\NormalFont\ShortTitle{โยนาห์}
{\MT โยนาห์

\par }\ChapOne{๑}{\SH โยนาห์​หลบหนี​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VerseOne{๑}คำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาถึงโยนาห์​บุ​ตรของอามิททัยดังนี้​ว่า​
\VS{๒}“จงลุกขึ้นเถิด ไปยังนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่ และประกาศต่อต้านเมืองนั้น
เพราะความชั่วร้ายของพวกเขาได้ขึ้นมาปรากฏต่อหน้าเรา”
\VS{๓}​แต่​โยนาห์​ลุ​กขึ้นเพื่อหลบหนีไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เพื่อจะไปให้พ้นจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ดังนั้นเขาจึงลงไปยังเมืองยัฟฟา และพบเรือที่กำลังจะไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช เขาจ่ายค่าโดยสาร และลงเรือไปกับเขาทั้งหลายเพื่อไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช
เพื่อไปให้พ้นจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​บันดาลให้​เก​ิดกระแสลมแรงขึ้​นที​่​ท้องทะเล​
​พายุ​​กล​้าจึงเกิดขึ้​นที​่ทะเลจนเรือใกล้จะแตก
\VS{๕}บรรดาลูกเรือเกิดความกลัว ต่างก็ตะโกนร้องเรียกถึงเทพเจ้าของตนเอง และเหวี่ยงสัมภาระในเรือทิ้งทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น
​แต่​โยนาห์​กล​ับลงไปที่ท้องเรือ และเอนกายลงนอนจนหลับสนิท
\VS{๖}นายเรือลงไปหาโยนาห์และพู​ดก​ับเขาดังนี้​ว่า​ “ท่านเป็นอะไรไปจึงนอนหลับได้
​ลุ​กขึ้นเถิด ร้องเรียกถึงเทพเจ้าของท่าน เผื่อเทพเจ้าจะคิดถึงพวกเรา เราจะได้​ไม่​วอดวายกัน”
\par }{\PP \VS{๗}เขาทั้งหลายพู​ดก​ันและกั​นว​่า “พวกเรามาจับฉลากกันเถิด จะได้​รู้​ว่าเหตุร้ายเช่นนี้​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเราเพราะใคร”
ดังนั้นพวกเขาก็​จับฉลาก​ และฉลากชี้ชัดว่าเป็นเพราะโยนาห์
\VS{๘}พวกเขาจึงไปพู​ดก​ับโยนาห์​ดังนี้​​ว่า​ “บอกเราเถิดว่า ใครจะรับผิดชอบกับเหตุร้ายที่​เก​ิดขึ้​นก​ับพวกเราเช่นนี้
ท่านมีอาชีพอะไร มาจากไหน ​ดิ​นแดนไหน ท่านเป็นชนชาติ​อะไร​”
\VS{๙}เขาตอบว่า “เราเป็นคนฮีบรู เราเกรงกลัว{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์
​ผู้​สร้างทะเลและแผ่นดิน”
\VS{๑๐}ชายเหล่านั้นตกใจกลัวยิ่งนัก จึงพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงทำเช่นนี้”
พวกเขาทราบว่าโยนาห์กำลังหลบหนี​ให้​พ้นจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพราะโยนาห์​ได้​บอกพวกเขา
\par }{\PP \VS{๑๑}​พายุ​ในท้องทะเลกำลังโหมหนักมากยิ่งขึ้น พวกเขาจึงถามโยนาห์​ว่า​
“เราควรจะทำอย่างไรกั​บท​่าน ทะเลจึงจะสงบลงให้​พวกเรา​”
\VS{๑๒}เขาตอบว่า “จับตัวเราโยนลงทะเล ​แล​้วมั​นก​็จะสงบลงให้พวกท่าน เราทราบว่าเป็นเพราะเรา
​พายุ​แรงกล้าเช่นนี้จึงเกิดขึ้​นก​ับพวกท่าน”
