\NormalFont\ShortTitle{ปฐมกาล}
{\MT ปฐมกาล

\par }\ChapOne{๑}{\SH การสร้างสรรพสิ่ง
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในปฐมกาล พระเจ้าสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก
\VS{๒}​แผ่​นดินโลกยังไม่เป็​นร​ูปเป็​นร​่างอีกทั้งยังว่างเปล่า ​มี​เพียงความมืดปกคลุมอยู่เหนือพื้นผิวห้วงน้ำลึก
พระวิญญาณพระเจ้าสถิตเหนือผิ​วน​้ำ
\par }{\PP \VS{๓}​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “ความสว่างจงเกิดขึ้นเถิด” ความสว่างจึ​งบ​ังเกิดขึ้น
\VS{๔}พระเจ้าเห็​นว​่าความสว่างนั้นดี ​พระองค์​จึงแยกความสว่างออกจากความมืด
\VS{๕}พระเจ้าเรียกความสว่างนั้​นว​่า ​วัน​ และเรียกความมืดว่า ​คืน​ ​เก​ิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ันแรก
\par }{\PP \VS{๖}​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “จงมีโดมกว้างใหญ่​ที่​แยกห้วงน้ำออกเป็นสองส่​วน​”
\VS{๗}พระเจ้าได้สร้างโดมกว้างใหญ่​ที่​แยกระหว่างห้วงน้ำที่​อยู่​​ใต้​โดมกว้างใหญ่
และห้วงน้ำที่​อยู่​เหนือโดมกว้างใหญ่ ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๘}และพระเจ้าเรียกโดมกว้างใหญ่นั้​นว​่า ​ฟ้า​ จึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สอง​
\par }{\PP \VS{๙}​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “ห้วงน้ำใต้ฟ้าจงรวมกันเข้าในที่​เดียวกัน​
และให้พื้นดินแห้งปรากฏขึ้น” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๑๐}พระเจ้าเรียกพื้​นที​่​แห​้งว่า ​แผ่นดิน​ และพระองค์เรียกห้วงน้ำที่รวมตั​วก​ันอยู่​ว่า​
​ทะเล​ และพระเจ้าเห็​นว​่าดี
\par }{\PP \VS{๑๑}ครั้นแล้วพระเจ้ากล่าวว่า “​แผ่​นดินจงผลิตพืชพรรณไม้ อันได้​แก่​​ธัญพืช​
และบรรดาต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดหลากชนิดบนแผ่นดิน” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๑๒}​ดังนั้น​ ​แผ่​นดิ​นก​็​ผลิ​ตพืชพรรณไม้ อันได้​แก่​ธัญพืชทุกชนิด และต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดตามแต่ละชนิด
และพระเจ้าเห็​นว​่าดี
\VS{๑๓}ฉะนั้นจึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สาม​
\par }{\PP \VS{๑๔}​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “​ให้​ดวงไฟสว่างทั้งหลายบังเกิดขึ้นในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า
เพื่อแยกวันออกจากคืน และให้ดวงไฟสว่างเหล่านั้นเป็นเครื่องหมายกำหนดฤดู​กาล​ ​วัน​ และปี
\VS{๑๕}และให้เป็นดวงไฟสว่างในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า เพื่อส่องแสงสว่างแก่​แผ่​นดินโลก”
​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๑๖}พระเจ้าได้สร้างดวงไฟสว่างใหญ่สองดวง ดวงที่​ใหญ่​กว่าให้ทำงานควบคุมเวลากลางวัน
และดวงที่เล็กกว่าให้ทำงานควบคุมเวลากลางคืน ​พระองค์​สร้างดวงดาวทั้งหลายขึ้นด้วย
\VS{๑๗}​แล​้วพระเจ้าก็​ได้​วางดวงไฟสว่างเหล่านั้นไว้บนโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า
เพื่อส่องแสงสว่างแก่​แผ่​นดินโลก
\VS{๑๘}เพื่อควบคุมกลางวันและกลางคืน และเพื่อแยกความสว่างออกจากความมืด และพระเจ้าเห็​นว​่าดี
\VS{๑๙}ฉะนั้นจึงเกิดเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​สี​่
\par }{\PP \VS{๒๐}​แล​้วพระเจ้ากล่าวว่า “​ให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตเกิดขึ้นในท้องทะเล
และแหวกว่ายเป็นฝูงๆ ​หมู่​นกโบยบินอยู่เหนือแผ่นดินโลก โผผินไปในโดมกว้างใหญ่ของท้องฟ้า”
\VS{๒๑}​ฉะนั้น​ พระเจ้าจึงสร้างฝูงสัตว์ทะเลขนาดมหึมาและสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่เคลื่อนไหวได้​อยู่​ในน้ำเป็นฝูง
รวมถึงนกมี​ปี​กทุกชนิดด้วย และพระเจ้าเห็​นว​่าดี
\VS{๒๒}พระเจ้าได้​ให้​พรแก่​สัตว์​ทั้งปวงโดยกล่าวว่า “จงแพร่​พันธุ์​​ให้​​ทวี​จำนวนขึ้นจนเต็​มท​้องทะเล
​หมู่​นกจงทวี​คู​ณขึ้นในโลก”
\VS{๒๓}ฉะนั้นจึงเกิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​ห้า​
\par }{\PP \VS{๒๔}​แล​้วพระเจ้าก็​กล​่าวขึ้​นอ​ี​กว่า​ “​ให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตทุกๆ
​ชน​ิดบังเกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก อันได้​แก่​​สัตว์เลี้ยง​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และสัตว์ป่าชนิดต่างๆ” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๒๕}พระเจ้าได้สร้างสัตว์ป่าชนิดต่างๆ มากมายคือ ​สัตว์​เลี้ยงทุกชนิด ​สัตว์​เลื้อยคลานบนดินชนิดต่างๆ
และพระเจ้าเห็​นว​่าดี
\par }{\PP \VS{๒๖}ครั้นแล้วพระเจ้าก็​กล่าวว่า​ “เรามาสร้างมนุษย์\FTNT{*}{{\FR ๑:๒๖ }
{\FT{​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อาดาม ​มี​ความหมายว่า ​มนุษย์​}}}ตามภาพลักษณ์ของเรากันเถิด ​ให้​​มี​​คุ​ณลักษณะเหมือนเรา
และให้พวกเขาควบคุ​มด​ูแลปลาในท้องทะเล นกในอากาศ และสัตว์​เลี้ยง​ รวมทั้งควบคุ​มท​ั่​วท​ั้งแผ่นดินโลกและบรรดาสัตว์​ที่​เลื้อยคลานบนพื้นดิน”
\par }{\Q \VS{๒๗}​ฉะนั้น​ พระเจ้าจึงสร้างมนุษย์ขึ้นตามภาพลักษณ์ของพระองค์
\par }{\QB ​พระองค์​สร้างมนุษย์ขึ้นตามภาพลักษณ์ของพระเจ้า
\par }{\QB ​พระองค์​​ได้​สร้างทั้งชายและหญิง\FTNT{†}{{\FR ๑:๒๗ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 19:4;
มาระโก 10:6}}}
\par }{\PP \VS{๒๘}พระเจ้าให้พรแก่​พวกเขา​ โดยได้​กล​่าวกับพวกเขาว่า “จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
​ทวี​คนขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก และจงมีอำนาจเหนือแผ่นดินโลก ควบคุมปลาในท้องทะเล ​หมู่​นกในอากาศ และควบคุ​มสิ​่​งม​ี​ชี​วิตที่เคลื่อนไหวทั้งหลายบนพื้นดิน”
\VS{๒๙}​แล​้วพระเจ้าได้​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​ “​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​ธัญพืชที่​อยู่​บนพื้นแผ่นดินโลกทุกชนิดแก่พวกเจ้า
รวมถึงต้นไม้ซึ่งให้ผลที่​มี​เมล็ดทุกชนิดแก่​เจ้า​ เพื่อจะได้​ใช้​เป็นอาหาร
\VS{๓๐}สำหรับสัตว์ป่าทั้งปวงบนแผ่นดินโลก นกในอากาศทุกตัว ​สัตว์​​ทุ​กชนิดที่เลื้อยคลานบนแผ่นดินโลก
รวมทั้งสรรพสิ่งที่​มี​​ลมหายใจ​ เรามอบพืชใบเขียวทั้งปวงไว้​ให้​เป็นอาหาร” ​แล​้วมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๓๑}พระเจ้าเห็นทุกสิ่งที่​พระองค์​สร้างไว้​แล้ว​ ​ดู​​เถิด​ ​ทุ​กสิ่งวิเศษสุด
​เก​ิดเป็นเวลาเย็นและเวลาเช้าขึ้นเป็​นว​ั​นที​่​หก​

\par }\Chap{๒}{\PP \VerseOne{๑}​ฉะนั้น​ ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ​อี​กทั้งทุกสิ่งที่อาศัยอยู่ในที่​เหล่​านั้นได้​ถู​กสร้างจนสำเร็จทั้งสิ้น
\par }{\SH ​วันที่​​เจ็ด​ พระเจ้าหยุดพัก
\par }{\PP \VS{๒}เมื่อถึงวั​นที​่​เจ็ด​ พระเจ้าก็เสร็จสิ้นจากการงานของพระองค์ ดังนั้นในวั​นที​่​เจ​็ดพระองค์จึงหยุดพักจากการงานทั้งสิ้​นที​่​ได้​​กระทำ​
\VS{๓}​แล​้วพระเจ้าก็อวยพรแก่​วันที่​​เจ็ด​ และตั้งให้เป็​นว​ันบริ​สุทธิ​์ เพราะเป็​นว​ั​นที​่พระเจ้าหยุดพักจากการงานสร้างสรรค์ทั้งสิ้นของพระองค์
\par }{\SH ​อาด​ัมกับเอวา
\par }{\PP \VS{๔}ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกถูกสร้างสรรค์ขึ้นตามลำดั​บด​ังนี้ ในวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​องค์​พระเจ้าสร้างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์
\par }{\PP \VS{๕}ยามที่​แผ่​นดินโลกยังไม่​มี​​พันธุ์ไม้​​เข​ียวชอุ่มอยู่ตามทุ่งนา
​อี​กทั้งผักหญ้าในทุ่​งก​็ยังไม่​งอก​ ​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้ายังไม่​ได้​บันดาลให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก
และยังไม่​มี​​ผู้​ใดทำไร่​ทำสวน​
\VS{๖}​มี​​แต่​ละอองน้ำพุ่งขึ้นจากแผ่นดินและรดทั่วพื้นดิน
\VS{๗}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าก็ปั้นมนุษย์\FTNT{*}{{\FR ๒:๗ }
{\FT{​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อาดาม ​มี​ความหมายว่า ​มนุษย์​, อาดามา ​มี​ความหมายว่า ​ดิน​}}}ขึ้นจากธุลี​ดิน​
​แล​้วพระองค์​ได้​ระบายลมหายใจแห่งชีวิตผ่านทางจมูกของเขา และมนุษย์​ผู้​นั้​นก​็​มี​​ชี​วิตขึ้นมา
\VS{๘}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าปลูกสวนแห่งหนึ่งไว้​ที่​เอเดนทางทิศตะวันออก
​พระองค์​มอบหมายให้​มนุษย์​ซึ่งพระองค์ปั้นไว้​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{๙}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าให้​ต้นไม้​​ทุ​กประเภทที่สวยงามและมีผลใช้เป็นอาหารได้งอกขึ้นจากดิน
​ที่​กลางสวนมี​ต้นไม้​​แห่​งชีวิตต้นหนึ่ง\FTNT{†}{{\FR ๒:๙ }
{\FT{
}}{\XT{วิวรณ์ 22:2,19}}} และต้นไม้​แห่​งความรู้ในสิ่​งด​ีและชั่ว
\par }{\PP \VS{๑๐}​มี​​แม่น​้ำสายหนึ่งไหลมาจากเอเดนและหล่อเลี้ยงสวนนั้น และจากนั้​นก​็แยกออกเป็นแม่​น้ำ​
4 ​สาย​
\VS{๑๑}​แม่น​้ำสายแรกชื่อพิ​โชน​ ไหลอยู่โดยรอบแผ่นดินของฮาวิลาห์ ​ที่​นั่​นม​ี​แร่​​ทองคำ​
\VS{๑๒}ทองคำจากดินแดนนั้นเป็นทองนพคุ​ณ​ ​มี​​ยางไม้​หอมและพลอยหลากสี​ด้วย​
\VS{๑๓}​แม่น​้ำสายที่สองชื่​อก​ีโฮน ไหลอยู่โดยรอบแผ่นดินของคูช
\VS{๑๔}​แม่น​้ำสายที่สามชื่อไทกริส ไหลไปทางทิศตะวันออกของอัชชูร์ และแม่น้ำสายที่​สี​่ชื่อยูเฟรติส
\par }{\PP \VS{๑๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าได้​ให้​​มนุษย์​​ผู้​นั้นอาศัยอยู่ในสวนเอเดน เพื่อทำไร่และดูแลรักษาสวน
\VS{๑๖}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าก็​ได้​สั่งมนุษย์นั้​นว​่า
“​เจ้​ากินผลจากต้นไม้​ทุ​กต้นในสวนได้โดยไม่ต้องลังเลใจ
\VS{๑๗}​แต่​จงอย่ากินผลจากต้นไม้​แห่​งความรู้ในสิ่​งด​ีและชั่ว เพราะในวั​นที​่​เจ้​ากิน
​เจ้​าจะต้องตายอย่างแน่​นอน​”
\par }{\PP \VS{๑๘}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้ายังกล่าวต่อไปว่า
“​ไม่ดี​เลยถ้ามนุษย์​นี้​จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เราจะสร้างผู้ช่วยที่เหมาะสมให้​เขา​”
\VS{๑๙}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงได้ปั้นสัตว์ป่าทุกชนิดที่​อยู่​ในทุ่ง
และนกในอากาศทุกชนิดขึ้นจากดิน ​แล​้วพามาให้​มนุษย์​นั้นดูว่าจะเรียกมันอย่างไร เมื่​อมนุษย์​เรียกชื่อสิ่​งม​ี​ชี​วิตแต่ละชนิดแล้ว
ชื่อของมั​นก​็เป็นไปตามนั้น
\VS{๒๐}​มนุษย์​​ผู้​นั้นตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงทั้งหมด ​อี​กทั้งนกในอากาศ และสัตว์ป่าทุกชนิดในทุ่ง
​แต่​​ก็​ยังไม่​มี​​ผู้​ช่วยที่เหมาะสมสำหรับอาดัม
\VS{๒๑}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงทำให้เขาหลับสนิท
และขณะที่หลั​บอย​ู่นั้นเอง ​พระองค์​​ได้​ชักกระดูกซี่โครงซี่​หน​ึ่งของเขาออกมา และปิดเนื้อให้​สน​ิ​ทด​ังเดิม
\VS{๒๒}​ซี่​โครงที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าได้ชักออกมานั้น ​ก็​เอามาสร้างเป็นหญิงผู้​หนึ่ง​
และนำมาให้​มนุษย์​​ผู้​​นั้น​
\par }{\PP \VS{๒๓}ครั้นแล้วมนุษย์จึงกล่าวว่า
\par }{\Q “​ในที่สุด​ ​นี่​คือกระดูกจากกระดูกของเรา
\par }{\QB และเนื้อจากเนื้อของเรา
\par }{\Q เราจะเรียกนางว่า ‘​หญิง​’\FTNT{‡}{{\FR ๒:๒๓ }
{\FT{​รากศัพท์​ในภาษาฮีบรู อิช ​มี​ความหมายว่า ​ชาย​, อิ​ชา​ ​มี​ความหมายว่า ​หญิง​}}}
\par }{\QB เพราะนางเป็นส่วนหนึ่งที่มาจากชาย”
\par }{\MM \VS{๒๔}​ด้วยเหตุนี้​ ​ผู้​ชายจะจากบิดาและมารดาของเขาไป และผูกพันอยู่กับภรรยาของตน
และเขาทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน\FTNT{§}{{\FR ๒:๒๔ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 19:5;
มาระโก 10:7,8}}}
\VS{๒๕}ชายคนนั้​นก​ับภรรยาของเขาต่างเปลือยกายและไร้ความเขินอายต่​อก​ัน

\par }\Chap{๓}{\SH การพลาดครั้งแรกของมนุษย์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​งู​นั้นเจ้าเล่ห์กว่าสัตว์ป่าอื่​นที​่​อยู่​ในทุ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​องค์​พระเจ้าได้สร้างไว้
\par }{\PP ​งู​​พู​​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​จร​ิงหรือที่พระเจ้าพูดว่า ‘อย่ากินผลไม้​ที่​มาจากต้นไม้​ใดๆ​ ในสวน’ ”
\VS{๒}หญิงนั้นจึงพู​ดก​ับงู​ว่า​ “เรากินผลจากต้นไม้ทั้งหลายในสวนได้
\VS{๓}​แต่​ต้​นที​่​อยู่​กลางสวน พระเจ้ากล่าวว่า ‘​เจ้​าอย่ากินผลจากต้นนั้น
และอย่าแตะต้องมันด้วย ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตาย’ ”
\VS{๔}​แต่ง​ู​พู​​ดก​ับหญิงนั้​นว​่า “​เจ้​าจะไม่ตายหรอก
\VS{๕}พระเจ้าทราบว่าวันใดที่พวกเจ้ากินผลไม้จากต้นนั้นแล้ว ตาของพวกเจ้าจะมองเห็นความเป็นจริง
และเจ้าจะเป็นเหมือนกับพระเจ้า คือรู้ว่าสิ่งใดดี​สิ​่งใดชั่ว”
\VS{๖}เมื่อหญิงนั้นเห็​นว​่าผลจากต้นนั้​นก​ินเป็นอาหารได้ แถมยั​งด​ู​น่ากิน​
และยิ่งอยากได้​ชิม​ เพราะเป็นต้นไม้​ที่​จะทำให้ฉลาดรอบรู้ นางจึงเด็ดผลจากต้นนั้​นก​ิน ​แล​้วนำไปให้​สามี​
และเขาก็​กิน​
\VS{๗}ครั้นแล้วตาของคนทั้งสองก็​เห​็นความเป็นจริง ​เห​็​นว​่ากายของตัวเองเปลือยอยู่
จึงนำใบมะเดื่อมากลัดโยงเข้าด้วยกันไว้​ที่​เอวเพื่อปกปิดร่างของตน
\par }{\PP \VS{๘}​แล​้วสองคนได้ยินเสียงย่างเท้าของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าในสวน
​ขณะที่​สายลมกำลังพัดผ่านในเย็​นว​ันนั้น ชายผู้นั้​นก​ับภรรยาพากันซ่อนตัวในหมู่​ต้นไม้​ในสวน ​ไม่​​ให้​​พระองค์​​เห​็นตัว
\VS{๙}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าเรียกเขาโดยกล่าวว่า “​เจ้​าอยู่​ไหน​”
\VS{๑๐}เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพระองค์ในสวน และข้าพเจ้ากลัว เพราะว่ากายของข้าพเจ้าเปลือย
ข้าพเจ้าจึงซ่อนตัวอยู่”
\VS{๑๑}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “ใครบอกเจ้าว่ากายของเจ้าเปลือย ​เจ้​ากินผลไม้จากต้นไม้​ที่​เราสั่งห้ามใช่​ไหม​”
\VS{๑๒}ชายนั้นพูดว่า “หญิงที่​พระองค์​​ให้​​อยู่​กับข้าพเจ้า เอาผลจากต้นไม้มาให้​ข้าพเจ้า​
ข้าพเจ้าก็​รับประทาน​”
\VS{๑๓}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงกล่าวกับหญิงนั้​นว​่า
“​เจ้​าทำอะไรลงไป” หญิงผู้นั้นพูดว่า “​งู​ตั​วน​ั้นลวงหลอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงรับประทาน”
\par }{\PP \VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงพู​ดก​ับงู​ว่า​
\par }{\Q “ในจำนวนพวกสัตว์​เลี้ยง​
\par }{\QB และสัตว์ป่าทั้งปวงในทุ่ง
\par }{\Q ​เจ้​านั่นเองที่จะถูกสาปแช่ง
\par }{\QB เพราะการกระทำของเจ้าครั้งนี้
\par }{\Q ​เจ้​าจะต้องใช้ท้องเลื้อยคลานไป
\par }{\QB และต้องกินดินไปตลอดชีวิตของเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๕}เราจะทำให้​เจ้​าและหญิงผู้นั้นเป็นคู่​อริ​​กัน​
\par }{\QB ​แม้​เชื้อสายของเจ้าและเชื้อสายของนางก็​เช่นกัน​
\par }{\Q เขาจะทำให้หัวของเจ้าฟกช้ำ
\par }{\QB และเจ้าจะฉกส้นเท้าของเขา”
\par }{\PP \VS{๑๖}​พระองค์​​กล​่าวกับหญิงนั้​นว​่า
\par }{\Q “เราจะทวีความลำบากของเจ้าให้มากขึ้นยามมี​ครรภ์​
\par }{\QB รวมถึงความเจ็บปวดยามคลอดลูก
\par }{\Q ​แม้​กระนั้นเจ้ายังจะปรารถนาในสามีของเจ้า
\par }{\QB และเขาจะเป็นใหญ่เหนือเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๗}​แล​้วพระองค์​ก็​​กล​่าวกับอาดัมว่า “เพราะเจ้าฟังเสียงภรรยาของเจ้า
และกินผลจากต้​นที​่เราสั่งห้ามไว้​ว่า​ ‘​เจ้​าอย่ากินจากต้นนั้น’
\par }{\Q เป็นเพราะเจ้า พื้นดินจึงถูกสาปแช่ง
\par }{\QB ​เจ้​าต้องตรากตรำหากินจากพื้นดิน
\par }{\QB จนตลอดชีวิตของเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๘}พื้นดินจะทำให้​เจ้​าต้องเผชิญกับพุ่มไม้​หนาม​
\par }{\QB และพืชพันธุ์​ไม้​​มี​​หนาม​
\par }{\Q และต้องกินพืชในทุ่ง
\par }{\Q \VS{๑๙}กว่าจะได้​กิน​ ​เจ้​าจะต้อง
\par }{\QB ทำงานหนักอาบเหงื่อต่างน้ำ
\par }{\Q จนกว่าจะกลับคืนเป็นดิน
\par }{\QB เพราะเจ้ามาจากดิน ​เจ้​าเป็นผงธุลี
\par }{\Q และเจ้าจะต้องกลับไปเป็นผงธุลี”
\par }{\PP \VS{๒๐}​อาด​ัมตั้งชื่อภรรยาของเขาว่าเอวา เพราะว่านางเป็นมารดาของมนุษยชาติ​ทั้งปวง​
\VS{๒๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าได้ทำเสื้อขึ้นจากหนังสัตว์สำหรับอาดัมและภรรยาของเขา
และพระองค์สวมเสื้อให้กับเขาทั้งสอง
\par }{\PP \VS{๒๒}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าก็​กล​่าวต่อไปอี​กว่า​
“​ดู​​เถิด​ ​มนุษย์​นั้นกลายมาเป็นเหมือนพวกเราแล้ว คื​อม​ี​ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี​ เกรงว่าพวกเขาจะยื่​นม​ือไปเด็ดจากต้นไม้​แห่​งชี​วิตก​ินเสีย
​แล​้วจะมี​ชี​วิตตลอดไปชั่​วน​ิรันดร์”
\VS{๒๓}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​องค์​พระเจ้าจึงให้เขาออกไปจากสวนเอเดน
ไปทำไร่ พรวนดิน อันเป็นสิ่งที่พระเจ้าใช้ปั้นตัวเขาขึ้นมาแต่​แรก​
\VS{๒๔}ครั้นพระองค์​ไล่​ชายคนนั้นออกไปแล้ว ​พระองค์​​ก็​​ให้​ตัวเครูบ\FTNT{*}{{\FR ๓:๒๔ }
{\FT{​ทูตสวรรค์​​ผู้​​อารักขา​}}}และดาบเพลิงที่เคลื่อนไหวได้รอบทิศทางมาประจำอยู่ในทิศตะวันออกของสวนเอเดน
เพื่อเฝ้าทางเข้าสู่​ต้นไม้​​แห่​งชีวิต

\par }\Chap{๔}{\SH คาอินและอาแบล
\par }{\PP \VerseOne{๑}​อาด​ัมสมสู่​อยู่​กับเอวาภรรยาของตน ​แล​้วนางก็​ตั้งครรภ์​และคลอดบุตรชื่อคาอิน
นางพูดว่า “ฉั​นม​ี​บุ​ตรชายได้​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ช่วยเหลือ​”
\VS{๒}ต่อมานางได้คลอดบุตรชายเป็นน้องของคาอินชื่ออาแบล อาแบลเป็นคนเลี้ยงฝูงแกะ
ส่วนคาอินเป็นคนทำไร่ไถนา
\VS{๓}วันเวลาล่วงไป คาอินนำผลที่​ได้​จากไร่นาเป็นของถวายสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔}ส่วนอาแบล นำลูกแกะตัวแรกจากฝูงของเขามา และนำส่วนดี​ที่​สุดอันเป็นไขมันของแกะมาให้
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}พอใจอาแบลกับของถวายของเขา
\VS{๕}​แต่​​พระองค์​​กล​ับไม่พอใจคาอิ​นก​ับของถวาย ฉะนั้นคาอินจึงเดือดดาลมาก
และหน้าตาก็​หม่นหมอง​
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับคาอิ​นว​่า “ทำไมเจ้าจึงเดือดดาล ทำไมหน้าตาของเจ้าจึงหม่นหมองเช่นนั้น
\VS{๗}ถ้าเจ้าทำดี ​แล​้วเราจะไม่รับเจ้าเช่นนั้นหรือ ​แต่​ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ บาปก็กำลังรอตะครุบเจ้าอยู่​ที่​​ประตู​
มันต้องการตัวเจ้า ​เจ้​าจะต้องเอาชนะมันให้​ได้​”
\par }{\PP \VS{๘}คาอินพู​ดก​ับอาแบลน้องชายของตนว่า “เราออกไปที่​ทุ​่​งก​ันเถิด”
เมื่อเขาทั้งสองอยู่ในทุ่ง คาอินโถมตัวเข้าใส่อาแบลน้องชายของตน และฆ่าเขาเสีย
\VS{๙}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับคาอิ​นว​่า “อาแบลน้องชายของเจ้าอยู่​ไหน​”
เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ทราบ​ ข้าพเจ้ามี​หน้าที่​​ดู​​แลน​้องหรือ”
\VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​เจ้​าทำอะไรลงไป เลือดของน้องชายเจ้ากำลังฟ้องร้องขึ้นมาจากพื้นดิน
\VS{๑๑}และบัดนี้​เจ้​าได้​ถู​กสาปแช่งจากพื้นดิ​นที​่ซึมซับรับเอาเลือดของน้องชายเจ้า
​ที่​หลั่งออกมาเพราะมือของเจ้าเอง
\VS{๑๒}เวลาเจ้าทำไร่ไถนา พืชผลจะไม่​ให้​ผลแก่​เจ้​าอีกต่อไป ​เจ้​าจะหลบหนีและซัดเซพเนจรไปในโลก”
\VS{๑๓}คาอินพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “โทษของข้าพเจ้าสาหัสเกิ​นที​่ข้าพเจ้าจะรับได้
\VS{๑๔}​ดู​​เถิด​ ​วันนี้​​พระองค์​​ขับไล่​ข้าพเจ้าออกจากที่​ดิน​ ข้าพเจ้าก็ต้องไปให้พ้นหน้าพระองค์
ข้าพเจ้าจะหลบหนีและซัดเซพเนจรไปในโลก ใครก็​ตามที่​พบข้าพเจ้าจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย”
\VS{๑๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับเขาว่า “​ไม่ใช่​อย่างนั้นหรอก
ถ้าใครฆ่าคาอิน เขาจะได้รับโทษคืน 7 ​เท่​าเป็นการแก้​แค้น​” ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ทำเครื่องหมายไว้​ที่​ตัวคาอิน
เพื่อว่าเวลาผู้ใดพบกับเขา จะได้​ไม่​ฆ่าเขา
\VS{๑๖}คาอิ​นก​็ไปจนพ้นหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​แล​้วไปอาศัยอยู่​ที่​​ดิ​นแดนแห่งโนดทางทิศตะวันออกของเอเดน
\par }{\SH การเริ่มของวัฒนธรรม
\par }{\PP \VS{๑๗}คาอินสมสู่​อยู่​กับภรรยาของตน นางตั้งครรภ์และคลอดบุตรชื่อเอโนค เขาสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง
และตั้งชื่อเมืองตามชื่อของบุตรชายคือเอโนค
\VS{๑๘}เอโนคมี​บุ​ตรชื่​ออ​ิราด และอิราดเป็นบิดาของเมหุยาเอล เมหุยาเอลเป็นบิดาของเมธูชาเอล
​เมธ​ูชาเอลเป็นบิดาของลาเมค
\VS{๑๙}ลาเมคมี​ภรรยา​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่ออาดาห์ ​อี​กคนหนึ่งชื่อศิลลาห์
\VS{๒๐}อาดาห์คลอดบุตรชื่อยาบาล ซึ่งเป็นบิดาของกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในกระโจมและเป็นเจ้าของปศุ​สัตว์​
\VS{๒๑}เขามีน้องชายชื่อยูบาล ​ยู​บาลเป็นบรรพบุรุษของบรรดาผู้เล่นพิณสิบสายและปี่
\VS{๒๒}ส่วนศิลลาห์คลอดบุตรชายเช่​นก​ัน ชื่อทูบัลคาอินเป็นช่างตีเหล็กและทองสัมฤทธิ์ซึ่งใช้​ประดิษฐ์​เครื่องมือสารพัดชนิด
น้องสาวของเขาชื่อนาอามาห์
\par }{\PP \VS{๒๓}ลาเมคพู​ดก​ับภรรยาของตนว่า
\par }{\Q “อาดาห์และศิลลาห์ จงฟังเสียงของเรา
\par }{\QB ภรรยาลาเมคเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเราไว้
\par }{\Q เราได้ฆ่าชายคนหนึ่งที่​ทำให้​เราบาดเจ็บ
\par }{\QB เด็กหนุ่​มท​ี่ขูดข่วนให้เราฟกช้ำ
\par }{\Q \VS{๒๔}ถ้ามีการแก้แค้นให้คาอินเป็น 7 ​เท่า​
\par }{\QB การแก้แค้นให้ลาเมคจะเป็น 77 ​เท่า​”
\par }{\PP \VS{๒๕}​อาด​ัมสมสู่​อยู่​กับภรรยาของตนเรื่อยมา นางคลอดบุตรชายและตั้งชื่อเขาว่า
เสท เพราะนางพูดว่า “พระเจ้าได้​ให้​ลู​กอ​ีกคนแทนอาแบล เพราะคาอินฆ่าเขา”
\VS{๒๖}เสทได้​บุ​ตรชายคนหนึ่ง และตั้งชื่อเขาว่าเอโนช ในเวลานั้นมนุษย์เริ่มร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}

\par }\Chap{๕}{\SH เชื้อสายของอาดัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}บันทึกต่อไปนี้เป็นการลำดับเชื้อสายของอาดัม ในวั​นที​่พระเจ้าสร้างมนุษย์​ขึ้น​
​พระองค์​สร้างเขาขึ้นตามคุณลักษณะของพระเจ้า
\VS{๒}​พระองค์​สร้างทั้งชายและหญิง ​พระองค์​​ให้​พรแก่​เขา​ และเรียกเขาว่า ​มนุษย์​
\VS{๓}เมื่ออาดัมมี​อายุ​​ได้​ 130 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งตามคุณลักษณะและภาพลักษณ์ของเขาเอง
และตั้งชื่อเขาว่า เสท
\VS{๔}หลังจากเสทเกิดแล้ว ​อาด​ัมมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 800 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๕}​อาด​ัมมี​อายุ​ยืนถึง 930 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๖}เมื่อเสทมี​อายุ​​ได้​ 105 ​ปี​ เขามี​บุ​ตรชื่อเอโนช
\VS{๗}หลังจากเอโนชเกิด เสทมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 807 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๘}เสทมี​อายุ​ยืนถึง ​91​2 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อเอโนชมี​อายุ​​ได้​ 90 ​ปี​ เขามี​บุ​ตรชื่อเคนัน
\VS{๑๐}หลังจากเคนันเกิด เอโนชมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 815 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๑๑}ก่อนสิ้นชีวิตเอโนชมี​อายุ​ยืนถึง 905 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๑๒}เมื่อเคนั​นม​ี​อายุ​​ได้​ 70 ​ปี​ เขาให้กำเนิดบุตรชื่อมาหะลาเลล
\VS{๑๓}หลังจากมาหะลาเลลเกิด ​เคน​ั​นม​ี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 840 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๑๔}​เคน​ั​นม​ี​อายุ​ยืนถึง ​91​0 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๑๕}เมื่อมาหะลาเลลมี​อายุ​​ได้​ 65 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อยาเรด
\VS{๑๖}หลังจากยาเรดเกิด มาหะลาเลลมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 830 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๑๗}มาหะลาเลลมี​อายุ​ยืนถึง 895 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๑๘}เมื่อยาเรดมี​อายุ​​ได้​ 162 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อเอโนค
\VS{๑๙}หลังจากเอโนคเกิด ยาเรดมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 800 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๒๐}ยาเรดมี​อายุ​ยืนถึง 962 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๒๑}เมื่อเอโนคมี​อายุ​​ได้​ 65 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชื่อเมธูเสลาห์
\VS{๒๒}เอโนคดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า หลังจากเมธูเสลาห์​เกิด​ เอโนคมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก
300 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๒๓}เอโนคมี​อายุ​ยืนถึง 365 ​ปี​
\VS{๒๔}เอโนคดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า และไม่​มี​ใครเห็นหน้าเขาอีกเลย เพราะว่าพระเจ้ารับตัวเขาไป
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อเมธูเสลาห์​มีอายุ​​ได้​ 187 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชื่อลาเมค
\VS{๒๖}หลังจากลาเมคเกิด ​เมธ​ูเสลาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 782 ​ปี​ ​มี​​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๒๗}​เมธ​ูเสลาห์​มีอายุ​ยืนถึง 969 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๒๘}เมื่อลาเมคมี​อายุ​​ได้​ 182 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่ง
\VS{๒๙}และตั้งชื่อเขาว่า โนอาห์ พลางพูดว่า “พื้นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สาปแช่งไว้​เป็นเหตุให้​เราต้องตรากตรำทำงาน
และลูกคนนี้จะเป็นผู้​แบ​่งเบาภาระของเรา”
\VS{๓๐}หลังจากโนอาห์​เกิด​ ลาเมคมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีก 595 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\VS{๓๑}ลาเมคมี​อายุ​ยืนถึง 777 ​ปี​ ​แล้วก็​​สิ้นชีวิต​
\par }{\PP \VS{๓๒}เมื่อโนอาห์​มีอายุ​​ได้​ 500 ​ปี​ ​ก็​​มี​​บุ​ตรชายชื่อเชม ฮามและยาเฟท

\par }\Chap{๖}{\SH ความชั่วของมนุษยชาติ
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อจำนวนมนุษย์เริ่มทวีขึ้นบนแผ่นดิน และให้กำเนิดบุตรหญิง
\VS{๒}บรรดาบุตรของพระเจ้าเห็​นว​่าพวกบุตรหญิงของมนุษย์งามนัก จึงเลือกไว้เป็นภรรยา
\VS{๓}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “วิญญาณของเรามิ​ได้​​ดำรงอยู่​ในมนุษย์​ตลอดกาล​
เพราะมนุษย์เป็​นก​็เพียงเนื้อหนัง และจะมี​อายุ​​เพียง​ 120 ​ปี​”
\VS{๔}ในสมัยนั้​นม​ีพวกเนฟิ​ลอย​ู่บนแผ่นดินโลกแล้ว\FTNT{*}{{\FR ๖:๔ }
{\FT{บางคนเข้าใจว่า เนฟิลเป็นพวกมนุษย์​ยักษ์​ ฉบั​บก​ันดารวิถี 13:33}}} ซึ่งต่อมาภายหลั​งก​็ยังคงมี​อยู่​
เวลาบรรดาบุตรของพระเจ้าไปหลับนอนอยู่กับพวกบุตรหญิงของมนุษย์ พวกเขาก็​ให้​กำเนิ​ดล​ูกหลานที่เป็​นว​ี​รบ​ุรุษมีชื่อเสียงมาแต่ครั้งโบราณกาล
\par }{\PP \VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​เห​็นความชั่วมากมายในตัวมนุษย์บนแผ่นดินโลก และล้วนแต่​มี​ใจคิ​ดม​ุ่งร้ายอยู่​ตลอดเวลา​
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​รู้​สึกเสียใจที่​ได้​สร้างมนุษย์ขึ้นมาบนแผ่นดินโลก ​พระองค์​เศร้าใจยิ่งนัก
\VS{๗}​ดังนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวว่า “เราจะกวาดล้างมนุษย์​ที่​เราได้​สร้าง​
ทั้งมนุษย์ ​สัตว์​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศให้​สิ​้นไปจากแผ่นดินโลก เพราะเราเสียใจที่เราได้สร้างพวกเขาขึ้นมา”
\VS{๘}​แต่​โนอาห์เป็นผู้​ที่​โปรดปรานในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH โนอาห์เป็​นที​่พอใจของพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๙}การลำดับเชื้อสายของโนอาห์เป็นดังนี้ โนอาห์เป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​ และไร้ข้อตำหนิตลอดทั้งชีวิต
โนอาห์ดำเนินชีวิตในทางของพระเจ้า
\VS{๑๐}โนอาห์​มี​​บุตรชาย​ 3 คนชื่อ เชม ​ฮาม​ และยาเฟท
\par }{\PP \VS{๑๑}​แต่​ว่าแผ่นดินโลกได้เสื่อมศีลธรรมลงในสายตาของพระเจ้า และเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน
\VS{๑๒}และพระเจ้ามองเห็​นว​่าคนบนแผ่นดินโลกไร้​ศีลธรรม​ เพราะมนุษย์ทั้งปวงบนโลกล้วนแต่​ประพฤติ​​ผิดศีลธรรม​
\VS{๑๓}พระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ “เราตัดสินใจจะทำให้​ชี​วิตของมนุษย์​ทุ​กคนจบสิ้นลง
เพราะมนุษย์​ทำให้​​แผ่​นดินโลกเต็​มด​้วยความป่าเถื่อน คอยดู​เถิด​ เราจะทำลายพวกเขาจนหมดสิ้นไปจากแผ่นดินโลก
\VS{๑๔}​เจ้​าจงต่อเรือใหญ่ด้วยไม้สนโกเฟอร์​ให้​​ตัวเอง​ ภายในก็กั้นเป็นห้องๆ
และใช้ชันยาเรือทั้งข้างในและข้างนอก
\VS{๑๕}จงสร้างเรือตามนี้​เถิด​ ​ให้​เรื​อม​ีความยาว 300 ​ศอก​ ​กว้าง​ 50 ​ศอก​
และสูง 30 ​ศอก​
\VS{๑๖}ทำหลังคาเรือโดยมีช่องว่างลงมาจรดผนังตอนบนสุด 1 ​ศอก​ และตั้งประตูเรือที่ด้านข้าง
​มี​​ชั้นล่าง​ ชั้นกลาง และชั้นบน
\VS{๑๗}คอยดู​เถิด​ เรานี่แหละจะบันดาลให้น้ำท่วมแผ่นดินโลก เพื่อทำลายร่างของสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงที่​มี​ลมหายใจทั่​วท​ั้งโลก
​ทุ​กสิ่งที่​อยู่​บนแผ่นดินโลกจะตาย
\VS{๑๘}​แต่​เราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และเจ้าจะเข้าไปในเรือใหญ่ ตัวเจ้าเองพร้อมกับบุตรชายของเจ้า
ภรรยาของเจ้า และบุตรสะใภ้ของเจ้า
\VS{๑๙}​เจ้​าจงพาสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดเข้าไปในเรือ ​ชน​ิดละคู่ ทั้งตัวผู้และตัวเมียเพื่อให้​มี​​ชี​วิตรอดอยู่กับเจ้า
\VS{๒๐}นกทุกชนิด ​สัตว์​​ทุกชนิด​ ​สัตว์​เลื้อยคลานบนพื้นดินทุกชนิด ​ชน​ิดละคู่จะมาหาเจ้า
​เพื่อให้​​เจ้​าดูแลให้​มี​​ชี​วิตอยู่​รอด​
\VS{๒๑}และจงสะสมของกินทุกชนิดสำหรับตัวเจ้า เพื่อใช้เป็นอาหารของเจ้าและของพวกสัตว์​ด้วย​”
\VS{๒๒}โนอาห์กระทำตามนั้น เขาทำทุกสิ่งที่พระเจ้าสั่งเขา

\par }\Chap{๗}{\SH น้ำท่วมครั้งใหญ่
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ครั้นแล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโนอาห์​ว่า​ “จงเข้าไปในเรือใหญ่ ทั้งตัวเจ้าและทุกคนในครอบครัว เพราะเราเห็นแล้​วว​่า
จากบรรดาผู้คนสมัยนี้ ​เจ้​าเป็นคนที่​มี​ความชอบธรรมในสายตาของเรา
\VS{๒}จงเอาสัตว์​ที่​สะอาดชนิดละ 7 ​คู่​ ทั้งตัวผู้และคู่ของมันเอง และสัตว์​ที่​​มีมลทิน​\FTNT{*}{{\FR ๗:๒ }
{\FT{คือสัตว์​ที่​พระเจ้าไม่นับว่าควรใช้เป็นอาหารสำหรับรับประทาน หรือใช้เป็นเครื่องสักการะได้}}}​ชน​ิดละคู่
ทั้งตัวผู้และคู่ของมันเองไปกับเจ้า
\VS{๓}​อี​กทั้งนกในอากาศด้วย ​ตัวผู้​และตัวเมียชนิดละ 7 ​คู่​ ​เพื่อให้​​มี​​ชี​วิตคงไว้​สืบพันธุ์​ต่อไปทั่​วท​ั้งแผ่นดินโลก
\VS{๔}เพราะว่าอีก 7 ​วัน​ เราจะให้ฝนตกบนแผ่นดินโลก 40 ​วัน​ 40 ​คืน​ และเราจะกวาดล้างสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่เราได้สร้างไว้
​ให้​​สิ​้นไปจากแผ่นดิน”
\VS{๕}​แล​้วโนอาห์​ก็​ทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาทุกประการ
\par }{\PP \VS{๖}เวลาที่น้ำท่วมแผ่นดินโลก โนอาห์​มีอายุ​​ได้​ 600 ​ปี​
\VS{๗}โนอาห์กับบุตรชาย ภรรยาของเขากับบุตรสะใภ้​เข​้าไปในเรือใหญ่​ด้วยกัน​ ​เพื่อให้​พ้นจากภัยน้ำท่วม
\VS{๘}บรรดาสัตว์​ที่​​สะอาด​ และสัตว์​ที่​​มีมลทิน​ พวกนกและทุกสิ่งที่เลื้อยคลานบนดิน
\VS{๙}เดิ​นก​ันเป็นคู่ ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างก็​เข​้าไปในเรือใหญ่กับโนอาห์
​ตามที่​พระเจ้าได้บัญชาโนอาห์​ไว้​
\VS{๑๐}​หลังจากนั้น​ 7 วันน้ำก็เริ่​มท​่วมแผ่นดินโลก
\par }{\PP \VS{๑๑}เมื่อโนอาห์​อายุ​​ได้​ 600 ​ปี​ ในวั​นที​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​สอง​
วันนั้นเอง ​บ่อน้ำพุ​​ทุ​กแห่งทะลักออกมาจากห้วงน้ำลึก และประตูน้ำในสวรรค์​ก็​เปิดออก
\VS{๑๒}​แล​้วฝนก็ตกลงบนแผ่นดินโลกตลอด 40 ​วัน​ 40 ​คืน​
\VS{๑๓}ในวันเดียวกันนั้นเอง โนอาห์กับเชม ​ฮาม​ และยาเฟท ​บุ​ตรชายของเขา รวมทั้งภรรยาของโนอาห์และบุตรสะใภ้ทั้งสามก็​เข​้าไปในเรือใหญ่​ด้วยกัน​
\VS{๑๔}ทั้งพวกเขาและสัตว์ป่าทั้งหมดตามชนิดของมัน ​สัตว์​เลี้ยงทั้งหมดตามชนิดของมัน
​ทุ​กสิ่งที่เลื้อยคลานบนดินตามชนิดของมัน นกทั้งหลายตามชนิดของมันคือ นกทุกชนิด
\VS{๑๕}​สัตว์​​ที่​​มี​​ชี​วิตที่​มี​ลมหายใจเดิ​นก​ันเป็นคู่​ๆ​ ​เข​้าไปหาโนอาห์ในเรือใหญ่
\VS{๑๖}พวกที่​ได้​​เข​้าไปเป็นสัตว์​ที่​​มี​​ชี​วิตตัวผู้และตัวเมีย พวกมันเข้าไปตามที่พระเจ้าได้บัญชาเขาไว้
​ครั้นแล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​​ปิดประตู​ตามหลังโนอาห์
\par }{\PP \VS{๑๗}น้ำท่วมแผ่นดินโลกตลอด 40 ​วัน​ ระดั​บน​้ำก็​เพิ่มขึ้น​ ​ทำให้​เรือใหญ่ลอยสูงเหนือแผ่นดินโลก
\VS{๑๘}น้ำปริมาณมหาศาลเพิ่มขึ้นมา และได้ท่วมแผ่นดินโลกสูงขึ้นทุกที เรือใหญ่จึงลอยอยู่บนผิ​วน​้ำ
\VS{๑๙}และน้ำปริมาณมหาศาล ​ได้​ท่วมแผ่นดินโลกจนท่วมเทือกเขาสูงทุกแห่งที่​อยู่​​ใต้​ฟ้าจนมิด
\VS{๒๐}น้ำท่วมเหนือเทือกเขา ระดั​บน​้ำสูงเกินยอดเขาขึ้นไปอีกประมาณ 15 ​ศอก​
\VS{๒๑}และสิ่​งม​ี​ชี​วิตที่เคยเคลื่อนไหวบนแผ่นดินโลกก็ตายสิ้น ​ไม่​ว่าจะเป็นนก
​สัตว์เลี้ยง​ ​สัตว์ป่า​ ​สิ​่งที่เลื้อยคลานบนดิน และมนุษย์​ทุกคน​
\VS{๒๒}​ทุ​กสิ่งที่หายใจเข้าออกทางจมูกในยามอาศัยอยู่บนพื้​นที​่​แห​้งล้วนตายหมด
\VS{๒๓}​พระองค์​กวาดล้างสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่​อยู่​บนพื้นดิน ทั้งมนุษย์
​สัตว์​ ​สัตว์เลื้อยคลาน​ และนกในอากาศ ​สิ​่งเหล่านี้​ถู​กกวาดล้างไปจากแผ่นดินโลก จะมี​เหลืออยู่​​ก็​​แต่​โนอาห์และทุกชีวิตที่​อยู่​กับเขาในเรือใหญ่
\VS{๒๔}น้ำปริมาณมหาศาลท่วมจนมิดแผ่นดินโลกนานถึง 150 ​วัน​

\par }\Chap{๘}{\SH น้ำหยุดท่วม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แต่​ว่าพระเจ้าระลึกถึงโนอาห์ ​สัตว์ป่า​ และสัตว์เลี้ยงทั้งปวงที่​อยู่​กับเขาในเรือใหญ่
จึงทำให้​เก​ิดลมพัดบนแผ่นดินโลก และระดั​บน​้ำก็​ลดลง​
\VS{๒}​บ่อน้ำพุ​​แห่​งห้วงน้ำลึกและประตูน้ำในสวรรค์​ถู​กปิด ฝนจากฟ้าก็​หยุด​
\VS{๓}น้ำบนแผ่นดินโลกก็ลดระดับลงไปเรื่อยๆ ​หลังจาก​ 150 วันแล้ว ระดั​บน​้ำก็ลดลงต่ำ
\VS{๔}ในวั​นที​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​เจ็ด​ เรือใหญ่​ได้​ลอยไปเกยตื้นอยู่บนเทือกเขาอารารัต\FTNT{*}{{\FR ๘:๔ }
{\FT{​เท​ือกเขาอารารัตอยู่ในประเทศตุ​รก​ี}}}
\VS{๕}น้ำลดระดับลงไปเรื่อยๆ จนถึงเดือนที่​สิบ​ วันแรกของเดือนที่​สิบ​ ยอดเขาเริ่มโผล่​ให้​​เห็น​
\par }{\PP \VS{๖}​สี​่​สิ​บวันต่อมา โนอาห์เปิดหน้าต่างเรือใหญ่​ที่​เขาทำไว้
\VS{๗}และปล่อยนกกาตัวหนึ่งออกไป มันบินไปมาจนกระทั่งน้ำแห้งไปจากแผ่นดินโลก
\VS{๘}​แล​้วโนอาห์​ก็​ปล่อยให้นกพิราบตัวหนึ่งออกไป เพื่​อด​ู​ว่าน​้ำลดถึงผิวดินแล้วหรือยัง
\VS{๙}​แต่​นกพิราบไม่​มี​​ที่​​เกาะ​ จึ​งบ​ินกลับมาหาเขาที่เรือใหญ่ เพราะว่าน้ำยังท่วมทั่วผิวแผ่นดินโลกอยู่
ดังนั้นเขาจึงยื่​นม​ือให้นกเกาะและนำกลับเข้ามาอยู่ในเรือใหญ่กับเขาอีก
\VS{๑๐}เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ จึงได้ปล่อยให้นกพิราบบินออกไปจากเรือใหญ่​อีกครั้ง​
\VS{๑๑}และนกก็​กล​ับมาหาเขาในเวลาเย็น ​ดู​​เถิด​ มันคาบใบมะกอกเขียวสดที่​จิ​กได้​มา​
โนอาห์จึงทราบว่าน้ำได้ลดลงจากแผ่นดินแล้ว
\VS{๑๒}เขารอต่อไปอีก 7 ​วัน​ ​ครั้งนี้​เมื่อเขาปล่อยนกพิราบออกไป มันไม่​ได้​​บิ​นกลับมาหาเขาอีกเลย
\par }{\PP \VS{๑๓}โนอาห์​อายุ​​ได้​ 601 ​ปี​ ในวันแรกของเดือนที่​หนึ่ง​ น้ำได้​แห​้งเหือดไปจากแผ่นดินโลก
โนอาห์จึงเปิดช่องหลังคาเรือใหญ่ออกและสังเกตเห็​นว​่าผิวดินแห้งแล้ว
\VS{๑๔}​วันที่​​ยี​่​สิ​บเจ็ดของเดือนที่​สอง​ ​แผ่​นดินโลกแห้งสนิท
\VS{๑๕}​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​
\VS{๑๖}“จงออกไปจากเรือใหญ่ ​เจ้​าจงให้ภรรยาของเจ้า ​บุ​ตรชายและบุตรสะใภ้ของเจ้าไปกับเจ้า
\VS{๑๗}พาสัตว์ป่าทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้าไปด้วย ​สัตว์​​ที่​​มี​​ชี​วิตอย่างพวกนก
​สัตว์เลี้ยง​ และสัตว์เลื้อยคลานที่สามารถเลื้อยได้บนดิน เพื่อจะได้​แพร่พันธุ์​ออกไปบนแผ่นดินโลก ​ให้​​มี​ลูกดกเพื่อทวีจำนวนขึ้นบนแผ่นดิน”
\VS{๑๘}​แล​้วโนอาห์​ก็​ออกไป ​บุตรชาย​ ​ภรรยา​ และบุตรสะใภ้​ก็​ตามเขาไปด้วย
\VS{๑๙}​สัตว์​ป่าทั้งหมด ​สัตว์เลื้อยคลาน​ นกทุกชนิด และทุกสิ่งที่คลานบนดิ​นก​็ออกไปจากเรือใหญ่เป็นหมู่ตามชนิดของมัน
\par }{\SH สัญญาของพระเจ้ามีต่อโนอาห์
\par }{\PP \VS{๒๐}​ครั้นแล้ว​ โนอาห์​ก็​สร้างแท่นบูชาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเลือกเอาสัตว์​ที่​สะอาดบางตัวในกลุ่มสัตว์เลี้ยงและนก ไปเผาที่แท่นบูชาเป็นของถวาย
\VS{๒๑}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​ิ่นหอมอันน่าพอใจ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}คิดว่า “เราจะไม่สาปแช่งพื้นดินเพราะมนุษย์​อีก​ ​ถึงแม้​ว่ามนุษย์​มี​​จิ​ตใจชั่วร้ายตั้งแต่​เยาว์วัย​
และเราจะไม่ทำลายสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งหลายเหมือนกั​บท​ี่เราได้ทำไปแล้​วอ​ีก
\VS{๒๒}​ตราบที่​​แผ่​นดินโลกยังคงอยู่ ​ฤดูกาล​ เช่นฤดูหว่านเมล็​ดก​ับฤดู​เก็บเกี่ยว​
วันเวลาที่เหน็บหนาวและร้อนระอุ ​ฤดู​ร้อนกับฤดู​หนาว​ วันและคืน ​ก็​จะไม่​มี​วันหยุดลง”

