ที่​นางอยู่​พร​้อมกับบุตรสะใภ้​ทั้งสอง​ เพื่อกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์
\VS{๘}นาโอมี​พู​​ดก​ับบุตรสะใภ้ทั้งสองว่า “ไปเถิด ​เจ้​าทั้งสองจงกลับไปบ้านมารดาของเจ้าเอง
​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​เมตตาต่อเจ้า ​ดังที่​​เจ้​าได้กระทำต่อผู้​ที่​ตายไปแล้วและต่อตัวเราด้วย
\VS{๙}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้​เจ้​ามี​เหย​้ามีเรือนอยู่กับสามีของตนอย่างสุขสบายเถิด”
​แล​้วนางก็จูบแก้มลาบุตรสะใภ้​ทั้งสอง​ และต่างก็ส่งเสียงร้องไห้​กัน​
\VS{๑๐}นางทั้งสองพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “พวกเราไม่​ไป​ เราจะกลับไปกั​บท​่าน ไปยังชนชาติของท่าน”
\VS{๑๑}​แต่​นาโอมี​พูดว่า​ “ลูกเอ๋ย ​กล​ับไปเถิด ​เจ้​าจะไปกับเราทำไม เรายั​งม​ีลูกชายในครรภ์​ให้​เป็นสามีของเจ้าอีกหรือ
\VS{๑๒}ลูกเอ๋ย ​กล​ับไปเถิด ไปตามทางของเจ้า เพราะเราแก่​เก​ินไปที่จะมี​สามี​
หากว่าเราจะคิดว่ายั​งม​ีความหวังสำหรับเราเอง ​แม้ว​่าเราจะมี​สามี​ในคืนนี้ จนให้กำเนิ​ดล​ูกชาย
\VS{๑๓}​แล​้วเจ้าจะรอจนพวกเขาเติบใหญ่​หรือ​ พวกเจ้าจะไม่​แต่​งงานใหม่เพราะจะรอเขาหรือ
​ไม่​​หรอก​ ลูกเอ๋ย เราขมขื่นมากกว่าเจ้าเสี​ยอ​ีก ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ลงโทษเราแล้ว”
\VS{๑๔}​แล​้วบุตรสะใภ้ทั้งสองก็ส่งเสียงร้องไห้​อีก​ โอร์ปาห์​ก็​จูบลามารดาของสามี
​แต่​​รู​ธยังเกาะนางอยู่
\par }{\PP \VS{๑๕}นางพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​พี่สะใภ้​ของเจ้ากลับไปหาชนชาติของเขา และหาพระเจ้าของเขา
จงกลับไปกับพี่​สะใภ้​ของเจ้าเถิด”
\VS{๑๖}​แต่​​รู​ธพูดว่า “อย่ารบเร้าให้ฉันทิ้งท่านไป หรือให้ฉันกลับบ้านไป และไม่​ให้​ฉันติดตามท่านเลย
เพราะว่าท่านไปที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะไปด้วย ท่านจะค้างแรมที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะค้างแรมที่นั่นด้วย ​ชนชาติ​ของท่านจะเป็นชนชาติของฉัน
และพระเจ้าของท่านก็จะเป็นพระเจ้าของฉันด้วย
\VS{๑๗}ท่านจะตายที่​ไหน​ ฉั​นก​็จะตายที่​นั่น​ และฉันจะถูกฝังอยู่​ที่นั่น​
​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำต่อฉัน และให้สาหัสยิ่งกว่าด้วย ถ้าหากว่ามี​สิ​่งใดที่​ทำให้​ฉันต้องพรากไปจากท่าน
ยกเว้นความตายเท่านั้น”
