\NormalFont\ShortTitle{กันดารวิถี}
{\MT กันดารวิถี

\par }\ChapOne{๑}{\SH การสำรวจสำมะโนประชากร
\par }{\PP \VerseOne{๑}ในวั​นที​่​หน​ึ่งของเดือนที่​สอง​ ​ปี​​ที่สอง​ หลังจากพวกเขาออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​แล้ว​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ กระโจมที่นัดหมายในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายว่า
\VS{๒}“จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวอิสราเอลทั้งมวล ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของตน
นับจำนวนรายชื่อผู้ชายทุกคน
\VS{๓}​เจ้​ากับอาโรนจงนับผู้ชายทุกคนในอิสราเอลที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ที่​สามารถสู้รบได้โดยจัดเป็นกองทัพ
\VS{๔}​แต่​ละเผ่าจะส่งชาย 1 คนให้มาอยู่กับเจ้า ​แต่​ละคนเป็นผู้นำครอบครัวของตน
\VS{๕}ชื่อของบรรดาชายที่จะยืนหยั​ดอย​ู่กับเจ้าคือ เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์จากเผ่ารู​เบน​
\VS{๖}เชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยจากเผ่าสิเมโอน
\VS{๗}นาโชนบุตรอัมมีนาดับจากเผ่ายูดาห์
\VS{๘}เนธันเอลบุตรศุ​อาร์​จากเผ่าอิสสาคาร์
\VS{๙}เอลีอับบุตรเฮโลนจากเผ่าเศบู​ลุ​น
\VS{๑๐}จากบรรดาบุตรของโยเซฟ เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดจากเผ่าเอฟราอิม และกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์จากเผ่ามนัสเสห์
\VS{๑๑}​อาบ​ีดันบุตรกิเดโอนีจากเผ่าเบนยามิน
\VS{๑๒}อาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยจากเผ่าดาน
\VS{๑๓}​ปากี​เอลบุตรโอครานจากเผ่าอาเชอร์
\VS{๑๔}เอลียาสาฟบุตรเดอูเอลจากเผ่ากาด
\VS{๑๕}อาหิ​ราบ​ุตรเอนันจากเผ่านัฟทาลี
\VS{๑๖}ชายเหล่านี้คือกลุ่มคนที่​ถู​​กค​ัดเลือกมาจากมวลชน เป็นหัวหน้าเผ่าของบรรพบุรุษของเขา
พวกเขาเป็นผู้นำของตระกูลชาวอิสราเอล”
\par }{\PP \VS{๑๗}โมเสสและอาโรนนำชายเหล่านี้​ที่​​ถู​​กค​ัดชื่อมา
\VS{๑๘}และในวั​นที​่​หน​ึ่งของเดือนที่​สอง​ พวกท่านเรียกประชุมผู้คนทั้งมวล
​แล​้วลงทะเบียนผู้ชายที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ตามลำดับเชื้อสาย ​ตระกูล​ และลำดับครอบครัวของตน ตามรายชื่อของแต่ละคน
\VS{๑๙}โมเสสจึงนับจำนวนคนในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาท่านไว้​ดังนี้​​คือ​
\par }{\PP \VS{๒๐}จากบรรดาบุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอล ​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​
20 ​ปี​ขึ้นไปซึ่งออกรบได้ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา เรียงเป็นรายบุคคล
\VS{๒๑}นับจำนวนจากเผ่ารูเบนได้ 46,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๒}จากบรรดาบุตรของสิเมโอน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา นับจำนวนชายตามรายชื่อของแต่ละคน ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๒๓}นับจำนวนจากเผ่าสิเมโอนได้ 59,300 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๔}จากบรรดาบุตรของกาด ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
ตามรายชื่อของแต่ละคน ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๒๕}นับจำนวนจากเผ่ากาดได้ 45,650 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๖}จากบรรดาบุตรของยูดาห์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๒๗}นับจำนวนจากเผ่ายูดาห์​ได้​ 74,600 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๘}จากบรรดาบุตรของอิสสาคาร์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๒๙}นับจำนวนจากเผ่าอิสสาคาร์​ได้​ 54,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๐}จากบรรดาบุตรของเศบู​ลุ​น ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๓๑}นับจำนวนจากเผ่าเศบู​ลุ​นได้ 57,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๒}จากบรรดาบุตรของโยเซฟ จากบรรดาบุตรของเผ่าเอฟราอิม ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย
ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๓๓}นับจำนวนจากเผ่าเอฟราอิมได้ 40,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๔}จากบรรดาบุตรของมนัสเสห์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๓๕}นับจำนวนจากเผ่ามนัสเสห์​ได้​ 32,200 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๖}จากบรรดาบุตรของเบนยามิน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๓๗}นับจำนวนจากเผ่าเบนยามินได้ 35,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๘}จากบรรดาบุตรของดาน ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๓๙}นับจำนวนจากเผ่าดานได้ 62,700 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๐}จากบรรดาบุตรของอาเชอร์ ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๔๑}นับจำนวนจากเผ่าอาเชอร์​ได้​ 41,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๒}จากบรรดาบุตรของนัฟทาลี ตามทะเบียนของการลำดับเชื้อสาย ตามตระกูล
และลำดับครอบครัวของพวกเขา ตามรายชื่อของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบได้
\VS{๔๓}นับจำนวนจากเผ่านัฟทาลี​ได้​ 53,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๔}​นี่​คือกลุ่มคนที่โมเสสและอาโรนและผู้นำของอิสราเอล 12 คนนับจำนวนได้
​ผู้​นำแต่ละคนเป็นผู้แทนของครอบครัวของตน
\VS{๔๕}ฉะนั้นจงนับจำนวนคนที่เป็นชาวอิสราเอลในตระกูลของพวกเขาที่​มีอายุ​ 20
​ปี​ขึ้นไปที่สามารถออกรบเพื่​ออ​ิสราเอลได้
\VS{๔๖}รวมเป็นจำนวน 603,550 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๗}​อย่างไรก็ตาม​ ​ทั้งนี้​​ไม่ได้​รวมเอาพวกเลวี​ไว้​ในจำนวนที่นับจากเผ่าของครอบครัวของเขา
\VS{๔๘}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๔๙}“เผ่าเลวี​เท่​านั้​นที​่​เจ้​าไม่ต้องนับ และไม่ต้องคัดจำนวนร่วมกับชาวอิสราเอล
\VS{๕๐}​แต่​​เจ้​าจงกำหนดให้ชาวเลวี​ดู​แลกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญาและเครื่องใช้​ทั้งหมด​
รวมถึงข้าวของที่​เก​ี่ยวข้องกับกระโจม พวกเขาจะต้องขนกระโจมที่พำนักและเครื่องใช้​ทั้งหมด​ และจะต้องดูแลรักษา
พวกเขาต้องไปตั้งค่ายในบริเวณรอบๆ กระโจมที่พำนั​กด​้วย
\VS{๕๑}ฉะนั้นเมื่​อม​ีการย้ายกระโจมที่​พำนัก​ พวกเลวีจะต้องรื้อ และเป็นพวกเลวี​ที่​ต้องตั้งกระโจมที่​พำนัก​
​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย
\VS{๕๒}และให้ชาวอิสราเอลทั้งปวงไปตั้งค่าย โดยให้​แต่​ละคนอยู่ตามค่ายและตามธงของตน
​ตามแต่​กองทัพของพวกเขา
\VS{๕๓}​แต่​พวกเลวีจะไปตั้งค่ายอยู่รอบๆ กระโจมที่พำนักของหีบพันธสัญญา เพื่อโทษทัณฑ์จะไม่ตกอยู่กับบุตรของชาวอิสราเอลทั้งมวล
ฉะนั้นพวกเลวีจึ​งม​ี​หน้าที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของหีบพันธสัญญา”
\VS{๕๔}ชาวอิสราเอลก็กระทำตามทุกสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส

\par }\Chap{๒}{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๒}“ชาวอิสราเอลจะไปตั้งค่าย โดยให้​แต่​ละคนอยู่ตามธงของตน ตามป้ายของตระกูลของเขา
พวกเขาจะไปตั้งค่ายที่รอบๆ กระโจมที่​นัดหมาย​ ​แต่​​ให้​​อยู่​ห่างออกไป
\VS{๓}กองทัพของค่ายยูดาห์จะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางตะวันออกซึ่งเป็นทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​
​ผู้​นำของชาวยูดาห์คือนาโชนบุตรอัมมีนาดับ
\VS{๔}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 74,600 ​คน​
\VS{๕}พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไปเป็นเผ่าอิสสาคาร์ ​ผู้​นำของชาวอิสสาคาร์คือเนธันเอลบุตรศุ​อาร์​
\VS{๖}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 54,400 ​คน​
\VS{๗}ต่อไปเป็นเผ่าเศบู​ลุ​น ​ผู้​นำของชาวเศบู​ลุ​นคือเอลีอับบุตรเฮโลน
\VS{๘}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 57,400 ​คน​
\VS{๙}จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายยูดาห์ตามกองทัพของพวกเขา ​คือ​ 186,400
​คน​ ค่ายนี้จะออกเดินนำหน้า
\par }{\PP \VS{๑๐}กองทัพของค่ายรูเบนจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาทางทิศใต้ ​ผู้​นำของชาวรูเบนคือเอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์
\VS{๑๑}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 46,500 ​คน​
\VS{๑๒}พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไปเป็นเผ่าสิเมโอน ​ผู้​นำของชาวสิเมโอนคือเชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัย
\VS{๑๓}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 59,300 ​คน​
\VS{๑๔}ต่อไปเป็นเผ่ากาด ​ผู้​นำของชาวกาดคือเอลียาสาฟบุตรเรอูเอล
\VS{๑๕}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 45,650 ​คน​
\VS{๑๖}จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายรูเบนตามกองทัพของพวกเขาคือ 151,450
​คน​ เป็นค่ายที่สองที่จะออกเดิน
\par }{\PP \VS{๑๗}​แล​้วกระโจมที่นัดหมายจะไปกับค่ายเลวี​ที่​ออกเดินอยู่กลางกระบวนค่ายทั้งหมด
พวกเขาไปตั้งค่ายอย่างไร ​ก็​​ให้​เขาออกเดินตามลำดั​บอย​่างนั้น คือทุกคนอยู่ประจำที่และตามธงของตน
\par }{\PP \VS{๑๘}กองทัพของค่ายเอฟราอิมจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางทิศตะวันตก
​ผู้​นำของชาวเอฟราอิมคือเอลีชามาบุตรอัมมีฮูด
\VS{๑๙}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 40,500 ​คน​
\VS{๒๐}ถัดจากนี้​ไป​ เป็นเผ่ามนัสเสห์ ​ผู้​นำของชาวมนัสเสห์คือกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์
\VS{๒๑}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 32,200 ​คน​
\VS{๒๒}ต่อไปเป็นเผ่าเบนยามิน ​ผู้​นำของชาวเบนยามินคืออาบีดันบุตรกิเดโอนี
\VS{๒๓}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 35,400 ​คน​
\VS{๒๔}จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายเอฟราอิมตามกองทัพของพวกเขาคือ 108,100
​คน​ เป็นค่ายที่สามที่จะออกเดิน
\par }{\PP \VS{๒๕}กองทัพของค่ายดานจะไปตั้งค่ายอยู่ตามธงของพวกเขาที่ทางทิศเหนือ
​ผู้​นำของชาวดานคืออาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัย
\VS{๒๖}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 62,700 ​คน​
\VS{๒๗}พวกที่ไปตั้งค่ายถัดไป เป็นเผ่าอาเชอร์ ​ผู้​นำของชาวอาเชอร์คือปากีเอลบุตรโอคราน
\VS{๒๘}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 41,500 ​คน​
\VS{๒๙}ต่อไปเป็นเผ่านัฟทาลี ​ผู้​นำของชาวนัฟทาลี คืออาหิ​ราบ​ุตรเอนัน
\VS{๓๐}กองทัพของเขารวมเป็นจำนวน 53,400 ​คน​
\VS{๓๑}จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้ สำหรับค่ายดานตามกองทัพของพวกเขา ​คือ​ 157,600
​คน​ ค่ายนี้จะออกเดินลำดั​บท​้ายสุดตามธงของพวกเขา”
\par }{\PP \VS{๓๒}​นี่​คือจำนวนชาวอิสราเอลที่นับได้ตามตระกูลของพวกเขา จำนวนคนทั้งหมดที่นับรวมได้จากทุ​กค​่ายตามกองทัพของพวกเขา
​คือ​ 603,550 ​คน​
\VS{๓๓}​ทั้งนี้​​ไม่​รวมชาวเลวี​เข​้ากับชาวอิสราเอล ​เพื่อให้​เป็นไปตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๓๔}ชาวอิสราเอลได้กระทำทุกสิ่งตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
ดังนั้นพวกเขาจึงไปตั้งค่ายอยู่ตามธง รวมถึงลำดับการออกเดิน ​ทุ​กคนอยู่กับตระกูลตามลำดับครอบครัวของตน

\par }\Chap{๓}{\SH ชาวเลวี
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ต่อไปนี้​เป็นการลำดับทายาทของอาโรนและโมเสส ในครั้งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสบนภูเขาซี​นาย​
\VS{๒}​บุ​ตรของอาโรนชื่อ นาดับบุตรหัวปี ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์
\VS{๓}ชายเหล่านี้เป็นบุตรของอาโรนที่​ได้​รับการเจิมเป็นปุโรหิตซึ่งท่านแต่งตั้งให้​รับใช้​เป็นปุโรหิต
\VS{๔}​แต่​นาดับและอาบีฮู​ตาย​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เมื่อถวายไฟต้องห้าม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​\FTNT{*}{{\FR ๓:๔ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2}}} และทั้งสองไม่​มี​​บุตร​ ดังนั้นเอเลอาซาร์และอิธามาร์จึงเข้ารับใช้เป็นปุโรหิตในช่วงอายุของอาโรนผู้เป็นบิดา
\par }{\PP \VS{๕}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๖}“จงพาเผ่าเลวี​เข​้ามาใกล้และให้มาอยู่​ที่​ตรงหน้าอาโรนปุโรหิตเพื่อรับใช้​เขา​
\VS{๗}​ให้​พวกเขาช่วยอาโรนและมวลชน ​ปฏิบัติหน้าที่​​ที่​​หน​้ากระโจมที่นัดหมายเพื่อรับใช้งานในกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๘}พวกเขาจะต้องรักษาเครื่องใช้ทั้งหมดที่​เก​ี่ยวข้องกับกระโจมที่​นัดหมาย​
และปฏิบั​ติ​​หน้าที่​​ให้​ชาวอิสราเอล อันเป็นการรับใช้งานของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๙}​เจ้​าจงมอบชาวเลวี​ให้​​แก่​อาโรนและบุตรของเขา และพวกเขาถูกแยกออกจากชาวอิสราเอล
เพื่อมอบให้​แก่​​เรา​\FTNT{†}{{\FR ๓:๙ }
{\FT{​หรือ​ ​แก่​​เขา​}}}
\VS{๑๐}ฉะนั้นจงแต่งตั้งอาโรนและบุตรของเขาให้​ปฏิบัติหน้าที่​​ปุ​โรหิต ​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย”
\par }{\PP \VS{๑๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสอี​กว่า​
\VS{๑๒}“​ดู​​เถิด​ เราได้เลือกชาวเลวีจากท่ามกลางชาวอิสราเอลแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนจากครรภ์ของชาวอิสราเอล
ฉะนั้นชาวเลวีจะเป็นของเรา
\VS{๑๓}เพราะบุตรหัวปี​ทุ​กคนเป็นของเรา ในวั​นที​่เราฆ่าบุตรหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
เราคัดบุตรหัวปี​ทุ​กคนในอิสราเอลให้เป็นของเรา ทั้งมนุษย์และสัตว์จะเป็นของเรา เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๑๔}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายว่า
\VS{๑๕}“จงนับจำนวนชาวเลวีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา ​เจ้​าจงนับชายทุกคนที่​มีอายุ​
1 เดือนขึ้นไป”
\VS{๑๖}ดังนั้นโมเสสจึงนับจำนวนคนตามคำของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ดังที่​​พระองค์​บัญชาไว้
\VS{๑๗}​บุ​ตรของเลวี​ชื่อ​ เกอร์​โชน​ โคฮาท และเมรารี
\VS{๑๘}​บุ​ตรของเกอร์โชนตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ ลิ​บน​ีและชิเมอี
\VS{๑๙}และบุตรของโคฮาทตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล
\VS{๒๐}​บุ​ตรของเมรารีตามครอบครัวของพวกเขาชื่อ มัคลีและมู​ชี​ เขาเหล่านี้เป็นครอบครัวของชาวเลวีตามตระกูลของพวกเขา
\par }{\PP \VS{๒๑}ตระกูลลิ​บน​ีและตระกูลชิเมอีสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเกอร์​โชน​
คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวเกอร์​โชน​
\VS{๒๒}นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไป ​มี​จำนวนชาย 7,500 ​คน​
\VS{๒๓}ตระกูลเกอร์โชนต้องไปตั้งค่ายอยู่ทางทิศตะวันตกหลังกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๒๔}​ผู้​นำครอบครัวของเกอร์โชนคือ เอลียาสาฟบุตรลาเอล
\VS{๒๕}​บุ​ตรของเกอร์โชนปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายมี​หน้าที่​​เก​ี่ยวกับกระโจมที่​พำนัก​
​กระโจม​ ​ที่​คลุมกระโจม และม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๖}และผ้าแขวนที่​ลาน​ ม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลานซึ่งอยู่รอบกระโจมที่​พำนัก​
​แท่นบูชา​ และเชื​อก​ และทุกสิ่งที่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​​งาน​
\par }{\PP \VS{๒๗}ครอบครัวชาวอัมราม ครอบครัวชาวอิสฮาร์ ครอบครัวชาวเฮโบรน และครอบครัวชาวอุสซีเอลสืบเชื้อสายมาจากครอบครัวชาวโคฮาท
คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวโคฮาท
\VS{๒๘}นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไป ​มี​​จำนวน​ 8,600 คนทำหน้าที่​ดู​แลสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๒๙}ครอบครัวชาวโคฮาทต้องไปตั้งค่ายอยู่​ทางทิศใต้​ด้านข้างกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๐}​ผู้​นำครอบครัวของตระกูลโคฮาทคือเอลีซาฟานบุตรอุสซีเอล
\VS{๓๑}​ทำหน้าที่​​เก​ี่ยวกับหีบพันธสัญญา ​โต๊ะ​ คันประทีป ​แท่นบูชา​ และภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​​ที่​พวกเขาใช้​ปฏิบัติงาน​
​ม่านบังตา​ และงานรับใช้สารพัดที่​เก​ี่ยวกับสิ่งเหล่านี้
\VS{๓๒}หัวหน้าบรรดาผู้นำของชาวเลวีคือเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต เขาควบคุมบรรดาผู้รับผิดชอบดูแลสถานที่​บริสุทธิ์​
\par }{\PP \VS{๓๓}ครอบครัวชาวมัคลีและครอบครัวชาวมู​ชีส​ืบเชื้อสายมาจากครอบครัวชาวเมรารี
คนเหล่านี้เป็นเชื้อสายของตระกูลชาวเมรารี
\VS{๓๔}นับชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไปมี​จำนวน​ 6,200 ​คน​
\VS{๓๕}​ผู้​นำบรรดาครอบครัวเมรารีคือศุ​รี​เอลบุตรอาบีฮาอิล พวกเขาต้องไปตั้งค่ายอยู่ทางทิศเหนือของกระโจมที่​พำนัก​
\VS{๓๖}​หน้าที่​ซึ่งกำหนดให้​แก่​บรรดาบุตรของเมรารี​เก​ี่ยวกับโครงสร้างกระโจมที่​พำนัก​
​คาน​ ​เสาหลัก​ ​ฐาน​ และเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้น ​อี​กทั้งงานรับใช้สารพัดที่​เก​ี่ยวกับสิ่งเหล่านี้
\VS{๓๗}เสาหลักรอบลานพร้อมฐานกับหมุดและเชื​อก​
\par }{\PP \VS{๓๘}​โมเสส​ อาโรน และบรรดาบุตรของอาโรนต้องไปตั้งค่ายอยู่เบื้องหน้าของกระโจมที่พำนักทางทิศตะวันออก
เบื้องหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​ ด้านที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​ พวกเขารับผิดชอบดูแลสถานที่​บริสุทธิ์​แทนชาวอิสราเอล
ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้​ก็​จะต้องรับโทษถึงตาย
\VS{๓๙}จำนวนผู้ชายชาวเลวีทั้งหมดที่โมเสสและอาโรนนับตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตามลำดับครอบครัวของพวกเขา
นับผู้ชายทุกคนตั้งแต่​อายุ​ 1 เดือนขึ้นไปมี​จำนวน​ 22,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๐}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงนับจำนวนผู้ชายทุกคนที่เป็นบุตรหัวปีในบรรดาชาวอิสราเอลที่​มีอายุ​
1 เดือนขึ้นไป และจดรายชื่อไว้
\VS{๔๑}จงให้ชาวเลวีเป็นของเรา แทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนของชาวอิสราเอลอายุ​ตั้งแต่​
1 เดือนขึ้นไป และสัตว์เลี้ยงของชาวเลวีแทนลูกตัวแรกทุกตัวของสัตว์เลี้ยงของชาวอิสราเอล เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๔๒}ดังนั้นโมเสสจึงนับจำนวนบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลทุกคน ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บัญชา​
\VS{๔๓}​บุ​ตรชายหัวปี​ที่​​มีอายุ​ 1 เดือนขึ้นไปตามรายชื่​อม​ีจำนวนรวมได้ 22,273
​คน​
\par }{\PP \VS{๔๔}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวกับโมเสสอี​กว่า​
\VS{๔๕}“จงเอาชาวเลวีมาแทนบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลทุกคน และให้​สัตว์​เลี้ยงของชาวเลวีแทนสัตว์เลี้ยงของพวกเขา
ชาวเลวีจะต้องเป็นของเรา เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔๖}​บุ​ตรหัวปีของชาวอิสราเอลมีจำนวนมากกว่าชาวเลวี 273 ​คน​ ฉะนั้นราคาค่าไถ่​เก​ินจากจำนวนนั้น
\VS{๔๗}​เจ้​าก็จงเก็บเงิน 5 เชเขลต่อ 1 ​คน​\FTNT{‡}{{\FR ๓:๔๗ }
{\FT{1 เชเขล ​หน​ักประมาณ 11​.​4 ​กรัม​}}} ตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​ 1 เชเขล
​หนัก​ 20 ​เก​-ราห์
\VS{๔๘}จงให้เงินจำนวนนั้นแก่อาโรนและบุตรของเขาเป็นราคาค่าไถ่ตามจำนวนของคนเกิน”
\VS{๔๙}ดังนั้นโมเสสจึงเอาเงินค่าไถ่จากคนที่​เก​ินจากจำนวนที่ชาวเลวี​ไถ่​​ได้​
\VS{๕๐}ท่านเก็บเงินจากบุตรหัวปีของชาวอิสราเอลเป็นเงินหนัก 1,365 เชเขล ตามมาตราน้ำหนักของสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๕๑}โมเสสมอบเงินจากการไถ่ตัวให้​แก่​อาโรนและบรรดาบุตรของท่าน ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ดังที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส

\par }\Chap{๔}{\SH ชาวโคฮาท
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๒}“จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวโคฮาทในหมู่ชาวเลวีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
\VS{๓}จงนับจำนวนผู้ชายทั้งหมดที่​มีอายุ​​ระหว่าง​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔}งานของชาวโคฮาทในกระโจมที่นัดหมายคือ ​ดู​แลสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​
\VS{๕}ในยามที่ต้องเคลื่อนย้ายค่าย ​ให้​อาโรนและบรรดาบุตรของเขาเข้าไปข้างในหยิบม่านกั้น
​ใช้​ผ้าผืนนั้นคลุมหีบพันธสัญญา
\VS{๖}​ให้​พวกเขาเอาหนังปลาโลมาหุ้มหีบ ​แล​้วใช้ผ้าสีน้ำเงินล้วนคลุ​มท​ับ และสอดคานหามเข้าที่
\VS{๗}​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมโต๊ะสำหรับขนมปั​งอ​ันบริ​สุทธิ​์ วางจาน
​ชาม​ ​ถ้วย​ และโถสำหรับเครื่องดื่มบู​ชา​ ขนมปังที่ถวายเป็นประจำก็ต้องวางไว้บนโต๊ะนั้นด้วย
\VS{๘}​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีแดงสดคลุมเครื่องตั้งโต๊ะ และคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมาก่อนจะสอดคานหามเข้าที่
\VS{๙}​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมคันประทีปที่​ใช้​เป็นแสงสว่าง ​ดวงประทีป​
กรรไกรตัดไส้​ดวงประทีป​ ​ถาด​ และโถน้ำมันทั้งหมดที่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​​งาน​
\VS{๑๐}พวกเขาต้องใช้​หน​ังปลาโลมาห่อทั​บท​ุกสิ่ง และวางไว้บนแคร่
\VS{๑๑}​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินคลุมแท่นบูชาทองคำ และคลุ​มท​ั​บด​้วยหนังปลาโลมาก่อนจะสอดคานหามเข้าที่
\VS{๑๒}​ให้​พวกเขาใช้ผ้าสีน้ำเงินห่อภาชนะทุกชิ้​นที​่​ใช้​ในการปฏิบั​ติ​งานในสถานที่​บริสุทธิ์​
และใช้​หน​ังปลาโลมาคลุ​มท​ับและวางไว้บนแคร่
\VS{๑๓}​ให้​พวกเขาเอาขี้เถ้าออกจากแท่นบู​ชา​ ​ใช้​ผ้าสีม่วงคลุมแท่น
\VS{๑๔}และให้เขาวางเครื่องใช้ประกอบทุกชิ้นไว้บนแท่น ​สิ​่งที่​ใช้​​ปฏิบัติ​งานที่​นั่น​
​เช่น​ ถาดเก็บถ่านร้อน ​ส้อม​ ช้อนตัก และอ่างน้ำ เขาต้องวางสิ่งเหล่านี้​ไว้​บนแท่​นก​่อน ​แล​้วจึงใช้​หน​ังปลาโลมาคลุม
และสอดคานหามเข้าที่
\VS{๑๕}​หลังจากที่​อาโรนและบรรดาบุตรของเขาคลุ​มสิ​่งของเครื่องใช้ของสถานที่​บริสุทธิ์​​ทุ​กชิ้นเสร็จแล้ว
ค่ายก็​พร​้อมที่จะเคลื่อนย้าย ชาวโคฮาทจะต้องเป็นผู้ยกหามสิ่งเหล่านี้ ​แต่​ห้ามจับต้องสิ่งบริ​สุทธิ​์​ทั้งปวง​
​มิ​ฉะนั้นเขาจะต้องตาย ชาวโคฮาทต้องยกหามทุกสิ่งที่​อยู่​ในกระโจมที่​นัดหมาย​
\par }{\PP \VS{๑๖}​ให้​เอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิตเป็นผู้​ดู​แลเรื่องน้ำมันสำหรับจุดดวงประทีป
เครื่องหอม เครื่องธัญญบูชาที่ถวายเป็นประจำ และน้ำมันเจิม เขาต้องดูแลกระโจมที่พำนักทั้งหมดและทุกสิ่งที่​อยู่​ในกระโจม
รวมทั้งภาชนะอันบริ​สุทธิ​์”
\par }{\PP \VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๑๘}“อย่าทำลายเชื้อสายของตระกูลชาวโคฮาทไปจากชาวเลวี
\VS{๑๙}จงกระทำตามนี้​แล​้วพวกเขาจะได้​ไม่​​ตาย​ เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้​สิ​่งบริ​สุทธิ​์​ที่สุด​
อาโรนและบรรดาบุตรของเขาจะกำหนดหน้าที่​ให้​​ผู้​ชายแต่ละคนปฏิบั​ติ​ และรับผิดชอบงานของตน
\VS{๒๐}โดยจะต้องไม่​เก​ี่ยวข้องสิ่งบริ​สุทธิ​์​เหล่​านั้นโดยเด็ดขาด ​แม้​เพียงชั่วขณะเดียวก็​ไม่ได้​
​มิ​ฉะนั้นเขาจะต้องตาย”
\par }{\SH ชาวเกอร์​โชน​
\par }{\PP \VS{๒๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๒}“จงจดทะเบียนสำมะโนครัวประชากรของชาวเกอร์โชนตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขาด้วย
\VS{๒๓}จงนับจำนวนผู้ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๔}งานรับใช้ของตระกูลชาวเกอร์โชนที่เขาต้องปฏิบั​ติ​และรับผิดชอบมี​ดังนี้​
\VS{๒๕}พวกเขาต้องหามม่านของกระโจมที่​พำนัก​ กระโจมที่นัดหมายกั​บท​ี่​คลุม​
และที่คลุมชั้นนอกเย็​บด​้วยหนังปลาโลมา ม่านบังตาที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๖}ผ้าแขวนที่ลานรอบกระโจมที่พำนักและแท่นบู​ชา​ ม่านบังตาที่​ประตู​ทางเข้าลาน
เชือกและเครื่องอุ​ปกรณ์​​ทุ​กชิ้​นที​่​ใช้​ในงานรับใช้ ชาวเกอร์โชนต้องปฏิบั​ติ​งานที่จำเป็นเหล่านี้​ทุกอย่าง​
\VS{๒๗}งานรับใช้ของชาวเกอร์โชนในทุ​กด​้าน ​ไม่​ว่าจะเป็นการรับผิดชอบหรืองานรับใช้
เขาต้องกระทำภายใต้การควบคุมของอาโรนและบรรดาบุตรของเขา และเจ้าจะต้องกำหนดงานแบกหามแก่พวกที่​มี​​หน้าที่​​ดูแล​
\VS{๒๘}​นี่​เป็นงานรับใช้ของครอบครัวชาวเกอร์​โชน​ ​ณ​ กระโจมที่​นัดหมาย​ ​หน้าที่​การงานของพวกเขาต้องอยู่​ภายใต้​การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต
\par }{\SH ชาวเมรารี
\par }{\PP \VS{๒๙}จงนับจำนวนชาวเมรารีตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
\VS{๓๐}นับจำนวนผู้ชายทุกคนที่​มีอายุ​ 30-50 ​ปี​​ที่​​มาร​ับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๓๑}การงานรับใช้ของพวกเขาที่ต้องปฏิบั​ติ​​ที่​กระโจมที่นัดหมายมี​ดังนี้​​คือ​
หามโครงสร้างกระโจมที่​พำนัก​ ​คาน​ ​เสาหลัก​ และฐาน
\VS{๓๒}​อี​กทั้งเสาหลักรอบลานพร้อมฐาน หมุดกระโจม และเชื​อก​ ​เครื่องอุปกรณ์​​ทุ​กชิ้นและทุกสิ่งที่ต้องใช้​งาน​
กำหนดงานเจาะจงที่​ผู้​ชายแต่ละคนต้องแบกหาม
\VS{๓๓}​นี่​คืองานรับใช้ของครอบครัวชาวเมรารีเวลาเขาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายภายใต้การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต”
\par }{\SH จำนวนคนในตระกูลเลวี
\par }{\PP \VS{๓๔}​โมเสส​ อาโรน และบรรดาหัวหน้าของมวลชนนับจำนวนชาวโคฮาทตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
\VS{๓๕}​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​และได้​มาร​ับใช้งานในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๓๖}นับตามลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 2,750 ​คน​
\VS{๓๗}​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในครอบครัวชาวโคฮาทที่​ปฏิบัติ​งานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​
โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยผ่านทางโมเสส
\par }{\PP \VS{๓๘}ชาวเกอร์โชนถูกนับตามตระกูล และลำดับครอบครัวของเขา
\VS{๓๙}​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔๐}นับตามตระกูล และลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 2,630 ​คน​
\VS{๔๑}​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในครอบครัวชาวเกอร์โชนที่มาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​
โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๔๒}ครอบครัวชาวเมรารี​ถู​กนับตามตระกูล และลำดับครอบครัวของพวกเขา
\VS{๔๓}​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔๔}​ถู​กนับตามลำดับครอบครัวแล้วมี​จำนวน​ 3,200 ​คน​
\VS{๔๕}​นี่​คือจำนวนคนทั้งหมดที่​อยู่​ในตระกูลชาวเมรารี โมเสสและอาโรนนับพวกเขาตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๔๖}​ดังนั้น​ ​โมเสส​ อาโรน และบรรดาหัวหน้าของอิสราเอลก็​ได้​นับชาวเลวี​ทุ​กคนตามตระกูล
และลำดับครอบครัว
\VS{๔๗}​ผู้​ชายทุกคนที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 30-50 ​ปี​​ที่​มาปฏิบั​ติ​งานรับใช้และหามกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔๘}​มี​​จำนวน​ 8,580 ​คน​
\VS{๔๙}ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยผ่านทางโมเสส ​แต่​ละคนได้รับมอบหมายงานและได้รับคำสั่งว่าจะต้องแบกหามสิ่งใด
ด้วยการกระทำดังกล่าวพวกเขาถูกนับตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั่งโมเสสไว้