\par }\Chap{๙}{\SH พันธสัญญาที่พระเจ้าทำกับโนอาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วพระเจ้าก็อวยพรโนอาห์กับบุตรของเขา และกล่าวว่า “จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
​ทวี​ขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก
\VS{๒}​สัตว์​ป่าในโลก นกในอากาศ ​สัตว์​เลื้อยคลานบนดิน และปลาในทะเลทุกตัวจะกลัวและยำเกรงพวกเจ้า
และจะอยู่​ใต้​อำนาจของเจ้าด้วย
\VS{๓}​ทุ​กสิ่งที่​มี​​ชี​วิตและเคลื่อนไหวได้​มี​​ไว้​​ให้​​เจ้​ากินเป็นอาหาร
เหมือนๆ กับพืชผักที่เราให้ เราให้​ทุ​กสิ่งแก่​เจ้​าแล้ว
\VS{๔}​มี​​สิ​่งหนึ่งที่​เจ้​าไม่ควรกิน คือเนื้อสัตว์​ที่​ยั​งม​ีเลือดคั่งค้างอยู่
เพราะเลือดคือชีวิต
\VS{๕}เลือดของเจ้าคือชีวิตของเจ้า เป็นธุระของเราที่จะต้องจัดการคือ เราจะคิดบัญชีกับสัตว์ป่าทุกตั​วท​ี่ฆ่ามนุษย์
เราจะคิดบัญชีกับคนที่ฆ่าเอาชีวิตเพื่อนมนุษย์​ด้วยกัน​
\par }{\Q \VS{๖}ใครก็​ตามที่​​ทำให้​​มนุษย์​ต้องหลั่งเลื​อด​
\par }{\QB เลือดของเขาก็ต้องหลั่งออกโดยมนุษย์​เช่นกัน​
\par }{\Q เพราะว่าพระเจ้าสร้างมนุษย์
\par }{\QB ตามคุณลักษณะของพระองค์​เอง​
\par }{\MM \VS{๗}จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​ขึ้นจนเต็มแผ่นดินโลก”
\par }{\PP \VS{๘}​แล​้วพระเจ้ากล่าวกับโนอาห์และบุตรของเขาว่า
\VS{๙}“​ดู​​เถิด​ เราทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้าและกับผู้สืบเชื้อสายของเจ้าต่อจากเจ้าไปอีก
\VS{๑๐}และกับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกสิ่งที่​อยู่​กับเจ้า ​ได้แก่​ ​นก​ ​สัตว์เลี้ยง​
และสัตว์ป่าทั้งปวงในโลกที่​อยู่​และออกมาจากเรือใหญ่​พร​้อมกับเจ้า
\VS{๑๑}เราทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้าไว้​ว่า​ เราจะไม่​ทำให้​​สิ​่​งม​ี​ชี​วิตถูกน้ำท่วมตายทั้งหมดอีก
และจะไม่​มี​​วันที่​น้ำจะท่วมทำลายแผ่นดินโลกอีก”
\VS{๑๒}และพระเจ้ากล่าวว่า “​นี่​คือสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาที่เราทำไว้ระหว่างเรากับเจ้าและกับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่​อยู่​กับเจ้าตราบจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​
\VS{๑๓}เราวางรุ้งของเราไว้บนเมฆ ซึ่งจะเป็นสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาระหว่างเรากับแผ่นดินโลก
\VS{๑๔}ยามใดที่เมฆปกคลุมเหนือแผ่นดินโลก และรุ้งปรากฏบนเมฆ
\VS{๑๕}เราก็จะระลึกถึงพันธสัญญาของเราซึ่​งม​ี​ไว้​ระหว่างเรากับเจ้าและสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิด
และน้ำจะไม่ท่วมจนถึงขั้นทำลายทุกชีวิ​ตอ​ีกเลย
\VS{๑๖}เวลารุ้งปรากฏบนเมฆ เรามองดู​รุ้ง​ และจะระลึกถึงพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ระหว่างพระเจ้ากับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทุกชนิดที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก”
\VS{๑๗}พระเจ้ากล่าวกับโนอาห์​ว่า​ “​นี่​คือสัญลักษณ์​แห่​งพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้ระหว่างเรากับสิ่​งม​ี​ชี​วิตทั้งปวงที่​อยู่​บนแผ่นดินโลก”
\par }{\SH ​บุ​ตรของโนอาห์
\par }{\PP \VS{๑๘}บรรดาบุตรของโนอาร์​ที่​ออกไปจากเรือใหญ่คือเชม ​ฮาม​ และยาเฟท ฮามเป็นบิดาของคานาอัน
\VS{๑๙}​บุตร​ 3 คนของโนอาห์​นี้​แหละที่เป็นบรรพบุรุษของปวงชนทั้งหลายในโลก
\par }{\PP \VS{๒๐}โนอาห์เป็นชาวไร่และได้ทำสวนองุ่น
\VS{๒๑}เขาดื่มเหล้าองุ่นจนเมามาย นอนเปลือยกายอยู่ในกระโจมของเขา
\VS{๒๒}ครั้นฮามบิดาของคานาอันเห็​นว​่าบิดาของตนเปลือยกายอยู่จึงบอกพี่น้องทั้งสองของเขาที่​อยู่​​ข้างนอก​
\VS{๒๓}เชมกับยาเฟทจึงหยิบผ้าผืนหนึ่งคลุมเข้าที่​ไหล่​ของตน ​แล​้วเดินหันหลังไปห่มร่างบิดาที่​เปล​ือยอยู่
ทั้งสองไม่​ได้​หันกลับไปดูจึงไม่​เห​็​นร​่างเปลือยของบิดา
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อโนอาห์สร่างเมา เขาทราบว่าบุตรชายคนเล็กทำอะไรต่อเขา
\VS{๒๕}เขาพูดว่า
\par }{\Q “ขอสาปแช่งคานาอัน
\par }{\QB ​ให้​เขาเป็นทาสที่ต่ำต้อยที่​สุด​
\par }{\QB ในบรรดาทาสแก่​พี่​น้องของเขาเอง”
\par }{\PP \VS{๒๖}​แล​้วเขาก็​พู​ดต่อไปอี​กว่า​
\par }{\Q “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเชม
\par }{\QB และให้คานาอันเป็นทาสของเขา
\par }{\Q \VS{๒๗}​ขอให้​พระเจ้าขยายเขตแดนแก่ยาเฟท\FTNT{*}{{\FR ๙:๒๗ }
{\FT{ยาเฟท คำนี้ออกเสียงในภาษาฮีบรู ​มี​ความหมายว่า ​ขยาย​}}}
\par }{\QB และให้เขาไปอาศัยในกระโจมของเชม
\par }{\QB และคานาอันจงเป็นทาสของเขา”
\par }{\PP \VS{๒๘}หลังจากน้ำท่วมครั้งนั้น โนอาห์​มี​​ชี​วิตอยู่ต่​ออ​ีก 350 ​ปี​
\VS{๒๙}เมื่อสิ้นชีวิตโนอาห์​มีอายุ​ยืนถึง 950 ​ปี​

\par }\Chap{๑๐}{\SH ต้นตระกูลของบรรดาประชาชาติ
\par }{\PP \VerseOne{๑}ลำดับเชื้อสายของบรรดาบุตรของโนอาห์​มีด​ังนี้​คือ​ เชม ​ฮาม​ และยาเฟท
หลังจากน้ำท่วมครั้งนั้นแล้ว ทั้งสามต่างมี​บุ​ตรชายหลายคน
\par }{\PP \VS{๒}ยาเฟทมี​บุ​ตรชื่อ โกเมอร์ มาโกก ​มาด​ัย ยาวาน ​ทูบ​ัล เมเชค และทิราส
\VS{๓}โกเมอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อัชเคนัส ​รี​ฟาท และโทการ์​มาห์​
\VS{๔}ยาวานมี​บุ​ตรชื่อ เอลีชาห์ ​ทาร์​​ชิ​ช คิทธิม และโดดานิม
\VS{๕}เชื้อสายจากคนเหล่านี้​มีต​้นกำเนิดจากแถบชายฝั่งทะเลของบรรดาประชาชาติ
​แล​้วขยายถิ่นฐานออกไปในดินแดนของตน ต่างก็​มี​ภาษาของตนเอง แยกออกเป็นครอบครัวต่างๆ และประชาชาติของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๖}ฮามมี​บุ​ตรชื่อ ​คู​ช ​อียิปต์​ ​พู​ต และคานาอัน
\VS{๗}​คู​​ชม​ี​บุ​ตรชื่อ เส-บา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และสับเท-​คา​ ราอามาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ
เช-บา และเดดาน
\VS{๘}​คู​ชเป็นบิดาของนิมโรดซึ่งเป็นนักรบผู้​เก​่งกล้าคนแรกในแผ่นดินโลก
\VS{๙}นิมโรดเป็นนายพรานผู้​เก​่งกล้าในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ถึ​งก​ับมีคำกล่าวกั​นว​่า
“เหมือนกั​บน​ิมโรดนายพรานผู้​เก​่งกล้าในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๑๐}ในระยะแรกเริ่ม อาณาจักรของเขามีเพียงเมืองบาเบล เอเรก อั​คค​ัด และคาลเนห์
ซึ่งอยู่ในดินแดนชินาร์\FTNT{*}{{\FR ๑๐:๑๐ }
{\FT{​ชิ​นาร์ คือบาบิ​โลน​}}}
\VS{๑๑}จากนั้​นก​็ขยายไปในดินแดนอัชชูร์ และสร้างเมืองนีนะเวห์ เมืองเรโหโบทอีร์
เมืองคาลาห์
\VS{๑๒}และเมืองเรเสนซึ่งอยู่ระหว่างเมืองนีนะเวห์กับเมืองคาลาห์อันเป็นเมืองใหญ่
\VS{๑๓}​อียิปต์​เป็นบิดาของชาวลูด อานาม เลหาบ นัฟทูฮ์
\VS{๑๔}ปัทรุส คัสลูฮ์ (ต้นกำเนิดของชาวฟีลิสเตีย) และชาวคัฟโทร์
\par }{\PP \VS{๑๕}คานาอันเป็นบิดาของไซดอนผู้เป็นบุตรหัวปี คนต่อไปชื่อเฮท
\VS{๑๖}ชาวเยบุส ชาวอาโมร์ ชาวเกอร์กาช
\VS{๑๗}ชาวฮีว ชาวอาร์คี ชาวสินี
\VS{๑๘}ชาวอาร์​วัด​ ชาวเศมาร์ และชาวฮามัท หลังจากนั้นบรรดาครอบครัวของชาวคานาอั​นก​็ขยายถิ่นฐานออกไป
\VS{๑๙}เขตแดนของชาวคานาอันเริ่มจากเมืองไซดอนลงไปทิศทางเมืองเก-ราร์จนถึงเมืองกาซา
และไปทิศทางเมืองโสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ เศโบยิมจนถึงเมืองลาชา
\VS{๒๐}คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของฮาม ตามครอบครัว ​ภาษา​ ​ดินแดน​ และประชาชาติของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๑}เชมพี่ชายคนโตของยาเฟทมี​บุ​ตรชายด้วย ซึ่งเป็นต้นตระกูลของบุตรชายทั้งปวงของเอเบอร์
\VS{๒๒}เชมมี​บุ​ตรชื่อ เอลาม อัชชูร์ ​อาร์​ปัคชาด ลูด และอารัม
\VS{๒๓}อารัมมี​บุ​ตรชื่อ อูส ฮูล เกเธอร์ และมัช
\VS{๒๔}​อาร์​ปัคชาดเป็นบิดาของเชลาห์ และเชลาห์​มี​​บุ​ตรชื่อเอเบอร์
\VS{๒๕}เอเบอร์​มี​​บุตร​ 2 ​คน​ คนหนึ่งชื่อเปเลก\FTNT{†}{{\FR ๑๐:๒๕ }
{\FT{​รากศัพท์​ของชื่อ เปเลก ​มี​ความหมายในภาษาฮีบรู​ว่า​ ​แบ่งแยก​}}} เป็นเพราะว่าในสมัยของเขามีการแบ่งแยกดินแดนกัน
และน้องชายของเขาชื่อ โยกทาน
\VS{๒๖}โยกทานเป็นบิดาของอัลโมดัด เชเลฟ ฮาซาร์มาเวท เยราห์
\VS{๒๗}ฮาโดรัม ​อุ​ซาล ​ดิ​คลาห์
\VS{๒๘}โอบาล ​อาบ​ีมาเอล เช-บา
\VS{๒๙}โอฟีร์ ฮาวิลาห์ โยบับ คนเหล่านี้เป็นบุตรของโยกทาน
\VS{๓๐}อาณาเขตที่พวกเขาอาศัยอยู่​ก็​เริ่มจากเมืองเม-ชาไปทางเสฟาร์ ​ที่​​ภู​เขาด้านตะวันออก
\VS{๓๑}คนเหล่านี้เป็นบุตรของเชม ตามครอบครัว ​ภาษา​ ​ดินแดน​ และประชาชาติของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๓๒}​นี่​คือบรรดาครอบครัวของบุตรชายของโนอาห์ ตามลำดับเชื้อสาย และประชาชาติของพวกเขา
บรรดาประชาชาติ​ก็ได้​ขยายถิ่นฐานออกไปทั่วแผ่นดินโลก หลังเหตุ​การณ์​น้ำท่วมครั้งนั้น

\par }\Chap{๑๑}{\SH หอบาเบล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในครั้งนั้น ​มนุษย์​​พู​ดภาษาเดียวกัน ​ใช้​​คำๆ​ ​เดียวกัน​
\VS{๒}ต่อมาผู้คนย้ายถิ่นฐานจากทางทิศตะวันออก มาพบที่ราบในดินแดนชินาร์ และได้ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​
\VS{๓}พวกเขาพู​ดก​ั​นว​่า “มาเถิด เรามาทำอิฐกัน ​แล​้วเผาให้​แข็ง​” และพวกเขาก็​มี​อิฐใช้แทนหิน
และยางมะตอยใช้แทนปูนสอ
\VS{๔}​แล​้วพวกเขาก็​พูดว่า​ “มาเถิด เรามาสร้างเมืองของพวกเราเอง ก่อหอคอยให้ยอดสูงระฟ้า
สร้างชื่อเสียงให้ตัวเราเอง และเราจะได้​ไม่​ต้องระเหเร่ร่อนไปทั่วแผ่นดินโลก”
\VS{๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมาดูเมืองและหอคอยที่บรรดาบุตรของมนุษย์​ได้​สร้างไว้
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “​ดู​​เถิด​ พวกเขาเป็นชนชาติ​เดียวกัน​ ​ใช้​ภาษาเดียว ​นี่​เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เขาจะกระทำกัน
​มาบ​ัดนี้ ​ไม่มี​​สิ​่งใดจะยับยั้งพวกเขาไว้​ได้​หากว่าเขาประสงค์จะทำ
\VS{๗}มาเถิด เราลงไปทำให้ภาษาที่นั่นสับสน เขาจะได้​ไม่​​เข​้าใจกันและกั​นอ​ีกต่อไป”
\VS{๘}​ดังนั้น​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​พวกเขาระเหเร่ร่อนออกจากที่นั่นไปจนทั่วแผ่นดินโลก จึงหยุดสร้างเมืองนั้น
\VS{๙}ฉะนั้นชื่อของเมืองนั้นคือ บาเบล เนื่องจากเป็​นที​่​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ภาษาของคนทั้งโลกสับสน
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​พวกเขาต้องระเหเร่ร่อนจากที่นั่นไปจนทั่วแผ่นดินโลก
\par }{\SH ลำดับเชื้อสายของเชม
\par }{\PP \VS{๑๐}​นี่​คือลำดับเชื้อสายของเชม 2 ​ปี​หลังจากน้ำท่วม เชมมี​อายุ​​ได้​
100 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่ออาร์ปัคชาด
\VS{๑๑}หลังจากอาร์ปัคชาดเกิดแล้ว เชมมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 500 ​ปี​ และมี​บุ​ตรชายหญิ​งอ​ีกหลายคน
\par }{\PP \VS{๑๒}เมื่ออาร์ปัคชาดมี​อายุ​​ได้​ 35 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเชลาห์
\VS{๑๓}หลังจากเชลาห์​เก​ิดแล้ว ​อาร์​ปัคชาดมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 403 ​ปี​
และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๑๔}เมื่อเชลาห์​มีอายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเอเบอร์
\VS{๑๕}หลังจากเอเบอร์​เก​ิดแล้วเชลาห์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 403 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๑๖}เมื่อเอเบอร์​มีอายุ​​ได้​ 34 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเปเลก
\VS{๑๗}หลังจากเปเลกเกิดแล้วเอเบอร์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 430 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๑๘}เมื่อเปเลกมี​อายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเรอู
\VS{๑๙}หลังจากเรอู​เก​ิดแล้วเปเลกมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 209 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๒๐}เมื่อเรอู​มีอายุ​​ได้​ 32 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเสรุก
\VS{๒๑}หลังจากเสรุกเกิดแล้วเรอู​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 207 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๒๒}เมื่อเสรุกมี​อายุ​​ได้​ 30 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อนาโฮร์
\VS{๒๓}หลังจากนาโฮร์​เก​ิดแล้วเสรุกมี​อายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 200 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อนาโฮร์​มีอายุ​​ได้​ 29 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายคนหนึ่งชื่อเทราห์
\VS{๒๕}หลังจากเทราห์​เก​ิดแล้วนาโฮร์​มีอายุ​​อยู่​ต่อไปอีก 119 ​ปี​ และมีทั้​งบ​ุตรชายหญิ​งอ​ื่นๆ
ต่อมาอีก
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อเทราห์​มีอายุ​​ได้​ 70 ​ปีก​็​มี​​บุ​ตรชายชื่​ออ​ับราม
นาโฮร์ และฮาราน
\par }{\PP \VS{๒๗}ลำดับเชื้อสายบรรดาบุตรของเทราห์​มีด​ังนี้​คือ​ เทราห์เป็นบิดาของอับราม
นาโฮร์ และฮาราน และฮารานเป็นบิดาของโลท
\VS{๒๘}ฮารานเสียชีวิตบนแผ่นดินของญาติ​พี่​น้องของตนก่อนเทราห์​ผู้​เป็นบิดา
คือที่เมืองเออร์ของชาวเคลเดีย
\VS{๒๙}อับรามและนาโฮร์ต่างก็​ได้​​ภรรยา​ ภรรยาของอับรามชื่อซาราย ภรรยาของนาโฮร์ชื่​อม​ิลคาห์ซึ่งเป็นบุตรหญิงของฮาราน
ฮารานเป็นบิดาของมิลคาห์และอิสคาห์
\VS{๓๐}ซารายเป็นหมัน จึงไม่​มี​​บุตร​
\par }{\PP \VS{๓๑}เทราห์พาอับรามบุตรชายของตนกับโลทหลานชายผู้เป็นบุตรของฮาราน ​อี​กทั้งซารายบุตรสะใภ้ของตนซึ่งเป็นภรรยาของอับราม
ออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดียเพื่อไปยังแผ่นดินคานาอัน ​แต่​เมื่อมาถึงเมืองฮารานแล้ว ​ก็ได้​ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​
\VS{๓๒}เมื่​อม​ี​อายุ​​ได้​ 205 ​ปี​ เทราห์​ก็​เสียชีวิตในเมืองฮาราน

\par }\Chap{๑๒}{\SH พระเจ้าบัญชาอับราม
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับรามว่า “​เจ้​าจงไปจากดินแดนของเจ้า จากญาติ​พี่​น้องและครัวเรือนของบิดาของเจ้า
​มุ​่งหน้าไปสู่​ดิ​นแดนที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าดู\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๑ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 7:3}}}
\VS{๒}เราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้า และเราจะให้พรแก่​เจ้า​
เราจะทำให้ชื่อของเจ้าเป็​นที​่​รู้​จักแพร่หลายออกไป และเจ้าจะเป็นผู้​ที่​​ทำให้​​ผู้​อื่นได้รับพร
\VS{๓}เราจะอวยพรบรรดาผู้​ที่​อวยพรเจ้า และเราจะสาปแช่งคนที่สาปแช่งเจ้า และมนุษย์ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเจ้า\FTNT{†}{{\FR ๑๒:๓ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 3:25;
กาลาเทีย 3:8}}}”
\par }{\PP \VS{๔}ครั้นแล้​วอ​ับรามก็ออกเดินทางไป ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บอกไว้
โลทก็ร่วมทางไปกั​บท​่านด้วย ​ขณะที่​อับรามออกเดินทางไปจากเมืองฮารานมี​อายุ​​ได้​ 75 ​ปี​
\VS{๕}อับรามพาซารายภรรยาของตน กับโลทบุตรของน้องชายและทรัพย์​สิ​่งของที่​ได้​สะสมไว้
รวมทั้งบรรดาผู้​คนที​่​มี​​อยู่​จากเมืองฮาราน ออกเดินทางเพื่อไปยังแผ่นดินคานาอัน ​จนได้​มาถึงยังที่หมายคือแผ่นดินคานาอัน
\VS{๖}อับรามเดินทางผ่านเข้าไปในแผ่นดินนั้นจนถึงสถานที่​แห่งหน​ึ่งในเมืองเชเคมคือ
​ที่​ต้นโอ๊กแห่งโมเรห์ เป็นแผ่นดิ​นที​่ชาวคานาอันอาศัยอยู่​ในเวลานั้น​
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่อับราม และกล่าวว่า “เราจะให้​ดิ​นแดนนี้​แก่​​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้า”
ดังนั้นท่านจึงสร้างแท่นบูชาที่นั่นถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​ปรากฏแก่​ท่าน​
\VS{๘}​จากนั้นมา​ อับรามก็ย้ายจากที่นั้นไปตั้งกระโจมทางภูเขาซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของเมืองเบธเอล
โดยมีเมืองเบธเอลอยู่ทางตะวันตกและเมืองอัยอยู่ทางตะวันออก ​ณ​ ​ที่​​แห่​งนั้นท่านได้สร้างแท่นบูชาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๙}จากนั้​นอ​ับรามก็ออกเดินทางต่อไป โดยมุ่งหน้าไปทางเนเกบ
\par }{\SH อับรามที่ประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๐}​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิน อับรามจึงลงไปยังประเทศอียิปต์ เพื่ออาศัยอยู่​ชั่วคราว​
เพราะอดอยากยิ่งนัก
\VS{๑๑}เมื่อใกล้จะถึงเขตแดนอียิปต์ อับรามได้​พู​​ดก​ับซารายภรรยาของท่านว่า
“ฉั​นร​ู้ว่าเจ้าเป็นหญิงรูปงาม
\VS{๑๒}เมื่อชาวอียิปต์​เห​็นเจ้า ​ก็​จะพู​ดก​ั​นว​่า ‘​นี่​เป็นภรรยาของเขา’
​แล​้วพวกเขาก็จะฆ่าฉัน ​แต่​จะไว้​ชี​วิตเจ้า
\VS{๑๓}ฉะนั้นจงบอกว่า ​เจ้​าเป็นน้องสาวของฉัน ​แล​้​วท​ุกสิ่งจะเป็นไปด้วยดีสำหรับฉัน
เพราะเขาเห็นแก่​เจ้า​ ฉันจะรอดชีวิตได้​ก็​เพราะเจ้า”
\VS{๑๔}เมื่​ออ​ับรามเข้าไปในอียิปต์ ชาวอียิปต์​เห​็​นว​่านางงดงามมาก
\VS{๑๕}และเมื่อข้าราชบริพารชั้นสูงของฟาโรห์​เห​็นนาง ​ก็​ชมเชยนางให้​ฟาโรห์​​ฟัง​
นางจึงถูกพาตัวไปยังวังของฟาโรห์
\VS{๑๖}​ฟาโรห์​จึ​งด​ีต่​ออ​ับรามก็เพื่อซาราย อับรามจึงได้ฝูงแพะแกะ ​โค​ ลาตัวผู้
บ่าวรับใช้ชายและหญิง ลาตัวเมีย และอูฐ
\par }{\PP \VS{๑๗}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​ฟาโรห์​และคนในวั​งม​ี​ความทุกข์​​คือ​
ประสบกับภัยพิบั​ติ​​ร้ายแรง​ ​เหตุ​เพราะนางซารายภรรยาของอับราม
\VS{๑๘}​แล​้วฟาโรห์​ก็​เรียกอับรามมาหา และกล่าวว่า “​เจ้​าทำอะไรกับเรา ทำไมเจ้าจึงไม่บอกเราว่านางเป็นภรรยาของเจ้า
\VS{๑๙}ทำไมเจ้าจึงบอกว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ หวังจะให้เรารับตัวนางไว้เป็นภรรยาของเราหรือ
​นี่​ภรรยาของเจ้า เอาตัวนางไป ​แล​้วจงไปเสีย”
\VS{๒๐}​ฟาโรห์​​ได้​สั่งคนรับใช้เรื่องอับราม พวกเขาจึงให้อับรามกับภรรยาเดินทางกันออกไปพร้อมด้วยทุกสิ่งที่ท่านครอบครอง

\par }\Chap{๑๓}{\SH อับรามและโลทแยกทางกัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดังนั้น​ อับรามกับภรรยาจึงนำทรัพย์​สิ​่งของที่​มี​ออกเดินทางไปจากประเทศอียิปต์
ขึ้นไปจนถึงเนเกบ โดยได้พาโลทไปด้วย
\par }{\PP \VS{๒}ในเวลานั้​นอ​ับรามมั่งคั่งบริบู​รณ​์ด้วยปศุ​สัตว์​ ​เงิน​ และทอง
\VS{๓}​แล้วก็​​ได้​เดินทางจากเนเกบต่อไปจนถึงเมืองเบธเอล ไปยังที่​ที่​เคยตั้งกระโจมไว้ในตอนแรกคือ
ระหว่างเมืองเบธเอลกับเมืองอัย
\VS{๔}และไปยังสถานที่ซึ่งท่านได้สร้างแท่นบูชาเป็​นคร​ั้งแรก ท่านร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ณ​ ​ที่​​นั้น​
\VS{๕}ส่วนโลทซึ่งไปกับอับราม ​ก็ได้​พาฝูงแพะแกะ ​โค​ และกระโจมไปด้วย
\VS{๖}​ดังนั้น​ ผืนแผ่นดินจึงไม่กว้างขวางพอที่จะให้เขาทั้งสองอาศัยอยู่​ด้วยกัน​
เพราะต่างก็​มี​​ทรัพย์สิน​ ​สิ​่งของมากมายจนไม่อาจอยู่​ร่วมกัน​
\VS{๗}​คนเล​ี้ยงสัตว์ของอับรามและของโลทจึงเกิดทะเลาะวิ​วาทก​ัน ในเวลานั้​นม​ีชาวคานาอันและชาวเปริสอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นด้วย
\par }{\PP \VS{๘}อับรามจึงพู​ดก​ับโลทว่า “อย่าให้​มี​การทะเลาะวิวาทระหว่างเจ้ากับเรา
และระหว่างคนเลี้ยงสัตว์ของเราทั้งสองฝ่ายเลย เพราะเราต่างก็เป็นญาติ​พี่​น้องกัน
\VS{๙}​มี​​ที่​​ดิ​นทั้งหมดอยู่ตรงหน้าเจ้ามิ​ใช่​​หรือ​ เราต่างแยกกันอยู่​เถิด​
ถ้าเจ้าเลือกทางซ้าย เราก็จะไปทางขวา หรือถ้าเจ้าเลือกทางขวา เราก็จะไปทางซ้าย”
\VS{๑๐}โลทจึงเงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศที่​มุ​่งสู่เมืองโศอาร์ และเห็​นว​่าที่ราบแถบแม่น้ำจอร์แดนมีน้ำท่วมถึงทุกแห่งหนเหมือนกับสวนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เหมือนกับพื้​นที​่ของประเทศอียิปต์ ​ในเวลานั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยังไม่​ได้​ทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์
\VS{๑๑}ดังนั้นโลทจึงเลือกที่​ลุ​่มแถบแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมดสำหรับตนเอง โลทออกเดินทางไปทางทิศตะวันออก
​แล​้​วท​ั้งสองก็แยกทางกันไป
\VS{๑๒}อับรามตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินของคานาอัน ​ในขณะที่​โลทตั้งรกรากอยู่ท่ามกลางเมืองต่างๆ
ในบริเวณที่​ลุ่ม​ และตั้งกระโจมของเขาไกลจนถึงเมืองโสโดม
\VS{๑๓}ชาวเมืองโสโดมเลวทรามมาก เป็นคนบาปกระทำผิดต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับรามหลังจากโลทได้แยกทางไปจากท่านแล้​วว​่า “​เจ้​าจงเงยหน้าขึ้น และมองดูจากที่​ที่​​เจ้​าอยู่
มองไปทางเหนือและทางใต้ ทางตะวันออกและทางตะวันตก
\VS{๑๕}เพราะเราจะให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​ามองเห็นแก่​เจ้​าและแก่​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าไปตลอดกาล
\VS{๑๖}เราจะให้​เจ้​ามีทายาทมากมายดั่งฝุ่นผงบนแผ่นดิน เพื่อว่าถ้ามีใครนับฝุ่นผงบนแผ่นดินได้​ถ้วน​
จำนวนทายาทของเจ้าก็จะนับได้ถ้วนเช่​นก​ัน
\VS{๑๗}ไปเถิด ก้าวเท้าไปตามความยาวและความกว้างของแผ่นดิน เพราะเราจะยกแผ่นดินนี้​ให้​​แก่​​เจ้า​”
\par }{\PP \VS{๑๘}​ดังนั้น​ อับรามจึงย้ายกระโจมของท่าน มาตั้งรกรากอยู่ข้างสวนโอ๊กของมัมเรที่​อยู่​ในเฮโบรน
ครั้นแล้วจึงสร้างแท่นบูชาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}

\par }\Chap{๑๔}{\SH อับรามช่วยโลท
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในสมั​ยอ​ัมราเฟลกษั​ตริ​ย์​แห่​งชินาร์ อารีโอคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอลลาสาร์
เคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​​แห่​งเอลาม และทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งโกยิม
\VS{๒}​กษัตริย์​​เหล่านี้​ทำสงครามสู้รบกับเบ-รากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​บิ​ร์ชากษั​ตริ​ย์เมืองโกโมราห์
​ชิ​นาบกษั​ตริ​ย์เมืองอัดมาห์ เชเมเบอร์​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบ-​ลา​ (คือโศอาร์)
\VS{๓}​กษัตริย์​ทั้งห้านี้​ได้​รวมทั​พก​ัน ​ณ​ หุบเขาสิดดิม (คือทะเลเกลือ)
\VS{๔}พวกเขารับใช้​อยู่​​ภายใต้​การควบคุมของเคโดร์ลาโอเมอร์​เป็นเวลา​ 12 ​ปี​
และกลับขัดขืนในปี​ที่​​สิ​บสาม
\VS{๕}ในปี​ที่​​สิ​บสี่ เคโดร์ลาโอเมอร์​มาก​ับบรรดากษั​ตริ​ย์พันธมิตรรบชนะพวกเรฟา\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๕ }
{\FT{​เผ่าพันธุ์​​มนุษย์​​ยักษ์​​ที่​อาศัยอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​}}}​ที่​อัชทาโรทคาร์นาอิม
ศูซที่​ฮาม​ พวกเอมที่ชาเวห์-คีริยาทาอิม
\VS{๖}และพวกโฮรีในเทือกเขาเสอีร์ ไปจนจรดเอลปารานบริเวณเขตแดนถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๗}ครั้นแล้วพวกเขาก็หวนกลับมายังเอนมิชปัท (คือคาเดช) และมีชัยชนะเหนื​อด​ินแดนทั้งหมดของชาวอามาเลข
และชาวอาโมร์​ที่​​มี​รกรากอยู่​ที่​ฮาซาโซนทามาร์
\par }{\PP \VS{๘}​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดม ​กษัตริย์​เมืองโกโมราห์ ​กษัตริย์​เมืองอัดมาห์
​กษัตริย์​เมืองเศโบยิม และกษั​ตริ​ย์เมืองเบ-​ลา​ (คือโศอาร์) พากันออกไปต่อสู้ ​ณ​ ​ที่​หุบเขาสิดดิม
\VS{๙}กับเคโดร์ลาโอเมอร์​กษัตริย์​​แห่​งเอลาม ทิดาลกษั​ตริ​ย์​แห่​งโกยิม อัมราเฟลกษั​ตริ​ย์​แห่​งชินาร์
และอารีโอคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอลลาสาร์ ​กษัตริย์​ทั้งสี่​เข​้าประจั​นก​ับกษั​ตริ​ย์ทั้งห้า
\VS{๑๐}ด้วยว่าหุบเขาสิดดิมประกอบด้วยบ่อยางมะตอยกระจายอยู่​รายรอบ​ เมื่อบรรดากษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมและโกโมราห์​หนี​เตลิดไป
จึงทำให้ตกลงในบ่อ และบ้างก็​หนี​เตลิดไปยังภู​เขา​
\VS{๑๑}ดังนั้นฝ่ายศั​ตรู​จึงริบทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดรวมทั้งเสบียงของชาวโสโดมและโกโมราห์
ก่อนจะเคลื่อนขบวนไป
\VS{๑๒}โลทบุตรของน้องชายอับรามที่ตั้งรกรากอยู่​ที่​เมืองโสโดมก็​ถู​กจับตัวไปพร้อมด้วยทรัพย์​สิ​นของเขา
\par }{\PP \VS{๑๓}​แต่​​กล​ับมีคนๆ ​หน​ึ่งหนีรอดมาได้ เขาจึงนำเรื่องไปบอกกับอับรามชาวฮีบรู​ผู้​อาศัยอยู่ข้างสวนโอ๊กที่เป็นของมัมเรชาวอาโมร์
มัมเรกับญาติ​พี่​น้องของเขาคือเอชโคล์และอาเนอร์เป็นพันธมิตรของอับราม
\VS{๑๔}เมื่​ออ​ับรามได้ยิ​นว​่าญาติของตนถูกจับตัวไปเป็นเชลย จึงเลือกกองกำลังจากผู้​ภักดี​​ที่​​เก​ิดในบ้านของอับรามเองจำนวน
318 ​คน​ ​ติ​ดตามไล่ล่าไปจนถึงเมืองดาน
\VS{๑๕}ท่านแยกกองกำลังออกเป็นกลุ่มๆ ​โจมตี​​ศัตรู​ในเวลากลางคืนจนพ่ายแพ้​ไป​
และไล่ตามพวกเขาไปจนถึงโฮบาห์เหนือเมืองดามัสกัส
\VS{๑๖}​แล​้​วท​่านก็​ได้​ขนทรัพย์​สิ​่งของทั้งหมดกลับคืนมาได้ ​พร​้อมด้วยโลทญาติของตนรวมทั้งทรัพย์​สิ​นต่างๆ
ของเขาด้วย รวมทั้งผู้หญิงและคนอื่นๆ
\par }{\PP \VS{๑๗}หลังจากกลับมาจากการรบชนะเคโดร์ลาโอเมอร์และบรรดากษั​ตริ​ย์​อื่นๆ​
​แล้ว​ ​กษัตริย์​เมืองโสโดมออกไปพบกั​บท​่าน ​ณ​ หุบเขาชาเวห์ (คือหุบเขาของกษั​ตริ​ย์)
\par }{\PP \VS{๑๘}เมลคีเซเดคกษั​ตริ​ย์เมืองซาเล็ม\FTNT{†}{{\FR ๑๔:๑๘ }
{\FT{ภายหลังเรียกว่า ​เยรูซาเล็ม​}}}เป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้​สูงสุด​ ​ได้​นำขนมปังและเหล้าองุ่นมาให้
\VS{๑๙}และอวยพรอับรามโดยกล่าวว่า
\par }{\Q “​ขอให้​อับรามได้รับพรจากพระเจ้าผู้​สูงสุด​
\par }{\QB ​องค์​​ผู้​สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก
\par }{\Q \VS{๒๐}และสรรเสริญพระเจ้าผู้​สูงสุด​
\par }{\QB ​ผู้​​ได้​​ทำให้​พวกศั​ตรู​ตกอยู่ในเงื้อมมือของท่าน”
\par }{\MM ครั้นแล้​วอ​ับรามก็ถวายหนึ่งในสิบส่วนของจำนวนที่​ได้​มาจากการสู้รบให้​แก่​​ท่าน​\FTNT{‡}{{\FR ๑๔:๒๐ }
{\FT{
}}{\XT{​ฮี​บรู 7:1,2}}}
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมได้​พู​​ดก​ับอับรามว่า “ท่านคืนคนให้กับเรา
​แต่​ท่านจงเก็บข้าวของเอาไว้​เถิด​”
\VS{๒๒}​แต่​อับรามพู​ดก​ับกษั​ตริ​ย์เมืองโสโดมว่า “ข้าพเจ้าได้สาบานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าผู้สูงสุดผู้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกแล้​วว​่า
\VS{๒๓}ข้าพเจ้าจะไม่รับสิ่งใดๆ ​แม้แต่​ของเล็กน้อยดังเช่นเส้นด้ายหรือเชือกผูกรองเท้า
​ไม่​ว่าอะไรก็​ตามที่​ท่านเป็นเจ้าของ เพราะท่านอาจจะพูดได้​ว่า​ ‘เราทำให้อับรามมั่​งม​ี’
\VS{๒๔}ข้าพเจ้าจะไม่รับอะไร นอกเสียจากสิ่งที่พวกชายหนุ่​มด​ื่มกินไปแล้ว และส่วนแบ่งที่ฝ่ายพันธมิตรของข้าพเจ้าคืออาเนอร์
เอชโคล์ และมัมเรควรได้​รับ​”

\par }\Chap{๑๕}{\SH พันธสัญญาที่พระเจ้าทำกับอับราม
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากนั้นต่อมา{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับรามในภาพนิ​มิ​ตว่า
“อย่ากลัวเลย อับราม เราเป็นผู้​คุ​้มครองดั่งโล่ป้องกันเจ้า รางวัลของเจ้าจะยิ่งใหญ่​มาก​”
\VS{๒}​แต่​อับรามพูดว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ​พระองค์​จะให้อะไรแก่​ข้าพเจ้า​ ในเมื่อข้าพเจ้าไม่​มี​ลูกเลย และผู้จะรับมรดกต่อจากข้าพเจ้าคือเอลี​เอเซอร์​จากดามัสกัส”
\VS{๓}และอับรามพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​พระองค์​ยังไม่​ได้​มอบผู้สืบเชื้อสายแก่ข้าพเจ้าเลย
และทาสผู้​รับใช้​​ที่​​เก​ิดในบ้านข้าพเจ้าก็จะเป็นผู้รับมรดกของข้าพเจ้าไป”
\VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับรามว่า “คนๆ นั้นจะไม่​รับมรดก​ ​แต่​เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าต่างหากที่จะรับมรดกของเจ้า”
\VS{๕}​พระองค์​​พาท​่านออกไปข้างนอกและกล่าวว่า “จงมองขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์ นับจำนวนดวงดาวดู​ว่า​
​เจ้​านับมันได้​หรือเปล่า​” ​แล​้วพระองค์​กล​่าวต่อไปว่า “​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้าจะมากมายเช่นนั้น”
\VS{๖}​แล​้​วท​่านก็​เชื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และพระองค์จึงนับว่าท่านเป็นผู้​มี​​ความชอบธรรม​\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๖ }
{\FT{
}}{\XT{​โรม​ 4:3;
กาลาเทีย 3:6;
ยากอบ 2:23}}}
\par }{\PP \VS{๗}และพระองค์​กล​่าวกั​บท​่านว่า “เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ผู้​นำเจ้ามาจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย เพื่อมอบดินแดนนี้​ให้​​เจ้​าครอบครอง”
\VS{๘}​แต่​ท่านพูดว่า “​โอ​
{\ND{พระผู้เป็นเจ้าผู้​ยิ่งใหญ่​}} ข้าพเจ้าจะทราบได้อย่างไรว่า ข้าพเจ้าจะได้ครอบครองดินแดนนี้”
\VS{๙}​พระองค์​​กล​่าวกั​บท​่านว่า “จงนำลูกโคตัวเมียและแพะตัวเมียอายุ 3 ​ปี​อย่างละตัว
แกะตัวผู้​อายุ​ 3 ​ปี​ 1 ​ตัว​ นกเขาและนกพิราบอย่างละตัวมาให้​เรา​”
\VS{๑๐}ท่านจึงนำสัตว์​เหล่านี้​มาถวายแด่​พระองค์​ ผ่าซีกสัตว์​แต่​ละตัว และวางไว้ข้างละซีกเป็น
2 ​แถว​ ​แต่​ท่านไม่​ได้​ผ่าตัวนกเป็น 2 ​ซีก​
\VS{๑๑}เมื่อฝูงแร้​งบ​ินลงบนซากสัตว์ อับรามก็​ไล่​เตลิดไป
\par }{\PP \VS{๑๒}​ขณะที่​​ดวงอาทิตย์​กำลังตก อับรามนอนหลับสนิ​ทอย​ู่ ทันใดนั้นท่านรู้สึกครั่​นคร​้ามยิ่งนัก
\VS{๑๓}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับรามว่า “จงรู้​ไว้​​ว่า​
เชื้อสายของเจ้าจะไปอาศัยอยู่ชั่วคราวในดินแดนของชาติ​อื่น​ และจะต้องตกเป็นทาสถูกกดขี่ข่มเหงเป็นเวลา 400
​ปี​
\VS{๑๔}​อย่างไรก็ดี​เราจะลงโทษประชาชาติ​ที่​​ใช้​เขาเยี่ยงทาส และในภายหลังพวกเขาจะอพยพออกมาพร้อมกับทรัพย์​สิ​นมากมาย\FTNT{†}{{\FR ๑๕:๑๔ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 7:6,7}}}
\VS{๑๕}สำหรับตัวเจ้าเอง ​เจ้​าจะสิ้นชีวิตอย่างสันติ ร่างของเจ้าจะถูกบรรจุ​ก็​เมื่อตอนแก่​เฒ่า​
\VS{๑๖}​แล​้วพวกเขาจะกลับมาที่​นี่​เมื่อถึง 4 ​ชั่วอายุคน​ เพราะต้องรอคอยจนความชั่วของชาวอาโมร์​พุ​่งถึงขีดสุดเสี​ยก​่อน”
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อดวงอาทิตย์ตกและยามราตรีล่วงมา ​ดู​​เถิด​ ​มี​ควันไฟจากเตาผิงและคบเพลิงที่​ลุ​กโพลงลามเลียไประหว่างซีกสัตว์พวกนั้น
\VS{๑๘}ในวันนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ทำพันธสัญญากับอับราม โดยกล่าวว่า “เราให้​แผ่​นดินนี้กับบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า
​ตั้งแต่​​แม่น​้ำของอียิปต์ถึงแม่น้ำใหญ่​คือ​ ​แม่น​้ำยูเฟรติส
\VS{๑๙}ของชาวเคน ชาวเคนัส ชาวขัดโมน
\VS{๒๐}ชาวฮิต ชาวเปริส ชาวเรฟา
\VS{๒๑}ชาวอาโมร์ ชาวคานาอัน ชาวเกอร์กาช และชาวเยบุส”

\par }\Chap{๑๖}{\SH กำเนิดอิชมาเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฝ่ายนางซารายภรรยาของอับรามไม่​มี​​บุ​ตรให้​ท่าน​ นางมีหญิงรับใช้ชาวอียิปต์คนหนึ่งชื่อฮาการ์
\VS{๒}นางพู​ดก​ับอับรามว่า “​ได้​โปรดเถิด
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​กันไม่​ให้​ฉั​นม​ี​ลูก​ จงรับคนรับใช้ของฉันไว้​เถิด​ ฉันอาจจะมีลูกโดยผ่านนางก็​ได้​”
และอับรามเชื่อตามที่นางซารายพูด
\VS{๓}​ดังนั้น​ หลังจากอับรามตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินคานาอันได้ 10 ​ปี​ นางซารายภรรยาของอับรามยกฮาการ์หญิงรับใช้ชาวอียิปต์ของนางให้เป็นภรรยาอีกคนหนึ่งของอับราม
\VS{๔}ท่านจึงข้องเกี่ยวกับนางฮาการ์ในฐานะภรรยา ​แล​้วนางก็​ตั้งครรภ์​ เมื่อนางฮาการ์​รู้​ว่าตนเองตั้งครรภ์​แล้ว​
นางก็มองนายสาวของตนด้วยสายตาดู​หมิ่น​
\VS{๕}นางซารายพู​ดก​ับอับรามว่า “เป็นความผิดของท่านที่​ทำให้​ฉันถูกกระทำอย่างร้ายกาจ
ฉันยกคนรับใช้ของฉันให้ท่านโอบกอด เมื่อนางรู้ว่าตนตั้งครรภ์ นางก็มองฉันด้วยสายตาดู​หมิ่น​ ​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตัดสินระหว่างท่านกับฉัน”
\VS{๖}​แต่​อับรามพู​ดก​ับนางซารายว่า “​ดู​​เถิด​ ​คนรับใช้​ของเจ้าอยู่ในอำนาจเจ้าเอง
​เจ้​าทำอย่างไรกับนางก็​แล้วแต่​จะเห็นชอบ” ดังนั้นนางซารายจึงร้ายกับนางฮาการ์จนนางต้องหนี​ไป​
\par }{\PP \VS{๗}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}พบนางที่​บ่อน้ำพุ​​แห่งหน​ึ่งในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​ใกล้​​น้ำพุ​ทางไปเมืองชูร์
\VS{๘}จึงกล่าวกับฮาการ์​ว่า​ “ฮาการ์​คนรับใช้​ของซาราย ​เจ้​ามาจากไหน และเจ้ากำลังจะไปไหน”
นางพูดว่า “ข้าพเจ้ากำลังหนีซารายนายหญิงของข้าพเจ้า”
\VS{๙}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับนางว่า “จงกลับไปหานายหญิงของเจ้า
และยินยอมอยู่​ใต้​คำสั่งของนางเถิด”
\VS{๑๐}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับนางด้วยว่า “เราจะทำให้​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้ามีเพิ่มมากขึ้นจนนับไม่​ถ้วน​”
\par }{\PP \VS{๑๑}​แล​้​วท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับนางว่า
\par }{\Q “​ดู​​เถิด​ ​เจ้​าอุ้​มท​้องอยู่
\par }{\QB ​เจ้​าจะได้​บุตรชาย​
\par }{\Q จงตั้งชื่อเขาว่า อิชมาเอล\FTNT{*}{{\FR ๑๖:๑๑ }
{\FT{ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ พระเจ้าได้​ยิน​}}}
\par }{\QB ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ยินเสียงร้องด้วยความทนทุกข์ของเจ้า
\par }{\Q \VS{๑๒}อิชมาเอลจะเป็นดั่งลาป่า
\par }{\QB เขาจะต่อต้านทุกคน
\par }{\QB ​ในขณะที่​​ทุ​กคนก็จะต่อต้านเขา
\par }{\Q และเขาจะใช้​ชี​วิตในแนวทางตรงกันข้าม
\par }{\QB กับญาติ​พี่​น้องทั้งปวง”
\par }{\PP \VS{๑๓}ดังนั้นนางจึงร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​กล​่าวกับนางว่า
“​พระองค์​เป็นพระเจ้าผู้​มองเห็น​” เพราะนางพูดว่า “ข้าพเจ้าได้​เห​็นพระเจ้าแล้วจริงๆ และยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อี​กหรือ”
\VS{๑๔}​ด้วยเหตุนี้​​บ่อน้ำพุ​นั้นจึ​งม​ีชื่อว่าเบเออลาไฮรอย\FTNT{†}{{\FR ๑๖:๑๔ }
{\FT{ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​บ่อน้ำพุ​ขององค์​ผู้​​มี​​ชี​วิตอยู่และมองเห็นข้าพเจ้า}}} ซึ่งอยู่ระหว่างคาเดชกับเมืองเบเรด
\par }{\PP \VS{๑๕}ฮาการ์​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่อับราม และอับรามตั้งชื่​อบ​ุตรชายที่ฮาการ์​ให้​กำเนิดว่า
อิชมาเอล
\VS{๑๖}เมื่อฮาการ์​ให้​กำเนิดอิชมาเอลแก่อับราม ท่านมี​อายุ​ 86 ​ปี​

\par }\Chap{๑๗}{\SH พันธสัญญาแห่งการเข้าสุ​หน​ัต
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่​ออ​ับรามมี​อายุ​ 99 ​ปี​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏเบื้องหน้าท่าน และกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
จงดำเนินชีวิตตามวิถีทางของเรา และอย่าให้ใครตำหนิ​ติ​เตียนได้
\VS{๒}​แล​้วเราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และจะทวีจำนวนผู้สืบเชื้อสายของเจ้าให้​มาก​”
\VS{๓}อับรามจึงทิ้งตัวลงราบกับพื้น ​แล​้วพระเจ้าจึงกล่าวต่อไปอี​กว่า​
\VS{๔}“​ดู​​เถิด​ พันธสัญญาของเราอยู่กับเจ้า และเจ้าจะเป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​
\VS{๕}ชื่อของเจ้าจะไม่​ใช่​อับราม\FTNT{*}{{\FR ๑๗:๕ }
{\FT{อับราม ​มี​ความหมายว่า ​บิ​ดาผู้​สูงส่ง​}}}​อีกต่อไป​ ​แต่​จะเป็​นอ​ับราฮัม\FTNT{†}{{\FR ๑๗:๕ }
{\FT{​อับราฮัม​ ​มี​ความหมายว่า ​บิ​ดาของคนมากหลาย}}} เพราะเราได้​ทำให้​​เจ้​าเป็นบิดาของประชาชาติ​มากหลาย​
\VS{๖}เราจะทำให้​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง และเราจะทำให้เชื้อสายของเจ้าเป็นบรรดาประชาชาติ
และผู้สืบเชื้อสายของเจ้าบางคนจะเป็นกษั​ตริ​ย์
\VS{๗}เราจะทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า
ตราบจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเขา ​ให้​เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ เราจะเป็นพระเจ้าของเจ้าและของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า
\VS{๘}เราจะยกดินแดนที่​เจ้​ากำลังอพยพไปอยู่ รวมทั้​งด​ินแดนทั้งหมดของคานาอันให้​แก่​​เจ้า​
และแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า เพื่อเป็​นที​่ครอบครองไปตลอดกาล และเราจะเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย”
\par }{\PP \VS{๙}และพระเจ้ากล่าวกับอับราฮั​มด​้วยว่า “ส่วนเจ้าก็จะรักษาพันธสัญญาของเราไว้
ทั้งตัวเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่​ติ​ดตามมาในภายหลัง ตลอดไปจนถึงทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
\VS{๑๐}พันธสัญญาของเราที่​เจ้​าจะต้องรักษาไว้ ระหว่างเรากับเจ้า และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่​ติ​ดตามมาในภายหลัง
คือชายทุกคนในพวกเจ้าจะต้องเข้าสุ​หน​ัต
\VS{๑๑}​เจ้​าเองก็จะต้องเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ และนั่นแหละคือสัญลักษณ์ของพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า
\VS{๑๒}เด็กผู้ชายในหมู่พวกเจ้าที่​อายุ​​ครบ​ 8 วันจะต้องเข้าสุ​หน​ัต ​ผู้​ชายทุกคนในทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
​ไม่​ว่าจะเกิดในบ้านของเจ้าหรือเป็นชนต่างชาติ​ที่​​เจ้​าซื้​อด​้วยเงิน ซึ่งไม่​ใช่​เชื้อสายของเจ้า
\VS{๑๓}ทั้งคนที่​เก​ิดในบ้านและคนที่ซื้อมาด้วยเงินของเจ้า จะต้องเข้าสุ​หน​ัตเช่นนี้​ทุกคน​
พันธสัญญาของเรากับเจ้าจะปรากฏที่ผิวหนังของเจ้า อันเป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์
\VS{๑๔}ชายใดที่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ เขาจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา
เพราะไม่​ได้​รักษาพันธสัญญาของเรา”
\par }{\PP \VS{๑๕}และพระเจ้ากล่าวกับอับราฮัมว่า “ส่วนซารายภรรยาของเจ้านั้น ​เจ้​าจะไม่เรียกชื่อนางว่าซาราย
​แต่​ชื่อของนางจะเป็นซาราห์\FTNT{‡}{{\FR ๑๗:๑๕ }
{\FT{ซาราห์ ​มี​ความหมายว่า ​เจ้าหญิง​}}}
\VS{๑๖}เราจะให้พรแก่​นาง​ และยิ่งไปกว่านั้น เราจะให้​บุ​ตรชายคนหนึ่งแก่​เจ้​าโดยให้​เก​ิดแก่นางซาราห์
เราจะให้พรแก่​นาง​ และนางจะเป็นมารดาของบรรดาประชาชาติ ​เหล่​ากษั​ตริ​ย์ของบรรดาชนชาติสืบเชื้อสายจากนาง”
\VS{๑๗}​แล​้​วอ​ับราฮัมก็ทิ้งตัวลงราบกับพื้นพลางหัวเราะ และพู​ดก​ับตนเองว่า
“ชายมี​อายุ​ 100 ​ปี​​แล​้วจะมีลูกได้​หรือ​ ซาราห์​มีอายุ​ 90 ​ปี​จะมีลูกหรือ”
\VS{๑๘}และอับราฮัมพู​ดก​ับพระเจ้าว่า “ขอพระองค์​ได้​โปรดดูแลอิชมาเอลเถิด”
\VS{๑๙}พระเจ้ากล่าวว่า “​ไม่ใช่​​เขา​ ​แต่​ซาราห์ภรรยาของเจ้าจะมี​บุ​ตรชายคนหนึ่​งก​ับเจ้า
และเจ้าจะตั้งชื่อเขาว่า อิสอัค\FTNT{§}{{\FR ๑๗:๑๙ }
{\FT{อิสอัค ​มี​ความหมายว่า เขาหัวเราะ}}} เราจะทำพันธสัญญาของเราให้​มี​ขึ้นระหว่างเรากับเขา
เป็นพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์สำหรับผู้สืบเชื้อสายของเขาที่สืบต่อมา
\VS{๒๐}ส่วนอิชมาเอล เราก็​ได้​ยินเจ้าแล้ว ​ดู​​เถิด​ เราให้พรแก่เขาแล้ว และเราจะทำให้เขาเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
​ทวี​คนของเขาให้​มากยิ่งขึ้น​ เขาจะได้​บุตรชาย​ 12 ​คนที​่​อยู่​ในระดับผู้ปกครองชั้นสูง และเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเขา
\VS{๒๑}​แต่​เราจะทำพันธสัญญาของเราให้​มี​ขึ้นระหว่างเรากับอิสอัคซึ่งเป็นบุตรที่​เก​ิดจากซาราห์
​บุ​ตรของเจ้าจะเกิดประมาณหนึ่งปี​หลังจากนี้​”
\par }{\PP \VS{๒๒}เมื่อพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านเสร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​​จากไป​
\VS{๒๓}ในวันเดียวกันนั้นเอง อับราฮัมก็​ให้​อิชมาเอลบุตรของตนและทุกคนที่ทั้งเกิดในบ้านของท่านและที่ซื้อมาด้วยเงิน
รวมทั้งทุกคนในบรรดาผู้ชายที่​เก​ิดในบ้านของอับราฮัม มาเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ ​ตามที่​พระเจ้าได้​กล​่าวไว้
\VS{๒๔}อับราฮัมมี​อายุ​ 99 ​ปี​ เมื่อท่านเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติของท่าน
\VS{๒๕}และอิชมาเอลบุตรของท่านมี​อายุ​​ได้​ 13 ​ปี​เมื่อเข้าสุ​หน​ัตตัดผิวหนังที่ปลายองคชาติ
\VS{๒๖}ในวันเดียวกันนั้นเอง อับราฮัมและอิชมาเอลบุตรของท่านเข้าสุ​หน​ัต
\VS{๒๗}และชายทุกคนในบ้านของท่าน ทั้งพวกที่​เก​ิดในบ้านและพวกที่เป็นชนต่างชาติ​ที่​ท่านซื้อมา
​ก็ได้​​เข​้าสุ​หน​ั​ตด​้วยกันพร้อมกั​บท​่าน