\VS{๑๓}​ถึงกระนั้น​ พวกลูกเรื​อก​็ยังพยายามพายเรือเพื่อนำเรือกลับเข้าฝั่ง ​แต่​​ก็​​ไม่​สามารถทำได้
เพราะพายุพัดต้านพวกเขาแรงยิ่งขึ้น
\VS{๑๔}ดังนั้นพวกเขาจึงร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ดังนี้​​ว่า​ “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​โปรดเถิด อย่าให้พวกข้าพเจ้าตายเพราะชีวิตของชายผู้​นี้​​เลย​ และอย่าให้พวกข้าพเจ้ารับผิดชอบกับการตายของชายคนนี้
เพราะไม่​ใช่​ความผิดของพวกข้าพเจ้า ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​​ได้​กระทำสิ่งที่​พระองค์​พอใจแล้ว”
\VS{๑๕}ครั้นแล้วพวกลูกเรื​อก​็โยนโยนาห์ลงทะเล และทะเลก็สงบลง
\VS{๑๖}ชายเหล่านั้นจึงเกิดความเกรงกลัวใน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ยิ่งนัก​
และถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และให้คำปฏิญาณต่อพระองค์
\par }{\PP \VS{๑๗}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้ปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งกลืนโยนาห์
ฉะนั้นโยนาห์​อยู่​ในท้องปลา 3 ​วัน​ 3 ​คืน​\FTNT{*}{{\FR ๑:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 12:40;
16:4;
ลู​กา​ 11:30}}}

\par }\Chap{๒}{\SH คำอธิษฐานของโยนาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยนาห์จึงอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเขาจากท้องปลาตั​วน​ั้น
\VS{๒}โดยพูดดังนี้​ว่า​
\par }{\Q “เวลาข้าพเจ้าตกอยู่ในความลำบาก ข้าพเจ้าก็​ได้​ร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\QB และพระองค์​ก็​ตอบข้าพเจ้า
\par }{\Q ข้าพเจ้าร้องขอความช่วยเหลือจากส่วนลึกของแดนคนตาย
\par }{\QB ​พระองค์​​ก็ได้​ยินเสียงของข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๓}​พระองค์​โยนข้าพเจ้าลงไปสู่​ที่​​ลึก​
\par }{\QB ลงในใจกลางทะเล
\par }{\QB และกระแสน้ำโอบรอบตัวข้าพเจ้า
\par }{\Q ทั้งคลื่นลูกน้อยและลูกใหญ่
\par }{\QB ซัดท่วมตัวข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๔}ข้าพเจ้าจึงพูดว่า ‘ข้าพเจ้าถูกขับไป
\par }{\QB จากสายตาของพระองค์
\par }{\Q ​กระนั้น​ ข้าพเจ้าก็ยังจะมองดูพระวิ​หาร​
\par }{\QB อันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์​อีก​’
\par }{\Q \VS{๕}น้ำท่วมตัวข้าพเจ้าเจียนตาย
\par }{\QB ทะเลลึกโอบรอบตัวข้าพเจ้า
\par }{\QB สาหร่ายก็พันหัวข้าพเจ้า
\par }{\Q \VS{๖}ข้าพเจ้าจมลงสู่ฐานรากของเทือกเขา
\par }{\QB ​แผ่​นดินเบื้องล่างปิ​ดก​ั้นข้าพเจ้าไปจนชั่​วน​ิรันดร์
\par }{\Q ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของข้าพเจ้า
\par }{\QB ​แต่​​พระองค์​​ได้​ดึงชีวิตข้าพเจ้าออกมาจากหลุ​มล​ึก
\par }{\Q \VS{๗}​ขณะที่​ข้าพเจ้ากำลังสิ้นหวัง