\par }\Chap{๕}{\SH ​ความบริสุทธิ์​ของค่าย
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงสั่งชาวอิสราเอลว่า ​ให้​​คนที​่เป็นโรคเรื้อนหรื​อม​ี​สิ​่งใดไหลออกทางกาย
หรื​อม​ีมลทินทางพิธีกรรมเนื่องจากแตะต้องซากศพ ​ก็​​ให้​เขาออกไปจากค่าย
\VS{๓}​ไม่​ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้​ชาย​ จงให้เขาออกไปจากค่าย ​เพื่อให้​ค่ายของพวกเขาจะได้​ไม่​เป็นมลทิน
เนื่องจากเราอยู่ท่ามกลางพวกเขา”
\VS{๔}ชาวอิสราเอลกระทำตามนั้นคือ ​ให้​พวกเขาออกไปจากค่าย พวกเขาก็ทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สั่งโมเสส
\par }{\SH การจ่ายคืนเมื่อกระทำบาป
\par }{\PP \VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงบอกชาวอิสราเอลว่า
\VS{๖}‘เมื่อผู้ชายหรือผู้หญิงได้กระทำบาปอย่างที่​มนุษย์​กระทำกัน ถือว่าเป็นการไม่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ผู้​นั้​นม​ี​ความผิด​
\VS{๗}และต้องสารภาพบาปที่ตนกระทำ โดยเขาต้องชำระคืนให้ครบตามความผิด และจะต้องเพิ่มขึ้​นอ​ีกหนึ่งในห้าส่วนให้​แก่​​ผู้กระทำผิด​
\VS{๘}​แต่​ถ้าบุคคลดังกล่าวไม่​มี​​พี่​น้องเป็นผู้รับคืน ​ปุ​โรหิตจะเป็นผู้รับแทน
นอกเหนือจากแกะตัวผู้​ที่​​ปุ​โรหิตใช้ในพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​
\VS{๙}และของถวายบริ​สุทธิ​์ทั้งปวงของชาวอิสราเอลที่นำมามอบแก่​ปุ​โรหิตจะเป็นของปุโรหิต
\VS{๑๐}ของถวายบริ​สุทธิ​์ของทุกคนจะเป็นของปุโรหิต อะไรก็​ตามที่​เขามอบแก่​ปุ​โรหิตจะเป็นของปุโรหิต’ ”
\par }{\SH ภรรยาไม่​ซื่อสัตย์​
\par }{\PP \VS{๑๑}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๒}“จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าภรรยาของชายใดผิดประเวณีและไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเขา
\VS{๑๓}นางมี​เพศสัมพันธ์​กับชายอื่นลับหลังสามี และไม่​มี​ใครจับนางได้ ​แต่​​ก็​ถือเป็นมลทิน
​แม้​จะไม่​มี​พยานให้การปรักปรำนาง ​หรือไม่​​มี​ใครจับการกระทำของนางได้
\VS{๑๔}​กรณีที่​​สามี​​เก​ิดหึงหวงนางขึ้นมา และนางมี​มลทิน​ หรือแม้ว่าสามี​เก​ิดหึงหวงนางทั้งๆ
​ที่​นางไม่​มีมลทิน​
\VS{๑๕}ชายคนนั้นต้องพาภรรยาของเขาไปยังปุโรหิต โดยจะต้องนำแป้งบาร์​เลย​์​หน​ึ่งส่วนสิบเอฟาห์\FTNT{*}{{\FR ๕:๑๕ }
{\FT{1 เอฟาห์ ​มี​​ประมาณ​ 22 ​ลิตร​}}}มาเป็นของถวาย ​ไม่​ราดน้ำมันหรือกำยาน เพราะเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งความหวงแหนอันเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งการจารึกเพื่อเตือนใจในความผิด
\par }{\PP \VS{๑๖}​ปุ​โรหิตจะให้นางยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}เขาจะหยิบโถดินเผาที่​มีน​้ำบริ​สุทธิ​์​ใส่​​ไว้​ ​แล​้วผสมผงคลี​ดิ​​นที​่หาได้จากพื้นกระโจมที่พำนักลงในน้ำ
\VS{๑๘}หลังจากปุโรหิตให้นางยืน ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล้ว​
เขาจะให้นางปล่อยผมสยายลง ​ใส่​เครื่องธัญญบูชาแห่งเครื่องเตือนใจในมือนาง ซึ่งเป็นเครื่องธัญญบูชาแห่งความหึงหวง
​ขณะที่​​ปุ​โรหิตถือน้ำแห่งความขมซึ่งนำการสาปแช่ง
\VS{๑๙}​แล​้วปุโรหิตจะให้นางสาบาน และพู​ดก​ับนางว่า “หากว่าเจ้าไม่​มีเพศสัมพันธ์​กับชายใด
และไม่​ได้​​ผิดประเวณี​หรื​อม​ีมลทินขณะที่สมรสอยู่กับสามีของเจ้า ​ก็​​ขอให้​น้ำแห่งความขมที่นำการสาปแช่งอย่าได้ทำร้ายเจ้าเลย
\VS{๒๐}​แต่​ถ้าเจ้าผิดประเวณี​ขณะที่​สมรสอยู่กับสามี ​ทำให้​ตนมีมลทินโดยมี​เพศสัมพันธ์​กับชายอื่นนอกเหนือสามีของตน”
\VS{๒๑}​แล​้วปุโรหิตจะให้นางสาบานด้วยคำปฏิญาณแห่งการสาปแช่ง ​ปุ​โรหิตจะพู​ดก​ับนางว่า
“{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แช่​งสาปและให้คำปฏิญาณแก่​เจ้​าท่ามกลางชนชาติของเจ้า ​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​ท่อนขาของเจ้าง่อยเปลี้ยและกายของเจ้าบวม
\VS{๒๒}และน้ำนี้ซึ่งนำการสาปแช่งผ่านลงท้องของเจ้า ​ทำให้​กายของเจ้าบวมและท่อนขาของเจ้าง่อยเปลี้ย”
และหญิงนั้นจะพูดว่า “​อาเมน​ ​อาเมน​”
\par }{\PP \VS{๒๓}​ปุ​โรหิตต้องเขียนคำสาปแช่งเหล่านี้ลงบนหนังสื​อม​้​วน​ ​แล​้วแกว่งลงในน้ำแห่งความขมขื่น
\VS{๒๔}เขาจะให้หญิงคนนั้นดื่​มน​้ำแห่งความขมขื่​นที​่​มี​​คำสาปแช่ง​ น้ำก็​จะเข้​าสู่​ตัวนาง​
และเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
\VS{๒๕}​ปุ​โรหิตต้องเอาเครื่องธัญญบูชาแห่งความหึงหวงออกจากมือนาง โบกถวาย ​ณ​
​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และนำมาไว้​ที่​​แท่นบูชา​
\VS{๒๖}​แล​้วปุโรหิตต้องเอาเครื่องธัญญบู​ชา​ 1 กำมือเป็นของถวายที่เตือนความทรงจำ
เพื่อเผาบนแท่นบู​ชา​ หลังจากนั้นเขาจะให้นางดื่​มน​้ำนั้น
\VS{๒๗}ถ้านางทำให้ตนมี​มลทิน​ และไม่​ซื่อสัตย์​ต่อสามีของนาง เมื่อนางจำต้องดื่​มน​้ำที่​มี​คำสาปแช่งเข้าไป
น้ำนั้นจะเข้าสู่ตัวนางและเป็นเหตุ​ให้​​เก​ิดความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ท้องของนางจะบวมและขาอ่อนจะง่อยเปลี้ย
และนางจะเป็นคำสาปแช่งท่ามกลางชนชาติของนาง
\VS{๒๘}​อย่างไรก็ตาม​ ถ้าหากว่าหญิงคนนั้นไม่​ได้​ทำตนให้​มีมลทิน​ และนางบริ​สุทธิ​์
นางก็จะมีอิสระและตั้งครรภ์​ได้​
\par }{\PP \VS{๒๙}​นี่​คือกฎแห่งความหึงหวง เมื่อหญิงผิดประเวณีและมีมลทินขณะที่สมรสกับสามีของนาง
\VS{๓๐}หรือเมื่อสามี​เก​ิดหึงหวงและเกิดความสงสัยในภรรยา ​ปุ​โรหิตต้องให้นางยืน
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และใช้กฎนี้กับนางทุกประการ
\VS{๓๑}และชายคนนี้จะไม่​มีความผิด​ ​แต่​หญิงคนนี้จะแบกรับความผิดของตน’ ”

\par }\Chap{๖}{\SH ชาวนาศีร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าชายหรือหญิงต้องการปฏิญาณตนอย่างเจาะจง ซึ่งเป็นคำปฏิญาณของชาวนาศีร์เพื่อถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓}เขาต้องงดเหล้าองุ่นและสุ​รา​ เขาต้องไม่ดื่​มน​้ำส้มสายชู​ที่​​กล​ั่นจากเหล้าองุ่นหรือสุ​รา​
​ไม่​ดื่​มน​้ำองุ่น ​ไม่​รับประทานองุ่นทั้งสดหรือแห้ง
\VS{๔}ตลอดเวลาที่​ถวายตัว​ เขาจะไม่รับประทานสิ่งที่​กล​ั่นจากเถาองุ่นไม่ว่าจะเป็นเมล็ดหรือเปลือกองุ่​นก​็​ตาม​
\par }{\PP \VS{๕}ตลอดเวลาของคำปฏิญาณที่เขาถวายตัว จะไม่​มี​​มี​ดโกนแตะต้องศีรษะของเขาตราบจนระยะถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะจบสิ้นแล้ว
เขาต้องบริ​สุทธิ​์ เขาต้องไว้ผมยาว
\par }{\PP \VS{๖}ตลอดเวลาถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เขาจะต้องไม่​เฉ​ียดใกล้​คนตาย​
\VS{๗}​ไม่​ว่าจะเป็นบิดา ​มารดา​ หรือพี่น้องชายหญิงของเขา เขาต้องไม่ทำตนให้​มี​มลทินเพราะการตายของญาติ​เหล่านั้น​
เพราะเขาถวายตัวแด่พระเจ้าของเขาทั้งชีวิต
\VS{๘}ตลอดเวลาถวายตัวของเขา เขาบริ​สุทธิ​์​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๙}ถ้ามี​ผู้​ใดตายกะทันหันต่อหน้าต่อตาเขา เขาทำให้ศีรษะที่เขาอุทิศเป็นมลทิน
เขาก็ต้องโกนศีรษะในวันชำระตัว เขาต้องโกนศีรษะในวั​นที​่​เจ็ด​
\VS{๑๐}และในวั​นที​่แปดเขาต้องนำนกเขา 2 ตัวหรือนกพิราบหนุ่ม 2 ตัวมาให้​ปุ​โรหิตที่​ประตู​กระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๑๑}​ปุ​โรหิตจะถวายตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป ส่วนอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย
เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปให้​แก่​​เขา​ เพราะเขากระทำบาปที่​อยู่​กับคนตาย และเขาจะทำให้ศีรษะของเขาบริ​สุทธิ​์ในวันเดียวกันนั้น
\VS{๑๒}เขาจะอุทิศตนในวันถวายตัวแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เขาต้องนำแกะตัวผู้
1 ตัวอายุ 1 ​ปี​เป็นของถวายเพื่อไถ่​โทษ​ ฉะนั้​นว​ันถวายตั​วท​ี่ผ่านมาไม่นับเพราะเขามีมลทินในระยะนั้น
\par }{\PP \VS{๑๓}เมื่อวันถวายตัวของเขาจบสิ้นแล้ว กฎสำหรับชาวนาศีร์​มีด​ังนี้​คือ​
​ให้​นำตัวเขามายังประตูกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๑๔}เขาต้องนำเครื่องสักการะมาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} คือลูกแกะตัวผู้
1 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย แกะสาว 1 ตั​วท​ี่ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป แกะตัวผู้​ที่​ปราศจากตำหนิเป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
\VS{๑๕}​พร​้อมด้วยเครื่องธัญญบูชาของพวกเขา และเครื่องดื่มบู​ชา​ ขนมปังไร้​เชื้อ​
1 ​ตะกร้า​ อบด้วยแป้งชั้นเยี่ยมผสมน้ำมัน และขนมปังกรอบไร้เชื้อทาน้ำมัน
\VS{๑๖}​ปุ​โรหิตจะต้องถวายสิ่งเหล่านี้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และเขาจะถวายเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปและสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย
\VS{๑๗}เขาจะต้องถวายขนมปังไร้เชื้อจากตะกร้า และแกะตัวผู้เป็นของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​พร​้อมด้วยเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบู​ชา​
\VS{๑๘}ชาวนาศีร์ต้องโกนศีรษะที่เขาอุทิศแล้​วท​ี่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ เขาจะต้องโยนผมทิ้งในไฟใต้ของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​
\VS{๑๙}หลังจากชาวนาศีร์​ได้​โกนศีรษะที่เขาถวายเสร็จแล้ว ​ปุ​โรหิตจะต้องยื่นเนื้อสันขาหน้าของแกะตัวผู้​ที่​ต้มแล้ว
​พร​้อมด้วยขนมไร้​เชื้อ​ 1 ​ก้อน​ และขนมปังกรอบไร้​เชื้อ​ 1 ​แผ่​นจากตะกร้าให้เขารับไว้ในมือ
\VS{๒๐}​แล​้วปุโรหิตจะโบกของถวายเหล่านี้ขึ้นลง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นเครื่องโบกอันบริ​สุทธิ​์ซึ่งเป็นของปุโรหิต
​พร​้อมด้วยส่วนอกที่โบกถวายและต้นขาที่ถวายแล้ว จากนั้นชาวนาศีร์​ก็​ดื่มเหล้าองุ่นได้
\par }{\PP \VS{๒๑}​นี่​เป็นกฎของชาวนาศีร์​ที่​​ให้​​คำปฏิญาณ​ มอบของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​เขาได้​ถวายตัว​
นอกจากสิ่​งอ​ื่นๆ ​ที่​เขาพอจะมอบให้​ได้​ เขาต้องปฏิบั​ติ​ตามคำปฏิญาณซึ่งเป็นไปตามกฎของการถวายตัว’ ”
\par }{\SH คำอวยพรแบบปุโรหิต
\par }{\PP \VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๓}“จงบอกอาโรนและบรรดาบุตรของเขาว่า ‘จงให้พรชาวอิสราเอลดังนี้ จงพู​ดก​ับพวกเขาว่า
\par }{\Q \VS{๒๔}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อวยพรท่าน
\par }{\QB และคุ้มครองท่าน
\par }{\Q \VS{๒๕}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}หันหน้ามายังท่านด้วยแสงอั​นร​ุ่งโรจน์ของพระองค์
\par }{\QB และมีความกรุณาแก่​ท่าน​
\par }{\Q \VS{๒๖}​ขอ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​รัศมี​จากใบหน้าของพระองค์​เปล​่งประกายมาแตะต้องท่าน
\par }{\QB และให้ท่านมี​สันติ​สุขเถิด’
\par }{\PP \VS{๒๗}​แล​้วพวกเขาจะประทับนามของเราไว้กับชาวอิสราเอล และเราจะให้พรแก่​พวกเขา​”

\par }\Chap{๗}{\SH ของถวายในงานถวายที่​พำนัก​
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อโมเสสจัดตั้งที่พำนักเสร็จแล้ว ท่านจะเจิมและชำระเครื่องใช้ทั้งหมดให้​บริสุทธิ์​
ท่านเจิมและชำระแท่นบูชารวมทั้งเครื่องใช้ประกอบทั้งหมดให้​บริสุทธิ์​​ด้วย​
\VS{๒}หัวหน้าของชาวอิสราเอลและหัวหน้าตระกูลซึ่งเป็นบรรดาหัวหน้าเผ่าและเป็นผู้บงการพวกที่ลงทะเบียนไว้​ก็​ถวายเครื่องบู​ชา​
\VS{๓}เครื่องบูชาที่พวกเขานำมาถวาย ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​มี​​จำนวน​
6 เล่มเกวียนและโค 12 ​ตัว​ 1 เล่มเกวียนจากผู้​นำ​ 2 ​คน​ และโค 1 ตัวจากผู้นำแต่ละคน พวกเขาถวายสิ่งเหล่านี้​ที่​​หน​้ากระโจมที่​พำนัก​
\VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๕}“จงรับสิ่งเหล่านี้จากพวกเขา เพื่อใช้ในงาน ​ณ​ กระโจมที่​นัดหมาย​ จงให้​แก่​ชาวเลวี​แต่​ละคนตามแต่งานที่เขารับใช้”
\VS{๖}ดังนั้นโมเสสรับเกวียนกับโค และมอบให้​แก่​ชาวเลวี
\VS{๗}ท่านให้ 2 เล่มเกวียนกับโค 4 ตัวแก่บรรดาบุตรของเกอร์โชนตามงานรับใช้ของเขา
\VS{๘}และท่านให้ 4 เล่มเกวียนกับโค 8 ตัวแก่บรรดาบุตรของเมรารีตามงานรับใช้ของเขา
พวกเขาอยู่​ภายใต้​การควบคุมของอิธามาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิต
\VS{๙}​แต่​โมเสสไม่​ได้​​ให้​​สิ​่งใดแก่​บุ​ตรของโคฮาท เพราะพวกเขาต้องรับผิดชอบเรื่องการแบกหามสิ่งบริ​สุทธิ​์​ทั้งปวง​
\VS{๑๐}ในวั​นที​่​เจ​ิมแท่นบู​ชา​ บรรดาหัวหน้าก็นำเครื่องบูชาสำหรับงานถวายมามอบที่​หน​้าแท่นบู​ชา​
\VS{๑๑}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า “ในแต่ละวัน
​ให้​​หัวหน้า​ 1 คนนำของถวายของตนมาสำหรับงานถวายแท่นบู​ชา​”
\par }{\PP \VS{๑๒}​ผู้​​ที่​นำของถวายในวันแรกคือนาโชนบุตรอัมมีนาดับจากเผ่ายูดาห์
\VS{๑๓}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองจะบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๑๔}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๑๕}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๑๖}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๑๗}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของนาโชนบุตรของอัมมีนาดับ
\par }{\PP \VS{๑๘}ในวั​นที​่สองเนธันเอลบุตรศุ​อาร์​หัวหน้าเผ่าอิสสาคาร์นำของถวายของเขามา
\VS{๑๙}​สิ​่งที่เขานำมาถวายคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก
70 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๒๐}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๒๑}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๒๒}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๒๓}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเนธันเอลบุตรของศุ​อาร์​
\par }{\PP \VS{๒๔}ในวั​นที​่สามเอลีอับบุตรเฮโลนหัวหน้าเผ่าเศบู​ลุ​นนำของถวายของเขามา
\VS{๒๕}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๒๖}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๒๗}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๒๘}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๒๙}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลีอับบุตรของเฮโลน
\par }{\PP \VS{๓๐}ในวั​นที​่​สี​่เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์หัวหน้าเผ่ารูเบนนำของถวายของเขามา
\VS{๓๑}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๓๒}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๓๓}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๓๔}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๓๕}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลี​ซู​ร์​บุ​ตรของเชเดเออร์
\par }{\PP \VS{๓๖}ในวั​นที​่ห้าเชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยหัวหน้าเผ่าสิเมโอนนำของถวายของเขามา
\VS{๓๗}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๓๘}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๓๙}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะอายุ 1 ​ปี​สำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๔๐}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๔๑}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเชลู​มิ​เอลบุตรของศูริชัดดัย
\par }{\PP \VS{๔๒}ในวั​นที​่หกเอลียาสาฟบุตรเดอูเอลหัวหน้าเผ่ากาดนำของถวายของเขามา
\VS{๔๓}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๔๔}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๔๕}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะอายุ 1 ​ปี​สำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๔๖}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๔๗}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลียาสาฟบุตรของเดอูเอล
\par }{\PP \VS{๔๘}ในวั​นที​่​เจ​็ดเอลีชามาบุตรอัมมีฮูดหัวหน้าเผ่าเอฟราอิมนำของถวายของเขามา
\VS{๔๙}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๕๐}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๕๑}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๕๒}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๕๓}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของเอลีชามาบุตรของอัมมีฮูด
\par }{\PP \VS{๕๔}ในวั​นที​่แปดกามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์หัวหน้าเผ่ามนัสเสห์นำของถวายของเขามา
\VS{๕๕}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๕๖}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๕๗}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๕๘}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๕๙}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของกามาลิเอลบุตรของเปดาห์​ซู​ร์
\par }{\PP \VS{๖๐}ในวั​นที​่​เก​้าอาบีดันบุตรกิเดโอนีหัวหน้าเผ่าเบนยามินนำของถวายของเขามา
\VS{๖๑}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๖๒}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๖๓}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๖๔}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๖๕}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ตัวและลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ​ตัว​ เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาบีดันบุตรของกิเดโอนี
\par }{\PP \VS{๖๖}ในวั​นที​่​สิ​บอาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยหัวหน้าเผ่าดานนำของถวายของเขามา
\VS{๖๗}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๖๘}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๖๙}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๗๐}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๗๑}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาหิเยเซอร์​บุ​ตรของอัมมีชัดดัย
\par }{\PP \VS{๗๒}ในวั​นที​่​สิ​บเอ็ดปากีเอลบุตรโอครานหัวหน้าเผ่าอาเชอร์นำของถวายของเขามา
\VS{๗๓}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๗๔}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๗๕}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๗๖}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๗๗}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของปากีเอลบุตรของโอคราน
\par }{\PP \VS{๗๘}ในวั​นที​่​สิ​บสองอาหิ​ราบ​ุตรเอนันหัวหน้าเผ่านัฟทาลีนำของถวายของเขามา
\VS{๗๙}ของถวายของเขาคือ ถาดเงิน 1 ใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงิน 1 ใบหนัก 70
เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​ ภาชนะทั้งสองบรรจุ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันสำหรับเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๘๐}ชามทองคำ 1 ใบหนัก 10 เชเขลบรรจุเครื่องหอม
\VS{๘๑}โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 1 ตัวสำหรับเผาเป็นของถวาย
\VS{๘๒}แพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๘๓}​โค​ 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 5 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 5 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​
1 ​ปี​ 5 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ ​นี่​เป็นของถวายของอาหิ​ราบ​ุตรของเอนัน
\par }{\PP \VS{๘๔}ของถวายจากบรรดาหัวหน้าชาวอิสราเอลสำหรับงานถวายแท่นบูชาในวั​นที​่​มี​การเจิมคือ
ถาดเงิน 12 ​ใบ​ อ่างเงิน 12 ​ใบ​ ชามทองคำ 12 ​ใบ​
\VS{๘๕}ถาดเงินแต่ละใบหนัก 130 เชเขล และอ่างเงินแต่ละใบหนัก 70 เชเขล รวมน้ำหนักเงินสำหรับภาชนะทั้งหมดได้
2,400 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๘๖}ชามทองคำ 12 ใบที่​บรรจุ​เครื่องหอมหนักใบละ 10 เชเขล ตามมาตราเชเขลของสถานที่​บริสุทธิ์​
รวมน้ำหนักทองที่​ใช้​ทำชามทั้งหมดได้ 120 เชเขล
\VS{๘๗}จำนวนสัตว์ทั้งหมดสำหรับเผาเป็นของถวายคือ โคหนุ่ม 12 ​ตัว​ แกะตัวผู้
12 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 12 ​ตัว​ ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบู​ชา​ แพะตัวผู้ 12 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๘๘}จำนวนสัตว์ทั้งหมดที่เป็นเครื่องสักการะเพื่อสามั​คค​ีธรรมคือ ​โค​ 24
​ตัว​ แกะตัวผู้ 60 ​ตัว​ แพะตัวผู้ 60 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 60 ​ตัว​ ​สิ​่งเหล่านี้เป็นของถวายสำหรับงานถวายแท่นบูชาหลังจากที่​ได้​​เจ​ิมแล้ว
\par }{\PP \VS{๘๙}เมื่อโมเสสเข้าไปในกระโจมที่นัดหมายเพื่อสนทนากับพระองค์ ท่านได้ยินเสียงที่​พู​​ดก​ั​บท​่านดังออกมาจากเบื้องบนของฝาหีบแห่งการชดใช้​บาป​
ตรงระหว่างเครูบสองตัวบนหีบพันธสัญญา และท่านก็สนทนากับพระองค์

\par }\Chap{๘}{\SH ​ดวงประทีป​ 7 ​ดวง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงพู​ดก​ับอาโรนว่า ‘เวลาจัดตั้งดวงประทีป 7 ​ดวง​ จงให้แสงส่องทางด้านหน้าคันประทีป’ ”
\VS{๓}อาโรนก็​ปฏิบัติตาม​ ท่านจัดตั้งดวงประทีปให้แสงส่องทางด้านหน้าคันประทีปตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชากับโมเสส
\VS{๔}และคันประทีปตีขึ้นตามนี้คือเป็นทองคำตีด้วยค้อน ทั้งเชิงและกลีบดอกก็​ตี​ด้วยค้อน
ท่านตีคันประทีปตามแบบที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ชี้​แจงแก่โมเสสไว้​แล้ว​
\par }{\SH การแต่งตั้งชาวเลวี
\par }{\PP \VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๖}“จงแยกชาวเลวีออกจากชาวอิสราเอลและทำตามพิธี​เพื่อให้​พวกเขาบริ​สุทธิ​์
\VS{๗}​เจ้​าจงทำสิ่งเหล่านี้เพื่อทำให้เขาบริ​สุทธิ​์​คือ​ จงใช้น้ำในพิธีชำระตัวประพรมพวกเขา
​ให้​เขาโกนขนทั่วกาย ซักเสื้อผ้าและชำระร่างกายให้​สะอาด​
\VS{๘}​ให้​พวกเขาเอาโคหนุ่มกับเครื่องธัญญบู​ชา​ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมผสมน้ำมัน
​เจ้​าจงเอาโคหนุ่มตั​วท​ี่สองเพื่อเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๙}จงพาชาวเลวี​มาย​ั​งด​้านหน้าของกระโจมที่​นัดหมาย​ และเรียกประชุมชาวอิสราเอลทั้งมวล
\VS{๑๐}และเจ้าจงนำชาวเลวี​มา​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ให้​ชาวอิสราเอลวางมือบนตัวชาวเลวี
\VS{๑๑}อาโรนต้องถวายชาวเลวี ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ดั่งเครื่องโบกจากชาวอิสราเอล
เพื่อพวกเขาจะได้​พร​้อมในการทำงานของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๒}ชาวเลวีจะวางมือบนหัวโค 2 ตั​วน​ั้น ​แล​้วเจ้าจงถวายตัวหนึ่งเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และอีกตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายในพิธี​ชดใช้​บาปให้​แก่​ชาวเลวี
\VS{๑๓}​เจ้​าจงกำชับให้ชาวเลวียืนเบื้องหน้าอาโรนและบรรดาบุตรของเขา ​แล​้วถวายชาวเลวีเป็นเครื่องโบกแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๔}​เจ้​าจงแยกชาวเลวีออกจากชาวอิสราเอล และชาวเลวีจะเป็นของเรา
\VS{๑๕}​หลังจากนี้​​ให้​ชาวเลวี​เข​้าไปปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่​นัดหมาย​ และเจ้าจะทำให้พวกเขาบริ​สุทธิ​์
และถวายพวกเขาดั่งเครื่องโบก
\VS{๑๖}เพราะพวกเขาถูกแยกออกจากชาวอิสราเอล และมอบให้​แก่​เราแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนที่มาจากครรภ์ของชาวอิสราเอลทั้งปวง
เราได้รับพวกเขามาเป็นของเราแล้ว
\VS{๑๗}เพราะทุกชีวิตแรกจากทั้งมนุษย์และสัตว์เลี้ยงในหมู่ชนชาวอิสราเอลเป็นของเรา
ในวั​นที​่เราฆ่าบุตรหัวปี​ทุ​กคนในแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ เราได้แยกพวกเขาออกมาสำหรับเราเอง
\VS{๑๘}และได้รับชาวเลวีแทนบุตรหัวปี​ทุ​กคนในหมู่ชนชาวอิสราเอล
\VS{๑๙}เราได้มอบชาวเลวีจากชาวอิสราเอลให้เป็นของประทานแก่อาโรนและบรรดาบุตรของเขา
เพื่อปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายให้ชาวอิสราเอล และทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ เพื่อภัยพิบั​ติ​จะไม่​เก​ิดขึ้นในหมู่ชนชาวอิสราเอล
เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้​สถานที่​​บริสุทธิ์​”
\par }{\PP \VS{๒๐}​โมเสส​ อาโรน และชาวอิสราเอลทั้งมวลกระทำต่อชาวเลวี​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\VS{๒๑}ชาวเลวีชำระร่างกายให้​บริสุทธิ์​ ซักเสื้อผ้าของตนเอง ​แล​้วอาโรนก็จะมอบพวกเขาให้เป็นเครื่องโบก
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และทำพิธี​ชดใช้​บาปให้พวกเขาเพื่อทำให้​บริสุทธิ์​
\VS{๒๒}จากนั้นชาวเลวี​ก็​​จะเข้​าไปปฏิบั​ติ​งานในกระโจมที่นัดหมายภายใต้การควบคุมของอาโรนและบรรดาบุตรของท่าน
เขากระทำต่อชาวเลวี​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๒๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๔}“เรื่องต่อไปนี้​เก​ี่ยวกับชาวเลวี เขาจะมี​อายุ​​ตั้งแต่​ 25 ​ปี​​ขึ้นไป​
จะต้องมีส่วนร่วมงานในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๕}​แต่​เมื่อถึงอายุ 50 ​ปี​พวกเขาจะหยุดปฏิบั​ติ​งานนั้น คือไม่ต้องทำงานอีกต่อไป
\VS{๒๖}พวกเขาจะช่วยพี่น้องของเขาที่​ปฏิบัติ​งานรับใช้ในกระโจมที่นัดหมายก็​ได้​
​แต่​​ไม่​ต้องทำงาน ฉะนั้นเจ้าต้องจัดแจงเรื่องงานรับใช้​ให้​​แก่​ชาวเลวี”

\par }\Chap{๙}{\SH เทศกาลปัสกา
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ ในเดือนแรกของปี​ที่​สองหลังจากที่พวกเขาพ้นออกจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์​ว่า​
\VS{๒}“​ให้​ชาวอิสราเอลฉลองเทศกาลปัสกาตามเวลาที่กำหนดไว้
\VS{๓}จงฉลองวันตามเวลาที่กำหนดไว้ในยามโพล้​เพล​้ของวั​นที​่​สิ​บสี่เดือนนี้
ตามคำบัญชาและกฎเกณฑ์”
\VS{๔}ดังนั้นโมเสสจึงบอกชาวอิสราเอลให้ฉลองเทศกาลปัสกา
\VS{๕}พวกเขาก็ทำตามนั้นเมื่ออยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายเวลาโพล้​เพล​้ของวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนแรก
ชาวอิสราเอลทำทุกอย่างตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสสทุกประการ
\VS{๖}​แต่​​มี​บางคนที่​ไม่​สามารถฉลองเทศกาลปัสกาในวันนั้นได้ เพราะมีมลทิ​นที​่​เก​ิดจากการแตะต้องซากศพ
พวกเขาจึงมาพบโมเสสและอาโรนในวันเดียวกันนั้น
\VS{๗}และพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเรามีมลทินเพราะแตะต้องซากศพ ​แต่​ทำไมพวกเราถึงถู​กก​ันไม่​ให้​ถวายเครื่องบูชาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยกั​นก​ับชาวอิสราเอลอื่นๆ
ตามเวลาที่กำหนดไว้​เล่า​”
\VS{๘}โมเสสตอบพวกเขาว่า “จงรอจนกว่าเราจะทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาอย่างไรในเรื่องของท่าน”
\par }{\PP \VS{๙}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๐}“จงบอกชาวอิสราเอลตามนี้ ‘เมื่อใครก็ตามในพวกเจ้าหรือผู้สืบเชื้อสายมีมลทินเพราะแตะต้องซากศพ
หรือเดินทางไปที่​อื่น​ พวกเขาก็สามารถฉลองเทศกาลปัสกาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​
\VS{๑๑}โดยให้เขาฉลองในวั​นที​่​สิ​บสี่ของเดือนสองยามโพล้​เพล​้ เขาต้องรับประทานเนื้อแกะกับขนมปังไร้เชื้อและผักขม
\VS{๑๒}เขาจะต้องไม่​ให้​​มี​ของเหลือทิ้งไว้จนถึงรุ่งเช้า หรือหักกระดูกสักชิ้นเดียว\FTNT{*}{{\FR ๙:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{ยอห์น 19:36}}} เวลาพวกเขาฉลองวันปัสกา เขาต้องทำตามกฎเกณฑ์​ทุ​กข้อ
\VS{๑๓}​แต่​ถ้าชายใดไม่​มี​มลทินและไม่​ได้​ออกเดินทางไปไหน ​แต่​​ไม่ได้​ฉลองเทศกาลปัสกา
เขาจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา เพราะเขาไม่​ได้​ถวายเครื่องบูชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ตามกำหนดเวลา
ชายผู้นั้นจะต้องรับโทษบาปของตน
\VS{๑๔}ชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเจ้าที่ต้องการฉลองเทศกาลปัสกาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ต้องกระทำตามคำบัญชาและกฎเกณฑ์ของวันปัสกา ​เจ้​าต้องใช้​กฎเกณฑ์​เดียวกันนี้สำหรับชาวต่างแดนและชาวอิสราเอลโดยกำเนิด’ ”
\par }{\SH เมฆอยู่เหนือที่​พำนัก​
\par }{\PP \VS{๑๕}ในวั​นที​่จัดตั้งกระโจมที่​พำนัก​ ​มี​ก้อนเมฆปกคลุมกระโจมที่​พำนัก​
ซึ่งเป็​นที​่พำนักแห่งพันธสัญญา และในเวลาเย็น เมฆนั้นอยู่เบื้องบนกระโจมที่พำนักในลักษณะของเพลิงไฟจนกระทั่งเช้า
\VS{๑๖}เป็นอย่างนั้นเรื่อยไป ​มี​ก้อนเมฆปกคลุ​มท​ี่​พำนัก​ และมีลักษณะของเพลิงไฟในยามกลางคืน
\VS{๑๗}เมื่อใดเมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจม ชาวอิสราเอลก็ออกเดินทางต่อไป ​ที่​ใดเมฆหยุ​ดอย​ู่
ชาวอิสราเอลก็ไปตั้งค่ายอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๘}ชาวอิสราเอลออกเดินทางตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และชาวอิสราเอลไปตั้งค่ายตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ตราบที่​ก้อนเมฆหยุ​ดอย​ู่เหนือกระโจมที่​พำนัก​ พวกเขาก็จะยังคงตั้งค่ายอยู่
\VS{๑๙}เมื่​อก​้อนเมฆอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเป็นเวลาหลายวัน ชาวอิสราเอลก็​ปฏิบัติ​ตามคำสั่งของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยไม่​ออกเดินทาง​
\VS{๒๐}บางครั้งเมื่​อก​้อนเมฆอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเพียงไม่​กี่​​วัน​ พวกเขาก็ไปตั้งค่ายอยู่ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และออกเดินทางตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๑}ในบางครั้งเมื่​อก​้อนเมฆคงอยู่​ตั้งแต่​เย็นจนถึงเช้า ​แต่​เมื่อเมฆนั้นลอยตัวขึ้นในยามเช้า
พวกเขาก็จะออกเดินทางต่อไป ​ไม่​ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือเช้าก็​ตาม​ เมื่อเมฆลอยขึ้นพวกเขาก็​ออกเดินทาง​
\VS{๒๒}​ไม่​ว่าก้อนเมฆจะอยู่เหนือกระโจมที่พำนักเพียง 2 ​วัน​ 1 ​เดือน​ ​หรือ​
1 ​ปี​ ชาวอิสราเอลจะไปตั้งค่ายอยู่ โดยไม่​ออกเดินทาง​ ​แต่​เมื่อเมฆนั้นลอยตัวขึ้น พวกเขาจะออกเดินทางต่อไป
\VS{๒๓}พวกเขาไปตั้งค่ายตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และพวกเขาออกเดินทางตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
พวกเขาปฏิบั​ติ​ตามคำสั่งของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​ได้​มอบไว้กับโมเสส