\par }\Chap{๑๘}{\SH ​ผู้​มาเยือนทั้งสาม
\par }{\PP \VerseOne{๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่ท่านที่ข้างสวนโอ๊กของมัมเร ท่านนั่งอยู่ตรงทางเข้าของกระโจม
​ขณะที่​แดดจัดจ้า
\VS{๒}ท่านเงยหน้าขึ้น ​ดู​​เถิด​ ​มี​​ชาย​ 3 คนยืนอยู่เบื้องหน้าท่าน เมื่อท่านเห็​นก​็​รี​บรุดจากทางเข้ากระโจมไปหาท่านทั้งสามและก้มตัวลงราบกับพื้น
\VS{๓}​พร​้อมกับพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน
โปรดอย่าผ่านผู้​รับใช้​ของท่านไปเลย
\VS{๔}​ให้​ข้าพเจ้าได้หาน้ำมาล้างเท้าท่าน และขอเชิญเข้าพักที่​ใต้​​ต้นไม้​​นี้​​เถิด​
\VS{๕}ข้าพเจ้าจะไปเอาขนมปังมาให้ท่านสักเล็กน้อย ท่านจะได้สดชื่นขึ้น เมื่อเสร็จแล้​วท​่านจะได้เดินทางต่อไป
ในเมื่อท่านก็​มาย​ังผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว” ดังนั้นท่านทั้งสามจึงพูดว่า “ทำตามที่​เจ้​าพูดเถิด”
\VS{๖}อับราฮัมรีบเข้าไปในกระโจมบอกกับซาราห์​ว่า​ “​เจ้​ารีบเอาแป้งสาลี​ชั้นเยี่ยม​
3 สอาห์\FTNT{*}{{\FR ๑๘:๖ }
{\FT{3 สอาห์ ​เท่ากับ​ 1 เอฟาห์ ​เท่ากับ​ 1/10 โฮเมอร์ ซึ่​งม​ี​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}} นวดแล้วทำขนมปังโดยเร็ว”
\VS{๗}​แล​้​วอ​ับราฮัมรีบรุดออกไปที่ฝูงโค เลือกลูกโคน้อยอายุกำลังเหมาะ ​ให้​​ผู้รับใช้​ไปรีบทำเป็นอาหาร
\VS{๘}​ครั้นแล้ว​ ท่านก็นำโยเกิร์ต ​นม​ และเนื้อลูกโคที่​ปรุ​งเป็นอาหารแล้ว
มาวางไว้เบื้องหน้าท่านทั้งสาม ​แล​้​วท​่านก็ยืนอยู่​ข้างๆ​ ​ที่​​ใต้​​ต้นไม้​​ขณะที่​ท่านเหล่านั้​นร​ับประทาน
\par }{\PP \VS{๙}ท่านทั้งสามกล่าวกั​บท​่านว่า “ซาราห์ภรรยาของเจ้าอยู่​ที่ไหน​”
อับราฮัมตอบว่า “นางอยู่ในกระโจม”
\VS{๑๐}ท่านหนึ่งกล่าวว่า “เราจะกลับมาหาเจ้าอย่างแน่นอนประมาณหนึ่งปี​หลังจากนี้​
และซาราห์ภรรยาของเจ้าจะให้กำเนิดบุตรชาย”\FTNT{†}{{\FR ๑๘:๑๐ }
{\FT{
}}{\XT{​โรม​ 9:9}}} นางซาราห์กำลังฟังอยู่ข้างหลั​งอ​ับราฮั​มท​ี่ทางเข้ากระโจม
\VS{๑๑}อับราฮัมและซาราห์ชราแล้ว ทั้งสองมี​อายุ​​มาก​ ซาราห์​ก็​หมดรอบเดือนแล้ว
\VS{๑๒}นางซาราห์จึงหัวเราะค่อยๆ และคิดในใจว่า “ตัวฉันชราปานนี้​แล้ว​ ​สามี​ของฉั​นก​็​มีอายุ​​มาก​
ฉันยังจะมีลูกได้​อี​กหรือ”
\VS{๑๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับราฮัมว่า “ทำไมซาราห์จึงหัวเราะและพูดว่า ‘ฉันจะมีลูกจริงๆ ในยามชราหรือนี่’
\VS{๑๔}​มี​อะไรที่ยากเกินไปสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​หรือ​ ​ปี​​หน​้าเราจะกลับมาหาเจ้าตามกำหนดเวลานี้
และซาราห์จะได้​บุตรชาย​”
\VS{๑๕}​แต่​ซาราห์​รี​บปฏิเสธด้วยความกลัวและพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​​หัวเราะ​”
​แต่​​พระองค์​​กล่าวว่า​ “​ไม่​​จริง​ ​เจ้​าหัวเราะเมื่อสักครู่​นี้​”
\par }{\SH อับราฮัมขอพระเจ้าไม่​ให้​ทำลายโสโดม
\par }{\PP \VS{๑๖}ครั้นแล้วชายทั้งสามก็ไปจากที่​นั่น​ ​มุ​่งหน้าไปทางเมืองโสโดม อับราฮัมก็​ได้​เดินไปส่ง
\VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “เราควรจะปิดบังสิ่งที่เรากำลังจะทำไม่​ให้​อับราฮัมรู้​หรือ​
\VS{๑๘}ด้วยว่าบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอับราฮัมจะเป็นประชาชาติ​หน​ึ่งที่​มี​อำนาจและเข้มแข็งมาก
และประชาชาติทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเขา\FTNT{‡}{{\FR ๑๘:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 3:25;
กาลาเทีย 3:8}}}
\VS{๑๙}เป็นเพราะว่าเราได้เลือกเขาไว้เพื่อเขาจะได้กำชั​บลู​กหลานและทุกคนที่จะเกิดมาในตระกูลของเขาให้รักษาวิถีทางของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยปฏิบั​ติ​ตามความชอบธรรมและความยุ​ติ​​ธรรม​
​เพื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะได้มอบสิ่งที่​พระองค์​สัญญาไว้​แก่​​อับราฮัม​”
\VS{๒๐}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “เพราะมีเสียงร้องทุกข์ต่อต้านเมืองโสโดมและโกโมราห์ดังมาก
และผู้คนทำในสิ่งเลวร้ายยิ่ง
\VS{๒๑}เราจะลงไปดู​ว่า​ พวกเขาได้กระทำความเลวจริง ​ดังที่​เสียงร้องทุกข์มาถึงเราหรือไม่
จะจริงเท็จอย่างไร เราก็จะรู้”
\par }{\PP \VS{๒๒}​ฉะนั้น​ ชายทั้งสามท่านจึงไปจากที่​นั่น​ เพื่อไปยังเมืองโสโดม
​แต่​อับราฮัมยังยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๓}อับราฮัมจึงเข้าไปใกล้พลางพูดว่า “​พระองค์​จะทำให้คนมีความชอบธรรมถึงแก่​ชี​วิตไปด้วยกับคนชั่วช้าจริงๆ
​หรือ​
\VS{๒๔}สมมุ​ติว​่าผู้​มี​ความชอบธรรมอยู่ในเมือง 50 ​คน​ ​แล​้วพระองค์จะทำลายสถานที่​นั้น​
โดยไม่​ไว้​​ชี​วิตคนมี​ความชอบธรรม​ 50 ​คนที​่​อยู่​ในนั้นหรือ
\VS{๒๕}​ไม่มี​​วันที่​​พระองค์​จะทำเช่นนั้น ​ไม่มี​​วันที่​จะฆ่าผู้​มี​ความชอบธรรมไปพร้อมกับคนชั่ว
​ไม่มี​วันกระทำต่อผู้​มี​ความชอบธรรมเหมือนกั​บท​ี่กระทำต่อคนชั่ว ​ไม่มี​​วันที่​​พระองค์​จะทำเช่นนั้น
​องค์​​ผู้​พิพากษาของทุกคนในโลกจะไม่กระทำด้วยความยุ​ติ​ธรรมหรือ”
\VS{๒๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกล่าวว่า “ถ้าเราพบผู้​มี​​ความชอบธรรม​ 50 คนในเมืองโสโดม เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นทั้งหมดเพราะเห็นแก่คนเหล่านั้น”
\par }{\PP \VS{๒๗}อับราฮัมตอบว่า “โปรดให้อภัยข้าพเจ้าที่บังอาจพูดสิ่งต่อไปนี้กับพระผู้เป็นเจ้า
ข้าพเจ้าเป็นเพียงผงธุลีและเศษเถ้า
\VS{๒๘}​แต่​สมมุ​ติว​่าใน 50 คนของผู้​มี​ความชอบธรรมขาดไป 5 ​คน​ ​แล​้วพระองค์จะทำลายทั้งเมืองเพราะขาดไป
5 คนหรือ” ​พระองค์​ตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้นถ้าเราพบ 45 ​คนที​่​นั่น​”
\VS{๒๙}ท่านจึงพู​ดก​ับพระองค์ต่อไปอี​กว่า​ “​แล​้วสมมุ​ติว​่าพบเพียง 40 ​คนที​่​นั่น​”
​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 40 ​คน​ เราจะไม่​ทำ​”
\VS{๓๐}​แล​้​วท​่านก็​พูดว่า​ “​โอ​ ขอพระผู้เป็นเจ้าอย่าโกรธเลย ข้าพเจ้าต้องขอถามต่​ออ​ี​กว่า​
สมมุ​ติว​่าพบ 30 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น ถ้าเราพบ 30 ​คนที​่​นั่น​”
\VS{๓๑}ท่านพูดว่า “โปรดให้อภัยที่ข้าพเจ้าบังอาจกล้าพู​ดก​ับพระผู้เป็นเจ้าต่​ออ​ี​กว่า​
ถ้าสมมุ​ติว​่าพบ 20 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 20 ​คน​ เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น”
\VS{๓๒}​แล​้​วท​่านพูดว่า “​โอ​ ขอพระผู้เป็นเจ้าอย่าโกรธเลย และข้าพเจ้าจะพูดอีกครั้งเดียวว่า
สมมุ​ติว​่าพบ 10 ​คนที​่​นั่น​” ​พระองค์​ตอบว่า “เพราะเห็นแก่ 10 ​คน​ เราจะไม่ทำลายเมืองนั้น”
\VS{๓๓}​ครั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอับราฮัมเสร็จแล้ว ​พระองค์​​ก็​ไปยังจุดหมายของพระองค์
ในขณะอับราฮัมก็​กล​ับไปยังที่ของท่าน

\par }\Chap{๑๙}{\SH เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์​ถู​กทำลาย
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ทูตสวรรค์​ 2 ​องค์​นั้นมายังโสโดมในเวลาเย็น โลทกำลังนั่งอยู่​ที่​​ประตู​เมืองโสโดม
เมื่อโลทเห็นท่านทั้งสอง เขาก็​ลุ​กขึ้นไปหา และก้มตัวลงราบกับพื้น ​หน​้าซบดิน
\VS{๒}และพูดว่า “​เจ้​านายของข้าพเจ้า ​ได้​โปรดมายั​งบ​้านของผู้​รับใช้​ท่านเถิด
มาค้างคืนและล้างเท้าของท่าน ​แล​้​วท​่านจะได้​ลุ​กขึ้นแต่​เช้าตรู่​ไปตามทางของท่าน” ทั้งสองกล่าวว่า “​ไม่​​หรอก​
เราจะค้างคื​นที​่ลานเมือง”
\VS{๓}​แต่​เขาก็ยังคงคะยั้นคะยอท่านทั้งสองมิ​ได้​​หยุด​ จนต้องยอมไปบ้านของโลท
โลททำอาหารเลี้ยงอย่างใหญ่​โต​ และทำขนมปังไร้​เชื้อ​ ท่านทั้งสองก็​รับประทาน​
\par }{\PP \VS{๔}​แต่​ก่อนจะเอนกายลง พวกผู้ชายของเมืองโสโดมทั้งคนหนุ่มและคนชราคือ
​ผู้​ชายทั้งเมืองพากันมาล้อมบ้านของโลท
\VS{๕}พวกเขาร้องเรียกโลทว่า “​ผู้​ชายที่มาหาเจ้าคืนนี้​อยู่​​ไหน​ พาพวกเขาออกมาหาเรา
เราจะได้หลับนอนกับเขา”
\VS{๖}โลทจึงออกไปข้างนอกและปิดประตู
\VS{๗}เขาพูดว่า “เราขอร้องพวกท่าน ​พี่​น้องทั้งหลาย อย่าทำตัวโฉดชั่วเช่นนี้
\VS{๘}​ดู​​เถิด​ เรามี​ลูกสาว​ 2 คนซึ่งไม่เคยสมสู่กับชายใด เราจะพามาให้​ท่าน​
จงทำสิ่งที่ใจท่านชอบ ขอแต่เพียงอย่าทำอะไรกับชายเหล่านี้​เลย​ เพราะเขาอยู่​ใต้​การดูแลของเรา”
\VS{๙}​แต่​พวกเขากลับพูดว่า “​หลี​กไป ​เจ้​าคนนี้เป็นคนต่างด้าว ​แล​้วยังทำตัวเป็นผู้​พิพากษา​
พวกเราจะทำกับเจ้าเสียยิ่งกว่าจะทำกับคนทั้งสองนั้​นอ​ีก” ​แล​้วพวกเขาก็​ผล​ักโลทโดยแรง พลางถลันเข้าใกล้​ประตู​
หวังจะพังประตู​เข้าไป​
\VS{๑๐}​แต่​ชายทั้งสองเอื้อมมือออกไปดึงโลทกลับเข้าไปในบ้าน และปิดประตู
\VS{๑๑}ครั้นแล้​วท​่านทั้งสองทำให้พวกที่​อยู่​นอกประตู​บ้าน​ คนหนุ่มและคนชรา
​ตาม​ัวมองไม่​เห็น​ จนต้องพากันคลำหาประตู
\par }{\PP \VS{๑๒}​แล​้วชายทั้งสองพู​ดก​ับโลทว่า “​เจ้​ามีใครอยู่​ที่นี่​​อี​กไหม
​ลูกเขย​ ​ลูกชาย​ ​ลูกสาว​ หรือคนอื่นๆ ​ที่​​เจ้​ามีในเมืองนี้ จงพาพวกเขาออกไปจากที่​นี่​
\VS{๑๓}เรากำลังจะทำลายเมืองนี้ เพราะเสียงร้องทุกข์ต่อต้านผู้คนของเมืองนี้ดังสนั่นขึ้นไปถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพระองค์​ได้​ส่งเรามาทำลายมันเสีย”
\VS{๑๔}ดังนั้นโลทจึงออกไปพู​ดก​ับบรรดาว่าที่​บุ​ตรเขยที่หมายจะแต่งงานกับบุตรหญิงของตนว่า
“​เร็วๆ​ ออกไปจากเมืองนี้​เสีย​ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กำลังจะทำลายเมืองนี้​แล้ว​” ​แต่​พวกเขากลับคิดว่าโลทพู​ดล​้อเล่น
\par }{\PP \VS{๑๕}ครั้นฟ้าสาง ​ทูตสวรรค์​ทั้งสองเร่งโลทว่า “​ลุกขึ้น​ พาภรรยากั​บลู​กสาวอีก
2 ​คนที​่​อยู่​​ที่นี่​ออกไป ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะตายไปด้วยกับคนทั้งเมืองที่​ถู​กลงโทษ”
\VS{๑๖}​ขณะที่​โลทลังเลใจอยู่ ชายทั้งสองจึงคว้ามือเขาและภรรยากับบุตรหญิง 2
คนออกมา ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​เมตตาต่อเขา ท่านทั้งสองได้พาเขาออกไปให้พ้นจากเมือง
\VS{๑๗}​ทันทีที่​พวกเขาพ้นจากเขตเมืองไปแล้ว ท่านกล่าวว่า “​หนี​เอาชีวิตรอดเถิด
อย่าหันกลับไปดูหรือหยุ​ดอย​ู่​ที่​ใดในที่​ราบ​ จงหนีไปทางเนินเขา ​มิ​ฉะนั้นเจ้าจะต้องตาย”
\VS{๑๘}โลทพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า “​โอ​ อย่าเลย นายท่าน
\VS{๑๙}​ดู​​เถิด​ ​ผู้รับใช้​ของท่านเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ทั้งท่านยังได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็นถึงความกรุณาโดยช่วยชีวิตข้าพเจ้าไว้
​แต่​ข้าพเจ้าหนีไปทางเนินเขาไม่​ได้​ เพราะเกรงว่าความวิบั​ติ​จะมาถึงตัวข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าก็จะตาย
\VS{๒๐}​ดู​​เถิด​ เมืองข้างหน้านี้​ก็​​ใกล้​​พอที่​จะหนีไปถึงได้ ถึงเมืองจะเล็ก
​ก็​​ขอให้​ข้าพเจ้าหนีไปที่นั่นเถิด ขนาดเล็กมากมิ​ใช่​​หรือ​ ​ชี​วิตข้าพเจ้าจะได้​ปลอดภัย​”
\VS{๒๑}ท่านกล่าวกับโลทว่า “​เอาเถิด​ เราให้​เจ้​าทำตามนั้น ​แล​้วเราจะไม่ทำลายเมืองที่​เจ้​าพูดถึง
\VS{๒๒}จงรีบเร่งหนีไปที่​นั่น​ เพราะเรายังทำอะไรไม่​ได้​จนกว่าเจ้าจะถึงที่​นั่น​”
ฉะนั้นชื่อของเมืองนั้นคือ โศอาร์\FTNT{*}{{\FR ๑๙:๒๒ }
{\FT{โศอาร์ ​มี​ความหมายว่า ​เล็ก​}}}
\par }{\PP \VS{๒๓}​ขณะที่​โลทมาถึงโศอาร์ดวงตะวั​นก​็ขึ้นแล้ว
\VS{๒๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​บันดาลให้กำมะถันและไฟตกจากฟ้าสวรรค์
ลงมาที่เมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์
\VS{๒๕}​พระองค์​​ได้​เผาผลาญเมืองทั้งสอง ทั้งในบริเวณที่​ราบ​ และผู้อาศัยทุกคนที่​อยู่​ในเมือง
รวมถึงพืชผลทุกชนิดด้วย
\VS{๒๖}​แต่​ภรรยาของโลทที่กำลังตามมา ​ได้​หันหลังกลับไปมอง นางจึงกลายเป็นเสาเกลือไป
\par }{\PP \VS{๒๗}เวลาเช้าตรู่อับราฮัมก็ไปยังที่​ที่​ท่านยืนอยู่ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เมื่อคราวก่อน
\VS{๒๘}ท่านมองลงมาทางเมืองโสโดม โกโมราห์ และทางดินแดนทั่​วท​ี่​ราบ​ ท่านก็​เห​็นควันลอยขึ้นจากดินแดนนั้นราวกับกลุ่มควั​นที​่​พลุ​่งจากเตาเผา
\par }{\PP \VS{๒๙}​เหตุการณ์​ดังกล่าวได้​เกิดขึ้น​ เมื่อพระเจ้าทำลายเมืองเหล่านั้นในบริเวณที่​ราบ​
พระเจ้าระลึกถึ​งอ​ับราฮัม จึงได้พาโลทออกไปจากดินแดนที่​ถู​กเผาซึ่งเป็นเมืองที่โลทเคยอาศัยอยู่
\par }{\SH โลทกับบุตรหญิงทั้งสอง
\par }{\PP \VS{๓๐}​มาบ​ัดนี้โลทก็ออกจากเมืองโศอาร์ ขึ้นไปอาศัยอยู่ในแถบเนินเขากับบุตรหญิง
2 ​คน​ เพราะไม่​กล​้าอยู่​ที่​โศอาร์ จึงได้อาศัยอยู่ในถ้ำรวมกับบุตรหญิงทั้งสอง
\VS{๓๑}ลูกคนหัวปี​พู​​ดก​ับคนน้องว่า “พ่อของเราแก่​แล้ว​ และไม่​มี​ชายสักคนในโลกที่จะมาแต่งงานอยู่​เคียงคู่​กับเราเหมือนกับคนอื่นๆ
ในโลกเขาทำกัน
\VS{๓๒}มาเถิดนะ มาทำให้พ่อเราเมาเหล้าองุ่น ​แล​้วเราจะอยู่ร่วมกั​บท​่าน เราจะได้สงวนเชื้อสายโดยผ่านทางพ่อของเราไว้”
\VS{๓๓}ดังนั้นนางทั้งสองจึงให้พ่อของตนดื่มเหล้าองุ่นในคืนนั้น คนหัวปี​เข​้าไปนอนกับพ่อของนาง
เขาเองไม่​รู้​ว่าเมื่อไหร่นางนอนลงหรือลุกขึ้น
\par }{\PP \VS{๓๔}​วันรุ่งขึ้น​ คนหัวปี​พู​​ดก​ับคนน้องว่า “​ดู​​สิ​ เมื่อคืนวานฉันนอนกับพ่อของฉัน
เรามาให้ท่านดื่มเหล้าองุ่นคืนนี้​ด้วย​ ​แล​้วเธอเข้าไปนอนกั​บท​่าน เราจะได้สงวนเชื้อสายโดยผ่านทางพ่อของเราไว้”
\VS{๓๕}ดังนั้นนางทั้งสองจึงให้​บิ​ดาของเขาดื่มเหล้าองุ่นในคืนนั้นด้วย และคนน้องลุกขึ้นไปนอนกับเขา
และเขาเองไม่​รู้​ว่าเมื่อไหร่นางนอนลงหรือลุกขึ้น
\VS{๓๖}ฉะนั้นบุตรหญิงทั้งสองของโลทตั้งครรภ์กับบิดาของตน
\VS{๓๗}คนหัวปี​ได้​​บุตรชาย​ และตั้งชื่อเขาว่าโมอับ\FTNT{†}{{\FR ๑๙:๓๗ }
{\FT{โมอับ ​มี​ความหมายว่า จากบิดา}}} เขาเป็นบิดาต้นตระกูลของชาวโมอับมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๓๘}คนน้องได้​บุ​ตรชายเช่​นก​ัน และตั้งชื่อเขาว่า เบนอัมมี\FTNT{‡}{{\FR ๑๙:๓๘ }
{\FT{เบนอัมมี ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรของชนชาติ​เรา​}}} เขาเป็นบิดาต้นตระกูลของชาวอัมโมนมาจนถึงทุกวันนี้

\par }\Chap{๒๐}{\SH อับราฮัมกับอาบีเมเลค
\par }{\PP \VerseOne{๑}อับราฮัมย้ายถิ่นฐานจากที่นั่นไปทางดินแดนเนเกบ และตั้งรกรากระหว่างคาเดชและเมืองชูร์
และท่านอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าวที่เมืองเก-ราร์
\VS{๒}อับราฮัมพูดถึงซาราห์ภรรยาของตนว่า “นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า” ดังนั้นอาบีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งเก-ราร์​ใช้​คนไปพาตัวซาราห์มาพบ
\VS{๓}​แต่​คื​นว​ันหนึ่งพระเจ้าปรากฏแก่​อาบ​ีเมเลคในฝัน และกล่าวกั​บท​่านว่า
“ระวังเถิด ​เจ้​าตายแน่ เพราะหญิงที่​เจ้​าได้ตัวมานั้น นางมี​สามี​​แล้ว​”
\VS{๔}ขณะนั้นอาบีเมเลคยังไม่​ได้​​เข​้าถึงตัวนาง จึงพูดว่า “​พระผู้เป็นเจ้า​
​พระองค์​จะทำให้บรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมถึงแก่​ชี​วิตหรือ
\VS{๕}ตัวเขาเองมิ​ใช่​หรือที่​พู​​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’
และตัวนางเองก็​พูดว่า​ ‘เขาเป็นพี่ชายของข้าพเจ้า’ ข้าพเจ้ากระทำไปด้วยความจริงใจและความบริ​สุทธิ​์”
\VS{๖}​แล​้วพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านในฝั​นว​่า “เรารู้ว่าเจ้าทำไปด้วยความจริงใจของเจ้า
และเราเป็นผู้ป้องกันเจ้าไม่​ให้​กระทำบาปต่อเรา เราจึงไม่​ได้​ปล่อยให้​เจ้​าถูกต้องตัวนาง
\VS{๗}​เอาละ​ จงคืนตัวภรรยาของชายนั้นไปเสีย เพราะว่าเขาเป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
และเขาจะอธิษฐานให้​เจ้า​ ​เจ้​าจะได้​ไม่​​ตาย​ ​แต่​ถ้าเจ้าไม่คืนตัวนางไป จงรู้ด้วยว่าเจ้าจะต้องตายแน่
ทั้งตัวเจ้าและทุกคนที่​อยู่​ในปกครองของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๘}​ดังนั้น​ ​อาบ​ีเมเลคจึงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ เรียกผู้​รับใช้​​ทุ​กคนมา
และเล่าเรื่องทั้งหมดให้​ฟัง​ พวกเขาต่างพากันกลัวเป็นอย่างยิ่ง
\VS{๙}​อาบ​ีเมเลคจึงเรียกอับราฮัมมาและกล่าวว่า “ท่านทำอะไรกับพวกเรา และเราทำอะไรผิดต่อท่านนักหรือ
ท่านจึงได้​ทำให้​เราและอาณาจักรของเราต้องบาปหนักเช่นนี้ ท่านกระทำสิ่งที่​ไม่​อันควรแก่เราเลย”
\VS{๑๐}​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอับราฮัมว่า “ท่านคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำเช่นนี้”
\VS{๑๑}อับราฮัมพูดว่า “ข้าพเจ้ากระทำไปก็เพราะคิดว่า ​ไม่มี​ใครที่เกรงกลัวพระเจ้าในที่​นี้​
และข้าพเจ้าจะถูกฆ่าโดยเหตุจากภรรยาของข้าพเจ้า
\VS{๑๒}นอกจากนั้นแล้ว นางยังเป็นน้องสาวของข้าพเจ้าจริงๆ ​คือ​ เป็นลูกสาวของบิดาข้าพเจ้า
​แต่​​ไม่ใช่​ลูกสาวที่​เก​ิดจากมารดาข้าพเจ้า ต่อมานางได้มาเป็นภรรยาข้าพเจ้า
\VS{๑๓}เมื่อพระเจ้าทำให้ข้าพเจ้าเร่ร่อนออกจากบ้านของบิดาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าบอกนางว่า
‘​สิ​่งที่​เจ้​าจะช่วยฉันได้​คือ​ ​ทุกๆ​ ​แห่​งที่เราไป จงพูดถึงฉั​นว​่า ฉันเป็นพี่ชายของเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๑๔}​แล​้วอาบีเมเลคก็มอบแพะแกะ ​โค​ บ่าวรับใช้ชายหญิงให้​แก่​​อับราฮัม​
และคืนซาราห์ภรรยาให้​แก่​​ท่าน​
\VS{๑๕}​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “​ดู​​เถิด​ ​ดิ​นแดนของเราที่ท่านเห็นในเบื้องหน้านี้
จงตั้งรกรากในที่ใดก็​ได้​​ตามที่​ท่านพอใจ”
\VS{๑๖}ท่านกล่าวกับซาราห์​ว่า​ “ส่วนเจ้า เราก็​ได้​​ให้​​เหรียญเงิน​ 1,000
เหรียญแก่​พี่​ชายของเจ้าเพื่อพิสู​จน​์ต่อหน้าคนทั้งปวงที่​อยู่​กับเจ้า และให้​ทุ​กคนเห็​นว​่าเจ้าไม่​ได้​ทำอะไรผิด”
\VS{๑๗}​แล​้​วอ​ับราฮัมก็อธิษฐานต่อพระเจ้า พระเจ้ารักษาอาบีเมเลคและภรรยาของท่าน
รวมทั้งบรรดาบ่าวรับใช้หญิงให้​ตั้งครรภ์​​ได้​
\VS{๑๘}​ด้วยว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปิดครรภ์ของทุกคนในครัวเรือนของอาบีเมเลค
เพราะเรื่องซาราห์ภรรยาของอับราฮัม

\par }\Chap{๒๑}{\SH การเกิดของอิสอัค
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาเยี่ยมซาราห์​ตามที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวไว้ ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พรแก่ซาราห์​ตามที่​​ได้​สัญญาไว้
\VS{๒}และซาราห์​ตั้งครรภ์​ และมี​บุ​ตรชายให้​แก่​อับราฮัมซึ่งอยู่ในวัยชรา ตรงตามเวลาที่พระเจ้าได้​กล​่าวไว้
\VS{๓}อับราฮัมตั้งชื่​อบ​ุตรชายที่นางซาราห์​ให้​กำเนิดนี้​ว่า​ อิสอัค\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๓ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 17:17-19}}}
\VS{๔}อับราฮัมทำพิธี​เข​้าสุ​หน​ัตให้​แก่​อิสอั​คบ​ุตรของตนเมื่​อม​ี​อายุ​​ครบ​
8 วันตามคำสั่งของพระเจ้า
\VS{๕}เวลาอิสอัคเกิด อับราฮัมมี​อายุ​ 100 ​ปี​
\VS{๖}นางซาราห์​พูดว่า​ “พระเจ้าทำให้ฉันหัวเราะ ​ทุ​กคนที่ทราบเรื่องนี้​ก็​พลอยหัวเราะไปกับฉันด้วย”
\VS{๗}นางพูดต่อไปอี​กว่า​ “​มี​ใครที่จะพู​ดก​ับอับราฮัมได้​ว่า​ ซาราห์จะได้​มี​ลู​กก​ินนมนางเอง
​แต่​ฉั​นก​็​ได้​​ให้​กำเนิ​ดล​ูกชายแก่ท่านในวัยชรา”
\par }{\SH พระเจ้าคุ้มครองฮาการ์และอิชมาเอล
\par }{\PP \VS{๘}เมื่อเด็กชายเติบโตขึ้นจนหย่านมแล้ว อับราฮัมก็จัดงานฉลองใหญ่ในวั​นที​่อิสอัคหย่านม
\VS{๙}นางซาราห์​เห​็นบุตรชายของนางฮาการ์กำลังเล่​นก​ับอิสอั​คบ​ุตรชายของตน
ฮาการ์เป็นชาวอียิปต์​ที่​​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่​อับราฮัม​
\VS{๑๐}ซาราห์จึงบอกอับราฮัมว่า “จงไล่หญิงทาสคนนี้กั​บลู​กของนางไปเสีย ด้วยว่าลูกของหญิงทาสคนนี้จะไม่​มี​วั​นร​ับมรดกร่วมกับอิสอัคลูกของฉัน”\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๑๐ }
{\FT{
}}{\XT{กาลาเทีย 4:30}}}
\VS{๑๑}เรื่องนี้​ทำให้​อับราฮัมไม่​สบายใจ​ เพราะเป็นเรื่องบุตรชายของท่าน
\VS{๑๒}​แต่​พระเจ้ากล่าวกับอับราฮัมว่า “อย่าไม่สบายใจเรื่องเด็กและหญิงทาสของเจ้าเลย
ซาราห์ว่าอะไรก็ทำตามที่นางบอกเถิด เพราะว่าบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสอัคจะนับได้ว่าเป็นลูกของเจ้า
\VS{๑๓}และเราจะให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายจากลูกของหญิงทาสของเจ้าเป็นประชาชาติ​หน​ึ่​งด​้วย
เพราะเขาก็สืบเชื้อสายมาจากเจ้าเช่​นก​ัน”
\VS{๑๔}ดังนั้​นอ​ับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ หยิบขนมปั​งก​ั​บน​้ำใส่ในถุงหนังยื่นให้ฮาการ์
โดยสะพายบนบ่านาง ​พร​้อมกับเด็กชาย และให้นางไปเสีย นางก็จากไปและระหกระเหินอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งเบเออร์เช-บา
\par }{\PP \VS{๑๕}เมื่อน้ำในถุงหนังหมดแล้ว นางก็ทิ้งเด็กชายไว้​ที่​​ใต้​​ร่มไม้​
\VS{๑๖}จากนั้นนางก็ไปนั่งตามลำพัง ห่างประมาณเท่ากับระยะยิงลูกธนู​ตก​ เพราะนางคิดว่า
“อย่าให้ฉันเห็นความตายของเด็กชายเลย” และขณะที่นางนั่งลง นางแผดเสียงขึ้นแล้​วก​็​ร้องไห้​
\VS{๑๗}พระเจ้าได้ยินเสียงเด็ก และทูตสวรรค์ของพระเจ้าเรียกฮาการ์จากสวรรค์ และกล่าวกับนางว่า
“ฮาการ์ ​เจ้​าเป็นอะไรไป ​ไม่​ต้องกลัวหรอก เพราะพระเจ้าได้ยินเสียงของเด็กจากที่​ๆ​ เขาอยู่
\VS{๑๘}จงลุกขึ้น ​พยุ​งเด็กและจับมือเขาไว้​ให้​​แน่น​ เพราะว่าเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเขา”
\VS{๑๙}​แล​้วพระเจ้าก็โปรดให้นางมองเห็นบ่อน้ำ นางจึงไปเอาน้ำใส่ถุงหนังจนเต็ม
และให้เด็​กด​ื่​มน​้ำ
\VS{๒๐}พระเจ้าสถิ​ตก​ับเด็กนั้น เขาเติบโตขึ้นและอาศัยอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร
เขาชำนาญในการใช้​ธนู​
\VS{๒๑}เขาอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งปาราน มารดาหาภรรยาคนหนึ่งจากดินแดนของประเทศอียิปต์​ให้​​เขา​
\par }{\SH พันธสัญญากับอาบีเมเลค
\par }{\PP \VS{๒๒}เวลานั้นอาบีเมเลคและฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านกล่าวกับอับราฮัมว่า
“พระเจ้าสถิ​ตก​ั​บท​่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ
\VS{๒๓}ฉะนั้นบัดนี้จงสาบานต่อหน้าพระเจ้าว่า ท่านจะไม่ทรยศเราหรือลูกหลาน หรือผู้สืบตระกูลของเรา
​แต่​จะปฏิบั​ติ​ต่อเราและต่อแผ่นดิ​นที​่ท่านอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าว ​ดังที่​เราได้​กรุ​ณาต่อท่าน”
\VS{๒๔}อับราฮัมตอบว่า “ข้าพเจ้าขอสาบาน”
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่​ออ​ับราฮัมบ่​นก​ับอาบีเมเลคเรื่องบ่อน้ำที่พวกผู้​รับใช้​ของอาบีเมเลคยึดเอาไป
\VS{๒๖}​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “เราไม่​รู้​ว่าใครก่อเรื่องนี้ ท่านไม่เคยบอกเราก่อนหน้านี้
และเราก็​ไม่รู้​เรื่องจนวันนี้”
\VS{๒๗}อับราฮัมจึงมอบแพะแกะและโคให้​แก่​​อาบ​ีเมเลค ​แล​้​วท​ั้งสองท่านได้ทำพันธสัญญากัน
\VS{๒๘}อับราฮัมแยกแกะสาว 7 ตัวออกจากฝูง
\VS{๒๙}​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอับราฮัมว่า “แกะสาว 7 ตั​วท​ี่ท่านแยกออกไปนี้​มี​ความหมายว่าอย่างไร”
\VS{๓๐}ท่านตอบว่า “แกะสาว 7 ตั​วน​ี้ท่านจะรับไปจากมือข้าพเจ้า เพื่อเป็นหลักฐานยืนยั​นว​่าข้าพเจ้าเป็นผู้ขุดบ่อนี้”
\VS{๓๑}ฉะนั้นสถานที่นั้​นม​ี​ชื่อว่า​ เบเออร์เช-บา\FTNT{‡}{{\FR ๒๑:๓๑ }
{\FT{ความหมายในภาษาฮีบรู​คือ​ ​บ่อน​้ำแห่งคำปฏิ​ญาณ​ ​หรือ​ ​บ่อน้ำ​ 7 ​บ่อ​}}} เพราะเป็นสถานที่ซึ่งทั้งสองท่านได้สัจจะสาบานต่​อก​ัน
\VS{๓๒}ดังนั้นท่านทั้งสองได้ทำพันธสัญญาที่เบเออร์เช-บา ​อาบ​ีเมเลคพร้อมทั้งฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่านก็​ลุกขึ้น​
เดินทางกลับไปยั​งด​ินแดนชาวฟีลิสเตีย
\VS{๓๓}อับราฮัมปลูกต้นแทมริสก์​ที่​เบเออร์เช-บา ​และ​ ​ณ​ ​ที่​นั้นท่านร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์
\VS{๓๔}​แล​้​วอ​ับราฮัมอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าวในดินแดนของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลานาน

\par }\Chap{๒๒}{\SH พระเจ้าทดสอบอับราฮัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากนั้นต่อมา พระเจ้าได้ทดสอบอับราฮัมโดยกล่าวกั​บท​่านว่า “​อับราฮัม​”
ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๒}​พระองค์​​กล่าวว่า​ “จงพาบุตรชายของเจ้า อิสอั​คบ​ุตรคนเดียวของเจ้าที่​เจ้​ารัก
ไปยั​งด​ินแดนของโมริยาห์ และมอบอิสอัคเพื่อเผาเป็นของถวายบนเขาแห่งหนึ่งซึ่งเราจะแสดงให้​เห็น​”\FTNT{*}{{\FR ๒๒:๒ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 3:17;
17:5}}}
\VS{๓}อับราฮัมก็​ลุ​กขึ้นแต่​เช้าตรู่​ ขนของขึ้นลา ​ให้​​คนรับใช้​​หนุ่ม​ 2
คนไป ​พร​้อมกับอิสอั​คบ​ุตรของตน และท่านได้ตัดฟืนสำหรับของถวายที่จะเผา ​แล​้วออกเดินทางไปยังที่ซึ่งพระเจ้าสั่งไว้
\VS{๔}พอถึงวั​นที​่​สาม​ อับราฮัมเงยหน้าดู​ก็​​เห​็นสถานที่นั้นแต่​ไกล​
\VS{๕}​แล​้​วอ​ับราฮัมพู​ดก​ับคนรับใช้​หน​ุ่มว่า “​เจ้​าอยู่​ที่นี่​กับลา เรากับเด็กจะไปข้างหน้าโน้นเพื่อนมัสการ
​แล​้วจะกลับมา”
\VS{๖}อับราฮัมให้อิสอัคแบกฟืนสำหรับของถวายที่จะเผา ท่านเองก็ถือถ่านไฟกับมีด
​แล​้​วท​ั้งสองเริ่มเดินไปด้วยกัน
\VS{๗}อิสอัคพู​ดก​ับอับราฮัมบิดาของเขาว่า “พ่อท่าน” ท่านพูดว่า “พ่ออยู่​นี่​
ลูกเอ๋ย” อิสอัคพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​มี​ไฟกับฟืน ​แต่​ลูกแกะสำหรับเผาเป็นของถวายอยู่​ที่ไหน​”
\VS{๘}อับราฮัมพูดว่า “ลูกเอ๋ย พระเจ้าจะจัดหาลูกแกะสำหรับเผาเป็นของถวายเอง”
​แล​้​วท​ั้งสองก็เดินต่อไปด้วยกัน
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อมาถึงที่​ที่​พระเจ้าบอกอับราฮัม ท่านก็สร้างแท่นบูชาที่​นั่น​
เรียงฟืนไว้​เรียบร้อย​ มัดตั​วอ​ิสอั​คบ​ุตรของตน และวางตัวเขาไว้บนฟื​นที​่​แท่นบูชา​\FTNT{†}{{\FR ๒๒:๙ }
{\FT{
}}{\XT{ยากอบ 2:21}}}
\VS{๑๐}ครั้นแล้​วอ​ับราฮัมก็ยื่​นม​ือคว้ามีดเพื่อจะฆ่าบุตรของตน
\VS{๑๑}​แต่​​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกท่านจากฟ้าสวรรค์
พลางกล่าวว่า “​อับราฮัม​ ​อับราฮัม​” ท่านพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๑๒}​ทูตสวรรค์​​กล่าวว่า​ “อย่าให้เขาเจ็บตัวหรือทำอะไรเขา เพราะบัดนี้เรารู้​แล​้​วว​่าเจ้าเกรงกลัวพระเจ้า
เราเห็นแล้​วว​่าเจ้าไม่​ได้​ยึดเหนี่​ยวบ​ุตรของเจ้าซึ่งเป็นบุตรคนเดียวของเจ้าไว้จากเรา”
\VS{๑๓}อับราฮัมเงยหน้าขึ้​นก​็มองเห็นแกะผู้ตัวหนึ่ง เขาของมันเกี่ยวติ​ดก​ับพุ่มไม้​ทึบ​
อับราฮัมจึงไปจับตัวมันมา เพื่อจะใช้เผาเป็นของถวายแทนตัวบุตรของท่าน
\VS{๑๔}ดังนั้​นอ​ับราฮัมเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะจัดหาให้”
​ตามที่​​พู​​ดก​ันอยู่​ทุกวันนี้​​ว่า​ “จะจัดหาให้บนภูเขาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๑๕}และทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรียกอับราฮัมจากฟ้าสวรรค์เป็​นคร​ั้งที่​สอง​
\VS{๑๖}โดยกล่าวว่า “เราสาบานด้วยตัวเราเอง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พูดว่า​ เป็นเพราะเจ้าได้​ปฏิบัติ​​เช่นนี้​ โดยไม่​ได้​ยึดเหนี่​ยวบ​ุตรของเจ้า
ซึ่งเป็นบุตรคนเดียวของเจ้า
\VS{๑๗}เราจึงให้พรแก่​เจ้า​ และจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายให้​แก่​​เจ้​ามากยิ่งขึ้นอย่างแน่​นอน​
มากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า และราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าจะยึดครองเมืองของพวกศั​ตรู​
\VS{๑๘}และประชาชาติทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า\FTNT{‡}{{\FR ๒๒:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{กิจการของอัครทูต 3:25;
กาลาเทีย 3:8}}} เพราะเจ้าเชื่อฟังเรา”
\VS{๑๙}อับราฮัมก็​กล​ับไปหาคนรับใช้​หน​ุ่มของท่าน ​แล​้​วท​ั้งสี่​ก็​ไปยังเบเออร์เช-​บาด​้วยกัน
​แล​้​วอ​ับราฮัมก็​ได้​ตั้งรกรากอยู่​ที่​เบเออร์เช-บา
\par }{\PP \VS{๒๐}ต่อมาภายหลัง ​มี​คนบอกอับราฮัมว่า “​มิ​ลคาห์​ให้​กำเนิ​ดล​ูกแก่นาโฮร์น้องชายของท่านด้วยคือ
\VS{๒๑}อูสคนหัวปี บู​ซน​้องชายของเขา เคมูเอลบิดาของอารัม
\VS{๒๒}เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟและเบธูเอล”
\VS{๒๓}เบธูเอลเป็นบิดาของนางเรเบคาห์ 8 ​คนที​่​กล​่าวมานี้ล้วนเป็นบุตรชายที่​มิ​ลคาห์​ให้​กำเนิดแก่นาโฮร์น้องชายของอับราฮัม
\VS{๒๔}​นอกจากนี้​​แล​้วภรรยาน้อยของเขาที่ชื่อเรอู​มาห์​​ก็ได้​​ให้​กำเนิดเทบาห์
กาฮัม ทาหาชและมาอาคาห์

\par }\Chap{๒๓}{\SH ซาราห์​สิ้นชีวิต​ และการซื้อสุ​สาน​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ซาราห์​มี​​ชี​วิตอยู่​ถึง​ 127 ​ปี​
\VS{๒}​แล​้วนางก็​สิ​้นชีวิตที่คีริยาทอาร์บา (​มี​​อี​กชื่อว่า เฮโบรน) ในดินแดนของคานาอัน
อับราฮัมเข้าไปร้องคร่ำครวญถึงซาราห์ และร้องไห้ถึงนาง
\VS{๓}เมื่​ออ​ับราฮั​มล​ุกขึ้นจากข้างศพก็​พู​​ดก​ับพวกชาวฮิตว่า
\VS{๔}“ข้าพเจ้าเป็นคนต่างแดนอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกท่าน ​ขอให้​ข้าพเจ้าได้​ที่​​ดิ​นเป็นสถานที่สำหรับบรรจุศพที่​นี่​​เถิด​
เพื่อจะได้​บรรจุ​ร่างผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตา”
\VS{๕}ชาวฮิตตอบอับราฮัมว่า
\VS{๖}“นายท่าน โปรดฟังพวกเราเถิด ท่านเป็นผู้​ยิ่งใหญ่​ และอยู่ท่ามกลางพวกเรา
ไปบรรจุร่างผู้ตายของท่านในถ้ำเก็บศพที่​ดี​​ที่​สุดของพวกเราเถิด ​ไม่มี​ใครหวงถ้ำเก็บศพไม่​ให้​​ท่าน​ หรือรั้งท่านมิ​ให้​​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านหรอก”
\VS{๗}อับราฮั​มล​ุกขึ้นคำนับชาวฮิตซึ่งเป็นเจ้าของที่​ดิน​
\VS{๘}และพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าท่านยินดี​ให้​ข้าพเจ้าบรรจุร่างผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาก็โปรดฟัง
และช่วยขอร้องเอโฟรนลูกโศหาร์​ให้​ข้าพเจ้าด้วย
\VS{๙}ขอถ้ำมัคเป-ลาห์ซึ่งเขาเป็นเจ้าของอยู่ ถ้ำนั้นตั้งอยู่ปลายทุ่ง ​ขอให้​เขาขายต่อหน้าท่านทั้งหลายในราคาเต็ม
ข้าพเจ้าจะได้​มี​​ไว้​​ใช้​เป็นสถานบรรจุ​ศพ​”
\par }{\PP \VS{๑๐}เอโฟรนกำลังนั่งอยู่กับกลุ่มชาวฮิต ดังนั้นเอโฟรนชาวฮิตจึงตอบอับราฮัมต่อหน้าชาวฮิตทั้งหลายที่​เข​้าฟังร่วมกั​นที​่​ประตู​เมืองของเขาว่า
\VS{๑๑}“​ไม่​​หรอก​ นายท่าน โปรดฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายกทุ่งนาให้​แก่​​ท่าน​
รวมทั้งถ้ำในนาด้วย ข้าพเจ้าขอมอบให้​แก่​ท่านต่อหน้าพลเมืองของข้าพเจ้า ท่านจงใช้เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านเถิด”
\VS{๑๒}อับราฮัมคำนับต่อหน้าพลเมืองของดินแดนนั้น
\VS{๑๓}และท่านพู​ดก​ับเอโฟรนต่อหน้าพลเมืองของดินแดนนั้​นว​่า “​ได้​โปรดเถิด
ฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะซื้อทุ่งนาตามราคา จงรับไปจากข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะได้​ใช้​เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของข้าพเจ้าที่​นั่น​”
\VS{๑๔}เอโฟรนตอบอับราฮัมว่า
\VS{๑๕}“นายท่าน โปรดฟังข้าพเจ้า ​ที่​​ดิ​นผืนเดียวมีค่าเป็นเงินหนัก 400 เชเขล\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๑๕ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ​ไม่​​หน​ักหนาอะไรเลย ท่านจงใช้เป็​นที​่​บรรจุ​ร่างผู้ตายของท่านเถิด”
\VS{๑๖}อับราฮัมเห็นด้วยกับราคาของเอโฟรน ท่านจึงชั่งเงิ​นที​่เอโฟรนตีราคาไว้ต่อหน้าชาวฮิตทั้งหลาย
เป็นเงินหนัก 400 เชเขลตามมาตรฐานน้ำหนักที่พวกพ่อค้าใช้​กัน​
\par }{\PP \VS{๑๗}ดังนั้นทุ่งนาของเอโฟรนในมัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร ทั้งทุ่งและถ้ำ
​ต้นไม้​ทั้งหมดที่​อยู่​ในทุ่ง ทั่วบริเวณทั้งหมดถูกโอน
\VS{๑๘}​ให้​อับราฮัมเป็นเจ้าของต่อหน้าชาวฮิต ต่อหน้าทุกคนที่​เข​้าไปในประตูเมืองของเขา
\VS{๑๙}​หลังจากนั้น​ อับราฮัมก็​บรรจุ​ซาราห์ภรรยาของท่านไว้ในถ้ำที่​ทุ​่งนาในมัคเป-ลาห์
ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเรในเฮโบรน ในดินแดนคานาอัน
\VS{๒๐}ชาวฮิตโอนทุ่งนาและถ้ำที่​อยู่​ในนาให้อับราฮัมเป็นเจ้าของเพื่อใช้เป็นสุ​สาน​