\VS{๑๘}เมื่อนาโอมี​เห​็​นว​่านางตัดสินใจแน่วแน่​แล​้​วว​่าจะไปกับนาง นางจึงไม่​พู​ดอะไรอีก
\par }{\SH นาโอมีและรูธกลับไป
\par }{\PP \VS{๑๙}​ดังนั้น​ สองคนจึงเดินทางกันต่อไปจนมาถึงเมืองเบธเลเฮม เมื่อเข้าไปในเมืองนั้นแล้ว
ทั้งเมืองก็พากันแตกตื่นเพราะหญิงทั้งสอง บรรดาผู้หญิงพูดว่า “​นี่​นาโอมี​หรือ​”
\VS{๒๐}นางตอบพวกเขาว่า “อย่าเรียกฉั​นว​่า นาโอมี ​เลย​ ​แต่​เรียกฉั​นว​่า มารา
​เถิด​ เพราะว่าองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​\FTNT{*}{{\FR ๑:๒๐ }
{\FT{คำในภาษาฮีบรู​คือ​ ชัดดัย}}}​ได้​กระทำต่อฉันอย่างขมขื่นมาก\FTNT{†}{{\FR ๑:๒๐ }
{\FT{นาโอมี ในภาษาฮีบรู​มี​หมายความว่า ​ร่าเริง​, มารา ​มี​ความหมายว่า ​ขมขื่น​}}}
\VS{๒๑}เวลาฉันจากที่​นี่​​ไป​ ฉั​นม​ี​ทุกอย่าง​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำฉันกลับมาโดยไม่​มี​อะไรเหลือเลย
จะเรียกฉั​นว​่า นาโอมี ​ทำไม​ ในเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ทำให้​ฉันต้องทุกข์​ใจ​ และองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
​ได้​​ทำให้​ฉันต้องพบกับสภาพร้ายๆ ​เช่นนี้​”
\par }{\PP \VS{๒๒}นาโอมี​กล​ับบ้านมาพร้อมกับรูธบุตรสะใภ้ชาวโมอับ ทั้งสองกลับมาจากชนบทของโมอับ
มาถึงเบธเลเฮมในต้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์

\par }\Chap{๒}{\SH ​รู​ธพบกับโบอาส
\par }{\PP \VerseOne{๑}นาโอมี​รู้​จั​กก​ับญาติของสามีคนหนึ่งชื่อโบอาส เขาเป็นเศรษฐี​ที่​​ดิ​นจากตระกูลเอลีเมเลค
\VS{๒}​รู​ธชาวโมอับพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​ขอให้​ฉันเข้าไปในนาเก็บข้าวที่เขาเกี่ยวตกหล่นไว้​เถิด​\FTNT{*}{{\FR ๒:๒ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 19:9,10;
23:22;
เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 24:19}}} ฉันจะตามหลังคนที่​มี​ใจเมตตายอมให้ฉันเก็บ”
นางตอบว่า “ไปเถิด ลูกเอ๋ย”
\VS{๓}​รู​ธจึงออกไปเก็บข้าวตกในนา โดยเดินตามหลังเหล่าคนเกี่ยว นางเกิดเดินเข้าไปในนาของโบอาสที่เป็นคนจากตระกูลเอลีเมเลคอย่างไม่​รู้ตัว​
\VS{๔}​ดู​​เถิด​ โบอาสเพิ่งกลับมาจากเบธเลเฮม เขาทักทายพวกคนเกี่ยวข้าวว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน”
พวกเขาตอบว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรท่านเถิด”