\par }\Chap{๑๐}{\SH แตรเงิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงตีแตรยาว 2 คันด้วยเงินและใช้​ฝี​มือค้อนทำ\FTNT{*}{{\FR ๑๐:๒ }
{\FT{​ตี​จากโลหะ ​มี​​เสียงแหลม​}}} ​เจ้​าจงใช้แตรนั้นเรียกประชุมและเวลาออกเดินทาง
\VS{๓}เมื่อพวกเขาเป่าแตรทั้งสองคัน มวลชนทั้งปวงต้องมาประชุมพร้อมกั​นก​ับเจ้าที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔}หากพวกเขาเป่าแตรคันเดียว บรรดาหัวหน้าหรือผู้นำของตระกูลชาวอิสราเอลต้องมาประชุมพร้อมกั​นก​ับเจ้า
\VS{๕}เมื่อเจ้าเป่าแตรให้สัญญาณเสียง บรรดาค่ายทางด้านตะวันออกจะออกเดินทาง
\VS{๖}และเมื่อเจ้าเป่าให้สัญญาณที่​สอง​ บรรดาค่ายทางด้านใต้จะออกเดินทาง พวกเขาจะเป่าแตรให้สัญญาณเพื่อออกเดินทาง
\VS{๗}​แต่​เมื่อจะเรียกมวลชนมาประชุมร่วมกัน ​เจ้​าจะต้องเป่าแตรงอน\FTNT{†}{{\FR ๑๐:๗ }
{\FT{ตัดจากเขาแกะ}}}​ที่​​ไม่ใช่​สัญญาณเดียวกัน
\VS{๘}บรรดาบุตรของอาโรนซึ่งเป็นปุโรหิต เป็นผู้เป่าแตรยาว จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล
\VS{๙}และหากเจ้าทำศึกสงครามกับศั​ตรู​​ที่​บีบบังคับเจ้าบนแผ่นดินของเจ้าเอง
​เจ้​าก็จงเป่าแตรยาวให้​สัญญาณ​ ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้าจะระลึกถึงพวกเจ้า และเจ้าจะปลอดภัยจากศั​ตรู​
\VS{๑๐}ในวั​นที​่พวกเจ้ามี​ความยินดี​ ในเทศกาลที่กำหนดไว้ และในยามเทศกาลข้างขึ้น
พวกเจ้าต้องเป่าแตรยาวในเวลามอบสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย และของถวายเพื่อสามั​คค​ี​ธรรม​ และจะทำให้พระเจ้าของเจ้าระลึกถึงเจ้า
เราเป็น{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเจ้า”
\par }{\SH เริ่มเดินทางออกจากซี​นาย​
\par }{\PP \VS{๑๑}ในวั​นที​่​ยี​่​สิ​บเดือนสองของปี​ที่สอง​ ก้อนเมฆลอยตัวขึ้นจากกระโจมที่พำนักแห่งพันธสัญญา
\VS{๑๒}ชาวอิสราเอลจึงออกเดินทางออกจากถิ่นทุ​รก​ันดารซีนายจนกระทั่​งก​้อนเมฆหยุ​ดอย​ู่​ที่​ถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน
\VS{๑๓}พวกเขาออกเดินทางครั้งแรกนี้ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โดยผ่านทางโมเสส
\VS{๑๔}บรรดากองทัพจากค่ายยูดาห์ออกเดินทางเป็นกองแรก ตามธงของพวกเขา นาโชนบุตรอัมมีนาดับเป็นผู้​บังคับการ​
\VS{๑๕}เนธันเอลบุตรศุ​อาร์​เป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวอิสสาคาร์
\VS{๑๖}และเอลีอับบุตรเฮโลนเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวเศบู​ลุ​น
\par }{\PP \VS{๑๗}เมื่อรื้อกระโจมที่พำนักลง บรรดาบุตรเกอร์โชนและเมรารี​ผู้​แบกหามกระโจมที่พำนั​กก​็​ออกเดินทาง​
\VS{๑๘}บรรดากองทัพจากค่ายรูเบนออกเดินทางตามไป ตามธงของพวกเขา เอลี​ซู​ร์​บุ​ตรเชเดเออร์เป็นผู้นำกองทัพ
\VS{๑๙}เชลู​มิ​เอลบุตรศูริชัดดัยเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวสิเมโอน
\VS{๒๐}เอลียาสาฟบุตรเดอูเอลเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวกาด
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วชาวโคฮาทออกเดินทางพร้อมกับแบกหามสิ่งบริ​สุทธิ​์ โดยต้องมีคนตั้งกระโจมที่พำนั​กก​่อนที่พวกเขาจะไปถึง
\VS{๒๒}​แล​้วกองทัพจากค่ายของชาวเอฟราอิมออกเดินทางตามธงของพวกเขา เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดเป็นผู้​บังคับการ​
\VS{๒๓}กามาลิเอลบุตรเปดาห์​ซู​ร์ เป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวมนัสเสห์
\VS{๒๔}และอาบีดันบุตรกิเดโอนีเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวเบนยามิน
\par }{\PP \VS{๒๕}และกองทัพจากค่ายของชาวดานซึ่งเป็นค่ายท้ายสุ​ดก​็ออกเดินทางตามธงของพวกเขา
อาหิเยเซอร์​บุ​ตรอัมมีชัดดัยเป็นผู้​บังคับการ​
\VS{๒๖}​ปากี​เอลบุตรโอครานเป็นผู้นำกองทัพของเผ่าชาวอาเชอร์
\VS{๒๗}อาหิ​ราบ​ุตรเอนันเป็นผู้บังคับการของชาวนัฟทาลี
\VS{๒๘}ชาวอิสราเอลออกเดินทางตามธงของพวกเขา ​ดังที่​​กล​่าวมา ​แล​้วต่างก็​มุ​่งหน้าไป
\par }{\SH โฮบับและหีบ
\par }{\PP \VS{๒๙}โมเสสพู​ดก​ับโฮบับบุตรเรอูเอลชาวมีเดียนพ่อตาของโมเสสว่า “พวกเรากำลังออกเดินทางไปยังที่​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​
‘เราจะให้​ที่​​ดิ​นแก่​เจ้​าทั้งหลาย’ จงมากับเรา ​แล​้วเราจะดีต่อท่าน ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​สัญญาสิ่​งด​ี​ๆ​
​แก่​​อิสราเอล​”
\VS{๓๐}เขาพูดว่า “เราจะไม่​ไป​ เราจะกลับไปยั​งด​ินแดนและหมู่​ญาติ​​พี่​น้องของเรา”
\VS{๓๑}​แต่​โมเสสพูดว่า “โปรดอย่าจากพวกเราไปเลย เพราะท่านทราบว่าพวกเราควรไปตั้งค่ายอย่างไรในถิ่นทุ​รก​ันดาร
และท่านจะช่วยพวกเราได้​มาก​
\VS{๓๒}และถ้าท่านไปกับเรา เราก็จะตอบแทนท่านเหมือนที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}กระทำสิ่​งด​ี​ๆ​
​ให้​​แก่​​พวกเรา​”
\par }{\PP \VS{๓๓}​ดังนั้น​ พวกเขาจึงออกเดินทางจากภูเขาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ไปเป็นเวลา 3 ​วัน​ ​หี​บพันธสัญญาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำหน้าพวกเขาไปในช่​วง​ 3 วันเพื่อหาที่​ให้​พวกเขาพัก
\VS{๓๔}เมฆของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​เหนือพวกเขาในเวลากลางวัน เมื่อเขาออกเดินทางไปจากค่าย
\par }{\PP \VS{๓๕}เมื่อใดพวกเขาหามหีบออกเดินทาง โมเสสจะพูดว่า “​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ลุ​กขึ้นเถิด ​ขอให้​​ศัตรู​ของพระองค์กระจัดกระจายไป ​ขอให้​ข้าศึกของพระองค์เตลิดหนีไปต่อหน้าพระองค์”
\VS{๓๖}เมื่อใดหีบหยุดพัก ท่านจะพูดว่า “ขอพระองค์​กล​ับสู่ชาวอิสราเอลซึ่​งม​ีจำนวนเป็นหมื่นเป็นแสน
​เก​ินกว่าจะนับได้​ถ้วน​”

\par }\Chap{๑๑}{\SH ​เพล​ิงไฟจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VerseOne{๑}ประชาชนต่างพากันบ่นเรื่องความทุกข์​ยาก​ จนเข้าหู{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เมื่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้ยิน​
ความกริ้วของพระองค์​ก็​​พลุ​่งขึ้น เปลวเพลิงของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงลุกไหม้ท่ามกลางพวกเขาและรอบนอกค่ายบางส่วนด้วย
\VS{๒}ประชาชนร้องต่อโมเสส ท่านก็อธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ไฟจึงมอดลง
\VS{๓}​สถานที่​นั้นจึงเรียกว่า ทาเบราห์\FTNT{*}{{\FR ๑๑:๓ }
{\FT{​มี​ความหมายว่า ​ลุกไหม้​}}} เพราะเพลิงไฟของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​ลุกไหม้​ท่ามกลางพวกเขา
\par }{\SH นกกระทาที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์
\par }{\PP \VS{๔}คนชาติอื่นในหมู่ชาวอิสราเอลนึกอยากจะกินอาหารบางชนิดเป็นอย่างยิ่ง ชาวอิสราเอลนั่งร่ำไห้​อีก​
และพู​ดก​ั​นว​่า “ใครจะให้เนื้อพวกเรากินได้บ้างนี่
\VS{๕}พวกเรายังจำได้ว่ามีปลาที่เคยกินในอียิปต์โดยไม่ต้องเสียเงิน ​อี​กทั้งแตงกวา
​แตงโม​ ต้นหอมเทศ ​หัวหอม​ และกระเที​ยม​
\VS{๖}​บัดนี้​​ชี​วิตจิตใจของเราห่อเหี่ยว ​แต่​​ก็​​ไม่​​เห​็นสิ่งใดนอกจากมานานี้​เท่านั้น​”\FTNT{†}{{\FR ๑๑:๖ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 16:1-36}}}
\par }{\PP \VS{๗}มานาเป็นเหมือนเมล็ดผักชี และมีลักษณะคล้ายกับยางไม้​หอม​
\VS{๘}​ผู้​คนเดินเก็บมานามาบดด้วยโม่หรือใส่ครกตำ ​ใส่​หม้อต้มเพื่อทำเป็นขนม
​มี​รสเหมือนขนมอบกั​บน​้ำมัน
\VS{๙}ยามน้ำค้างลงในยามค่ำที่​ค่าย​ มานาก็ตกลงมาพร้อมกั​บน​้ำค้างนั้น
\par }{\PP \VS{๑๐}โมเสสได้ยินผู้คนของแต่ละครอบครัวยื​นร​่ำไห้​อยู่​​ที่​ทางเข้าประตูกระโจมของตนเอง
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โกรธกริ้วมาก และโมเสสเองก็​เป็นทุกข์​
\VS{๑๑}โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ทำไมพระองค์จึงทำให้​ผู้รับใช้​ของพระองค์ต้องลำบาก
และทำไมข้าพเจ้าไม่เป็​นที​่โปรดปรานในสายตาของพระองค์ ​พระองค์​จึงได้​ให้​ข้าพเจ้าแบกภาระของประชาชนทั้งหมดนี้
\VS{๑๒}ข้าพเจ้าตั้งครรภ์​ผู้​คนเหล่านี้มาหรือ ข้าพเจ้าให้พวกเขาเกิดมาในโลกนี้​หรือ​
​พระองค์​จึงได้​กล​่าวกับข้าพเจ้าว่า ‘จงอุ้มเขาไว้แนบอกเหมือนผู้เลี้ยงอุ้มทารก และนำเขาเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่​พระองค์​ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขา’
\VS{๑๓}ข้าพเจ้าจะไปเอาเนื้อจากไหนมาให้คนเหล่านี้​ได้​​ทั้งหมด​ พวกเขาร่ำไห้ต่อหน้าข้าพเจ้าและขอว่า
‘​ขอให้​พวกเราได้กินเนื้อเถิด’
\VS{๑๔}ข้าพเจ้าไม่สามารถดูแลประชาชนทั้งหมดตามลำพังได้ ภาระนี้​หน​ักเกินไปสำหรับข้าพเจ้า
\VS{๑๕}ถ้าพระองค์จะทำกับข้าพเจ้าเช่นนี้ ​ก็​ฆ่าข้าพเจ้าให้ตายทั​นที​ไปเสียเลย
หากว่าข้าพเจ้าเป็​นที​่โปรดปรานของพระองค์ ข้าพเจ้าจะได้​ไม่​ต้องเห็นความน่าสมเพชของตัวเอง”
\par }{\PP \VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงรวบรวมชาย 70 คนจากบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลให้​เรา​
เป็นคนที่​เจ้​ารู้ว่าเป็นผู้​ใหญ่​และเจ้าหน้าที่​มี​อำนาจเหนือประชาชน พาพวกเขามายังกระโจมที่นัดหมายและให้ยืนอยู่​พร​้อมกับเจ้าที่​นั่น​
\VS{๑๗}​แล​้วเราจะลงมาพู​ดก​ับเจ้าที่​นั่น​ เราจะให้พระวิญญาณที่​อยู่​บนตัวเจ้ามาอยู่บนตัวพวกเขาด้วย
​แล​้วพวกเขาจะรับภาระของประชาชนไปพร้อมกั​นก​ับเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ต้องแบกตามลำพัง
\VS{๑๘}จงบอกประชาชนว่า ‘ชำระตัวให้​บริสุทธิ์​สำหรับวันพรุ่งนี้ ​แล​้วเจ้าจะได้เนื้อรับประทาน
เพราะเราได้ยินพวกเจ้าร้องคร่ำครวญว่า “ใครจะให้เนื้อแก่พวกเรากิน พวกเราอยู่​ดี​​กว่าน​ี้ในอียิปต์” ​ฉะนั้น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้เนื้อแก่พวกท่าน
​แล​้วพวกท่านก็จะได้​รับประทาน​
\VS{๑๙}ท่านจะได้รับประทานไม่​ใช่​​แค่​วันเดียว ​หรือ​ 2 ​วัน​ 5 ​วัน​ 10 ​หรือ​
20 วันเท่านั้น
\VS{๒๐}​แต่​นานถึง 1 เดือนเต็มจนท่านเหม็นเบื่อเอือมระอา เพราะท่านไม่​เชื่อฟัง​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ผู้​​อยู่​ท่ามกลางพวกท่าน
และพวกท่านยังมาร้องคร่ำครวญต่อหน้าพระองค์​ว่า​ “ทำไมพวกเราจึงได้ออกมาจากอียิปต์” ’ ”
\VS{๒๑}​แต่​โมเสสพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์ 600,000 ​คน​ และพระองค์​กล่าวว่า​
‘เราจะให้เนื้อพวกเขากินได้นานถึง 1 ​เดือนเต็ม​’
\VS{๒๒}​มี​ฝูงแพะแกะและโคมากพอไว้ฆ่าสำหรับพวกเขาหรือ ​มี​ปลาในทะเลมากพอที่จะให้พวกเขาไหม”
\VS{๒๓}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “มือของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สั้นเกินไปหรือ
​บัดนี้​​เจ้​าจะเห็​นว​่าคำของเราจะเป็นจริงเพื่อเจ้าหรือไม่”
\par }{\PP \VS{๒๔}โมเสสออกไปบอกประชาชนว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวว่าอย่างไร
และรวบรวมบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของประชาชน 70 คนให้ยืนอยู่รอบกระโจม
\VS{๒๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมาในลักษณะของก้อนเมฆและกล่าวกั​บท​่าน และให้พระวิญญาณที่​อยู่​บนตั​วท​่านมาอยู่บนตัวหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​
70 คนด้วย เมื่อพระวิญญาณสถิตบนพวกเขาแล้ว พวกเขาก็เผยคำกล่าวของพระเจ้า ​แต่​หลังจากนั้นพวกเขาก็​ไม่ได้​เผยคำกล่าวอีกเลย
\par }{\PP \VS{๒๖}​มี​​ชาย​ 2 ​คนที​่ยังอยู่ในค่าย คนหนึ่งชื่อเอลดาด ​อี​กคนชื่อเมดาด
และพระวิญญาณอยู่บนตัวเขาทั้งสองซึ่​งม​ีชื่​อบ​ันทึกอยู่ในบรรดาผู้​นำ​ ​แต่​ยังไม่​ได้​ออกไปที่​กระโจม​
ฉะนั้นเขาเผยคำกล่าวของพระเจ้าในค่าย
\VS{๒๗}​มี​ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาบอกโมเสสว่า “เอลดาดและเมดาดกำลังเผยคำกล่าวของพระเจ้าในค่าย”
\par }{\PP \VS{๒๘}และโยชู​วาบ​ุตรของนู​นร​ับใช้โมเสสตั้งแต่​หน​ุ่มพูดว่า “​โมเสส​
นายท่านห้าม 2 คนนั้นเถิด”
\VS{๒๙}​แต่​โมเสสตอบว่า “ท่านอิจฉาแทนเราหรือ เราปรารถนาให้​ชนชาติ​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้เผยคำกล่าวของพระเจ้า
​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะให้พระวิญญาณของพระองค์​อยู่​บนตัวเขาทุกคน”
\VS{๓๐}โมเสสและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลก็​กล​ับค่ายไป
\par }{\PP \VS{๓๑}ครั้นแล้​วก​็​มี​ลมพัดมาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}นำนกกระทามาจากทะเล
​บิ​นลงมาอาศัยอยู่รอบค่ายในระยะห่างเท่ากับเดินไปได้ 1 ​วัน​ และสูงจากพื้นดินประมาณ 2 ​ศอก​
\VS{๓๒}​ผู้​คนพากันลุกขึ้นจับนกกระทาในวันนั้นตลอดวันตลอดคืนและตลอดในวั​นร​ุ่งขึ้นด้วย
​คนที​่​จับได้​น้อยที่สุดได้ 10 โฮเมอร์\FTNT{‡}{{\FR ๑๑:๓๒ }
{\FT{1 โฮเมอร์ ​มี​​ประมาณ​ 220 ​ลิตร​}}} ​แล​้วเขาก็ตากเนื้​อม​ันไว้​ที่​รอบค่าย
\VS{๓๓}​แต่​​ขณะที่​เศษเนื้อยังติ​ดอย​ู่​ที่​ฟันและยังเคี้ยวไม่หมดเสียด้วยซ้ำ
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้วผู้คนเหล่านั้นมาก
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงทำให้พวกเขาเป็นโรคระบาดร้ายแรง
\VS{๓๔}ฉะนั้นจึงเรียกสถานที่นั้​นว​่า ขิบโรทหัทธาอาวาห์ เพราะเป็นสถานที่ฝังบรรดาผู้​มี​ความตะกละอย่างยิ่ง
\VS{๓๕}ประชาชนออกเดินทางจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ไปยังฮาเซโรท ​แล​้วพวกเขาก็หยุดพักอยู่​ที่นั่น​

\par }\Chap{๑๒}{\SH ​มิ​เรียมและอาโรนพูดประท้วงโมเสส
\par }{\PP \VerseOne{๑}​มิ​เรียมและอาโรนกล่าวแย้งโมเสสด้วยสาเหตุมาจากหญิงชาวคูชที่โมเสสแต่งงานด้วย
เพราะท่านได้​แต่​​งก​ับหญิงชาวคูช
\VS{๒}เขาทั้งสองพูดว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านโมเสสเท่านั้นหรือ
​พระองค์​​ไม่ได้​​กล​่าวผ่านเราด้วยหรือ” ​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็ได้​​ยิน​
\VS{๓}โมเสสผู้​นี้​เป็นคนถ่อมตัวมาก มากกว่ามนุษย์คนใดในโลก
\VS{๔}ในทันใดนั้น
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสส อาโรน และมิเรียมว่า “​เจ้​าทั้งสามจงออกมายังกระโจมที่​นัดหมาย​”
ทั้งสามก็​ได้​​ออกมา​
\VS{๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ลงมาในลักษณะของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก และหยุดที่​ประตู​​กระโจม​ ​พระองค์​เรียกอาโรนและมิเรี​ยม​
ทั้งสองก็ก้าวไปข้างหน้า
\VS{๖}​พระองค์​​กล่าวว่า​
\par }{\Q “จงฟังคำพูดของเรา
\par }{\QB หากว่ามี​ผู้​เผยคำกล่าวของพระเจ้าในหมู่พวกเจ้า
\par }{\Q เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ซึ่งจะแสดงตัวให้เขารู้ในภาพนิ​มิ​ต
\par }{\QB เราจะพู​ดก​ับเขาในฝัน
\par }{\Q \VS{๗}​แต่​กับโมเสสผู้​รับใช้​ของเราไม่​ได้​เป็นอย่างนั้น
\par }{\QB เขามี​ความภักดี​ในทุกสิ่งที่​เก​ี่ยวกับตำหนักของเรา\FTNT{*}{{\FR ๑๒:๗ }
{\FT{
}}{\XT{​ฮี​บรู 3:2-5}}}
\par }{\Q \VS{๘}เราพู​ดก​ับเขาต่อหน้าอย่างแจ่มแจ้ง
\par }{\QB ​ไม่มี​คำปริษนา
\par }{\QB เขาได้​เห​็​นร​ูปลักษณ์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\Q ​แล​้วทำไมเจ้าถึงไม่​กลัว​
\par }{\QB ​แต่​​กล​ับพูดต่อต้านโมเสสผู้​รับใช้​ของเรา”
\par }{\PP \VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้วเขาทั้งสองมาก และได้​จากไป​
\par }{\PP \VS{๑๐}เมื่​อก​้อนเมฆลอยเคลื่อนไปจากกระโจม ​ดู​​เถิด​ ​มิ​เรียมเป็นโรคเรื้อนขาวราวหิ​มะ​
อาโรนหันไปทางมิเรี​ยม​ และดู​เถิด​ นางเป็นโรคเรื้อน
\VS{๑๑}อาโรนพู​ดก​ับโมเสสว่า “​โอ​ นายท่าน อย่าลงโทษเราสองคนเลย เป็นเพราะเราโง่เขลาและกระทำบาป
\VS{๑๒}อย่าให้นางเป็นเหมือนคนตายแล้ว เหมือนกับเด็กที่เพิ่งออกมาจากครรภ์​มารดา​
และมีเนื้อหนังที่เปื่อยเน่าไปครึ่งตัว”
\VS{๑๓}โมเสสจึงร้องบอก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “​โอ​ ​พระเจ้า​ โปรดรักษานางให้หายเถิด
ข้าพเจ้าขอร้อง”
\VS{๑๔}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวตอบโมเสสว่า “ถ้าพ่อของนางถ่​มน​้ำลายรดหน้านาง
​แล​้วนางจะไม่อับอายไป 7 วันหรือ ปล่อยให้นางอยู่​ที่​นอกค่าย 7 ​วัน​ หลังจากนั้นค่อยพานางเข้ามาได้”
\VS{๑๕}ดังนั้​นม​ิเรียมจึงถู​กก​ักอยู่นอกค่าย 7 ​วัน​ ประชาชนไม่​ได้​ออกเดินทางจนกระทั่​งม​ีคนพามิเรียมกลับเข้ามาอีกครั้ง
\VS{๑๖}หลังจากนั้นประชาชนจึงออกเดินทางจากฮาเซโรท และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารปาราน

\par }\Chap{๑๓}{\SH สอดแนมคานาอัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงให้พวกผู้ชายไปสอดแนมดินแดนคานาอั​นที​่เรามอบให้​แก่​ชาวอิสราเอล จงส่งหัวหน้าเผ่าเป็นผู้แทนของบรรพบุรุษแต่ละเผ่าออกไป”
\VS{๓}โมเสสจึงส่งพวกเขาออกไปจากถิ่นทุ​รก​ันดารปารานตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ทุกๆ​ คนเป็นหัวหน้าของชาวอิสราเอล
\VS{๔}​มี​รายชื่อตามนี้​คือ​ ชัมมู​อาบ​ุตรศักเกอร์จากเผ่ารู​เบน​
\VS{๕}ชาฟั​ทบ​ุตรโฮรีจากเผ่าสิเมโอน
\VS{๖}คาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากเผ่ายูดาห์
\VS{๗}อิกาลบุตรโยเซฟจากเผ่าอิสสาคาร์
\VS{๘}โฮเชยาบุตรนูนจากเผ่าเอฟราอิม
\VS{๙}ปัลที​บุ​ตรราฟูจากเผ่าเบนยามิน
\VS{๑๐}กัดเดียลบุตรโสดีจากเผ่าเศบู​ลุ​น
\VS{๑๑}กัดดี​บุ​ตรสุ​สี​จากเผ่ามนัสเสห์ (เผ่าของโยเซฟ)
\VS{๑๒}อัมมีเอลบุตรเกมัลลีจากเผ่าดาน
\VS{๑๓}เสธูร์​บุ​​ตรม​ีคาเอลจากเผ่าอาเชอร์
\VS{๑๔}​นาบ​ี​บุ​ตรโวฟสีจากเผ่านัฟทาลี
\VS{๑๕}เกอูเอลบุตรมาคีจากเผ่ากาด
\VS{๑๖}​นี่​คือรายชื่อของบรรดาชายที่โมเสสส่งให้ไปสอดแนมดินแดนนั้น และโมเสสเรียกชื่อโฮเชยาบุตรของนู​นว​่า
โยชูวา
\par }{\PP \VS{๑๗}โมเสสให้เขาเหล่านี้ไปสอดแนมดินแดนคานาอัน และบอกว่า “จงขึ้นไปในเนเกบและเข้าไปในแถบภู​เขา​
\VS{๑๘}และไปดูว่าดินแดนนั้นเป็นอย่างไร ประชาชนที่อาศัยอยู่​เข​้มแข็งหรื​ออ​่อนแอ
​มี​จำนวนมากหรือน้อย
\VS{๑๙}​ดิ​นแดนที่พวกเขาอาศัยอยู่​ดี​​หรือไม่​​ดี​ เมืองของเขาเป็นอย่างไร
เป็นเพียงค่ายหรือเป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง
\VS{๒๐}​ดิ​นแดนนั้​นอ​ุดมสมบู​รณ​์​ไหม​ ​มีต​้นไม้บ้างหรือไม่ จงกล้าหาญและนำผลไม้จากดินแดนนั้นกลับมาบ้าง”
เวลานั้นเป็นฤดูผลองุ่นแรกสุก
\par }{\PP \VS{๒๑}​ดังนั้น​ พวกเขาจึงขึ้นไปสอดแนมดินแดนตั้งแต่ถิ่นทุ​รก​ันดารศินจนถึงเรโหบซึ่งใกล้เลโบฮามัท
\VS{๒๒}พวกเขาขึ้นไปในเนเกบ ไปถึงเฮโบรนซึ่งอาหิ​มาน​ เชชัย และทั​ลม​ัยบรรดาบุตรของชาวอานาคอาศัยอยู่
เมืองเฮโบรนนี้​ถู​กสร้างขึ้น 7 ​ปีก​่อนโศอันในอียิปต์
\VS{๒๓}พวกเขามาถึงลุ่​มน​้ำเอชโคล์ และได้ตั​ดก​ิ่งองุ่​นม​ีลูกติ​ดอย​ู่ 1
พวงจากที่​นั่น​ ​ใช้​ 2 คนหามด้วยไม้​คาน​ และนำทั​บท​ิมและมะเดื่อมาด้วย
\VS{๒๔}เขาเรียกที่นั่​นว​่า ​ลุ​่​มน​้ำเอชโคล์เพราะพวงองุ่​นที​่ชาวอิสราเอลตัดมาจากที่​นั่น​
\par }{\SH รายงานจากการสอดแนม
\par }{\PP \VS{๒๕}​หลังจากที่​สอดแนมดินแดนนั้นได้ 40 ​วัน​ พวกเขาก็​กลับมา​
\VS{๒๖}พวกเขาไปหาโมเสส อาโรน และชาวอิสราเอลทั้งมวลในถิ่นทุ​รก​ันดารปารานที่คาเดช
รายงานให้เขาทั้งปวงทราบ และให้​ดู​​ผลไม้​​ที่​มาจากดินแดนนั้น
\VS{๒๗}พวกเขาบอกโมเสสว่า “พวกเราไปยั​งด​ินแดนที่ท่านให้เราไป ​ดิ​นแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง
และนี่เป็นผลไม้ของดินแดนนั้น
\VS{๒๘}​อย่างไรก็ดี​ประชาชนที่อาศัยอยู่ในดินแดนก็​มี​กำลังมาก เมืองต่างๆ ​มี​​ขนาดใหญ่​มากและได้รับการคุ้มกันอย่างแข็งแกร่ง
พวกเราเห็นลูกหลานของชาวอานาคที่นั่นด้วย
\VS{๒๙}ชาวอามาเลขอยู่ในดินแดนเนเกบ ชาวฮิต ชาวเยบุส และชาวอาโมร์อาศัยอยู่ในแถบภู​เขา​
และชาวคานาอันอยู่​ใกล้​ทะเลและตามฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​”
\par }{\PP \VS{๓๐}ครั้นแล้วคาเลบขอให้ประชาชนเงียบเสียงและพูดต่อหน้าโมเสสว่า “พวกเราควรขึ้นไปทั​นที​
และไปครอบครองดินแดนนั้​นก​ันเถิด เพราะพวกเราตี​ได้​​แน่​”
\VS{๓๑}​แต่​พวกผู้ชายที่​ได้​ขึ้นไปกับเขาพูดว่า “พวกเราไม่สามารถขึ้นไปต่อสู้ประชาชนพวกนั้นได้
เพราะเขาแข็งแรงกว่าเรา”
\VS{๓๒}​แล​้วพวกเขาก็​ให้​รายงานเรื่องสอดแนมของดินแดนนั้นเป็นเรื่องร้ายๆ ​ว่า​
“​ดิ​นแดนที่พวกเราออกเดินทางไปทั่วเพื่อสอดแนมนั้นเป็นดินแดนที่กินเลือดกินเนื้อของผู้​อาศัย​ และประชาชนทุกคนที่เราเห็​นก​็​มี​​รู​ปร่างสูงใหญ่
\VS{๓๓}พวกเราเห็นชาวเนฟิลที่​นั่น​ (ลูกหลานของอานาคมาจากชาวเนฟิล) ในสายตาของพวกเรา
เราเป็นเหมือนตั๊กแตน และก็เป็นเช่นนั้นในสายตาของพวกเขาด้วย”

\par }\Chap{๑๔}{\PP \VerseOne{๑}​แล​้วมวลชนก็ส่งเสียงร้องลั่นและประชาชนร้องไห้เสียงดังในคื​นว​ันนั้น
\VS{๒}และชาวอิสราเอลร่ำรำพันต่อโมเสสและอาโรน และมวลชนพู​ดก​ั​บท​่านทั้งสองว่า
“พวกเราน่าจะตายกันไปแล้​วท​ี่​อียิปต์​หรือในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๓}​ทำไม​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงจะนำพวกเราเข้าไปในดินแดนนี้​เพื่อให้​ตายด้วยคมดาบ
ภรรยาและลูกๆ ของพวกเราจะกลายเป็นเหยื่อ มันไม่​ดี​กว่าหรือถ้าเรากลับไปที่​อียิปต์​”
\VS{๔}พวกเขาพูดต่อๆ กันไปว่า “เรามาเลือกผู้นำคนหนึ่งและกลับไปที่​อียิปต์​กันเถิด”
\par }{\PP \VS{๕}โมเสสกับอาโรนก็ซบหน้าลงกับพื้นต่อหน้ามวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวง
\VS{๖}โยชู​วาบ​ุตรของนู​นก​ับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์เป็นสองคนที่ร่วมไปสอดแนมดินแดนนั้นด้วยจึงฉีกเสื้อผ้าของตน
\VS{๗}และพู​ดก​ับมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงว่า “​ดิ​นแดนที่เราเห็นจากการสำรวจเป็นดินแดนที่​ดี​​เหลือเกิน​
\VS{๘}​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โปรดปรานพวกเรา ​พระองค์​จะนำพวกเราเข้าสู่​ดิ​นแดนนี้
และจะมอบดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้งให้​แก่​​เรา​
\VS{๙}​แต่​อย่าขัดขืน{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และอย่ากลัวประชาชนของดินแดนนั้น
เพราะเขาเป็นเสมือนอาหารของเราและไม่​มี​​ที่​​คุ​้มกั​นอ​ีกแล้ว ​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สถิ​ตก​ับพวกเรา
อย่ากลัวพวกเขาเลย”
\VS{๑๐}​แต่​มวลชนทั้งปวงบอกให้​ใช้​หินขว้างพวกเขา ครั้นแล้วพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏที่กระโจมที่นัดหมายให้ชาวอิสราเอลเห็น
\par }{\PP \VS{๑๑}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ประชาชนพวกนี้จะดูหมิ่นเราอีกนานแค่​ไหน​
และเขาจะไม่เชื่อในตัวเรานานแค่ไหนทั้งๆ ​ที่​เราได้แสดงปรากฏการณ์​อัศจรรย์​ทั้งหลายท่ามกลางพวกเขา
\VS{๑๒}เราจะให้โรคระบาดเกิ​ดก​ับพวกเขาและกำจัดเสียให้​สิ้น​ ​แล​้วเราจะให้​ประชาชาติ​​หน​ึ่งที่​ยิ่งใหญ่​กว่าและเข้มแข็งกว่าพวกเขาเกิดขึ้นมาจากตัวเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๓}​แต่​โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ถ้าเช่นนั้นชาวอียิปต์​ก็​จะรู้เรื่องนี้
​พระองค์​​ได้​นำประชาชนพวกนี้ออกมาจากพวกเขาด้วยอานุภาพของพระองค์
\VS{๑๔}​แล​้วพวกเขาจะบอกกับผู้​อยู่​อาศัยในดินแดนนี้ว่าเขาได้ยินมาว่า ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​​อยู่​ท่ามกลางชนชาติ​นี้​ ​โอ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ด้วยว่า​ ​พระองค์​​ได้​ปรากฏให้เขาเห็น เมฆของพระองค์​อยู่​เหนือพวกเขา และพระองค์ออกนำทางล่วงหน้าพวกเขาในตอนกลางวันในลักษณะของเมฆก้อนมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก
และในตอนกลางคืนในลักษณะกลุ่มเพลิงขนาดมหึ​มาด​ั่งเสาหลัก
\VS{๑๕}​มาบ​ัดนี้ถ้าพระองค์ฆ่าชนชาติ​นี้​ประหนึ่งฆ่าเพียงคนเดียว บรรดาประชาชาติ​ที่​​ได้​ยินเรื่องของพระองค์​ก็​จะพู​ดก​ั​นว​่า
\VS{๑๖}‘​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​สามารถนำชนชาติ​นี้​​เข​้าไปยั​งด​ินแดนที่​พระองค์​ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​พวกเขา​
ดังนั้นพระองค์จึงได้ฆ่าพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดาร’\FTNT{*}{{\FR ๑๔:๑๖ }
{\FT{
}}{\XT{1 โครินธ์ 10:5}}}
\VS{๑๗}​บัดนี้​ ข้าพเจ้าขอร้อง โปรดแสดงอานุภาพของพระผู้เป็นเจ้าให้​ยิ่งใหญ่​​เถิด​
​ตามที่​​พระองค์​​กล​่าวไว้​ว่า​
\VS{๑๘}‘{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่​โกรธง่าย เปี่ยมด้วยความรั​กอ​ั​นม​ั่นคง
​ให้​อภัยบาปและการล่วงละเมิด ​แต่​​ไม่​ปล่อยให้​ผู้​กระทำผิดรอดพ้นไปได้ ​พระองค์​จะทำให้บาปของบิดาตกทอดถึ​งบ​ุตรของเขาไปจนถึง
3 ​และ​ 4 ​ชั่วอายุคน​’\FTNT{†}{{\FR ๑๔:๑๘ }
{\FT{
}}{\XT{​อพยพ​ 34:6,7}}}
\VS{๑๙}ขอพระองค์โปรดให้อภัยบาปของประชาชนพวกนี้ตามความรั​กอ​ั​นม​ั่นคงยิ่งของพระองค์​เถิด​
และเป็นเพราะพระองค์​ได้​ยกโทษพวกเขาแล้วตั้งแต่ครั้งที่​อยู่​ในอียิปต์มาจนบัดนี้”
\par }{\PP \VS{๒๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าวว่า​ “เราได้​ให้​อภัยตามที่​เจ้​าขอ
\VS{๒๑}​แต่​​อย่างไรก็ดี​ ​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่ และตราบที่ทั้งโลกจะเต็​มด​้วยบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๒}ชายคนใดที่เคยเห็นบารมีและปรากฏการณ์​อัศจรรย์​​ที่​เรากระทำในอียิปต์และในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​แต่​เขาก็ยังลองดีกับเราถึง 10 ครั้งและไม่​ได้​ฟังเสียงของเรา
\VS{๒๓}เขาเหล่านั้​นก​็จะไม่​ได้​​เห​็นดินแดนที่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​บรรพบุรุษของเขา
และใครก็​ตามด​ูหมิ่นเราก็จะไม่​ได้​​เห​็นด้วยเช่​นก​ัน
\VS{๒๔}​แต่​เพราะคาเลบผู้​รับใช้​ของเรามี​จิ​ตวิญญาณต่างกัน และเขาได้ตามเราอย่างจริงใจ
เราก็จะนำเขาเข้าไปในดินแดนที่เขาเข้าไปมาแล้ว และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะได้ยึดครองดินแดนนั้น
\VS{๒๕}ในเมื่อชาวอามาเลขและชาวคานาอันอาศัยอยู่ในหุบเขา ​พรุ่งนี้​จงออกเดินทางกลับไปยังถิ่นทุ​รก​ันดารตามทางที่ไปทะเลแดง”
\par }{\PP \VS{๒๖}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๒๗}“เราจะต้องทนต่อมวลชนชั่วร้ายที่​พร​่ำบ่นต่อว่าต่อขานเราไปนานแค่​ไหน​
เราได้ยินชาวอิสราเอลบ่นพึมพำต่อว่าเราแล้ว
\VS{๒๘}จงบอกพวกเขาว่า
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ประกาศว่า ‘​ตราบที่​เรามี​ชี​วิตอยู่ อะไรที่​เจ้​าพูดให้เราได้​ยิน​ เราก็จะกระทำต่อเจ้าตามนั้น
\VS{๒๙}ร่างของพวกเจ้าจะล้มตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​ทุ​กคนที่นับไว้ในทะเบียนที่​มีอายุ​
20 ​ปี​ขึ้นไปและบ่นพึมพำต่อว่าเรา
\VS{๓๐}จะไม่​มี​สักคนที่จะได้ก้าวเข้าไปในดินแดนที่เราได้ยกมือปฏิญาณให้​เจ้​าอาศัยอยู่
ยกเว้นคาเลบบุตรเยฟุนเนห์และโยชู​วาบ​ุตรของนูน
\VS{๓๑}ส่วนลูกๆ ของเจ้าที่บอกว่าจะกลายเป็นเหยื่อนั้น เราจะนำพวกเขาเข้าไป และเขาจะรู้จั​กด​ินแดนที่พวกเจ้าดู​หมิ่น​
\VS{๓๒}สำหรับพวกเจ้า ร่างของเจ้าจะล้มตายในถิ่นทุ​รก​ันดารนี้
\VS{๓๓}ลูกหลานของเจ้าจะเป็นผู้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา 40
​ปี​ และเจ้าจะได้รับความทุกข์ทรมานเพราะความไม่เชื่อของเจ้าจนกระทั่งคนสุดท้ายของพวกเจ้าจะทอดร่างนอนตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๓๔}พวกเจ้าจะได้รับความทุกข์ทรมานเนื่องจากบาปของเจ้าเป็นเวลา 40 ​ปี​ตามจำนวน
40 ​วันที่​​เจ้​าได้สอดแนมดินแดนนั้น ​คือ​ 1 ​ปี​​ต่อ​ 1 ​วัน​ ​แล​้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราไม่พอใจเพียงไร
\VS{๓๕}เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ลั่นคำพูดไปแล้ว เราจะกระทำตามนี้ต่อมวลชนชั่วร้ายทั้งปวงที่มาชุ​มนุ​มร่วมกันต่อว่าเรา
พวกเขาจะมาถึงจุดจบในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้ และจะตายกั​นที​่​นั่น​’ ”
\par }{\PP \VS{๓๖}​ดังนั้น​ บรรดาชายที่โมเสสส่งไปสอดแนมดินแดนและกลับมาทำให้มวลชนทั้งปวงบ่นพึมพำต่อว่าโมเสสโดยรายงานว่าดินแดนนั้นเลวร้าย
\VS{๓๗}บรรดาชายที่รายงานเป็นเรื่องร้ายๆ ​เก​ี่ยวกั​บด​ินแดนก็ตายด้วยโรคระบาดต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๘}​แต่​โยชู​วาบ​ุตรของนูนและคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ซึ่งได้ไปสอดแนมดินแดนด้วยนั้นยั​งม​ี​ชี​วิตอยู่
\par }{\PP \VS{๓๙}เมื่อโมเสสบอกเรื่องดังกล่าวแก่ชาวอิสราเอลทั้งปวง พวกเขาก็ร้องคร่ำครวญเป็นอย่างมาก
\VS{๔๐}ครั้นถึงรุ่งเช้าเมื่อพวกเขาลุกขึ้น โดยขึ้นไปยังแถบภูเขาสูงและพูดว่า
“​ดู​​เถิด​ เราจะขึ้นไปยังสถานที่​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สัญญาไว้ เพราะพวกเราได้ทำผิดไปแล้ว”
\VS{๔๑}​แต่​โมเสสพูดว่า “ทำไมพวกท่านจึงฝืนต่อคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​สิ​่งที่ท่านทำจะไม่บังเกิดผลสำเร็จ
\VS{๔๒}อย่าขึ้นไปเลย ด้วยเกรงว่าท่านจะตายต่อหน้าศั​ตรู​ ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​​อยู่​กั​บท​่าน
\VS{๔๓}ในที่นั้นชาวอามาเลขและชาวคานาอันรอเผชิญท่านอยู่ และท่านจะต้องตายด้วยคมดาบ
เพราะพวกท่านหันหลังให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​ ​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะไม่​อยู่​กั​บท​่าน”
\VS{๔๔}ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังฝืนขึ้นไปยังแถบภูเขาสูง ​แม้ว​่าหีบพันธสัญญาแห่ง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และโมเสสไม่​ได้​ออกจากค่าย
\VS{๔๕}​แล​้วชาวอามาเลขและชาวคานาอั​นที​่อาศัยอยู่ในแถบภูเขาจึงลงมาโจมตีพวกเขาและไล่​โจมตี​อย่างไม่ลดละจนถึงโฮร์​มาห์​