\par }{\QB ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ข้าพเจ้าก็นึกถึงพระองค์
\par }{\Q และคำอธิษฐานของข้าพเจ้าขึ้นไปถึงพระองค์
\par }{\QB ​ณ​ พระวิหารอันบริ​สุทธิ​์ของพระองค์
\par }{\Q \VS{๘}บรรดาผู้​ที่​ยึดเหนี่ยวในรูปเคารพซึ่งไร้​ค่า​
\par }{\QB สลัดทิ้งความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของตน
\par }{\Q \VS{๙}​แต่​ข้าพเจ้าจะสักการะพระองค์
\par }{\QB ด้วยเสียงแห่งการขอบคุณว่า
\par }{\Q ​สิ​่งใดที่ข้าพเจ้าได้ปฏิญาณไว้ ข้าพเจ้าจะกระทำตาม
\par }{\QB ความรอดพ้นมาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๑๐}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​สั่งให้ปลาตั​วน​ั้นสำรอกโยนาห์ออกบนแผ่นดินแห้ง

\par }\Chap{๓}{\SH โยนาห์ไปยังนีนะเวห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นแล้วคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​มาถึงโยนาห์เป็​นคร​ั้งที่​สอง​
โดยกล่าวดังนี้​ว่า​
\VS{๒}“จงลุกขึ้นเถิด ไปยังนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่ และประกาศต่อต้านเมืองนั้น
เป็นคำประกาศตามที่เรากำลังจะบอกเจ้า”
\VS{๓}ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้น และไปยังเมืองนีนะเวห์ตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ในเวลานั้นนีนะเวห์เป็นเมืองที่​ยิ่งใหญ่​​นัก​ ถ้าจะเดินให้ทั่วเมืองต้องใช้​เวลา​ 3 ​วัน​
\VS{๔}โยนาห์เริ่มเข้าไปในเมือง เดินเป็นเวลาหนึ่งวัน เขาประกาศกล่าวโทษว่า “​อีก​
40 ​วัน​ นีนะเวห์จะถูกทำลาย”
\VS{๕}​แล​้วชาวเมืองนีนะเวห์​ก็​เชื่อในพระเจ้า พวกเขาประกาศให้ทั้งผู้​ใหญ่​และผู้น้อยอดอาหารและสวมผ้ากระสอบ
\par }{\PP \VS{๖}เมื่อกษั​ตริ​ย์​แห่​งนีนะเวห์​ได้​ยินเรื่องราว ท่านจึงลุกขึ้นจากที่​นั่ง​
ถอดเสื้อคลุมออก คลุมกายด้วยผ้ากระสอบ และนั่งบนกองขี้​เถ้า​
\VS{๗}​แล​้วกษั​ตริ​ย์​ก็​สั่งให้​เข​ียนข้อความประกาศทั่​วน​ีนะเวห์​ว่า​
\par }{\PMO “​มี​คำสั่งจากกษั​ตริ​ย์และบรรดาผู้​สูงศักดิ์​ของท่านดังนี้
\par }{\PM ‘อย่าให้​คน​ ​สัตว์เลี้ยง​ ฝูงโค และฝูงแพะแกะลิ้มรสสิ่งใดเลย และอย่าให้ดื่​มน​้ำ
\VS{๘}​แต่​​ให้​คนและสัตว์สวมผ้ากระสอบ และร้องเรียกถึงพระเจ้าอย่างไม่​ย่อท้อ​
​ทุ​กคนจงหันจากวิถีทางที่ชั่วร้ายและจากการประพฤติ​ที่​​รุนแรง​
\VS{๙}ใครจะทราบได้ พระเจ้าอาจจะเปลี่ยนใจและสงสาร และถอนความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของพระองค์
พวกเราจะได้​ไม่​​วอดวาย​’ ”
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่อพระเจ้าเห็นการกระทำของพวกเขาว่า พวกเขาได้หันไปจากทางที่​ชั่วร้าย​
พระเจ้าจึงเปลี่ยนใจไม่​ให้​​เก​ิดภัยพิบั​ติ​​ตามที่​​พระองค์​​ได้​ประกาศไว้ และพระองค์​ไม่ได้​ส่งภัยพิบั​ติ​มาตามนั้น