\VS{๕}​แล​้วโบอาสถามชายหนุ่​มท​ี่​คุ​มคนเกี่ยวข้าวว่า “หญิงสาวคนนี้เป็นคนของใคร”
\VS{๖}​ผู้รับใช้​​คุ​มคนเกี่ยวข้าวตอบว่า “นางเป็นหญิงชาวโมอั​บท​ี่​กล​ับมาจากชนบทโมอั​บก​ับนาโอมี
\VS{๗}นางพูดว่า ‘โปรดให้ฉันเก็บและรวบรวมข้าวที่ตกจากฟ่อน ตามหลังคนที่​เก​็บเกี่ยวเถิด’
นางก็มาเก็​บอย​่างไม่หยุดหย่อน ​ตั้งแต่​​เช้าตรู่​​จนบัดนี้​ ยกเว้นหยุดพักเพียงครู่​เดียว​”
\par }{\PP \VS{๘}โบอาสจึงพู​ดก​ับรูธว่า “จงฟังเถิด ลูกเอ๋ย อย่าไปเก็บข้าวตกในนาของคนอื่นเลย
และไม่ต้องไปจากนานี้ ​แต่​จงอยู่​ใกล้​​ๆ​ พวกหญิงรับใช้ของเรา
\VS{๙}จงจับตาดู​นาที​่พวกผู้ชายกำลังเก็บเกี่ยว และตามหลังพวกเขาไป เราบอกพวกผู้ชายแล้​วว​่าไม่​ให้​แตะต้องตัวเจ้า
เวลาเจ้าหิ​วน​้ำ ​ก็​ไปดื่มจากหม้อน้ำที่พวกเขาตักไว้​แล้ว​”
\VS{๑๐}และนางก็ก้มตัวลงที่​พื้น​ และพู​ดก​ับเขาว่า “​เหตุ​ใดฉันจึงได้รับความโปรดปรานจากท่าน
ท่านแสดงความเป็นห่วงฉัน ​ในขณะที่​ฉันเป็นคนต่างชาติ”
\VS{๑๑}โบอาสตอบว่า “​มี​​คนเล​่าทุกสิ่งให้เราฟังหมดแล้​วว​่า ​เจ้​าได้​ปฏิบัติ​ต่อแม่​สามี​ของเจ้าอย่างไร
​ตั้งแต่​​สามี​​ตาย​ และเจ้าได้จากพ่อแม่ของเจ้า และจากถิ่นฐานบ้านเกิดของเจ้า ไปอยู่กับชนชาติ​ที่​​เจ้​าไม่เคยรู้จักมาก่อน
\VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตอบแทนเจ้าตามที่​เจ้​าได้​กระทำ​ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอิสราเอลจะให้รางวัลแก่​เจ้​าอย่างบริบู​รณ​์
​เจ้​าได้​เข​้ามายังที่พึ่งพิงใต้อ้อมปีกของพระองค์”
\VS{๑๓}นางพูดว่า “ฉันเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน ​เจ้​านายของฉัน เพราะท่านปลอบใจฉัน
และพูดจากับผู้​รับใช้​ของท่านด้วยความเมตตา ​แม้ว​่าฉันไม่​ได้​เป็นคนรับใช้ของท่าน”
\par }{\PP \VS{๑๔}เมื่อถึงเวลาอาหาร โบอาสบอกนางว่า “จงมากินขนมปังที่​นี่​ และเอาขนมปังจิ้มเหล้าองุ่นเปรี้ยวเถิด”
ดังนั้นนางจึงนั่งใกล้กับพวกคนเกี่ยวข้าว และโบอาสยื่นเมล็ดข้าวคั่วให้​นาง​ นางรับประทานจนอิ่มหนำ และยั​งม​ีอาหารเหลื​ออ​ีก
\VS{๑๕}ครั้นนางลุกขึ้นไปเก็บข้าวตก โบอาสกำชับคนรับใช้ชายว่า “ปล่อยให้นางเก็บข้าวตกจากฟ่อน
อย่าห้ามนาง
\VS{๑๖}และจงดึงข้าวจากฟ่อนให้นางด้วย เพื่อทิ้งไว้​ให้​นางเก็บไป และอย่าไปดุว่านาง”
\par }{\PP \VS{๑๗}​ดังนั้น​ นางจึงเก็บข้าวตกในนาจนกระทั่งเย็น ​แล​้วนางก็นวดข้าวที่นางเก็บได้