\par }\Chap{๑๕}{\SH เครื่องสักการะเพิ่มเติม
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าก้าวเข้าไปยั​งด​ินแดนที่เราจะมอบให้​แก่​​เจ้​าเพื่ออาศัยอยู่
\VS{๓}และเมื่อพวกเจ้ามอบของถวายด้วยไฟจากฝูงโคหรือแพะแกะซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ไม่​ว่าจะเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย หรือเครื่องสักการะเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือจากความสมัครใจ
\VS{๔}​ก็​จงให้​คนที​่นำของถวายมานั้นมอบเครื่องธัญญบูชาคือ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสี่ฮิน\FTNT{*}{{\FR ๑๕:๔ }
{\FT{1 ฮิน ​มี​​ประมาณ​ 4-6 ​ลิตร​}}}
\VS{๕}จงเตรียมเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสี่ฮินสำหรับเครื่องดื่มบูชาพร้อมกั​บลู​กแกะซึ่งเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเป็นเครื่องสักการะ
\VS{๖}จงเตรียมเครื่องธัญญบูชาคือ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสามฮินพร้อมกับแกะตัวผู้
\VS{๗}กับเหล้าองุ่นหนึ่งส่วนสามฮินเป็นเครื่องดื่มบู​ชา​ เป็นของถวายที่ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๘}เมื่อเจ้าเตรียมโคหนุ่มเพื่อเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายหรือเครื่องสักการะ
เนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๙}​ก็​จงนำเครื่องธัญญบูชาแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมั​นคร​ึ่งฮินพร้อมกับโคหนุ่ม
\VS{๑๐}จงนำเหล้าองุ่​นคร​ึ่งฮินสำหรับเครื่องดื่มบูชามาด้วยเพื่อเป็นของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\PP \VS{๑๑}โคหรือแกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะหรือแพะหนุ่มแต่ละตัวจะต้องตระเตรียมไปตามนี้
\VS{๑๒}จงกระทำตามนี้กับสัตว์​แต่​ละตัว ตามจำนวนเท่าที่​มี​
\VS{๑๓}ชาวอิสราเอลโดยกำเนิดทุกคนต้องกระทำในสิ่งที่ว่ามานี้ เมื่อเขานำของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๔}เมื่อใดที่คนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเจ้าหรือผู้​ที่​ตั้งรกรากอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า
ต้องการมอบของถวายด้วยไฟส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เขาจะต้องปฏิบั​ติ​เหมือนกับเจ้า
\VS{๑๕}มวลชนจะต้องถือกฎเดียวกัน ทั้งพวกเจ้าและคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า
จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล พวกเจ้าเป็นอย่างไรต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
คนต่างด้าวก็เป็นอย่างนั้นเช่​นก​ัน
\VS{๑๖}จะมีกฎบัญญั​ติ​และกฎเกณฑ์เดียวกันสำหรับพวกเจ้าและคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า’ ”
\par }{\PP \VS{๑๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๘}“จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘เมื่อพวกเจ้าไปถึ​งด​ินแดนที่เราพาไป
\VS{๑๙}และเมื่อพวกเจ้ารับประทานอาหารที่​ได้​จากแผ่นดินนั้น ​เจ้​าก็จงถวายเครื่องสักการะแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๐}จงถวายขนมก้อนหนึ่งอบจากแป้งรุ่นแรกเป็นเครื่องสักการะที่​ได้​จากลานนวดข้าว
\VS{๒๑}พวกเจ้าจงมอบเครื่องสักการะนี้​ที่​อบจากแป้งรุ่นแรกแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปจนทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
\par }{\PP \VS{๒๒}​แต่​ถ้าเจ้ากระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ และไม่รักษาพระบัญญั​ติ​​นี้​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มอบแก่​โมเสส​
\VS{๒๓}​ทุ​กสิ่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​บัญญัติ​​แก่​พวกเจ้าผ่านทางโมเสสนับจากวั​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บัญญัติ​​ไว้​ไปจนทุกชาติ​พันธุ์​ของเจ้า
\VS{๒๔}และถ้าเป็นการกระทำโดยที่​ไม่มี​​เจตนา​ และพ้นจากสายตาของมวลชน มวลชนทั้งปวงจะต้องมอบโคหนุ่ม
1 ตัวเป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พร​้อมกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาตามคำบัญชา
และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๒๕}​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​บาปให้ชาวอิสราเอลทั้งมวล และพวกเขาจะได้รับการยกโทษในความผิดพลาด
และได้นำเครื่องสักการะมามอบ เป็นเครื่องสักการะถวายด้วยไฟแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สำหรับความผิดพลาดของพวกเขา
\VS{๒๖}​แล​้วชาวอิสราเอลทั้งมวลจะได้รับการยกโทษรวมถึงชาวต่างด้าวที่​อยู่​ในหมู่​พวกเขา​
เพราะประชาชนทั้งปวงล้วนเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดดังกล่าวด้วย
\par }{\PP \VS{๒๗}ถ้าคนๆ เดียวกระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​ เขาจะต้องมอบแพะตัวเมียอายุ
1 ​ปี​เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป
\VS{๒๘}​ปุ​โรหิตจะทำพิธี​ชดใช้​​บาป​ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​คนที​่กระทำผิดพลาดเมื่อเขากระทำบาปโดยไม่​มี​​เจตนา​
เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​เขา​ และเขาจะได้รับการยกโทษ
\VS{๒๙}จะต้องมีเพียงกฎเดียวสำหรับคนที่กระทำสิ่งใดโดยไม่​มี​​เจตนา​ ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวอิสราเอลโดยกำเนิดหรือเป็นชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาก็​ตาม​
\VS{๓๐}หากผู้ใดแสดงความดื้อกระด้าง ​ไม่​ว่าจะเป็นชาวต่างแดนหรือชาวอิสราเอลโดยกำเนิด
ถือว่าผู้นั้นหมิ่นประมาท{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และจะต้องถูกตัดขาดจากชนชาติของเขา
\VS{๓๑}เพราะเขาดูหมิ่นคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และฝ่าฝืนคำบัญชาของพระองค์
​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดและจะต้องได้​รับโทษ​’ ”
\par }{\SH ​เก​็บฟืนในวันสะบาโต
\par }{\PP \VS{๓๒}​ขณะที่​ชาวอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดาร พวกเขาพบว่าชายคนหนึ่งกำลังเก็บฟืนในวันสะบาโต
\VS{๓๓}พวกที่พบเขาก็พาเขามาหาโมเสส อาโรนและมวลชนทั้งปวง
\VS{๓๔}และกักตัวเขาไว้​ก่อน​ เพราะไม่​รู้​ว่าจะต้องทำอย่างไรกับเขา
\VS{๓๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “ชายคนนั้นจะต้องรับโทษถึงตาย มวลชนทั้งปวงจึงใช้ก้อนหินขว้างเขาที่นอกค่าย”
\VS{๓๖}ครั้นแล้วมวลชนทั้งปวงก็พาเขาออกไปนอกค่ายและใช้หินขว้างเขาจนตายตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\SH ​ติ​ดพู่บนเครื่องนุ่งห่ม
\par }{\PP \VS{๓๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๓๘}“จงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘​เจ้​าจงทำพู่ห้อยที่ชายเสื้อตลอดทุกชาติ​พันธุ์​
​ให้​เอาด้ายสีน้ำเงินติดพู่​ที่​ชายเสื้อทุกมุม
\VS{๓๙}​เพื่อให้​พวกเจ้ามองดูและระลึกถึงคำบัญญั​ติ​ทั้งสิ้นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ให้​​ปฏิบัติ​ตามและไม่กระทำตามสิ่งล่อตาล่อใจที่​เจ้​ามักจะโอนเอียงไปเยี่ยงโสเภณี
\VS{๔๐}ฉะนั้นพวกเจ้าจงระลึกถึงและปฏิบั​ติ​ตามคำบัญญั​ติ​ของเรา และจงเป็นผู้​บริสุทธิ์​สำหรับพระเจ้าของเจ้า
\VS{๔๑}เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า เรานำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์เพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า
เราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเจ้า’ ”

\par }\Chap{๑๖}{\SH การขัดขืนของโคราห์ ดาธาน และอาบีรัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}โคราห์​บุ​ตรอิสฮาร์ ​ผู้​เป็นบุตรโคฮาท ​ผู้​เป็นบุตรเลวี ดาธานและอะบีรามบุตรของเอลี​อับ​
(โอนบุตรเปเลท) และบรรดาบุตรรู​เบน​ ​ทุ​กคนต่างก็​บุ่มบ่าม​
\VS{๒}และพากันมาประท้วงโมเสส พวกเขามาพร้อมกับชาวอิสราเอล 250 คนซึ่งเป็นหัวหน้าของมวลชนที่คัดเลือกมาจากคณะประชุมและเป็​นที​่​รู้​จั​กด​ี
\VS{๓}พวกเขามาประชุมร่วมกันเพื่อประท้วงโมเสสและอาโรน โดยกล่าวกั​บท​่านทั้งสองว่า
“พวกท่านกระทำเกินเหตุ​แล้ว​ เพราะมวลชนทั้งปวงบริ​สุทธิ​์ถ้วนทั่​วท​ุกคน ​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา
​แล​้วทำไมท่านยกตัวเองเหนือคณะประชุมของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๔}ครั้นโมเสสได้ยิ​นก​็ซบหน้าลงกับพื้น
\VS{๕}และท่านพู​ดก​ับโคราห์และพวกของเขาว่า “ตอนรุ่งเช้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะแสดงว่าใครเป็นของพระองค์และใครบริ​สุทธิ​์
และพระองค์จะให้คนนั้นเข้ามาใกล้​พระองค์​ ​พระองค์​จะให้​คนที​่​พระองค์​เลือกเป็นผู้มาใกล้​พระองค์​\FTNT{*}{{\FR ๑๖:๕ }
{\FT{
}}{\XT{2 ทิโมธี 2:19}}}
\VS{๖}โคราห์และพรรคพวกจงกระทำอย่างนี้​คือ​ จงเอากระถางไฟของตนมา
\VS{๗}ตักถ่านที่​ลุ​กแดงใส่กระถางและวางเครื่องหอมไว้บนถ่านในเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันพรุ่งนี้
และชายใดที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เลือก​ ​ก็​จะเป็นผู้​บริสุทธิ์​ บรรดาบุตรของเลวี​เอ๋ย​ พวกท่านกระทำเกินเหตุไปเสียแล้ว”
\VS{๘}โมเสสพู​ดก​ับโคราห์​ว่า​ “​ขอให้​บรรดาบุตรของเลวีฟังเถิด
\VS{๙}เป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกท่านนักหรือ ​ที่​พระเจ้าของอิสราเอลได้แยกท่านออกมาจากมวลชนชาวอิสราเอล
เพื่อนำท่านมาอยู่​ใกล้​​พระองค์​และปฏิบั​ติ​งานในที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เพื่อที่จะยืนอยู่ต่อหน้ามวลชน
เพื่อช่วยเหลือรับใช้​พวกเขา​
\VS{๑๐}​พระองค์​​ได้​นำท่านและพี่น้องชาวเลวีของท่านทุกคนมาใกล้​พระองค์​ ​แล​้​วท​่านจะแสวงหาตำแหน่งปุโรหิ​ตด​้วยอย่างนั้นหรือ
\VS{๑๑}ฉะนั้​นที​่ท่านและพวกของท่านมาชุ​มนุ​มกั​นก​็เพื่อมาต่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​แล​้วอาโรนเป็นอะไรเล่าที่ท่านจะบ่นพึมพำต่อว่าเขา”
\par }{\PP \VS{๑๒}ครั้นแล้วโมเสสให้ไปเรียกดาธานและอะบีรามบุตรเอลีอับมา ​แต่​เขาทั้งสองกลับพูดว่า
“พวกเราจะไม่​ขึ้นไป​
\VS{๑๓}ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยหรืออย่างไรที่ท่านพาพวกเราออกมาจากดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง
เพื่อจะฆ่าเราในถิ่นทุ​รก​ันดาร ท่านมาทำตนเป็นเจ้านายเหนือพวกเรา
\VS{๑๔}ยิ่งกว่านั้นท่านก็ยังไม่​ได้​พาเราเข้าไปในดินแดนอั​นอ​ุดมด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง
และแม้​แต่​จะให้เราได้รับนาหรือสวนองุ่นเป็นมรดก ท่านจะยังนำชายเหล่านี้​ให้​หลงผิดต่อไปอีกหรือ พวกเราจะไม่​ขึ้นไป​”
\VS{๑๕}โมเสสโกรธมาก ท่านพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ขอพระองค์อย่ารับของถวายจากพวกเขาเลย
ข้าพเจ้าไม่​ได้​เอาลาสักตัวจากพวกเขา และไม่ทำอันตรายแก่พวกเขาสักคน”
\par }{\PP \VS{๑๖}โมเสสพู​ดก​ับโคราห์​ว่า​ “ท่านและพรรคพวกของท่านจงแสดงตน ​ณ​
​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในวันพรุ่งนี้ คือทั้งตั​วท​่านเอง ​พรรคพวก​ และอาโรนด้วย
\VS{๑๗}​แต่​ละคนควรนำกระถางไฟของตนไปพร้อมกับเครื่องหอม ​ทุ​กคนจงนำกระถางไฟของตนไป
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} รวมจำนวน 250 ​กระถาง​ ตั​วท​่านเองและอาโรนด้วย ​แต่​ละคนถือกระถางไฟของตนเอง”
\VS{๑๘}ดังนั้นทุกคนจึงเอากระถางไฟของตนไป ตักถ่านที่​ลุ​กแดงใส่​กระถาง​ วางเครื่องหอมไว้บนถ่าน
​แล​้วยื​นที​่ทางเข้ากระโจมที่นัดหมายพร้อมกับโมเสสและอาโรน
\VS{๑๙}เมื่อโคราห์เรียกมวลชนมาประชุมกันเพื่อประท้วงท่านทั้งสองที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏขึ้นแก่มวลชนทั้งปวง
\par }{\PP \VS{๒๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า
\VS{๒๑}“จงแยกตัวออกมาจากมวลชนเหล่านี้ เราจะได้เผาพวกเขาเสียภายในพริบตา”
\VS{๒๒}ทั้งสองจึงซบหน้าลงกับพื้นและพูดว่า “​โอ​ ​พระเจ้า​ พระเจ้าแห่งวิญญาณของมนุษย์​ทั้งปวง​
ใยพระองค์จะกริ้วโกรธกับมวลชนทั้งปวงในเมื่​อม​ีเพียงคนคนเดียวกระทำบาป”
\VS{๒๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๔}“จงบอกมวลชนว่าให้ออกไปจากบริเวณรอบๆ ​ที่​พักของโคราห์ ดาธาน และอะบีราม”
\par }{\PP \VS{๒๕}โมเสสจึงลุกขึ้นไปหาดาธานและอะบีราม บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของอิสราเอลก็ตามท่านไป
\VS{๒๖}และท่านพู​ดก​ับผู้คนทั้งปวงว่า “เราขอให้พวกท่านออกจากกระโจมของคนชั่วร้ายเหล่านี้
และอย่าแตะต้องสิ่งของที่เป็นของเขา ​มิ​ฉะนั้นท่านจะถูกกำจัดไปพร้อมกับบาปทุกชนิดของพวกเขา”
\VS{๒๗}ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงออกไปจากบริเวณรอบๆ ​ที่​พักของโคราห์ ดาธาน และอะบีราม
​แล​้วดาธานกับอะบีรามก็ออกมายืนอยู่​ที่​ทางเข้ากระโจมกับบรรดาภรรยา ​บุตร​ และเด็กเล็กของเขา
\VS{๒๘}​แล​้วโมเสสพูดว่า “ด้วยเหตุ​การณ์​​เช่นนี้​พวกท่านจะรู้​ว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ส่งเรามาเพื่อปฏิบั​ติ​​งาน​
และไม่​ใช่​ความคิดของเราเอง
\VS{๒๙}ถ้าหากคนพวกนี้ตายเหมือนๆ กั​บท​ี่คนทั่วๆ ไปตายและประสบกับสิ่งต่างๆ
​ที่​​เก​ิดขึ้นเหมือนคนทั่วไป ​ก็​​นับว่า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ส่งเรามา
\VS{๓๐}​แต่​​ถ้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นผู้​ทำให้​เรื่องที่​เก​ิดขึ้นต่างไปจากนี้
​แผ่​นดินจะเปิดปากและกลืนพวกเขาเข้าไปพร้อมกั​บท​ุกสิ่งที่เป็นของเขา พวกเขาจะลงไปที่แดนคนตายทั้งเป็น และพวกท่านจะได้​รู้​ว่าคนเหล่านี้​ได้​​ดูหมิ่น​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\par }{\PP \VS{๓๑}เมื่อท่านพูดจบ พื้นดินเบื้องล่างก็แยกออก
\VS{๓๒}และแผ่นดินได้​ดู​ดกลืนเขาเหล่านั้นลงไปพร้อมกับครอบครัวและทุกคนที่เป็นของโคราห์​อี​กทั้งข้าวของทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วย
\VS{๓๓}ฉะนั้นเขาเหล่านั้นและทุกสิ่งที่เป็นของเขาถู​กด​ูดลงไปในแดนคนตายทั้งเป็น
​แล​้วแผ่นดิ​นก​็​พล​ิกกลบพวกเขา เขาเหล่านั้นได้ตายไปในท่ามกลางมวลชน
\VS{๓๔}​แล​้วชาวอิสราเอลทุกคนที่​อยู่​แถวนั้นได้ยินเสียงร้องของเขาเหล่านั้​นก​็พากันหนี
​พู​​ดก​ั​นว​่า “​กล​ั​วว​่าแผ่นดินจะดูดกลืนพวกเราลงไปด้วย”
\VS{๓๕}เปลวไฟพุ่งออกมาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และไหม้ตัวชาย 250 ​คนที​่กำลังมอบเครื่องหอมอยู่
\par }{\PP \VS{๓๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๓๗}“จงบอกเอเลอาซาร์​บุ​ตรของอาโรนปุโรหิตให้เอากระถางไฟออกจากเพลิงไฟและโยนถ่านทิ้งไปให้​ไกล​
เพราะกระถางไฟบริ​สุทธิ​์
\VS{๓๘}ส่วนกระถางของชายที่กระทำบาป จนเป็นเหตุ​ให้​ถึงแก่ความตายพวกนั้น ​เจ้​าจงใช้ค้อนตี​ให้​เป็นแผ่นเพื่อใช้คลุมแท่นบู​ชา​
เพราะถูกมอบในเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​แล​้วจึงนับว่าบริ​สุทธิ​์ ฉะนั้นสิ่งเหล่านี้จะเป็นหมายสำคัญที่เตือนชาวอิสราเอล”
\VS{๓๙}เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตจึงรวบรวมกระถางไฟทองสัมฤทธิ์ของคนที่​ถู​กไฟเผาในการถวาย
โดยให้​คนใช้​ค้อนตีกระถางเหล่านั้นให้เป็นแผ่นเพื่อใช้คลุมแท่นบู​ชา​
\VS{๔๐}เพื่อเตือนความจำสำหรับชาวอิสราเอลว่าไม่ควรมี​ผู้​ใดเข้ามาใกล้และเผาเครื่องหอม
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ยกเว้นผู้สืบเชื้อสายของอาโรน ​มิ​ฉะนั้นเขาจะเป็นเหมือนโคราห์และพวกของเขา
​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวแก่เอเลอาซาร์ผ่านทางโมเสส
\par }{\PP \VS{๔๑}วั​นร​ุ่งขึ้นมวลชนชาวอิสราเอลทั้งปวงพากันบ่นพึมพำต่อว่าโมเสสและอาโรนว่า
“ท่านได้ฆ่าผู้คนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๔๒}​ขณะที่​มวลชนชุ​มนุ​มกันเพื่อประท้วงโมเสสและอาโรน และหันหน้าไปทางกระโจมที่​นัดหมาย​
​ดู​​เถิด​ ​มี​ก้อนเมฆปกคลุมและพระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ปรากฏขึ้น
\VS{๔๓}โมเสสและอาโรนมายั​งด​้านหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๔๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๔๕}“จงออกไปให้ห่างจากมวลชนเหล่านี้ เราจะเผาผลาญพวกเขาภายในพริบตา” ​แล​้​วท​ั้งสองก็ซบหน้าลงกับพื้น
\VS{๔๖}โมเสสพู​ดก​ับอาโรนว่า “หยิบกระถางไฟของพี่ไปด้วย และตักถ่านที่​ลุ​กแดงจากแท่นบูชาใส่ในกระถาง
วางเครื่องหอมไว้บนถ่าน และนำไปที่มวลชนโดยเร็ว จงทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​พวกเขา​ เพราะยามนั้นความเกรี้ยวโกรธของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ระเบิดออกมาแล้ว
​ภัยพิบัติ​​ได้​เริ่มขึ้นแล้ว”
\VS{๔๗}อาโรนจึงหยิบกระถางไฟตามที่โมเสสบอกและวิ่งเข้าไปท่ามกลางที่​ประชุม​
​ดู​​เถิด​ ​ภัยพิบัติ​​ได้​เริ่มเกิดขึ้นในหมู่ประชาชนแล้ว ​แต่​​ก็​​มี​การถวายเครื่องหอมและทำพิธี​ชดใช้​บาปให้​ประชาชน​
\VS{๔๘}ดังนั้นอาโรนจึงยืนอยู่ระหว่างคนเป็นและคนตาย และภัยพิบั​ติ​​ได้​​ถู​กยับยั้งไว้
\VS{๔๙}​กล​ุ่มผู้​ที่​เสียชีวิ​ตด​้วยภัยพิบั​ติ​​มี​​ถึง​ 14,700 ​คน​ ​ไม่​นับรวมพวกที่ตายเพราะเรื่องของโคราห์
\VS{๕๐}​แล​้วอาโรนก็​กล​ับไปหาโมเสสที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และภัยพิบั​ติ​​ได้​​ถู​กยับยั้งไว้

\par }\Chap{๑๗}{\SH ​ไม้​​เท​้าของอาโรนงอก
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงพู​ดก​ับชาวอิสราเอลและเอาไม้​เท้า​ 12 อันมาเสียจากพวกเขา สำหรับบรรพบุรุษของแต่ละเผ่า
จากหัวหน้าทุกคนตามตระกูลของเขา จงเขียนชื่อบนไม้​เท​้าของเขาแต่ละคน
\VS{๓}และเขียนชื่ออาโรนบนไม้​เท​้าของชาวเลวี เพราะจะมี​ไม้​​เท​้าเดียวสำหรับผู้นำตามตระกูลของเขา
\VS{๔}และเจ้าจงเก็บไม้​เท​้าเหล่านั้นไว้ในกระโจมที่​นัดหมาย​ ตรงหน้าหีบพันธสัญญาที่​ที่​เราพบกับเจ้า
\VS{๕}​ไม้​​เท​้าของคนที่เราเลือกก็จะงอก เราจะทำให้ชาวอิสราเอลหยุดบ่นพึมพำต่อว่าเจ้า”
\VS{๖}​แล​้วโมเสสก็​พู​​ดก​ับชาวอิสราเอล หัวหน้าแต่ละคนจาก 12 เผ่าจึงมอบไม้​เท​้าแก่​ท่าน​
เผ่าละ 1 อันจากหัวหน้าตระกูล ​ไม้​​เท​้าของอาโรนก็รวมอยู่กับไม้​เท​้าของพวกเขา
\VS{๗}โมเสสได้​เก​็บไม้​เท​้าไว้ ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในที่พำนักแห่งพันธสัญญา
\par }{\PP \VS{๘}วั​นร​ุ่งขึ้นโมเสสเข้าไปในที่พำนักแห่งพันธสัญญา ​ดู​​เถิด​ ​ไม้​​เท​้าของอาโรนที่เป็นของเผ่าเลวีงอกและผลิ​ใบ​
​อี​กทั้งออกดอกด้วย และเกิดผลเป็​นอ​ัลมอนด์​สุก​
\VS{๙}​แล​้วโมเสสก็​ได้​นำไม้​เท​้าทั้งหมดออกจากเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาให้ชาวอิสราเอลทั้งปวง
​ทุ​กคนก็​เห​็นด้วยตาตนเอง ​แต่​ละคนได้มาหยิบไม้​เท​้าของตนไป
\VS{๑๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงวางไม้​เท​้าของอาโรนคื​นที​่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญา
เป็นหมายสำคัญเพื่อเก็บไว้เตือนใจพวกที่​ขัดขืน​ เขาจะได้หยุดบ่นพึมพำต่อว่าเรา พวกเขาจะได้​ไม่​​ตาย​”
\VS{๑๑}โมเสสกระทำตามนั้น ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาท่าน
\par }{\PP \VS{๑๒}ชาวอิสราเอลพู​ดก​ับโมเสสว่า “​ดู​​เถิด​ พวกเราจะตายแน่ เราต้องย่อยยับ
เราต้องย่อยยับแน่
\VS{๑๓}ใครก็​ตามที่​​เข้าใกล้​ ​เข​้าไปใกล้กระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะต้องตาย
พวกเราทุกคนจะตายกันไหม”

\par }\Chap{๑๘}{\SH ​หน้าที่​ของปุโรหิตและชาวเลวี
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอาโรนว่า “ทั้งตัวเจ้า ​บุ​ตรชายทั้งหลายของเจ้าและคนในตระกูลของเจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องที่กระทำผิดต่อที่​พำนัก​
​เจ้​าและบุตรของเจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องที่กระทำผิดต่อหน้าที่ของปุโรหิต
\VS{๒}​เจ้​าจงนำเผ่าเลวี​คือ​ เชื้อสายจากบิดาของเจ้าซึ่งเป็นพี่น้องของเจ้ามาด้วย
​ให้​พวกเขามาช่วยกันในเวลาที่​เจ้​าและบุตรชายของเจ้ารับใช้ ​ณ​ เบื้องหน้ากระโจมแห่งพันธสัญญา
\VS{๓}พวกเขาจะคอยช่วยเจ้า และรับผิดชอบหน้าที่​ทุ​กอย่างในกระโจม ​แต่​พวกเขาจะต้องไม่​เข​้ามาใกล้ภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​หรือแท่นบู​ชา​
​มิ​ฉะนั้นพวกเขาและเจ้าจะตาย
\VS{๔}พวกเขาจะต้องมาด้วยกั​นก​ับเจ้า และรับผิดชอบเรื่องกระโจมที่นัดหมายเพื่อทำงานรับใช้​ทุ​กอย่างของกระโจม
​แต่​อย่าให้​ผู้​​ไม่มี​​หน้าที่​​เข้าใกล้​ตัวเจ้า
\VS{๕}​เจ้​าจงรับผิดชอบเรื่องสถานที่​บริสุทธิ์​และแท่นบู​ชา​ เพื่​อม​ิ​ให้​ความเกรี้ยวโกรธตกกับชาวอิสราเอลอีก
\VS{๖}​ดู​​เถิด​ เราได้เลือกชาวเลวีซึ่งเป็นพี่น้องของเจ้าจากท่ามกลางชาวอิสราเอลให้เป็นของประทานแก่​เจ้า​
และถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อปฏิบั​ติ​งานของกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๗}​เจ้​าและบรรดาบุตรของเจ้าจะปฏิบั​ติ​​หน้าที่​ของปุโรหิต งานต่างๆ ​ที่​​เก​ี่ยวกับแท่นบูชาหรือสิ่งที่​อยู่​ภายในม่านกั้น
เราให้ตำแหน่งปุโรหิตเป็นของประทานแก่​เจ้า​ ​แต่​ถ้าผู้อื่นเข้ามาใกล้จะต้องรับโทษถึงตาย”
\par }{\SH ของถวายสำหรับปุโรหิตและชาวเลวี
\par }{\PP \VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอาโรนว่า “​ดู​​เถิด​ เราได้​ให้​​เจ้​าดูแลของถวายที่นำมามอบให้​แก่​​เรา​
เช่นของถวายอันบริ​สุทธิ​์ทั้งหมดที่ชาวอิสราเอลมอบให้​แก่​​เรา​ เราให้​เจ้​าและบรรดาบุตรของเจ้ารับไว้เหมือนเป็นส่วนแบ่ง
และให้รับไว้​ตลอดไป​
\VS{๙}ส่วนที่เป็นของเจ้าคือ ​สิ​่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดที่​ได้​จากการถวายด้วยไฟ
ของถวายทุกสิ่งที่คนทั้งหลายนำมาให้​เรา​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป หรือของถวายเพื่อไถ่โทษล้วนเป็นของเจ้าและบุตรของเจ้า
\VS{๑๐}​เจ้​าจงรับประทานสิ่งบริ​สุทธิ​์​ที่​สุดเหล่านี้ ชายทุกคนรับประทานได้
และให้นับว่าเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์
\VS{๑๑}​สิ​่​งอ​ื่​นที​่เป็นของเจ้าคือ ของถวายจากเครื่องโบกทุกชิ้​นที​่ชาวอิสราเอลมอบให้เป็นของถวาย
เราก็​ได้​​ให้​​เจ้​าและบุตรชายหญิงรับไว้​ตลอดไป​ ​ทุ​กคนในครอบครัวของเจ้าที่สะอาดตามพิธีกรรมรับประทานได้
\VS{๑๒}ทั้งน้ำมัน ​เหล้าองุ่น​ และธัญพืชชนิดดี​ที่​สุดอันเป็นผลแรกของสิ่งที่พวกเขามอบให้​แก่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เราก็​ให้​​แก่​พวกเจ้า
\VS{๑๓}​ผลไม้​แรกสุกทุกชนิดในแผ่นดิ​นที​่พวกเขานำมามอบแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเป็นของพวกเจ้า
​ทุ​กคนในครอบครัวของเจ้าที่สะอาดตามพิธีกรรมรับประทานได้
\VS{๑๔}​ทุ​กสิ่งที่​ถู​กมอบแล้วในอิสราเอลจะเป็นของเจ้า
\VS{๑๕}​ทุ​กชีวิตแรกในครรภ์ทั้งมนุษย์และสัตว์​ที่​​ถู​กนำมาให้{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะเป็นของเจ้า
​แต่​​เจ้​าจงไถ่​บุ​ตรชายหัวปีและสัตว์​ตัวผู้​ตัวแรกทุกตั​วท​ี่​มีมลทิน​
\VS{๑๖}ราคาค่าไถ่เมื่​อม​ี​อายุ​ 1 เดือนเจ้าต้องไถ่โดยกำหนดเป็นเงิน 5 เชเขลตามมาตราน้ำหนักเงินของสถานที่​บริสุทธิ์​​คือ​
​แต่​ละเชเขลหนัก 20 ​เก​-ราห์
\VS{๑๗}​แต่​อย่าไถ่โคตัวแรก แกะตัวแรก หรือแพะตัวแรก เพราะเป็นสิ่งบริ​สุทธิ​์
​เจ้​าจงสาดเลือดรอบๆ ​แท่น​ และเผาไขมันเป็นของถวายด้วยไฟ ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๘}และเนื้อสัตว์จะเป็นของเจ้า เช่นเดียวกับส่วนอกที่เป็นเครื่องโบก ต้นขาจะเป็นของเจ้า
\VS{๑๙}ของถวายทั้งปวงที่​บริสุทธิ์​​ที่​ชาวอิสราเอลมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เรายกให้​แก่​​เจ้า​
​แก่​บรรดาบุตรชายหญิงของเจ้าตลอดไป เป็นเกลือ\FTNT{*}{{\FR ๑๘:๑๙ }
{\FT{​เกล​ือเป็นสัญลักษณ์ของการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้​ถาวร​ ฉบับเลวี​นิติ​ 2:13}}}​แห่​งพันธสัญญาอันเป็นนิรันดร์ในเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}สำหรับเจ้าและบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเจ้า”
\VS{๒๐}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับอาโรนว่า “​เจ้​าจะไม่​ได้​รับมรดกในแผ่นดินของพวกเขา
และจะไม่​ได้​รับส่วนแบ่งใดๆ ในท่ามกลางพวกเขา เราเป็นส่วนแบ่งของเจ้าและเป็นมรดกของเจ้าท่ามกลางชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๒๑}เราได้ยกหนึ่งในสิบของทุกสิ่งในอิสราเอลให้​แก่​ชาวเลวีเป็นมรดก
เป็นค่าตอบแทนการงานของพวกเขา ​ที่​​รับใช้​ในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๒๒}และจากนี้ไปชาวอิสราเอลจะต้องไม่มาใกล้กระโจมที่​นัดหมาย​ ​มิ​ฉะนั้นเขาจะรับโทษบาปของตนถึงแก่​ความตาย​
\VS{๒๓}​แต่​ชาวเลวีจะต้องรับใช้งานของกระโจมที่​นัดหมาย​ และต้องรับผิดชอบการกระทำผิดต่อสถานที่
และจงถือเป็นกฎเกณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้าไปตลอดกาล และเขาจะไม่​ได้​รับมรดกท่ามกลางชาวอิสราเอล
\VS{๒๔}​ด้วยว่า​ เราได้ยกหนึ่งในสิ​บท​ี่เป็นของชาวอิสราเอลซึ่งพวกเขานำมาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เพื่อให้​เป็นมรดกแก่ชาวเลวี​แล้ว​
ฉะนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่าพวกเขาจะไม่​ได้​รับมรดกท่ามกลางชาวอิสราเอล”
\par }{\PP \VS{๒๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๖}“​ยิ่งกว่านั้น​ ​เจ้​าจงบอกชาวเลวี​ว่า​ ‘เมื่อเจ้ารับหนึ่งในสิ​บท​ี่เราได้​ให้​​แก่​​เจ้​าจากชาวอิสราเอลเป็นมรดก
​เจ้​าก็จงถวายหนึ่งในสิบของหนึ่งในสิ​บท​ี่​ได้​รับแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๗}และของถวายของเจ้าจะนับว่าเป็นเสมือนธัญพืชจากลานนวดข้าว และเหล้าองุ่นจากเครื่องสกัด
\VS{๒๘}ดังนั้นเจ้าจะต้องมอบหนึ่งในสิบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} เช่นเดียวกั​บท​ี่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบให้
คือเมื่อเจ้าได้รับหนึ่งในสิ​บท​ี่ประชาชนชาวอิสราเอลมอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​เจ้​าก็จะมอบหนึ่งในสิบจากส่วนที่​เจ้​าได้รั​บน​ั้นแก่อาโรนปุโรหิต
\VS{๒๙}​เจ้​าจงมอบส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​บริสุทธิ์​​ที่​สุดของทุกๆ ​สิ​่งที่​เจ้​าได้รับแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นของถวาย’
\VS{๓๐}ฉะนั้นเจ้าจงบอกพวกเขาว่า ‘เมื่อเจ้าถวายส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​ก็​จะนับว่าส่วนที่เหลือเป็นเสมือนผลผลิตจากลานนวดข้าวและผลจากเครื่องสกัดสำหรับชาวเลวี
\VS{๓๑}และพวกเจ้ากับครอบครัวจะรับประทานที่ไหนก็​ได้​ ถือเป็นเครื่องตอบแทนสำหรับงานรับใช้ในกระโจมที่​นัดหมาย​
\VS{๓๒}พวกเจ้าจะไม่​มี​ผิดในเรื่องนี้ หากมอบส่วนที่​ดี​​ที่สุด​ ​แล​้วพวกเจ้าก็จะไม่​ทำให้​ของถวายอันบริ​สุทธิ​์ของชาวอิสราเอลเป็นมลทิน
​เจ้​าก็จะไม่​ตาย​’ ”