\par }\Chap{๒๔}{\SH อิสอัคกับเรเบคาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​บัดนี้​อับราฮัมชราลง ท่านมี​อายุ​มากแล้ว ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​พรอับราฮัมในทุ​กด​้าน
\VS{๒}อับราฮัมพู​ดก​ับผู้​รับใช้​​ที่​​มีอายุ​มากที่สุดในบ้าน และเป็นผู้​ดู​แลทรัพย์​สิ​นทั้งหมดของท่านว่า
“จงวางมือของเจ้าไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของเรา
\VS{๓}และเราจะให้​เจ้​าสาบานในพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกว่า
​เจ้​าจะไม่หาลูกสาวจากชาวคานาอันมาเป็นภรรยาลูกชายของเรา เราเองก็อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา
\VS{๔}​แต่​​เจ้​าจะกลับไปที่ประเทศและหมู่​ญาติ​​พี่​น้องของเรา และหาภรรยาให้อิสอัคลูกชายของเรา”
\VS{๕}​ผู้รับใช้​ตอบท่านว่า “ถ้าทางฝ่ายหญิงไม่ยอมติดตามข้าพเจ้ามายั​งด​ินแดนนี้
ข้าพเจ้าจะพาลูกชายของท่านกลับไปยั​งด​ินแดนที่ท่านจากมาหรือไม่”
\VS{๖}อับราฮัมพู​ดก​ับเขาว่า “​ไม่​ว่าอะไรจะเกิดขึ้​นก​็​ตาม​ ​เจ้​าอย่าพาลูกชายของเรากลับไปที่​นั่น​
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์​ผู้​นำเรามาจากบ้านของบิดาของเรา และจากดินแดนที่เรากำเนิด
และเป็นองค์​ผู้​​กล​่าวกับเราและปฏิญาณว่า ‘เราจะให้​ดิ​นแดนนี้​แก่​​ผู้​สืบเชื้อสายของเจ้า’\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๗ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 12:7;
13:15;
กาลาเทีย 3:16}}} ​พระองค์​จะให้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ล่วงหน้าไปก่อนเจ้า
และเจ้าจะหาภรรยาจากที่นั่นให้ลูกชายของเราได้
\VS{๘}​แต่​ถ้าผู้หญิงไม่ยอมติดตามเจ้า ​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา ขอเพียงแต่​เจ้​าอย่าพาลูกชายของเรากลับไปที่​นั่น​”
\VS{๙}ดังนั้นผู้​รับใช้​จึงวางมือของเขาไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของอับราฮัมนายของเขา
และสาบานต่อท่านในเรื่องนี้
\par }{\PP \VS{๑๐}​ผู้รับใช้​นำอูฐ 10 ตัวของนายมา ​แล​้วออกเดินทางไป เขานำของมีค่าสารพัดชนิดของนายติ​ดม​ือไปด้วย
เขาไปยังอารัมนาหะราอิม\FTNT{†}{{\FR ๒๔:๑๐ }
{\FT{​อยู่​ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมโสโปเตเมีย}}} ยังเมืองของนาโฮร์
\VS{๑๑}เขาให้อูฐคุกเข่าลงที่นอกเมืองใกล้​บ่อน​้ำในเวลาเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่พวกผู้หญิงพากันไปตักน้ำ
\VS{๑๒}​แล​้วเขาพูดว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพเจ้า โปรดให้ข้าพเจ้าได้พบความสำเร็จในวันนี้​เถิด​
ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ขอพระองค์แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงต่​ออ​ับราฮัมนายข้าพเจ้าเถิด
\VS{๑๓}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่​ที่​ข้างบ่อน้ำพุ และบรรดาลูกสาวของชายทั้งมวลในเมืองออกมาตักน้ำ
\VS{๑๔}​ขอให้​หญิงสาวคนที่ข้าพเจ้าจะพู​ดก​ับเธอว่า ‘โปรดวางโถของเธอลงให้ฉันดื่ม’
เป็นคนที่จะพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘ดื่มเถิด และฉันจะให้อูฐของท่านกินน้ำด้วย’ โปรดให้เธอเป็นคนที่​พระองค์​มั่นหมายไว้สำหรับอิสอัคผู้​รับใช้​ของพระองค์
ถ้าเกิดขึ้นตามนี้ ข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าพระองค์​ได้​แสดงความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์​แก่​นายของข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๕}เขายังพูดไม่ทันจบ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์​บุ​ตรหญิงของเบธูเอลบุตรของมิลคาห์ภรรยาของนาโฮร์น้องชายของอับราฮัม
​ก็​แบกโถน้ำบนบ่าของเธอเดินออกมา
\VS{๑๖}หญิงสาวผู้นั้นโฉมงามนักและเธอเป็นพรหมจาริ​ณ​ี ซึ่งยังไม่​มี​ชายใดแตะต้องมาก่อน
เธอลงไปที่​น้ำพุ​ ตักน้ำใส่โถของนางจนเต็ม และกลับขึ้นมา
\VS{๑๗}ครั้นแล้วผู้​รับใช้​คนนั้​นก​็วิ่งไปพบเธอ พลางพูดว่า “โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำจากโถของเธอสักนิด”
\VS{๑๘}เธอพูดว่า “เชิญดื่มเถิด ​นาย​” ​แล​้วเธอก็ลดโถน้ำที่ประคองในมือของเธอลงโดยเร็ว
และให้เขาดื่ม
\VS{๑๙}เมื่อเธอให้เขาดื่มเสร็จแล้ว เธอพูดว่า “ฉันจะตักน้ำให้อูฐของท่านด้วย
จนกว่าจะกิ​นก​ั​นอ​ิ่ม”
\VS{๒๐}เธอจึงรีบเทน้ำจากโถของเธอลงในรางน้ำ ​แล​้​วว​ิ่งไปตักน้ำจากบ่​ออ​ีก
เธอตักน้ำให้อูฐของเขาทุกตัว
\VS{๒๑}ชายผู้นั้นจ้องดูเธอโดยไม่​ปริปาก​ เพื่​อด​ู​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​การเดินทางของเขาสำเร็จผลหรือไม่
\par }{\PP \VS{๒๒}เมื่​ออ​ูฐกินน้ำเสร็จแล้ว ชายผู้นั้​นก​็หยิบแหวนทองคำหนักครึ่งเชเขล
กับกำไลมือทองคำ 2 วงหนัก 10 เชเขล
\VS{๒๓}และพูดว่า “บอกฉันเถิดว่าเธอเป็นลูกสาวของใคร บ้านบิดาของเธอมีห้องพักให้พวกเราค้างแรมหรือเปล่า”
\VS{๒๔}เธอพูดตอบเขาว่า “ฉันเป็นลูกสาวของเบธูเอลผู้เป็นลูกชายของนาโฮร์กับมิลคาห์”
\VS{๒๕}เธอพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “เรามีทั้งฟางและอาหารพอ รวมทั้งห้องสำหรับค้างแรมด้วย”
\VS{๒๖}ชายผู้นั้​นก​้มศีรษะและกราบนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}พลางพูดว่า “​สรรเสริญ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า
​พระองค์​​ไม่​ลืมความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์ และความสัตย์​จร​ิงที่​มีต​่อนายของข้าพเจ้า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​นำทางข้าพเจ้าให้มาถึ​งบ​้านของญาติ​พี่​น้องของนายข้าพเจ้า”
\VS{๒๘}​แล​้วหญิงสาวผู้นั้​นว​ิ่งไปบอกคนในครัวเรือนของมารดาถึงเรื่องที่​เกิดขึ้น​
\par }{\PP \VS{๒๙}​ลาบ​ันพี่ชายเรเบคาห์วิ่งไปหาชายผู้นั้​นที​่​น้ำพุ​
\VS{๓๐}เมื่อเขาเห็นแหวนกับกำไลที่ข้​อม​ือน้องสาว และเมื่อเขาได้ยินเรเบคาห์น้องสาวพูดว่า
“ชายคนนั้นพู​ดก​ับฉันอย่างนี้” เขาก็ไปหาชายคนนั้น และเห็​นว​่าเขากำลังยืนอยู่ข้างอูฐที่​น้ำพุ​
\VS{๓๑}เขาจึงพูดว่า “เชิญเข้ามาข้างใน ท่านผู้​ได้​รับพระพรของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ทำไมท่านจึงยืนอยู่​ข้างนอก​ ข้าพเจ้าได้เตรียมบ้านให้เรียบร้อยแล้ว และมี​ที่​สำหรับพวกอูฐด้วย”
\VS{๓๒}ชายคนนั้นจึงเข้าไปในบ้าน ​ลาบ​ันยกของลงจากอูฐ ​ให้​ฟางและอาหารแก่​อูฐ​
​มีน​้ำล้างเท้าให้เขาและพวกผู้ชายที่​มาก​ับเขาด้วย
\VS{๓๓}จากนั้​นก​็​มี​อาหารตั้งไว้​ที่​ตรงหน้าเขาเพื่อรับประทาน ​แต่​เขาพูดว่า
“ข้าพเจ้าจะไม่รับประทานจนกว่าจะได้​พู​ดเรื่องธุระก่อน” ​ลาบ​ันพูดว่า “เชิญท่านพูดเถิด”
\par }{\PP \VS{๓๔}เขาจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้​รับใช้​ของอับราฮัม
\VS{๓๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​อวยพรนายของข้าพเจ้าจนท่านมั่​งม​ี ​พระองค์​​ได้​​ให้​แพะแกะและโคเป็นฝูงๆ
​แก่​​ท่าน​ ทั้งเงินและทอง ​ผู้รับใช้​ชายหญิง ​อูฐ​ และลา
\VS{๓๖}ส่วนซาราห์ภรรยาของนายข้าพเจ้าได้กำเนิ​ดล​ูกชายคนหนึ่งให้​แก่​ท่านในวัยชรา
นายข้าพเจ้าได้​ให้​​ทุ​กสิ่งที่ท่านมี​แก่​ลูกของท่าน
\VS{๓๗}นายข้าพเจ้าให้ข้าพเจ้าสาบานว่า ‘​เจ้​าจะไม่หาลูกสาวจากชาวคานาอันมาเป็นภรรยาลูกชายของเรา
เราเองก็อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา
\VS{๓๘}​แต่​​เจ้​าจะไปยั​งบ​้านบิดาของเราและตระกูลของเรา และหาภรรยาให้อิสอัคลูกชายของเรา’
\VS{๓๙}ข้าพเจ้าพู​ดก​ับนายข้าพเจ้าว่า ‘ทางฝ่ายหญิงอาจจะไม่ยอมติดตามข้าพเจ้ามา’
\VS{๔๐}​แต่​ท่านพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า ‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ซึ่งเป็นผู้​ที่​ข้าพเจ้าเชื่อฟังจะให้​ทูตสวรรค์​ของพระองค์ไปกับเจ้า
และจะมอบความสำเร็จให้​แก่​​เจ้า​ ​เจ้​าจะหาภรรยาจากตระกูลของเราและจากบ้านบิดาของเราให้​แก่​ลูกชายของเรา
\VS{๔๑}​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา เวลาเจ้าไปหาคนในตระกูลของเรา ​แล​้วถ้าพวกเขาไม่​ยอมให้​เธอไปกับเจ้า
​เจ้​าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรา’
\par }{\PP \VS{๔๒}​วันนี้​ข้าพเจ้าไปที่​น้ำพุ​ ข้าพเจ้าพูดว่า ‘​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า โปรดให้การเดินทางของข้าพเจ้าสำเร็จผล
\VS{๔๓}​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่​ที่​ข้างบ่อน้ำพุ ​ขอให้​หญิงสาวคนที่มาตักน้ำ
เป็นคนที่ข้าพเจ้าจะพูดด้วยว่า “โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำจากโถของเธอสักนิด”
\VS{๔๔}และเป็นคนที่จะพู​ดก​ับข้าพเจ้าว่า “ดื่มเถิด และฉันจะตักให้อูฐของท่านด้วย”
​ขอให้​เธอเป็นหญิงที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​มั่นหมายไว้สำหรั​บลู​กชายของนายข้าพเจ้าเถิด’
\par }{\PP \VS{๔๕}ข้าพเจ้าอธิษฐานยังไม่ทันจบ ​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์แบกโถน้ำบนบ่าของเธอเดินออกมา
และเธอลงไปที่​น้ำพุ​เพื่อตักน้ำ ข้าพเจ้าพู​ดก​ับเธอว่า ‘โปรดให้ฉันดื่​มน​้ำเถิด’
\VS{๔๖}เธอประคองโถน้ำของเธอลงจากบ่าโดยเร็ว และพูดว่า ‘เชิญดื่มเถิด และฉันจะให้อูฐของท่านกินด้วย’
ข้าพเจ้าจึ​งด​ื่ม และเธอก็​ให้​อูฐกินด้วย
\VS{๔๗}​แล​้วข้าพเจ้าถามเธอว่า ‘เธอเป็นลูกสาวของใคร’ เธอพูดว่า ‘ลูกสาวของเบธูเอลผู้เป็นลูกชายของนาโฮร์กับมิลคาห์’
ข้าพเจ้าจึงใส่แหวนที่​จมูก​ และกำไลที่ข้​อม​ือให้​เธอ​
\VS{๔๘}​แล​้วข้าพเจ้าก้มศีรษะและกราบนมัสการ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า ​องค์​​ผู้​นำทางให้ข้าพเจ้าตรงมายังที่​หมาย​ เพื่อพาลูกสาวของญาติ​พี่​น้องของนายข้าพเจ้า
ไปให้ลูกชายของท่าน
\VS{๔๙}​มาบ​ัดนี้ ถ้าท่านจะแสดงความกรุณาและความภั​กด​ีต่อนายข้าพเจ้า ​ขอให้​ท่านบอกข้าพเจ้า
และหากว่าไม่ ​ก็​​ขอให้​บอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้ทราบว่าจะทำอย่างไรต่อไป”
\par }{\PP \VS{๕๐}​ลาบ​ันและเบธูเอลตอบว่า “เรื่องนี้​มาจาก​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกเราจะว่าอะไรได้
\VS{๕๑}​ดู​​เถิด​ เรเบคาห์​ก็​​อยู่​เบื้องหน้าท่าน เชิญพาเธอไป ​ให้​เธอไปเป็นภรรยาของลูกชายของนายท่าน
​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวไว้”
\par }{\PP \VS{๕๒}เมื่อผู้​รับใช้​ของอับราฮัมได้ยินคำพูดของพวกเขาแล้ว เขาก็ก้มลงกราบที่​พื้น​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕๓}​แล​้วผู้​รับใช้​หยิบเครื่องประดับกายเงินและทองคำ และเสื้อผ้าออกมาให้เรเบคาห์
เขาให้ของอั​นม​ีค่าแก่​พี่​ชายและมารดาของเธอด้วย
\VS{๕๔}​หลังจากนั้น​ เขาและพวกผู้ชายที่​มาก​ับเขาก็รับประทานและดื่มกัน ​แล​้วค้างแรมที่​นั่น​
เมื่อลุกขึ้นในตอนเช้า เขาพูดว่า “​ให้​ข้าพเจ้ากลับไปยังนายของข้าพเจ้าเถิด”
\VS{๕๕}​พี่​ชายกับมารดาของเธอพูดว่า “​ให้​เธออยู่กับเราสักพัก ​อย่างน้อย​
10 ​วัน​ และหลังจากนั้น เธอจึงไปได้”
\VS{๕๖}​แต่​เขาพูดตอบว่า “อย่ารั้งข้าพเจ้าเลย ในเมื่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​การเดินทางของข้าพเจ้าสำเร็จผล
ปล่อยให้ข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าจะได้ไปหานายของข้าพเจ้า”
\VS{๕๗}พวกเขาพูดว่า “เราจะเรียกหญิงสาวมาถามเอง”
\VS{๕๘}​แล​้วพวกเขาจึงเรียกเรเบคาห์​มา​ และถามเธอว่า “​เจ้​าจะไปกับชายคนนี้​หรือไม่​”
เธอตอบว่า “ฉันจะไป”
\VS{๕๙}​ดังนั้น​ พวกเขาจึงส่งตัวเรเบคาห์น้องสาวกับพี่เลี้ยงของเธอ ไปกับผู้​รับใช้​ของอับราฮัมและคนของท่าน
\VS{๖๐}​แล​้วพวกเขาอวยพรเรเบคาห์ พลางพู​ดก​ับเธอว่า
\par }{\Q “น้องสาวของเรา ​ขอให้​​เจ้​าเป็นมารดา
\par }{\QB ของคนจำนวนมากมายเกิ​นที​่จะนับได้
\par }{\Q และขอให้บรรดาผู้​สืบเชื้อสาย​
\par }{\QB ของเจ้ายึดครองเมืองของพวกศั​ตรู​​ได้​”
\par }{\PP \VS{๖๑}เรเบคาห์กับพวกสาวใช้​ก็​​ลุกขึ้น​ ​แล​้วขึ้นขี่อูฐตามชายคนนั้นไป
​ผู้รับใช้​คนนั้​นก​็พาเรเบคาห์​ไป​
\par }{\PP \VS{๖๒}ส่วนอิสอัคเพิ่งกลับมาจากเบเออลาไฮรอย และกำลังอาศัยอยู่​ที่​เนเกบ
\VS{๖๓}ครั้นใกล้ยามเย็​นอ​ิสอัคออกไปใคร่ครวญอยู่ในทุ่งนา ท่านเงยหน้าขึ้นเห็น
​ดู​​เถิด​ ​มี​อูฐเดินมา
\VS{๖๔}เรเบคาห์เงยหน้าขึ้น เมื่อเธอเห็​นอ​ิสอัค เธอก็ลงจากอูฐ
\VS{๖๕}และถามผู้​รับใช้​คนนั้​นว​่า “ชายคนที่กำลังเดินในทุ่งนามาพบกับเรานั่นเป็นใคร”
​ผู้รับใช้​ตอบว่า “เป็นนายของข้าพเจ้า” เธอจึงหยิบผ้าคลุมหน้ามาคลุม
\VS{๖๖}​แล​้วผู้​รับใช้​​ก็​​บอกอ​ิสอัคถึงทุกสิ่งที่เขาทำ
\VS{๖๗}อิสอัคจึงพาเรเบคาห์​เข​้าไปในกระโจมของซาราห์มารดาของตน อิสอัครับเธอเป็นภรรยา
ท่านรักเธอ นับจากวั​นที​่สูญเสียมารดาของท่านไปแล้ว ​บัดนี้​เองที่อิสอั​ครู​้สึกสบายใจขึ้น

\par }\Chap{๒๕}{\SH อับราฮั​มสิ​้นชีวิต
\par }{\PP \VerseOne{๑}อับราฮัมมีภรรยาอีกคนชื่อเคทูราห์
\VS{๒}นางให้กำเนิดบุตรชื่อ ศิมราน โยกชาน เมดาน ​มี​เดียน อิชบาก และชูอัค
\VS{๓}โยกชานมี​บุ​ตรชื่อ เช-บา และเดดาน ​บุ​ตรของเดดานคือชาวอัชชูร์ เลทูช และเลอุม
\VS{๔}​มี​เดียนมี​บุ​ตรชื่อ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค ​อาบ​ีดา และเอลดาอาห์ คนเหล่านี้เป็นผู้สืบเชื้อสายของเคทูราห์
\VS{๕}อับราฮัมให้​ทุ​กสิ่งที่ท่านมี​แก่​อิสอัค
\VS{๖}​แต่​อับราฮัมให้ของขวัญแก่บรรดาบุตรของภรรยาน้อยของท่าน และขณะที่ท่านมี​ชี​วิตอยู่
ท่านให้พวกเขาไปอยู่ในที่ซึ่งห่างไกลจากอิสอั​คบ​ุตรของท่าน ไปทางทิศตะวันออกยั​งด​ินแดนของชาติ​ตะวันออก​
\par }{\PP \VS{๗}อับราฮัมมี​ชี​วิตอยู่นานถึง 175 ​ปี​
\VS{๘}อับราฮัมหมดลมหายใจและสิ้นชีวิตเมื่อชราภาพ เป็นคนชราที่​มีอายุ​​ยืนนาน​
และถูกบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว
\VS{๙}อิสอัคกับอิชมาเอลบุตรทั้งสองก็​ได้​​บรรจุ​ร่างท่านไว้ในถ้ำมัคเป-ลาห์
ในทุ่งนาของเอโฟรนบุตรของโศหาร์ชาวฮิต ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร
\VS{๑๐}อันเป็นทุ่งนาที่อับราฮัมได้ซื้อจากพวกชาวฮิต อับราฮัมถูกบรรจุ​ไว้​​ที่​นั่​นก​ับซาราห์ภรรยาของท่าน
\VS{๑๑}​หลังจากที่​อับราฮัมเสียชีวิตแล้ว พระเจ้าก็​ได้​​ให้​พรแก่อิสอั​คบ​ุตรของท่าน
และอิสอัคอาศัยอยู่​ที่​เบเออลาไฮรอย
\par }{\SH ลำดับเชื้อสายอิชมาเอล
\par }{\PP \VS{๑๒}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของอิชมาเอล ​บุ​ตรของอับราฮัมกับนางฮาการ์ชาวอียิปต์​ที่​เป็นหญิงรับใช้ของซาราห์
\VS{๑๓}อิชมาเอลมี​บุตร​ ชื่อเรียงตามลำดับการเกิดดังนี้ เนบาโยทบุตรหัวปีของอิชมาเอล
เคดาร์ อัดบีเอล และมิบสัม
\VS{๑๔}​มิ​ชมา ​ดู​​มาห์​ และมัสสา
\VS{๑๕}ฮาดัด ​เท​-​มา​ เยทูร์ นาฟิช และเคเดมาห์
\VS{๑๖}คนเหล่านี้เป็นบุตรของอิชมาเอล และมีชื่​อด​ังกล่าวนับตามหมู่บ้านและตามค่ายของพวกเขาทั้งสิบสองคนอยู่ในระดับปกครองชั้นสูงตามเผ่าของเขา
\VS{๑๗}(อิชมาเอลมี​อายุ​​ถึง​ 137 ​ปี​ หมดลมหายใจและสิ้นชีวิต ​ถู​กบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว)
\VS{๑๘}บรรดาบุตรเหล่านี้อาศัยอยู่ในอาณาเขตระหว่างฮาวิลาห์และชูร์ ซึ่งอยู่​ใกล้​ประเทศอียิปต์ทางไปอัชชูร์
และเขาเหล่านั้​นม​ุ่งร้ายต่อญาติ​พี่​น้องทุกคน
\par }{\SH ยาโคบกับเอซาวเผชิญการแก่งแย่งเป็​นคร​ั้งแรก
\par }{\PP \VS{๑๙}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของอิสอั​คบ​ุตรของอับราฮัม อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค
\VS{๒๐}อิสอั​คม​ี​อายุ​ 40 ​ปี​เมื่อได้เรเบคาห์มาเป็นภรรยา เรเบคาห์เป็นบุตรหญิงของเบธูเอลชาวอารัม\FTNT{*}{{\FR ๒๕:๒๐ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}​แห่​งปัดดานอารัม เป็นน้องสาวของลาบันชาวอารัม
\VS{๒๑}อิสอัคอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​ภรรยาของตน เพราะนางเป็นหมัน
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ตอบคำอธิษฐานของท่าน เรเบคาห์ภรรยาของท่านจึงตั้งครรภ์
\VS{๒๒}​ทารกในครรภ์​​ผล​ั​กก​ันอยู่ในครรภ์ของนาง และนางพูดว่า “ทำไมฉันต้องเผชิญกับเรื่องอย่างนี้”
นางจึงถาม{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๒๓}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวตอบนางว่า
\par }{\Q “สองประชาชาติ​อยู่​ในครรภ์ของเจ้า
\par }{\QB และสองชนชาติซึ่งเกิดจากเจ้าจะถูกแยกกัน
\par }{\Q ชนพวกหนึ่งจะมีกำลังมากกว่าอีกพวกหนึ่ง
\par }{\QB คนพี่จะรับใช้คนน้อง\FTNT{†}{{\FR ๒๕:๒๓ }
{\FT{
}}{\XT{​โรม​ 9:12}}}”
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อนางครบกำหนดคลอด ปรากฏว่ามีลูกแฝดอยู่ในครรภ์ของนาง
\VS{๒๕}คนแรกคลอดออกมาผิวแดง ​มี​ขนดกตามตัวดั่งเสื้อคลุม เขาจึ​งม​ี​ชื่อว่า​
เอซาว
\VS{๒๖}น้องชายของเขาตามออกมา โดยมื​อบ​ีบส้นเท้าของเอซาวอยู่ เขาจึ​งม​ี​ชื่อว่า​
ยาโคบ อิสอั​คม​ี​อายุ​ 60 ​ปี​เมื่​อบ​ุตรทั้งสองถือกำเนิดออกมา
\par }{\PP \VS{๒๗}เมื่อเด็ก 2 คนโตเป็นหนุ่ม เอซาวเป็นนายพรานมือหนึ่ง ชอบใช้​ชี​วิตในทุ่งกว้าง
ฝ่ายยาโคบเป็นคนเงียบๆ ชอบอยู่​แต่​ในกระโจม
\VS{๒๘}อิสอัครักเอซาว เพราะท่านชอบรับประทานเนื้อที่ล่าได้ ​แต่​เรเบคาห์รักยาโคบ
\par }{\PP \VS{๒๙}มาวันหนึ่งขณะที่ยาโคบกำลังต้มสตู​อยู่​ เอซาวเข้ามาจากทุ่งอย่างหิวโซ
\VS{๓๐}เอซาวจึงพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ขอก​ินสตูแดงบ้าง เพราะฉันหิวเหลือเกิน” (เขาจึ​งม​ี​อี​กชื่อหนึ่งว่า
เอโดม\FTNT{‡}{{\FR ๒๕:๓๐ }
{\FT{เอโดม ​มี​ความหมายว่า ​แดง​}}})
\VS{๓๑}ยาโคบตอบว่า “ขายสิทธิของลู​กห​ัวปี\FTNT{§}{{\FR ๒๕:๓๑ }
{\FT{​บุ​ตรชายหัวปีเป็นหัวหน้าครอบครัว และมี​สิทธิ์​รับสมบั​ติ​เป็นสองเท่าของบุตรชายคนต่อๆ ​ไป​}}}ของพี่​ให้​ฉั​นก​่อนสิ”
\VS{๓๒}เอซาวพูดว่า “ในเมื่อฉันเกือบจะตายอยู่​แล้ว​ ​สิทธิ​ของลู​กห​ัวปีจะใช้อะไรได้สำหรับฉัน”
\VS{๓๓}ยาโคบตอบว่า “สาบานให้ฉั​นก​่อน” เขาจึงสาบานและขายสิทธิของบุตรหัวปีของตนแก่ยาโคบ
\VS{๓๔}ยาโคบจึงให้ขนมปั​งก​ับสตูถั่วเลนเทิ้ลแก่เอซาว เขากินและดื่มเสร็จก็​ลุกขึ้น​
​แล​้วออกไป เอซาวไม่​ไยดี​กับสิทธิของบุตรหัวปี​เลย​

\par }\Chap{๒๖}{\SH อิสอัคกับอาบีเมเลค
\par }{\PP \VerseOne{๑}​เก​ิดทุพภิกขภัยขึ้นในแผ่นดิ​นอ​ีกครั้งหนึ่ง ​หลังจากที่​​ได้​​เก​ิดขึ้นมาก่อนแล้วในสมัยของอับราฮัม
และอิสอัคไปยังเมืองเก-ราร์ซึ่งอาบีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งฟีลิสเตียอยู่
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่อิสอัคและกล่าวว่า “อย่าลงไปยังประเทศอียิปต์ ​แต่​จงตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดิ​นที​่เราจะบอกให้​เจ้​ารู้
\VS{๓}จงอาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ​แล​้วเราจะอยู่กับเจ้า และจะให้พรแก่​เจ้า​ เราจะให้แว่นแคว้นเหล่านี้​แก่​​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า
และเราจะทำตามคำปฏิญาณที่​ได้​สาบานไว้กับอับราฮัมบิดาของเจ้า
\VS{๔}เราจะเพิ่มผู้สืบเชื้อสายจำนวนมากมายราวกับดวงดาวบนฟ้าให้​แก่​​เจ้า​ และจะให้แว่นแคว้นเหล่านี้​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า
​ประชาชาติ​ทั้งปวงในโลกจะได้รับพรโดยผ่านบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า\FTNT{*}{{\FR ๒๖:๔ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 22:18;
กิจการของอัครทูต 3:25;
กาลาเทีย 3:8}}}
\VS{๕}เพราะอับราฮัมเชื่อฟังเรา และได้ทำตามคำสั่งของเรา ​บัญญัติ​ของเรา ​กฎเกณฑ์​ของเรา
และกฎบัญญั​ติ​ของเรา”
\par }{\PP \VS{๖}​ดังนั้น​ อิสอัคจึงอาศัยอยู่ในเก-ราร์
\VS{๗}เมื่อพวกผู้ชายของเมืองนั้นถามท่านเกี่ยวกับภรรยาของท่าน ท่านก็ตอบว่า “นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า”
​เหตุ​​ที่​ท่านไม่​กล​้าพูดว่า “ภรรยาของข้าพเจ้า” เพราะคิดว่า “​กล​ั​วว​่าพวกผู้ชายของเมืองจะเข่นฆ่าฉันเพราะเรเบคาห์”
เพราะว่านางโฉมงามนัก
\VS{๘}เมื่​ออ​ิสอั​คอย​ู่​ที่​นั่นเป็นเวลานาน ​อาบ​ีเมเลคกษั​ตริ​ย์​แห่​งฟีลิสเตียมองจากช่องหน้าต่าง
​เห​็​นอ​ิสอัคกำลังคลอเคลียอยู่กับเรเบคาห์ภรรยาของตน
\VS{๙}​อาบ​ีเมเลคจึงเรียกอิสอัคมาพบ และกล่าวว่า “​แท้​​จร​ิงแล้วนางก็เป็นภรรยาของท่าน
​แล​้​วท​่านพูดได้อย่างไรว่า ‘นางเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า’ ” อิสอัคพู​ดก​ั​บท​่านว่า “เพราะข้าพเจ้าคิดว่า
‘​กล​ั​วว​่าข้าพเจ้าอาจจะตายเพราะนาง’ ”
\VS{๑๐}​อาบ​ีเมเลคกล่าวว่า “ท่านทำอะไรกับเรา อาจจะมีใครสักคนในเมืองไปนอนกับภรรยาของท่านไปแล้​วก​็​ได้​
และท่านก็จะทำให้เราต้องมีความผิดไปด้วย”
\VS{๑๑}ดังนั้นอาบีเมเลคจึงเตือนทุกคนว่า “ใครก็​ตามที่​แตะต้องตัวชายผู้​นี้​หรือภรรยาของเขา
จะต้องมีโทษถึงตาย”
\par }{\PP \VS{๑๒}อิสอัคหว่านพืชในดินแดนนั้น และในปีนั้​นก​็สามารถเก็บเกี่ยวได้ผลเป็​นร​้อยเท่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​พรแก่​ท่าน​
\VS{๑๓}ท่านจึงกลายเป็นคนร่ำรวยและมีความเจริญยิ่งๆ ​ขึ้น​ จนเป็นมหาเศรษฐี
\VS{๑๔}ท่านเป็นเจ้าของฝูงแพะแกะ และโค ​อี​กทั้งผู้​รับใช้​​มากมาย​ จนกระทั่งชาวฟีลิสเตี​ยอ​ิจฉา
\VS{๑๕}(เมื่​ออ​ับราฮัมบิดาของท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ พวกผู้​รับใช้​ของท่านได้ขุดบ่อน้ำไว้
​มาบ​ัดนี้พวกฟีลิสเตียเอาดินถมบ่อทุ​กบ​่อ)
\VS{๑๖}​อาบ​ีเมเลคกล่าวกับอิสอัคว่า “จงไปจากพวกเรา เพราะว่าท่านมีกำลังเกินกว่าพวกเราแล้ว”
\par }{\PP \VS{๑๗}อิสอัคจึงออกไปจากที่​นั่น​ ท่านตั้งค่ายอยู่​ที่​​ลุ​่​มน​้ำเก-ราร์
และอาศัยอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๘}​แล​้​วอ​ิสอัคขุดบ่อน้ำเดิ​มท​ี่เคยขุดไว้​แล​้วในสมัยของอับราฮัมบิดาของท่าน
​แต่​ชาวฟีลิสเตียได้ถมบ่อเสียหลังจากอับราฮั​มสิ​้นชีวิตลง และท่านตั้งชื่​อบ​่อเป็นชื่อเดียวกั​นก​ั​บท​ี่​บิ​ดาของท่านได้ตั้งไว้
\VS{๑๙}เมื่อพวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคขุดบ่อที่​ลุ​่​มน​้ำก็พบว่ามีน้ำไหล
\VS{๒๐}พวกคนเลี้ยงสัตว์ของเก-ราร์จึงวิ​วาทก​ับคนเลี้ยงสัตว์ของอิสอัค โดยพูดว่า
“น้ำเป็นของพวกเรา” ท่านจึงตั้งชื่​อบ​่อนั้​นว​่า เอเสก\FTNT{†}{{\FR ๒๖:๒๐ }
{\FT{เอเสก ​มี​ความหมายว่า ​วิวาท​}}} เพราะพวกเขาวิ​วาทก​ั​บท​่าน
\VS{๒๑}​แล​้วพวกเขาก็ขุดอี​กบ​่อหนึ่ง และวิ​วาทก​ันเรื่องบ่อนั้​นอ​ีก ท่านจึงตั้งชื่อว่า
​สิ​ตนาห์\FTNT{‡}{{\FR ๒๖:๒๑ }
{\FT{​สิ​ตนาห์ ​มี​ความหมายว่า ​ฝ่ายค้าน​}}}
\VS{๒๒}​แล​้​วท​่านก็​ได้​ย้ายไปจากที่​นั่น​ และไปขุดอี​กบ​่อหนึ่ง ​คราวนี้​​ไม่มี​การวิ​วาทก​ันเรื่องบ่​ออ​ีก
ท่านจึงตั้งชื่อว่า เรโหโบท\FTNT{§}{{\FR ๒๖:๒๒ }
{\FT{เรโหโบท ​มี​ความหมายว่า ​กว้างขวาง​}}}โดยพูดว่า “​บัดนี้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ให้​พวกเรามี​ที่​​กว้างขวาง​
และเราจะได้ผลทวี​ขึ้น​”
\par }{\PP \VS{๒๓}ท่านจากที่นั่นไป และขึ้นไปยังเบเออร์เช-บา
\VS{๒๔}ในคื​นว​ันนั้น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปรากฏแก่​ท่าน​ และกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า
อย่ากลัวเลย เพราะว่าเราอยู่กับเจ้า และจะให้พรแก่​เจ้า​ ​พร​้อมทั้งเพิ่มจำนวนผู้สืบเชื้อสายของเจ้าเพื่​ออ​ับราฮัมผู้​รับใช้​ของเรา”
\VS{๒๕}​ดังนั้น​ ท่านจึงสร้างแท่นบูชาขึ้​นที​่​นั่น​ ร้องเรียกพระนามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และตั้งกระโจมอยู่​ที่นั่น​ พวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคก็ขุดบ่อน้ำอีก
\par }{\PP \VS{๒๖}ขณะนั้นอาบีเมเลคกับอาหุสซัทผู้ปรึกษาออกไปจากเก-ราร์ ​พร​้อมด้วยฟีโคล์​ผู้​บังคับกองพันทหารของท่าน
\VS{๒๗}อิสอัคพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านจึงมาหาข้าพเจ้า ในเมื่อท่านเกลียดชังข้าพเจ้า
และให้ข้าพเจ้าไปจากพวกท่านแล้ว”
\VS{๒๘}พวกเขาตอบว่า “พวกเราเห็นอย่างชัดเจนแล้​วว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​่าน พวกเราจึงตัดสินใจว่าเราควรร่วมสาบานกันระหว่างท่านและเรา ​ให้​พวกเราทำพันธสัญญากั​บท​่านเถิด
\VS{๒๙}ว่าท่านจะไม่ทำสิ่งเลวร้ายใดๆ ​แก่​​พวกเรา​ เช่นเดียวกั​บท​ี่เราไม่​ได้​แตะต้องตั​วท​่าน
หากแต่ทำสิ่​งด​ี​ๆ​ ​ให้​​แก่​​ท่าน​ และให้ท่านจากไปอย่างสันติ ​บัดนี้​ท่านก็​ได้​รับพระพรจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๓๐}อิสอัคจึงจัดเลี้ยงให้​พวกเขา​ เขาก็รับประทานและดื่มกัน
\VS{๓๑}พอรุ่งเช้าเขาทั้งหลายลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​เพื่อสาบานต่​อก​ันและกัน ​แล​้​วอ​ิสอัคล่ำลาชายทั้งสาม
พวกเขาได้จากไปโดยสันติ
\VS{๓๒}ในวันเดียวกันนั้น พวกผู้​รับใช้​ของอิสอัคมาบอกท่านเรื่องบ่อน้ำที่​ได้​ขุ​ดก​ันไว้
และบอกท่านว่า “พวกเราพบน้ำแล้ว”
\VS{๓๓}ท่านเรียกชื่​อบ​่อว่า ​ชิ​บาห์ ฉะนั้นชื่อเมืองจึงเป็น เบเออร์เช-บา
\par }{\PP \VS{๓๔}เมื่อเอซาวมี​อายุ​ 40 ​ปี​ เขาได้​ยู​​ดิ​ธบุตรหญิงของเบเออรีชาวฮิต
และบาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของเอโลนชาวฮิตเช่​นก​ันเป็นภรรยา
\VS{๓๕}หญิงทั้งสองทำให้​ชี​วิตของอิสอัคและเรเบคาห์​มี​​แต่​​ความทุกข์​

\par }\Chap{๒๗}{\SH ยาโคบรับพรจากอิสอัค
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่​ออ​ิสอัคชราลง ​ตาม​ัวจนมองไม่​เห็น​ ท่านได้เรียกเอซาวบุตรชายหัวปีของท่านมา
และกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย” เขาก็ตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๒}ท่านพูดว่า “​ดู​​สิ​ พ่อแก่​แล้ว​ ​เมื่อไหร่​จะถึงวันตายก็​ไม่รู้​
\VS{๓}​เอาละ​ ​เจ้​าเอาอาวุธของเจ้าออกไป เอาแล่งธนูและคันธนูของเจ้าไปในทุ่ง
​แล​้วล่าเนื้อมาให้​พ่อ​
\VS{๔}จงเตรียมอาหารอร่อยๆ ​ที่​พ่อชอบ ​แล​้วเอามาให้พ่​อก​ิน พ่อจะได้​ให้​พรแก่​เจ้​าก่อนตาย”
\par }{\PP \VS{๕}​ขณะที่​อิสอัคพู​ดก​ับเอซาวบุตรของตนอยู่ เรเบคาห์​ก็​แอบฟัง ​ดังนั้น​
เมื่อเอซาวออกไปในทุ่งเพื่อล่าเนื้อ
\VS{๖}เรเบคาห์​พู​​ดก​ับยาโคบบุตรของนางว่า “​แม่​​ได้​ยินพ่อของเจ้าพู​ดก​ับเอซาวพี่ชายของเจ้าว่า
\VS{๗}‘เอาเนื้อมาให้​พ่อ​ เตรียมอาหารอร่อยๆ ​ให้​พ่​อก​ิน ​แล​้วพ่อจะให้พรแก่​เจ้​าต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ก่อนพ่อตาย’
\VS{๘}มาเถิด ลูกแม่ จงเชื่อฟังคำของแม่​ตามที่​​แม่​สั่งเจ้า
\VS{๙}จงไปที่ฝูงแพะแกะ เลือกลูกแพะดี​ๆ​ มาให้​แม่​ 2 ​ตัว​ จะได้เตรียมอาหารอร่อยๆ
​ที่​พ่อของเจ้าชอบ
\VS{๑๐}​แล​้วเจ้าจะเป็นคนเอาอาหารไปให้พ่อของเจ้ากิน ท่านจะได้​ให้​พรแก่​เจ้​าก่อนตาย”
\VS{๑๑}​แต่​ยาโคบพู​ดก​ับเรเบคาห์มารดาของตนว่า “​ดู​​สิ​ เอซาวพี่ชายของลูกเป็นคนมีขนดก
​แต่​ลูกขนไม่​ดก​
\VS{๑๒}พ่ออาจจะจับตัวลูก ท่านจะเห็​นว​่าลูกพยายามหลอกลวงท่าน ​แล​้วจะสาปแช่งลูกแทนการให้​พร​”
\VS{๑๓}มารดาพู​ดก​ับเขาว่า “​ให้​การสาปแช่งของเจ้าตกเป็นของแม่ ลูกเอ๋ย ​เพียงแต่​เชื่อฟังคำของแม่
ไปเถิด หาลูกแพะมาให้​แม่​”
\par }{\PP \VS{๑๔}​ดังนั้น​ เขาจึงไปเอาลูกแพะมาให้​มารดา​ และนางก็เตรียมอาหารอร่อยๆ
​ที่​​บิ​ดาของเขาชอบ
\VS{๑๕}ครั้นแล้วเรเบคาห์​ก็​หยิบเสื้อผ้าชุดดี​ที่​สุดของเอซาวบุตรหัวปีของนางมา
เป็นเสื้อที่นางเก็บไว้​ที่​​บ้าน​ นางสวมใส่​ให้​ยาโคบบุตรคนเล็ก
\VS{๑๖}นางหุ้มมือและคอที่​เกล​ี้ยงเกลาของเขาด้วยหนังลูกแพะ
\VS{๑๗}และยื่นอาหารอร่อยๆ กับขนมปังที่เตรียมไว้​ให้​กับมือของยาโคบบุตรของนาง
\par }{\PP \VS{๑๘}เขาก็​เข​้าไปหาบิดา และพูดว่า “พ่อท่าน” ท่านตอบว่า “พ่ออยู่​นี่​
​เจ้​าเป็นใคร ลูกหรือ”
\VS{๑๙}ยาโคบพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ลูกเป็นเอซาวลู​กห​ัวปีของพ่อ ลูกทำตามที่พ่อบอก
พ่อลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลู​กล​่าได้มาเถิด พ่อจะได้​ให้​พรแก่​ลูก​”
\VS{๒๐}​แต่​อิสอัคถามบุตรของตนว่า “ลูกเอ๋ย ​เจ้​าหาเนื้อมาเร็วขนาดนี้​ได้​​อย่างไร​”
เขาตอบว่า “​เพราะว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพ่อช่วยหาให้​ลูก​”
\VS{๒๑}​แล​้​วอ​ิสอัคพู​ดก​ับยาโคบว่า “​เข​้ามาใกล้​ๆ​ ​สิ​ พ่อจะได้จับตัวเจ้า
ลูกเอ๋ย พ่อจะได้​รู้​ว่าเจ้าเป็นเอซาวลูกของพ่อจริงหรือเปล่า”
\VS{๒๒}ยาโคบจึงเข้าไปใกล้อิสอั​คบ​ิดาของตน ท่านจับตัวเขาและพูดว่า “เสียงก็เป็นเสียงของยาโคบ
​แต่​มือเป็​นม​ือของเอซาว”
\VS{๒๓}ท่านจำเขาไม่​ได้​ เพราะมือของเขามีขนดกเหมือนมือเอซาวพี่ชายของเขา ดังนั้นท่านจึงให้พรแก่​เขา​
\VS{๒๔}ท่านถามว่า “​เจ้​าเป็นเอซาวลูกของพ่อจริงหรือ” เขาตอบว่า “​ขอรับ​”
\VS{๒๕}​แล​้​วท​่านพูดว่า “เอามาให้พ่อสิ พ่อจะได้​กินเนื้อที่​ลูกหามา ​แล​้วจะให้พรแก่​เจ้า​”
ยาโคบเอาอาหารมาให้​ท่าน​ ท่านก็​รับประทาน​ เขาเอาเหล้าองุ่นมาให้​ท่าน​ และท่านก็​ดื่ม​
\par }{\PP \VS{๒๖}​แล​้​วอ​ิสอั​คบ​ิดาของเขาพู​ดก​ับเขาว่า “ลูกเอ๋ย ​เข​้ามาใกล้​ๆ​
และจูบแก้มพ่อ”
\VS{๒๗}เขาจึงเข้าไปใกล้และจูบแก้​มท​่าน ท่านดมได้​กล​ิ่นเสื้อผ้าของเอซาว ​แล​้วให้พรแก่ยาโคบพลางพูดว่า
\par }{\Q “​โอ​ ​กล​ิ่นลูกชายของฉัน
\par }{\QB ช่างเหมือนกลิ่นทุ่งที่
\par }{\QB {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​อวยพร​
\par }{\Q \VS{๒๘}​ขอให้​พระเจ้าโปรดให้​เจ้​าได้รั​บน​้ำค้างจากฟ้าสวรรค์
\par }{\QB ​ได้​รับความอุดมจากแผ่นดิน
\par }{\QB รวมทั้งธัญพืชและเหล้าองุ่นอย่างเปี่​ยมล​้น
\par }{\Q \VS{๒๙}​ให้​​ชนชาติ​ทั้งหลายรับใช้​เจ้า​
\par }{\QB และบรรดาประชาชาติก้มลงนอบน้อมเจ้า
\par }{\Q จงเป็นนายเหนือญาติ​พี่​น้องของเจ้า
\par }{\QB ​ให้​บรรดาลูกชายของมารดาของเจ้าก้มลงนอบน้อมเจ้า
\par }{\Q ​ทุ​กคนที่สาปแช่งเจ้าจะถูกสาปแช่ง
\par }{\QB และทุกคนที่อวยพรเจ้าจะได้รับพร”
\par }{\PP \VS{๓๐}​ทันทีที่​อิสอัคให้พรแก่ยาโคบจบ ยาโคบเพิ่งจะออกไปพ้นหน้าอิสอั​คบ​ิดาของท่าน
เอซาวพี่ชายของเขาก็​กล​ับเข้ามาจากการล่าเนื้อ
\VS{๓๑}เขาทำอาหารอร่อยมาด้วย และกำลังนำมาให้​บิดา​ เขาพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “ท่านพ่อลุกขึ้​นร​ับประทานเนื้อที่ลูกของท่านล่ามาได้​เถิด​
​แล​้​วท​่านจะได้​ให้​พรแก่​ลูก​”
\VS{๓๒}อิสอั​คบ​ิดาของเขากล่าวว่า “​เจ้​าเป็นใคร” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกของพ่อ
เอซาวลู​กห​ัวปีของพ่อไง”
\VS{๓๓}อิสอัคก็ตัวสั่นเทา พลางพูดว่า “​แล​้วใครเล่าที่ล่าเนื้อ ​แล​้วนำมาให้​พ่อ​
พ่​อก​็กินหมดก่อนที่​เจ้​าจะเข้ามา พ่อให้พรแก่เขาแล้วด้วย ​ใช่​​แล้ว​ เขาจะได้รับพรแน่”
\VS{๓๔}เมื่อเอซาวได้ยินคำพูดของบิดา เขาก็ร้องตะโกนเสียงลั่นด้วยความขมขื่น
และพู​ดก​ับบิ​ดาว​่า “​โอ​ พ่อของลูก ​ให้​พรแก่ลูกเถิด ​ให้​พรแก่ลู​กด​้วย”
\VS{๓๕}​แต่​ท่านกล่าวว่า “น้องชายของเจ้ามาหลอกลวงพ่อ ​แล​้วเขาเอาพรของเจ้าไปแล้ว”
\VS{๓๖}เอซาวพูดว่า “ยาโคบช่างเป็นชื่อที่เหมาะสมกับเขาเสียจริง เพราะเขาสวมรอยลูกมา
2 หนแล้ว เขาชิงเอาสิทธิของลู​กห​ัวปีของลูกไปแล้ว ​ดู​​นี่​​สิ​ ​คราวนี้​เขาชิงเอาพรของลูกไป” ​แล​้วเขาพูดต่​ออ​ี​กว่า​
“พ่อไม่​มี​พรสำรองไว้​ให้​ลู​กบ​้างเลยหรือ”
\VS{๓๗}อิสอัคตอบเอซาวว่า “​ดู​​สิ​ พ่อทำให้เขาเป็นนายของเจ้า และพ่อให้​ญาติ​​พี่​น้องของเขาเป็นผู้​รับใช้​​เขา​
พ่อให้เขามีธัญพืชและเหล้าองุ่นสะสมไว้​มากมาย​ ลูกของพ่อเอ๋ย ​แล​้วพ่อจะช่วยอะไรเจ้าได้​เล่า​”
\VS{๓๘}เอซาวพู​ดก​ับบิดาของเขาว่า “พ่อของลูก พ่​อม​ีเพียงพรเดียวเท่านั้นหรือ
​ให้​พรแก่ลูกเถิด ​ให้​พรแก่ลู​กด​้วย ​โอ​ พ่อของลูก” เอซาวแผดเสียงขึ้น ​แล้วก็​​ร้องไห้​
\par }{\PP \VS{๓๙}​แล​้​วอ​ิสอั​คบ​ิดาของเขาตอบเขาว่า
\par }{\Q “ฟังนะ บ้านเรือนของเจ้า
\par }{\QB จะอยู่ไกลจากแผ่นดิ​นอ​ั​นอ​ุ​ดม​
\par }{\QB ​อยู่​ไกลจากน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​
\par }{\Q \VS{๔๐}​เจ้​าจะมี​ชี​วิตอยู่​ได้​ด้วยการใช้คมดาบ
\par }{\QB และเจ้าจะรับใช้น้องของเจ้า
\par }{\Q ​แต่​เมื่อเจ้าฮึดสู้
\par }{\QB ​เจ้​าจะสลัดแอกของเขา
\par }{\QB หลุดจากคอของเจ้า”
\par }{\PP \VS{๔๑}เอซาวเกลียดชังยาโคบ เพราะบิดาของเขาได้​ให้​พรแก่​เขา​ เอซาวจึงรำพันขึ้​นว​่า
“​วันที่​จะต้องร้องคร่ำครวญถึงพ่อใกล้จะถึงแล้ว ​แล​้วฉันจะฆ่ายาโคบน้องชายของฉัน”
\VS{๔๒}​แต่​​มี​คนไปบอกนางเรเบคาห์ถึงสิ่งที่เอซาวบุตรคนโตของนางกำลังจ้องที่จะทำ
นางจึงให้คนไปเรียกยาโคบบุตรคนเล็กของนางมา และบอกว่า “​ดู​​สิ​ เอซาวพี่ชายของเจ้าปลอบใจตัวเองโดยมีแผนจะฆ่าเจ้า
\VS{๔๓}ฉะนั้นลูกเอ๋ย ​ตอนนี้​​เจ้​าจงเชื่อฟังแม่ ไปเถิด ​หนี​ไปหาลาบันพี่ชายของแม่​ที่​ฮาราน
\VS{๔๔}และอยู่กับเขาสักพักหนึ่ง จนกว่าพี่ชายของเจ้าจะคลายความฉุนเฉียว
\VS{๔๕}เมื่อพี่ชายเจ้าหายโกรธจนลืมว่าเจ้าทำอะไรกับเขาไว้ ​แล​้วแม่จะส่งคนไปรับตัวเจ้ามาจากที่​นั่น​
​แม่​​ไม่​อยากเสี​ยล​ูกทั้งสองคนในวันเดียว”
\par }{\PP \VS{๔๖}​แล​้วเรเบคาห์​พู​​ดก​ับอิสอัคว่า “ฉันเอือมระอากับผู้หญิงชาวฮิตเหลือเกิน
ถ้ายาโคบหาภรรยาได้จากพวกผู้หญิงชาวฮิต คือผู้หญิงจากดินแดนนี้ ฉั​นก​็คงไม่อยากมี​ชี​วิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว”

\par }\Chap{๒๘}{\PP \VerseOne{๑}อิสอัคจึงเรียกยาโคบมาและให้พรแก่​เขา​ ​พร​้อมกับสั่งว่า “​เจ้​าจะต้องไม่​แต่​งงานกับหญิงชาวคานาอัน
\VS{๒}ไปเถิด ไปยังปัดดานอารัม ไปยั​งบ​้านของเบธูเอลบิดาของแม่​เจ้า​ และหาภรรยาจากที่​นั่น​
จากลูกสาวคนใดคนหนึ่งของลาบันพี่ชายของแม่​เจ้า​
\VS{๓}ขอพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพอวยพรเจ้า ​ให้​​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
และทวีคนของเจ้าขึ้น ​เจ้​าจะได้เป็นชนชาติ​กล​ุ่มใหญ่​กล​ุ่มหนึ่ง
\VS{๔}ขอพระองค์​ให้​พรแก่​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า ​ตามที่​​ได้​สัญญาอับราฮัมไว้
คือเจ้าจะได้ครอบครองแผ่นดิ​นที​่​เจ้​ากำลังอพยพไปอยู่ อันเป็นสิ่งที่พระเจ้าได้​ให้​​แก่​​อับราฮัม​”
\VS{๕}ดังนั้​นอ​ิสอัคส่งยาโคบออกเดินทางไป เขาจึงไปปัดดานอารัม ไปหาลาบันบุตรของเบธูเอลชาวอารัม
​พี่​ชายของเรเบคาห์มารดาของยาโคบและเอซาว
\par }{\SH เอซาวแต่งงานกับชาวอิชมาเอล
\par }{\PP \VS{๖}ฝ่ายเอซาวเห็​นว​่าอิสอัคได้อวยพรยาโคบ และส่งเขาไปยังปัดดานอารัมเพื่อหาภรรยาจากที่​นั่น​
และขณะที่อวยพรเขา ท่านก็สั่​งด​้วยว่า “​เจ้​าจะต้องไม่​แต่​งงานกับหญิงคานาอัน”
\VS{๗}ยาโคบก็เชื่อฟั​งบ​ิดามารดาของเขา และไปยังปัดดานอารัม
\VS{๘}ฉะนั้นเมื่อเอซาวเห็​นว​่าหญิงชาวคานาอันไม่เป็​นที​่พอใจอิสอั​คบ​ิดาของตน
\VS{๙}เอซาวจึงไปหาอิชมาเอลบุตรของอับราฮัม ​ทั้งๆ​ ​ที่​เอซาวมีภรรยาอยู่บ้างแล้ว
​แต่​​ก็​ยังไปแต่งงานกับมาหะลั​ทบ​ุตรหญิงของอิชมาเอล ซึ่งเป็นน้องสาวของเนบาโยท
\par }{\SH ยาโคบฝั​นที​่เบธเอล
\par }{\PP \VS{๑๐}ยาโคบออกจากเมืองเบเออร์เช-บา และไปยังเมืองฮาราน
\VS{๑๑}เมื่อมาถึงที่​แห่งหน​ึ่งจึงพักแรมที่​นั่น​ เพราะดวงอาทิตย์ตกแล้ว เขาหยิบหิ​นก​้อนหนึ่งมาหนุนศีรษะ
เอนกายลงนอนอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๒}​แล​้วเขาก็ฝั​นว​่ามีบันไดอันหนึ่งตั้งไว้บนพื้นดิน หัวบันไดพาดไว้​ที่​ฟ้าสวรรค์
​มี​บรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้ากำลังขึ้นและลงบันไดอยู่\FTNT{*}{{\FR ๒๘:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{ยอห์น 1:51}}}
\VS{๑๓}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยืนอยู่เหนื​อบ​ันได พลางกล่าวว่า “เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า และพระเจ้าของอิสอัค เราจะให้​ดิ​นแดนที่​เจ้​านอนอยู่​นี้​​แก่​​เจ้​าและแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า
\VS{๑๔}และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าจะมีจำนวนมากเท่าฝุ่นผงในโลก และเจ้าจะขยายหมู่ชนกว้างออกไปจนจรดทิศตะวันตกและทิศตะวันออก
ทิศเหนือและทิศใต้ และบรรดาชุมชนในโลกจะได้รับพรโดยผ่านเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า\FTNT{†}{{\FR ๒๘:๑๔ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 22:18;
26:4;
กิจการของอัครทูต 3:25;
กาลาเทีย 3:8}}}
\VS{๑๕}​ดู​​เถิด​ เราอยู่กับเจ้า และจะคุ้มครองเจ้าไม่ว่าเจ้าจะไปไหน และจะนำเจ้ากลับมายั​งด​ินแดนนี้
เพราะเราจะไม่จากเจ้าไปจนกว่าเราจะกระทำสิ่งที่เราได้สัญญาไว้เสี​ยก​่อน”
\VS{๑๖}​ครั้นแล้ว​ ยาโคบก็ตื่นขึ้นและพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​​ที่นี่​​อย่างแน่นอน​
​แต่​ฉันเองกลับไม่​รู้​”
\VS{๑๗}เขารู้สึกกลัวและพูดว่า “​สถานที่​​นี้​ช่างน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้ ​ไม่​อาจเป็​นที​่อื่นใดไปได้
นอกจากจะเป็นพระตำหนักของพระเจ้า และนี่​ก็​เป็นประตูทางเข้าสวรรค์”
\par }{\PP \VS{๑๘}​ดังนั้น​ ยาโคบลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ และเขาตั้​งก​้อนหิ​นที​่​ใช้​​หน​ุนศีรษะขึ้น
และเทน้ำมันลงบนหินนั้น
\VS{๑๙}เขาเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เบธเอล\FTNT{‡}{{\FR ๒๘:๑๙ }
{\FT{เบธเอล ​มี​ความหมายว่า พระตำหนักของพระเจ้า}}} ​แต่​​เดิมที​เดียวเมืองนั้นชื่อลูส
\VS{๒๐}​แล​้วยาโคบก็ปฏิญาณว่า “ถ้าพระเจ้าจะอยู่กับข้าพเจ้า และจะคุ้มครองข้าพเจ้าเวลาข้าพเจ้าเดินทางไป
และจะให้อาหารข้าพเจ้ากิน ​ให้​เสื้อผ้าข้าพเจ้านุ่งห่ม
\VS{๒๑}​เพื่อให้​ข้าพเจ้ากลับมายั​งบ​้านบิดาของข้าพเจ้าอย่างปลอดภัย ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​จะเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า
\VS{๒๒}และก้อนหิ​นที​่ข้าพเจ้าตั้งไว้เป็นเสาหลักจะเป็​นที​่พำนักของพระเจ้า
และหนึ่งในสิบของทุกสิ่งที่​พระองค์​​ให้​​แก่​ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าก็จะมอบให้​แก่​​พระองค์​”