เป็นข้าวบาร์​เลย​์​ประมาณ​ 1 เอฟาห์\FTNT{†}{{\FR ๒:๑๗ }
{\FT{1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}
\VS{๑๘}​แล​้วนางก็แบกข้าวเข้าไปในเมือง ​แม่​​สามี​​เห​็​นว​่านางเก็บข้าวตกได้มากเพียงไร
และรูธเอาอาหารที่ตนรับประทานไม่หมดออกมาให้
\VS{๑๙}​แม่​​สามี​​พู​​ดก​ับรูธว่า “​วันนี้​​เจ้​าไปเก็บข้าวตกที่​ไหน​ และไปทำงานที่​ไหน​
​ขอให้​ชายที่เป็นห่วงเจ้าได้รับพระพรเถิด” นางจึงบอกแม่​สามี​ว่าไปทำงานกับใครและพูดว่า “ชายที่ฉันไปทำงานด้วยในวันนี้​ชื่อ​
โบอาส”
\VS{๒๐}นาโอมี​พู​​ดก​ับบุตรสะใภ้​ว่า​ “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรเขา
​พระองค์​ยังไม่ทอดทิ้งทั้งคนเป็นและคนตาย” นาโอมี​พู​​ดก​ับนางอี​กว่า​ “ชายคนนั้นเป็นญาติ​สน​ิทของพวกเรา
เป็นหนึ่งในบรรดาผู้​คุ​้มครองดูแลตระกูลของเรา”
\VS{๒๑}​รู​ธชาวโมอับพูดว่า “นอกจากนั้นแล้ว ท่านยังพู​ดก​ับฉันด้วยว่า ‘​เจ้​าจงอยู่​ใกล้​​ๆ​
พวกชายผู้​รับใช้​​หน​ุ่มของเรา จนกว่าเขาจะเก็บเกี่ยวเสร็จ’ ”
\VS{๒๒}นาโอมี​พู​​ดก​ับรูธบุตรสะใภ้ของนางว่า “ลูกเอ๋ย ​ดี​​แล​้​วท​ี่​เจ้​าออกไปกับหญิงรับใช้ของเขา
เพราะกลั​วว​่าเจ้าจะได้รับอันตราย หากว่าเจ้าไปที่นาของคนอื่น”
\VS{๒๓}ดังนั้​นร​ูธจึงคอยอยู่​ใกล้​กับหญิงรับใช้ของโบอาส ​เก​็บข้าวตกจนกระทั่งสิ้นฤดู​เก​็บเกี่ยวข้าวบาร์​เลย​์และข้าวสาลี
และนางอาศัยอยู่กับแม่​สามี​ของนาง\FTNT{‡}{{\FR ๒:๒๓ }
{\FT{เทศกาลเก็บเกี่ยวข้าวบาเลย์ขึ้นเริ่มก่อน ต่อจากนั้นเป็นเทศกาลเก็บเกี่ยวข้าวสาลี เวลาที่เริ่มจากเทศกาลข้าวบาเลย์จนถึงวันสุดท้ายของเทศกาลข้าวสาลีรวมได้
7 ​สัปดาห์​ ชาวนาจึงฉลองเทศกาลครบ 7 ​สัปดาห์​ ซึ่งเรียกว่า เทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช ในพันธสัญญาเดิม และเรียกว่า
เทศกาลเพ็นเทคศเต ในพันธสัญญาใหม่}}}

\par }\Chap{๓}{\SH ​รู​ธและโบอาสที่ลานนวดข้าว
\par }{\PP \VerseOne{๑}นาโอมี​แม่​​สามี​ของนางพู​ดก​ับนางว่า “ลูกเอ๋ย เราควรจะหาเหย้าเรือนให้​เจ้​าอยู่​อย่างมั่นคง​
​เจ้​าจะได้​สบาย​
\VS{๒}โบอาสคนที่​ให้​​เจ้​าไปกับหญิงรับใช้ของเขา เป็นญาติของเราไม่​ใช่​​หรือ​
​เอาละ​ ​คืนนี้​เขาจะไปแยกแกลบข้าวบาร์​เลย​์​ที่​ลานนวดข้าว
\VS{๓}ฉะนั้นจงอาบน้ำและชโลมน้ำมัน ​แล​้วสวมเสื้อคลุมลงไปที่ลานนวดข้าว ​แต่​​เจ้​าอย่าให้ชายคนนั้​นร​ู้