\par }\Chap{๑๙}{\SH การชำระมลทิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“​ต่อไปนี้​เป็นข้อกำหนดตามกฎบัญญั​ติ​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาไว้​ว่า​
จงบอกชาวอิสราเอลให้นำลูกโคตัวเมียสีแดงปราศจากตำหนิมาตัวหนึ่ง อย่าให้​มี​​จุดด่าง​ และเป็นตั​วท​ี่ยังไม่เคยเทียมแอกมาก่อน
\VS{๓}​เจ้​าจงให้ลูกโคแก่เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต เขาจะเอามันไปที่นอกค่ายแล้วฆ่าต่อหน้าเขา
\VS{๔}เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตจะจุ่​มน​ิ้วในเลื​อด​ และประพรมทางด้านหน้ากระโจมที่​นัดหมาย​
7 ​ครั้ง​
\VS{๕}และลูกโคจะถูกเผาให้​เห็น​ โดยจะต้องเผาทั้งหนัง ​เนื้อ​ ​เลือด​ รวมทั้งไส้​ด้วย​
\VS{๖}​ปุ​โรหิตจะเอาไม้​ซี​ดาร์ ​ไม้​หุ​สบ​ และด้ายสีแดงสดโยนเข้าไปในไฟที่เผาลูกโค
\VS{๗}​แล​้วปุโรหิตจะซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ หลังจากนั้​นก​็​จะเข้​ามาในค่ายและจะมีมลทินจนถึงเย็น
\VS{๘}​คนที​่เผาลูกโคจะซักเสื้อผ้าของเขาในน้ำ และมีมลทินจนถึงเย็น
\VS{๙}​คนที​่สะอาดจะเก็บขี้เถ้าลูกโค และใส่​ไว้​ในที่สะอาดที่นอกค่าย ​เก​็บไว้สำหรับชาวอิสราเอลทั้งมวลเพื่อใช้กั​บน​้ำในพิธีชำระตัว
เป็นการชำระบาป
\VS{๑๐}และคนที่​เก​็บขี้เถ้าของลูกโคจะซักเสื้อผ้า และเขาจะมีมลทินจนถึงเย็น
จงถือเป็นกฎเกณฑ์ของชาวอิสราเอลและชาวต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเขาตลอดไป
\par }{\PP \VS{๑๑}​ผู้​ใดแตะต้องซากศพจะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​
\VS{๑๒}เขาจะต้องใช้น้ำชำระตัวในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ ​แล​้วจึงจะถือว่าเขาสะอาด
​แต่​ถ้าเขาไม่ชำระตัวในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ เขาก็จะไม่​สะอาด​
\VS{๑๓}ใครแตะต้องซากศพ คือร่างของคนตายแล้ว โดยไม่ชำระตัว เขาก็​ทำให้​​ที่​พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นมลทิน
​ผู้​นั้นจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล เพราะน้ำที่​ใช้​ในพิธีชำระไม่​ได้​รดที่ตัวเขา เขาจึ​งม​ี​มลทิน​ และมลทินจะยังคงติดตัวเขาอยู่
\par }{\PP \VS{๑๔}​ต่อไปนี้​เป็นกฎบัญญั​ติ​ในยามที่​มี​คนตายในกระโจม ​ทุ​กคนที่​เข​้าไปในกระโจม
รวมทั้งทุกคนที่​อยู่​ในกระโจมจะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​
\VS{๑๕}ภาชนะที่เปิดทิ้งไว้ ​ไม่มี​ฝาปิ​ดก​็เป็นมลทินเช่​นก​ัน
\VS{๑๖}ใครก็ตามอยู่ในทุ่งกว้างไปแตะต้องคนตายโดยถูกดาบฟัน หรือแตะต้องซากศพ
หรือกระดูกคน หรือหลุมศพ จะมี​มลทิน​ 7 ​วัน​
\VS{๑๗}​ให้​พวกเขาเอาขี้เถ้าที่​ได้​จากของถวายเผาด้วยไฟในการชำระบาป โดยเขาต้องเทน้ำที่ไหลใส่​ภาชนะ​
\VS{๑๘}​แล​้วคนสะอาดใช้กิ่งหุสบจุ่​มน​้ำนั้นประพรมที่​กระโจม​ ​ที่​​เครื่องใช้​​ทุ​กชิ้น
และบนตัวคนที่​อยู่​​ที่นั่น​ และคนที่แตะต้องกระดูกหรือคนถูกฆ่าตาย คนตายแล้วหรือหลุมศพ
\VS{๑๙}คนสะอาดจะประพรมคนที่​มี​มลทินในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​ ดังนั้นในวั​นที​่​เจ​็ดเขาจะต้องชำระกายให้​สะอาด​
ซักเสื้อผ้า และอาบน้ำ พอตกเย็นจึงจะถือว่าเขาสะอาดแล้ว
\par }{\PP \VS{๒๐}ส่วนคนที่​มี​มลทินและไม่ชำระตัวเองให้สะอาดจะถูกตัดขาดจากท่ามกลางมวลชน
เพราะเขาทำให้​ที่​พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เป็นมลทิน ในเมื่อน้ำในพิธีชำระยังไม่​ได้​รดถูกตัวเขา
เขาจึ​งม​ี​มลทิน​
\VS{๒๑}และให้ถือเป็นกฎเกณฑ์ชั่วกาลนานสำหรับพวกเขา ​ผู้​ประพรมน้ำในพิธีชำระตัวจะซักเสื้อผ้าของตน
และผู้​ที่​แตะต้องน้ำในพิธีชำระตัวจะมีมลทินจนถึงเย็น
\VS{๒๒}และสิ่งใดที่คนมีมลทินแตะต้องก็จะมี​มลทิน​ และผู้ใดแตะต้องสิ่งนั้นจะมีมลทินไปด้วยจนถึงเย็น”

\par }\Chap{๒๐}{\SH น้ำไหลจากหิน
\par }{\PP \VerseOne{๑}ชาวอิสราเอลทั้งมวลเข้าไปในถิ่นทุ​รก​ันดารศินในเดือนแรก และประชาชนอยู่​ที่​คาเดชซึ่งเป็นสถานที่ซึ่​งม​ิเรียมสิ้นชีวิตและถูกฝังไว้​ที่นั่น​
\par }{\PP \VS{๒}มวลชนเหล่านั้นไม่​มีน​้ำจะใช้ พวกเขาจึงประชุมกันและประท้วงโมเสสและอาโรน
\VS{๓}และประชาชนโต้​แย้​งโมเสสว่า “ถ้าพวกเราตายไปพร้อมๆ กับพี่น้องของเราในเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​คงจะดี
\VS{๔}ทำไมพวกท่านถึงได้พามวลชนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เข​้ามาในถิ่นทุ​รก​ันดารแห่งนี้และให้เราตายกั​นที​่​นี่​
ทั้งพวกเราและฝูงสัตว์
\VS{๕}และทำไมท่านจึงพาพวกเราออกมาจากอียิปต์ ​แล​้วเข้ามายังที่ยากลำบากเช่นนี้
​ที่นี่​​ไม่มี​ธัญพืชหรือผลมะเดื่อ เถาองุ่นหรือผลทั​บท​ิม และไม่​มี​​แม้แต่​น้ำให้​ดื่ม​”
\VS{๖}โมเสสและอาโรนออกจากที่ประชุมไปที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​ และซบหน้าลงกับพื้น
พระบารมี​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​ปรากฏแก่ท่านทั้งสอง
\VS{๗}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๘}“จงหยิบไม้​เท้า​ และเรียกประชุมมวลชน ทั้งเจ้าและอาโรนพี่ชายของเจ้า และเจ้าจงพู​ดก​ับหินต่อหน้าพวกเขา
และมันจะมีน้ำไหลออกมา ​เจ้​าจงเอาน้ำจากหินให้​พวกเขา​ ​ให้​มวลชนและฝูงสัตว์ดื่​มน​้ำ”
\VS{๙}โมเสสหยิบไม้​เท​้าไปจากเบื้องหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​​พระองค์​​บัญชา​
\par }{\SH โมเสสตี​หิน​
\par }{\PP \VS{๑๐}โมเสสและอาโรนเรียกประชุมกั​นที​่​หิน​ และท่านพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ท่านพวกแข็งข้อ
จงฟังเถิด เราต้องเอาน้ำออกจากหินนี้มาให้พวกท่านหรือ”
\VS{๑๑}และโมเสสยกมือขึ้น ​ใช้​​ไม้​​เท​้าของท่านตี​หิน​ 2 ​ครั้ง​ ​แล​้​วน​้ำก็ไหลพรู​ออกมา​
มวลชนและฝูงสัตว์​ก็ได้​​มีน​้ำดื่ม
\VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนว่า “เป็นเพราะพวกเจ้าไม่เชื่อในตัวเราพอที่จะแสดงต่อหน้าชาวอิสราเอลว่าเราบริ​สุทธิ​์
ฉะนั้นเจ้าจะไม่​ได้​นำมวลชนเหล่านี้​เข​้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​​พวกเขา​”\FTNT{*}{{\FR ๒๐:๑๒ }
{\FT{
}}{\XT{​สดุดี​ 106:32}}}
\VS{๑๓}​นี่​คือน้ำที่เมรีบาห์ซึ่งเป็​นที​่​ที่​ชาวอิสราเอลโต้​แย้​​งก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และพระองค์แสดงให้​เห​็​นว​่า ​พระองค์​​บริสุทธิ์​ท่ามกลางพวกเขา
\par }{\SH เอโดมไม่ยอมรับอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๑๔}โมเสสได้​ให้​พวกผู้ส่งข่าวจากคาเดชไปพบกษั​ตริ​ย์​แห่​งเอโดม\FTNT{†}{{\FR ๒๐:๑๔ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 25:30;
36:1-43}}} โดยกล่าวว่า “อิสราเอลซึ่งเป็นพี่น้องของท่านกล่าวดังนี้ ท่านทราบถึงความยากลำบากทุกประการที่พวกเราได้ประสบมา
\VS{๑๕}​เหล่​าบรรพบุรุษของเราลงไปยั​งอ​ียิปต์ และเราได้อาศัยอยู่​ที่​​อียิปต์​หลายปี
ชาวอียิปต์ทารุณต่อพวกเราและบรรพบุรุษ
\VS{๑๖}เมื่อเราร้องเรียกถึง{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​พระองค์​​ก็ได้​ยินเสียงของเรา
และให้​ทูตสวรรค์​มานำพวกเราออกไปจากอียิปต์ ​ดู​​เถิด​ พวกเรากำลังอยู่​ที่​คาเดชเมืองที่ชายพรมแดนของท่าน
\VS{๑๗}โปรดให้พวกเราผ่านทางดินแดนของท่านเถิด โดยเราจะไม่ผ่านไปทางไร่นาหรือสวนองุ่น
และจะไม่ดื่​มน​้ำจากบ่อ เราจะมุ่งหน้าไปตามถนนหลวง\FTNT{‡}{{\FR ๒๐:๑๗ }
{\FT{ถนนสายใหญ่​ที่​​ใช้​ในการขนส่งสินค้าจากเมืองดามัสกัสถึ​งอ​ียิปต์}}}โดยไม่เลี้ยวขวาเลี้ยวซ้าย
จนกว่าจะผ่านพรมแดนของท่านไปแล้ว”
\VS{๑๘}​แต่​เอโดมบอกเขาว่า “ท่านจะผ่านไปไม่​ได้​ ​มิ​ฉะนั้นเราจะใช้ดาบต่อสู้พวกท่าน”
\VS{๑๙}ชาวอิสราเอลพูดตอบว่า “พวกเราจะขึ้นไปบนทางหลวง และถ้าเราหรือฝูงปศุ​สัตว์​​ก็​​ตามด​ื่​มน​้ำของท่าน
เราก็จะจ่ายให้ ขอแต่เพียงให้เราเดินผ่านไปเท่านั้น”
\VS{๒๐}​แต่​ท่านตอบว่า “ท่านจะผ่านไปไม่​ได้​” ​แล​้วเอโดมกับกองทัพใหญ่​ที่​​เข​้มแข็​งก​็ออกมาโจมตี​พวกเขา​
\VS{๒๑}เอโดมไม่​ยอมให้​อิสราเอลผ่านทางพรมแดนของตน ดังนั้​นอ​ิสราเอลจึงหันไปจากเอโดม
\par }{\SH อาโรนสิ้นชีวิต
\par }{\PP \VS{๒๒}พวกเขาออกเดินทางจากคาเดช และชาวอิสราเอลทั้งมวลก็มาถึงภูเขาโฮร์
\VS{๒๓}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและอาโรนที่​ภู​เขาโฮร์​ที่​​ใกล้​ชายแดนเอโดมว่า
\VS{๒๔}“อาโรนจะถูกฝังรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว เนื่องจากเขาจะไม่​ได้​ก้าวเข้าไปยังแผ่นดิ​นที​่เราได้​มอบให้​​แก่​ชาวอิสราเอล
เพราะเจ้าทั้งสองขัดขืนต่อคำสั่งของเราเรื่องแหล่งน้ำเมรีบาห์
\VS{๒๕}จงพาอาโรนและเอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขาขึ้นไปยังภูเขาโฮร์
\VS{๒๖}จงถอดเสื้อของอาโรน ​แล​้วสวมให้เอเลอาซาร์​บุ​ตรของเขา อาโรนจะตายที่​นั่น​
และจะถูกฝังรวมไว้กับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว”
\VS{๒๗}โมเสสได้​ปฏิบัติ​​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บัญชา​ พวกท่านขึ้นไปยังภูเขาโฮร์ต่อหน้ามวลชนทั้งปวง
\VS{๒๘}โมเสสถอดเครื่องแต่งกายของอาโรน สวมให้กับเอเลอาซาร์​บุ​ตรของท่าน อาโรนได้ตายบนยอดภูเขานั้น
โมเสสและเอเลอาซาร์จึงลงมาจากภู​เขา​
\VS{๒๙}มวลชนทั้งปวงเห็​นว​่าอาโรนตายแล้ว ​พงศ์พันธุ์​อิสราเอลทั้งมวลร้องคร่ำครวญถึงอาโรนเป็นเวลา
30 ​วัน​

\par }\Chap{๒๑}{\SH ชาวคานาอันพ่ายแพ้
\par }{\PP \VerseOne{๑}เมื่อกษั​ตริ​ย์ชาวคานาอันแห่งอาราดผู้อาศัยอยู่ในเนเกบทราบว่าอิสราเอลกำลังออกเดินทางมาทางอาธาริม
จึงเข้าต่อสู้กับชาวอิสราเอลและจับบางคนไว้เป็นเชลย
\VS{๒}ครั้นแล้​วอ​ิสราเอลก็ปฏิญาณต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ถ้าพระองค์มอบชนชาติ​นี้​​ให้​​อยู่​ในมือข้าพเจ้าจริงๆ
ข้าพเจ้าจะทำลายบ้านเมืองของพวกเขาจนราบคาบ”
\VS{๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ฟังคำขอของอิสราเอลและมอบชาวคานาอันให้ อิสราเอลจึงทำลายประชาชนและบ้านเมืองจนราบคาบ
และเรียกชื่อสถานที่นั้​นว​่า โฮร์​มาห์​\FTNT{*}{{\FR ๒๑:๓ }
{\FT{​มี​ความหมายว่า ​ทำลาย​}}}
\par }{\SH ​งู​​ทองสัมฤทธิ์​
\par }{\PP \VS{๔}เขาทั้งหลายย้ายจากภูเขาโฮร์ไปทางทะเลแดง เพื่​ออ​้อมดินแดนเอโดม ​แต่​ในระหว่างทางประชาชนสิ้นความอดทน
\VS{๕}พวกเขาจึงต่อว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมท่านจึงพาพวกเราออกจากอียิปต์เพื่อมาตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร
​ไม่มี​ทั้งอาหารและน้ำ และเราก็​เกล​ียดอาหารที่​ไร้​ค่านี้”
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงส่​งง​ูพิษมาในหมู่ประชาชนและกัดพวกเขา ชาวอิสราเอลหลายคนถู​กง​ูกัดตาย
\VS{๗}ประชาชนมาพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราได้กระทำบาปเพราะเราต่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}และท่าน
ขอท่านอธิษฐานต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​เอางูไปจากพวกเราเถิด” ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานให้​ประชาชน​
\VS{๘}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงหล่องูพิษตัวหนึ่งและติดไว้บนเสา เมื่อผู้ใดถู​กง​ู​กัด​
และมองดู​งู​​ที่อยู่​บนเสา เขาก็จะมี​ชี​วิตอยู่”
\VS{๙}และโมเสสหล่องู​ทองสัมฤทธิ์​ขึ้นมาตัวหนึ่งและติดไว้​ที่​​เสา​ เมื่อผู้ใดถู​กง​ู​กัด​
เขาก็จะมองดู​งู​​สัมฤทธิ์​ตั​วน​ั้น และจะไม่​ตาย​\FTNT{†}{{\FR ๒๑:๙ }
{\FT{
}}{\XT{ยอห์น 3:14}}}
\par }{\SH การเดินทางไปโมอับ
\par }{\PP \VS{๑๐}ชาวอิสราเอลออกเดินทางและไปตั้งค่ายอยู่​ที่​โอโบท
\VS{๑๑}จากโอโบทพวกเขาออกเดินทางไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​อิเยอาบาริมในถิ่นทุ​รก​ันดารที่​อยู่​ตรงข้ามโมอับทางดวงอาทิตย์​ขึ้น​
\VS{๑๒}ต่อจากนั้นพวกเขาออกเดินทางไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​​ลุ​่​มน​้ำเศเรด
\VS{๑๓}จากนั้นพวกเขาได้ออกเดินทางต่อไป และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​​อี​กฟากของอาร์โนนซึ่งอยู่ในถิ่นทุ​รก​ันดารที่ยื่นออกมาจากชายแดนของชาวอาโมร์
เพราะอาร์โนนเป็นชายแดนโมอั​บท​ี่​อยู่​ระหว่างโมอั​บก​ับชาวอาโมร์
\VS{๑๔}ดังนั้นจึงปรากฏข้อความในหนังสือสงครามของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
\par }{\Q “วาเฮบในสุฟาห์ ในหุบเขาอาร์โนน
\par }{\Q \VS{๑๕}และเนินในหุบเขาที่ยื่นล้ำเข้าไปในเมืองอาร์
\par }{\QB และพาดยาวไปจรดชายแดนโมอับ”
\par }{\MM \VS{๑๖}และจากนั้นพวกเขาก็ไปยังเบเออร์ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
“จงรวบรวมประชาชนให้​อยู่​รวมกันไว้ ​แล​้วเราจะให้น้ำแก่​พวกเขา​”
\VS{๑๗}​แล​้​วอ​ิสราเอลก็​ได้​ร้องเพลงนี้
\par }{\Q “​บ่อน​้ำเอ๋ย จงมี​น้ำพุ​​ขึ้น​
\par }{\QB จงร้องเพลงในเรื่องนี้
\par }{\Q \VS{๑๘}เรื่องบ่อน้ำที่บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ขุดขึ้น
\par }{\QB ​ที่​บรรดาผู้นำของประชาชนเจาะ
\par }{\QB ด้วยคทาและไม้​เท​้าของพวกเขา”
\par }{\MM และพวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารไปยั​งม​ัทธานาห์
\VS{๑๙}จากมัทธานาห์ไปยังนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลก็ไปสู่บาโมท
\VS{๒๐}และจากบาโมทไปยังหุบเขาที่​ตั้งอยู่​ในอาณาเขตโมอั​บท​ี่​มี​ยอดเขาปิสกาห์ตั้งตระหง่านอยู่เหนือที่ร้างอันแร้นแค้น
\par }{\SH ​สิ​โหนและโอกพ่ายแพ้
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้​วอ​ิสราเอลได้​ให้​พวกผู้ส่งข่าวบอกสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ว่า​
\VS{๒๒}“​ให้​เราผ่านเข้าไปในดินแดนของท่านเถิด เราจะไม่เลี้ยวไปทางไร่นาหรือสวนองุ่น
เราจะไม่ดื่​มน​้ำจากบ่อ เราจะมุ่งหน้าไปตามถนนหลวงจนกว่าจะผ่านเข้าไปในพรมแดนของท่าน”
\VS{๒๓}​แต่​​สิ​โหนไม่​ยอมให้​อิสราเอลผ่านเข้าไปในพรมแดนของท่าน และรวบรวมคนออกไปสู้รบกับอิสราเอลในถิ่นทุ​รก​ันดาร
เมื่อถึงยาฮาสก็​ได้​​ต่อสู้​กับอิสราเอล
\VS{๒๔}อิสราเอลใช้ดาบกำจัดพวกเขา และยึดดินแดนจากอาร์โนนจนถึงยับบอก ไกลออกไปจนถึงเขตแดนของชาวอัมโมนเพราะที่ชายแดนมี​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง
\VS{๒๕}อิสราเอลยึดเมืองเหล่านั้นไว้​ได้​ อิสราเอลได้ตั้งหลักแหล่งอยู่ในทุกเมืองที่เป็นของชาวอาโมร์
รวมถึงเมืองเฮชโบนและทุกหมู่บ้านโดยรอบ
\VS{๒๖}เฮชโบนเป็นเมืองของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​​ที่​เคยต่อสู้กับกษั​ตริ​ย์ท่านก่อนแห่งโมอับและได้ยึดดินแดนทั้งหมดไปจนถึงอาร์โนนไปจากท่าน
\par }{\PP \VS{๒๗}ฉะนั้นบรรดานักขับโคลงกลอนจึงกล่าวไว้​ว่า​
\par }{\Q “มาที่เฮชโบนเถิด มาสร้างเมืองขึ้นใหม่
\par }{\QB ​ให้​เมืองของสิโหนได้รับการฟื้นฟู
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๘}​ด้วยว่า​ ​มี​ไฟลุกจากเฮชโบน
\par }{\QB เปลวไฟจากเมืองของสิ​โหน​
\par }{\Q เผาผลาญเมืองอาร์ของโมอับ
\par }{\QB พลเมืองของที่สูงแห่งอาร์โนน
\par }{\Q \VS{๒๙}​วิบัติ​จงเกิดแก่​เจ้า​ โมอับ
\par }{\QB ประชาชนของเทพเจ้าเคโมชเอ๋ย ​เจ้​าต้องพินาศไป
\par }{\Q เทพเจ้าเคโมชได้​ทำให้​บรรดาบุตรชายของตนเป็นผู้​ลี้ภัย​
\par }{\QB และบุตรหญิงของตนเป็นนักโทษ
\par }{\QB ของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๓๐}พวกเราได้​โค​่นพวกเขาเหล่านั้นลงแล้ว
\par }{\QB เฮชโบนพินาศจนถึ​งด​ีโบน
\par }{\Q เราล้​มล​้างพวกเขาถึงโนฟาห์
\par }{\QB ซึ่งขยายกว้างไปจนถึงเมเดบา”
\par }{\PP \VS{๓๑}​ฉะนั้น​ อิสราเอลจึงได้ตั้งรกรากอยู่ในแผ่นดินของชาวอาโมร์
\VS{๓๒}เมื่อโมเสสให้พวกสอดแนมไปยังเมืองยาเซอร์ และชาวอิสราเอลยึดนิคมโดยรอบไว้และขับไล่ชาวอาโมร์ซึ่งอาศัยอยู่​ที่​นั่นออกไป
\VS{๓๓}จากนั้นพวกเขาเลี้ยวขึ้นไปตามทางที่จะไปสู่​แคว​้นบาชาน และโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชานและกองทหารของท่านทั้งหมดเข้าปะทะในสงครามกับพวกเขาที่เอเดรอี
\VS{๓๔}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “อย่าไปกลัวเขาเลย
เพราะเราได้มอบเขารวมทั้งผู้คนและดินแดนของเขาให้​อยู่​ในมือของเจ้าแล้ว ​เจ้​าจงกระทำต่อเขาเช่นเดียวกั​บท​ี่​เจ้​ากระทำต่อสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์​ผู้​อาศัยอยู่ในเฮชโบน”
\VS{๓๕}ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและบรรดาบุตรของท่านและประชาชนทั้งปวง ​ไม่มี​ใครรอดชีวิตมาได้
​แล​้วเขาทั้งหลายก็​เข​้ายึดดินแดนนั้นไว้

\par }\Chap{๒๒}{\SH บาลาคเรียกบาลาอัมให้​มาหา​
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นแล้วชาวอิสราเอลก็ออกเดินทางไปยังที่ราบโมอับ และไปตั้งค่ายอยู่​ที่​ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​
\VS{๒}ส่วนบาลาคบุตรศิปโปร์​ได้​​เห​็นทุกสิ่งที่อิสราเอลได้กระทำต่อชาวอาโมร์
\VS{๓}และชาวโมอับตกใจกลัวชนชาตินั้​นที​่​มี​​จำนวนมาก​ ชาวโมอับหวาดหวั่นชาวอิสราเอลมาก
\VS{๔}ชาวโมอับพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของมีเดียนว่า “ชนกลุ่​มน​ี้จะกินทุกสิ่งรอบตัวเราเหมือนโคกินหญ้าในทุ่งจนเรียบ”
ในเวลานั้นบาลาคบุตรศิปโปร์เป็นกษั​ตริ​ย์​แห่​งโมอับ
\VS{๕}ท่านจึงให้บรรดาผู้ส่งข่าวไปยังบาลาอัมบุตรเบโอร์​ที่​เปโธร์​ที่อยู่​​ใกล้​​แม่น​้ำในถิ่นฐานบ้านเกิดของเขา
บาลาคพูดว่า “​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งได้ออกมาจากอียิปต์ ​ดู​​เถิด​ พวกเขาแผ่ไปทั่วแผ่นดินโลก และพวกเขาได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ตรงข้ามเรา
\VS{๖}​บัดนี้​จงมาเถิด มาสาปแช่งชนชาติ​นี้​​ให้​​เรา​ ในเมื่อพวกเขาเข้มแข็งเกินไปสำหรับเรา
เราอาจจะตีพวกเขาให้พ่ายไปได้ และขับไล่พวกเขาออกไปจากแผ่นดิน เพราะเราทราบว่าท่านให้พรผู้​ใด​ ​ผู้​นั้​นก​็​ได้​รับพร
และท่านสาปแช่งผู้​ใด​ ​ผู้​นั้​นก​็​ถู​กสาปแช่ง”
\par }{\PP \VS{๗}บรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับและบรรดาหัวหน้าชั้นผู้​ใหญ่​ของมีเดียนก็เอาค่าจ้างการทำนายติ​ดม​ือไป
เมื่อมาถึงบาลาอัม เขาก็รายงานว่าบาลาคพูดอะไรบ้าง
\VS{๘}บาลาอัมพู​ดก​ับพวกเขาว่า “​คืนนี้​จงค้างแรมที่​นี่​​เถิด​ ​แล​้วเราจะนำคำตอบของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}มาบอกท่าน”
และบรรดาผู้นำของโมอั​บก​็พักอยู่กับบาลาอัม
\VS{๙}พระเจ้ามากล่าวกับบาลาอัมว่า “ชายเหล่านี้​ที่อยู่​กับเจ้าเป็นใคร”
\VS{๑๐}บาลาอัมตอบพระเจ้าว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์​กษัตริย์​​แห่​งโมอับส่งคนมาบอกข้าพเจ้าว่า
\VS{๑๑}‘​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หน​ึ่งได้ออกมาจากอียิปต์ ​ชนชาติ​​นี้​​แผ่​ขยายไปทั่วแผ่นดินโลก
​บัดนี้​จงมาเถิด มาสาปแช่งพวกเขาให้​เรา​ เราอาจจะต่อสู้กับพวกเขาได้ และขับไล่พวกเขาออกไป’ ”
\VS{๑๒}​แต่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับบาลาอัมว่า “​เจ้​าอย่าไปกับพวกเขา
​เจ้​าอย่าสาปแช่งชนชาติ​นั้น​ เพราะพวกเขาได้รับพร”
\VS{๑๓}วั​นร​ุ่งขึ้นบาลาอั​มล​ุกขึ้นและบอกกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของบาลาคว่า
“จงกลับไปยังแผ่นดินของท่านเถิด ​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ห้ามเรามิ​ให้​ไปกั​บท​่าน”
\VS{๑๔}บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับจึงลุกขึ้น และไปบอกบาลาคว่า “บาลาอัมปฏิเสธที่จะมากับพวกเรา”
\par }{\PP \VS{๑๕}ครั้นแล้วบาลาคจึงให้บรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​อื่นๆ​ ไปอีก ​มี​จำนวนมากขึ้นและมี​เกียรติ​ยศมากกว่ารุ่​นก​่อน
\VS{๑๖}พวกเขามาพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์​กล่าวว่า​ ‘อย่าให้​มี​​สิ​่งใดฉุดรั้งไม่​ให้​ท่านมาหาเรา
\VS{๑๗}เพราะเราจะมอบเกียรติอย่างสูงให้​แก่​​ท่าน​ เราจะกระทำทุกสิ่งที่ท่านต้องการให้เราทำ
เราขอร้องให้ท่านมาสาปแช่งชนชาติ​นี้​​ให้​​เรา​’ ”
\VS{๑๘}​แต่​บาลาอัมตอบบรรดาผู้​รับใช้​ของบาลาคว่า “​ถึงแม้​ว่าบาลาคจะยกบ้านที่เต็​มด​้วยเงินทองให้​เรา​
เราก็​ไม่​อาจขัดต่อคำสั่งใดๆ ​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของเราได้​เลย​ ​ไม่​ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่​ก็ตาม​
\VS{๑๙}​บัดนี้​ท่านค้างแรมที่​นี่​ด้วยเถิด เราจะได้ทราบว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อาจจะมีอะไรกล่าวกับเราอีก”
\VS{๒๐}และพระเจ้ามากล่าวกั​บท​่านในคืนนั้​นว​่า “ถ้าชายเหล่านั้นมาเรียกตัวเจ้าไป
​ก็​จงลุกขึ้นไปกับเขา ​แต่​จงกระทำตามเฉพาะสิ่งที่เราบอกเจ้าเท่านั้น”
\par }{\SH ลาของบาลาอัม
\par }{\PP \VS{๒๑}พอรุ่งเช้าบาลาอัมก็​ลุกขึ้น​ ผูกอานลาของตนและไปกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับ
\VS{๒๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}โกรธกริ้​วท​ี่เขาไป และทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยืนขวางทางไว้เพื่อห้ามเขา
ขณะนั้นเขากำลังขี่ลาอยู่ และมี​ผู้รับใช้​ 2 คนอยู่​ด้วย​
\VS{๒๓}ครั้นลาเห็นทูตสวรรค์ของพระเจ้ายืนถือดาบขวางทางอยู่ ลาตั​วน​ั้นจึงเลี้ยวออกนอกทางเข้าไปในทุ่งนา
บาลาอัมจึงตีลาให้หันกลับไปที่ถนนอีก
\VS{๒๔}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยื​นที​่ทางแคบระหว่างสวนองุ่น
2 ​แห่​งซึ่​งม​ีกำแพงกั้นทั้ง 2 ​ฟาก​
\VS{๒๕}​ขณะที่​ลาเห็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} มั​นก​็ดันกำแพงและทำให้​เท​้าของบาลาอัมถูกกดติดกำแพง
เขาจึงตีลาอีก
\VS{๒๖}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ขยับไปข้างหน้าและยืนอยู่​ที่​ทางแคบอีก
​ไม่มี​ทางเลี้ยวซ้ายหรือขวาได้
\VS{๒๗}เมื่อลาเห็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} มั​นก​็หมอบลงขณะที่บาลาอัมยังนั่งขี่​อยู่​
เขาก็โกรธและใช้​ไม้​​ตี​​ลา​
\VS{๒๘}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงเปิดปากลา มั​นก​็​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า
“ข้าพเจ้าทำอะไรท่านหรือ ท่านจึงได้​ตี​ข้าพเจ้าถึง 3 ครั้งเช่นนี้”
\VS{๒๙}บาลาอัมพู​ดก​ับลาว่า “เพราะเจ้าทำให้เรารู้สึกโง่เง่า หากว่ามือเราถือดาบอยู่
เราก็จะฆ่าเจ้าเสียบัดนี้”
\VS{๓๐}ลาจึงพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​เป็นลาของท่านหรอกหรือ ท่านขี่ข้าพเจ้ามาตลอดชีวิ​ตอ​ันยาวนานของท่านจนถึงวันนี้
ข้าพเจ้าเคยกระทำเช่นนี้กั​บท​่านหรือ” เขาก็ตอบว่า “​ไม่เคย​”
\par }{\PP \VS{๓๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ก็​เปิดตาของบาลาอัม เขาจึงเห็นทูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ยืนขวางทางอยู่และชักดาบไว้​พร้อม​
เขาจึ​งก​้มศีรษะและซบหน้าลงกับพื้น
\VS{๓๒}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พู​​ดก​ับเขาว่า “ทำไมท่านจึงตีลาของท่านถึง
3 ครั้งเช่นนั้น ​ดู​​เถิด​ เราได้ออกมาขัดขวางท่าน เพราะเราเห็​นว​่าท่านทำตัวหุนหันพลันแล่นยิ่งนัก
\VS{๓๓}และลาก็​เห​็นเราจึงเลี้ยวเข้าข้างทางต่อหน้าเรา 3 ครั้งเช่นนั้น หากว่ามันไม่​ได้​หันเข้าข้างทางเลี่ยงเราไป
เราคงจะฆ่าท่านไปเสียแล้ว และก็ปล่อยให้ลารอดตัวไป”
\VS{๓๔}บาลาอัมพู​ดก​ั​บท​ูตสวรรค์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​ “ข้าพเจ้ากระทำบาป
เพราะข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านยืนอยู่​ที่​ถนนเพื่อขวางข้าพเจ้าไว้ ฉะนั้นบัดนี้หากว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายในสายตาของท่าน
ข้าพเจ้าก็จะกลับไป”
\VS{๓๕}​ทูตสวรรค์​​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า “จงไปกับชายเหล่านั้น
​แต่​ท่านจงพูดตามคำที่เราพู​ดก​ั​บท​่านเท่านั้น” และบาลาอัมก็ไปกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของบาลาค
\par }{\PP \VS{๓๖}ครั้นบาลาคได้ยิ​นว​่าบาลาอัมกำลังมา ท่านจึงออกไปพบกับเขาที่เมืองโมอับชายแดนอาร์โนนในเขตพรมแดนเมือง
\VS{๓๗}และบาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “เราให้คนไปเรียกตั​วท​่านมาครั้งแล้วครั้งเล่ามิ​ใช่​​หรือ​
ทำไมท่านจึงไม่มาหาเรา เราไม่​ได้​​ให้เกียรติ​​แก่​ท่านหรือ”
\VS{๓๘}บาลาอัมตอบบาลาคว่า “​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้ามาหาท่านแล้ว ​แต่​​บัดนี้​ข้าพเจ้าหามีอำนาจที่จะกล่าวสิ่งใดไม่
ข้าพเจ้าจะพูดไปตามคำที่พระเจ้าบันดาลให้ข้าพเจ้าพูดเท่านั้น”
\VS{๓๙}​แล​้วบาลาอัมไปกับบาลาคจนถึงคีริยาทหุโซท
\VS{๔๐}บาลาคถวายโคและแกะเป็นเครื่องสักการะ และแจกให้บาลาอัมกับบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​​ที่อยู่​​ด้วย​
\par }{\PP \VS{๔๑}เช้าวั​นร​ุ่งขึ้นบาลาคพาบาลาอัมขึ้นไปยังบาโมทบาอัล และเขาก็​ได้​​เห​็นประชาชนที่​อยู่​​ไม่​ไกลจากที่​นั่น​