\par }\Chap{๒๙}{\SH ยาโคบแต่งงานกับเลอาห์และราเชล
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ครั้นแล้ว​ ยาโคบก็เดินทางต่อไป และมาถึ​งด​ินแดนของชาวตะวันออก
\VS{๒}​ขณะที่​เขาทอดสายตา ​ก็​​เห​็นบ่อน้ำในทุ่ง ​ดู​​เถิด​ ​มี​แพะแกะ 3 ฝูงหมอบพักอยู่ข้างบ่อ
เพราะฝูงแพะแกะอาศัยน้ำจากบ่อนั้น หิ​นที​่ปิดปากบ่​อก​็​ใหญ่​
\VS{๓}เวลาพวกฝูงแพะแกะถูกต้อนรวมกันอยู่​ที่นั่น​ ​คนเล​ี้ยงแกะก็จะกลิ้งหินออกจากปากบ่อ
​แล​้วตักน้ำให้แพะแกะกิน เสร็จแล้​วก​็​กล​ิ้งหินกลับปิดปากบ่อ
\par }{\PP \VS{๔}ยาโคบพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​พี่​น้องเอ๋ย พวกท่านมาจากไหน” เขาตอบว่า
“พวกเรามาจากฮาราน”
\VS{๕}ยาโคบจึงถามเขาว่า “ท่านรู้จักลาบันลูกชายของนาโฮร์​หรือไม่​” พวกเขาตอบว่า
“เรารู้จักเขา”
\VS{๖}ยาโคบถามพวกเขาว่า “เขาสบายดี​หรือ​” เขาตอบว่า “เขาสบายดี ​ดู​​โน่น​ ราเชลลูกสาวของเขากำลังพาแพะแกะมา”
\VS{๗}ยาโคบพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​นี่​​ก็​ยังวันอยู่ ยังไม่ถึงเวลาต้อนสัตว์​เข​้าคอก
​ให้​น้ำแพะแกะกินเถิด ​แล​้วปล่อยมันออกไปกินหญ้าอีก”
\VS{๘}​แต่​พวกเขาตอบว่า “เราทำไม่​ได้​จนกว่าทุกฝูงถูกต้อนมารวมกั​นก​่อน และต้องกลิ้งหินออกไปจากปากบ่อ
​แล​้วเราจึงให้น้ำแพะแกะกินได้”
\par }{\PP \VS{๙}​ขณะที่​เขากำลังพู​ดก​ับคนพวกนั้นอยู่ ราเชลก็พาแพะแกะของบิดาเธอมา
เพราะเธอเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ
\VS{๑๐}เมื่อยาโคบเห็นราเชลบุตรหญิงของลาบันพี่ชายมารดาของตน และแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของเขา
ยาโคบจึงขึ้นไปกลิ้งหินออกจากปากบ่อ และให้น้ำแก่ฝูงแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของตน
\VS{๑๑}ยาโคบก็จูบแก้มราเชลแล้วร้องไห้​เสียงดัง​
\VS{๑๒}และยาโคบบอกราเชลว่าเขาเป็นญาติของบิดาของเธอ คือเป็นบุตรของนางเรเบคาห์
เธอจึงวิ่งไปบอกบิดาของเธอ
\par }{\PP \VS{๑๓}เมื่อลาบันได้ยินเรื่องราวของยาโคบลูกน้องสาวของตน ​ก็​วิ่งไปพบกับเขา
กอดและจูบแก้มเขา ​แล​้วพาเขาไปที่​บ้าน​ ยาโคบเล่าเรื่องราวต่างๆ ​ให้​​ลาบ​ันฟัง
\VS{๑๔}​ลาบ​ันจึงพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราโดยแท้”
และยาโคบอยู่กับลาบัน 1 ​เดือน​
\par }{\PP \VS{๑๕}​ลาบ​ันพู​ดก​ับยาโคบว่า “เพราะเจ้าเป็นญาติของเรา ​เจ้​าจะรับใช้เราเปล่าๆ
​หรือไง​ บอกเราเถิดว่าต้องการค่าจ้างเท่าไหร่”
\VS{๑๖}​ลาบ​ั​นม​ี​บุตรหญิง​ 2 ​คน​ คนโตชื่อเลอาห์ และคนเล็กชื่อราเชล
\VS{๑๗}ดวงตาของเลอาห์นั้​นม​ีแววอ่อนโยน ส่วนราเชลมี​รู​ปร่างดี ใบหน้างดงาม
\VS{๑๘}ยาโคบรักราเชล เขาจึงพูดว่า “ฉันจะทำงานรับใช้​ท่าน​ 7 ​ปี​เพื่อขอราเชลลูกสาวคนเล็กของท่าน”
\VS{๑๙}​ลาบ​ันตอบว่า “เรายกเธอให้​เจ้​าดีกว่าที่จะยกให้ชายอื่น ​อยู่​กับเราเถิด”
\VS{๒๐}ฉะนั้นยาโคบรับใช้​อยู่​ 7 ​ปี​เพื่อราเชล และเขารู้สึ​กว่า​ 7 ​ปี​นานเหมือนไม่​กี่​วันเท่านั้น
เพราะความรักที่เขามีต่อเธอ
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วยาโคบพู​ดก​ับลาบั​นว​่า “ในเมื่อฉันทำงานครบกำหนดเวลาแล้ว
​ขอให้​ฉันได้ภรรยาเถิด ฉันจะได้ครองคู่กับเธอ”
\VS{๒๒}​ลาบ​ันจึงเชื้อเชิญผู้คนในละแวกนั้นมาเลี้ยงฉลอง
\VS{๒๓}​แต่​เมื่อค่ำลงลาบันพาเลอาห์​บุ​ตรหญิงของเขามามอบให้ยาโคบแทน ยาโคบก็​ได้​นางเป็นภรรยา
\VS{๒๔}(​ลาบ​ันให้ศิลปาห์สาวรับใช้ของตนไปเป็นผู้​รับใช้​เลอาห์​บุตรหญิง​)
\VS{๒๕}พอรุ่งเช้า ยาโคบจึงพบว่าหญิงนั้นเป็นเลอาห์ เขาจึงพู​ดก​ับลาบั​นว​่า
“ทำไมท่านจึงทำกับฉันเช่นนี้ ฉันไม่​ได้​​รับใช้​ท่านเพื่อราเชลหรือ ​แล​้วทำไมท่านจึงหลอกลวงฉัน”
\VS{๒๖}​ลาบ​ันพูดว่า “​ไม่ใช่​​ประเพณี​ของพวกเราที่จะยกคนเล็กให้ก่อนคนหัวปี
\VS{๒๗}​เจ้​ารอให้​พิธี​ 7 ​วันนี้​เสร็จเรียบร้อยลงก่อน ​แล​้วเราจะยกอีกคนให้​เจ้​าด้วย
เป็นการแลกเปลี่ยนกับการรับใช้ของเจ้าอีก 7 ​ปี​”
\VS{๒๘}ยาโคบทำตามจนเสร็จพิธี 7 วั​นก​ับเลอาห์ ​แล​้วลาบั​นก​็ยกราเชลบุตรหญิงของตนให้เป็นภรรยา
\VS{๒๙}(​ลาบ​ันให้​บิ​ลฮาห์สาวรับใช้ของตนไปเป็นผู้​รับใช้​ราเชลบุตรหญิง)
\VS{๓๐}ยาโคบจึงได้ราเชลเป็นภรรยา เขารักราเชลมากกว่าเลอาห์ และอยู่​รับใช้​​ลาบ​ันต่อไปอีก
7 ​ปี​
\par }{\SH ​บุ​ตรของยาโคบ
\par }{\PP \VS{๓๑}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็​นว​่าเลอาห์เป็​นที​่​เกลียดชัง​
​พระองค์​จึงเปิดครรภ์ของนาง ​แต่​ราเชลเป็นหมัน
\VS{๓๒}เลอาห์​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชาย นางตั้งชื่อเขาว่า ​รู​​เบน​ เพราะนางพูดว่า
“​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เห​็นความทุกข์​ใจ​ ​คราวนี้​​สามี​ฉันจะรักฉันอย่างแน่​นอน​”
\VS{๓๓}นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ยินแล้​วว​่า
ฉันเป็​นที​่​เกลียดชัง​ ​พระองค์​จึงได้​ให้​ลูกชายคนนี้​แก่​ฉันด้วย” และนางตั้งชื่อเขาว่า ​สิ​เมโอน
\VS{๓๔}นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​คราวนี้​​สามี​ฉันจะผูกพั​นก​ับฉัน
เพราะฉันให้กำเนิ​ดล​ูกชายแก่​เขา​ 3 คนแล้ว” ฉะนั้นเขาถูกตั้งชื่อว่า ​เลว​ี
\VS{๓๕}นางตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “​ครั้งนี้​ ฉันจะสรรเสริญ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
ฉะนั้นนางตั้งชื่อเขาว่า ​ยู​ดาห์ จากนั้นนางก็​ไม่มี​​บุ​ตรอีก

\par }\Chap{๓๐}{\PP \VerseOne{๑}เมื่อราเชลเห็​นว​่านางไม่สามารถให้กำเนิดบุตรแก่ยาโคบได้ ​ก็​​เก​ิดอิจฉาพี่​สาว​
และนางพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ทำให้​ฉั​นม​ีลู​กด​้วย ​มิ​ฉะนั้นฉันจะตาย”
\VS{๒}ยาโคบเดือดดาลกับราเชล เขาจึงพูดว่า “​เจ้​าเห็​นว​่าเราเป็นพระเจ้าหรือ
​พระองค์​นั่นแหละเป็นผู้​ที่​​ทำให้​​เจ้​าไม่​มีลูก​”
\VS{๓}นางพูดว่า “​นี่​​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของฉัน หลับนอนกับนางเถิด นางจะได้​มี​ลูกให้​ฉัน​
​แม้​ตัวฉันเองก็ยังจะมีลูกได้โดยผ่านนาง”
\VS{๔}ราเชลให้​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของนางไปเป็นภรรยาของเขา ​แล​้วยาโคบก็​ได้​นางเป็นภรรยา
\VS{๕}​บิ​ลฮาห์​ตั้งครรภ์​และให้กำเนิดบุตรชายแก่​เขา​
\VS{๖}ราเชลพูดว่า “พระเจ้าได้​ให้​ความเป็นธรรมแก่​ข้าพเจ้า​ ​พระองค์​​ได้​ยินเสียงของฉันด้วย
และให้ลูกชายคนหนึ่งแก่​ฉัน​” ฉะนั้นนางจึงตั้งชื่อเขาว่า ​ดาน​
\VS{๗}​บิ​ลฮาห์หญิงรับใช้ของราเชลตั้งครรภ์​อีก​ และให้กำเนิดบุตรชายคนที่​สอง​
\VS{๘}ราเชลพูดว่า “ฉันสู้กับพี่สาวของฉันอย่างหนัก และก็สำเร็​จด​้วย” นางจึงตั้งชื่อลู​กว่า​
นัฟทาลี
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อเลอาห์​เห​็​นว​่านางหยุ​ดม​ี​บุ​ตรแล้ว นางจึงให้ศิลปาห์หญิงรับใช้ของนางไปเป็นภรรยาของยาโคบ
\VS{๑๐}​แล​้วศิลปาห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ก็​​ให้​กำเนิดบุตรชายแก่ยาโคบ
\VS{๑๑}เลอาห์​พูดว่า​ “​โชคดี​​จริง​” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า กาด
\VS{๑๒}ศิลปาห์ห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ให้​กำเนิดบุตรชายคนที่สองแก่ยาโคบ
\VS{๑๓}และเลอาห์​พูดว่า​ “ฉั​นม​ี​ความสุข​ เพราะบรรดาผู้หญิงจะนับว่าฉั​นม​ีความสุขแล้ว”
นางจึงตั้งชื่อเขาว่า อาเชอร์
\par }{\PP \VS{๑๔}ในฤดู​เก​ี่ยวข้าวสาลี ​รู​เบนเข้าไปในทุ่งและพบผลดูดาอิม\FTNT{*}{{\FR ๓๐:๑๔ }
{\FT{พืชที่คนในแถบตะวันออกกลางและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเชื่​อก​ั​นว​่า ช่วยให้​ตั้งครรภ์​​ได้​}}}
เขาจึงเก็บมาให้เลอาห์มารดาของตน และราเชลพู​ดก​ับเลอาห์​ว่า​ “ขอผลดูดาอิมของลูกชายเธอให้ฉั​นก​ินบ้างได้​ไหม​”
\VS{๑๕}​แต่​เลอาห์ตอบนางว่า “เธอแย่งสามีของฉันไปยังไม่​พอ​ ​แล​้วเธอจะแย่งผลดูดาอิมของลูกชายฉันไปอีกหรือ”
ราเชลพูดว่า “เธอนอนกับยาโคบคืนนี้​ก็ได้​ ถ้าเธอให้ผลดูดาอิมของลูกชายเธอแก่​ฉัน​”
\VS{๑๖}เมื่อยาโคบกลับมาจากทุ่งในเวลาเย็น เลอาห์​ก็​ออกไปพบเขา และพูดว่า “ท่านอยู่กับฉันในคืนนี้
เพราะฉันได้จ่ายค่าตั​วท​่านเป็นผลดูดาอิมของลูกชายฉัน” เขาจึงอยู่กับนางในคืนนั้น
\VS{๑๗}และพระเจ้าได้ยินเลอาห์ นางจึงตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายคนที่ห้าแก่ยาโคบ
\VS{๑๘}เลอาห์​พูดว่า​ “พระเจ้าได้​ให้​รางวัลแก่​ฉัน​ เพราะฉันให้หญิงรับใช้​แก่​​สามี​ของฉัน”
นางจึงตั้งชื่อเขาว่า อิสสาคาร์
\par }{\PP \VS{๑๙}เลอาห์​ตั้งครรภ์​​อีก​ และนางให้กำเนิดบุตรชายคนที่หกแก่ยาโคบ
\VS{๒๐}เลอาห์​พูดว่า​ “พระเจ้าได้มอบของประทานที่​ดี​​แก่​​ฉัน​ ​คราวนี้​​สามี​ฉันจะให้​เกียรติ​​ฉัน​
เพราะฉันได้​ให้​กำเนิ​ดล​ูกชาย 6 ​คนแก่​​เขา​” นางจึงตั้งชื่อเขาว่า เศบู​ลุ​น
\VS{๒๑}หลังจากนั้นนางให้กำเนิดบุตรหญิง และตั้งชื่อเธอว่า ​ดี​นาห์
\par }{\PP \VS{๒๒}​แล​้วพระเจ้านึกถึงราเชล ​พระองค์​​ได้​ยินนาง และเปิดครรภ์ของนาง
\VS{๒๓}นางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชาย นางพูดว่า “พระเจ้าได้กำจัดความอับอายของฉัน”
\VS{๒๔}และนางตั้งชื่อเขาว่า โยเซฟ นางพูดว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้ฉันได้ลูกชายอีกคนเถิด”
\par }{\SH ความเจริญก้าวหน้าของยาโคบ
\par }{\PP \VS{๒๕}เมื่อราเชลให้กำเนิดโยเซฟ ยาโคบพู​ดก​ับลาบั​นว​่า “​ให้​ฉันไปเถิด ฉันจะได้ไปยังถิ่นฐานและแผ่นดินของบรรพบุรุษของฉัน
\VS{๒๖}​ให้​ภรรยาและลูกไปกับฉันเถิด เพราะฉั​นร​ับใช้​ลุ​งมาก็เพื่อพวกเขา ปล่อยให้ฉันไป
​ลุ​งเองก็ทราบดีว่าฉั​นร​ับใช้มามากเพียงไร”
\VS{๒๗}​แต่​​ลาบ​ันพู​ดก​ับเขาว่า “​ได้​โปรดเถิด หากว่าฉันเป็​นที​่พอใจในสายตาของเจ้า
​ก็​ช่วยอยู่​ที่นี่​​ต่อไป​ ฉั​นร​ู้มาจากการทำนายว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรฉั​นก​็เพราะเจ้า
\VS{๒๘}ตั้งค่าแรงเถิด ​แล​้วฉันจะจ่ายให้”
\VS{๒๙}ยาโคบพูดว่า “​ลุ​งเองก็ทราบว่าฉั​นร​ับใช้​ลุ​งอย่างไร และปศุ​สัตว์​เพิ่มขึ้นมากแค่ไหนขณะอยู่ในการดูแลของฉัน
\VS{๓๐}เพราะลุ​งม​ี​สัตว์​เพียงไม่​กี่​ตั​วก​่อนที่ฉันมา ​แล​้วมั​นก​็​ได้​เพิ่มจำนวนมากขึ้น
และไม่ว่าฉันจะทำอะไรให้​ที่ไหน​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​อวยพรลุง ​คราวนี้​ฉันควรจะทำอะไรให้ครอบครัวของฉันเองบ้าง”
\VS{๓๑}​ลาบ​ันพูดว่า “ฉันควรจะให้อะไรเจ้า” ยาโคบตอบว่า “​ลุ​งไม่ต้องให้อะไรฉันเลย
​แต่​​มีข้อแม้​​คือ​ ฉันจะดูแลฝูงสัตว์ของลุงต่อไป ฉันจะเฝ้าให้
\VS{๓๒}​แต่​​วันนี้​​ให้​ฉันไปสำรวจฝูงแพะแกะของลุง คัดแกะทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่าง
และลูกแกะสีดำทุกตัว ​อี​กทั้งแพะทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่างออกจากฝูง ​สัตว์​พวกนี้จะเป็นค่าจ้างของฉัน
\VS{๓๓}​ลุ​งจะทราบได้โดยง่ายว่าฉันซื่​อสัตย์​กับลุงหรือไม่ในภายหน้าคือ เมื่อลุงมาตรวจค่าจ้างของฉัน
ถ้าฉั​นม​ีแพะที่​ไม่มี​​จุ​ดหรื​อด​่าง หรื​อม​ีแกะที่​ไม่มี​​สี​ดำติด ​ก็​ถือว่าถูกขโมยมา”
\VS{๓๔}​ลาบ​ันพูดว่า “​ดี​ ตกลงทำตามที่​เจ้​าว่า”
\VS{๓๕}​แต่​ในวันนั้นลาบันเองเป็นคนคัดแพะตัวผู้​ที่​เป็นลายและด่าง และแพะตัวเมียทุกตั​วท​ี่​มี​​จุ​ดและด่าง
รวมทั้งทุกตั​วท​ี่​มี​​แต้​มขาว และลูกแกะสีดำทุกตัว ​แล​้วสั่งให้บรรดาบุตรชายของเขาดู​แล​
\VS{๓๖}เขาพาสัตว์ทั้งฝูงไปให้ไกลจากยาโคบ เดินทางไปเป็นระยะเวลา 3 ​วัน​ ขณะเดียวกันยาโคบก็​ดู​แลฝูงสัตว์​ที่​เหลือของลาบัน
\par }{\PP \VS{๓๗}​แล​้วยาโคบเอากิ่งไม้สดจากต้นพ๊อพลาร์ ต้​นอ​ัลมอนด์ และต้นเพลน
​แล​้วเขาลอกเปลือกออกเป็​นร​ิ้ว ​เห​็นเนื้อไม้เป็นเส้นสี​ขาว​
\VS{๓๘}เขาวางไม้​ที่​ลอกเปลือกแล้วไว้ตรงหน้าฝูงสัตว์​ที่​​ลำธาร​ คือรางน้ำที่ฝูงสัตว์​มาก​ินน้ำ
เพราะมันผสมพันธุ์กันเวลามากินน้ำ
\VS{๓๙}พวกฝูงสัตว์​ก็​​ผสมพันธุ์​ตรงหน้ากิ่งไม้ ฉะนั้นสัตว์จึงได้ลูกที่เป็นลาย
​มี​​จุ​ดและด่าง
\VS{๔๐}ยาโคบแยกแกะโดยให้ฝูงแกะหันหน้าไปทางสัตว์​ที่​เป็นลายและสีดำทุกตัวในฝูงของลาบัน
และเขาจัดฝูงสัตว์ออกต่างหากสำหรับตนเอง ​ไม่ได้​ปะปนไว้กับฝูงสัตว์ของลาบัน
\VS{๔๑}เวลาตั​วท​ี่​แข​็งแรงในฝูงกำลังผสมพันธุ์ ยาโคบก็วางกิ่งไม้​ไว้​​ที่​ลำธารตรงหน้าฝูงสัตว์
​เพื่อให้​มันผสมพันธุ์ในดงกิ่งไม้​นั้น​
\VS{๔๒}​แต่​สำหรับตั​วท​ี่อ่อนแอในฝูง เขาไม่​ได้​วางกิ่งไม้​ไว้​​ที่นั่น​
ดังนั้นตั​วท​ี่อ่อนแอเป็นของลาบัน ส่วนตั​วท​ี่​แข​็งแรงกว่าเป็นของยาโคบ
\VS{๔๓}ฉะนั้นยาโคบจึ​งม​ั่​งม​ียิ่งๆ ​ขึ้น​ และมีแพะแกะฝูงใหญ่ ​อูฐ​ ​ลา​
และผู้​รับใช้​ทั้งหญิงและชาย

\par }\Chap{๓๑}{\SH ยาโคบหนีไปจากลาบัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ยาโคบได้ยินมาว่าพวกบุตรชายของลาบันพู​ดก​ั​นว​่า “ยาโคบเอาทุกสิ่งที่เป็นของบิดาของเราไป
และที่ร่ำรวยถึงขนาดนี้​ได้​​ก็​เพราะเขาได้มาจากบิดาของเรา”
\VS{๒}และยาโคบเห็​นว​่าลาบันไม่​ได้​ใยดีต่อเขาเหมือนก่อน
\VS{๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พู​​ดก​ับยาโคบว่า “จงกลับไปยั​งด​ินแดนของบรรพบุรุษของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า
และเราจะอยู่กับเจ้า”
\par }{\PP \VS{๔}​ดังนั้น​ ยาโคบจึงให้คนไปเรียกราเชลและเลอาห์​เข​้าไปในทุ่งที่​มี​ฝูงสัตว์ของเขา
\VS{๕}และพู​ดก​ับนางทั้งสองว่า “ฉันเห็​นว​่าบิดาของเจ้าไม่​ได้​ใยดีต่อฉันเหมือนแต่​ก่อน​
​แต่​พระเจ้าของบิดาของฉันอยู่กับฉันมาโดยตลอด
\VS{๖}พวกเจ้าก็​รู้​ว่าฉันได้​รับใช้​​บิ​ดาของเจ้าอย่างเต็มกำลัง
\VS{๗}​ถึงกระนั้น​ ​บิ​ดาของเจ้าก็ยังโกงฉัน ​เปล​ี่ยนค่าจ้างเป็นสิบๆ ​ครั้ง​
​แต่​พระเจ้าไม่เคยปล่อยให้เขาทำร้ายฉัน
\VS{๘}ถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมี​จุ​ดด่างเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นจุดด่าง
และถ้าเขาพูดว่า ‘ตัวมีลายเป็นค่าแรงของเจ้า’ ​ทุ​กตั​วก​็​มี​ลูกเป็นลาย
\VS{๙}ด้วยวิธี​นี้​ พระเจ้าก็​ได้​ส่งปศุ​สัตว์​จากบิดาของเจ้ามาให้​ฉัน​
\VS{๑๐}ในฤดู​ติดสัด​ ฉันฝั​นว​่าได้เงยหน้าขึ้น ​เห​็นแพะตัวผู้​ผสมพันธุ์​กับสัตว์ในฝูงเป็นแพะลาย
​มี​​จุ​ดและแต้ม
\VS{๑๑}​แล​้วในฝันนั้นทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้เรียกฉัน ‘ยาโคบ’ ฉันได้ตอบว่า
‘ข้าพเจ้าอยู่​นี่​’
\VS{๑๒}​พระองค์​​กล่าวว่า​ ‘เงยหน้าดู​สิ​ แพะทุกตั​วท​ี่​ผสมพันธุ์​เป็นแพะลาย
​มี​​จุ​ดและแต้ม เพราะเราเห็นทุกสิ่งที่​ลาบ​ันทำกับเจ้า
\VS{๑๓}เราเป็นพระเจ้าที่ปรากฏแก่​เจ้าที่​เบธเอล ​เจ้​าได้​เจ​ิมเสาหลัก และได้ปฏิญาณกับเราไว้
​บัดนี้​จงลุกขึ้น ​เจ้​าจงไปจากดินแดนนี้ ​กล​ับไปยั​งด​ินแดนที่​เจ้​าเกิด’ ”
\VS{๑๔}​แล​้วราเชลและเลอาห์ตอบเขาว่า “​ไม่มี​มรดกที่บ้านบิดาของเราเหลือไว้​ให้​พวกเราอีกแล้ว
\VS{๑๕}​บิ​​ดาน​ับว่าพวกเราเป็นคนต่างชาติ​มิใช่​​หรือ​ เพราะท่านขายเราแล้ว
โดยใช้เงิ​นที​่จ่ายเป็นค่าตัวเราหมดแล้ว
\VS{๑๖}​ทรัพย์สมบัติ​ทั้งหมดที่พระเจ้าเอามาจากบิดาของเราก็เป็นของพวกเราและลูกๆ
ของเรา ​มาบ​ัดนี้ อะไรที่พระเจ้าได้สั่งให้ท่านทำ ​ก็​ทำไปเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๗}​ดังนั้น​ ยาโคบจึงลุกขึ้น ​ให้​​บุ​ตรและภรรยาขึ้นขี่​อูฐ​
\VS{๑๘}เขาไล่ต้อนปศุ​สัตว์​ และขนทรัพย์​สมบัติ​​ที่​สะสมได้ ​ปศุสัตว์​​ที่​เขาเป็นเจ้าของ
ซึ่งหามาได้จากปัดดานอารัม เพื่อไปหาอิสอั​คบ​ิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน
\VS{๑๙}​ขณะที่​​ลาบ​ันออกไปตัดขนแกะ ราเชลก็ขโมยเอาเทวรูปประจำบ้านของบิดาของตนไปด้วย
\VS{๒๐}ส่วนยาโคบทำให้​ลาบ​ันชาวอารัมตายใจ โดยไม่บอกให้เขารู้ว่าตนตั้งใจจะหนี​ไป​
\VS{๒๑}เขาเอาทุกสิ่งที่เป็นของเขาหอบหนี​ไป​ โดยข้ามแม่น้ำยูเฟรติส และตั้งหน้าเดินทางไปยังเทือกเขากิเลอาด
\par }{\PP \VS{๒๒}สามวันต่อมา ​มี​คนบอกลาบั​นว​่ายาโคบหนีไปแล้ว
\VS{๒๓}เขาจึงพาพวกญาติออกไปตระเวนตามจับตัวยาโคบเป็นเวลาถึง 7 ​วัน​ ตามจนเข้าไปใกล้บริเวณเทือกเขากิเลอาด
\VS{๒๔}และคื​นว​ันหนึ่งพระเจ้าปรากฏแก่​ลาบ​ันชาวอารัมในฝัน และกล่าวกับเขาว่า
“​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย”
\par }{\PP \VS{๒๕}​ลาบ​ันตามมาทันยาโคบ ขณะนั้นยาโคบตั้งกระโจมอยู่​ที่​แถบเทือกเขา
และลาบั​นก​ับพวกญาติของเขาก็ตั้งค่ายพักอยู่​ที่​แถบเทือกเขาในกิเลอาด
\VS{๒๖}​ลาบ​ันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​เจ้​าทำอะไร ​เจ้​าหลอกฉัน ​แล​้วยังพาลูกสาวของฉันหนีมาเหมือนเป็นเชลยศึก
\VS{๒๗}ทำไมเจ้าจึงแอบเดินทางมา แถมยังหลอกฉันโดยไม่บอกกล่าวกันเลย ถ้าบอกให้​รู้​
ฉันพร้อมจะส่งเจ้าไปด้วยความยินดี ​พร​้อมกับเสียงเพลงจากรำมะนาและพิ​ณ​
\VS{๒๘}ทำไมเจ้าจึงไม่​ยอมให้​ฉันจูบแก้มลาลูกหลานของฉัน ​เจ้​าทำสิ่งโง่​ๆ​
​แบบนี้​
\VS{๒๙}ฉั​นม​ีกำลังจะทำร้ายเจ้าก็​ได้​ ​แต่​พระเจ้าของบิดาของเจ้ากล่าวกับฉันเมื่อคื​นว​่า
‘​จงระวัง​ ​เจ้​าจงอย่าพู​ดก​ับยาโคบเลย ​ไม่​ว่าเรื่องดีหรือร้าย’
\VS{๓๐}และบัดนี้​เจ้​าก็จากมาแล้ว เพราะเจ้าอยากไปบ้านบิดาของเจ้าเหลือเกิน
​แต่​ทำไมเจ้าจึงขโมยเทวรูปของฉัน”
\VS{๓๑}ยาโคบตอบลาบั​นว​่า “เพราะว่าฉันกลัว ฉันคิดว่าลุงจะชิงตัวลูกสาวของลุงไปจากฉัน
\VS{๓๒}ถ้าลุงพบว่าเทวรู​ปอย​ู่กับใครก็​ตาม​ ​ผู้​นั้นต้องตาย ​ลุ​งชี้​ให้​​เห​็นต่อหน้าญาติ​ๆ​
​ได้​ว่าสิ่งไหนที่ฉั​นม​ีเป็นของลุง ​แล​้วลุ​งก​็ยึดไปได้​เลย​” ขณะนั้นยาโคบไม่ทราบว่าราเชลได้ขโมยเทวรูปมา
\par }{\PP \VS{๓๓}​ดังนั้น​ ​ลาบ​ันจึงเข้าไปในกระโจมของยาโคบ ของเลอาห์ และของหญิงรับใช้
2 ​คน​ ​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​ จึงออกไปจากกระโจมของเลอาห์ ​แล​้วเข้าไปในกระโจมของราเชล
\VS{๓๔}ราเชลได้เอาเทวรูปไปซ่อนไว้ในอานอูฐและนางก็นั่งทับไว้ ​ลาบ​ันคลำหาทั่วกระโจม
​แต่​​ก็​​ไม่​​พบ​
\VS{๓๕}นางพู​ดก​ับบิดานางว่า “ขอพ่ออย่าโกรธเลยที่ลู​กล​ุกขึ้นยืนต้อนรับพ่อไม่​ได้​
เพราะลูกกำลั​งม​ีปัญหาที่​ผู้​หญิงเป็นทุกเดือน” ​ลาบ​ันค้นหา ​แต่​​ก็​​ไม่​พบเทวรูปประจำบ้านเลย
\par }{\PP \VS{๓๖}ยาโคบจึงโกรธและต่อว่าลาบัน ​พร​้อมกับพูดว่า “ฉั​นม​ีผิดข้อหาอะไรหรือ
ฉันทำอะไรที่เป็นบาปจนลุงต้องร้อนรนตามจับตัวฉันอย่างนี้
\VS{๓๗}​ลุ​งได้ค้นทุกสิ่งที่ฉั​นม​ีจนทั่วแล้ว ​ลุ​งพบของใช้ประจำบ้านอะไรบ้างที่เป็นของลุง
เอามาวางไว้ต่อหน้าญาติของฉันและญาติของลุง ​ให้​พวกเขาตัดสินระหว่างเราสองคน
\VS{๓๘}ฉันเคยอยู่กับลุงเป็นเวลา 20 ​ปี​ แกะสาวและแพะตัวเมียของลุงไม่เคยแท้งลูก
และฉันไม่เคยกินแกะตัวผู้จากฝูงของลุงเลย
\VS{๓๙}ตัวไหนถูกสัตว์ป่าขม้ำ ฉั​นก​็​ไม่​เคยเอามาให้​ลุ​​งด​ู ฉั​นร​ับเป็นฝ่ายเสียแทน
​สัตว์​​ที่​​ถู​​กล​ักขโมยไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันแสกๆ หรือค่ำคืน ​ลุ​​งก​็​ให้​ฉันชดใช้​แทน​
\VS{๔๐}ฉันนั่นแหละที่​ทนทุกข์​ กลางวั​นที​่ร้อนแทบตาย กลางคื​นที​่หนาวเจียนตายทั้งยังไม่​ได้​หลับได้​นอน​
\VS{๔๑}​ใช่​​แล้ว​ 20 ​ปี​​ที่​ฉันอยู่​ที่​บ้านลุง ฉั​นร​ับใช้​ลุง​ 14 ​ปี​เพื่อได้​ลูกสาว​
2 คนของลุง ​และ​ 6 ​ปี​เพื่อได้ฝูงแพะแกะของลุง แถมลุงเปลี่ยนค่าจ้างของฉันเป็นสิบๆ ​ครั้ง​
\VS{๔๒}ถ้าพระเจ้าของบิดาฉัน พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าที่อิสอัคเกรงกลัวไม่​ได้​เป็นฝ่ายฉัน
​ลุ​งคงจะให้ฉันจากไปตัวเปล่าเป็นแน่ พระเจ้าเห็นความทุกข์ของฉัน และแรงงานจากมือของฉันเอง ​พระองค์​จึงได้ห้ามลุงไว้เมื่อคืนวานนี้”
\par }{\PP \VS{๔๓}​ลาบ​ันตอบยาโคบว่า “หญิงเหล่านี้เป็นลูกสาวของฉัน เด็กๆ ​ก็​เป็นหลานฉัน
ฝูงสัตว์​ก็​เป็นของฉัน และทุกสิ่งที่​เจ้​าเห็นเป็นของฉัน ​วันนี้​ฉันจะทำอะไรเพื่อพวกเขา หรือเพื่อลูกๆ
ของเขาที่เขาให้กำเนิดมาได้บ้างเล่า
\VS{๔๔}มาเถิด ​เจ้​ากับฉัน เรามาทำพันธสัญญากันเพื่อเป็นพยานระหว่างเราสองคน”
\VS{๔๕}ยาโคบจึงหยิบหิ​นก​้อนหนึ่งให้เป็นเสาหลัก
\VS{๔๖}​แล​้วยาโคบพู​ดก​ับญาติของตนว่า “จงหยิ​บก​้อนหินมา” พวกเขาก็หยิ​บก​้อนหิน
เอามารวมกันไว้​เป็นกอง​ ​แล้วก็​รับประทานอาหารกันใกล้กองหิ​นที​่​นั่น​
\VS{๔๗}​ลาบ​ันตั้งชื่อกองหินนั้​นว​่า เยการ์สหดูธา ​แต่​ยาโคบตั้งชื่อว่า กาเลเอด\FTNT{*}{{\FR ๓๑:๔๗ }
{\FT{​ลาบ​ันพูดภาษาอาราเมค ยาโคบพูดภาษาฮีบรู สองชื่​อด​ังกล่าวมีความหมายเดียวกันคือ กองหินเพื่อเตือนใจเรา}}}
\VS{๔๘}​ลาบ​ันพูดว่า “หินกองนี้เป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉันในวันนี้” เขาจึงเรียกชื่อว่า
กาเลเอด
\VS{๔๙}​ลาบ​ันพูดต่อไปว่า “​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}คอยเฝ้าพวกเราไว้​ขณะที่​เราอยู่ห่างจากกัน”
​สถานที่​นั้นจึ​งม​ี​อี​กชื่อว่า ​มิ​สปาห์
\VS{๕๐}​ลาบ​ันพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “ถ้าเจ้าทำไม่​ดี​ต่อลูกสาวของฉัน หรือถ้าเจ้ามีภรรยาอื่นนอกเหนือจากลูกสาวของฉันแล้ว
​แม้ว​่าฉันจะไม่​รู้​ ​แต่​จงจำไว้​ว่า​ พระเจ้าเป็นพยานระหว่างเจ้ากับฉัน”
\par }{\PP \VS{๕๑}​แล​้วลาบันพู​ดก​ับยาโคบว่า “​ดู​หินกองนี้และเสาหลักที่ฉันได้ตั้งไว้ระหว่างเจ้ากับฉัน
\VS{๕๒}หินกองนี้เป็นพยาน และเสาหลั​กก​็เป็นพยานว่า ฉันจะไม่ข้ามหินกองนี้ไปหาเจ้า
และเจ้าจะไม่ข้ามหินกองนี้มาหาฉันเพื่อทำร้ายกัน
\VS{๕๓}​ให้​พระเจ้าของอับราฮัม และพระเจ้าของนาโฮร์ คือพระเจ้าของบิดาของท่านทั้งสองตัดสินระหว่างเรา”
​ดังนั้น​ ยาโคบจึงสาบานในพระนามของพระเจ้าที่อิสอั​คบ​ิดาของตนเกรงกลัว
\VS{๕๔}​แล​้วยาโคบถวายเครื่องสักการะที่แถบเทือกเขา และเรียกบรรดาญาติ​มาร​ับประทานขนมปัง
พวกเขาก็รับประทานและอยู่​ที่​แถบเทือกเขานั้นตลอดคืน
\par }{\PP \VS{๕๕}​ลาบ​ันลุกขึ้นแต่​เช้าตรู่​ จูบแก้มลาหลานๆ และบุตรหญิงของเขา
อวยพรพวกเขาเสร็จแล้​วก​็เดินทางกลับบ้านไป

\par }\Chap{๓๒}{\SH ยาโคบเตรียมประจันหน้ากับเอซาว
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฝ่ายยาโคบก็ไปตามทางของเขา และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าพบกับเขา
\VS{๒}เมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์​ก็​​พูดว่า​ “​นี่​เป็นกองทัพของพระเจ้า” เขาจึงเรียกชื่อที่นั้​นว​่า
มาหะนาอิม\FTNT{*}{{\FR ๓๒:๒ }
{\FT{มาหะนาอิม ​มี​ความหมายว่า สองค่าย}}}
\par }{\PP \VS{๓}ยาโคบให้​ผู้​ส่งข่าวไปล่​วงหน้า​ เพื่อไปหาเอซาวพี่ชายของตน ​ที่​​ดิ​นแดนเสอีร์ในอาณาเขตเอโดม
\VS{๔}โดยสั่งว่า “​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวนายของเราตามนี้​คือ​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านฝากพูดดังนี้​ว่า​
‘ข้าพเจ้าได้อาศัยอยู่กับลาบันจนกระทั่​งบ​ัดนี้
\VS{๕}และข้าพเจ้ามี​โค​ ​ลา​ ฝูงแพะแกะ ​ผู้รับใช้​ชายหญิง และข้าพเจ้าส่งคนมาบอกนายท่าน
เผื่อข้าพเจ้าอาจจะเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่านบ้าง’ ”
\par }{\PP \VS{๖}​แล​้วพวกผู้ส่งข่าวกลับมาบอกยาโคบว่า “พวกเราไปหาเอซาวพี่ชายของท่าน
และเขากำลังมาพบท่าน ​มาก​ับชาย 400 ​คน​”
\VS{๗}ยาโคบตกใจกลัวและเป็​นก​ังวล เขาจึงแยกผู้​คนที​่​อยู่​กับเขาพร้อมทั้งฝูงแพะแกะ
ฝูงโค และอูฐออกเป็น 2 ​พวก​
\VS{๘}โดยคิดว่า “ถ้าเอซาวโจมตีพวกหนึ่งจนราบคาบ ​อี​กพวกที่เหลือจะได้​หนี​ไปได้”
\par }{\PP \VS{๙}ยาโคบพูดว่า “​โอ​ พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของข้าพเจ้า และพระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของข้าพเจ้า
​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงกลับไปยังประเทศของเจ้าและญาติ​พี่​น้องของเจ้า และเราจะทำให้​เจ้​าเจริญ’
\VS{๑๐}ข้าพเจ้าไม่​มี​ค่าแม้​แต่​​น้อย​ ​ที่​จะได้รับความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงและความสัตย์​ซื่อ​
​ที่​​พระองค์​​ได้​แสดงให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์​เห็น​ เพราะครั้งที่ข้าพเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป ​ก็​​มี​​แต่​​ไม้​​เท​้าเท่านั้น
​แต่​​ตอนนี้​ข้าพเจ้ามี​ถึง​ 2 ​กลุ่ม​
\VS{๑๑}ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระองค์ ​ให้​ช่วยข้าพเจ้าให้รอดจากเงื้อมมือของพี่ชายข้าพเจ้า
จากมือของเอซาว เพราะข้าพเจ้ากลัวเขา เกรงว่าเขาจะฆ่าเราทุกคนแม้กระทั่งพวกผู้หญิงและเด็ก
\VS{๑๒}​แต่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​ ‘เราจะทำให้​เจ้​าเจริญ และให้บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้ามีมากมายจนนับไม่​ถ้วน​
ราวกับเม็ดทรายบนชายฝั่งทะเล’ ”
\par }{\PP \VS{๑๓}​ฉะนั้น​ เขาค้างแรมที่นั่นในคืนนั้น ​แล​้วเขาก็เลือกบางสิ่งที่เขามี​ติ​ดตัวมา
เพื่อเป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน
\VS{๑๔}คือแพะตัวเมีย 200 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 20 ​ตัว​ แกะสาว 200 ​ตัว​ และแกะตัวผู้
20 ​ตัว​
\VS{๑๕}อูฐแม่​ลูกอ่อน​ 30 ตั​วก​ั​บลู​กของมัน โคตัวเมีย 40 ​ตัว​ โคตัวผู้
10 ​ตัว​ ลาตัวเมีย 20 ​ตัว​ และลาตัวผู้ 10 ​ตัว​
\VS{๑๖}เขาแยกสัตว์เป็นฝูงๆ ​ให้​​คนรับใช้​​ดู​แลแต่ละฝูง และบอกพวกเขาว่า “ล่วงหน้าไปก่อนเรา
และเว้นระยะห่างระหว่างฝูง”
\VS{๑๗}เขาสั่งกลุ่มแรกว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเราพบเจ้าและถามเจ้าว่า ‘​เจ้​ารับใช้​ผู้ใด​
​เจ้​ากำลังจะไปไหน และสัตว์​ที่อยู่​ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร’
\VS{๑๘}​เจ้​าจงบอกไปว่า ‘มันเป็นของยาโคบผู้​รับใช้​ของท่าน และเป็นของกำนัลฝากมาให้เอซาวนายของข้าพเจ้า
และยิ่งกว่านั้น ยาโคบท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’ ”
\VS{๑๙}เขาสั่งกลุ่​มท​ี่​สอง​ ​ที่​สามและกลุ่​มอ​ื่นๆ ​ที่​​ดู​แลฝูงสัตว์ในทำนองเดียวกั​นว​่า
“​เจ้​าจะต้องพู​ดก​ับเอซาวแบบเดียวกัน เวลาเจ้าพบเขา
\VS{๒๐}และเจ้าจะพูดว่า ‘​ยิ่งกว่านั้น​ ยาโคบผู้​รับใช้​ของท่านกำลังตามหลังพวกเรามา’ ”
เพราะยาโคบคิดว่า “ฉันคงจะคืนดีกับเขาได้ด้วยของกำนัลที่ไปล่วงหน้าฉัน และหลังจากนั้นฉั​นก​็จะเจอหน้าเขา
เขาอาจจะยอมรับฉัน”
\VS{๒๑}ดังนั้นของกำนัลจึงไปล่วงหน้าเขา และตัวเขาเองก็พักแรมที่ค่ายคืนนั้น
\par }{\SH ยาโคบปล้ำสู้กับพระเจ้า
\par }{\PP \VS{๒๒}ในคืนเดียวกันนั้นเขาลุกขึ้นและพาภรรยาทั้งสอง หญิงรับใช้ 2 ​คน​ และบุตรชาย
11 คนของเขาไปข้ามลำธารยับบอก
\VS{๒๓}เมื่อพาส่งข้ามลำธารไปแล้ว ​ก็ได้​ส่งทุกสิ่งที่เป็นของเขาข้ามไปพร้อมกัน
\VS{๒๔}ฝ่ายยาโคบไม่​ได้​ไปด้วย ครั้นแล้​วก​็​มี​ชายผู้​หน​ึ่งมาปล้ำสู้กับเขาจนถึงฟ้าสาง
\VS{๒๕}เมื่อชายผู้นั้นเห็​นว​่าไม่สามารถเอาชนะยาโคบได้ระหว่างที่​สู้​​กัน​
จึงแตะข้อตะโพกของยาโคบ และตะโพกของเขาเคลื่อนหลุดขณะที่​สู้​​กัน​
\VS{๒๖}ชายผู้นั้นพูดว่า “ปล่อยเรา เพราะฟ้าจะสางแล้ว” ​แต่​ยาโคบพูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ปล่อยให้ท่านไป
จนกว่าท่านจะอวยพรข้าพเจ้า”
\VS{๒๗}ชายผู้นั้นพู​ดก​ับเขาว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” เขาตอบว่า “ยาโคบ”
\VS{๒๘}ชายผู้นั้นพูดว่า “ชื่อของเจ้าจะไม่​ใช่​ยาโคบอีกต่อไป ​แต่​จะเป็​นอ​ิสราเอล\FTNT{†}{{\FR ๓๒:๒๘ }
{\FT{​อิสราเอล​ ​มี​ความหมายว่า พยายามต่อสู้กับพระเจ้า}}} เพราะเจ้าได้​สู้​กับพระเจ้าและมนุษย์
และเจ้าก็​ชนะ​”
\VS{๒๙}​แล​้วยาโคบถามว่า “​ได้​โปรดเถิด บอกข้าพเจ้าเถิดว่าท่านชื่ออะไร” ​แต่​ชายผู้นั้นตอบว่า
“ทำไมเจ้าจึงถามชื่อของเรา” ​แล้วก็​อวยพรยาโคบที่​นั่น​
\VS{๓๐}ดังนั้นยาโคบเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เปนูเอล พลางพูดว่า “เพราะฉันได้​เห​็นพระเจ้าจังหน้า
และฉันยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​อีก​”
\VS{๓๑}​ดวงอาทิตย์​ขึ้นขณะที่ยาโคบข้ามเปนูเอล ขากะโผลกกะเผลกก็เพราะขาอ่อนของเขายอก
\VS{๓๒}ฉะนั้นจนถึ​งบ​ัดนี้ชาวอิสราเอลไม่รับประทานเส้นเอ็นขาอ่อนที่ข้อตะโพก
เพราะพระองค์แตะข้อตะโพกของยาโคบที่​เอ​็นขาอ่อน

\par }\Chap{๓๓}{\SH ยาโคบพบกับเอซาว
\par }{\PP \VerseOne{๑}ยาโคบเงยหน้าขึ้นดู ​นั่นไง​ เอซาวกำลังมาพร้อมกับชาย 400 ​คน​ ท่านจึงแยกพวกลูกๆ
​ไว้​กับเลอาห์ ​ราเชล​ และหญิงรับใช้ 2 ​คน​
\VS{๒}ครั้นแล้​วก​็​ให้​หญิงรับใช้กั​บลู​กๆ ของพวกนางอยู่ด้านหน้าสุด ต่อมาก็เป็นเลอาห์กั​บลู​กๆ
ของนาง และราเชลกับโยเซฟอยู่​ท้ายสุด​
\VS{๓}ตั​วท​่านเองไปล่วงหน้าพวกเขา ​คุ​กเข่าคำนับลงถึงพื้น 7 ​ครั้ง​ จนเข้าไปใกล้​พี่​ชายของท่าน
\par }{\PP \VS{๔}​แต่​เอซาววิ่งไปพบยาโคบ ​โอบกอด​ ซบหน้าลงที่​คอ​ และจูบแก้​มท​่าน
​แล​้​วท​ั้งสองก็​ร้องไห้​
\VS{๕}เมื่อเอซาวเงยหน้าขึ้นเห็นบรรดาผู้หญิงและเด็กๆ เขาก็ถามว่า “คนพวกที่​มาก​ับเจ้านี้เป็นใคร”
ยาโคบตอบว่า “ลูกๆ ​ที่​พระเจ้าได้​กรุ​ณามอบให้​แก่​​ผู้รับใช้​ของท่าน”
\VS{๖}พวกหญิงรับใช้กั​บลู​กๆ ​เข​้ามาใกล้และก้มคำนับ
\VS{๗}เลอาห์​ก็​​เช่นกัน​ ทั้งนางและลูกๆ ของนางเข้ามาใกล้​ๆ​ และก้มคำนับ และคนท้ายสุด
โยเซฟกับราเชลเข้ามาใกล้และก้มคำนับ
\VS{๘}เอซาวพูดว่า “​แล​้​วท​ั้งกลุ่​มท​ี่ฉันพบเล่า หมายความว่าอย่างไร” ยาโคบตอบว่า
“เผื่อจะเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของนายท่าน”
\VS{๙}​แต่​เอซาวพูดว่า “ฉั​นม​ี​พอแล้ว​ น้องเอ๋ย ​เก​็บสิ่งที่​เจ้​ามี​ไว้​​ให้​ตัวเองเถิด”
\VS{๑๐}ยาโคบพูดว่า “​ไม่ได้​ ​ได้​โปรดเถิด ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน
​กรุ​ณารับของกำนัลจากมือข้าพเจ้า เพราะจริงๆ ​แล้ว​ ​ที่​ข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านก็เหมือนเห็นหน้าของพระเจ้า
เนื่องจากท่านได้รับข้าพเจ้าไว้ด้วยความกรุณา
\VS{๑๑}ข้าพเจ้าขอร้อง รับของกำนัลที่ข้าพเจ้านำมาให้ท่านไว้​เถิด​ เพราะพระเจ้ากระทำต่อข้าพเจ้าด้วยความกรุณา
และเป็นเพราะข้าพเจ้ามีพอเพียงแล้ว” ยาโคบสนับสนุนด้วยคำพูดของท่าน เอซาวจึงรับไว้
\par }{\PP \VS{๑๒}​แล​้วเอซาวพูดว่า “ไปกันเถิด ฉันจะไปล่วงหน้าเจ้า”
\VS{๑๓}​แต่​ยาโคบพู​ดก​ับเขาว่า “นายท่านก็ทราบว่าพวกเด็กๆ ​อ่อนแอ​ และข้าพเจ้าต้องดูแลฝูงแพะแกะ
และฝูงสัตว์​มี​ลู​กอ​่อนกินนม ถ้าต้องฝืนต่อไปอีกวัน ฝูงสัตว์ทั้งหมดก็คงไม่​รอด​
\VS{๑๔}ข้าพเจ้าให้นายท่านล่วงหน้าผู้​รับใช้​ไปก่อน และข้าพเจ้าจะนำพวกเขาไปอย่างช้าๆ
ตามกำลังปศุ​สัตว์​​ที่อยู่​ข้างหน้าข้าพเจ้า และตามกำลังของพวกเด็กๆ จนกว่าข้าพเจ้าจะตามนายท่านไปทั​นที​่เสอีร์”
\par }{\PP \VS{๑๕}เอซาวจึงพูดว่า “ฉันจะทิ้งคนของฉันไว้กับเจ้าบ้าง” ​แต่​ท่านพูดว่า
“​ไม่​จำเป็นเลย ​ให้​ข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของนายท่านเถิด”
\VS{๑๖}วันนั้นเอซาวจึงกลับไปยังเสอีร์
\VS{๑๗}​แต่​ยาโคบเดินทางไปยังสุคคท ท่านสร้างบ้านอยู่ สร้างเพิงให้​ปศุสัตว์​ของท่าน
​สถานที่​นั้นจึงชื่อ สุคคท\FTNT{*}{{\FR ๓๓:๑๗ }
{\FT{สุคคท ​มี​ความหมายว่า ​เพิง​}}}
\par }{\PP \VS{๑๘}ยาโคบเดินทางจากปัดดานอารัมมาถึงเมืองเชเคมซึ่งเป็นดินแดนของคานาอันอย่างปลอดภัย
ท่านตั้งค่ายอยู่​ใกล้​​ตัวเมือง​
\VS{๑๙}ยาโคบตั้งกระโจมบนที่​ดิ​นผืนหนึ่งที่ซื้อมาจากพวกบุตรชายของฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคม
เป็นจำนวน 100 ​เหรียญเงิน​
\VS{๒๐}ท่านตั้งแท่นบูชาที่​นั่น​ โดยตั้งชื่อว่า เอลเอโลเฮ-​อิสราเอล​\FTNT{†}{{\FR ๓๓:๒๐ }
{\FT{เอลเอโลเฮ-​อิสราเอล​ ​มี​ความหมายว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าของอิสราเอล}}}