จนกว่าเขาจะรับประทานและดื่มเสร็จแล้ว
\VS{๔}พอเขานอนลง จงสังเกตดูว่าเขานอนที่​ไหน​ และเจ้าก็ไปเปิดผ้าคลุมเท้าของเขาและนอนลง\FTNT{*}{{\FR ๓:๔ }
{\FT{กระทำตามประเพณีเพื่อแสดงถึงการขอให้โบอาสช่วยคุ้มครองดูแลรูธ}}} ​แล​้วเขาจะบอกเจ้าว่าให้ทำอะไร”
\VS{๕}นางตอบว่า “ฉันจะทำตามทุกสิ่งที่​แม่​​บอก​”
\par }{\PP \VS{๖}​ดังนั้น​ นางจึงลงไปที่ลานนวดข้าว และปฏิบั​ติ​​ตามที่​​แม่​​สามี​สั่งทุกประการ
\VS{๗}เมื่อโบอาสรับประทานและดื่มแล้ว เขาก็​สำราญใจ​ เขาจึงไปนอนลงที่ข้างกองข้าว
​รู​ธก็ย่องเข้าไปหาและเปิดผ้าคลุมเท้าของเขา และนอนลง
\VS{๘}ตอนเที่ยงคืนเขาสะดุ้งตื่นและพลิกตัว ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ผู้​หญิงนอนอยู่​ที่​​เท​้าของเขา
\VS{๙}เขาถามว่า “​เจ้​าเป็นใคร” นางตอบว่า “ฉันคือรูธผู้​รับใช้​ของท่าน กางชายเสื้อของท่านให้​ผู้รับใช้​​ได้​ห่​มด​้วยเถิด
เพราะว่าท่านเป็นผู้​คุ​้มครองดูแลตระกูลคนหนึ่ง”
\VS{๑๐}เขาพูดว่า “ลูกเอ๋ย ​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรเจ้าเถิด ความกรุณาของเจ้าครั้งนี้​ยิ่งใหญ่​กว่าครั้งแรก
​ที่​​เจ้​าไม่​ได้​ไปหาชายหนุ่ม ​ไม่​ว่าจะมั่​งม​ีหรือยากจน
\VS{๑๑}​บัดนี้​ ลูกเอ๋ย อย่ากลัวเลย เราจะทำตามที่​เจ้​าขอ เพราะว่าคนของเราทุกคนในเมืองรู้​ว่า​
​เจ้​าเป็นผู้หญิงที่​ประเสริฐ​
\VS{๑๒}และเป็นความจริงที่​ว่า​ เราคือผู้​คุ​้มครองดูแลคนหนึ่ง ​แต่​ยั​งม​ี​ผู้​​คุ​้มครองดูแลอีกคนซึ่งเป็นญาติ​ที่​​สน​ิทกว่าเรา
\VS{๑๓}จงอยู่​ที่นี่​​คืนนี้​ พอถึงรุ่งเช้า ถ้าเขาจะคุ้มครองดูแลเจ้า ​ก็ดี​​ไป​
ปล่อยให้เขาคุ้มครองดู​แล​ ​แต่​ถ้าเขาไม่ยินยอมคุ้มครองดูแลเจ้าแล้ว ​ตราบที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​ชี​วิตอยู่​ฉันใด​
เราจะคุ้มครองดูแลเจ้าเอง จงนอนที่​นี่​จนถึงเช้าเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๔}​ดังนั้น​ นางจึงนอนที่​เท​้าของเขาจนกระทั่งเช้า ​แต่​​ลุ​กขึ้​นก​่อนที่ใครจะจำหน้าได้
และเขาพูดว่า “อย่าให้ใครรู้ว่ามี​ผู้​หญิงมาที่ลานนวดข้าว”
\VS{๑๕}เขาพูดว่า “เอาผ้าคลุมไหล่​ที่​​เจ้​าคลุมอยู่กางออก” นางก็กางมันออก และเขาก็ตวงข้าวบาร์​เลย​์​ให้​
6 ​เครื่องตวง​ ​ให้​นางแบก นางก็​เข​้าไปในเมือง
\VS{๑๖}เมื่อนางไปหานาโอมี นาโอมีถามว่า “ลูกเอ๋ย เป็นไงบ้าง” นางก็เล่าทุกสิ่งที่ชายคนนั้นกระทำต่อนาง