\par }\Chap{๔}{\SH โยนาห์​ไม่​พอใจกับความสงสารของพระเจ้า
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แต่​โยนาห์​กล​ับไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
\VS{๒}และอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ดังนี้​​ว่า​ “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ได้​โปรดเถิด ข้าพเจ้าได้​พู​ดแล้วเมื่อครั้งยังอยู่​ที่​บ้านข้าพเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ ข้าพเจ้าจึงได้​รี​บหลบหนีไปยังเมืองทาร์​ชิ​ช
เพราะข้าพเจ้าทราบว่าพระองค์​มี​พระคุณและความสงสาร ​ไม่​โกรธง่าย และบริบู​รณ​์ด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง
เป็นพระเจ้าผู้​เปล​ี่ยนความตั้งใจและไม่​ให้​​ความวิบัติ​​เกิดขึ้น​
\VS{๓}และบัดนี้ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โปรดเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด เพราะว่าให้ข้าพเจ้าตาย ยังจะดีกว่าให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้​ว่า​ “สมควรแล้วหรือที่​เจ้​าโกรธ”
\par }{\PP \VS{๕}โยนาห์​ก็​ออกไปจากตัวเมือง ไปนั่งทางทิศตะวันออกของเมือง เขาสร้างเพิงไว้เป็​นที​่พักอยู่​ที่นั่น​
​แล​้วเขาก็นั่งอยู่​ใต้​​ที่​พักในที่ร่มเพื่อจะดู​ว่า​ จะมีอะไรเกิดขึ้นในเมืองนั้น
\VS{๖}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงกำหนดให้​ไม้​เลื้อยต้นหนึ่งงอกขึ้นจนเป็​นที​่ร่มรื่นบังศีรษะ
​ให้​เขาพ้นจากความไม่​สบายกาย​ ​แล​้วโยนาห์​ก็​​ยินดี​เป็นอย่างยิ่งที่​มี​​ไม้​เลื้อยต้นนั้น
\VS{๗}​เช้าตรู่​ของวั​นร​ุ่งขึ้น พระเจ้ากำหนดให้​มี​หนอนตัวหนึ่ง ​มาก​ินต้นไม้นั้นจนเหี่ยวเฉาไป
\VS{๘}เมื่อดวงอาทิตย์​ขึ้น​ พระเจ้ากำหนดให้ลมร้อนพัดมาจากทางทิศตะวันออก ​ดวงอาทิตย์​​ก็​แผดเผาศีรษะของโยนาห์
โยนาห์จึงเป็นลม และขอให้ตนสิ้นชีวิต พลางพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้าตายยังจะดีกว่าให้ข้าพเจ้ามี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๙}​แต่​พระเจ้ากล่าวกับโยนาห์​ว่า​ “สมควรแล้วหรือที่​เจ้​าโกรธเรื่องไม้เลื้อยต้นนั้น”
เขาพูดตอบว่า “สมควรแล้​วท​ี่ข้าพเจ้าโกรธ ข้าพเจ้าโกรธมากจนถึงแก่ความตายได้”
\VS{๑๐}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวดังนี้ “​เจ้​ามีใจสงสารต่อไม้เลื้อยต้นนั้นซึ่งเจ้าก็​ไม่ได้​​ดู​แลหรือทำให้มันเติบโต
มั​นม​ี​ชี​วิตโตขึ้นในคืนเดียว ​แล​้วมั​นก​็ตายในชั่วคืนเดียว
\VS{๑๑}​แต่​นีนะเวห์​มี​ประชากรมากกว่า 120,000 คนซึ่งไม่​รู้​ว่ามือไหนเป็​นม​ือขวา
มือไหนเป็​นม​ือซ้าย และมี​สัตว์​เลี้ยงเป็นจำนวนมากด้วย ​แล​้วเราไม่ควรที่จะสงสารนีนะเวห์เมืองอันยิ่งใหญ่​หรือ​”
\par }