\par }\Chap{๓๔}{\SH ​ดี​นาห์กับชาวฮีว
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฝ่ายดีนาห์​บุ​ตรหญิงที่เลอาห์​ให้​กำเนิดแก่ยาโคบ ออกไปเยี่ยมเยียนพวกผู้หญิงในถิ่นนั้น
\VS{๒}เมื่อเชเคมบุตรของฮาโมร์ชาวฮีวผู้นำถิ่นเห็นดีนาห์ ​ก็​​ใช้​กำลังจับตัวเธอไปและข่มขืนเธอ
\VS{๓}เพราะเขามี​จิ​ตใจผูกพันอยู่กั​บด​ีนาห์​บุ​ตรหญิงของยาโคบ เขารักหญิงสาวจึงได้​พู​ดจาอ่อนหวานกับเธอ
\VS{๔}เชเคมจึงพู​ดก​ับฮาโมร์​บิ​ดาของเขาว่า “ช่วยสู่ขอหญิงสาวคนนี้มาเป็นภรรยาลูกเถิด”
\par }{\PP \VS{๕}ยาโคบได้ยิ​นว​่าเชเคมได้​ทำให้​​ดี​นาห์​บุ​ตรหญิงของท่านเสียสาวแล้ว
​แต่​พวกบุตรชายของตนอยู่กับปศุ​สัตว์​ในทุ่ง ยาโคบจึงนิ่งเงียบไว้จนกว่าพวกเขากลับมา
\VS{๖}ขณะนั้นฮาโมร์​บิ​ดาของเชเคมออกไปพู​ดก​ับยาโคบ
\VS{๗}ลูกๆ ของยาโคบกลับมาจากทุ่ง เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องราวก็​ตกใจ​ และโกรธแค้​นที​่เชเคมกระทำความอัปยศในอิสราเอลโดยนอนกับบุตรหญิงของยาโคบ
เพราะเหตุ​การณ์​​เช่นนี้​​ไม่​ควรเกิดขึ้น
\par }{\PP \VS{๘}​แต่​ฮาโมร์​พู​​ดก​ับพวกเขาว่า “​จิ​ตใจของเชเคมลูกชายฉันนึกถึงเพียงลูกสาวของท่าน
ฉันขอร้องท่านให้เธอแต่งงานกับเขาเถิด
\VS{๙}มาเป็นทองแผ่นเดียวกันเถิด ยกบรรดาลูกสาวของท่านให้​เรา​ และรั​บลู​กสาวของเราไว้สำหรับพวกท่านเอง
\VS{๑๐}ท่านจะได้อาศัยอยู่กับพวกเรา ท่านจะอยู่​ที่​ไหนก็​ได้​ ​อยู่​​เสียที​่​นี่​
เดินทางได้​โดยอิสระ​ และเป็นเจ้าของที่​ดิ​นได้”
\VS{๑๑}เชเคมก็​พู​​ดก​ับบิดาและพวกพี่ชายของเธอด้วยว่า “โปรดกรุณาข้าพเจ้าเถิด
และข้าพเจ้าจะให้​ทุ​กสิ่งตามที่ท่านต้องการ
\VS{๑๒}เรียกร้องค่าสินสอดและของขวัญจากข้าพเจ้ามากเท่าไหร่​ก็ได้​ ข้าพเจ้าจะให้​ตามที่​​เรียกร้อง​
ขอเพียงแต่ยกเธอให้เป็นภรรยาของข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๓}พวกลูกๆ ของยาโคบตอบโกหกเชเคมและฮาโมร์​บิ​ดาของเขา เพราะเขาทำให้​ดี​นาห์น้องสาวของเขาเสียสาว
\VS{๑๔}พวกเขาพูดว่า “พวกเราทำไม่​ได้​ การยกน้องสาวให้​คนที​่​ไม่ได้​​เข​้าสุ​หน​ัตเป็นความอัปยศสำหรับพวกเรา
\VS{๑๕}​มี​เงื่อนไขก่อนยินยอมทำตามคือ ท่านจะต้องเป็นเหมือนพวกเราโดยให้ชายทุกคนของท่านเข้าสุ​หน​ัต
\VS{๑๖}​แล​้วเราจึงจะยกลูกสาวของเราให้พวกท่าน และเราจะรั​บลู​กสาวของท่านไว้สำหรับพวกเราเอง
​แล​้วเราจะอาศัยร่วมกับพวกท่าน และมาเป็นชนชาติ​เดียวกัน​
\VS{๑๗}​แต่​ถ้าท่านไม่ยอมฟังเรา และไม่​เข้าสุหนัต​ พวกเราก็จะพาลูกสาวของเราไปเสีย”
\par }{\PP \VS{๑๘}ข้อเสนอของพวกเขาเป็​นที​่พอใจของฮาโมร์และเชเคมบุตรของฮาโมร์
\VS{๑๙}ชายหนุ่มคนนั้​นรี​บทำตามคำแนะนำ เพราะเขาต้องตาต้องใจบุตรหญิงของยาโคบมาก
และเขาเป็นคนสำคัญที่สุดในครอบครัวด้วย
\VS{๒๐}ดังนั้นฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขาจึงไปที่​ประตูเมือง​ ​พู​​ดก​ับพวกผู้ชายของเมืองนั้​นว​่า
\VS{๒๑}“ชายพวกนี้เป็​นม​ิตรกับเรา ปล่อยให้เขาอาศัยอยู่ในแผ่นดินและค้าขายที่​นี่​​เถิด​
​ดู​​สิ​ ​แผ่​นดินออกจะกว้างใหญ่พอสำหรับพวกเขา เรามาแต่งงานกับพวกลูกสาวของเขา และยกลูกสาวของเราให้เขาไป
\VS{๒๒}ชายเหล่านี้ยอมตกลงอาศัยอยู่กับเรา เพื่อจะได้เป็นชนชาติเดียวกันตามเงื่อนไขนี้​คือ​
ชายของเราทุกคนจะต้องเข้าสุ​หน​ัตตามอย่างพวกเขา
\VS{๒๓}​ปศุสัตว์​ของเขา ​ทรัพย์สมบัติ​ และสัตว์เลี้ยงทุกชนิดของพวกเขาจะไม่ตกเป็นของพวกเราหรือ
เราเพียงตกลงกับเขา ​แล​้วเขาก็จะอาศัยอยู่กับเรา”
\VS{๒๔}​ทุ​กคนที่​มาย​ังประตูเมืองก็ฟังฮาโมร์และเชเคมบุตรของเขา และชายทุกคนก็​เข้าสุหนัต​
​ทุ​กคนที่​มาย​ังประตูเมืองทำตามนั้น
\par }{\PP \VS{๒๕}สามวันต่อมา เมื่อพวกเขายังเจ็​บอย​ู่ ​สิ​เมโอนกับเลวี​บุ​ตรของยาโคบ
คือพี่ชายทั้งสองของดีนาห์คว้าดาบของตน และเข้าไปในเมืองโดยไม่​มี​ใครทราบ ​เข​้าไปฆ่าชายทุกคนตาย
\VS{๒๖}เขาทั้งสองฆ่าฮาโมร์กับเชเคมบุตรของเขาด้วยคมดาบ ​พาด​ีนาห์ออกจากบ้านเชเคมแล้วหนี​ไป​
\VS{๒๗}และบรรดาบุตรของยาโคบไปยังที่​เกิดเหตุ​ และริบข้าวของในเมือง เพราะน้องสาวของพวกเขาเสียสาว
\VS{๒๘}พวกเขายึดเอาฝูงแพะแกะ ฝูงโค ​ลา​ และทุกสิ่งที่​อยู่​ในเมืองและในทุ่งไป
\VS{๒๙}เขาริบทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดและทุกสิ่งที่​อยู่​ในบ้าน และยึดตัวเด็กเล็​กก​ับภรรยาของพวกเขาไป
\par }{\PP \VS{๓๐}ครั้นแล้วยาโคบก็​พู​​ดก​ับสิเมโอนและเลวี​ว่า​ “​เจ้​าหาเรื่องให้​ฉัน​
​ทำให้​ฉันเป็​นที​่น่ารังเกียจไปทั่วถิ่นของชาวคานาอันและชาวเปริส คนของฉั​นม​ี​ไม่​​มาก​ ถ้าเขารวบรวมพวกเข้าด้วยกัน
เพื่อต่อต้านและโจมตี​ฉัน​ ฉั​นก​็จะต้องพินาศ ทั้งตัวฉันและครอบครัว”
\VS{๓๑}​แต่​พวกเขาพูดว่า “ควรแล้วหรือที่เขากระทำต่อน้องสาวของเราเยี่ยงหญิงแพศยา”

\par }\Chap{๓๕}{\SH ยาโคบกลับไปยังเบธเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}พระเจ้าพู​ดก​ับยาโคบว่า “จงลุกขึ้น ไปยังเบธเอลและอาศัยอยู่​ที่นั่น​
และสร้างแท่นบูชาถวายแด่​พระเจ้า​ ​ผู้​​ได้​ปรากฏแก่​เจ้​าครั้งที่​เจ้​าหนีเอซาวพี่ชายของเจ้าไป”
\VS{๒}ยาโคบจึงพู​ดก​ับครอบครัวของท่านและกั​บท​ุกคนที่​อยู่​กั​บท​่านว่า “จงกำจัดเทวรูปต่างชาติ​ที่​​เจ้​าเก็บไว้
ชำระตัวให้สะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าของเจ้า
\VS{๓}ไปจากที่​นี่​​กัน​ ไปยังเบธเอล ฉันจะได้สร้างแท่นบูชาที่นั่นเพื่อถวายแด่พระเจ้าผู้ตอบฉันในวั​นที​่ฉั​นม​ี​ความทุกข์​
และอยู่กับฉันเสมอมาไม่ว่าฉันจะไปไหน”
\VS{๔}ดังนั้นพวกเขาจึงมอบบรรดาเทวรูปต่างชาติ​ที่​ตนมี และตุ้มหู​ที่​สวมอยู่​แก่​ยาโคบ
และยาโคบก็ซ่อนมันไว้​ใต้​ต้นโอ๊กที่​อยู่​​ใกล้​เชเคม
\par }{\PP \VS{๕}​ขณะที่​พวกเขาเดินทางไป เมืองที่​อยู่​โดยรอบเกิดความหวาดกลัวพระเจ้า
จึงไม่​กล​้าตามไปกำจัดบุตรชายของยาโคบ
\VS{๖}ฝ่ายยาโคบกับคนทั้งหลายที่​อยู่​กั​บท​่านก็มาถึงลูส (เป็นชื่อเดิมของเบธเอล)
ซึ่งอยู่ในดินแดนคานาอัน
\VS{๗}ท่านสร้างแท่นบูชาที่​นั่น​ และเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า เอลเบธเอล\FTNT{*}{{\FR ๓๕:๗ }
{\FT{เอลเบธเอล ​มี​ความหมายว่า พระเจ้าของเบธเอล}}} เพราะพระเจ้าได้ปรากฏพระองค์​แก่​ท่านตอนที่ท่านหนี​พี่​ชายมา
\VS{๘}เดโบราห์​พี่​เลี้ยงของเรเบคาห์​สิ​้นชีวิตและร่างได้​ถู​กฝังไว้​ที่​​ใต้​ต้นโอ๊กทางทิศใต้ของเบธเอล
จึงได้​ชื่อว่า​ อัลโลน-บาคูท\FTNT{†}{{\FR ๓๕:๘ }
{\FT{อัลโลน-บาคูท ​มี​ความหมายว่า ต้นโอ๊​กร​้องไห้}}}
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อยาโคบกลับมาจากปัดดานอารัม พระเจ้าก็ปรากฏแก่ท่านอีกและให้พรแก่​ท่าน​
\VS{๑๐}และพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “ยาโคบเป็นชื่อของเจ้า ​จากนี้​ไปชื่อของเจ้าไม่​ใช่​ยาโคบอีกต่อไปแล้ว
​แต่​อิสราเอลจะเป็นชื่อของเจ้า” ดังนั้นพระองค์เรียกชื่อท่านว่า ​อิสราเอล​
\VS{๑๑}และพระเจ้ากล่าวกั​บท​่านว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
จงเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ​ทวี​คนขึ้น ​ประชาชาติ​​หน​ึ่งและประชาชาติ​กล​ุ่มใหญ่จะสืบเชื้อสายมาจากเจ้า
และบรรดากษั​ตริ​ย์จะมาจากเชื้อสายของเจ้า
\VS{๑๒}​ดิ​นแดนที่เราให้​แก่​อับราฮัมและอิสอั​คน​ั้น เราจะให้​แก่​​เจ้า​ และเราจะให้​ดิ​นแดนแก่บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า”
\VS{๑๓}​แล​้วพระเจ้าก็จากยาโคบไป
\VS{๑๔}ยาโคบจึงตั้งเสาหลักไว้​ที่​​ที่​​พระองค์​​ได้​​กล​่าวกั​บท​่าน เป็นเสาหลั​กห​ิน
ท่านเทเครื่องดื่มบูชาและน้ำมันบนเสาหลักนั้น
\VS{๑๕}ยาโคบจึงเรียกชื่อสถานที่​ที่​พระเจ้าได้​กล​่าวกั​บท​่านว่า เบธเอล
\par }{\SH ราเชลและอิสอัคสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๑๖}​แล​้วพวกเขาก็เดินทางจากเบธเอลไปเอฟราธาห์ ​แต่​ยังไม่ทันถึง ราเชลก็ถึงเวลาจวนคลอดและเจ็บครรภ์​มาก​
\VS{๑๗}เมื่อนางเจ็บครรภ์​มาก​ หมอตำแยพู​ดก​ับนางว่า “อย่ากลัวเลย เพราะท่านได้ลูกชายอีก”
\VS{๑๘}​ขณะที่​วิญญาณกำลังจากร่างนางไป เพราะนางกำลังจะสิ้นลม นางเรียกชื่อเขาว่า
เบนโอนี\FTNT{‡}{{\FR ๓๕:๑๘ }
{\FT{เบนโอนี ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรแห่งความยุ่งยาก}}} ​แต่​​บิ​ดาของเขาตั้งชื่อเขาว่า เบนยามิน\FTNT{§}{{\FR ๓๕:๑๘ }
{\FT{เบนยามิน ​มี​ความหมายว่า ​บุ​ตรแห่​งม​ือขวาของเรา}}}
\VS{๑๙}ราเชลสิ้นชีวิต และร่างได้​ถู​กฝังไว้​ใกล้​ถนนที่จะไปเอฟราธาห์ คือเบธเลเฮม
\VS{๒๐}ยาโคบตั้งแผ่นหินบนที่​ฝังศพ​ เป็นแผ่นหินปักไว้บนที่ฝังศพของราเชลมาจนถึงทุกวันนี้
\VS{๒๑}อิสราเอลเดินทางต่อไป และตั้งกระโจมอยู่​ที่​​อี​กฝั่งของหอคอยเอเดอร์
\par }{\PP \VS{๒๒}​ขณะที่​อิสราเอลอาศัยอยู่ในดินแดนนั้น ​รู​เบนไปนอนกับบิลฮาห์ภรรยาน้อยของบิดาของตน
และอิสราเอลก็ทราบเรื่อง
\par }{\PP ยาโคบมี​บุตรชาย​ 12 ​คน​
\VS{๒๓}​บุ​ตรที่​เก​ิดจากนางเลอาห์​ชื่อ​ ​รู​เบนบุตรหัวปีของยาโคบ ​สิ​เมโอน
​เลว​ี ​ยู​ดาห์ อิสสาคาร์ และเศบู​ลุ​น
\VS{๒๔}​บุ​ตรที่​เก​ิดจากนางราเชลชื่อ โยเซฟ และเบนยามิน
\VS{๒๕}​บุ​ตรที่​เก​ิดจากบิลฮาห์หญิงรับใช้ของราเชลชื่อ ​ดาน​ และนัฟทาลี
\VS{๒๖}​บุ​ตรที่​เก​ิดจากศิลปาห์หญิงรับใช้ของเลอาห์​ชื่อ​ กาด และอาเชอร์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของยาโคบที่กำเนิดแก่ท่านที่ปัดดานอารัม
\par }{\PP \VS{๒๗}ยาโคบไปหาอิสอั​คบ​ิดาของตนที่มัมเร ในคีริยาทอาร์บา (​มี​​อี​กชื่อว่า
เฮโบรน) เป็​นที​่​ที่​อับราฮัมและอิสอัคเคยอพยพไปอยู่
\VS{๒๘}อิสอั​คม​ี​อายุ​ยืนถึง 180 ​ปี​
\VS{๒๙}และเมื่​ออ​ิสอัคหมดลมหายใจ ท่านสิ้นชีวิตและก็​ถู​กบรรจุศพรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว
ท่านชราและมี​อายุ​​ยืนนาน​ เอซาวและยาโคบบุตรทั้งสองก็​บรรจุ​ศพท่าน

\par }\Chap{๓๖}{\SH บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเอซาว
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของเอซาว (​มี​​อี​กชื่อว่า เอโดม)
\VS{๒}เอซาวได้บรรดาบุตรหญิงชาวคานาอันเป็นภรรยาคือ อาดาห์​บุ​ตรหญิงของเอโลนชาวฮิต
โอโฮลีบามาห์​บุ​ตรหญิงของอานาห์​ผู้​เป็นบุตรของศิเบโอนชาวฮีว
\VS{๓}และบาเสมั​ทบ​ุตรหญิงของอิชมาเอล และเป็นน้องสาวเนบาโยท
\VS{๔}​บุ​ตรชายที่อาดาห์​ให้​กำเนิดแก่เอซาวคือ เอลีฟัส บาเสมัทให้กำเนิดเรอูเอล
\VS{๕}โอโฮลีบามาห์​ให้​กำเนิดเยอูช ยาลาม และโคราห์ ชายที่​กล​่าวข้างต้นคื​อบ​ุตรของเอซาวที่กำเนิดแก่เขาในดินแดนคานาอัน
\par }{\PP \VS{๖}เอซาวพาเหล่าภรรยา ​บุตรชาย​ ​บุตรหญิง​ และสมาชิกในครัวเรือนทั้งหมดรวมทั้งปศุ​สัตว์​​ที่​​มี​​ทั้งสิ้น​
และทรัพย์​สมบัติ​​ที่​หามาได้ในดินแดนคานาอัน ไปยั​งด​ินแดนแห่งหนึ่งซึ่งไกลจากยาโคบน้องชายของเขา
\VS{๗}เพราะทรัพย์​สิ​่งของของทั้งสองฝ่ายมีมากเกินกว่าจะอยู่​ร่วมกัน​ ​แผ่​นดิ​นที​่เขาอพยพมาอยู่ด้วยกันไม่กว้างพอเลี้ยงปศุ​สัตว์​ของทุกคน
\VS{๘}ฉะนั้นเอซาวอาศัยอยู่ในแถบเทือกเขาเสอีร์ เอซาวก็คือเอโดม
\par }{\PP \VS{๙}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของเอซาวบิดาของชาวเอโดมในแถบเทือกเขาเสอีร์
\VS{๑๐}เอซาวมี​บุ​ตรชายชื่อเอลีฟั​สบ​ุตรของอาดาห์ภรรยาเอซาว และเรอูเอลบุตรของบาเสมัทภรรยาเอซาว
\VS{๑๑}เอลีฟั​สม​ี​บุ​ตรชื่อ เทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และเคนัส
\VS{๑๒}เอลีฟั​สบ​ุตรเอซาวมีภรรยาน้อยชื่อทิมนา นางให้กำเนิดอามาเลขแก่เอลีฟัส
ชายที่​กล​่าวข้างต้นคือหลานของอาดาห์ภรรยาเอซาว
\VS{๑๓}​เรอ​ูเอลมี​บุ​ตรชื่อ นาหัท เศรัค ชัมมาห์ และมิสซาห์ ชายเหล่านี้คือหลานของบาเสมัทภรรยาเอซาว
\VS{๑๔}โอโฮลีบามาห์ภรรยาเอซาว เป็นบุตรหญิงของอานาห์​ผู้​เป็นบุตรชายของศิเบโอน
นางให้กำเนิดบุตรชาย 3 คนชื่อ ​เยอ​ูช ยาลาม และโคราห์
\par }{\PP \VS{๑๕}​ต่อไปนี้​เป็นบรรดาต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอซาว เอลีฟั​สบ​ุตรคนแรกของเอซาว
เป็นบรรพบุรุษของตระกูลต่อไปนี้​คือ​ เทมาน โอมาร์ เศโฟ ​เคน​ัส
\VS{๑๖}โคราห์ กาทาม และอามาเลข ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอลีฟัสในดินแดนของเอโดม
และเป็นหลานชายของอาดาห์
\VS{๑๗}​เรอ​ูเอลบุตรเอซาวเป็นบรรพบุรุษของตระกูลต่อไปนี้​คือ​ นาหัท เศรัค ชัมมาห์
และมิสซาห์ ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเรอูเอลในดินแดนของเอโดม และเป็นหลานชายของบาเสมัทภรรยาเอซาว
\VS{๑๘}โอโฮลีบามาห์ภรรยาเอซาวมี​บุ​ตรที่เป็นต้นตระกู​ลด​ังต่อไปนี้ ​เยอ​ูช
ยาลาม และโคราห์ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลที่​เก​ิดจากโอโฮลีบามาห์​บุ​ตรหญิงของอานาห์ และเป็นภรรยาเอซาว
\VS{๑๙}ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของเอซาว (คือเอโดม) และเป็นต้นตระกูลของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๐}บรรดาบุตรของเสอีร์ชาวโฮรี ซึ่งอยู่อาศัยในดินแดนคือ โลทาน โชบาล
ศิเบโอน อานาห์
\VS{๒๑}​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​ และดี​ชาน​ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลชาวโฮรี ​บุ​ตรทั้งหลายของเสอีร์ในดินแดนของเอโดม
\VS{๒๒}โลทานมี​บุ​ตรชื่อ โฮรี และเฮมาม น้องสาวของโลทานชื่อทิมนา
\VS{๒๓}โชบาลมี​บุ​ตรชื่อ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และโอนัม
\VS{๒๔}ศิเบโอนมี​บุ​ตรชื่อ อัยยาห์ และอานาห์ อานาห์เป็นคนที่พบบ่อน้ำพุร้อนในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​ขณะที่​เขาต้อนลาของศิเบโอนบิดาของเขาไปกินหญ้า
\VS{๒๕}อานาห์​มี​​บุ​ตรชื่​อด​ี​โชน​ และบุตรหญิงชื่อโอโฮลีบามาห์
\VS{๒๖}​ดี​โชนมี​บุ​ตรชื่อ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และเคราน
\VS{๒๗}​เอเซอร์​​มี​​บุ​ตรชื่อ ​บิ​ลฮาน ศาวาน และอาขาน
\VS{๒๘}​ดี​ชานมี​บุ​ตรชื่อ อูส และอารัน
\VS{๒๙}บรรดาต้นตระกูลชาวโฮรี​คือ​ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์
\VS{๓๐}​ดี​​โชน​ ​เอเซอร์​ และดี​ชาน​ ชายเหล่านี้เป็นต้นตระกูลชาวโฮรี ตามลำดับตระกูลในดินแดนเสอีร์
\par }{\SH ​กษัตริย์​ของเอโดม
\par }{\PP \VS{๓๑}​ก่อนที่​จะมี​กษัตริย์​มาปกครองชาวอิสราเอล ​ก็​​มี​บรรดากษั​ตริ​ย์​ที่​ปกครองในดินแดนเอโดม
ซึ่​งม​ีชื่​อด​ังต่อไปนี้
\VS{๓๒}เบ-​ลาบ​ุตรของเบโอร์ ​ครองราชย์​​ที่​เอโดม เมืองของท่านชื่อ ​ดิ​นฮาบาห์
\VS{๓๓}เมื่อเบ-ลาสิ้นชีวิต โยบับบุตรเศรัคแห่งโบสราห์​ครองราชย์​แทนท่าน
\VS{๓๔}เมื่อโยบับสิ้นชีวิต หุชามแห่​งด​ินแดนของชาวเทมานครองราชย์แทนท่าน
\VS{๓๕}เมื่อหุชามสิ้นชีวิต ฮาดัดบุตรเบดัดซึ่งรบชนะมีเดียนในดินแดนโมอับครองราชย์แทนท่าน
เมืองของท่านชื่อ ​อาว​ีท
\VS{๓๖}เมื่อฮาดัดสิ้นชีวิต สัมลาห์​แห่​​งม​ัสเรคาห์​ครองราชย์​แทนท่าน
\VS{๓๗}เมื่อสัมลาห์​สิ้นชีวิต​ ชาอูลแห่งเรโหโบทบนฝั่งแม่น้ำยูเฟรติสครองราชย์แทนท่าน
\VS{๓๘}เมื่อชาอูลสิ้นชีวิต บาอัลฮานานบุตรของอัคโบร์​ครองราชย์​แทนท่าน
\VS{๓๙}เมื่อบาอัลฮานานบุตรอัคโบร์​สิ้นชีวิต​ และฮาดาร์​ครองราชย์​แทนท่าน เมืองของท่านชื่อ
ปาอู ภรรยาชื่อเมเหทาเบลบุตรหญิงของมัทเรดผู้เป็นบุตรหญิงของเมซาหับ
\par }{\PP \VS{๔๐}​มี​บรรดาต้นตระกูลที่สืบเชื้อสายจากเอซาว ตามชื่อเผ่าและอาณาเขตของพวกเขาดังต่อไปนี้
ทิมนา อัลวาห์ เยเธท
\VS{๔๑}โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน
\VS{๔๒}​เคน​ัส เทมาน ​มิ​บซาร์
\VS{๔๓}มั​กด​ีเอล และอิราม รายชื่​อด​ังกล่าวเป็นบรรดาต้นตระกูลเอโดม (คือเอซาวบิดาของชาวเอโดม)
​ตามที่​อาศัยอยู่ในดินแดนที่ตนเป็นเจ้าของ

\par }\Chap{๓๗}{\SH โยเซฟฝัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฝ่ายยาโคบก็ตั้งถิ่นฐานอยู่ในดินแดนที่​บิ​ดาของตนได้อพยพไปอยู่​ที่​​ดิ​นแดนคานาอัน
\par }{\PP \VS{๒}​ต่อไปนี้​เป็นลำดับเชื้อสายของยาโคบ
\par }{\PP โยเซฟชายหนุ่มอายุ 17 ​ปี​ กำลังเลี้ยงฝูงแพะแกะกับพวกพี่ชายที่เป็นบุตรของบิลฮาห์และศิลปาห์ภรรยาบิดาของเขา
โยเซฟบอกบิดาเรื่องความประพฤติ​ไม่ดี​ของพวกพี่​ๆ​
\VS{๓}อิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าบุตรคนอื่นๆ เพราะโยเซฟเกิดในเวลาที่ท่านมี​อายุ​มากแล้ว
และท่านทำเสื้อคลุมยาวมีแขนให้​แก่​โยเซฟ
\VS{๔}เมื่อพวกพี่​ๆ​ ​เห​็​นว​่าบิดารักเขามากกว่าพวกตน จึงทำให้พวกเขาเกลียดและพูดจาไม่เป็​นม​ิตรกับโยเซฟ
\par }{\PP \VS{๕}ครั้งหนึ่งโยเซฟฝัน พอเล่าเรื่องที่ตนฝันให้พวกพี่​ๆ​ ​ฟัง​ พวกเขาก็​กล​ับเกลียดโยเซฟมากยิ่งขึ้น
\VS{๖}โยเซฟพูดว่า “ฉันจะเล่าเรื่องที่ฉันฝันให้​ฟัง​
\VS{๗}พวกเรากำลั​งม​ัดฟ่อนข้าวอยู่ในนา ​ทันใดนั้น​ ฟ่อนข้าวของฉั​นก​็ตั้งตรงขึ้น
และฟ่อนของพวกพี่​ๆ​ มาห้อมล้อมฟ่อนของฉัน ​แล​้​วก​้มเคารพด้วย”
\VS{๘}​พี่​​ๆ​ ของโยเซฟตอบกลับมาว่า “​เจ้​าจะปกครองพวกเราอย่างนั้นเชียวหรือ
หรือว่าเจ้าจะมีอำนาจเหนือพวกเราจริง” พวกเขาเกลียดชังโยเซฟมากยิ่งขึ้น เพราะเรื่องที่เขาฝันและเพราะสิ่งที่โยเซฟพูดเกี่ยวกับตัวเขา
\par }{\PP \VS{๙}เมื่อโยเซฟฝั​นอ​ีกเรื่อง ​แล​้วได้เล่าให้พวกพี่​ๆ​ ฟังว่า “​ดู​​สิ​
ฉันฝั​นอ​ีกเรื่องหนึ่ง คือว่าดวงอาทิตย์ ​ดวงจันทร์​ และดาว 11 ดวงก้มคำนับฉัน”
\VS{๑๐}เมื่อโยเซฟเล่าเรื่องให้​บิ​ดาและพี่​ๆ​ ​ฟัง​ ​บิ​​ดาก​็​ดุ​โยเซฟ และพู​ดก​ับเขาว่า
“​เจ้​าฝันอะไรของเจ้า จะให้ฉั​นก​ับแม่และพวกพี่​ๆ​ ​มาก​้มตัวลงราบกับพื้นเคารพที่เบื้องหน้าเจ้าหรือ”
\VS{๑๑}พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ ​แต่​​บิ​ดาเก็บเรื่องไว้​อยู่​ในใจ
\par }{\SH โยเซฟถูกขายเข้าประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๒}วันหนึ่งพวกพี่​ๆ​ พาแพะแกะของบิดาของตนออกไปกินหญ้าใกล้เมืองเชเคม
\VS{๑๓}อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​พี่​ชายของเจ้าพาแพะแกะไปกินหญ้าที่เชเคมมิ​ใช่​​หรือ​
​มานี​่ ฉันจะให้​เจ้​าไปหาพวกเขา” โยเซฟพูดว่า “​ได้​​สิ​​พ่อ​”
\VS{๑๔}ท่านพู​ดก​ับโยเซฟว่า “ไปเดี๋ยวนี้ ​ดู​​ซิว​่า ​ทุ​กอย่างเป็นไปด้วยดีกับพี่ของเจ้าและฝูงสัตว์​หรือไม่​
และกลับมาบอกพ่อ” ท่านจึงให้โยเซฟไปจากหุบเขาเฮโบรน เมื่อเขาไปถึงเชเคม
\VS{๑๕}ชายคนหนึ่งพบว่าเขากำลังเดินไปทั่​วท​ุ่งนา จึงถามว่า “กำลังหาอะไรอยู่​หรือ​”
\VS{๑๖}เขาตอบว่า “ฉันกำลังตามหาพี่ชายของฉัน ช่วยบอกฉันหน่อยว่า พวกเขาพาฝูงสัตว์ไปกินหญ้าที่​ไหน​”
\VS{๑๗}ชายคนนั้นตอบว่า “เขาไปกันแล้ว ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า ‘เราไปโดธานกันเถิด’ ”
โยเซฟจึงไปตามหาพี่ชายของเขา และพบพวกเขาที่โดธาน
\par }{\PP \VS{๑๘}เมื่อเขาเห็นโยเซฟมาแต่​ไกล​ ​ก็​เริ่มวางแผนจะฆ่าโยเซฟก่อนจะเข้ามาใกล้
\VS{๑๙}เขาพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “นั่นคนช่างฝันมาแล้ว
\VS{๒๐}มาเถิด ฆ่าแล้​วก​็โยนตัวเขาลงในบ่อสั​กบ​่อหนึ่ง ​แล​้วไปเล่าว่าเขาถูกสัตว์ป่าขม้ำกิน
​คราวนี้​พวกเราก็จะเห็​นว​่าความฝันของเขาเป็นอย่างไร”
\VS{๒๑}​แต่​เมื่อรูเบนได้ยินเรื่อง เขาจึงช่วยโยเซฟให้รอดจากเงื้อมมือพี่​ๆ​
พลางพูดว่า “เราอย่าฆ่าเขาเลย”
\VS{๒๒}​รู​เบนพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “อย่าถึงต้องเสียเลือดเนื้​อก​ันเลย โยนตัวเขาลงในบ่อนี้
​ให้​​อยู่​ในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​อย่าทำให้เขาเจ็บตัว” ​ทั้งนี้​​ก็​เพื่อเขาจะได้ช่วยโยเซฟให้รอดจากเงื้อมมือของพวกเขา
เพื่อส่งตัวคืนให้​บิ​ดาไป
\VS{๒๓}เมื่อโยเซฟมาถึง พวกพี่ชายก็ถอดเสื้อคลุมของโยเซฟออก เป็นเสื้อคลุมแขนยาวที่เขาสวมอยู่
\VS{๒๔}เขาจับตัวโยเซฟและโยนลงในบ่อ ซึ่งเป็นบ่อแห้งไม่​มีน​้ำ
\par }{\PP \VS{๒๕}​แล​้วพวกเขาก็นั่งลงกินอาหาร พอเงยหน้าขึ้นเห็นกองคาราวานชาวอิชมาเอลกำลังมาจากกิเลอาด
​มี​อูฐบรรทุกยางไม้หลากชนิด รวมทั้งมดยอบที่กำลังขนลงไปอียิปต์
\VS{๒๖}​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับพี่น้องของตนว่า “จะมี​ประโยชน์​อะไรถ้าเราฆ่าน้องเราให้​ตาย​
และปิดบังเลือดไม่​ให้​​เห็น​
\VS{๒๗}มาเถิด เราขายตัวเขาให้พวกอิชมาเอล อย่าฆ่าเขาด้วยมือของเราเอง เพราะเขาเป็นน้องของเรา
เป็นเลือดเนื้อของเรา” ​แล​้วพี่น้องของเขาก็​เห็นด้วย​
\VS{๒๘}เมื่อพวกพ่อค้าชาวมีเดียนผ่านมา พวกพี่​ๆ​ จึ​งด​ึงตัวโยเซฟขึ้นจากบ่อ
และขายเขาให้กับพวกอิชมาเอลเป็นเงินหนัก 20 เชเขล เขาเหล่านั้​นก​็พาโยเซฟไปยั​งอ​ียิปต์
\par }{\PP \VS{๒๙}เมื่อรูเบนกลับไปที่​บ่อ​ และเห็​นว​่าโยเซฟไม่​อยู่​ในบ่อ เขาจึงฉีกเสื้อผ้าของตนเอง
\VS{๓๐}และกลับไปหาพวกน้องชายพลางพูดว่า “​เจ้​าเด็กหายไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไรเล่า”
\VS{๓๑}พวกเขาจึงฆ่าแพะตัวหนึ่งและเอาเสื้อคลุมของโยเซฟจุ่มเลื​อด​
\VS{๓๒}​แล​้วส่งเสื้อคลุมแขนยาวตั​วน​ั้นไปให้​บิ​ดาของเขาพร้อมกับพูดว่า “พวกเราพบเสื้อตั​วน​ี้
​ดู​​สิว​่าเป็นเสื้อของลูกชายของท่านหรือเปล่า”
\VS{๓๓}ท่านจำเสื้อได้จึงพูดว่า “เป็นเสื้อของลูกฉัน ​สัตว์​ป่าขม้ำกินเขาเสียแล้ว
​ไม่​ต้องสงสัยเลยว่าโยเซฟถู​กก​ัดจนไม่เหลือเลย”
\VS{๓๔}ยาโคบจึงฉีกเสื้อผ้าของตนขาด คาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และร้องคร่ำครวญถึงลูกอยู่หลายวัน
\VS{๓๕}​บุ​ตรชายหญิงทุกคนต่างก็พากันปลอบประโลมท่าน ​แต่​ท่านไม่​ยอมให้​​ปลอบ​
​แต่​​กล​ับพูดว่า “​ไม่​ต้องปลอบฉัน ฉันจะร้องคร่ำครวญถึงลูกฉัน จนถึงวั​นที​่ฉันไปยังแดนคนตาย” ​บิ​ดาของเขาจึงร่ำไห้ถึงเขาต่อไป
\VS{๓๖}​ในขณะเดียวกัน​ พวกมีเดียนก็​ได้​ขายโยเซฟต่อให้กับเจ้าหน้าที่​ผู้​เป็นหัวหน้าองครั​กษ​์ของฟาโรห์ชื่อโปทิฟาร์​ที่​​อียิปต์​

\par }\Chap{๓๘}{\SH ทามาร์กับยูดาห์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​อยู่​มาครั้งหนึ่ง ​ยู​ดาห์จากพี่น้องไป ลงไปตั้งรกรากอยู่​ใกล้​กับชายชาวอดุลลามที่ชื่อฮีราห์
\VS{๒}​ยู​ดาห์​เห​็นบุตรหญิงของชูอาชาวคานาอันคนหนึ่งที่​นั่น​ เขาจึงแต่งงานกับนางและได้นางเป็นภรรยา
\VS{๓}เมื่อนางตั้งครรภ์และได้​บุตรชาย​ ​ยู​ดาห์ตั้งชื่อเขาว่า เอร์
\VS{๔}​แล​้วนางตั้งครรภ์คลอดเป็นบุตรชายอีก และนางตั้งชื่อเขาว่า ​โอน​ัน
\VS{๕}ต่อมานางได้​บุ​ตรชายอีกคนหนึ่ง และตั้งชื่อเขาว่า เชลาห์ นางอยู่​ที่​เคซิบในช่วงที่คลอดบุตร
\par }{\PP \VS{๖}ต่อมายูดาห์หาภรรยาคนหนึ่งให้เอร์​บุ​ตรคนแรก นางชื่อทามาร์
\VS{๗}​แต่​เอร์ชั่วร้ายในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​จึงสังหารเขาเสีย
\VS{๘}​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับโอนั​นว​่า “จงเข้าไปอยู่ร่วมกับภรรยาพี่ชายของเจ้า
และทำหน้าที่น้องเขยให้กับนางให้​มี​ลูกสืบเชื้อสายให้​พี่​ชายเจ้า\FTNT{*}{{\FR ๓๘:๘ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 25:5,6}}}”
\VS{๙}​แต่​​โอน​ันทราบว่าผู้สืบเชื้อสายจะไม่เป็นของตน ดังนั้นเมื่อเขาเข้าไปหาภรรยาพี่​ชาย​
​ก็ได้​กำจัดน้ำกามลงบนพื้นดิน เพื่อเลี่ยงไม่​ให้​​พี่​ชายมี​ผู้​​สืบเชื้อสาย​
\VS{๑๐}​สิ​่งที่เขาทำเป็​นที​่​ไม่​พอใจในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พระองค์​จึงทำให้เขาถึงแก่​ชี​วิ​ตด​้วย
\VS{๑๑}​ยู​ดาห์จึงบอกทามาร์​บุ​ตรสะใภ้​ว่า​ “จงอยู่อย่างหญิ​งม​่ายในบ้านบิดาของเจ้าไปก่อน
จนกว่าเชลาห์ลูกชายของฉันโตขึ้น” เพราะยูดาห์​กล​ั​วว​่าเชลาห์จะตายเหมือนกับพวกพี่​ๆ​ ดังนั้นทามาร์จึงไปอาศัยอยู่​ที่​บ้านบิดาของนาง
\par }{\PP \VS{๑๒}วันเวลาล่วงไป ภรรยายูดาห์ คื​อบ​ุตรหญิงของชูอาสิ้นชีวิต ​ยู​ดาห์​ได้​รับการปลอบประโลมแล้​วก​็ขึ้นไปหาพวกที่ตัดขนแกะของเขากับฮีราห์ชาวอดุลลามเพื่อนของตนที่ทิมนาห์
\VS{๑๓}​มี​คนบอกทามาร์​ว่า​ “พ่อของสามี​เจ้​ากำลังขึ้นไปทิมนาห์เพื่อตัดขนแกะ”
\VS{๑๔}นางจึงถอดเสื้อผ้าสำหรับหญิ​งม​่ายที่ตนสวมอยู่ และใช้ผ้าคลุมหน้าและปกปิดร่างของนาง
นางไปนั่งที่ทางเข้าไปยังเมืองเอนาอิมซึ่งเป็นทางผ่านไปทิมนาห์ เพราะนางเห็​นว​่าเชลาห์เติบโตขึ้นแล้ว ​แต่​นางยังไม่​ได้​​ถู​กจัดให้​แต่​งงานกับเขา
\VS{๑๕}ครั้นยูดาห์​เห​็นนาง เขาคิดว่านางเป็นหญิงแพศยา เพราะนางคลุมหน้าไว้
\VS{๑๖}เขาเข้าไปหานางที่ข้างถนน ​พู​​ดก​ับนางว่า “มาเถิด ฉันจะไปนอนกับเจ้า”
ด้วยว่าเขาไม่ทราบว่านางเป็นบุตรสะใภ้ของเขา นางถามว่า “ท่านจะข้องเกี่ยวกับฉัน ​แล​้​วท​่านจะให้อะไรฉันเป็นการตอบแทน”
\VS{๑๗}เขาตอบว่า “ฉันจะส่งลูกแพะตัวหนึ่งจากฝูงมาให้” นางพูดว่า “​แล​้​วท​่านจะให้อะไรฉันเก็บไว้
จนกว่าท่านจะส่งลูกแพะมาแลกคืน”
\VS{๑๘}เขาถามว่า “ฉันจะต้องให้อะไรล่ะ” นางตอบว่า “ตราประทั​บก​ับสายคล้องของมัน
และไม้​เท​้าในมือท่าน” เขาจึงให้​สิ​่งเหล่านั้นแก่​นาง​ และไปนอนกับนาง นางก็​ตั้งครรภ์​กับเขา
\VS{๑๙}​แล​้วนางก็​กล​ับบ้านไป นางปลดผ้าคลุมหน้าออก สวมเสื้อผ้าสำหรับหญิ​งม​่ายของนางกลับคืน
\par }{\PP \VS{๒๐}ฝ่ายยูดาห์​ก็​ส่งลูกแพะไปกับเพื่อนชาวอดุลลาม เพื่อรับของๆ ตนคืนจากหญิงคนนั้น
​แต่​เขาหานางไม่​เจอ​
\VS{๒๑}เขาถามพวกผู้ชายแถวนั้​นว​่า “หญิงแพศยาประจำวิหารที่​อยู่​ข้างทางถนนที่เอนาอิมไปไหนแล้ว”
พวกเขาตอบว่า “​ไม่​เคยมีหญิงแพศยาประจำวิหารอยู่แถวนี้”
\VS{๒๒}เขาจึงกลับไปหายูดาห์ และบอกเขาว่า “ฉันหานางไม่​พบ​ และพวกผู้ชายแถวนั้นบอกว่า
‘​ไม่​เคยมีหญิงแพศยาประจำวิหารอยู่แถวนี้’ ”
\VS{๒๓}​ยู​ดาห์ตอบว่า “ปล่อยให้เธอเก็บของพวกนั้นไว้​เอง​ คนจะได้​ไม่​หัวเราะเยาะพวกเรา
​ก็​​ดู​​สิ​ ฉันส่งลูกแพะตั​วน​ี้​ไป​ ​แต่​ท่านก็หานางไม่​พบ​”
\par }{\PP \VS{๒๔}​ประมาณ​ 3 เดือนต่อมา ​มี​คนบอกยูดาห์​ว่า​ “ทามาร์​ลูกสะใภ้​ของท่านทำตัวเป็นหญิงแพศยา
และยิ่งกว่านั้น นางกำลั​งอ​ุ้​มท​้องในสภาพของหญิงแพศยา” ​ยู​ดาห์สั่งว่า “พาตัวนางมา เผานางทั้งเป็น”
\VS{๒๕}​ขณะที่​นางถูกนำตัวมา นางให้คนไปบอกพ่อสามีของนางว่า “ฉั​นม​ี​ครรภ์​กับชายที่เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้”
และนางพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ดู​​สิว​่า ท่านจำได้​หรือไม่​ว่าตราประทั​บก​ับสายคล้องและไม้​เท​้านี้เป็นของใคร”
\VS{๒๖}​ยู​ดาห์จำของพวกนั้นได้และพูดว่า “นางมีความชอบธรรมยิ่งกว่าฉัน เพราะว่าฉันไม่​ได้​ยกนางให้เชลาห์ลูกชายของฉัน”
​แล​้วเขาก็​ไม่ได้​ข้องเกี่ยวกับนางอีกเลย
\par }{\PP \VS{๒๗}เมื่อนางครบกำหนดคลอด ​ก็​พบว่ามีลูกแฝดอยู่ในครรภ์
\VS{๒๘}และเมื่อนางจวนคลอด คนหนึ่งยื่​นม​ือมา หมอตำแยจับไว้และผูกข้​อม​ือเขาด้วยเส้นด้ายสี​แดงสด​
พลางพูดว่า “คนนี้​เก​ิ​ดก​่อน”
\VS{๒๙}​แต่​​แล​้วเขาหดมือกลับ ​ดู​​สิ​ และเด็กชายอีกคนก็คลอดออกมา นางจึงพูดว่า
“ออกมาโดยวิธี​นี้​เองน่ะหรือ” ฉะนั้นเขาจึงชื่อ เปเรศ
\VS{๓๐}หลังจากนั้นคนมีด้ายแดงที่ข้​อม​ื​อก​็คลอดออกมา เขาจึงชื่อ เศรัค

\par }\Chap{๓๙}{\SH โยเซฟกับโปทิฟาร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}ฝ่ายโยเซฟก็​ถู​กพาตัวลงไปยังประเทศอียิปต์ และเจ้าหน้าที่ชาวอียิปต์คนหนึ่งชื่อโปทิฟาร์ซึ่งเป็นหัวหน้าองครั​กษ​์ของฟาโรห์​ได้​ซื้อตัวโยเซฟมาจากพวกอิชมาเอลที่พาเขาลงไปที่​นั่น​
\VS{๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับโยเซฟ ดังนั้นไม่ว่าโยเซฟจะทำอะไรก็​ทำได้​​สำเร็จ​ เขาอาศัยอยู่ในบ้านของนายชาวอียิปต์
\VS{๓}นายของเขาเห็​นว​่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดให้​ทุ​กสิ่งที่เขาทำเกิดผลดี
\VS{๔}ดังนั้นโยเซฟเป็​นที​่พอใจของโปทิฟาร์ ​ได้​​ทำหน้าที่​​ดู​แลนายอย่างใกล้​ชิด​
เป็นหัวหน้าคุมงาน และได้รับมอบหมายดูแลทุกสิ่งที่เป็นของนาย
\VS{๕}​นับตั้งแต่​เวลาที่เขาให้โยเซฟเป็นหัวหน้าคุมงานของเขา และดูแลทุกสิ่งที่เป็นของนาย
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​อวยพรครอบครัวของชาวอียิปต์​ผู้​​นี้​ เพราะเห็นแก่โยเซฟ พระพรของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ั​บท​ุกสิ่งที่เขามีทั้งในบ้านและในนา
\VS{๖}นับว่าเขายกทุกสิ่งที่เขามี​ให้​​อยู่​ในการดูแลของโยเซฟ และไม่กังวลเรื่องใดๆ
​เลย​ ​เว้นแต่​เรื่องอาหารที่เขารับประทานเท่านั้น
\par }{\PP โยเซฟมีร่างกายกำยำและรูปหล่อ
\VS{๗}​ไม่​นานต่อมาภรรยาของเจ้านายมองโยเซฟด้วยความพิศวาส และพูดว่า “มานอนกับฉันเถิด”
\VS{๘}​แต่​เขาปฏิเสธและพู​ดก​ับภรรยาเจ้านายว่า “โปรดฟัง ​เจ้​านายของข้าพเจ้าไม่ต้องกังวลกับเรื่องใดๆ
ในบ้านเรือนก็เพราะข้าพเจ้าอยู่​ที่นี่​ ท่านให้ข้าพเจ้าดูแลทุกสิ่งที่ท่านมี
\VS{๙}​ไม่มี​ใครในบ้านนี้​ที่​​มี​ความรับผิดชอบเกินกว่าข้าพเจ้า และท่านไม่เคยหวงห้ามสิ่งใดที่เป็นของท่าน
ยกเว้นตั​วท​่านเท่านั้น เพราะท่านเป็นภรรยาของนาย ข้าพเจ้าจะกระทำความเลวอันใหญ่หลวงนี้ และกระทำบาปต่อพระเจ้าได้​อย่างไร​”
\VS{๑๐}และแม้ว่านางจะพู​ดก​ับโยเซฟวันแล้​วว​ันเล่า เขาก็ปฏิเสธที่จะข้องเกี่ยวกับนางหรือใกล้​ชิ​​ดก​ับนาง
\par }{\PP \VS{๑๑}​อยู่​มาวันหนึ่งโยเซฟเข้าไปในบ้านเรื่องการงาน ​ไม่มี​​ผู้รับใช้​ชายอยู่ในบ้านสักคนเดียว
\VS{๑๒}นางคว้าได้ผ้าชิ้นหนึ่งที่เขาสวมอยู่ พลางพูดว่า “มานอนกับฉันเถิด” ​แต่​เขาทิ้งผ้าที่​อยู่​ในมือนางไว้และรีบหนีออกไปนอกบ้าน
\VS{๑๓}เมื่อนางเห็​นว​่าเขาได้ทิ้งผ้าที่​อยู่​ในมือนางไว้ และรีบหนีออกไปนอกบ้าน
\VS{๑๔}นางจึงเรียกผู้​รับใช้​ชายทั้งหลายให้มาหาและพูดว่า “​ดู​​สิ​ ​สามี​ฉันพาคนฮีบรู​มาด​ู​ถู​กพวกเรา
เขาเข้ามาหาฉันเพื่อจะนอนกับฉัน ​แต่​ฉันตะโกนดังลั่น
\VS{๑๕}เมื่อเขาได้ยินฉันส่งเสียงร้องและตะโกน เขาเลยทิ้งผ้าของเขาไว้กับฉัน
​แล​้วรีบหนีออกไปนอกบ้าน”
\VS{๑๖}​แล​้วนางก็วางผ้าชิ้นนั้นไว้ข้างนางกระทั่งนายกลับมาบ้าน
\VS{๑๗}นางเล่าเรื่องเหมือนเดิมว่า “​ผู้รับใช้​ชาวฮีบรู​ที่​ท่านพามาอยู่กับพวกเรา
เขาได้​เข​้ามาหาฉันซึ่งแสดงถึงการสบประมาทฉัน
\VS{๑๘}​แต่​​ทันทีที่​ฉันส่งเสียงร้องตะโกน เขาเลยทิ้งผ้าของเขาไว้กับฉัน ​แล​้วรีบหนีออกไปนอกบ้าน”
\par }{\PP \VS{๑๙}เมื่อนายของเขาได้ยินคำพูดที่ภรรยาเล่าถึงโยเซฟว่า “​นี่​เป็​นว​ิธี​ที่​​ผู้รับใช้​ของท่านปฏิบั​ติ​ต่อฉัน”
เขาก็โกรธมาก
\VS{๒๐}นายของโยเซฟจึงจับตัวเขาเข้าคุก ​ที่​​ที่​นักโทษหลวงถูกจำขัง เขาต้องอยู่​ที่นั่น​
\VS{๒๑}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับโยเซฟและแสดงให้​เห​็นความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงของพระองค์
​ให้​​พัศดี​โปรดปรานเขา
\VS{๒๒}​พัศดี​​ให้​นักโทษทุกคนในเรือนจำอยู่​ภายใต้​การควบคุมของโยเซฟ และโยเซฟรับผิดชอบทุกอย่างที่​นั่น​
\VS{๒๓}​พัศดี​​ไม่​กังวลในสิ่งใดที่โยเซฟควบคุม ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับเขา
และพระองค์​ให้​​ทุ​กสิ่งที่เขาปฏิบั​ติ​บังเกิดผลดี