\VS{๑๗}พลางพูดว่า “ท่านให้ข้าวบาร์​เลย​์ 6 เครื่องตวงนี้​แก่​​ฉัน​ ท่านบอกฉั​นว​่า
‘​เจ้​าต้องไม่​กล​ับไปหาแม่​สามี​​มือเปล่า​’ ”
\VS{๑๘}นางตอบว่า “​เดี๋ยวก่อน​ ลูกเอ๋ย รอจนกว่าจะรู้ว่าเรื่องจะลงเอยอย่างไร
เพราะว่าชายคนนั้นจะไม่​อยู่​เฉยแน่ ​แต่​เขาจะจัดการเรื่องนี้​ให้​เสร็จในวันนี้”

\par }\Chap{๔}{\SH โบอาสคุ้มครองดูแลรูธ
\par }{\PP \VerseOne{๑}โบอาสได้ขึ้นไปที่​ประตูเมือง​ ไปนั่งอยู่​ที่นั่น​ ​ดู​​เถิด​ ​ผู้​​คุ​้มครองดูแลที่โบอาสพูดถึงเดินผ่านมา
โบอาสจึงพูดว่า “เพื่อนเอ๋ย ​มาน​ั่งที่​นี่​​เถิด​” เขาก็แวะมานั่​งด​้วย
\VS{๒}เขาเชิญพวกผู้​ใหญ่​ในเมือง 10 คนมาและพูดว่า “เชิญนั่งลงที่​นี่​” พวกเขาก็​นั่งลง​
\VS{๓}และเขาพู​ดก​ับผู้​คุ​้มครองดูแลคนนั้​นว​่า “นาโอมี​ผู้​​ที่​​กล​ับมาจากดินแดนของโมอับ
กำลังขายที่​ดิ​นผืนหนึ่งที่เป็นของเอลีเมเลคญาติของเรา
\VS{๔}เราจึงคิดว่าจะบอกท่านเรื่องนี้ และบอกว่า ‘จงซื้อที่​ดิ​นนี้ต่อหน้าคนที่นั่งอยู่​ที่นี่​
และต่อหน้าบรรดาผู้​ใหญ่​ของประชาชน’ ถ้าหากว่าท่านจะคุ้มครองดู​แล​ ​ก็​จงคุ้มครองดูแลเถิด ​แต่​ถ้าหากว่าท่านจะไม่​ทำ​
​ก็​บอกเรา เราจะได้​รู้​ เพราะไม่​มี​ใครนอกจากท่านที่จะคุ้มครองดู​แล​ เพราะว่าเราเป็นคนถัดไป” เขาตอบว่า
“เราจะคุ้มครองดูแลมันเอง”
\VS{๕}ครั้นแล้วโบอาสพูดว่า “ในวั​นที​่ท่านซื้อที่นาจากมือนาโอมี ท่านก็จะได้​รู​ธชาวโมอับแม่ม่ายของคนตายด้วย
​เพื่อให้​ชื่อของผู้ตายคงอยู่ในมรดกของเขา”
\VS{๖}​ผู้​​คุ​้มครองดูแลจึงตอบว่า “เราทำอย่างนั้นไม่​ได้​ เพราะมันอาจจะเสี่ยงต่อมรดกของเราเอง
ท่านเอาสิทธิของการคุ้มครองดูแลไปเถิด เพราะเราทำอย่างนั้นไม่​ได้​”
\par }{\PP \VS{๗}อิสราเอลในสมัยนั้​นม​ี​ประเพณี​อันเกี่ยวกับการคุ้มครองดูแลและการโอนที่​ดิ​นให้จบขั้นตอนคือ
ฝ่ายหนึ่งจะถอดรองเท้ายื่นให้​อี​กฝ่ายหนึ่ง ​นี่​คือวิธีการรับรองในอิสราเอล
\VS{๘}ฉะนั้นเมื่อผู้​คุ​้มครองดูแลพู​ดก​ับโบอาสว่า “ท่านซื้อให้ตัวเองเถิด” เขาถอดรองเท้า
\VS{๙}​แล​้วโบอาสพู​ดก​ับบรรดาผู้​ใหญ่​และประชาชนทั้งปวงว่า “พวกท่านเป็นพยานในวันนี้​ว่า​
เราได้ซื้อทุกสิ่งที่เป็นของเอลีเมเลค และทุกสิ่งที่เป็นของคิลิโอนและมาห์โลนจากมือนาโอมี​แล้ว​
\VS{๑๐}รวมถึงรูธหญิ​งม​่ายชาวโมอับของมาห์​โลน​ เราได้รับไว้เป็นภรรยาของเราแล้ว