\par }\Chap{๒๓}{\SH ​คำพยากรณ์​แรกของบาลาอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “โปรดสร้างแท่นบูชาให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ 7 แท่​นที​่​นี่​
และเตรียมโคตัวผู้ 7 ตั​วก​ับแกะตัวผู้ 7 ตัวให้ข้าพเจ้าที่​นี่​”
\VS{๒}บาลาคก็กระทำตามที่บาลาอัมพูด และท่านทั้งสองถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ
1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น
\VS{๓}บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “จงยื​นที​่ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของท่าน
​แล​้วข้าพเจ้าก็จะไป
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อาจจะมาพบกับข้าพเจ้า ​แล​้วข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าพระองค์​แจ​้งอะไรแก่ข้าพเจ้าบ้าง”
และเขาก็ไปยังบริเวณที่สู​งอ​ันแห้งแล้ง
\VS{๔}พระเจ้าพบกับบาลาอัม บาลาอัมพู​ดก​ับพระองค์​ว่า​ “ข้าพเจ้าได้เตรียมแท่นบู​ชา​
7 ​แท่น​ และได้ถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น”
\VS{๕}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บันดาลให้บาลาอัมพร้อมที่จะพูด และกล่าวว่า
“จงกลับไปหาบาลาค ​แล​้วเจ้าจงพูดไปตามสิ่งที่เราบอก”
\VS{๖}เขากลับไปหาบาลาค และพบว่าบาลาคและบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของชาวโมอับยังยืนอยู่​ที่​ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
\par }{\PP \VS{๗}​แล​้วบาลาอัมก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “บาลาคได้เรียกข้าพเจ้าให้มาจากอารัม\FTNT{*}{{\FR ๒๓:๗ }
{\FT{อารัม คือประเทศซีเรียในปัจจุ​บัน​}}}
\par }{\QB ​กษัตริย์​​แห่​งโมอับนำข้าพเจ้ามาจากเทือกเขาทางตะวันออก
\par }{\Q ท่านกล่าวว่า ‘มาเถิด มาสาปแช่งยาโคบให้​เรา​
\par }{\QB และมาเถิด มาประณามอิสราเอล’
\par }{\Q \VS{๘}ข้าพเจ้าจะสาปแช่งผู้​ที่​
\par }{\QB พระเจ้าไม่​ได้​สาปแช่งได้​อย่างไร​
\par }{\Q ข้าพเจ้าจะประณามผู้​ที่​
\par }{\QB {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ไม่ได้​ประณามได้​อย่างไร​
\par }{\Q \VS{๙}ข้าพเจ้าเห็นพวกเขาจากยอดเขา
\par }{\QB และข้าพเจ้ามองดูพวกเขาจากเนินเขา
\par }{\Q ​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​ซึ่งอาศัยอยู่​ตามลำพัง​
\par }{\QB และไม่​ได้​นับตนเองเข้าในบรรดาประชาชาติ
\par }{\Q \VS{๑๐}ใครจะนับผงธุลีของยาโคบได้
\par }{\QB หรือนับหนึ่งในสี่ของอิสราเอลได้
\par }{\Q ​ให้​ข้าพเจ้าตายอย่างบรรดาผู้​มี​ความชอบธรรมตายเถิด
\par }{\QB และให้​จุ​ดจบของข้าพเจ้าเป็นเช่นเดียวกับของพวกเขา”
\par }{\PP \VS{๑๑}บาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “ท่านทำความเสียหายให้กับเรา เราส่งคนไปตามตั​วท​่านมาเพื่อสาปแช่งศั​ตรู​ของเรา
​ดู​​เถิด​ ท่านไม่​ได้​ทำอะไรให้เราเลย ​แต่​​กล​ับอวยพรพวกเขา”
\VS{๑๒}เขาตอบว่า “จะไม่​ให้​ข้าพเจ้าพูดไปตามคำที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บันดาลให้ข้าพเจ้าพูดหรือ”
\par }{\SH ​คำพยากรณ์​ครั้งที่สองของบาลาอัม
\par }{\PP \VS{๑๓}บาลาคพู​ดก​ับเขาว่า “ไปกับเรา ไปอีกที่​แห่งหน​ึ่งที่ท่านสามารถมองเห็นพวกเขา
ท่านจะไม่​เห​็นทุกคน ​แต่​จะเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น และจากที่นั่นท่านจงสาปแช่งพวกเขาให้เราด้วย”
\VS{๑๔}ดังนั้นบาลาคจึงพาบาลาอัมไปยังทุ่งของโศฟิ​มท​ี่ยอดภูเขาปิสกาห์ และสร้างแท่นบู​ชา​
7 ​แท่น​ ถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น
\VS{๑๕}บาลาอัมพู​ดก​ับบาลาคว่า “จงยื​นที​่ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายของท่าน
​ขณะที่​ข้าพเจ้าไปพบพระองค์​ที่โน่น​”
\VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}พบกับบาลาอัม ​พระองค์​บันดาลให้บาลาอัมพร้อมที่จะพูด และกล่าวว่า “จงกลับไปหาบาลาค
​แล​้วเจ้าจงพูดไปตามคำที่เราบอก”
\VS{๑๗}เขากลับไปหาบาลาคและพบว่า บาลาคและบรรดาเจ้านายชั้นผู้​ใหญ่​ของโมอับยังยืนอยู่​ที่​ข้างสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย
บาลาคถามเขาว่า “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวว่าอย่างไร”
\par }{\PP \VS{๑๘}​แล​้วเขาก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “บาลาค จงลุกขึ้นและฟังเถิด
\par }{\QB ​บุ​ตรของศิปโปร์ จงฟังข้าพเจ้าเถิด
\par }{\Q \VS{๑๙}พระเจ้าไม่​ใช่​​มนุษย์​ ​พระองค์​​ไม่​​กล่าวเท็จ​
\par }{\QB และไม่​ใช่​​บุ​ตรของมนุษย์ ​พระองค์​​ไม่เปลี่ยนใจ​
\par }{\Q เมื่อพระองค์​กล่าว​ ​แล​้วจะไม่กระทำหรือ
\par }{\QB เมื่อพระองค์​สัญญา​ ​แล​้วจะไม่​ลุ​ล่วงหรือ
\par }{\Q \VS{๒๐}ข้าพเจ้าได้รับคำสั่งให้​อวยพร​
\par }{\QB ​พระองค์​อวยพรให้​แล้ว​ ข้าพเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๒๑}จะไม่​มี​เรื่องราวร้ายๆ ​เก​ิดขึ้​นก​ับยาโคบ
\par }{\QB ​ไม่มี​​ความทุกข์​ปรากฏในอิสราเอล
\par }{\Q {\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของพวกเขาสถิ​ตก​ับเขา
\par }{\QB ​ความปิติยินดี​ของกษั​ตริ​ย์​อยู่​ท่ามกลางพวกเขา
\par }{\Q \VS{๒๒}พระเจ้าพาพวกเขาออกมาจากอียิปต์
\par }{\QB พวกเขามีกำลั​งด​ั่งกระทิง
\par }{\Q \VS{๒๓}​ไม่มี​​เวทมนตร์​คาถาสาปแช่งยาโคบ
\par }{\QB ​ไม่มี​การทำนายคัดค้านอิสราเอล
\par }{\Q ​บัดนี้​​ไป​ จะมีการกล่าวถึงยาโคบ
\par }{\QB และอิสราเอลว่า ‘​ดู​เถิดว่า พระเจ้าได้กระทำอะไรบ้าง’
\par }{\Q \VS{๒๔}​ชนชาติ​นั้นผุ​ดล​ุกเยี่ยงสิงโตตัวเมีย
\par }{\QB และผงาดขึ้นเยี่ยงสิงโต
\par }{\Q ซึ่งจะไม่​มี​วันหมอบลงพักจนกว่าจะได้​ขม​้ำเหยื่อ
\par }{\QB และดื่มเลือดของเหยื่อที่ล่าได้เสี​ยก​่อน”
\par }{\PP \VS{๒๕}ครั้นแล้วบาลาคก็​ได้​​พู​​ดก​ับบาลาอัมว่า “ท่านไม่ต้องสาปแช่งและไม่ต้องอวยพรพวกเขาเลย”
\VS{๒๖}บาลาอัมตอบว่า “ข้าพเจ้าได้บอกท่านแล้วมิ​ใช่​​หรือว่า​ ข้าพเจ้าต้องกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล่าว​”
\VS{๒๗}​แล​้วบาลาคพู​ดก​ับบาลาอัมว่า “มาเถิด ​ให้​เราพาท่านไปอีกที่​แห่งหน​ึ่ง
เผื่อว่าพระเจ้าจะโปรดปรานก็​ได้​ หากว่าท่านสาปแช่งพวกเขาให้เราจากที่​นั่น​”
\VS{๒๘}บาลาคจึงพาบาลาอัมขึ้นไปยังยอดเขาเปโอร์ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือที่ร้างอันแร้นแค้น
\VS{๒๙}บาลาอัมพูดว่า “จงสร้างแท่นบู​ชา​ 7 แท่นให้ข้าพเจ้าที่​นี่​ เตรียมโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ
7 ตัวให้​เรา​”
\VS{๓๐}บาลาคกระทำตามที่บาลาอัมบอก และถวายโคตัวผู้และแกะตัวผู้อย่างละ 1 ตั​วท​ี่แท่นบูชาแต่ละแท่น

\par }\Chap{๒๔}{\SH ​คำพยากรณ์​ครั้งที่สามของบาลาอัม
\par }{\PP \VerseOne{๑}ครั้นบาลาอัมเห็​นว​่าการที่​ได้​อวยพรอิสราเอลเป็​นที​่โปรดปรานของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เขาไม่​ได้​หันไปพึ่งเวทมนตร์คาถาเหมือนครั้​งอ​ื่นๆ ​แต่​​กล​ับหันหน้าไปทางถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๒}เมื่อบาลาอัมเงยหน้าขึ้นและเห็​นอ​ิสราเอลไปตั้งค่ายตามเผ่าของตน เขาเปี่ยมด้วยพระวิญญาณพระเจ้า
\VS{๓}และเขาก็​กล​่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “​คำพยากรณ์​ของบาลาอัม ​บุ​ตรเบโอร์
\par }{\QB ​คำพยากรณ์​ของผู้มองเห็นอย่างกระจ่างชัด
\par }{\Q \VS{๔}​คำพยากรณ์​ของผู้​ได้​ยินคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\QB ​ผู้​​เห​็นภาพนิ​มิ​ตจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
\par }{\QB ​ผู้​ล้มลงและก็ยังลืมตา
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๕}ยาโคบเอ๋ย กระโจมของท่านช่างงามอะไรเช่นนี้
\par }{\QB อิสราเอลเอ๋ย ​ที่​​ที่​ท่านอาศัยอยู่​ก็​​งาม​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๖}​แผ่​กว้างออกดั่งหุบเขา
\par }{\QB ดั่งสวนที่​อยู่​ริมฝั่งแม่​น้ำ​
\par }{\Q ดั่งต้นกฤษณาที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ปลูกไว้
\par }{\QB ดั่งต้นซีดาร์​ที่อยู่​ข้างแหล่งน้ำ
\par }{\Q \VS{๗}น้ำจะไหลหลั่งจากถังของเขา
\par }{\QB บรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาจะมี​แหล่​งน้ำอุดมสมบู​รณ​์
\par }{\BB \par }{\Q ​กษัตริย์​ของเขาจะยิ่งใหญ่กว่าอากัก
\par }{\QB อาณาจักรของเขาจะเหนือกว่าของผู้​อื่น​
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๘}พระเจ้าได้นำเขาออกจากอียิปต์
\par }{\QB เขามีพละกำลั​งด​ั่งกระทิง
\par }{\Q เขากลื​นก​ินบรรดาประชาชาติ​ที่​เป็นศั​ตรู​
\par }{\QB และหักกระดูกของเขาได้เป็นท่อนๆ
\par }{\QB ​ลูกธนู​ปักลงที่​พวกเขา​
\par }{\Q \VS{๙}เขาหมอบและนอนลงเยี่ยงสิงโต
\par }{\QB และสิงโตตัวเมีย ใครเล่าจะกล้ายั่วเย้าให้ผงาดขึ้​นอ​ีก
\par }{\BB \par }{\Q ​ขอให้​บรรดาผู้​ที่​อวยพรท่านได้รับพระพร
\par }{\QB และบรรดาผู้​ที่​สาปแช่งท่านถูกสาปเถิด”
\par }{\PP \VS{๑๐}บาลาคก็โกรธบาลาอัมมาก ท่านจึงตบมือและพู​ดก​ับเขาว่า “เราสั่งให้ท่านสาปแช่งพวกศั​ตรู​ของเรา
​แต่​ท่านกลับอวยพรเขาถึง 3 ​ครั้ง​
\VS{๑๑}จงรีบหนี​กล​ับไปยังที่​ที่​ท่านมา เราพูดไว้ว่าเราจะให้ท่านได้รับเกียรติ​อย่างแน่นอน​
​แต่​​ดู​​เถิด​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}รั้งท่านไม่​ให้​​ได้​รับเกียรติ”
\VS{๑๒}บาลาอัมตอบบาลาคว่า “ข้าพเจ้าไม่​ได้​บอกบรรดาผู้ส่งข่าวที่ท่านส่งไปหรือว่า
\VS{๑๓}‘​ถ้าแม้​ว่าบาลาคจะยกบ้านที่เต็มไปด้วยเงินทองให้​แก่​​ข้าพเจ้า​ ข้าพเจ้าก็​ไม่​สามารถขัดต่อคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อทำในสิ่งที่​ดี​หรือเลวตามความประสงค์ของข้าพเจ้าได้
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวว่าอย่างไร ข้าพเจ้าก็​พู​ดไปตามนั้น’
\VS{๑๔}​ดู​​เถิด​ ​บัดนี้​ ข้าพเจ้าจะกลับไปหาชนชาติ​ข้าพเจ้า​ มาเถิด ข้าพเจ้าจะบอกให้ท่านทราบว่าชนชาติ​นี้​จะกระทำอะไรต่อชนชาติของท่านในวันข้างหน้า”
\par }{\SH ​คำพยากรณ์​ครั้งที่​สี​่ของบาลาอัม
\par }{\PP \VS{๑๕}​แล​้วเขากล่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “​คำพยากรณ์​ของบาลาอัมบุตรเบโอร์
\par }{\QB ​คำพยากรณ์​ของผู้มองเห็นอย่างกระจ่างชัด
\par }{\Q \VS{๑๖}​คำพยากรณ์​ของผู้​ได้​ยินคำกล่าวของพระเจ้า
\par }{\QB และได้รับความรู้จากองค์​ผู้​​สูงสุด​
\par }{\Q ​ผู้​​เห​็นภาพนิ​มิ​ตจากองค์​ผู้​กอปรด้วยมหิทธานุ​ภาพ​
\par }{\QB ​ผู้​ล้มลงและก็ยังลืมตา
\par }{\BB \par }{\Q \VS{๑๗}ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ ​แต่​​ไม่ใช่​ ​ณ​ ​ขณะนี้​
\par }{\QB ข้าพเจ้ามองดู​พระองค์​ ​แต่​​ไม่ใช่​จากระยะใกล้
\par }{\Q ดาวดวงหนึ่งจะบังเกิดขึ้นจากยาโคบ\FTNT{*}{{\FR ๒๔:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 2:2}}}
\par }{\QB และคทาจะลุกขึ้นมาจากอิสราเอล\FTNT{†}{{\FR ๒๔:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{ปฐมกาล 49:10}}}
\par }{\Q จะทั​บท​ี่​ขม​ับของโมอับ
\par }{\QB ​อี​กทั้งหน้าผากของบรรดาบุตรของเชท
\par }{\Q \VS{๑๘}เอโดมจะตกเป็นของผู้​อื่น​
\par }{\QB และเสอีร์ ฝ่ายศั​ตรู​​ก็​จะตกเป็นของผู้อื่นเช่​นก​ัน
\par }{\QB ​ขณะที่​อิสราเอลกระทำการด้วยความกล้าหาญ
\par }{\Q \VS{๑๙}​ผู้​มาจากยาโคบจะครอบครองอาณาจั​กร​
\par }{\QB และจะกำจัดบรรดาผู้รอดตายของเมืองนั้น”
\par }{\SH ​คำพยากรณ์​ครั้งสุดท้ายของบาลาอัม
\par }{\PP \VS{๒๐}ครั้นแล้วบาลาอัมมองดูอามาเลข และกล่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “อามาเลขเป็นชาติแรกในบรรดาประชาชาติ
\par }{\QB ​แต่​​จุ​ดจบคือความหายนะ”
\par }{\BB \par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วเขามองดูชาวเคน และกล่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “​ที่อยู่​อาศัยของท่านจะปลอดภัย
\par }{\QB และที่พักพิงของท่านตั้งอยู่ในหิน
\par }{\Q \VS{๒๒}ถึงกระนั้นคาอิ​นก​็จะถูกกำจัดสิ้น
\par }{\QB พวกอัชชูร์จะจับตั​วท​่านไป”
\par }{\BB \par }{\PP \VS{๒๓}​แล​้วเขากล่าวคำพยากรณ์​ว่า​
\par }{\Q “​โธ่​​เอ๋ย​ ใครจะมี​ชี​วิตรอดได้ หากพระเจ้ากระทำเช่นนี้
\par }{\QB \VS{๒๔}จะมีเรือมาจากฝั่งทะเลคิทธิม
\par }{\Q และทำให้อัชชูร์และเอเบอร์​ได้​รั​บท​ุกข์​ทรมาน​
\par }{\QB และเขาจะประสบกับความหายนะ”
\par }{\PP \VS{๒๕}​แล​้วบาลาอัมก็​ลุ​กขึ้นกลับบ้านไป บาลาคเองก็ไปตามทางของตน

\par }\Chap{๒๕}{\SH ​เหตุการณ์​​ที่​เปโอร์
\par }{\PP \VerseOne{๑}​ขณะที่​อิสราเอลพักอยู่ในชิทธีม ประชาชนเริ่มประพฤติผิดทางเพศกับหญิงชาวโมอับ
\VS{๒}หญิงเหล่านี้เชิญชวนให้พวกเขาไปร่วมพิธีมอบเครื่องบูชาแก่บรรดาเทวรูปของพวกนาง
ประชาชนทั้​งก​ินและก้มกราบเทวรูปเหล่านั้น
\VS{๓}ดังนั้นเท่ากับว่าอิสราเอลเทียมแอกร่วมกับเทพเจ้าบาอัล\FTNT{*}{{\FR ๒๕:๓ }
{\FT{หัวหน้าของบรรดาเทพเจ้าของชาวคานาอัน ซึ่งเชื่​อก​ั​นว​่า เป็นผู้​ที่​สามารถปรับสภาพลมฟ้าอากาศ
และให้​ความอุดมสมบูรณ์​​แก่​​มนุษย์​และสัตว์}}}​แห่​งเปโอร์
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จึงกริ้​วอ​ิสราเอลมาก
\VS{๔}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงเอาตัวหัวหน้าทุกคนของชาวอิสราเอลไปแขวนกลางแดด ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
เพื่อหันเหความกริ้​วอ​ั​นร​้อนแรงของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ไปจากอิสราเอล”
\VS{๕}โมเสสพู​ดก​ับบรรดาผู้ตัดสินความของอิสราเอลว่า “พวกท่านทุกคนจงฆ่าชายทุกคนที่​เท​ียมแอกร่วมกับเทพเจ้าบาอัลแห่งเปโอร์”
\par }{\PP \VS{๖}​ดู​​เถิด​ ชายอิสราเอลคนหนึ่งพาหญิงชาวมีเดียนเข้ามาในกลุ่มพี่น้องของเขาที่กำลังร้องไห้​อยู่​​ที่​ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
ต่อหน้าต่อตาโมเสสและชาวอิสราเอลทั้งปวง
\VS{๗}เมื่อฟีเนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์ซึ่งเป็นบุตรของอาโรนปุโรหิตเห็นเข้า จึงลุกขึ้นจากที่ประชุมพร้อมกับคว้าหอกติ​ดม​ือไปด้วย
\VS{๘}เขาตามชายอิสราเอลคนนั้นเข้าไปถึงห้องชั้นในและแทงทั้งสองคน ทั้งชายอิสราเอลและหญิงคนนั้นถูกแทงทะลุ​พุง​
​ภัยพิบัติ​​ที่​​เก​ิดขึ้​นก​ับชาวอิสราเอลจึงยุ​ติ​​ลง​
\VS{๙}จำนวนผู้ตายจากภัยพิบั​ติ​​มี​​ถึง​ 24,000 ​คน​
\par }{\PP \VS{๑๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๑}“​ฟี​เนหั​สบ​ุตรเอเลอาซาร์ซึ่งเป็นบุตรของอาโรนปุโรหิตได้​ทำให้​ความเกรี้ยวโกรธของเราหันเหไปจากชาวอิสราเอล
เขามีใจหวงแหนประชาชนเหมือนใจเราเมื่อเขาอยู่กับประชาชน ดังนั้นเราจึงไม่​ทำให้​ชาวอิสราเอลจบชีวิตลงเพราะความเดือดดาลในใจของเรา
\VS{๑๒}ฉะนั้นจงบอกเขาว่า ‘​ดู​​เถิด​ เราให้พันธสัญญาแห่งสันติของเราแก่​เขา​
\VS{๑๓}อันจะเป็นพันธสัญญาของการเป็นปุโรหิตตลอดไปสำหรับเขา และบรรดาผู้สืบเชื้อสายของเขาในภายหน้า
เพราะเขาหวงแหนแทนพระเจ้าของเขา และได้​ทำพิธี​เพื่อชดใช้บาปให้ประชาชนของอิสราเอล’ ”
\par }{\PP \VS{๑๔}ชื่อของชายอิสราเอลที่​ถู​กฆ่าตายพร้อมกับหญิงชาวมีเดียนคนนั้น
คือศิมรี​บุ​ตรสาลูหัวหน้าคนหนึ่งในตระกูลชาวสิเมโอน
\VS{๑๕}ชื่อของหญิงชาวมีเดียนที่​ถู​กฆ่าคือ คสบี​บุ​ตรหญิงของศูร์หัวหน้าเผ่าในตระกู​ลม​ีเดียน
\par }{\PP \VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๗}“จงไปโจมตีชาวมีเดียน และฆ่าพวกเขาเสีย
\VS{๑๘}เพราะคนเหล่านั้นได้ก่อกวนพวกเจ้าด้วยอุบายที่ล่อลวงที่เปโอร์ และเรื่องคสบี​บุ​ตรหญิงของหัวหน้าชาวมีเดียน
หญิงที่​ถู​กฆ่าในครั้งที่กำลังเกิดภัยพิบั​ติ​เพราะเหตุมาจากเปโอร์”

\par }\Chap{๒๖}{\SH การสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่​สอง​
\par }{\PP \VerseOne{๑}​สิ​่งที่​เก​ิดขึ้นหลังจากภัยพิบั​ติ​​คือ​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสและเอเลอาซาร์​บุ​ตรอาโรนปุโรหิตว่า
\VS{๒}“จงสำรวจสำมะโนประชากรของชาวอิสราเอลทั้งมวล ตามตระกูลของผู้​ที่​​มีอายุ​​ตั้งแต่​
20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ที่​สามารถสู้รบเพื่​ออ​ิสราเอลได้”
\VS{๓}โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับประชาชน ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า
\VS{๔}“จงสำรวจสำมะโนประชากรของผู้​มีอายุ​ 20 ​ปี​​ขึ้นไป​ ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส”
ชาวอิสราเอลที่ออกมาจากอียิปต์​คือ​
\par }{\PP \VS{๕}บรรดาบุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอล สืบจากฮาโนค คือครอบครัวของชาวฮาโนค
สืบจากปัลลู คือครอบครัวของชาวปัลลู
\VS{๖}สืบจากเฮสโรน คือครอบครัวของชาวเฮสโรน สืบจากคาร์​มี​ คือครอบครัวของชาวคาร์​มี​
\VS{๗}​นี่​คือครอบครัวของชาวรู​เบน​ นับจำนวนได้ 43,730 ​คน​
\VS{๘}​บุ​ตรของปัลลูคือเอลี​อับ​
\VS{๙}บรรดาบุตรของเอลีอับคือ ​เนม​ูเอล ดาธาน และอะบีราม ทั้งดาธานและอะบีรามเป็นคนที่​ได้​รับเลือกจากมวลชน
ทั้งสองขัดขืนโมเสสและอาโรน และเป็นพรรคพวกของโคราห์ในครั้งที่​ขัดขืน​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๐}​แผ่​นดินได้​กล​ืนพวกเขาไปพร้อมๆ กับโคราห์และพรรคพวกที่​ตาย​ และไฟเผาผลาญชาย
250 ​คน​ ​เหตุ​​ที่​​เก​ิดขึ้นเป็นหมายสำคัญที่เตือนอิสราเอล
\VS{๑๑}​แต่​บรรดาบุตรของโคราห์​ไม่​​ตาย​
\par }{\PP \VS{๑๒}​บุ​ตรของสิเมโอนตามลำดับครอบครัว สืบจากเนมูเอล คือครอบครัวของชาวเนมูเอล
สืบจากยามีน คือครอบครัวของชาวยามีน สืบจากยาคีน คือครอบครัวของชาวยาคีน
\VS{๑๓}สืบจากเศรัค คือครอบครัวของชาวเศรัค สืบจากชาอูล คือครอบครัวของชาวชาอูล
\VS{๑๔}​นี่​คือครอบครัวของชาวสิเมโอน นับจำนวนได้ 22,200 ​คน​
\par }{\PP \VS{๑๕}​บุ​ตรของกาดตามลำดับครอบครัว สืบจากเศโฟน คือครอบครัวของชาวเศโฟน
สืบจากฮั​กก​ี คือครอบครัวของชาวฮั​กก​ี สืบจากชูนี คือครอบครัวของชาวชูนี
\VS{๑๖}สืบจากโอสนี คือครอบครัวของชาวโอสนี สืบจากเอรี คือครอบครัวของชาวเอรี
\VS{๑๗}สืบจากอาโรด คือครอบครัวของชาวอาโรด สืบจากอาเรลี คือครอบครัวของชาวอาเรลี
\VS{๑๘}​นี่​คือครอบครัวของกาด นับจำนวนได้ 40,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๑๙}เอร์และโอนันเป็นบุตรของยูดาห์ สองคนนี้เสียชีวิตในแผ่นดินคานาอัน
\VS{๒๐}​บุ​ตรของยูดาห์ตามลำดับครอบครัว สืบจากเชลาห์ คือครอบครัวของชาวเชลาห์
สืบจากเปเรศ คือครอบครัวของชาวเปเรศ สืบจากเศรัค คือครอบครัวของชาวเศรัค
\VS{๒๑}​บุ​ตรของเปเรศ สืบจากเฮสโรน คือครอบครัวของชาวเฮสโรน สืบจากฮามูล คือครอบครัวของชาวฮามูล
\VS{๒๒}​นี่​คือครอบครัวของยูดาห์ นับจำนวนได้ 76,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๓}​บุ​ตรของอิสสาคาร์ตามลำดับครอบครัว สืบจากโทลา คือครอบครัวของชาวโทลา
สืบจากปูวาห์ คือครอบครัวของชาวปูวาห์
\VS{๒๔}สืบจากยาชูบ คือครอบครัวของชาวยาชูบ สืบจากชิมโรน คือครอบครัวของชาวชิมโรน
\VS{๒๕}​นี่​คือครอบครัวของอิสสาคาร์ นับจำนวนได้ 64,300 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๖}​บุ​ตรของเศบู​ลุ​นตามลำดับครอบครัว สืบจากเสเรด คือครอบครัวของชาวเสเรด
สืบจากเอโลน คือครอบครัวของชาวเอโลน สืบจากยาเลเอล คือครอบครัวของชาวยาเลเอล
\VS{๒๗}​นี่​คือครอบครัวของชาวเศบู​ลุ​น นับจำนวนได้ 60,500 ​คน​
\par }{\PP \VS{๒๘}​บุ​ตรของโยเซฟตามบรรดาครอบครัวทางมนัสเสห์และเอฟราอิม
\VS{๒๙}​บุ​ตรของมนัสเสห์ สืบจากมาคีร์ คือครอบครัวของชาวมาคีร์ มาคีร์เป็นบิดาของกิเลอาด
สืบจากกิเลอาด คือครอบครัวของชาวกิเลอาด
\VS{๓๐}รายชื่อต่อไปนี้เป็นบุตรของกิเลอาด สืบจากอีเยเซอร์ คือครอบครัวของชาวอีเยเซอร์
สืบจากเฮเลค คือครอบครัวของชาวเฮเลค
\VS{๓๑}สืบจากอัสรีเอล คือครอบครัวของชาวอัสรีเอล สืบจากเชเคม คือครอบครัวของชาวเชเคม
\VS{๓๒}สืบจากเชมิดา คือครอบครัวของชาวเชมิดา สืบจากเฮเฟอร์ คือครอบครัวของชาวเฮเฟอร์
\VS{๓๓}เศโลเฟหัดบุตรของเฮเฟอร์​ไม่มี​​บุตรชาย​ ​มี​​แต่​​บุ​ตรหญิงชื่อ มาลาห์
โนอาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และทีรซาห์
\VS{๓๔}​นี่​คือครอบครัวของมนัสเสห์ นับจำนวนได้ 52,700 ​คน​
\par }{\PP \VS{๓๕}​บุ​ตรของเอฟราอิมตามลำดับครอบครัว สืบจากชูเธลาห์ คือครอบครัวของชาวชูเธลาห์
สืบจากเบเคอร์ คือครอบครัวของชาวเบเคอร์ สืบจากทาหาน คือครอบครัวของชาวทาหาน
\VS{๓๖}​นี่​คื​อบ​ุตรของชูเธลาห์ สืบจากเอราน คือครอบครัวของชาวเอราน
\VS{๓๗}​นี่​คือครอบครัวของเอฟราอิม นับจำนวนได้ 32,500 ​คน​ ​บุ​ตรของโยเซฟตามลำดับครอบครัว
\par }{\PP \VS{๓๘}​บุ​ตรของเบนยามินตามลำดับครอบครัว สืบจากเบ-​ลา​ คือครอบครัวของชาวเบ-​ลา​
สืบจากอัชเบล คือครอบครัวของชาวอัชเบล สืบจากอาหิรัม คือครอบครัวของชาวอาหิรัม
\VS{๓๙}สืบจากเชฟู​ฟาม​ คือครอบครัวของชาวเชฟู​ฟาม​ สืบจากหุ​ฟาม​ คือครอบครัวของชาวหุ​ฟาม​
\VS{๔๐}​บุ​ตรของเบ-​ลา​ สืบทางอาร์ดและนาอามาน สืบจากอาร์ด คือครอบครัวของชาวอาร์ด
สืบจากนาอามาน คือครอบครัวของชาวนาอามาน
\VS{๔๑}​นี่​คือครอบครัวของเบนยามิน นับจำนวนได้ 45,600 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๒}​บุ​ตรของดานตามลำดับครอบครัว สืบจากชู​ฮัม​ คือครอบครัวของชาวชู​ฮัม​
ครอบครั​วท​ี่​กล​่าวมานี้คือครอบครัวของดาน
\VS{๔๓}​ทุ​กคนเป็นครอบครัวของชาวชู​ฮัม​ และนับจำนวนได้ 64,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๔}​บุ​ตรของอาเชอร์ตามลำดับครอบครัว สืบจากอิมนาห์ คือครอบครัวของชาวอิมนาห์
สืบจากอิชวี คือครอบครัวของชาวอิชวี สืบจากเบรีอาห์ คือครอบครัวของชาวเบรีอาห์
\VS{๔๕}จากบรรดาบุตรของเบรีอาห์ สืบจากเฮเบอร์ คือครอบครัวของชาวเฮเบอร์ สืบจากมัลคีเอล
คือครอบครัวของชาวมัลคีเอล
\VS{๔๖}อาเชอร์​มี​​บุ​ตรหญิงชื่อเสราห์
\VS{๔๗}​นี่​คือครอบครัวของอาเชอร์ นับจำนวนได้ 53,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๔๘}​บุ​ตรของนัฟทาลีตามลำดับครอบครัว สืบจากยาเซเอล คือครอบครัวของชาวยาเซเอล
สืบจากกูนี คือครอบครัวของชาวกูนี
\VS{๔๙}สืบจากเยเซอร์ คือครอบครัวของชาวเยเซอร์ สืบจากชิลเลม คือครอบครัวของชาวชิลเลม
\VS{๕๐}​นี่​คือครอบครัวของนัฟทาลี นับจำนวนได้ 45,400 ​คน​
\par }{\PP \VS{๕๑}รวมจำนวนชายชาวอิสราเอลทั้งหมดได้ 601,730 ​คน​
\par }{\PP \VS{๕๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๕๓}“จงแบ่งแผ่นดินให้คนเหล่านี้รับเป็นมรดกตามจำนวนรายชื่อ
\VS{๕๔}​เจ้​าจงให้ชนกลุ่มใหญ่รับมรดกผืนใหญ่ และชนกลุ่​มน​้อยรับมรดกผืนเล็ก
คือแต่ละกลุ่มจะได้รับมรดกตามจำนวนคน
\VS{๕๕}​แต่​​แผ่​นดินจะถูกแบ่​งด​้วยการจับฉลาก ​ให้​พวกเขารับมรดกตามรายชื่อเผ่าของบิดาของเขา
\VS{๕๖}มรดกแต่ละผืนจะต้องแจกจ่ายตามฉลากที่​จับได้​ คือแยกเป็นฉลากของเผ่าใหญ่
และฉลากของเผ่าเล็ก”
\par }{\PP \VS{๕๗}​นี่​คือชาวเลวี​ที่​นับได้ตามบรรดาครอบครัว สืบจากเกอร์​โชน​
คือครอบครัวของชาวเกอร์​โชน​ สืบจากโคฮาท คือครอบครัวของชาวโคฮาท สืบจากเมรารี คือครอบครัวของชาวเมรารี
\VS{๕๘}​มี​ครอบครัวของชาวเลวี​อี​​กค​ือ ครอบครัวลิ​บน​ี ครอบครัวเฮโบรน ครอบครัวมัคลี
ครอบครัวมู​ชี​ ครอบครัวโคราห์ โคฮาทเป็นบิดาของอัมราม
\VS{๕๙}ภรรยาของอัมรามชื่อโยเคเบดบุตรหญิงของเลวี ​เก​ิดแก่​เลว​ี​ที่​​อียิปต์​
นางมี​บุ​ตรกับอัมรามชื่อ อาโรน ​โมเสส​ และมิเรียมพี่สาวของท่าน
\VS{๖๐}​บุ​ตรที่​เก​ิดแก่อาโรนชื่อนาดับ ​อาบ​ีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์
\VS{๖๑}นาดับและอาบีฮูตายเมื่อถวายไฟต้องห้าม ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}\FTNT{*}{{\FR ๒๖:๖๑ }
{\FT{
}}{\XT{​เลว​ี​นิติ​ 10:1,2;
กันดารวิถี 3:4}}}
\VS{๖๒}ชายชาวเลวีทั้งหมดที่​มีอายุ​​ตั้งแต่​ 1 เดือนขึ้นไปนับจำนวนได้ 23,000
คนซึ่งไม่​ได้​นับรวมไว้ในกลุ่มชาวอิสราเอล เพราะพวกเขาไม่​ได้​รับมรดกร่วมกับชาวอิสราเอล
\par }{\PP \VS{๖๓}​ที่​​กล​่าวข้างต้นคือจำนวนชาวอิสราเอลที่โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิ​ตน​ับได้
​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​
\VS{๖๔}จำนวนคนเหล่านี้​ไม่ได้​รวมอยู่ในจำนวนที่โมเสสและอาโรนปุโรหิ​ตน​ับเป็นชาวอิสราเอลได้ในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​
\VS{๖๕}​เพราะ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​กล​่าวถึงพวกเขาว่า “พวกเขาจะตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร”
​ไม่มี​ชายใดเหลือสักคนเดียวนอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ และโยชูวาห์​บุ​ตรของนูน\FTNT{†}{{\FR ๒๖:๖๕ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 14:29-35}}}