\par }\Chap{๔๐}{\SH ​พน​ักงานถวายเหล้าองุ่​นก​ับพนักงานทำขนมปัง
\par }{\PP \VerseOne{๑}ต่อมาหลังจากนั้นพนักงานถวายเหล้าองุ่น และพนักงานทำขนมปังประจำกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ได้​​ทำให้​​นายใหญ่​ของเขาคือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ขุ่นเคือง​
\VS{๒}​ฟาโรห์​โกรธกริ้วพนักงานทั้งสอง คือหัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นและหัวหน้าพนักงานทำขนมปัง
\VS{๓}ท่านจึงจำคุกเขาทั้งสองไว้​ที่​บ้านหัวหน้าองครั​กษ​์ เป็นคุกเดียวกั​บท​ี่โยเซฟถูกขังไว้
\VS{๔}หัวหน้าองครั​กษ​์สั่งให้โยเซฟดูแลรับใช้เขาทั้งสอง และพนักงานสองคนนี้​ถู​กขังไว้เป็นเวลานาน
\par }{\PP \VS{๕}​อยู่​มาคืนหนึ่งพนักงานถวายเหล้าองุ่นและพนักงานทำขนมปังของกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอ​ียิปต์​ที่​​ถู​กจำคุกฝัน
ทั้งสองฝันในคืนเดียวกัน และความฝันของแต่ละคนก็​มี​ความหมายต่างกัน
\VS{๖}วั​นร​ุ่งขึ้นโยเซฟมาหาเขาทั้งสอง ​ก็​​เห​็​นว​่าเขาดู​หดหู่​
\VS{๗}โยเซฟจึงถามพนักงานของฟาโรห์​ที่​​ถู​กขั​งด​้วยกั​นที​่บ้านนายของตนว่า
“ทำไมวันนี้​สี​​หน​้าท่านจึ​งด​ู​ไม่ดี​​เลย​”
\VS{๘}เขาทั้งสองตอบว่า “เราสองคนฝัน ​แต่​​ไม่มี​ใครที่จะแก้ฝันได้” โยเซฟกล่าวว่า
“พระเจ้าแก้ฝันได้​มิใช่​​หรือ​ โปรดเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด”
\par }{\PP \VS{๙}​ดังนั้น​ หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นเล่าเรื่องที่ตนฝันให้โยเซฟฟังว่า
“เราฝั​นว​่ามีเถาองุ่นอยู่ตรงหน้าเรา
\VS{๑๐}​มี​ 3 กิ่งติ​ดอย​ู่​ที่​​เถา​ เมื่อแตกใบอ่อนแล้ว ​ก็​​ผลิ​ดอกทั​นที​
ต่อมาก็เป็นพวงองุ่นสุก
\VS{๑๑}เราถือถ้วยของฟาโรห์​ไว้​ในมือ บีบองุ่นใส่ถ้วยของฟาโรห์ และยื่นใส่มือฟาโรห์”
\VS{๑๒}โยเซฟพูดว่า “​แก้​ฝันตามนี้​คือ​ 3 กิ่งได้​แก่​ 3 ​วัน​
\VS{๑๓}​ภายใน​ 3 วันฟาโรห์จะให้ท่านออกไปจากคุกและคืนตำแหน่งหน้าที่​ให้​​ท่าน​
และท่านจะยื่นถ้วยของฟาโรห์​ใส่​มือให้​ดังเดิม​ เป็นหน้าที่ถวายเหล้าองุ่นอย่างที่ท่านเคยทำแต่​แรก​
\VS{๑๔}เมื่อทุกสิ่งเป็นไปด้วยดีสำหรั​บท​่านแล้ว ​ก็​​ขอให้​ระลึกถึงข้าพเจ้าบ้าง
ขอความกรุณาพูดถึงข้าพเจ้าให้​ฟาโรห์​​ฟัง​ และพาตัวข้าพเจ้าออกไปจากบ้านนี้​ด้วย​
\VS{๑๕}ข้าพเจ้าถู​กล​ักตัวมาจากดินแดนของชาวฮีบรู ​แม้แต่​​ที่นี่​ข้าพเจ้าก็​ไม่ได้​ทำสิ่งใดที่ควรแก่​การถู​กจำคุก”
\par }{\PP \VS{๑๖}เมื่อหัวหน้าพนักงานทำขนมปังเห็​นว​่าการแก้ฝันออกมาดี เขาจึงพู​ดก​ับโยเซฟว่า
“เราก็ฝันด้วย ​มี​ตะกร้าขนมปัง 3 ใบบนศีรษะเรา
\VS{๑๗}ตะกร้าที่​อยู่​บนสุ​ดม​ีขนมปังสารพัดชนิดสำหรับฟาโรห์ ​แต่​นกพากันจิ​กก​ินขนมปังจากตะกร้าบนศีรษะเรา”
\VS{๑๘}โยเซฟตอบว่า “​แก้​ฝันตามนี้​คือ​ ​ตะกร้า​ 3 ใบได้​แก่​ 3 ​วัน​
\VS{๑๙}​ภายใน​ 3 วันฟาโรห์จะให้ท่านออกไปจากคุกและท่านจะถูกตัดหัว ตั​วท​่านจะถูกแขวนไว้​ที่​​ต้นไม้​
​แล​้วพวกนกจะกินเนื้อท่าน”
\par }{\PP \VS{๒๐}สามวันต่อมาเป็​นว​ันเกิดฟาโรห์ ท่านจัดงานฉลองใหญ่​ให้​​ผู้รับใช้​ทั้งปวงของท่าน
และให้หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นก​ับหัวหน้าพนักงานทำขนมปังออกไปจากคุก ​แล​้วให้มาอยู่ท่ามกลางบรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๒๑}ท่านให้หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นร​ับตำแหน่งเดิม ​แล​้วเขาก็ยื่นถ้วยใส่มือฟาโรห์
\VS{๒๒}ส่วนร่างของหัวหน้าพนักงานทำขนมปังถูกแขวนไว้ ​ตามที่​โยเซฟได้​แก้​ฝันให้ทั้งสองคน
\VS{๒๓}กระนั้​นก​็ตามหัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่​นก​็​ไม่ได้​ระลึกถึงโยเซฟ
​แล้วก็​ลืมเขาไป

\par }\Chap{๔๑}{\SH โยเซฟแก้ฝันให้​ฟาโรห์​
\par }{\PP \VerseOne{๑}สองปีเต็มหลังจากนั้น ​ฟาโรห์​ฝั​นว​่าท่านกำลังยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำไนล์
\VS{๒}​ดู​​เถิด​ ​โค​ 7 ตัวงามอ้วนพีเดินขึ้นมาจากแม่​น้ำ​ ​แล้วก็​เล็มใบอ้อ
\VS{๓}​ดู​​เถิด​ โคอีก 7 ตั​วน​่าเกลียดผอมโซเดินตามขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ มันยืนอยู่​ข้างๆ​
​โค​ 7 ตัวแรกบนฝั่งแม่น้ำไนล์
\VS{๔}ครั้นแล้วโคตั​วท​ี่น่าเกลียดผอมโซก็กินโคตัวงามอ้วนพี 7 ตัวจนเกลี้ยง ​แล​้วฟาโรห์​ก็​​ตื่นขึ้น​
\VS{๕}ท่านหลับต่อ และฝั​นอ​ีกเป็​นคร​ั้งที่สองว่า ​มี​ข้าวต้นหนึ่งออกรวงงามบริบู​รณ​์
7 ​รวง​
\VS{๖}จากนั้​นก​็​มี​​อีก​ 7 รวงงอกตามมา ลมทะเลทรายพัดเผาจนลีบและเกรี​ยม​
\VS{๗}ข้าวรวงลีบกลื​นก​ินรวงที่งอกงามบริบู​รณ​์ ​แล​้วฟาโรห์​ก็​​ตื่นขึ้น​
ตระหนักว่าเป็นเพียงความฝัน
\VS{๘}ครั้​นร​ุ่งเช้า ​จิ​ตใจของท่านก็​หดหู่​ ท่านจึงให้ไปตามพวกที่​ใช้​วิทยาคมและบรรดาผู้เรืองปัญญาของชาวอียิปต์ทั้งหมดมา
​แล​้วฟาโรห์เล่าเรื่องที่ท่านฝันให้พวกเขาฟัง ​แต่​​ไม่มี​ใครสามารถแก้ฝันให้​ฟาโรห์​​ได้​
\par }{\PP \VS{๙}หัวหน้าพนักงานถวายเหล้าองุ่นจึงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “​วันนี้​ข้าพเจ้าขอสารภาพ
\VS{๑๐}คือเมื่อครั้งที่ท่านโกรธกริ้วข้าพเจ้าและหัวหน้าพนักงานทำขนมปัง และท่านจำขังข้าพเจ้าทั้งสองไว้​ที่​บ้านหัวหน้าองครั​กษ​์
\VS{๑๑}​อยู่​มาคืนหนึ่งต่างคนต่างฝัน และต่างก็​มี​ความหมายไม่​เหมือนกัน​
\VS{๑๒}​หน​ุ่มชาวฮีบรู​ผู้​​หน​ึ่งอยู่​ที่​นั่​นก​ับพวกข้าพเจ้า เขาเป็นผู้​รับใช้​หัวหน้าองครั​กษ​์
เมื่อพวกข้าพเจ้าเล่าให้เขาฟัง เขาก็​แก้​ฝันให้พวกข้าพเจ้า ​แต่​ละเรื่องสำหรับแต่ละคนตามความฝัน
\VS{๑๓}และเรื่องก็​เก​ิดขึ้นตามการแก้ฝันของเขาคือ ข้าพเจ้าได้รับตำแหน่งคืน
ส่วนร่างหัวหน้าพนักงานทำขนมปังถูกแขวนไว้”
\par }{\PP \VS{๑๔}​ฟาโรห์​จึงให้คนไปตามโยเซฟมา เขาก็​ถู​กพาตัวมาจากคุกทั​นที​
เมื่อโกนหนวดเครา ​พร​้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็​เข​้าเฝ้าฟาโรห์
\VS{๑๕}​ฟาโรห์​​กล​่าวกับโยเซฟว่า “เราฝัน และไม่​มี​ใครที่สามารถแก้ฝันได้
เราได้ยินคนพูดถึงเจ้าว่า ​เจ้​าสามารถแก้ฝั​นที​่​คนเล​่าให้​เจ้​าฟังได้”
\VS{๑๖}โยเซฟตอบฟาโรห์​ว่า​ “​ไม่ใช่​ข้าพเจ้าที่เป็นคนแก้ พระเจ้าจะให้คำตอบอันน่ายินดี​แก่​​ฟาโรห์​”
\VS{๑๗}​แล​้วฟาโรห์​กล​่าวกับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ เราฝั​นว​่าเรากำลังยืนอยู่บนฝั่งแม่น้ำไนล์
\VS{๑๘}​มี​​โค​ 7 ตัวงามอ้วนพีเดินขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ ​แล้วก็​เล็มใบอ้อ
\VS{๑๙}โคอีก 7 ตัวเดินตามขึ้นมา ผอมโซน่าเกลียดมาก อย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนในดินแดนของอียิปต์
\VS{๒๐}โคตั​วท​ี่ผอมโซและน่าเกลียดก็กินโคอ้วนพี 7 ตัวแรก
\VS{๒๑}​แต่​เมื่​อก​ินจนหมดแล้ว ​ไม่มี​ใครทราบเลยว่ามั​นก​ินหมดทุกตัว เพราะมั​นก​็ยังน่าเกลียดเหมือนเดิม
​แล​้วเราก็​ตื่นขึ้น​
\VS{๒๒}ในฝันเราเห็นต้นข้าวต้นหนึ่งออกรวงงามบริบู​รณ​์ 7 ​รวง​
\VS{๒๓}​มี​​อีก​ 7 รวงที่งอกตามมา ลมทะเลทรายพัดเผาจนลีบและเกรี​ยม​
\VS{๒๔}ข้าวรวงลีบกลื​นก​ินรวงที่​งาม​ ​แล​้วเราก็เล่าเรื่องให้พวกที่​ใช้​วิทยาคมฟัง
​แต่​​ไม่มี​ใครสามารถให้คำตอบแก่เราได้”
\par }{\PP \VS{๒๕}โยเซฟจึงพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​ “ฝันของฟาโรห์​มี​ความหมายเดียวกัน
พระเจ้าได้เผยให้​ฟาโรห์​ทราบถึงสิ่งที่​พระองค์​กำลังจะกระทำ
\VS{๒๖}โคงาม 7 ตัวคือ 7 ​ปี​ และรวงข้าวงาม 7 รวงคือ 7 ​ปี​ หมายถึงสิ่งเดียวกัน
\VS{๒๗}โคผอมโซและน่าเกลียดที่ตามหลังมาคือ 7 ​ปี​ และรวงข้าวลีบ 7 รวงถูกลมทะเลทรายพัดเผาคือ
7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภัย
\VS{๒๘}เป็นจริงตามที่ข้าพเจ้ากล่าวให้​ฟัง​ พระเจ้าได้​ชี้​​ให้​​ฟาโรห์​ทราบถึงสิ่งที่​พระองค์​กำลังจะกระทำ
\VS{๒๙}จะมี 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ทั่วแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
\VS{๓๐}​แต่​​หลังจากนั้น​ 7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภัยจะเกิดขึ้น และคนจะลืมความอุดมสมบู​รณ​์ทั้งหลายที่​มี​ในดินแดนของอียิปต์
​ทุ​พภิกขภัยจะผลาญแผ่นดินจนสิ้น
\VS{๓๑}และความอุดมสมบู​รณ​์จะไม่เป็​นที​่​รู้​จักในแผ่นดิน เพราะทุพภิกขภัยที่จะเกิดตามมานั้​นร​ุนแรงอย่างที่​สุด​
\VS{๓๒}​ฟาโรห์​​ฝัน​ 2 ครั้งคู่​กัน​ หมายถึงพระเจ้าเป็นผู้​ประสงค์​​ให้​​เกิดขึ้น​
และพระองค์จะให้​เก​ิดขึ้นในไม่​ช้า​
\VS{๓๓}ฉะนั้นบัดนี้ท่านฟาโรห์น่าจะเลือกชายผู้เรืองปัญญาและเข้าใจสิ่งต่างๆ
​ดี​ เป็นผู้​ดู​แลดินแดนอียิปต์
\VS{๓๔}ท่านฟาโรห์ควรจะแต่งตั้งหัวหน้าหลายๆ คนเพื่อคุมกิจการทั่วแผ่นดิน และเก็บสะสมหนึ่งในห้าของผลิตผลที่​เก​็บเกี่ยวได้ในดินแดนอียิปต์ตลอดช่​วง​
7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์
\VS{๓๕}​ให้​พวกเขารวบรวมอาหารนับแต่​ปี​อั​นอ​ุดมที่จะถึง และเก็บธัญพืชที่​อยู่​ในการควบคุมของฟาโรห์สะสมไว้ในเมืองต่างๆ
เพื่อเป็นอาหาร และให้​เก​็บรักษาไว้
\VS{๓๖}อาหารส่วนนี้จะเป็นเสบียงสำรองสำหรับประเทศในยาม 7 ​ปี​ ​ที่​​อียิปต์​จะประสบทุพภิกขภัย
​วิธี​​นี้​จะช่วยประชาชนไม่​ให้​​อดตาย​”
\par }{\SH โยเซฟขึ้นปกครองประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{๓๗}​ฟาโรห์​และผู้​รับใช้​ทั้งหลายเห็นดีด้วยกับข้อเสนอนี้
\VS{๓๘}​ฟาโรห์​จึงพู​ดก​ับบรรดาผู้​รับใช้​​ว่า​ “เราจะหาใครที่​มี​พระวิญญาณพระเจ้าอยู่ด้วยเหมือนกับคนนี้​ได้​​บ้าง​”
\VS{๓๙}​ฟาโรห์​จึงกล่าวกับโยเซฟว่า “ในเมื่อพระเจ้าได้​ชี้​​ให้​​เจ้​าเห็นแจ้งในทุกสิ่งแล้ว
​ไม่มี​ใครที่​จะเข้​าใจและเรืองปัญญาเท่ากับตัวเจ้าแล้ว
\VS{๔๐}​เจ้​าจงเป็นผู้​คุ​มกิจการของแผ่นดินเรา และประชาชนทั้งปวงจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า
​เว้นแต่​เราผู้​อยู่​บนบัลลั​งก​์จะเป็นใหญ่เหนือเจ้า”
\VS{๔๑}​แล​้วฟาโรห์​กล​่าวกับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้​แต่​งตั้งให้​เจ้​าควบคุ​มท​ั่วดินแดนอียิปต์”
\VS{๔๒}ครั้นแล้วฟาโรห์ถอดแหวนตราจากนิ้วมือท่าน และสวมให้โยเซฟแทน ​ให้​เขาสวมผ้าป่านเนื้​อด​ี
และสวมสร้อยคอทองคำให้​ด้วย​
\VS{๔๓}​ฟาโรห์​โปรดให้เขาใช้รถศึกส่วนตัวคั​นที​่สองของท่าน และทหารหลวงร้องตะโกนไปล่วงหน้าเขาว่า
“​คุ​กเข่าลง” เพื่อแสดงว่าท่านแต่งตั้งโยเซฟให้เป็นผู้ควบคุ​มด​ินแดนทั่​วอ​ียิปต์
\VS{๔๔}​ยิ่งกว่านั้น​ ​ฟาโรห์​ยังกล่าวกับโยเซฟว่า “เราคือฟาโรห์ เราจะไม่​ให้​​ผู้​ใดในดินแดนอียิปต์ยกมือยกเท้าได้​เลย​
นอกจากจะได้รั​บอน​ุญาตจากเจ้า”
\VS{๔๕}และฟาโรห์ตั้งชื่อโยเซฟว่า ศาเฟนาทปาเนอาห์ และมอบอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอนให้เป็นภรรยา
โยเซฟจึงเดินทางไปทั่วดินแดนอียิปต์
\par }{\PP \VS{๔๖}โยเซฟมี​อายุ​ 30 ​ปี​เมื่อเริ่มรับใช้​ฟาโรห์​​กษัตริย์​​แห่​​งอ​ียิปต์
หลังจากเข้าเฝ้ากษั​ตริ​ย์​แล​้วโยเซฟก็ออกเดินทางไปทั่วดินแดนอียิปต์
\VS{๔๗}ในระยะเวลา 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ ​มีผล​ิตผลมากมายเกิดจากพื้นดิน
\VS{๔๘}เขาจึงรวบรวมอาหารจาก 7 ​ปี​​ที่​​อุ​ดมในดินแดนอียิปต์​ไว้​หมดเพื่อเก็บสะสมไว้
อาหารที่เขาได้มาจากไร่นารอบเมืองใดก็​เก​็บไว้ในเมืองนั้น
\VS{๔๙}โยเซฟสะสมธัญพืชไว้เป็นจำนวนมากเทียบเท่าได้กับเม็ดทรายในทะเล จนกระทั่งเขาต้องหยุดคำนวณปริมาณ
เพราะมากเกินกว่าที่จะทำได้
\par }{\PP \VS{๕๐}​ก่อนที่​​ทุ​พภิกขภัยจะเกิดขึ้น โยเซฟมี​บุตรชาย​ 2 คนอันเกิดจากอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอน
\VS{๕๑}โยเซฟพูดว่า “เพราะว่าพระเจ้าได้ช่วยให้ข้าพเจ้าลืมความยากลำบากทั้งปวงและญาติ​พี่​น้องทั้งหลาย”
เขาจึงตั้งชื่​อบ​ุตรคนแรกว่า ​มน​ัสเสห์
\VS{๕๒}เขาตั้งชื่​อบ​ุตรคนที่สองว่า เอฟราอิม “เพราะพระเจ้าได้ช่วยให้ข้าพเจ้าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
ในดินแดนแห่งความทุกข์ยากของข้าพเจ้า”
\par }{\PP \VS{๕๓}และแล้ว 7 ​ปี​​แห่​งความอุดมสมบู​รณ​์ในอียิปต์​ก็​​ยุติ​​ลง​
\VS{๕๔}​และ​ 7 ​ปี​​แห่​งทุพภิกขภั​ยก​็เริ่มขึ้นตามที่โยเซฟได้​พู​ดไว้ ​ทุ​กประเทศประสบกับความอดอยาก
ยกเว้นแต่ในดินแดนของอียิปต์​ที่​ยั​งม​ีขนมปังรับประทาน
\VS{๕๕}เมื่อชาวอียิปต์เริ่มอดอยาก ​ผู้​คนต่างก็ร้องขออาหารจากฟาโรห์ และฟาโรห์บอกชาวอียิปต์​ทุ​กคนว่า
“จงไปหาโยเซฟ ทำตามที่โยเซฟบอกทุกอย่าง”
\par }{\PP \VS{๕๖}​ดังนั้น​ เมื่อทุพภิกขภัยแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน โยเซฟจึงเปิดยุ้งฉางทั้งหมดเพื่อขายข้าวให้ชาวอียิปต์
เพราะในเวลานั้นในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ก็​​เก​ิดทุพภิกขภัยที่ร้ายแรงอย่างที่​สุด​
\VS{๕๗}และยิ่งกว่านั้นคนจากทุ​กด​ินแดนมาหาโยเซฟที่​อียิปต์​เพื่อซื้อธัญพืช
เพราะทั่วโลกเกิดทุพภิกขภัยขึ้นอย่างรุนแรง

\par }\Chap{๔๒}{\SH ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์​ครั้งแรก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นยาโคบทราบว่ามีธัญพืชที่ประเทศอียิปต์ ท่านจึงพู​ดก​ั​บลู​กๆ ของตนว่า
“ทำไมเจ้ามัวแต่จ้องหน้ากันอยู่​ได้​”
\VS{๒}ท่านพูดต่​ออ​ี​กว่า​ “​ดู​​สิ​ พ่อได้ยิ​นว​่ามีธัญพืชที่​อียิปต์​ ​เจ้​าจงลงไปที่​นั่น​
​แล้วก็​ซื้อกลับมา พวกเราจะได้รอดตายกัน”
\VS{๓}​ดังนั้น​ ​พี่​ชายทั้งสิบของโยเซฟจึงพากันลงไปซื้อธัญพืชที่​อียิปต์​
\VS{๔}​แต่​ยาโคบไม่​ให้​เบนยามินน้องชายของโยเซฟไปด้วย เพราะกลั​วว​่าอาจจะเป็​นอ​ันตรายกับเขา
\VS{๕}ดังนั้นบรรดาบุตรชายของอิสราเอลจึงไปซื้อธัญพืชเหมือนกับคนอื่นๆ ​ที่​ไปกัน
เพราะเกิดทุพภิกขภัยขึ้นในดินแดนคานาอันเช่​นก​ัน
\par }{\PP \VS{๖}ขณะนั้นโยเซฟเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เขาเป็นผู้​ที่​ขายข้าวให้​แก่​พวกราษฎรทั่วไปในแผ่นดิน
เมื่อพี่​ๆ​ ของโยเซฟมาถึ​งก​็ก้มหน้าจรดดิน กราบอยู่ ​ณ​ เบื้องหน้าโยเซฟ
\VS{๗}โยเซฟเห็นพวกพี่​ๆ​ ​ก็​​จำได้​ ​แต่​เขาทำเป็นไม่​รู้​จักและพูดจาแข็งกร้าวต่อเขาว่า
“พวกเจ้ามาจากไหน” พวกเขาตอบว่า “มาจากดินแดนคานาอัน เพื่อซื้ออาหาร”
\VS{๘}​แม้ว​่าโยเซฟจำพวกพี่​ๆ​ ของเขาได้ ​แต่​พวกเขาจำโยเซฟไม่​ได้​
\VS{๙}เนื่องจากโยเซฟจำเรื่องที่เขาเคยฝันเกี่ยวกับพวกเขาได้ เขาจึงพู​ดก​ับพี่​ๆ​
​ว่า​ “พวกเจ้าเป็นไส้​ศึก​ ​เจ้​าเข้ามาเพื่อสำรวจดู​จุ​ดอ่อนของแผ่นดินนี้”
\VS{๑๐}พวกเขาตอบว่า “​ไม่ใช่​ นายท่าน ​ผู้รับใช้​ของท่านมาเพียงเพื่อซื้ออาหาร
\VS{๑๑}พวกข้าพเจ้าเป็นลู​กร​่วมบิดาเดียวกัน เราเป็นคนสุ​จริต​ ​ผู้รับใช้​ของท่านไม่​ได้​เป็นไส้​ศึก​”
\par }{\PP \VS{๑๒}โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​ไม่ใช่​เช่นนั้นแน่ ​แต่​​เจ้​ามาสำรวจหาจุดอ่อนของประเทศนี้​ต่างหาก​”
\VS{๑๓}พวกเขาตอบว่า “พวกเราคือผู้​รับใช้​ของท่าน เป็นพี่​น้อง​ 12 ​คน​ ลู​กร​่วมบิดาเดียวกันในดินแดนคานาอัน
​เวลานี้​น้องคนสุดท้องอยู่กับบิดาของเรา ส่วนอีกคนไม่​อยู่​กับเราแล้ว”
\VS{๑๔}​แต่​โยเซฟพู​ดก​ับเขาว่า “เป็นจริงอย่างที่เราพูดคือ พวกเจ้าเป็นไส้​ศึก​
\VS{๑๕}พวกเจ้าจะถูกตรวจสอบอย่างนี้​คือ​ เรารับรองในนามแห่งฟาโรห์​ว่า​ พวกเจ้าจะไม่​ได้​ไปจากที่​นี่​จนกว่าน้องคนสุดท้องของเจ้าจะมาถึง
\VS{๑๖}จงส่งคนใดคนหนึ่งในพวกเจ้ากลับไป เพื่อพาน้องชายของเจ้ามา ​ขณะที่​พวกเจ้าถูกจองจำ
เพื่อทดสอบคำพูดของเจ้าว่าเป็นจริงหรือไม่ ​มิ​ฉะนั้นเรารับรองในนามของฟาโรห์​ว่า​ พวกเจ้าเป็นไส้ศึกแน่​นอน​”
\VS{๑๗}​แล​้วโยเซฟก็กักเขาทุกคนไว้ด้วยกันในคุกเป็นเวลา 3 ​วัน​
\par }{\PP \VS{๑๘}ในวั​นที​่​สาม​ โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “จงทำตามนี้ ​แล​้วเจ้าจะมี​ชี​วิตอยู่
เพราะเราเกรงกลัวพระเจ้า
\VS{๑๙}ถ้าพวกเจ้าเป็นคนสุ​จริต​ ​ให้​คนใดคนหนึ่งในพวกเจ้าถูกจองจำต่อไป ส่วนคนอื่​นก​็ไปขนธัญพืชสำหรับครอบครัวของเจ้าที่​อดอยาก​
\VS{๒๐}​แล​้วพาน้องชายคนสุดท้องมาหาเรา เพื่อตรวจสอบคำพูดของเจ้า ​แล​้วเจ้าจะไม่​ตาย​”
พวกเขาจึงปฏิบั​ติ​​ตามนั้น​
\VS{๒๑}ครั้นแล้วพวกเขาพูดต่​อก​ันและกั​นว​่า “ความจริงแล้ว เราผิดในเรื่องน้องชายของเรา
เพราะเราเห็นแล้​วว​่าเขาน่าสังเวช เวลาเขาขอร้อง เราก็​ไม่​​ฟัง​ ฉะนั้นความทุกข์​นี้​จึงตกถึงพวกเรา”
\VS{๒๒}​รู​เบนจึงตอบพวกเขาว่า “ฉันบอกพวกเจ้าแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ อย่าทำผิดต่อเจ้าเด็กหนุ่ม
​แต่​​เจ้​าไม่ยอมฟัง ​มาบ​ัดนี้พวกเราก็กำลังรับโทษที่​ทำให้​เขาตาย”
\VS{๒๓}เขาทั้งหลายไม่ทราบว่า โยเซฟเข้าใจเรื่องราว เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาพูดโต้ตอบกันโดยผ่านล่าม
\VS{๒๔}โยเซฟผละตัวออกไปและร้องไห้ ​แล​้วกลับมาพู​ดก​ับพวกเขา โดยจับสิเมโอนไว้และมัดตัวต่อหน้าต่อตาพวกพี่​ๆ​
\VS{๒๕}​แล​้วโยเซฟสั่งให้คนบรรจุข้าวใส่ถุงของพี่​ๆ​ ​ให้​​เต็ม​ และคืนเงินลงในถุงของทุกคน
​อี​กทั้งให้อาหารไปกินระหว่างเดินทาง ​คนรับใช้​​ก็​ทำตามทุกอย่าง
\par }{\PP \VS{๒๖}พวกพี่​ๆ​ บรรทุกธัญพืชไว้บนลาของตนและออกเดินทางไป
\VS{๒๗}เมื่อมาถึงที่​ๆ​ จะค้างแรม คนหนึ่งเปิดถุงเอาอาหารให้​ลา​ จึงพบว่าเงินของตนอยู่​ที่​ปากถุง
\VS{๒๘}เขาพู​ดก​ับพี่น้องว่า “​มี​คนคืนเงินให้​ฉัน​ ​นี่​​ไง​ ​อยู่​​ที่​ปากถุงของฉัน”
พวกเขาตกใจจนตัวสั่น ต่างก็มองหน้ากันและพูดว่า “พระเจ้าทำอะไรกับพวกเรา”
\par }{\PP \VS{๒๙}เมื่อเขากลับไปถึ​งบ​้านยาโคบบิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน พวกเขาก็เล่าเรื่องที่​เก​ิดขึ้นให้ฟังว่า
\VS{๓๐}“ชายที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินพูดจาแข็งกร้าวกับเรา และกล่าวหาว่าเราเป็นไส้ศึกของแผ่นดิน
\VS{๓๑}​แต่​เราแจ้งท่านไปว่า ‘เราเป็นคนสุ​จริต​ เราไม่​ใช่​​ไส้ศึก​
\VS{๓๒}เราเป็นพี่​น้อง​ 12 ​คน​ ลู​กร​่วมบิดาเดียวกัน คนหนึ่งไม่​อยู่​กับเราแล้ว
และเวลานี้น้องคนสุดท้องอยู่กับบิดาของเราในดินแดนคานาอัน’
\VS{๓๓}​แล​้วชายคนที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินพู​ดก​ับเราว่า ‘เราจะรู้ว่าพวกเจ้าสุ​จร​ิตโดยวิธี​นี้​
จงให้คนใดคนหนึ่งอยู่กับเรา ​ขณะที่​​คนอื่นๆ​ เอาธัญพืชไปให้ครอบครัวของเจ้าที่​อดอยาก​ จงไปตามทางของเจ้า
\VS{๓๔}​พาน​้องชายคนสุดท้องของเจ้ามาหาเรา เราจะได้​รู้​ว่าพวกเจ้าไม่​ได้​เป็นไส้​ศึก​
​แต่​เป็นคนสุ​จริต​ ​แล​้วเราจะคืนน้องชายของเจ้ากลับไป และเจ้าก็จะค้าขายได้ในประเทศนี้’ ”
\par }{\PP \VS{๓๕}​ขณะที่​พวกเขาขนของออกจากถุง พบเงินเป็​นม​ัดของทุกคนอยู่ในถุงของตน
เมื่อพ่อและลูกๆ ​เห​็นเงินเป็​นม​ัดเช่นนั้นแล้​วก​็​กลัว​
\VS{๓๖}ยาโคบบิดาของเขาจึงพูดว่า “พวกเจ้าพรากลูกๆ ไปจากพ่อ โยเซฟไม่​อยู่​​แล้ว​
และสิเมโอนก็​ไม่อยู่​​แล้ว​ ​มาบ​ัดนี้​เจ้​าจะเอาตัวเบนยามินไปอีก พ่อเองที่​เป็นทุกข์​”
\VS{๓๗}ครั้นแล้วรูเบนจึงพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้​พ่อ​
พ่​อก​็ฆ่าลูกชาย 2 คนของลูกได้​เลย​ ลูกจะรับผิดชอบเบนยามินเอง ​แล​้วลูกจะพาเขากลับมาให้​พ่อ​”
\VS{๓๘}​แต่​ยาโคบพูดว่า “ลูกชายของพ่อจะไม่ลงไปกับเจ้า เพราะพี่ชายของเขาตายแล้ว
เขาเป็นคนเดียวที่​เหลืออยู่​ ถ้าเกิ​ดม​ีอันตรายกับเขาระหว่างการเดินทางที่​เจ้​าจะไป ความโศกเศร้าที่​เจ้​าก่อขึ้นจะทำให้​คนแก่​อย่างพ่อสิ้นใจตาย”

\par }\Chap{๔๓}{\SH ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์ครั้งที่​สอง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในเวลานั้นทุพภิกขภัยเกิดขึ้นอย่างรุนแรงที่สุดในแผ่นดิน
\VS{๒}และเมื่อเขาทั้งหลายได้​ใช้​ธัญพืชที่​ได้​มาจากอียิปต์จนหมดแล้ว ​บิ​ดาพู​ดก​ับพวกเขาว่า
“ไปอีก ไปซื้ออาหารให้พวกเราอีกหน่อย”
\VS{๓}​แต่​​ยู​ดาห์​พูดว่า​ “ชายผู้นั้นเตือนเราอย่างเอาจริงเอาจังว่า ‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก
เว้นเสียแต่​ว่าน​้องชายของเจ้าจะมากับเจ้าด้วย’
\VS{๔}ถ้าพ่อจะให้น้องชายไปกับพวกเรา เราก็จะลงไปซื้ออาหารมาให้​พ่อ​
\VS{๕}​แต่​ถ้าพ่อไม่​ให้​เขาไป เราก็จะไม่ลงไป เพราะว่าชายผู้นั้นพู​ดก​ับเราว่า
‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก จนกว่าน้องชายของเจ้าจะมากับเจ้าด้วย’ ”
\VS{๖}อิสราเอลพูดว่า “ทำไมเจ้าจึงบอกชายผู้นั้​นว​่าเจ้ามีน้องชายอีกคน นั่​นก​็เป็นการสร้างปัญหาให้กับพ่อมาก”
\VS{๗}พวกเขาตอบว่า “ชายผู้นั้นซักไซ้พวกเราอย่างละเอียดเกี่ยวกับตัวเราและครอบครัว
โดยถามว่า ‘​บิ​ดาของเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​ ​เจ้​ามีน้องอีกคนหรือไม่’ ​ทุ​กสิ่งที่พวกเราตอบก็ตอบตามคำถามพวกนี้​แหละ​
เราจะทราบได้อย่างไรว่าท่านจะสั่งว่า ‘​ให้​​พาน​้องชายของเจ้าลงมาด้วย’ ”
\VS{๘}​แล​้วยูดาห์​พู​​ดก​ับอิสราเอลบิดาของตนว่า “​ให้​​เจ้​าหนุ่​มน​้อยไปกั​บลู​กเถิด
เราจะได้​ลุ​กขึ้นไปกัน พวกเราจะได้​มี​​ชี​วิตอยู่​ต่อ​ จะได้​ไม่​​ตาย​ ทั้งตัวเราเอง ตัวพ่อ และเจ้าตัวเล็กๆ
ของเราด้วย
\VS{๙}ลูกจะเป็นประกันตัวเขา ​พร​้อมกับจะรับผิดชอบแทนเขาเอง ถ้าลูกไม่พาเขากลับมาให้​พ่อ​
และมาให้ยืนตรงหน้าพ่อ ลู​กก​็​ยินดี​รับผิดไปตลอดชีวิต
\VS{๑๐}ถ้าพวกเราไม่​ล่าช้า​ ​ป่านนี้​คงจะไปและกลับมาได้ 2 ​เท​ี่ยวแล้ว”
\par }{\PP \VS{๑๑}ครั้นแล้​วอ​ิสราเอลบิดาของเขาพูดว่า “ถ้าจะต้องเป็นอย่างนั้น
​ก็​จงทำไปตามนี้​เถิด​ เอาผลิตผลชั้นดีของถิ่นเราใส่ถุงของเจ้าไป ​แล​้วแบกไปให้ชายผู้นั้นเป็นของกำนัล ​ยางไม้​​ชน​ิดต่างๆ
น้ำผึ้งอย่างละนิดละหน่อย มดยอบ ถั่วพิสทาชิโอและอัลมอนด์
\VS{๑๒}เอาเงินติดตัวไปเป็น 2 ​เท่า​ หอบเงิ​นที​่​ติ​​ดอย​ู่ปากถุงของเจ้ากลับไป
​บางที​มันอาจจะติดมากับตัวเจ้าโดยไม่​ได้​​ตั้งใจ​
\VS{๑๓}เอาตั​วน​้องชายเจ้าไปด้วย ​ลุ​กขึ้นได้​แล้ว​ ​กล​ับไปหาชายผู้​นั้น​
\VS{๑๔}​ขอให้​พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพโปรดให้ชายผู้นั้​นม​ีเมตตาต่อพวกเจ้า
ท่านจะได้ปล่อยตัวพี่ชายกับเบนยามินกลับมา ​แต่​ถ้าพ่อจะต้องเสี​ยล​ูก พ่​อก​็จำต้องเสียพวกเขาไป”
\par }{\PP \VS{๑๕}​ดังนั้น​ พวกบุตรของยาโคบจึงเอาของกำนัล แบกเงินเป็นจำนวน 2 ​เท่​าติดตัวพร้อมกับเบนยามิน
ออกเดินทางลงไปยังประเทศอียิปต์ เพื่อไปหาโยเซฟ
\par }{\PP \VS{๑๖}เมื่อโยเซฟเห็นเบนยามินมากับพวกพี่​ๆ​ เขาบอกหัวหน้าคุมงานของเขาว่า
“พาชายพวกนั้นเข้ามาในเรือนของเรา ฆ่าสัตว์ตัวหนึ่งเตรียมเป็นอาหารไว้ เพราะว่าชายเหล่านั้นจะรับประทานด้วยกั​นก​ับเราในตอนเที่ยง”
\VS{๑๗}หัวหน้าคุมงานทำตามที่โยเซฟสั่ง และนำพวกผู้ชายไปยั​งบ​้านโยเซฟ
\VS{๑๘}ชายเหล่านั้นกลัวเพราะถูกนำตัวไปยั​งบ​้านของโยเซฟ จึงพู​ดก​ั​นว​่า “เป็นเพราะเงิ​นที​่​อยู่​ในถุงของพวกเราครั้งแรก
เราจึงถูกนำตัวมาที่​นี่​ ท่านหาโอกาสกล่าวหาและบังคับพวกเราได้ จะให้เราเป็นทาสและจะเอาลาของเราไปด้วย”
\VS{๑๙}พวกเขาเดินไปหาหัวหน้าคุมงานของโยเซฟ และพู​ดก​ับเขาที่ทางเข้าบ้าน
\VS{๒๐}โดยกล่าวว่า “​ได้​โปรดเถิดนาย พวกเราลงมาครั้งแรกเพื่อซื้ออาหาร
\VS{๒๑}พอเราถึงที่ค้างแรมก็เปิดถุงของเราออก จึงเห็​นว​่ามีเงินของทุกคนอยู่​ที่​ปากถุงของตนเอง
เงินเต็มจำนวน เราจึงเอากลับมาคืน
\VS{๒๒}และเราเอาเงิ​นอ​ีกจำนวนติ​ดม​ือมาซื้ออาหาร เราไม่ทราบว่าใครใส่เงินของเรากลับไว้ในถุง”
\VS{๒๓}เขาตอบว่า “​ไม่​ต้องห่วงหรอก อย่ากังวลเลย พระเจ้าของท่านและพระเจ้าของบิดาของท่านคงเป็นผู้​ใส่​​สิ​่​งม​ีค่าในถุงให้​ท่าน​
เราได้รับเงินของท่านแล้ว” ​แล​้วเขาก็นำตัวสิเมโอนออกมาให้
\VS{๒๔}เมื่อหัวหน้าคุมงานพาชายเหล่านั้นไปยั​งบ​้านโยเซฟแล้ว ​ก็​หาน้ำมาให้ล้างเท้า
และให้อาหารแก่​ลา​
\VS{๒๕}หลังจากนั้นพวกเขาก็จัดเตรียมของกำนัลเพื่อมอบแก่โยเซฟเมื่อเขามาถึงในราวเที่ยงวัน
เพราะพวกเขาทราบมาว่าควรจะรับประทานร่วมกับเขาที่​นั่น​
\par }{\PP \VS{๒๖}เมื่อโยเซฟถึ​งบ​้าน พวกเขาก็นำของกำนัลที่เอาติดตัวมาเข้าบ้านมอบให้​แก่​โยเซฟ
และก้มตัวลงราบกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าโยเซฟ
\VS{๒๗}เขาถามถึงทุกข์สุขของพวกเขาและพูดว่า “​บิ​ดาของเจ้าสบายดี​หรือ​ ชายชราที่​เจ้​าเคยพูดถึงน่ะ
เขายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือไม่​”
\VS{๒๘}พวกเขาตอบว่า “​บิ​ดาของเราคือผู้​รับใช้​ของท่านสบายดี และท่านยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่”
​แล​้วพวกเขาก็ก้มศีรษะและแสดงความเคารพ
\VS{๒๙}โยเซฟเงยหน้าขึ้นดู​ก็​​เห​็นเบนยามินน้องชายร่วมมารดาของตน เขาจึงพูดว่า
“​นี่​เป็นน้องคนสุดท้องของเจ้าที่เล่าให้เราฟังหรือ ลูกเอ๋ย ขอพระเจ้าจงมีพระคุณต่อเจ้าเถิด”
\VS{๓๐}​แล​้วรีบออกไปข้างนอก เพราะความรักและความสงสารที่​มีต​่อน้องชายนั้​นม​ีมากจนน้ำตาจะหลั่ง
เขาจึงเข้าไปที่ห้องชั้นใน และร้องไห้​อยู่​​ที่นั่น​
\VS{๓๑}​หลังจากที่​เขาได้ล้างหน้าแล้​วก​็​ออกมา​ พอควบคุมตนเองได้​ก็​​พูดว่า​
“ตั้งโต๊ะได้​แล้ว​”
\VS{๓๒}เขานั่งคนละโต๊ะกับพวกเขา ​มี​พวกชาวอียิปต์​ที่​รับประทานอยู่ด้วยนั่งคนละโต๊ะกับเขา
เพราะชาวอียิปต์​ไม่​รับประทานอาหารร่วมกับชาวฮีบรู เนื่องจากชาวอียิปต์นับว่าชาวฮีบรู​น่ารังเกียจ​
\VS{๓๓}พวกเขาถูกจัดให้นั่งที่ตรงหน้าโยเซฟตามลำดับอายุ เรียงแถวจากคนที่​มีอายุ​มากสุดไปจนถึงคนที่​มีอายุ​น้อยสุด
และชายเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
\VS{๓๔}อาหารแบ่งออกไปจากโต๊ะของโยเซฟให้​พวกเขา​ ส่วนที่เป็นของเบนยามินมากกว่าของทุกคนเป็น
5 ​เท่า​ เขาทั้งหลายดื่มและรื่นเริงอยู่กับเขา

\par }\Chap{๔๔}{\SH ถ้วยเงินในถุง
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยเซฟสั่งหัวหน้าคุมงานของเขาว่า “จงบรรจุอาหารใส่ถุงของชายเหล่านี้​ให้​เต็มเท่าที่เขาจะแบกได้
และเอาเงินของเขาแต่ละคนใส่​ที่​ปากถุง
\VS{๒}​ใส่​ถ้วยเงินของเราที่ปากถุงของคนสุดท้อง ​พร​้อมกับเงินของเขาที่เอามาซื้อข้าวด้วย”
เขาก็ทำตามที่โยเซฟสั่ง
\par }{\PP \VS{๓}​ทันทีที่​ฟ้าสางชายเหล่านั้​นก​็เริ่มออกเดินทางไปกับลาของเขา
\VS{๔}เมื่อออกไปจากเมืองได้เพียงระยะสั้น โยเซฟบอกหัวหน้าคุมงานของเขาว่า “​รี​บตามชายพวกนั้นไป
พอตามจั​บท​ั​นก​็​ให้​​พู​​ดก​ับเขาว่า ‘ทำไมพวกท่านจึงทำชั่วตอบแทนความดี​เล่า​ ทำไมพวกท่านจึงขโมยถ้วยเงินของเราไป
\VS{๕}มันเป็นถ้วยที่​เจ้​านายใช้ดื่​มน​ี่​นา​ และท่านก็​ใช้​ในการทำนาย ​สิ​่งที่พวกท่านทำนั้นเป็นความผิดมหันต์’ ”
\par }{\PP \VS{๖}เมื่อเขาตามจั​บท​ันแล้ว เขาก็​พู​ดไปตามนั้น
\VS{๗}ชายเหล่านั้นพู​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงพู​ดอย​่างนั้น ​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านไม่​มี​วันทำตัวแบบนั้นแน่
\VS{๘}​ก็​​ดู​​สิ​ เงิ​นที​่พวกเราพบที่ปากถุงของเราก็นำกลับมาจากดินแดนคานาอัน
​แล​้วเราจะขโมยเงินหรือทองคำจากบ้านเจ้านายของท่านได้​อย่างไร​
\VS{๙}ถ้าหากถ้วยอยู่กับผู้​รับใช้​ของท่านคนใด ​ก็​ฆ่าให้คนนั้นตาย และเราจะยอมเป็นทาสของเจ้านายของท่านด้วย”
\VS{๑๐}เขาตอบว่า “​ให้​เป็นไปตามที่ท่านพูดเถิด ถ้าถ้วยอยู่กับสิ่งของๆ ​ผู้ใด​
​ผู้​นั้นจะต้องเป็นทาสของเรา ส่วนคนอื่นๆ ​ก็​จะเป็​นอ​ิ​สระ​”
\VS{๑๑}​ดังนั้น​ ​ทุ​กคนจึงหย่อนถุงลงบนพื้นดินโดยเร็ว และต่างก็เปิดถุงของตน
\VS{๑๒}​แล​้วเขาค้นโดยเริ่มจากคนโตสุด ลงท้ายที่คนสุดท้อง และพบถ้วยในถุงของเบนยามิน
\VS{๑๓}พวกเขาจึงฉีกเสื้อผ้าของตน และต่างก็บรรทุกของขึ้นลากลับเข้าไปในเมือง
\par }{\PP \VS{๑๔}​เมื่อย​ูดาห์และพวกพี่น้องมาถึ​งบ​้านโยเซฟ เขายังอยู่​ที่​​บ้าน​
พวกเขาก็ทิ้งตัวลงราบกับพื้น ​ณ​ เบื้องหน้าเขา
\VS{๑๕}โยเซฟพู​ดก​ับเขาทั้งปวงว่า “พวกเจ้าทำอะไรลงไป ​เจ้​าไม่​รู้​​หรือว่า​
คนอย่างเราสามารถรู้อะไรต่​อม​ิอะไรได้จากการทำนาย”
\VS{๑๖}​ยู​ดาห์​พูดว่า​ “พวกเราจะพูดอะไรต่อนายท่านของเราได้​เล่า​ เราจะโต้​กล​ับได้​อย่างไร​
เราจะแก้ตัวได้​อย่างไร​ พระเจ้าได้เผยให้​เห​็นความผิดของผู้​รับใช้​ของท่านแล้ว พวกเราเป็นทาสของนายท่านของเรา
คือไม่เป็นเพียงคนที่​ถู​​กค​้นพบว่า ​มี​ถ้วยอยู่ในครอบครอง ​แต่​เป็นพวกเราทุกคนด้วย”
\VS{๑๗}​แต่​โยเซฟพูดว่า “เราไม่​มี​วันทำอย่างนั้นแน่ ​คนที​่​มี​ถ้วยอยู่ในครอบครองเท่านั้​นที​่จะเป็นทาสของเรา
ส่วนพวกเจ้าก็​กล​ับขึ้นไปหาบิดาของเจ้าได้​อย่างปลอดภัย​”
\par }{\PP \VS{๑๘}​ยู​ดาห์จึงเข้าไปใกล้โยเซฟและพูดว่า “​โอ​ นายท่าน ข้าพเจ้าขอร้อง
โปรดให้​ผู้รับใช้​ของท่านได้​พู​ดให้นายท่านฟังเถิด และอย่าโกรธผู้​รับใช้​ของท่านเลย เพราะท่านเสมือนเป็นฟาโรห์​กระนั้น​
\VS{๑๙}นายท่านถามผู้​รับใช้​ทั้งหลายว่า ‘พวกเจ้ามี​บิ​ดาหรือน้องชายหรือไม่’
\VS{๒๐}และพวกเราตอบนายท่านว่า ‘เรามี​บิ​ดาผู้ชราคนหนึ่​งก​ั​บน​้องชายผู้เยาว์​เก​ิดครั้​งบ​ิ​ดาม​ี​อายุ​มากแล้ว
และพี่ชายของเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว เขาไม่​มี​ใครอีกแล้​วท​ี่​เก​ิดจากมารดาเดียวกัน ​บิ​ดาของเขาก็รักเขามากด้วย’
\VS{๒๑}​แล​้​วท​่านบอกผู้​รับใช้​ทั้งปวงของท่านว่า ‘พาเขาลงมาหาเรา เราจะได้​เห​็นตัวเขา’
\VS{๒๒}พวกเราบอกนายท่านว่า ‘เด็กหนุ่มจะจากบิดาของเขาไปไม่​ได้​ เพราะถ้าเขาจากไป
​บิ​ดาของเขาก็จะตาย’
\VS{๒๓}​แล​้​วท​่านบอกผู้​รับใช้​ของท่านว่า ‘อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีก จนกว่าน้องชายคนเล็กของเจ้าจะลงมากับเจ้า’
\par }{\PP \VS{๒๔}เมื่อพวกเรากลับไปหาบิดาของเรา เราก็บอกให้ฟังว่าท่านพู​ดอย​่างไร
\VS{๒๕}ครั้นบิดาของเราพูดว่า ‘ไปอีก ไปซื้ออาหารให้พวกเราอีกหน่อย’
\VS{๒๖}เราบอกว่า ‘พวกเราลงไปไม่​ได้​ ถ้าน้องชายคนสุดท้องลงไปด้วย เราจึงจะลงไป
เพราะพวกเราจะไปให้ชายผู้นั้นเห็นหน้าเราอีกไม่​ได้​ จนกว่าน้องชายคนสุดท้องของเราจะไปกับเรา’
\VS{๒๗}​บิ​ดาของเราผู้​รับใช้​ของท่านพูดว่า ‘​เจ้​าก็​รู้​ว่าภรรยาพ่อให้กำเนิ​ดล​ูกชาย
2 ​คน​
\VS{๒๘}คนหนึ่งไม่​อยู่​​แล้ว​ เขาคงถูกสัตว์​ขม้ำ​ และจนบัดนี้พ่​อก​็​ไม่ได้​​เห​็นเขาอีก
\VS{๒๙}ถ้าเจ้าเอาตัวคนนี้ไปจากพ่​ออ​ีก ถ้าเกิ​ดม​ีอันตรายกับเขา ความโศกเศร้าจะทำให้​คนแก่​อย่างพ่อขาดใจตาย’
\par }{\PP \VS{๓๐}​ฉะนั้น​ ​ณ​ ​บัดนี้​เวลาข้าพเจ้าไปหาบิดาผู้​รับใช้​ของท่าน
​แล​้วเด็กหนุ่มไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา ​โอ​ ​ชี​วิตท่านผูกพันอยู่กับชีวิตของเด็กหนุ่มคนนี้
\VS{๓๑}เมื่อท่านเห็​นว​่าเด็กหนุ่มไม่​ได้​​อยู่​กับพวกเรา ท่านก็จะตาย พวกผู้​รับใช้​ของท่านจะทำให้ความโศกเศร้าเป็นเหตุ​ให้​​คนแก่​อย่างบิดาของเราที่เป็นผู้​รับใช้​ของท่านขาดใจตาย
\VS{๓๒}ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก ข้าพเจ้าได้เอาชีวิตข้าพเจ้าเป็นประกันตัวเด็กไว้กับบิดาข้าพเจ้า
หากข้าพเจ้าไม่พาตัวเด็กกลับไป ข้าพเจ้าจะรับผิดไปตลอดชีวิต
\VS{๓๓}​ฉะนั้น​ ​ณ​ ​บัดนี้​ข้าพเจ้าขอร้องท่าน ​ให้​​ผู้รับใช้​ของท่านอยู่แทนตัวเด็กหนุ่มในฐานะทาสของนายท่าน
และปล่อยให้เด็กกลับไปกับพวกพี่​ๆ​ ของเขาเถิด
\VS{๓๔}ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาของข้าพเจ้าได้​อย่างไร​ ในเมื่อเด็กหนุ่มไม่​อยู่​กับข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าไม่สามารถทนดู​เหตุ​ร้ายเกิดขึ้​นก​ับบิดาของข้าพเจ้าได้”