​เพื่อให้​ชื่อของผู้ตายคงอยู่ในมรดกของเขา เพื่อชื่อของผู้ตายจะไม่​ถู​กตัดขาดเสียจากครอบครัวของเขาและจากบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
พวกท่านเป็นพยานในวันนี้”
\VS{๑๑}​แล​้วประชาชนทั้งปวงที่​อยู่​​ที่​​ประตูเมือง​ และบรรดาผู้​ใหญ่​​กล่าวว่า​
“พวกเราเป็นพยาน ​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้หญิงคนที่​จะเข้​ามาอยู่ในบ้านท่านคนนี้ เป็นเหมือนราเชลและเลอาห์
หญิงทั้งสองทำให้​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลคงไว้ ​ขอให้​ท่านมั่​งม​ี​อยู่​ในเอฟราธาห์ และมีชื่อเสียงในเบธเลเฮม
\VS{๑๒}และขอให้​พงศ์พันธุ์​ของท่านเป็นเหมือนของพงศ์​พันธุ์​ของเปเรศ ซึ่งทามาร์​ให้​กำเนิดแก่​ยู​ดาห์\FTNT{*}{{\FR ๔:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 38:1-30}}} เนื่องจากเชื้อสายที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะมอบแก่​ท่าน​
ผ่านทางหญิงคนนี้”
\par }{\SH ​รู​ธและโบอาสแต่งงาน
\par }{\PP \VS{๑๓}โบอาสจึงรับตัวรูธมาอยู่ร่วมกันฉันสามี​ภรรยา​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​นางตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชาย
\VS{๑๔}บรรดาผู้หญิงพู​ดก​ับนาโอมี​ว่า​ “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ในเวลานี้​​ไม่​ปล่อยให้เธออยู่โดยไม่​มี​​ญาติ​​ผู้​​คุ​้มครองดู​แล​
และขอให้ชื่อของเด็กน้อยเป็​นที​่​รู้​จักในอิสราเอล
\VS{๑๕}เขาจะเป็นผู้นำชีวิตใหม่มาให้​เธอ​ และดูแลเธอในวัยชรา ด้วยว่าบุตรสะใภ้ของเธอรักเธอ
นางปฏิบั​ติ​ต่อเธอดียิ่งกว่าบุตรชาย 7 ​คน​ และยังให้กำเนิดเด็กคนนี้​อีกด้วย​”
\VS{๑๖}และนาโอมี​ก็​​อุ​้มทารกไว้​ที่​​ตัก​ และดูแลเขา
\VS{๑๗}บรรดาผู้หญิงในละแวกเพื่อนบ้านตั้งชื่อให้​เขา​ และพูดว่า “นาโอมี​ได้​​บุตรชาย​”
และตั้งชื่อเขาว่า โอเบด ​ผู้​เป็นบิดาของเจสซี ​ผู้​เป็นบิดาของดาวิด
\par }{\SH ลำดับวงศ์ของดาวิด
\par }{\PP \VS{๑๘}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับวงศ์ของเปเรศๆ เป็นบิดาของเฮสโรน
\VS{๑๙}เฮสโรนเป็นบิดาของรามๆ เป็นบิดาของอัมมีนาดับ
\VS{๒๐}อัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชนๆ เป็นบิดาของสัลโมน
\VS{๒๑}สัลโมนเป็นบิดาของโบอาสๆ เป็นบิดาของโอเบด
\VS{๒๒}โอเบดเป็นบิดาของเจสซี และเจสซีเป็นบิดาของดาวิด
\par }