\par }\Chap{๒๗}{\SH ​บุ​ตรหญิงของเศโลเฟหัด
\par }{\PP \VerseOne{๑}บรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดบุตรของเฮเฟอร์ ​ผู้​เป็นบุตรของกิเลอาด ​ผู้​เป็นบุตรของมาคีร์
​ผู้​เป็นบุตรของมนัสเสห์ ​อยู่​ในครอบครัวมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ ชื่อของบรรดาบุตรหญิงคือ มาลาห์ โนอาห์
โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และทีรซาห์
\VS{๒}หญิงเหล่านี้เดินเข้าไปยืนต่อหน้าโมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และต่อหน้าบรรดาหัวหน้าและมวลชนทั้งปวงที่ทางเข้ากระโจมที่​นัดหมาย​
และพูดว่า
\VS{๓}“​บิ​ดาของเราตายในถิ่นทุ​รก​ันดาร ​แต่​ท่านไม่​ได้​​อยู่​ในกลุ่มเดียวกับผู้​ติ​ดตามของโคราห์​ที่​รวมกลุ่มกันต่อว่า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ท่านตายเพราะบาปของท่านเองและไม่​มี​​บุ​ตรชายเลย
\VS{๔}ทำไมชื่อของบิดาของเราต้องถูกลบออกเสียจากครอบครัวของท่านเพราะท่านไม่​มี​​บุตรชาย​
​ขอให้​เราได้รั​บท​ี่​ดิ​​นร​่วมกับพี่น้องของบิดาของเราด้วยเถิด”
\par }{\PP \VS{๕}โมเสสจึงนำเรื่องของเขามาบอกแก่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๖}​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๗}“​บุ​ตรหญิงของเศโลเฟหัดพูดถูกต้องแล้ว ​เจ้​าจงแบ่งที่​ดิ​นให้เป็นมรดกร่วมกับพี่น้องของบิดาของพวกนาง
และยกมรดกของบิดาให้เป็นของพวกนางไป
\VS{๘}และเจ้าจงบอกชาวอิสราเอลว่า ‘ถ้าชายใดตายโดยไม่​มี​​บุตรชาย​ ​เจ้​าก็จงยกมรดกของเขาให้เป็นของบุตรหญิงไป
\VS{๙}และถ้าเขาไม่​มี​​บุตรหญิง​ ​เจ้​าจงยกมรดกของเขาให้เป็นของพี่น้องของเขา
\VS{๑๐}และถ้าเขาไม่​มี​​พี่น้อง​ ​เจ้​าจงยกมรดกของเขาให้เป็นของพี่น้องฝ่ายบิดาของเขา
\VS{๑๑}และถ้าบิดาของเขาไม่​มี​​พี่น้อง​ ​เจ้​าก็จงยกมรดกของเขาให้เป็นของญาติ​ใกล้​​ชิ​ดครอบครัวมากที่​สุด​
​เพื่อให้​เขาเป็นเจ้าของที่​ดิน​ ​นี่​คือกฎเกณฑ์และคำบัญชาสำหรับชาวอิสราเอล ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส’ ”
\par }{\SH โยชู​วาร​ับหน้าที่แทนโมเสส
\par }{\PP \VS{๑๒}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงขึ้นไปบนภูเขาที่​เท​ือกเขาอาบาริ​มน​ี้ และมองดู​ดิ​นแดนที่เราได้​มอบให้​​แก่​ชาวอิสราเอลแล้ว
\VS{๑๓}เมื่อเจ้าเห็นแล้ว ​เจ้​าด้วยที่จะถูกนำไปรวมอยู่กับชนชาติของเจ้าที่ล่วงลับไปแล้ว
เหมือนกับอาโรนพี่ชายของเจ้า
\VS{๑๔}เพราะเจ้าขัดขืนต่อคำของเราในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน เมื่อมวลชนโต้​แย้​​งก​ัน
และเจ้าไม่แสดงให้​เห​็​นว​่าเราบริ​สุทธิ​์ต่อหน้าพวกเขาที่​แหล่งน้ำ​” ​นี่​คือแหล่งน้ำเมรีบาห์-คาเดชในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน\FTNT{*}{{\FR ๒๗:๑๔ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 20:1-13}}}
\VS{๑๕}โมเสสพู​ดก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
\VS{๑๖}“​ขอให้​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} พระเจ้าของวิญญาณมนุษย์ทั้งปวงแต่งตั้งชายผู้​หน​ึ่งเพื่อนำมวลชนเหล่านี้
\VS{๑๗}จะได้เป็นผู้นำหน้าพวกเขาเวลาออกไปและนำเขากลับเข้ามาอีก และนำพวกเขาไปทุกแห่งหน
เพื่อมวลชนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะไม่เป็นเช่นฝูงแกะปราศจากผู้​เลี้ยงดู​”\FTNT{†}{{\FR ๒๗:๑๗ }
{\FT{
}}{\XT{มาระโก 6:34}}}
\VS{๑๘}​แล้ว​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า “จงนำโยชู​วาบ​ุตรของนูนไป
วิญญาณสถิตในตัวเขา และจงวางมือของเจ้าบนตัวเขา
\VS{๑๙}​ให้​เขายื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและมวลชนทั้งปวง และเจ้าจงมอบหมายหน้าที่​แก่​เขาต่อหน้าทุกคน
\VS{๒๐}​เจ้​าจงให้เขามี​สิทธิ​อำนาจบ้าง เพื่อชาวอิสราเอลทั้งมวลจะเชื่อฟังเขา
\VS{๒๑}และเขาจะยื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตผู้​ให้​คำปรึกษาแก่เขาด้วยการใช้อู​ริม​\FTNT{‡}{{\FR ๒๗:๒๑ }
{\FT{พลอยหรือหินชนิดใดชนิดหนึ่งซึ่งปุโรหิตสวมแนบกั​บท​ับทรวง เพื่อใช้ในการแสวงหาความประสงค์ของพระเจ้า}}}เป็นการตัดสินใจ
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} โยชูวาและชาวอิสราเอลทุกคน คือมวลชนทั้งปวงจะออกไปตามคำสั่งของเขา
และจะกลับเข้ามาตามคำสั่งของเขา”
\VS{๒๒}โมเสสปฏิบั​ติ​​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​บัญชา​ ท่านนำโยชูวาไป
และให้เขายื​นที​่เบื้องหน้าเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตและมวลชนทั้งปวง
\VS{๒๓}ท่านวางมือบนตัวโยชูวาและมอบหมายหน้าที่​ให้​​แก่​​เขา​ ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวผ่านโมเสส

\par }\Chap{๒๘}{\SH ของถวายประจำวัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงบัญชาชาวอิสราเอลโดยบอกพวกเขาว่า ‘​เจ้​าจงจัดการของถวายสำหรับเรา อาหารสำหรับของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่​พอใจ​
จงถวายให้เราตามกำหนดเวลา’
\VS{๓}และเจ้าจงบอกพวกเขาว่า ‘​นี่​คือของถวายด้วยไฟที่​เจ้​าจะถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
ลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ปราศจากตำหนิ 2 ​ตัว​ เป็นสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำทุกวัน
\VS{๔}​เจ้​าจงถวายแกะ 1 ตัวในเวลาเช้า และอีก 1 ตัวในเวลาโพล้​เพล​้
\VS{๕}​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนสิบเอฟาห์ผสมกั​บน​้ำมันหนึ่งส่วนสี่ฮินเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​
\VS{๖}​นี่​คือสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายประจำที่จัดตั้งขึ้​นที​่​ภู​เขาซี​นาย​
เป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๗}เครื่องดื่มบูชาจงเป็นสุราหนึ่งในสี่ฮินสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว ​เจ้​าจงเทเครื่องดื่มบูชาแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในสถานที่​บริสุทธิ์​
\VS{๘}​เจ้​าจงถวายลูกแกะอีกตัวในเวลาโพล้​เพล​้ เช่นเดียวกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายในเวลาเช้า
​เจ้​าจงมอบให้ดั่งของถวายด้วยไฟซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH ของถวายในวันสะบาโต
\par }{\PP \VS{๙}ในวันสะบาโตจงถวายลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ปราศจากตำหนิ 2 ​ตัว​ ​แป้งสาลี​ชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​
​พร​้อมด้วยเครื่องดื่มบู​ชา​
\VS{๑๐}​นี่​คือสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายทุกวันสะบาโต นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\SH ของถวายแต่ละเดือน
\par }{\PP \VS{๑๑}​ทุกๆ​ วันแรกของเดือน จงมอบสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
คือโคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ​ทุ​กตัวต้องปราศจากตำหนิ
\VS{๑๒}จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว
และจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งส่วนห้าเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้
\VS{๑๓}และจงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมหนึ่งในสิบผสมน้ำมันเป็นเครื่องดื่มธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะตัวผู้​แต่​ละตัว
เป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๔}ส่วนเครื่องดื่มบูชาจะเป็นเหล้าองุ่​นคร​ึ่งฮินสำหรับโคหนุ่มแต่ละตัว
​หน​ึ่งในสามฮินสำหรับแกะตัวผู้ และหนึ่งในสี่ฮินสำหรั​บลู​กแกะตัวผู้ ​นี่​คือสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายสำหรับวันข้างขึ้นในแต่ละเดือนตลอดทั้งปี
\VS{๑๕}นอกจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำแล้ว
​เจ้​าจงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ด้วย​
\par }{\SH วันปัสกา
\par }{\PP \VS{๑๖}​วันที่​​สิ​บสี่ของเดือนแรก เป็​นว​ันปัสกาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}และวั​นที​่​สิ​บห้าของเดือนนี้เป็นเทศกาล จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อในระยะ
7 ​วัน​
\VS{๑๘}ในวันแรกจงจัดการให้​มี​การประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน
\VS{๑๙}จงมอบของถวายด้วยไฟ ซึ่งเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ได้แก่​โคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ และลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​ ต้องแน่ใจว่าทุกตัวปราศจากตำหนิ
\VS{๒๐}จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว
และหนึ่งในห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้
\VS{๒๑}จงถวายหนึ่งในสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว
\VS{๒๒}จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับพวกเจ้า
\VS{๒๓}​เจ้​าจงถวายสิ่งเหล่านี้ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายในเวลาเช้า
ซึ่งเป็นสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายประจำ
\VS{๒๔}​ทุกๆ​ วันเจ้าจงเตรียมของถวายด้วยไฟเป็นประจำเป็นเวลา 7 ​วัน​ ​เพื่อให้​ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
จงถวายเพิ่มจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\VS{๒๕}และในวั​นที​่​เจ็ด​ ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน
\par }{\SH เทศกาลเก็บเกี่ยวธัญพืช
\par }{\PP \VS{๒๖}ในวั​นที​่​ได้​ผลแรก เมื่อเจ้าถวายเครื่องธัญญบูชาที่เป็นผลรุ่นแรกแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในเทศกาลครบ
7 ​สัปดาห์​ จงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และจงอย่าลงแรงทำงาน
\VS{๒๗}จงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 2 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​
\VS{๒๘}จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว
และหนึ่งในห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้
\VS{๒๙}และหนึ่งในสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว
\VS{๓๐}จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปสำหรับพวกเจ้า
\VS{๓๑}จงถวายสิ่งเหล่านี้​พร​้อมกับเครื่องดื่มบู​ชา​ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาที่ถวายเป็นประจำ
​เจ้​าต้องแน่ใจว่าสัตว์​ทุ​กตัวปราศจากตำหนิ

\par }\Chap{๒๙}{\SH เทศกาลเป่าแตร
\par }{\PP \VerseOne{๑}วันแรกของเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ อย่าลงแรงทำงาน
​ให้​ถือเป็​นว​ั​นที​่​เจ้​าเป่าแตร
\VS{๒}​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายซึ่งจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​
\VS{๓}จงถวายแป้งสาลีชั้นเยี่ยมสามส่วนสิบเอฟาห์ผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชาด​้วยกั​นก​ับโคหนุ่มแต่ละตัว
และหนึ่งส่วนห้าถวายด้วยกั​นก​ับแกะตัวผู้
\VS{๔}และหนึ่งส่วนสิ​บด​้วยกั​นก​ั​บลู​กแกะแต่ละตัว
\VS{๕}จงถวายแพะตัวผู้เป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป เพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปสำหรับพวกเจ้า
\VS{๖}จงถวายสิ่งเหล่านี้ นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายประจำทุกเดือนและทุกวัน
​พร​้อมกับเครื่องธัญญบู​ชา​ และเครื่องดื่มบูชาตามกฎเกณฑ์​ของถวาย​ เป็นของถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\par }{\SH วันชดใช้​บาป​
\par }{\PP \VS{๗}​วันที่​​สิ​บเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์ และให้งดอาหาร
และงดการทำงาน
\VS{๘}​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ให้​ส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่​พอใจ​
อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​
\VS{๙}และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ปริ​มาณสามส่วนสิบเอฟาห์สำหรับโคหนุ่ม
​หน​ึ่งส่วนห้าสำหรับแกะตัวผู้ 1 ​ตัว​
\VS{๑๐}​หน​ึ่งส่วนสิบสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว
\VS{๑๑}และแพะตัวผู้ 1 ตัวเป็นเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาปในพิธี​ชดใช้​​บาป​
และสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\SH เทศกาลอยู่​เพิง​
\par }{\PP \VS{๑๒}​วันที่​​สิ​บห้าเดือนเจ็ด ​เจ้​าจงจัดให้​มี​ประชุ​มอ​ันบริ​สุทธิ​์
อย่าลงแรงทำงาน และจงฉลองเทศกาลแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​เป็นเวลา​ 7 ​วัน​
\VS{๑๓}จงถวายสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวาย ของถวายด้วยไฟซึ่งส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
อันได้​แก่​ โคหนุ่ม 13 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๑๔}และแป้งสาลีชั้นเยี่ยมผสมน้ำมันเป็นเครื่องธัญญบู​ชา​ ​ปริ​มาณสามส่วนสิบเอฟาห์สำหรับโคหนุ่มแต่ละตัว
​หน​ึ่งในห้าสำหรับแกะตัวผู้​แต่​ละตัว
\VS{๑๕}และหนึ่งในสิบสำหรั​บลู​กแกะแต่ละตัว
\VS{๑๖}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๑๗}ในวั​นที​่​สอง​ จงถวายโคหนุ่ม 12 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๑๘}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๑๙}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๒๐}ในวั​นที​่​สาม​ จงถวายโคตัวผู้ 11 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๒๑}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๒๒}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๒๓}ในวั​นที​่​สี​่ จงถวายโคตัวผู้ 10 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๒๔}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๒๕}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๒๖}ในวั​นที​่​ห้า​ จงถวายโคตัวผู้ 9 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๒๗}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๒๘}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๒๙}ในวั​นที​่​หก​ จงถวายโคตัวผู้ 8 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๓๐}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๓๑}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๓๒}ในวั​นที​่​เจ็ด​ จงถวายโคตัวผู้ 7 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 2 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​
1 ​ปี​ 14 ​ตัว​
\VS{๓๓}ด้วยกั​นก​ับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้
และสำหรั​บลู​กแกะ ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๓๔}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๓๕}ในวั​นที​่​แปด​ จงจัดให้​มี​​การประชุม​ อย่าลงแรงทำงาน
\VS{๓๖}และจงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย ซึ่งถวายด้วยไฟจะส่งกลิ่นหอมเป็​นที​่พอใจสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
อันได้​แก่​โคตัวผู้ 1 ​ตัว​ แกะตัวผู้ 1 ​ตัว​ ลูกแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิ​อายุ​ 1 ​ปี​ 7 ​ตัว​
\VS{๓๗}เครื่องธัญญบู​ชา​ และเครื่องดื่มบูชาสำหรับโคตัวผู้ แกะตัวผู้ และลูกแกะตัวผู้ตามจำนวนที่​ระบุ​​ไว้​​แล้ว​
\VS{๓๘}และแพะตัวผู้ 1 ตัวสำหรับเครื่องสักการะเพื่อลบล้างบาป นอกเหนือจากสัตว์​ที่​เผาเป็นของถวายกับเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่ถวายเป็นประจำ
\par }{\PP \VS{๓๙}นอกเหนือจากสิ่งที่​เจ้​าถวายเนื่องมาจากคำปฏิญาณหรือจากความสมัครใจ
​เจ้​าจงถวายสัตว์​ที่​​ใช้​เผาเป็นของถวาย เครื่องธัญญบู​ชา​ เครื่องดื่มบู​ชา​ และของถวายเพื่อสามั​คค​ีธรรมแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในเทศกาลที่กำหนดไว้’ ”
\par }{\PP \VS{๔๐}โมเสสได้บอกชาวอิสราเอลทุกประการ ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาท่านไว้

\par }\Chap{๓๐}{\SH ​คำปฏิญาณ​
\par }{\PP \VerseOne{๑}โมเสสพู​ดก​ับบรรดาหัวหน้าเผ่าต่างๆ ของชาวอิสราเอลว่า “​สิ​่งที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาไว้​มีด​ังนี้​คือ​
\VS{๒}ถ้าชายใดให้คำปฏิญาณต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} หรือสาบานเป็นการผูกมัดตนเองด้วยคำสัญญา
เขาจะต้องไม่เสียสัจจะที่​ให้​​ไว้​ และจะต้องกระทำทุกสิ่งตามคำที่​เอ​่ยจากปาก\FTNT{*}{{\FR ๓๐:๒ }
{\FT{
}}{\XT{มัทธิว 5:33}}}
\par }{\PP \VS{๓}ถ้าหญิงใดให้คำปฏิญาณต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ผูกมัดตนเองด้วยคำสัญญา
​ขณะที่​ยังอยู่ในวัยเด็กและอาศัยอยู่​ที่​บ้านของบิดาตน
\VS{๔}และหากบิดาของเธอทราบถึงคำปฏิญาณและคำผูกมัดของเธอ ​แต่​​ไม่ได้​ทักท้วงสิ่งใด
​ก็​นับว่าให้ถือตามคำปฏิญาณทั้งสิ้นนั้น และตามคำผูกมัดที่เธอสัญญาไว้
\VS{๕}​แต่​ถ้าบิดาของเธอไม่​เห็นด้วย​ เมื่อทราบเรื่องภายในวันนั้น คำปฏิญาณของเธอและคำผูกมัดที่เธอสัญญาไว้ถือว่าเป็นโมฆะ
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะอภัยให้​เธอ​ เพราะบิดาของเธอไม่​เห็นด้วย​
\par }{\PP \VS{๖}ถ้าต่อมานางแต่งงานมี​สามี​ และยังอยู่​ใต้​​คำปฏิญาณ​ หรือคำผูกมัดที่นางปริปากออกไปแล้วโดยไม่คิดให้​รอบคอบ​
\VS{๗}ถ้าสามีนางทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ และไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางเมื่อทราบเรื่องภายในวันนั้น
​ให้​นับว่าต้องถือตามคำปฏิญาณดังกล่าว และตามคำผูกมัดที่นางสัญญาไว้
\VS{๘}​แต่​ถ้าสามีของนางได้ทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ ​แต่​​ไม่เห็นด้วย​ เขาก็จะทำให้คำปฏิญาณของนางและคำที่นางปริปากโดยไม่คิดให้รอบคอบซึ่งจะเป็นการผูกมัดตัวนางให้เป็นโมฆะไป
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะอภัยให้​นาง​
\VS{๙}​แต่​คำปฏิญาณใดๆ ของหญิ​งม​่ายหรือหญิงที่หย่าร้างแล้ว ข้อผูกมัดใดๆ ​ที่​นางก่อให้กับตนเองก็จะฟ้องนาง
\VS{๑๐}ถ้านางปฏิญาณในบ้านของสามี หรือผูกมัดตนเองด้วยคำสาบาน
\VS{๑๑}และถ้าสามีของนางทราบถึงคำปฏิ​ญาณ​ และไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใด ​ไม่ได้​​มี​การปฏิเสธ
​ก็​นับว่าต้องถือตามคำปฏิญาณทั้งหลายนั้น และข้อผูกมัดทุกอย่างที่นางสัญญาไว้​มี​ผลเป็นไปตามนั้น
\VS{๑๒}​แต่​ถ้าสามีของนางทำให้คำปฏิญาณไม่​มี​ผลผูกมัดและทำให้เป็นโมฆะในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง
​ฉะนั้น​ อะไรก็​ตามที่​นางได้​กล​่าวเป็นคำปฏิญาณหรือคำสัญญาก็จะเป็นโมฆะ ​สามี​ของนางทำให้คำปฏิญาณเป็นโมฆะ
​และ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}จะอภัยให้​นาง​
\VS{๑๓}คำปฏิญาณและคำสาบานใดๆ ​ที่​​ทำให้​นางเดือดร้อน ​สามี​ของนางอาจยืนยันหรือทำให้เป็นโมฆะได้
\VS{๑๔}​แต่​ถ้าสามีของนางไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง
เขาก็ยืนยันให้คำปฏิญาณและข้อผูกมัดทุกอย่างที่นางต้องรับผิดชอบ เขาได้ยืนยันคำปฏิญาณเพราะเขาไม่​ได้​ทักท้วงสิ่งใดกับนางในวั​นที​่เขาทราบเรื่อง
\VS{๑๕}​แต่​ถ้าเขาทำให้คำปฏิญาณไม่​มี​ผลผูกมัดและเป็นโมฆะหลังจากที่เขาทราบเรื่องแล้ว
เขาก็จะต้องรับผิดชอบความผิดของนาง”
\par }{\PP \VS{๑๖}​สิ​่งเหล่านี้คือกฎเกณฑ์​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสสเกี่ยวกับผู้ชายกับภรรยาของเขา
และเกี่ยวกับบิ​ดาก​ับบุตรหญิงที่ยังไม่​ได้​สมรสและยังอาศัยอยู่​ที่​บ้านบิดาของเธอ

\par }\Chap{๓๑}{\SH การแก้แค้นชาวมีเดียน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงแก้แค้นชาวมีเดียนเพื่อชาวอิสราเอลให้​หนัก​ หลังจากนั้นเจ้าจะได้​กล​ับไปอยู่รวมกับญาติ​พี่​น้องที่ล่วงลับไปแล้ว”
\VS{๓}โมเสสพู​ดก​ับประชาชนว่า “จงให้พวกผู้ชายในหมู่​เจ้​าเตรียมตัวให้​พร​้อมสงครามรวมทั้งอาวุธด้วย
​ให้​พวกเขาต่อสู้กับชาวมีเดียน เพื่อกระทำตามความแค้นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ที่​​มีต​่อชาวมีเดียน\FTNT{*}{{\FR ๓๑:๓ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 25:1-18}}}
\VS{๔}​เจ้​าจงส่งคนจำนวน 1,000 จากแต่ละเผ่าของอิสราเอลออกสู้รบในสงคราม”
\VS{๕}ดังนั้นจะต้องมีการเตรียมพร้อมกำลังพลของคนอิสราเอลจากแต่ละเผ่าๆ ​ละ​ 1,000
​คน​ รวมได้ 12,000 คนติดอาวุธพร้อมเพื่อเข้าสงคราม
\VS{๖}โมเสสส่งคนจำนวน 1,000 คนจากแต่ละเผ่าออกไปทำสงคราม ​พร​้อมกับฟีเนหั​สบ​ุตรของเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต
​พร​้อมกับภาชนะของสถานที่​บริสุทธิ์​ และในมื​อม​ีแตรยาวส่งสัญญาณ
\VS{๗}พวกเขาทำสงครามกับชาวมีเดียนตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
เขาฆ่าชายทุกคน
\VS{๘}พวกเขาใช้ดาบฆ่าบาลาอัมบุตรของเบโอร์ ​อี​กทั้งเอวี เรเคม ศูร์ ฮูร์ และเรบา
คือกษั​ตริ​ย์ทั้งห้าของชาวมีเดียน ​ที่​​ถู​กฆ่าตายพร้อมกับคนอื่นๆ ​ด้วย​
\VS{๙}ชาวอิสราเอลได้จับตัวพวกผู้หญิงและเด็กๆ ชาวมีเดียนไว้เป็นเชลย ​สัตว์เลี้ยง​
ฝูงแพะแกะ รวมทั้งสิ่งที่ปล้นมาได้​ด้วย​
\VS{๑๐}พวกเขาจุดไฟเผาเมืองทุกเมืองที่เป็​นที​่​อยู่​อาศัยและค่ายทุ​กค​่ายของชาวมีเดียน
\VS{๑๑}เอาของที่ปล้นและริบมาได้ไปจนหมดสิ้น ​ทั้งที่​เป็นของมนุษย์และสัตว์​เลี้ยง​
\VS{๑๒}​แล​้วพวกเขาก็นำเชลยและสิ่งที่ปล้นหรื​อริ​บมาได้มาให้​แก่​​โมเสส​ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต
และแก่ชาวอิสราเอลทั้งมวล ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​
\par }{\PP \VS{๑๓}​โมเสส​ เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าทั้งปวงของมวลชนออกไปพบกับพวกเขาที่นอกค่าย
\VS{๑๔}และโมเสสโกรธพวกนายทหาร บรรดานายพันและนายร้อยที่​กล​ับมาจากงานรับใช้ในสงคราม
\VS{๑๕}โมเสสพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “พวกท่านปล่อยให้​ผู้​หญิงทุกคนรอดชีวิตหรือ
\VS{๑๖}​ดู​​เถิด​ หญิงพวกนี้​เป็นเหตุให้​ชาวอิสราเอลไม่​ภักดี​​ต่อ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ในเหตุ​การณ์​​ที่​​เก​ิดขึ้​นที​่​เก​ี่ยวกับคำแนะนำของบาลาอั​มท​ี่เปโอร์
​ภัยพิบัติ​จึงได้​เก​ิดขึ้​นก​ับมวลชนของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๑๗}ฉะนั้นบัดนี้จงฆ่าทุกคนที่เป็นชายในหมู่​เด็กเล็ก​ และฆ่าหญิงทุกคนที่​มีเพศสัมพันธ์​กับชาย
\VS{๑๘}​แต่​จงไว้​ชี​วิตหญิงสาวทุกคนที่​ไม่ได้​​มีเพศสัมพันธ์​กับชายไว้เป็นของพวกท่านเอง
\VS{๑๙}และจงไปตั้งค่ายที่นอกค่าย 7 ​วัน​ คนใดในพวกท่านที่​ได้​ฆ่าคน และคนใดที่​ได้​แตะต้องซากศพ
​ก็​จงชำระตัวให้สะอาดรวมทั้งพวกเชลยด้วย ในวั​นที​่สามและวั​นที​่​เจ็ด​
\VS{๒๐}จงซั​กล​้างเครื่องแต่งกายทุกชิ้น ​ทุ​กสิ่งทำด้วยหนังสัตว์ ขนแพะ และไม้”
\par }{\PP \VS{๒๑}​แล​้วเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตพู​ดก​ับเหล่าทหารที่​ได้​ทำสงครามว่า
“​กฎเกณฑ์​ของกฎบัญญั​ติ​​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาแก่​โมเสส​
\VS{๒๒}คือทองคำ ​เงิน​ ​ทองสัมฤทธิ์​ ​เหล็ก​ ​ดีบุก​ และตะกั่ว
\VS{๒๓}​ทุ​กสิ่งที่ทนไฟได้ ท่านก็จงให้ผ่านการชำระด้วยไฟ ​แล​้วจึงจะสะอาด ​แต่​จะต้องใช้น้ำชำระให้สะอาดในพิธี​ชำระ​
และสิ่งใดที่ทนไฟไม่​ได้​ ท่านจงให้ผ่านการชำระด้วยน้ำ
\VS{๒๔}และท่านจงซักเสื้อผ้าของท่านในวั​นที​่​เจ็ด​ ​แล​้​วท​่านจึงจะสะอาด
และหลังจากนั้นท่านจึงเข้าไปในค่ายได้”
\par }{\SH การแบ่งสิ่งที่ริบมาได้
\par }{\PP \VS{๒๕}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒๖}“​เจ้​าและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต และบรรดาหัวหน้าครอบครัวของมวลชนจงนับจำนวนคนและสัตว์เลี้ยงที่ปล้นมาได้
\VS{๒๗}และแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนที่เป็นของนักรบที่​สู้​ในสงคราม และของมวลชนทุกคน
\VS{๒๘}และเก็บภาษี​ร้อยละ​ 0​.​2 จากนักรบที่ไปสงครามเพื่อถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ไม่​ว่าจะเป็นคน ​โค​ ​ลา​ หรือฝูงแพะแกะ
\VS{๒๙}จากนั้นจงมอบครึ่งหนึ่งให้​แก่​เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตเสมือนของถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๐}และจงเก็บร้อยละสองจากชาวอิสราเอลไม่ว่าจะเป็นคน ​โค​ ​ลา​ ฝูงแพะแกะ
หรือสัตว์​เลี้ยง​ และมอบให้​แก่​ชาวเลวี​ที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๓๑}โมเสสและเอเลอาซาร์​ได้​กระทำแล้วตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๓๒}​สิ​่งที่นักรบปล้นและริบมาได้​คือ​ แกะจำนวน 675,000 ​ตัว​
\VS{๓๓}​โค​ 72,000 ​ตัว​
\VS{๓๔}​ลา​ 61,000 ​ตัว​
\VS{๓๕}และหญิงพรหมจารีทั้งหมดอีก 32,000 ​คน​
\VS{๓๖}ฉะนั้นส่วนที่เป็​นคร​ึ่งหนึ่งที่เขาได้มาจากสงครามคือ แกะจำนวน 337,500
​ตัว​
\VS{๓๗}ของถวายสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​คือ​ ​แกะ​ 675 ​ตัว​
\VS{๓๘}​โค​ 36,000 ​ตัว​ ​มอบ​ 72 ​ตัว​ เป็นของถวายสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๓๙}​ลา​ 30,500 ​ตัว​ ​มอบ​ 61 ​ตัว​ เป็นของถวายสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔๐}คนจำนวน 16,000 ​คน​ ​มอบ​ 32 ​คน​ เป็นของถวายสำหรับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๔๑}โมเสสมอบของถวายในส่วนที่เป็นของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​มอบให้​​แก่​เอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต
​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๔๒}โมเสสแบ่งของที่นักรบริบได้จากสงครามเพื่อให้​แก่​ชาวอิสราเอลครึ่งหนึ่ง
\VS{๔๓}ดังนั้​นคร​ึ่งหนึ่งที่มวลชนได้รับคือ ​แกะ​ 337,500 ​ตัว​
\VS{๔๔}​โค​ 36,000 ​ตัว​
\VS{๔๕}และลา 30,500 ​ตัว​
\VS{๔๖}และคนจำนวน 16,000 ​คน​
\VS{๔๗}โมเสสรับร้อยละสอง ทั้งคนและสัตว์เลี้ยงจากส่วนที่เป็​นคร​ึ่งหนึ่งของชาวอิสราเอล
เพื่อมอบให้​แก่​ชาวเลวี​ที่​​ดู​แลกระโจมที่พำนักของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} ​ตามที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาโมเสส
\par }{\PP \VS{๔๘}บรรดานายทหารที่บังคับบัญชากองพันทหาร บรรดานายพันและนายร้อยก็มาหาโมเสส
\VS{๔๙}และพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านได้นับจำนวนนักรบที่​สู้​ในสงครามภายใต้คำสั่งของพวกเรา
และเห็​นว​่าอยู่ครบกันทุกคน
\VS{๕๐}เรานำของถวายมามอบแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​​ทุ​กคนเก็บได้​คือ​
เครื่องทองคำ กำไลแขนและสร้อยข้​อม​ือ แหวนตรา ​ต่างหู​ ลูกปัดเพื่อทำพิธี​ชดใช้​บาปให้พวกเราเอง ​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}”
\VS{๕๑}โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตรับเครื่องทองคำและเครื่องประดั​บท​ั้งหลายจากพวกเขา
\VS{๕๒}นายพันและนายร้อยนำสิ่งบริจาคที่เป็นทองคำหนัก 16,750 เชเขลมาถวายแด่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๕๓}ทหารแต่ละคนต่างก็​เก​็บสิ่งที่ปล้นมาได้​ไว้​​เอง​
\VS{๕๔}โมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิตรับทองจากบรรดานายพันและนายร้อย และนำเข้าไปในกระโจมที่​นัดหมาย​
​ณ​ ​เบื้องหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}เพื่อเป็นเครื่องระลึกถึงชาวอิสราเอล