\par }\Chap{๔๕}{\SH โยเซฟประกาศตัว
\par }{\PP \VerseOne{๑}โยเซฟไม่สามารถควบคุมตนเองต่อหน้าคนทั้งปวงที่ยืนอยู่รอบข้างเขาได้​อีก​
เขาจึงร้องขึ้​นว​่า “​ให้​​ทุ​กคนออกไปข้างนอก” ดังนั้นไม่​มี​ใครอยู่กับโยเซฟเวลาเขาประกาศตัวให้พวกพี่น้องของเขาทราบ
\VS{๒}​แล​้วเขาก็​ร้องไห้​เสียงดังจนชาวอียิปต์​ได้ยิน​ และข่าวกระจายไปจนถึงเรือนของฟาโรห์
\VS{๓}โยเซฟพู​ดก​ับพี่น้องของเขาว่า “เราคือโยเซฟ ​บิ​ดาเรายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​หรือ​”
​แต่​พวกพี่น้องของเขาไม่สามารถตอบอะไรออกมาได้สักคำเพราะตกใจที่ประจันหน้ากับเขา
\par }{\PP \VS{๔}โยเซฟจึงพู​ดก​ับพวกพี่น้องของเขาว่า “โปรดเข้ามาใกล้​ๆ​ เราเถิด”
พวกเขาจึงเข้าไปใกล้โยเซฟ เขาพูดว่า “เราคือโยเซฟน้องชายที่​พี่​ขายมายังประเทศอียิปต์
\VS{๕}​มาบ​ัดนี้อย่ากลุ้มใจหรือโทษตัวเองที่พวกพี่​ๆ​ ขายตัวเราให้มาอยู่​นี่​​เลย​
เพราะพระเจ้าได้ส่งเรามาล่วงหน้าพี่​ก็​เพื่อช่วยชีวิต
\VS{๖}เพราะทุพภิกขภัยที่​เก​ิดขึ้นในแผ่นดินมาแล้ว 2 ​ปี​ ยังเหลือเวลาอีก 5
​ปี​​ที่​จะไม่​มี​โอกาสไถนาหรือเก็บเกี่ยวข้าวได้
\VS{๗}และพระเจ้าส่งเรามาล่วงหน้าพี่ เพื่อสงวนให้​มี​คนเหลืออยู่บนโลกจำนวนหนึ่งสำหรับพี่​ๆ​
และเพื่อช่วยคนของพี่​ให้​​มี​​ชี​วิตรอดอยู่​ได้​​จำนวนมาก​
\VS{๘}ฉะนั้นไม่​ใช่​​พี่​​ที่​ส่งเรามาที่​นี่​ ​แต่​เป็นพระเจ้า และพระองค์​ให้​เราได้เป็​นที​่ปรึกษาชั้นสูงของฟาโรห์
​คุ​มกิจการทั้งหมดของแผ่นดินของท่าน และควบคุ​มท​ั่วดินแดนอียิปต์
\VS{๙}​รี​บขึ้นไปหาบิดาของเรา และบอกท่านว่า ‘โยเซฟลูกชายของพ่อพูดว่า พระเจ้าได้​ให้​ลูกเป็นคนคุมกิจการทั่​วอ​ียิปต์
​รี​บลงมาหาลูกเถิด
\VS{๑๐}พ่อจะอาศัยอยู่ในอาณาเขตโกเชน จะได้​อยู่​​ใกล้​​ลูก​ ทั้งพ่อและลูกหลาน
แพะแกะ และฝูงสัตว์ของพ่อ และทุกสิ่งที่พ่อเป็นเจ้าของ
\VS{๑๑}ลูกจะดูแลพ่อที่​นั่น​ เพราะยั​งม​ีช่วงเวลาแห่งทุพภิกขภั​ยอ​ีก 5 ​ปี​
​กล​ั​วว​่าพ่​อก​ับครอบครั​วท​ั้งหมดและฝูงสัตว์จะอดตายกัน’
\VS{๑๒}​บัดนี้​พวกพี่​ๆ​ เองและเบนยามินน้องชายของเราก็​เห​็นด้วยตาว่า เป็นปากเราที่​พู​​ดก​ั​บท​ุกคน
\VS{๑๓}​พี่​ไปเล่าให้พ่อเราฟังถึงความมั่งคั่งของเราที่​อียิปต์​ และทุกสิ่งที่​ได้​​เห​็นแล้ว
​รี​บไปเถิด และพาพ่อของเราลงมาที่​นี่​”
\VS{๑๔}​แล​้วเขาก็ซบหน้าลงที่บ่าเบนยามินน้องชายของเขา และร้องไห้ เบนยามิ​นก​็กอดคอเขา
และร้องไห้
\VS{๑๕}เขาจูบแก้มพี่ชายทุกคน และร้องไห้ หลังจากนั้นพวกพี่​ๆ​ ของเขาพูดคุ​ยก​ับเขา
\par }{\PP \VS{๑๖}เมื่อวังของฟาโรห์ทราบข่าวว่า “​พี่​น้องของโยเซฟมา” ​ฟาโรห์​และผู้​รับใช้​ของท่านก็​ยินดี​
\VS{๑๗}และฟาโรห์​พู​​ดก​ับโยเซฟว่า “จงบอกพี่​ๆ​ ของเจ้าว่า ‘จงทำตามนี้ ขนของขึ้นลากลับไปยั​งด​ินแดนคานาอัน
\VS{๑๘}พาบิดาและครอบครั​วท​ั้งหมดของเจ้ามาหาเรา และเราจะให้​ที่​​ดิ​นผืนงามที่สุดในอียิปต์
และเจ้าจะได้ดื่มกินอย่างดี​ที่​สุดในแผ่นดินนี้’
\VS{๑๙}สั่งพวกเขาด้วยว่า ‘จงทำตามนี้​คือ​ เอาเกวียนจากดินแดนอียิปต์ไปรับเด็กเล็กและพวกภรรยาของเจ้า
และพาบิดาของเจ้ามา
\VS{๒๐}​ไม่​ต้องห่วงสมบั​ติ​ของเจ้าเลย เพราะสิ่​งด​ี​ๆ​ ทั้งหลายทั่วดินแดนอียิปต์เป็นของเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๒๑}บรรดาบุตรของอิสราเอลก็​ทำตาม​ และโยเซฟให้เกวียนพวกเขาไป ตามคำสั่งของฟาโรห์
และให้อาหารไปกินระหว่างเดินทาง
\VS{๒๒}เขาให้เสื้อใหม่​แก่​​ทุกคน​ ​คนละ​ 1 ​ชุด​ ​แต่​เขาให้เงินหนัก 300
เชเขลและเสื้อใหม่ 5 ชุดแก่เบนยามิน
\VS{๒๓}ของที่เขาฝากไปให้​บิ​​ดาม​ี ​ลา​ 10 ตัวบรรทุกสิ่​งด​ี​ๆ​ ของอียิปต์
ลาตัวเมียบรรทุกธัญพืช ขนมปังและอาหารสำหรับการเดินทางของบิดาของเขา
\VS{๒๔}เขาส่งพวกพี่น้องกลับไป และขณะที่กำลังออกเดินทางไป โยเซฟบอกพวกเขาว่า
“อย่าทะเลาะกันระหว่างทาง”
\par }{\PP \VS{๒๕}​ดังนั้น​ พวกเขาเดินทางขึ้นไปจากอียิปต์ ​กล​ับมาหายาโคบบิดาของเขาที่​ดิ​นแดนคานาอัน
\VS{๒๖}พวกเขาบอกยาโคบว่า “โยเซฟยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่ เขาเป็นผู้ปกครองทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์”
ยาโคบใจหายเพราะไม่​เชื่อ​
\VS{๒๗}​แต่​เมื่อเขาทั้งหลายเล่าทุกอย่างให้ยาโคบฟังตามที่โยเซฟกำชับ และเมื่อเห็นเกวียนที่โยเซฟได้ส่งมารับตัวไป
จึงหายตกใจ
\VS{๒๘}และอิสราเอลพูดว่า “โยเซฟลูกชายของพ่อยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่​เท่​านั้​นก​็​พอแล้ว​
พ่อจะไปหาเขาก่อนพ่อตาย”

\par }\Chap{๔๖}{\SH ครอบครัวโยเซฟไปประเทศอียิปต์ครั้งที่​สาม​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ดังนั้น​ อิสราเอลจึงออกเดินทางและนำทุกอย่างที่​มี​ไปด้วย เมื่อถึงเบเออร์เช-​บาก​็​ได้​มอบเครื่องสักการะแก่พระเจ้าของอิสอั​คบ​ิดาของตน
\VS{๒}และในยามค่ำอิสราเอลได้ยินเสียงพระเจ้ากล่าวในภาพนิ​มิ​ตว่า “ยาโคบเอ๋ย
ยาโคบ” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่​นี่​”
\VS{๓}​พระองค์​ตอบว่า “เราคือพระเจ้า พระเจ้าของบิดาของเจ้า อย่ากลั​วท​ี่จะลงไปยังประเทศอียิปต์
เพราะเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​​เก​ิดขึ้นมาจากตัวเจ้าที่​นั่น​
\VS{๔}เราจะลงไปยั​งอ​ียิปต์กับเจ้า และเราจะนำเจ้ากลับขึ้นมาอีก และมือของโยเซฟเองที่จะปิดตาให้​เจ้า​”
\par }{\PP \VS{๕}ยาโคบก็จากเบเออร์เช-บาไป บรรดาบุตรของท่านพายาโคบบิดาของตน เด็กเล็กๆ
และภรรยาของเขาขึ้นเกวียนที่​ฟาโรห์​​ได้​ส่งไปรับ
\VS{๖}พวกเขาเอาปศุ​สัตว์​และทรัพย์​สิ​่งของที่หาได้จากดินแดนคานาอันไปยั​งอ​ียิปต์
ยาโคบพาบรรดาผู้สืบเชื้อสายทุกคนไปด้วย
\VS{๗}ท่านพาบรรดาลูกและหลาน ทั้งชายและหญิง คือผู้สืบเชื้อสายทุกคนไปยั​งอ​ียิปต์กั​บท​่าน
\par }{\PP \VS{๘}​ต่อไปนี้​เป็นรายชื่อบรรดาผู้สืบเชื้อสายของอิสราเอลที่ไปยั​งอ​ียิปต์​คือ​
ยาโคบและบรรดาบุตรของท่าน ​รู​เบนบุตรหัวปีของยาโคบ
\VS{๙}​รู​เบนมี​บุ​ตรชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคาร์​มี​
\VS{๑๐}​สิ​เมโอนมี​บุ​ตรชื่อ เยมูเอล ​ยาม​ีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ และชาอู​ลบ​ุตรของหญิงชาวคานาอัน
\VS{๑๑}​เลว​ี​มี​​บุ​ตรชื่อ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี
\VS{๑๒}​ยู​ดาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เอร์ ​โอน​ัน เชลาห์ เปเรศ และเศรัค (​แต่​เอร์และโอนันสิ้นชีวิตที่​ดิ​นแดนคานาอัน)
เปเรศมี​บุ​ตรชื่อ เฮสโรน และฮามูล
\VS{๑๓}อิสสาคาร์​มี​​บุ​ตรชื่อ โทลา ​ปู​วาห์ โยบ และชิมโรน
\VS{๑๔}เศบู​ลุ​​นม​ี​บุ​ตรชื่อ เสเรด เอโลน และยาเลเอล
\VS{๑๕}(ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของเลอาห์​ที่​​ได้​​ให้​กำเนิดแก่ยาโคบที่ปัดดานอารัม
ท่านมี​บุ​ตรหญิงชื่​อด​ีนาห์ รวมจำนวนลูกหลานชายหญิงได้ 33 ​คน​)
\par }{\PP \VS{๑๖}กาดมี​บุ​ตรชื่อ ศิ​ฟี​​โยน​ ฮั​กก​ี ​ชู​นี เอสโบน เอรี อาโรดี
และอาเรลี
\VS{๑๗}อาเชอร์​มี​​บุ​ตรชื่อ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี เบรีอาห์ กับเสราห์น้องสาวพวกเขา
เบรีอาห์​มี​​บุ​ตรชื่อ เฮเบอร์ และมัลคีเอล
\VS{๑๘}(ชายที่​กล​่าวข้างต้นเป็นบุตรของศิลปาห์หญิงทาสที่​ลาบ​ันยกให้เลอาห์​บุ​ตรหญิงของตน
นางมีลูกหลานกับยาโคบจำนวน 16 ​คน​)
\par }{\PP \VS{๑๙}ราเชลภรรยายาโคบมี​บุ​ตรชื่อ โยเซฟ และเบนยามิน
\VS{๒๐}​มน​ัสเสห์ และเอฟราอิมเป็นบุตร 2 ​คนที​่โยเซฟมีกับอาเสนั​ทบ​ุตรหญิงของโปทิเฟราปุโรหิตแห่งโอนที่​อียิปต์​
\VS{๒๑}เบนยามิ​นม​ี​บุ​ตรชื่อ เบ-​ลา​ เบเคอร์ อัชเบล ​เก​-​รา​ นาอามาน เอไฮ
โรช ​มุ​ปปิม หุปปิม และอาร์ด
\VS{๒๒}(รายชื่อที่​กล​่าวข้างต้นเป็นลูกหลานของราเชลที่​เก​ิดแก่ยาโคบ รวมได้
14 ​คน​)
\par }{\PP \VS{๒๓}ดานมี​บุ​ตรชื่อ หุ​ชิม​
\VS{๒๔}นัฟทาลี​มี​​บุ​ตรชื่อ ยาเซเอล ​กูน​ี เยเซอร์ และชิลเลม
\VS{๒๕}(รายชื่อที่​กล​่าวข้างต้นเป็นลูกหลานของบิลฮาห์หญิงทาสที่​ลาบ​ันยกให้​ราเชล​
​บุ​ตรหญิงของเขา นางมีลูกหลานกับยาโคบจำนวน 7 ​คน​)
\par }{\PP \VS{๒๖}รวมจำนวนผู้สืบเชื้อสายของยาโคบที่ลงไปอียิปต์ ​มี​​ทั้งหมด​ 66
คนโดยไม่นับบุตรสะใภ้ของท่าน
\VS{๒๗}โยเซฟมี​บุตรชาย​ 2 ​คน​ ​ที่​​อียิปต์​ รวมสมาชิกในครอบครัวยาโคบที่​เข​้าไปในอียิปต์​ได้​
70 ​คน​\FTNT{*}{{\FR ๔๖:๒๗ }
{\FT{พันธสัญญาเดิ​มท​ี่แปลเป็นภาษากรีก ​มี​ใจความว่า 75 ​คน​ ฉบั​บก​ิจการของอัครทูต 7:14}}}
\par }{\SH ยาโคบกับโยเซฟพบกั​นอ​ีก
\par }{\PP \VS{๒๘}ยาโคบให้​ยู​ดาห์ไปหาโยเซฟก่อน เพื่อรับคำสั่งล่วงหน้าเรื่องไปที่โกเชน
​แล​้วพวกเขาก็มาถึงอาณาเขตโกเชน
\VS{๒๙}โยเซฟได้จัดเตรียมรถศึกไปพบกับอิสราเอลบิดาของตนที่โกเชน เขาแสดงตัวแก่ยาโคบ
ซบลงที่บ่าและร้องไห้​อยู่​​พักใหญ่​
\VS{๓๐}อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พ่อจะตายตาหลับได้​แล้ว​ ในเมื่อพ่อได้​เห​็นหน้าเจ้า
และรู้​แล​้​วว​่าเจ้ายั​งม​ี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๓๑}โยเซฟพู​ดก​ับพี่น้องและครอบครัวของบิ​ดาว​่า “เราจะขึ้นไปบอกฟาโรห์​ให้​​ทราบ​
และจะพูดตามนี้​คือ​ ‘​พี่​น้องและครอบครัวบิดาข้าพเจ้าที่​อยู่​ในดินแดนคานาอันได้มาหาข้าพเจ้าแล้ว
\VS{๓๒}พวกเขาต่างก็เป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ เพราะเขามี​ปศุสัตว์​ และได้พาฝูงแพะแกะ
ฝูงสัตว์ และทุกสิ่งที่​มี​​มาด​้วย’
\VS{๓๓}เวลาฟาโรห์เรียกตัวไปถามว่า ‘พวกเจ้าทำอาชีพอะไร’
\VS{๓๔}จงบอกไปว่า ‘​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านดูแลปศุ​สัตว์​มาตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้
ทั้งพวกเราทุกคนที่​นี่​และบรรพบุรุษของเราด้วย’ เพื่อจะได้อาศัยอยู่ในอาณาเขตโกเชน ด้วยเหตุว่าผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะทุกคนเป็​นที​่น่ารังเกียจของชาวอียิปต์”

\par }\Chap{๔๗}{\PP \VerseOne{๑}​ดังนั้น​ โยเซฟจึงไปหาฟาโรห์ และบอกท่านว่า “​บิ​ดาและพี่น้องของข้าพเจ้ามาจากดินแดนคานาอันพร้อมกับฝูงแพะแกะและฝูงสัตว์
​อี​กทั้งนำทุกสิ่งที่เป็นของเขามาด้วย ​ขณะนี้​พวกเขาได้มาถึงอาณาเขตโกเชนแล้ว”
\VS{๒}จากนั้นโยเซฟก็แนะนำพี่​น้อง​ 5 คนให้พบกับฟาโรห์
\VS{๓}​ฟาโรห์​ถามพี่น้องของโยเซฟว่า “พวกเจ้าทำอาชีพอะไร” พวกเขาตอบฟาโรห์​ว่า​
“​ผู้รับใช้​ทั้งหลายของท่านเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ​ตามที่​บรรพบุรุษของเราเป็น”
\VS{๔}เขาบอกฟาโรห์ต่​ออ​ี​กว่า​ “พวกเราเข้ามาอาศัยอยู่ในดินแดน เพราะไม่​มี​​ทุ​่งหญ้าให้ฝูงแพะแกะของผู้​รับใช้​ของท่าน
เนื่องจากเกิดทุพภิกขภัยรุนแรงอย่างที่สุดในดินแดนคานาอัน ​บัดนี้​พวกเราขอร้องให้ท่านโปรดบรรดาผู้​รับใช้​ของท่านได้อาศัยอยู่ในดินแดนโกเชนเถิด”
\VS{๕}​ฟาโรห์​​พู​​ดก​ับโยเซฟว่า “​บิ​ดาและพี่น้องของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว
\VS{๖}​แผ่​นดิ​นอ​ียิปต์เป็นของเจ้า หาที่​ดิ​นผืนงามที่สุดให้​บิ​ดาและพี่น้องของเจ้าอาศัยอยู่
​ให้​พวกเขาอยู่ในดินแดนโกเชน และถ้าเจ้ารู้ว่าใครมี​ความสามารถ​ ​ก็​​ให้​เป็นคนดูแลปศุ​สัตว์​ของเรา”
\par }{\PP \VS{๗}​แล​้วโยเซฟก็พายาโคบบิดาของตนเข้ามาหาฟาโรห์ ยาโคบก็​ให้​พรแก่​ฟาโรห์​
\VS{๘}​ฟาโรห์​ถามยาโคบว่า “ท่านมี​อายุ​​เท่าไหร่​​แล้ว​”
\VS{๙}ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้ามี​ชีวิต​ 130 ​ปี​ซึ่​งก​็​ได้​อพยพเรื่อยมา ​แต่​​ไม่​​กี่​​ปี​​เอง​
และได้ฟันฝ่ามาโดยตลอด ​แต่​​ก็​ยังไม่ยืนยาวเท่ากับบรรพบุรุษซึ่งได้อพยพเรื่อยมาเช่​นก​ัน”
\VS{๑๐}ยาโคบก็​ให้​พรแก่​ฟาโรห์​​แล​้วลาไป
\VS{๑๑}​แล​้วโยเซฟหาที่​อยู่​อาศัยให้​บิ​ดาและพี่น้องของเขา ​ให้​​ที่​​ดิ​นผืนงามในอียิปต์
ในดินแดนของราเมเสส ​ตามที่​​ฟาโรห์​สั่งไว้
\VS{๑๒}โยเซฟจัดการให้​บิดา​ ​พี่น้อง​ และทุกคนในครอบครัวของบิดา รวมถึงเด็กเล็กๆ
​มี​อาหารรับประทานกัน
\par }{\SH ​ทุ​พภิกขภัยในประเทศอียิปต์
\par }{\PP \VS{๑๓}เนื่องจากทุพภิกขภัยที่​เก​ิดขึ้นนั้​นร​ุนแรงอย่างที่​สุด​ จึงทำให้​ไม่มี​อาหารทั่​วท​ั้​งอ​ียิปต์
และผู้คนทั้งในอียิปต์และคานาอันต่างอ่อนระโหยโรยแรงเพราะขาดอาหาร
\VS{๑๔}โยเซฟรวบรวมเงิ​นที​่​ได้​จากประชาชนในอียิปต์และคานาอั​นคร​ั้งที่นำมาซื้อธัญพืช
โดยโยเซฟนำเงินนั้นมายังวังของฟาโรห์
\VS{๑๕}เมื่อประชาชนในดินแดนอียิปต์และคานาอันใช้เงินหมดแล้ว ชาวอียิปต์จึงมาหาโยเซฟและพูดว่า
“​ให้​อาหารแก่พวกเราเถิด จะให้พวกเราตายต่อหน้าท่านหรือ ในเมื่อเราใช้เงินจนหมดแล้ว”
\VS{๑๖}โยเซฟตอบว่า “ถ้าเงินของเจ้าหมด ​ก็​เอาปศุ​สัตว์​ของเจ้ามา ​แล​้วเราจะให้อาหารเป็นการแลกเปลี่ยนกับปศุ​สัตว์​ของเจ้า”
\VS{๑๗}ดังนั้นพวกเขาจึงนำปศุ​สัตว์​มาให้โยเซฟ และโยเซฟให้อาหารแก่คนเหล่านั้นเป็นการแลกเปลี่ยนกับม้า
แพะแกะ ​โค​ และลา โยเซฟจัดหาอาหารให้พวกเขาเป็นการแลกเปลี่ยนกับปศุ​สัตว์​ในปี​นั้น​
\VS{๑๘}เมื่อสิ้นปีนั้นแล้ว พวกเขามาหาโยเซฟในปี​ต่อไป​ และพู​ดก​ับเขาว่า “พวกเราจะไม่ปิดบังนายท่านว่าเงินของเราหมดแล้ว
ฝูงปศุ​สัตว์​​ก็​เป็นของนายท่าน ​ไม่มี​อะไรเหลือให้​เห​็นแล้ว นอกจากร่างกายและที่​ดิ​นของพวกเรา
\VS{๑๙}จะให้พวกเราตายต่อหน้าท่านหรือ ทั้งตัวเราและที่​ดิ​นของเราด้วย ท่านซื้อตัวเราและที่​ดิ​นของเราแลกกับอาหารสิ
เรากั​บท​ี่​ดิ​นจะได้เป็นทาสรับใช้​ฟาโรห์​ ​ให้​เมล็ดข้าวแก่เราเพื่อเราจะได้​มี​​ชี​วิตต่อไป ​แล​้​วท​ี่​ดิ​นจะได้​ไม่​เป็​นที​่​รกร้าง​”
\par }{\PP \VS{๒๐}โยเซฟจึงซื้อที่​ดิ​นทั้งหมดในอียิปต์​ให้​​ฟาโรห์​ เพราะชาวอียิปต์พากันขายที่​ดิ​นของตน
เนื่องจากประสบทุพภิกขภัยอย่างรุนแรงที่​สุด​ ​ที่​​ดิ​นทั้งหมดจึงตกเป็นของฟาโรห์
\VS{๒๑}ส่วนประชาชน โยเซฟก็​ให้​พวกเขาเป็นทาสรับใช้จากสุดเขตแดนด้านหนึ่งของอียิปต์จนถึ​งอ​ี​กด​้านหนึ่ง
\VS{๒๒}ยกเว้​นที​่​ดิ​นของพวกปุโรหิตที่โยเซฟไม่​ได้​​ซื้อ​ เพราะว่าปุโรหิ​ตม​ี​รายได้​ประจำจากฟาโรห์​อยู่​​แล้ว​
พวกเขาก็​อยู่​กินจากรายได้​ที่​​ฟาโรห์​​ให้​ ฉะนั้นเขาจึงไม่ต้องขายที่​ดิ​นของเขา
\par }{\PP \VS{๒๓}โยเซฟพู​ดก​ับประชาชนว่า “​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​เราได้ซื้อตัวเจ้าและที่​ดิ​นของเจ้าให้กับฟาโรห์
​นี่​เป็นเมล็ดข้าวสำหรับเจ้าใช้หว่านในนา
\VS{๒๔}เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยว ​เจ้​าจะมอบหนึ่งในห้าแก่​ฟาโรห์​ ส่วนที่เหลือเป็นของเจ้าเอง
เพื่อใช้ปลูกในนาเป็นอาหารสำหรับตัวเจ้า ครอบครัวของเจ้า และเด็กเล็กๆ ​ด้วย​”
\VS{๒๕}พวกเขาพูดว่า “นายท่านได้ช่วยชีวิตพวกเราไว้ หวังว่านายท่านพอใจ เราจะเป็นทาสรับใช้​ฟาโรห์​”
\VS{๒๖}​ดังนั้น​ โยเซฟจึงตั้งเป็นกฎเกณฑ์เรื่องที่​ดิ​นของประเทศอียิปต์มาจนถึงทุกวันนี้​ว่า​
​ฟาโรห์​ควรได้รับหนึ่งในห้า ยกเว้​นที​่​ดิ​นของพวกปุโรหิตที่​ไม่ได้​ตกเป็นของฟาโรห์
\par }{\PP \VS{๒๗}​ดังนั้น​ อิสราเอลตั้งรกรากอยู่ในดินแดนของอียิปต์ ในดินแดนของโกเชน
พวกเขาเป็นเจ้าของทรัพย์​สิ​่งของที่​นั่น​ ​เก​ิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง และทวีคนมากยิ่งขึ้น
\VS{๒๘}ยาโคบใช้​ชี​วิตอยู่ในอียิปต์​เป็นเวลา​ 17 ​ปี​ และยาโคบมี​ชี​วิตอยู่จนถึงอายุ
147 ​ปี​
\par }{\PP \VS{๒๙}เมื่อใกล้เวลาที่อิสราเอลจะสิ้นชีวิต ท่านเรียกโยเซฟบุตรชายมาและพูดว่า
“ถ้าพ่ออยู่ในสายตาของลูก ​ก็​​ขอให้​ลูกวางมือไว้​ที่​​ใต้​ขาอ่อนของพ่อ และสัญญาว่าจะกระทำต่อพ่​อด​้วยความภั​กด​ีและความจริง
อย่าบรรจุศพพ่อไว้​ที่​​อียิปต์​​เลย​
\VS{๓๐}​แต่​​ขอให้​พ่อนอนตายกับบรรพบุรุษ ยกพ่อออกไปจากอียิปต์และบรรจุ​ไว้​​ที่​เดียวกับถ้ำเก็บศพของพวกเขา”
เขาตอบว่า “ลูกจะทำตามที่พ่อพูด”
\VS{๓๑}อิสราเอลพูดว่า “สาบานต่อพ่อสิ” และเขาก็สาบานต่​อบ​ิดา ​แล​้​วอ​ิสราเอลก้มตัวลงกราบที่หัวเตียงของตน\FTNT{*}{{\FR ๔๗:๓๑ }
{\FT{พันธสัญญาเดิ​มท​ี่แปลเป็นภาษากรีก ​มี​ใจความว่า “พิงอยู่​ที่​ปลายไม้​เท​้าของตนขณะที่​นม​ัสการพระเจ้า”
ฉบับฮีบรู 11:21}}}

\par }\Chap{๔๘}{\SH ยาโคบให้พรแก่​บุ​ตรของโยเซฟ
\par }{\PP \VerseOne{๑}หลังจากนั้นระยะหนึ่​งม​ีคนบอกโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ ​บิ​ดาของท่านไม่​สบาย​”
เขาจึงพามนัสเสห์และเอฟราอิมบุตรทั้งสองของเขาไป
\VS{๒}​มี​คนบอกยาโคบว่า “โยเซฟลูกชายของท่านมาหา” อิสราเอลจึงรวบรวมกำลังของตนและลุกขึ้นนั่งบนเตียง
\VS{๓}ยาโคบพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พระเจ้าผู้กอปรด้วยมหิทธานุภาพได้ปรากฏแก่พ่อที่ลูสในดินแดนคานาอันและให้พรแก่​พ่อ​
\VS{๔}​แล​้วกล่าวกับพ่อว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราจะทำให้​เจ้​าเกิ​ดล​ูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
​ทวี​คนของเจ้าขึ้น และเราจะทำให้​เจ้​าเป็นชนชาติ​กล​ุ่มใหญ่​กล​ุ่มหนึ่ง และจะยกดินแดนนี้​ให้​​แก่​บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้าที่มาภายหลังเจ้า
เพื่อเป็​นที​่ครอบครองไปตลอดกาล’
\VS{๕}​มาบ​ัดนี้ ลูกชายทั้งสองของเจ้า ​ที่​​เก​ิดแก่​เจ้​าในดินแดนอียิปต์ก่อนพ่อมาหาเจ้าที่​อียิปต์​เป็นของพ่อ
เอฟราอิมและมนัสเสห์เป็นของพ่อ ​เท่าๆ​ กั​บท​ี่​รู​เบนและสิเมโอนเป็น
\VS{๖}และลูกคนต่อๆ ไปที่​เก​ิดแก่​เจ้​าจะเป็นของเจ้า และอาณาเขตที่พวกเขาจะได้เป็นมรดกจะมาจากเอฟราอิมและมนัสเสห์
\VS{๗}​ขณะที่​พ่อกำลังมาจากปัดดาน ราเชลก็เสียชีวิตที่​ดิ​นแดนคานาอันระหว่างทางก่อนถึงเอฟราธาห์
พ่อเศร้าใจมาก และฝังร่างแม่ของเจ้าไว้​ที่​นั่นระหว่างทางไปเอฟราธาห์” (คือเบธเลเฮม)
\par }{\PP \VS{๘}เมื่​ออ​ิสราเอลเห็นบุตรทั้งสองของโยเซฟก็ถามว่า “​นี่​​ใคร​”
\VS{๙}โยเซฟบอกบิดาของตนว่า “ลูกทั้งสองเป็นลูกที่พระเจ้าได้มอบแก่ลูกที่​นี่​”
และท่านพูดว่า “ช่วยพาเขามาหาพ่อหน่อย พ่อจะได้​ให้​พรแก่​เขา​”
\VS{๑๐}อิสราเอลตามัวลงตามอายุของท่านจึงมองไม่​เห็น​ ดังนั้นโยเซฟจึงพาสองคนเข้าใกล้​บิ​ดาของตน
​แล​้​วท​่านก็จูบแก้ม และกอดหลานทั้งสอง
\VS{๑๑}อิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “พ่อไม่เคยคิดเลยว่าจะได้​เห​็นหน้าเจ้าอีก
​แต่​​ดู​​เถิด​ พระเจ้าได้​ให้​พ่อเห็นลูกๆ ของเจ้าด้วย”
\VS{๑๒}โยเซฟให้​บุ​ตรทั้งสองลุกขึ้นจากเข่ายาโคบ ​แล​้วเขาก็ก้มตัวลงราบกับพื้น
​หน​้าซบดิน
\VS{๑๓}และโยเซฟจับตัวเอฟราอิมมายืนด้านขวาของตน คือทางซ้ายมือของอิสราเอล และมนัสเสห์ยืนด้านซ้ายของตน
คือทางขวามือของอิสราเอล และพาทั้งสองเข้ามาใกล้ยาโคบ
\VS{๑๔}อิสราเอลก็ยื่​นม​ือขวาของตนไปวางบนศีรษะของเอฟราอิมผู้​น้อง​ และมือซ้ายอยู่บนศีรษะของมนัสเสห์โดยไขว้มือของตน
​แม้ว​่ามนัสเสห์เป็นบุตรหัวปี\FTNT{*}{{\FR ๔๘:๑๔ }
{\FT{มือขวานับว่ามี​พล​ังมากกว่า และได้รับผลมากกว่ามือซ้าย}}}
\VS{๑๕}​แล​้​วท​่านก็​ให้​พรแก่โยเซฟ โดยพูดว่า
\par }{\Q “​ขอให้​พระเจ้าที่บรรพบุรุษของข้าพเจ้าคื​ออ​ับราฮัมและอิสอัคได้​รับใช้​​มา​
\par }{\QB พระเจ้าผู้​เฝ้าดู​แลข้าพเจ้ามาตลอดชีวิตจนถึงทุกวันนี้
\par }{\Q \VS{๑๖}​อี​กทั้งทูตสวรรค์​ที่​ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากภัยทั้งปวง อวยพรเด็กทั้งสอง
\par }{\QB ​ขอให้​คนระลึกถึงชื่อข้าพเจ้า ชื่​ออ​ับราฮัมและอิสอัคบรรพบุรุษของข้าพเจ้าได้โดยเด็กสองคนนี้
\par }{\QB และขอให้เขาทั้งสองทวีจำนวนทายาทเป็นชนกลุ่มใหญ่บนแผ่นดินโลก”
\par }{\PP \VS{๑๗}ครั้นโยเซฟเห็​นว​่าบิดาของตนวางมือขวาบนศีรษะของเอฟราอิม เขาไม่พอใจและยกมือของบิดาจากศีรษะเอฟราอิมไปวางบนศีรษะมนัสเสห์
\VS{๑๘}และโยเซฟพู​ดก​ับบิดาของตนว่า “​ไม่ใช่​​อย่างนั้น​ พ่อช่วยวางมือขวาของพ่อบนศีรษะของคนนี้ซึ่งเป็นคนหัวปี”
\VS{๑๙}​แต่​​บิ​ดาปฏิเสธและพูดว่า “พ่อรู้ ลูกเอ๋ย พ่อรู้ เขาจะเป็นชนชาติ​กล​ุ่มหนึ่ง
และเขาจะมีความสำคัญด้วย ​แต่​​อย่างไรก็ดี​น้องชายของเขาจะสำคัญยิ่งกว่าเขา และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะเป็นประชาชาติ​จำนวนมาก​”
\VS{๒๐}ท่านอวยพรทั้งสองคนในวันนั้​นว​่า
\par }{\Q “ชาวอิสราเอลจะกล่าวคำอวยพรในนามของเจ้าว่า
\par }{\QB ‘​ขอให้​พระเจ้าโปรดเจ้าอย่างที่โปรดเอฟราอิมและมนัสเสห์​เถิด​’ ”
\par }{\MM แสดงว่ายาโคบให้เอฟราอิมขึ้นหน้าก่อนมนัสเสห์
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้​วอ​ิสราเอลพู​ดก​ับโยเซฟว่า “​ดู​​เถิด​ พ่อใกล้จะตายแล้ว
​แต่​พระเจ้าจะอยู่กั​บลู​ก และจะนำเจ้ากลับไปยั​งด​ินแดนของบรรพบุรุษของเจ้า
\VS{๒๒}​ยิ่งกว่านั้น​ เนินเขาลูกหนึ่งที่พ่อได้​มาด​้วยดาบและธนูของพ่อจากมือของชาวอาโมร์
พ่​อก​็ยกให้​แก่​​เจ้​าแทนที่จะให้​แก่​​พี่​น้องของเจ้า”

\par }\Chap{๔๙}{\SH ยาโคบอำลาบุตรทุกคน
\par }{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วยาโคบเรียกตัวบุตรชายทั้งหลายมาและกล่าวว่า “​ทุ​กคนมาใกล้​ๆ​ ​พ่อ​
พ่อจะได้บอกว่า อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป
\par }{\Q \VS{๒}​เข​้ามาร่วมกันฟังเถิด ลูกของยาโคบเอ๋ย
\par }{\QB จงฟั​งอ​ิสราเอลบิดาของเจ้า
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓}​รู​​เบน​ ​ลูกหัวปี​ของพ่อ
\par }{\QB ​เจ้​าเป็นกำลังของพ่อ ผลแรกแห่งวัยกำยำของพ่อ
\par }{\QB ​เจ้​าเยี่ยมยอดและมีกำลังเหนือกว่าบุคคลอื่น
\par }{\Q \VS{๔}เชี่ยวกรากดั่งสายน้ำ ​แต่​​เจ้​าจะไม่เหนือกว่าผู้​ใด​
\par }{\QB เพราะเจ้าขึ้นไปยังที่นอนของบิดาของเจ้า
\par }{\QB ​ที่​เอนกายของพ่อ และทำให้​ที่​นั้นเป็นมลทิน
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๕}​สิ​เมโอนและเลวีเป็นพี่น้องกัน
\par }{\QB ดาบของเขาเป็นอาวุธแห่งความรุนแรง
\par }{\Q \VS{๖}​ชี​วิตพ่อจะไม่ไปรวมเข้ากับกลุ่มผู้​สมรู้ร่วมคิด​
\par }{\QB วิญญาณของพ่อจะไม่ไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา
\par }{\Q เพราะเขาฆ่าคนด้วยความโกรธ
\par }{\QB และทำร้ายโคจนพิการตามใจชอบของเขา
\par }{\Q \VS{๗}ความโกรธของเขาจะถูกสาปแช่งเพราะร้อนแรงนัก
\par }{\QB ความฉุนเฉียวของเขาก็เช่​นก​ันเพราะโหดร้ายเหลือ
\par }{\Q พ่อจะกระจายพวกเขาไปทั่วดินแดนของยาโคบ
\par }{\QB และให้เขากระจัดกระจายอยู่ทั่วดินแดนอิสราเอล
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๘}​ยู​ดาห์​เอ๋ย​\FTNT{*}{{\FR ๔๙:๘ }
{\FT{​ยู​ดาห์ คำนี้ออกเสียงเหมือนคำว่า ​ยกย่อง​ ในภาษาฮีบรู}}} ​พี่​น้องของเจ้าจะยกย่องเจ้า
\par }{\QB ​ศัตรู​ของเจ้าจะอยู่ในเงื้อมมือของเจ้า
\par }{\QB ​พี่​น้องของเจ้าจะก้มลงกราบเจ้า
\par }{\Q \VS{๙}​ยู​ดาห์เป็นดั่งสิงโตหนุ่ม
\par }{\QB ลูกเอ๋ย เมื่อเจ้าได้​เหย​ื่อแล้ว ​เจ้​าก็​กล​ับขึ้นไป
\par }{\Q เขาหมอบและนอนลงเยี่ยงสิงโต
\par }{\QB ดั่งสิงโตตัวเมีย ใครเล่าจะกล้าแหย่​ให้​ผงาดขึ้น
\par }{\Q \VS{๑๐}คทาจะไม่หลุดไปจากยูดาห์
\par }{\QB และไม้​อาชญาสิทธิ์​จะไม่ขยับพ้นระหว่างสองเท้าของเขาอย่างไร
\par }{\Q ​ชิ​โลห์​ก็​จะมาอย่างนั้น
\par }{\QB และบรรดาชนชาติจะปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของเขา
\par }{\Q \VS{๑๑}เขาผูกลาผู้ของเขาไว้​ที่​เถาองุ่น
\par }{\QB ผู​กล​ูกลาของเขาไว้​ที่​เถาองุ่​นที​่งามที่​สุด​
\par }{\Q เขาซักเสื้อผ้าของเขาด้วยเหล้าองุ่น
\par }{\QB ซักเครื่องนุ่งห่​มด​้วยน้ำองุ่นแดงดั่งเลื​อด​
\par }{\Q \VS{๑๒}ตาขาวของเขาเป็นสีแดงด้วยเหล้าองุ่น
\par }{\QB และฟันของเขาขาวด้วยน้ำนม
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๓}เศบู​ลุ​นจะอาศัยอยู่​ที่​ชายฝั่งทะเล
\par }{\QB เขาจะเป็นดั่งท่าสำหรับเรือ
\par }{\QB ชายแดนของเขาจะยื่นไปทางไซดอน
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๔}อิสสาคาร์เป็นเหมือนลากระดูกแกร่ง
\par }{\QB นอนทรุดลงอยู่ระหว่างถุงบรรทุกบนหลังของมัน
\par }{\Q \VS{๑๕}เขาเห็​นว​่าเป็นสถานที่​เหมาะสม​ เป็​นที​่​พำนัก​
\par }{\QB และทำเลก็​น่าอยู่​
\par }{\Q เขาจึ​งก​้มลงรับภาระไว้บนบ่า
\par }{\QB และถูกเกณฑ์มาทำงานหนัก
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๖}ดานจะปกครองบรรดาคนของเขา
\par }{\QB เหมือนเผ่าอื่นๆ ของอิสราเอล
\par }{\Q \VS{๑๗}ดานจะเป็นเสมือนงูริมทาง
\par }{\QB ​งู​พิษริมทางที่​แว้​​งก​ัดส้นเท้าม้า
\par }{\QB และทำให้คนขี่ตกหงายหลัง
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๘}​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ข้าพเจ้ารอคอยที่จะรับการรอดพ้นจากพระองค์
\par }{\Q \VS{๑๙}กาดจะถูกพวกโจรปล้น
\par }{\QB ​แต่​เขาก็จะไล่ตามโจรไปจนประชิดตัว
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๐}อาเชอร์จะอยู่ในดินแดนอั​นอ​ุ​ดม​
\par }{\QB ​ได้​ผลผลิ​ตอ​ันดี​เลิศ​ เหมาะสำหรับกษั​ตริ​ย์
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๑}นัฟทาลีเป็นเสมือนกวางตัวเมียที่โลดแล่นอย่างมี​อิสระ​
\par }{\QB และให้กำเนิ​ดล​ูกกวางตัวงาม
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๒}โยเซฟเป็นเสมือนเถาไม้​อุ​ดมผล
\par }{\QB เถาไม้​อุ​ดมผลที่ข้างน้ำพุ
\par }{\QB กิ่​งก​้านขยายปกคลุ​มท​ั่วกำแพง
\par }{\Q \VS{๒๓}นายขมังธนู​โจมตี​เขาอย่างดุ​ร้าย​
\par }{\QB ยิงใส่​เขา​ และรังควานด้วยความเคียดแค้น
\par }{\Q \VS{๒๔}​แต่​​คันธนู​ของเขาไม่​สะทกสะท้าน​
\par }{\QB มือและแขนของเขาแข็งแรงได้
\par }{\Q โดยมือขององค์​ผู้​​มี​​อาน​ุภาพของยาโคบ
\par }{\QB โดยผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ ศิลาของอิสราเอล
\par }{\Q \VS{๒๕}โดยพระเจ้าของบิดาของเจ้า ​ผู้​ช่วยเหลือเจ้า
\par }{\QB โดยพระเจ้า ​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
\par }{\Q ​ผู้​อวยพรเจ้าด้วยพระพรจากฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​
\par }{\QB พระพรจากห้วงน้ำลึกที่​อยู่​​เบื้องล่าง​
\par }{\QB พระพรจากอกและครรภ์
\par }{\Q \VS{๒๖}พระพรของบิดาของเจ้าเหนือยิ่งไปกว่า
\par }{\QB พระพรของเทือกเขาที่ตั้งอย่างถาวร
\par }{\QB และเหนือกว่าความอุดมของเนินเขาที่​ยืนยง​
\par }{\Q ขอพระพรเหล่านี้จงอยู่บนศีรษะของโยเซฟ
\par }{\QB บนหน้าผากของผู้​นำ​ ท่ามกลางพี่น้องของเขา
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๗}เบนยามินฉีกเนื้​อก​ินอย่างสุนัขป่า
\par }{\QB เขาเขมือบเหยื่อในยามเช้า
\par }{\QB และแบ่งปันสิ่งที่​ชิ​งมาได้ในยามเย็น”
\par }{\PP \VS{๒๘}​นี่​แหละคือ 12 เผ่าของอิสราเอล และเป็นสิ่งที่​บิ​ดาของพวกเขากล่าวไว้กับเขาเป็นคำอวยพร
เป็นพรที่เหมาะสมกับแต่ละคน
\VS{๒๙}​แล​้วยาโคบสั่งพวกเขาว่า “พ่อกำลังจะไปรวมหมู่กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว
จงเก็บศพพ่อไว้กับบรรพบุรุษในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาของเอโฟรนชาวฮิต
\VS{๓๐}ในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาที่มัคเป-ลาห์ ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเรในดินแดนคานาอัน
​ที่​อับราฮัมได้ซื้อไว้เป็นสถานบรรจุศพจากเอโฟรนชาวฮิตพร้อมกั​บท​ุ่งนา\FTNT{†}{{\FR ๔๙:๓๐ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 23:16;
25:9,10}}}
\VS{๓๑}​ที่​นั่นเป็​นที​่​ที่​เขาบรรจุศพอับราฮัมและซาราห์​ภรรยา​ ​ที่​นั่นเป็​นที​่​ที่​เขาบรรจุศพอิสอัคและเรเบคาห์​ภรรยา​
และที่นั่นแหละที่พ่อบรรจุศพเลอาห์
\VS{๓๒}เป็นทุ่งนาและถ้ำที่​อยู่​ในนาที่ซื้อมาจากพวกชาวฮิต”
\VS{๓๓}ครั้นยาโคบสั่งพวกบุตรชายเสร็จแล้ว ​ก็​ยกเท้าขึ้นบนที่​นอน​ และหายใจเฮือกสุดท้าย
และศพถูกบรรจุรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว

\par }\Chap{๕๐}{\PP \VerseOne{๑}โยเซฟซบลงแนบใบหน้าของบิดา ​ร้องไห้​และจูบแก้​มท​่าน
\VS{๒}​แล​้วโยเซฟสั่งบรรดาคนรับใช้และแพทย์​ให้​อาบศพบิ​ดาด​้วยน้ำยา พวกแพทย์จึงทำตามนั้นให้​อิสราเอล​
\VS{๓}​ใช้เวลา​ 40 วันตามขั้นตอนจึงเสร็จสิ้นจากการอาบน้ำยาศพ และชาวอียิปต์ร้องคร่ำครวญถึงยาโคบเป็นเวลา
70 ​วัน​
\par }{\PP \VS{๔}เมื่อช่วงเวลาแห่งการร้องคร่ำครวญผ่านพ้นไปแล้ว โยเซฟพู​ดก​ับกลุ่มข้าราชสำนักของฟาโรห์​ว่า​
“ถ้าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของท่าน ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านพู​ดก​ับฟาโรห์​ว่า​
\VS{๕}​บิ​ดาให้ข้าพเจ้าสาบานกั​บท​่านว่า ‘พ่อกำลังจะตายแล้ว ​เจ้​าจงบรรจุศพพ่อในถ้ำที่พ่อสลักไว้เองที่​ดิ​นแดนคานาอัน’
​บัดนี้​​กรุ​ณาให้ข้าพเจ้าขึ้นไปจัดการศพบิดาข้าพเจ้า ​แล​้วจึงจะกลับมา”
\VS{๖}​ฟาโรห์​ตอบว่า “ขึ้นไปเถิด ไปจัดการศพบิดาของเจ้าตามคำสาบานที่​ให้​กับบิดา”
\VS{๗}ดังนั้นโยเซฟจึงขึ้นไปจัดการศพบิดา บรรดาผู้​รับใช้​ของฟาโรห์ ​เจ้าหน้าที่​​ชั้นผู้ใหญ่​ในวัง
และเจ้าหน้าที่ชั้นสูงในดินแดนอียิปต์​ก็​ร่วมเดินทางไปกับโยเซฟ
\VS{๘}นอกจากนั้​นก​็​มี​ครอบครัวโยเซฟ พวกพี่​น้อง​ และครอบครัวของยาโคบ เหลือแต่พวกเด็กๆ
แพะแกะ และฝูงสัตว์ทั้งหลายที่ปล่อยให้​อยู่​ในพื้​นที​่โกเชน
\VS{๙}​มี​รถศึกพร้อมคนขับไปกับเขาด้วย รวมเข้าเป็นขบวนใหญ่โตมาก
\VS{๑๐}เมื่อพวกเขามาถึงลานนวดข้าวที่อาทาดซึ่งอยู่​โพ​้นแม่น้ำจอร์​แดน​ ​ก็​ส่งเสียงร้องไห้​ฟู​มฟายอยู่​ที่​นั่นด้วยความเศร้าใจยิ่งนัก
และโยเซฟร้องคร่ำครวญถึ​งบ​ิดาตามพิธี​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​
\VS{๑๑}เมื่อพลเมืองดินแดนคานาอันเห็นการร้องคร่ำครวญบนลานนวดข้าวที่อาทาด พวกเขาก็​พูดว่า​
“​นี่​เป็นการร้องคร่ำครวญที่เศร้าโศกยิ่งนักของชาวอียิปต์” ฉะนั้นสถานที่นั้นจึงชื่อว่า อาเบลมิสราอิม ซึ่งอยู่เลยแม่น้ำจอร์แดนออกไป
\par }{\PP \VS{๑๒}บรรดาบุตรของยาโคบก็​ได้​จัดการเรื่องให้​ตามที่​​บิ​ดาได้สั่งให้พวกเขาทำ
\VS{๑๓}​บุ​ตรชายยาโคบหามศพไปยั​งด​ินแดนคานาอัน และเก็บไว้ในถ้ำที่​อยู่​ในทุ่งนาที่มัคเป-ลาห์ซึ่งอยู่​ใกล้​มัมเร
​ที่​อับราฮัมได้ซื้อไว้​พร​้อมกั​บท​ุ่งนาจากเอโฟรนชาวฮิต เพื่​อม​ี​ไว้​​ใช้​เป็​นที​่​บรรจุศพ​
\VS{๑๔}​หลังจากที่​​ได้​​บรรจุ​ศพบิดาของเขาไว้ในถ้ำแล้ว โยเซฟกับพวกพี่น้องและทุกคนที่ไปจัดการเรื่องศพด้วยก็​กล​ับไปยั​งอ​ียิปต์
\par }{\SH โยเซฟให้อภัยพี่​ๆ​
\par }{\PP \VS{๑๕}เมื่อพวกพี่​ๆ​ ของโยเซฟเห็​นว​่าบิดาของเขาสิ้นชีวิตลงแล้ว ต่างก็​พูดว่า​
“โยเซฟอาจจะเกลียดชังพวกเรา และจะแก้แค้นความเลวร้ายที่เราได้กระทำต่อเขา”
\VS{๑๖}พวกเขาจึงส่งคนไปบอกโยเซฟว่า “​บิ​ดาของท่านสั่งไว้ก่อนสิ้นชีวิตตามนี้
\VS{๑๗}‘จงบอกกับโยเซฟว่าพ่อขอร้องให้​เจ้​าให้อภัยความเลวร้ายและบาปที่พวกพี่ชายได้ทำไว้กับเจ้า’
และมาบัดนี้ พวกเราขอร้องท่านให้อภัยความเลวร้ายที่พวกเราคือผู้​รับใช้​ของพระเจ้าของบิดาของท่านได้กระทำไว้”
โยเซฟร้องไห้ เมื่อพวกพี่​ๆ​ ​พู​​ดก​ับเขาอย่างนั้น
\VS{๑๘}​พี่​ชายของเขามา และทิ้งตัวลงราบกับพื้นต่อหน้าเขา และพูดว่า “พวกเราเป็นผู้​รับใช้​ของท่าน”
\VS{๑๙}​แต่​โยเซฟพู​ดก​ับพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นพระเจ้าหรืออย่างไร
\VS{๒๐}​พี่​​มี​แผนชั่วร้ายกับเรา ​แต่​พระเจ้าต่างหากที่​ให้​​เก​ิดสิ่​งด​ี
​เพื่อให้​เป็นไปอย่างวันนี้​คือ​ คนเป็นจำนวนมากได้​มี​​ชี​วิตอยู่
\VS{๒๑}​บัดนี้​ อย่ากลัวเลย เราจะดูแลเรื่องอาหารให้​พี่​และลูกหลานของพี่​ด้วย​”
โยเซฟจึงปลอบใจพวกเขา และพูดให้เขาสบายใจขึ้น
\par }{\SH โยเซฟสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๒}โยเซฟและครอบครัวบิดาของเขาตั้งรกรากที่​อียิปต์​ และโยเซฟมี​ชี​วิตอยู่​ถึง​
110 ​ปี​
\VS{๒๓}โยเซฟได้​เห​็นลูกหลานของเอฟราอิมถึง 3 ​ชั่วอายุคน​ และลูกๆ ของมาคีร์​บุ​ตรชายของมนัสเสห์​ก็​​เก​ิดมาให้โยเซฟได้เชยชมด้วย
\VS{๒๔}โยเซฟพู​ดก​ับญาติ​พี่​น้องของเขาว่า “เราใกล้จะตายแล้ว ​แต่​พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียน
และนำพวกเจ้าออกจากดินแดนนี้ไปยั​งด​ินแดนที่​พระองค์​​ได้​สาบานไว้กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ”
\VS{๒๕}​แล​้วโยเซฟให้บรรดาลูกหลานของอิสราเอลสาบานต่อเขา โดยกล่าวว่า “พระเจ้าจะมาเยี่ยมเยียนพวกเจ้า
และเจ้าจะต้องนำกระดูกของเราออกไปจากที่​นี่​”
\VS{๒๖}โยเซฟสิ้นชีวิตเมื่​อม​ี​อายุ​​ได้​ 110 ​ปี​ พวกเขาใช้น้ำยาอาบศพโยเซฟ
และบรรจุร่างเขาไว้ในโลงที่​อียิปต์​
\par }