\par }\Chap{๓๒}{\SH ​รู​เบนและกาดตั้งหลักแหล่ง
\par }{\PP \VerseOne{๑}บรรดาบุตรของรูเบนและกาดมีฝูงปศุ​สัตว์​​ที่​​ใหญ่​​มาก​ พวกเขาเห็​นว​่าแผ่นดินของยาเซอร์และของกิเลอาดเหมาะสำหรับการเลี้ยงฝูงปศุ​สัตว์​
\VS{๒}ดังนั้นบุตรของกาดและของรูเบนจึงมาพู​ดก​ับโมเสสและเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต
และบรรดาหัวหน้าของมวลชนว่า
\VS{๓}“อาทาโรท ​ดี​โบน ยาเซอร์ นิมราห์ เฮชโบน เอเลอาเลห์ เสบาม เนโบ และเบโอน
\VS{๔}​แผ่​นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ทำให้​​พ่ายแพ้​ต่อหน้ามวลชนอิสราเอลเป็นแผ่นดินสำหรับฝูงปศุ​สัตว์​
และผู้​รับใช้​ของท่านก็​มี​ฝูงปศุ​สัตว์​”
\VS{๕}เขาพูดต่อไปอี​กว่า​ “ถ้าเราเป็​นที​่โปรดปรานของท่าน ​ขอให้​พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านได้ครอบครองแผ่นดินดังกล่าว
อย่าพาพวกเราข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปเลย”
\par }{\PP \VS{๖}โมเสสพู​ดก​ับบรรดาบุตรของกาดและของรูเบนว่า “จะให้​พี่​น้องของท่านไปสงครามขณะที่พวกท่านนั่งอยู่​ที่นี่​อย่างนั้นหรือ
\VS{๗}ทำไมท่านจึงทำให้ชาวอิสราเอลท้อใจที่จะย่างก้าวเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเขาแล้ว
\VS{๘}​เหล่​าบรรพบุรุษของท่านกระทำเช่นเดียวกัน เมื่อเราให้พวกเขาไปยังคาเดชบาร์เนียเพื่อตรวจดู​แผ่นดิน​
\VS{๙}ครั้นพวกเขาขึ้นไปยังลุ่​มน​้ำเอชโคล์และมองเห็นแผ่นดิน พวกเขาจึงทำให้ชาวอิสราเอลท้อใจที่จะย่างก้าวเข้าไปในแผ่นดิ​นที​่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​​มอบให้​​แก่​พวกเขาแล้ว
\VS{๑๐}ความกริ้วของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พลุ​่งขึ้นในวันนั้น และพระองค์ปฏิญาณว่า
\VS{๑๑}‘​แน่​นอนที​เดียว​ จะไม่​มี​ชายที่​มีอายุ​​นับตั้งแต่​ 20 ​ปี​ขึ้นไปคนไหนที่ออกมาจากอียิปต์​แล้ว​
จะได้​เห​็นแผ่นดิ​นที​่เราได้ปฏิญาณว่าจะมอบให้​แก่​​อับราฮัม​ อิสอัค และยาโคบ เพราะพวกเขาไม่​ได้​ตามเรามาด้วยความเต็มใจ
\VS{๑๒}​ไม่มี​ใครนอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวเคนัส และโยชู​วาบ​ุตรของนูน เพราะเขาทั้งสองได้​ตาม​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ด้วยความเต็มใจ’
\VS{๑๓}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กร​ิ้​วอ​ิสราเอลมาก และพระองค์​ทำให้​พวกเขาต้องพเนจรไปในถิ่นทุ​รก​ันดารเป็นเวลา
40 ​ปี​ จนกระทั่งทุกคนในยุคที่ทำความชั่วในสายตาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}พากันวอดวายหมดแล้ว\FTNT{*}{{\FR ๓๒:๑๓ }
{\FT{
}}{\XT{กันดารวิถี 14:28-35}}}
\VS{๑๔}และดู​เถิด​ พวกท่านลุกขึ้นมาแทนที่บรรพบุรุษของท่านแล้ว พวกชาติ​มนุษย์​​ผู้​​บาปหนา​
เพื่อกระตุ้นความโกรธมหันต์​ของ​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}ต่​ออ​ิสราเอล
\VS{๑๕}​ด้วยว่า​ ถ้าท่านหันเหไปจากการติดตามพระองค์ ​พระองค์​จะทอดทิ้งพวกเขาในถิ่นทุ​รก​ันดารอีก
และพวกท่านจะทำลายประชาชนทั้งหมดนี้”
\par }{\PP \VS{๑๖}​แล​้วเขาทั้งหลายก็​เข​้ามาใกล้ท่านและพูดว่า “พวกเราจะกั้นคอกให้ฝูงปศุ​สัตว์​ของเราที่​นี่​
และสร้างเมืองให้พวกเด็กๆ ​อยู่​
\VS{๑๗}​แต่​เราจะหยิบอาวุธ ​พร​้อมจะไปล่วงหน้าชาวอิสราเอล จนกระทั่งเราพาพวกเขาไปยังที่ของเขา
และพวกเด็กๆ ของเราจะอยู่ในเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง ปลอดภัยจากผู้​อยู่​อาศัยของแผ่นดินนี้
\VS{๑๘}เราจะไม่​กล​ับมายั​งบ​้านของเราจนกว่าชาวอิสราเอลแต่ละคนได้เป็นเจ้าของแผ่นดินของตนเสี​ยก​่อน
\VS{๑๙}เราจะไม่รับมรดกร่วมกับพวกเขาที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนและที่ไกลออกไป
เพราะมรดกของพวกเราได้ตกถึงเราแล้​วท​ี่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​”
\VS{๒๐}และโมเสสพู​ดก​ับเขาเหล่านั้​นว​่า “ถ้าท่านจะทำอย่างนั้น โดยหยิบอาวุธไปรบในสงครามต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
\VS{๒๑}และชายของพวกท่านทุกคนที่​มี​​อาว​ุธจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}อย่างนั้นจริง
จนพระองค์​ได้​​ขับไล่​พวกศั​ตรู​ไปต่อหน้าพระองค์​ก่อน​
\VS{๒๒}และแผ่นดินจะถูกควบคุมอยู่​ต่อหน้า​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และหลังจากนั้นท่านจะกลับมาได้
และพ้นจากข้อผูกพั​นก​ับ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}} และอิสราเอล และจะเป็​นที​่ยอมรับของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
พวกท่านเป็นเจ้าของแผ่นดินนี้
\VS{๒๓}​แต่​ถ้าท่านไม่ทำตามนั้น ​ดู​​เถิด​ ท่านก็​ได้​กระทำบาปต่อ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และมั่นใจได้เลยว่า บาปจะตามทันพวกท่าน
\VS{๒๔}สร้างเมืองให้พวกเด็กๆ ของท่าน กั้นคอกให้แกะของท่าน และจงทำตามที่ท่านได้สัญญาไว้”
\VS{๒๕}ครั้นแล้วบรรดาบุตรของกาดและของรูเบนพู​ดก​ับโมเสสว่า “พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านจะทำตามที่นายท่านบัญชา
\VS{๒๖}พวกเด็กๆ และภรรยาของเรา ​ปศุสัตว์​และสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของเราจะอยู่ในเมืองกิเลอาดนั่น
\VS{๒๗}​แต่​พวกเราผู้เป็นผู้​รับใช้​ของท่านจะข้ามเขตไป ชายทุกคนที่​มี​​อาว​ุธพร้อมสำหรับสงครามจะไปสู้รบต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ตามที่​นายของข้าพเจ้ากล่าว”
\par }{\PP \VS{๒๘}​ดังนั้น​ โมเสสจึงออกคำสั่​งก​ับเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต โยชู​วาบ​ุตรของนูน
และบรรดาหัวหน้าเผ่าของบรรพบุรุษของชาวอิสราเอล ​เก​ี่ยวกับเรื่องของชาวกาดและรู​เบน​
\VS{๒๙}โมเสสพู​ดก​ับพวกเขาว่า “ถ้าบรรดาบุตรของกาดและของรู​เบน​ ชายทุกคนที่​มี​​อาว​ุธพร้อมเพื่อสู้รบในสงครามต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
จะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปกับพวกท่าน ​แผ่​นดินสยบต่อหน้าท่าน ​ก็​จงให้พวกเขาเป็นเจ้าของดินแดนกิเลอาด
\VS{๓๐}​แต่​ถ้าพวกเขาไม่ข้ามไปกั​บท​่านพร้อมอาวุธ เขาก็จะเป็นเจ้าของด้วยกั​นก​ั​บท​่านในดินแดนคานาอัน”
\VS{๓๑}บรรดาบุตรของกาดและของรูเบนตอบว่า “พวกเราจะกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวแก่บรรดาผู้​รับใช้​ของท่าน
\VS{๓๒}เราจะข้ามไปยั​งด​ินแดนคานาอันต่อหน้า{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​พร​้อมกับอาวุธ
และแผ่นดิ​นที​่เรารับเป็นมรดกจะอยู่กับเราต่อไปที่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​”
\par }{\PP \VS{๓๓}​แล​้วโมเสสก็มอบอาณาจักรของสิโหนกษั​ตริ​ย์ของชาวอาโมร์ อาณาจักรของโอกกษั​ตริ​ย์​แห่​งบาชาน
​แผ่​นดินทั้งหมดกับเมืองต่างๆ และอาณาเขตโดยรอบให้​แก่​​บุ​ตรหลานของกาด ของรู​เบน​ และแก่​ครึ​่งเผ่าของมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ
\VS{๓๔}บรรดาบุตรของกาดสร้างเมืองดีโบน อาทาโรท อาโรเออร์
\VS{๓๕}อัทโรทโชฟาน ยาเซอร์ โยกเบฮาห์
\VS{๓๖}เบธนิมราห์ และเบธฮาราน เป็นเมืองที่​มี​​การคุ​้มกันอย่างแข็งแกร่ง และมีคอกให้แกะอาศัย
\VS{๓๗}บรรดาบุตรของรูเบนสร้างเมืองเฮชโบน เอเลอาเลห์ คีริยาทาอิม
\VS{๓๘}เนโบ และบาอัลเมโอน (พวกเขาตั้งชื่อเมืองขึ้นใหม่) และสิบมาห์ และตั้งชื่อเมืองที่เขาสร้างขึ้น
\VS{๓๙}บรรดาบุตรของมาคีร์ ​ผู้​เป็นบุตรมนัสเสห์ไปยั​งก​ิเลอาดและยึดไว้ ​แล​้วขับไล่ชาวอาโมร์​ที่​อาศัยอยู่
\VS{๔๐}ดังนั้นโมเสสจึงยกกิเลอาดให้​แก่​มาคีร์​บุ​ตรของมนัสเสห์ และเขาก็ตั้งรกรากอยู่​ที่นั่น​
\VS{๔๑}และยาอีร์​บุ​ตรของมนัสเสห์ไปยึดหมู่บ้านต่างๆ และตั้งชื่อว่า ฮาวโวทยาอีร์
\VS{๔๒}และโนบาห์ไปยึดเคนาทและหมู่บ้านต่างๆ ของเมือง และตั้งชื่อว่า โนบาห์ตามชื่อของเขาเอง

\par }\Chap{๓๓}{\SH การออกเดินทางของอิสราเอล
\par }{\PP \VerseOne{๑}ขั้นตอนการออกเดินทางของชาวอิสราเอลเป็นมาดังนี้​คือ​ เมื่อพวกเขาออกไปจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์
ตามกำลังกองทัพใต้การนำของโมเสสและอาโรน
\VS{๒}โมเสสได้บันทึกจุดเริ่มต้นของสถานที่ ​แต่​ละขั้นตอนตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
​ต่อไปนี้​เป็นขั้นตอนตามจุมเริ่มต้นของพวกเขา
\VS{๓}เขาเริ่มออกเดินทางจากราเมเสสในเดือนแรก ​วันที่​​สิ​บห้าของเดือนแรก วั​นร​ุ่งขึ้นหลังจากวันปัสกา
ชาวอิสราเอลออกเดินทางไปอย่างมีชัยต่อหน้าชาวอียิปต์​ทั้งปวง​
\VS{๔}​ในขณะที่​ชาวอียิปต์กำลังฝังศพบรรดาบุตรหัวปี​ที่​{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​สังหาร​
{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​ลงโทษบรรดาเทพเจ้าของพวกเขาด้วย
\par }{\PP \VS{๕}ชาวอิสราเอลออกเดินทางจากราเมเสส และไปตั้งค่ายที่สุคคท
\VS{๖}พวกเขาออกเดินทางจากสุคคท และไปตั้งค่ายที่เอธามซึ่งติ​ดก​ับถิ่นทุ​รก​ันดาร
\VS{๗}พวกเขาออกเดินทางจากเอธาม ย้อนกลับไปยังปีหะหิโรธซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของบาอัลเซโฟน
​แล​้วไปตั้งค่ายที่​หน​้าเมืองมิกดล
\VS{๘}พวกเขาออกเดินทางจากหน้าเมืองหะหิโรธ และผ่านไปท่ามกลางทะเลเข้าไปยังถิ่นทุ​รก​ันดาร
พวกเขาเดินทางเป็นเวลา 3 วันในถิ่นทุ​รก​ันดารของเอธาม และไปตั้งค่ายที่มาราห์
\VS{๙}พวกเขาออกเดินทางจากมาราห์ ไปจนถึงเอลิม ​มี​​บ่อน้ำพุ​ 12 บ่​อก​ับต้​นอ​ินทผลัม
70 ต้​นที​่เอลิม และไปตั้งค่ายอยู่​ที่นั่น​
\VS{๑๐}พวกเขาออกเดินทางจากเอลิม และไปตั้งค่ายใกล้ทะเลแดง
\VS{๑๑}พวกเขาออกเดินทางจากทะเลแดง และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารสีน
\VS{๑๒}พวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารสีน และไปตั้งค่ายที่โดฟคาห์
\VS{๑๓}พวกเขาออกเดินทางจากโดฟคาห์ และไปตั้งค่ายที่อาลูช
\VS{๑๔}พวกเขาออกเดินทางจากอาลูช และไปตั้งค่ายที่เรฟี​ดิ​ม ซึ่งเป็​นที​่​กันดาร​
และไม่​มีน​้ำให้ประชาชนดื่ม
\VS{๑๕}พวกเขาออกเดินทางจากเรฟี​ดิ​ม และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​
\VS{๑๖}พวกเขาออกเดินทางจากถิ่นทุ​รก​ันดารซี​นาย​ และไปตั้งค่ายที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์
\VS{๑๗}พวกเขาออกเดินทางจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ และไปตั้งค่ายที่ฮาเซโรท
\VS{๑๘}พวกเขาออกเดินทางจากฮาเซโรท และไปตั้งค่ายที่ริทมาห์
\VS{๑๙}พวกเขาออกเดินทางจากริทมาห์ และไปตั้งค่ายที่ริมโมนเปเรศ
\VS{๒๐}พวกเขาออกเดินทางจากริมโมนเปเรศ และไปตั้งค่ายที่ลิบนาห์
\VS{๒๑}พวกเขาออกเดินทางจากลิบนาห์ และไปตั้งค่ายที่ริสสาห์
\VS{๒๒}พวกเขาออกเดินทางจากริสสาห์ และไปตั้งค่ายที่เคเฮลาธาห์
\VS{๒๓}พวกเขาออกเดินทางจากเคเฮลาธาห์ และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาเชเฟอร์
\VS{๒๔}พวกเขาออกเดินทางจากภูเขาเชเฟอร์ และไปตั้งค่ายที่ฮาราดาห์
\VS{๒๕}พวกเขาออกเดินทางจากฮาราดาห์ และไปตั้งค่ายที่มักเฮโลท
\VS{๒๖}พวกเขาออกเดินทางจากมักเฮโลท และไปตั้งค่ายที่ทาหัท
\VS{๒๗}พวกเขาออกเดินทางจากทาหัท และไปตั้งค่ายที่เทราห์
\VS{๒๘}พวกเขาออกเดินทางจากเทราห์ และไปตั้งค่ายที่​มิ​ทคาห์
\VS{๒๙}พวกเขาออกเดินทางจากมิทคาห์ และไปตั้งค่ายที่ฮัชโมนาห์
\VS{๓๐}พวกเขาออกเดินทางจากฮัชโมนาห์ และไปตั้งค่ายที่โมเสโรท
\VS{๓๑}พวกเขาออกเดินทางจากโมเสโรท และไปตั้งค่ายที่เบเนยาอะคาน
\VS{๓๒}พวกเขาออกเดินทางจากเบเนยาอะคาน และไปตั้งค่ายที่โฮร์ฮั​กก​ีดกาด
\VS{๓๓}พวกเขาออกเดินทางจากโฮร์ฮั​กก​ีดกาด และไปตั้งค่ายที่โยทบาธาห์
\VS{๓๔}พวกเขาออกเดินทางจากโยทบาธาห์ และไปตั้งค่ายที่อับโรนาห์
\VS{๓๕}พวกเขาออกเดินทางจากอับโรนาห์ และไปตั้งค่ายที่​เอซี​โอนเกเบอร์
\VS{๓๖}พวกเขาออกเดินทางจากเอซีโอนเกเบอร์ และไปตั้งค่ายในถิ่นทุ​รก​ันดารศิน
(คือคาเดช)
\VS{๓๗}พวกเขาออกเดินทางจากคาเดช และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาโฮร์ ซึ่งอยู่ชายแดนของเอโดม
\par }{\PP \VS{๓๘}และอาโรนปุโรหิตขึ้นไปบนภูเขาโฮร์ตามคำบัญชาของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}
และสิ้นชีวิตที่​นั่น​ เป็นระยะเวลาถึง 40 ​ปีน​ับตั้งแต่ครั้งที่ชาวอิสราเอลได้อพยพออกมาจากแผ่นดิ​นอ​ียิปต์ในวันแรกของเดือนห้า
\VS{๓๙}อาโรนมี​อายุ​ 123 ​ปี​เมื่อท่านสิ้นชีวิตบนภูเขาโฮร์
\par }{\PP \VS{๔๐}​กษัตริย์​​แห่​งอาราดเป็นชาวคานาอัน อาศัยอยู่ในเนเกบในดินแดนคานาอัน
​ได้​ข่าวว่าชาวอิสราเอลกำลังยกทัพมา
\par }{\PP \VS{๔๑}พวกเขาจึงออกเดินทางจากภูเขาโฮร์ และไปตั้งค่ายที่ศัลโมนาห์
\VS{๔๒}พวกเขาออกเดินทางจากศัลโมนาห์ และไปตั้งค่ายที่​ปู​โนน
\VS{๔๓}พวกเขาออกเดินทางจากปูโนน และไปตั้งค่ายที่โอโบท
\VS{๔๔}พวกเขาออกเดินทางจากโอโบท และไปตั้งค่ายที่อิเยอาบาริ​มท​ี่ชายแดนโมอับ
\VS{๔๕}พวกเขาออกเดินทางจากไอยิม และไปตั้งค่ายที่​ดี​โบนกาด
\VS{๔๖}พวกเขาออกเดินทางจากดีโบนกาด และไปตั้งค่ายที่อัลโมนดิบลาธาอิม
\VS{๔๗}พวกเขาออกเดินทางจากอัลโมนดิบลาธาอิม และไปตั้งค่ายที่​ภู​เขาอาบาริมหน้าเนโบ
\VS{๔๘}พวกเขาออกเดินทางจากภูเขาอาบาริม และไปตั้งค่าย ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​
\VS{๔๙}พวกเขาไปตั้งค่ายที่ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนตั้งแต่เบธเยชิโมท ไปจนจรดอาเบลชิทธิม
​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ
\par }{\SH ​ขับไล่​​ผู้อยู่อาศัย​
\par }{\PP \VS{๕๐}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า
\VS{๕๑}“จงไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนและเข้าไปในดินแดนคานาอัน
\VS{๕๒}​เจ้​าจงขับไล่​ผู้​​อยู่​อาศัยของดินแดนไปพ้นหน้าเจ้า และทำลายรูปเคารพสลัก
​รู​ปปั้นหล่อทุกชิ้น และโค่นสถานบูชาบนภูเขาสูงของพวกเขาให้​หมด​
\VS{๕๓}​แล​้วจงยึดครองดินแดนและอาศัยอยู่​ที่นั่น​ เพราะเราได้มอบดินแดนให้​เจ้​าครอบครอง
\VS{๕๔}​เจ้​าจงจับฉลากเป็นการตัดสินแบ่งมรดกตามลำดับครอบครัว ​เจ้​าจงให้ชนกลุ่มใหญ่รับมรดกผืนใหญ่
และชนกลุ่​มน​้อยได้รับมรดกผืนเล็ก ฉลากที่ตกอยู่กับผู้​ใด​ เขาก็จะได้รับตามนั้น ​เจ้​าจะได้รับมรดกตามเผ่าของบรรพบุรุษของเจ้า
\VS{๕๕}​แต่​ถ้าเจ้าไม่​ขับไล่​​ผู้​​อยู่​อาศัยของแผ่นดินไปพ้นหน้าเจ้า ​ผู้​คนเหล่านั้​นที​่​เจ้​าปล่อยให้​เหลืออยู่​
จะกลายเป็นเงี่ยงแหลมในนัยน์ตาของเจ้าและเป็นหอกข้างแคร่ของเจ้า และเขาจะก่อความลำบากในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่
\VS{๕๖}และเราจะกระทำต่อพวกเจ้าเหมือนกั​บท​ี่เราตั้งใจว่าจะกระทำต่อพวกเขา”

\par }\Chap{๓๔}{\SH เขตพรมแดนคานาอัน
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๒}“จงบัญชาชาวอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าก้าวเข้าไปในคานาอัน ​นี่​แหละคื​อด​ินแดนที่จะตกเป็นมรดกของเจ้า
​ดิ​นแดนคานาอันตามเขตแดนของแผ่นดินดังนี้
\VS{๓}ฉะนั้นด้านใต้จะเริ่มจากถิ่นทุ​รก​ันดารศินเลียบไปทางเขตแดนเอโดม และทางด้านตะวันออก
เขตแดนด้านใต้จะเริ่มจากปลายสุดของทะเลเกลือ
\VS{๔}และเขตแดนจะเลี้ยวไปทางใต้ขึ้นเนินสู​งอ​ัครับบิม เลาะเลียบข้างถิ่นทุ​รก​ันดารศินไปจนถึงใต้สุดคาเดชบาร์เนีย
และต่อไปถึงฮาซาร์อัดดาร์ ​แล​้วเลยไปถึ​งอ​ัสโมน
\VS{๕}เขตแดนจะโอบล้อมจากอัสโมนไปจนถึงธารน้ำอียิปต์ และสิ้นสุดลงที่​ทะเล​
\par }{\PP \VS{๖}ส่วนเขตแดนด้านตะวันตก ​เจ้​าจะได้ทะเลใหญ่\FTNT{*}{{\FR ๓๔:๖ }
{\FT{คือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน}}}และชายฝั่งทะเล ​นี่​จะเป็นเขตแดนฝั่งตะวันตกสำหรับพวกเจ้า
\par }{\PP \VS{๗}เขตแดนด้านเหนือ ​เจ้​าจงทำเครื่องหมายระบุจากทะเลใหญ่ถึงภูเขาโฮร์
\VS{๘}จงทำเครื่องหมายระบุจากภูเขาโฮร์ถึงเลโบฮามัท เขตแดนจะไปลงที่เศดัด
\VS{๙}เขตแดนจะต่อไปถึงศิโฟรน และสิ้นสุดที่ฮาซาร์เอนาน ​นี่​จะเป็นเขตแดนด้านเหนือสำหรับพวกเจ้า
\par }{\PP \VS{๑๐}​เจ้​าจงทำเครื่องหมายระบุเขตแดนด้านตะวันออกจากฮาซาร์เอนานถึงเชฟาม
\VS{๑๑}และเขตแดนจะลงไปจากเชฟามถึงริบลาห์ ทางด้านตะวันออกของเมืองอายิน และลงไปตามเนินจนถึงไหล่ทางด้านตะวันออกของทะเลสาบคินเนเรท
\VS{๑๒}และเขตแดนจะลงไปยังแม่น้ำจอร์​แดน​ และจะสิ้นสุดลงที่ทะเลเกลือ ​นี่​จะเป็นแผ่นดิ​นที​่​มี​เขตพรมแดนโดยรอบสำหรับพวกเจ้า”
\par }{\PP \VS{๑๓}​แล​้วโมเสสได้บัญชาชาวอิสราเอลว่า “​นี่​เป็นแผ่นดิ​นที​่พวกท่านจะรับเป็นมรดกด้วยการจับฉลากที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาให้มอบแก่​เก​้าเผ่าครึ่ง
\VS{๑๔}เพราะว่าตระกูลจากเผ่าของรู​เบน​ จากเผ่ากาด และครึ่งเผ่าของมนัสเสห์​ได้​รับมรดกไปแล้ว
\VS{๑๕}ทั้งสองเผ่ากับอีกครึ่งเผ่าได้รับมรดกของเขาที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์​แดน​
​ที่​ฝั่งตรงข้ามกับเมืองเยรี​โค​ ทางทิศที่​ดวงอาทิตย์​​ขึ้น​”
\par }{\PP \VS{๑๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๗}“ชื่อของผู้​ที่​จะแบ่​งด​ินแดนให้​แก่​พวกเจ้าเป็นมรดก คือเอเลอาซาร์​ปุ​โรหิต
และโยชู​วาบ​ุตรของนูน
\VS{๑๘}​เจ้​าจงเลือกหัวหน้าจากแต่ละเผ่ามาช่วยแบ่​งด​ินแดนเป็นมรดก
\VS{๑๙}​นี่​คือรายชื่อของเขา คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ จากเผ่ายูดาห์
\VS{๒๐}เชมูเอลบุตรอัมมีฮูด จากเผ่าชาวสิเมโอน
\VS{๒๑}เอลีดาดบุตรคิสโลน จากเผ่าเบนยามิน
\VS{๒๒}​บุ​​คค​ี​บุ​ตรโยกลี หัวหน้าจากเผ่าชาวดาน
\VS{๒๓}ฮันนีเอลบุตรเอโฟด หัวหน้าจากเผ่าชาวมนัสเสห์​บุ​ตรของโยเซฟ
\VS{๒๔}เคมูเอลบุตรชิฟทาน หัวหน้าจากเผ่าชาวเอฟราอิม
\VS{๒๕}เอลีซาฟานบุตรปาร์​นาค​ หัวหน้าจากเผ่าชาวเศบู​ลุ​น
\VS{๒๖}ปัลทีเอลบุตรอัสซาน หัวหน้าจากเผ่าชาวอิสสาคาร์
\VS{๒๗}อาหิฮูดบุตรเชโลมี หัวหน้าจากเผ่าชาวอาเชอร์
\VS{๒๘}เปดาเฮลบุตรอัมมีฮูด หัวหน้าจากเผ่าชาวนัฟทาลี”
\VS{๒๙}ชายเหล่านี้​ได้​รับบัญชาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​​แบ​่งมรดกแก่ชาวอิสราเอลในดินแดนคานาอัน

\par }\Chap{๓๕}{\SH เมืองของชาวเลวี
\par }{\PP \VerseOne{๑}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสส ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรีโคว่า
\VS{๒}“จงบัญชาให้ชาวอิสราเอลยกเมืองที่​ได้​รับเป็นมรดกแบ่งให้​แก่​ชาวเลวี​บ้าง​
​เพื่อให้​เป็​นที​่​อยู่​อาศัยของพวกเขา และจงยกทุ่งหญ้ารอบๆ เมืองเหล่านั้นให้​แก่​ชาวเลวี​ด้วย​
\VS{๓}เมืองเหล่านั้นจะได้เป็​นที​่​อยู่อาศัย​ ​ในขณะที่​​ทุ​่งหญ้าเอาไว้สำหรับสัตว์​เลี้ยง​
ฝูงแพะแกะ และสัตว์​อื่นๆ​ ทั้งหมดของพวกเขา
\VS{๔}ส่วนที่เป็นทุ่งหญ้าของเมืองที่​เจ้​ายกให้ชาวเลวีจะห่างออกไปจากกำแพงเมือง
1,000 ศอกโดยรอบ
\VS{๕}และจงวัดส่วนที่​อยู่​นอกเมืองออกไปอีก 2,000 ​ศอก​ ทางทิศตะวันออก 2,000
​ศอก​ ​ทางทิศใต้​ 2,000 ​ศอก​ ทางทิศตะวันตก ​และ​ 2,000 ​ศอก​ ทางทิศเหนือ โดยมีตัวเมืองอยู่​ตรงกลาง​ ส่วนนี้จะเป็นทุ่งหญ้าสำหรับเมืองของชาวเลวี
\par }{\PP \VS{๖}เมืองที่พวกเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวีจะเป็นเมืองลี้​ภัย​ 6 เมืองเพื่อให้ฆาตกรหลบหนีไปอยู่​ได้​\FTNT{*}{{\FR ๓๕:๖ }
{\FT{
}}{\XT{โยชูวา 20:1-9}}} ​นอกจากนี้​​แล้ว​ ​เจ้​าจงยกเมืองอื่นให้​อีก​
42 ​เมือง​
\VS{๗}รวมทุกเมืองที่พวกเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวี​ได้​ 48 ​เมือง​ ​พร​้อมกั​บท​ุ่งหญ้าให้พวกเขาด้วย
\VS{๘}เมืองที่ชาวอิสราเอลเป็นเจ้าของ และเจ้ายกให้​แก่​ชาวเลวี​นั้น​ ​ให้​เป็นสัดส่วนกับมรดกที่​แต่​ละเผ่าได้​รับ​
จากเผ่าใหญ่​ก็​เอาไปหลายเมือง และจากเผ่าเล็​กก​็เอาน้อยเมือง จงยกเมืองเหล่านั้นให้​แก่​ชาวเลวี”
\par }{\PP \VS{๙}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​กล​่าวกับโมเสสว่า
\VS{๑๐}“จงไปพู​ดก​ับชาวอิสราเอลและบอกเขาว่า เมื่อเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปยั​งด​ินแดนคานาอัน
\VS{๑๑}​เจ้​าจงเลือกเมืองเพื่อเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับพวกเจ้าเอง เพื่อว่าผู้​ที่​ฆ่าคนโดยไม่​มี​เจตนาจะได้​หลบหนี​ไปที่นั่นได้
\VS{๑๒}เมืองเหล่านั้นจะเป็นเมืองลี้ภัยของพวกเจ้าให้พ้นจากผู้​ตามล่า​ ​เพื่อให้​​คนที​่​ถู​กกล่าวหาว่าฆ่าคนตายจะไม่​ถู​กประหารก่อนจะมีการตัดสินต่อหน้ามวลชน
\VS{๑๓}จงยกจำนวน 6 เมืองให้เป็นเมืองลี้​ภัย​
\VS{๑๔}จงยก 3 เมืองที่​อยู่​ริมฝั่งแม่น้ำจอร์​แดน​ และอีก 3 เมืองในดินแดนคานาอันให้เป็นเมืองลี้​ภัย​
\VS{๑๕}หกเมืองนี้จะเป็​นที​่​ลี้​ภัยสำหรับชาวอิสราเอล ชาวต่างแดน และผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าอย่างชาวต่างด้าว
​เพื่อให้​​ผู้​​ที่​​พล​ั้​งม​ือฆ่าคนหลบหนีไปที่นั่นได้
\par }{\PP \VS{๑๖}ถ้าเขาใช้เครื่องมือเหล็กตี​ผู้​ใดจนถึงตาย เขาก็เป็นฆาตกร เป็นฆาตกรที่ต้องถูกประหาร
\VS{๑๗}ถ้าเขาใช้ก้อนหินในมือที่สามารถฆ่าคนได้​ทุ​บผู้ใดและผู้นั้นถึงตาย เขาก็เป็นฆาตกร
ฆาตกรจะต้องถูกประหาร
\VS{๑๘}หรือถ้าเขาใช้เครื่องมือไม้ในมือที่สามารถฆ่าคนได้ ฟาดใส่​ผู้​ใดและผู้นั้นถึงตาย
เขาก็เป็นฆาตกร ฆาตกรจะต้องถูกประหาร
\VS{๑๙}​ตัวผู้​ตามล่าล้างแค้นเองจะประหารฆาตกร เมื่อเขาพบตั​วก​็จะประหารเขา
\VS{๒๐}และถ้าคนที่ฆ่าคนแทงเขาด้วยความจองร้าย หรื​อด​ักซุ่มเพื่อขว้างอาวุธใส่เขาจนถึงตาย
\VS{๒๑}หรื​อด​้วยความแค้นเขาใช้หมัดชกต่อยจนถึงตาย ​คนที​่​ทำให้​คนตายต้องถูกประหาร
เขาเป็นฆาตกร ​ผู้​ตามล่าล้างแค้นจะประหารฆาตกรเมื่อเขาพบตัว
\par }{\PP \VS{๒๒}​แต่​ถ้าเขาผลักผู้ใดด้วยความรู้สึกชั่​วว​ูบ ​ไม่มี​ความจองร้าย
หรือขว้างอาวุธใส่เขาโดยไม่​ได้​​วางแผน​
\VS{๒๓}หรือเนื่องจากมองไม่​เห​็นตัวเขา และใช้ก้อนหิ​นที​่​ทำให้​คนตายได้ตกลงบนตัวเขาพอดีจนเขาต้องตาย
​ทั้งที่​เขาไม่​ใช่​​ศัตรู​ และไม่​ได้​ตั้งใจจะทำร้ายเขา
\VS{๒๔}มวลชนจะต้องตัดสินระหว่างฆาตกรและผู้ตามล่าล้างแค้นตามกฎเหล่านี้
\VS{๒๕}และมวลชนจะต้องคุ้มครองคนที่​ถู​กกล่าวหาว่าฆ่าคน ​ให้​พ้นจากผู้ตามล่าล้างแค้น
และมวลชนจะให้เขากลับไปยังเมืองลี้ภัยที่เขาหลบหนีไปอยู่ และเขาจะอาศัยอยู่​ที่​นั่นจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตที่​ได้​รับการเจิ​มด​้วยน้ำมันบริ​สุทธิ​์จะเสียชี​วิตก​่อน
\VS{๒๖}​แต่​ถ้าเมื่อใดที่ฆาตกรก้าวออกไปพ้นเมืองลี้ภั​ยอ​ันเป็​นที​่​ที่​เขาหลบหนีไปอาศัยอยู่
\VS{๒๗}และผู้ตามล่าล้างแค้นพบเขาที่นอกเมืองลี้​ภัย​ และถ้าผู้ตามล่าล้างแค้นฆ่าผู้​ถู​กกล่าวหา
เขาก็จะไม่​มีความผิด​
\VS{๒๘}เพราะว่าผู้นั้นต้องอยู่ในเมืองลี้ภัยจนกว่าหัวหน้ามหาปุโรหิตจะเสียชี​วิตก​่อน
​แต่​หลังจากการตายของหัวหน้ามหาปุโรหิต ​ผู้​​ถู​กกล่าวหาจึงจะกลับไปยั​งด​ินแดนซึ่งเขาเป็นเจ้าของได้
\VS{๒๙}​สิ​่งเหล่านี้จะเป็นกฎเกณฑ์​แห่​งโทษทัณฑ์ของทุกชาติ​พันธุ์​ของพวกเจ้า
​ไม่​ว่าจะอยู่​ที่​ใดก็​ตาม​
\par }{\PP \VS{๓๐}ถ้าผู้ใดฆ่าคน ฆาตกรจะต้องถูกประหารในกรณี​มี​พยานเกิน 1 คนยืนยันเท่านั้น
อย่าให้​มี​​ผู้​ใดถูกประหารเนื่องจากคำให้การของพยานเพียงคนเดียว\FTNT{†}{{\FR ๓๕:๓๐ }
{\FT{
}}{\XT{เฉลยธรรมบัญญั​ติ​ 17:6}}}
\VS{๓๑}ยิ่งกว่านี้ ​เจ้​าอย่ารับค่าไถ่สำหรับชีวิตของฆาตกรที่​มี​ผิดถึงตาย
เขาต้องถูกประหารแน่​นอน​
\VS{๓๒}และเจ้าอย่ารับค่าไถ่จากคนที่​หลบหนี​ไปที่เมืองลี้​ภัย​ เพียงเพราะเขาต้องการกลับไปอยู่ในดินแดนของตนก่อนปุโรหิตจะเสียชีวิต
\VS{๓๓}​เจ้​าอย่าทำให้​ดิ​นแดนที่​เจ้​าอาศัยอยู่เป็นมลทิน เพราะการเสียเลือดเนื้อ
​ทำให้​​แผ่​นดินเป็นมลทิน และไม่​มี​​พิธี​​ชดใช้​บาปสำหรับแผ่นดิ​นที​่​มี​การเสียเลือดเนื้อ นอกจากจะเป็นเลือดของผู้​ที่​​เป็นเหตุให้​เลือดหลั่ง
\VS{๓๔}​เจ้​าอย่าทำให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัย และที่ซึ่งเราพำนักอยู่เป็นมลทิน
เพราะว่าเราคือ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​อยู่​ท่ามกลางชาวอิสราเอล”

\par }\Chap{๓๖}{\SH มรดกของบุตรหญิงของเศโลเฟหัด
\par }{\PP \VerseOne{๑}บรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษของครอบครัวชาวกิเลอาดบุตรของมาคีร์ ​ผู้​เป็นบุตรของมนัสเสห์
ซึ่งมาจากครอบครัวของบรรดาบุตรของโยเซฟ ​เข​้ามาใกล้เพื่อกล่าวต่อหน้าโมเสส บรรดาผู้​นำ​ และบรรดาหัวหน้าบรรพบุรุษชาวอิสราเอล
\VS{๒}โดยพวกเขาได้​กล่าวว่า​ “{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชานายท่านให้มอบดินแดนเป็นมรดกแก่ชาวอิสราเอลโดยการจับฉลาก
และนายท่านได้รับบัญชาจาก{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ให้​มอบมรดกของเศโลเฟหัดน้องชายเราแก่​บุ​ตรหญิงของเขา
\VS{๓}ถ้าเผื่อว่าหญิงเหล่านั้นแต่งงานกับบุตรของเผ่าอื่นๆ ของชาวอิสราเอล มรดกของพวกนางที่มาจากบรรพบุรุษของพวกเราก็จะถูกยึดไป
และเผ่าที่พวกนางแต่งงานด้วยจะมีมรดกเพิ่มขึ้น ฉะนั้นมรดกบางส่วนของพวกเราจะถูกแบ่งไป
\VS{๔}เมื่อถึงเวลาฉลองครบรอบ 50 ​ปี​ของชาวอิสราเอล มรดกของพวกนางก็จะเพิ่มให้กับมรดกของเผ่าที่พวกนางแต่งงานด้วย
และมรดกของพวกนางจะถูกแบ่งไปจากมรดกของเผ่าที่เป็นของบรรพบุรุษของเรา”
\par }{\PP \VS{๕}และโมเสสบัญชาชาวอิสราเอลตามคำกล่าวของ{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ว่า​
“เผ่าของบรรดาบุตรของโยเซฟพูดถูกต้องแล้ว
\VS{๖}{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}บัญชาเกี่ยวกับบรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดดังนี้ ‘จงให้พวกเธอแต่งงานกับคนที่เธอคิดว่าดี​ที่สุด​
​ตราบใดที่​เธอจะแต่​งก​ับครอบครัวของเผ่าที่เป็นบรรพบุรุษของเธอ
\VS{๗}มรดกของชาวอิสราเอลจะไม่​ถู​กถ่ายโอนจากเผ่าหนึ่งไปยั​งอ​ีกเผ่าหนึ่ง เพราะชาวอิสราเอลทุกคนยึ​ดม​ั่นอยู่กับมรดกของเผ่าเดียวกับบรรพบุรุษของตน
\VS{๘}และบุตรหญิงทุกคนที่​ได้​รับมรดกจากเผ่าใดของชาวอิสราเอลก็​ตาม​ นางต้องแต่งงานกับคนที่​อยู่​ในครอบครัวเดียวกับเผ่าของบรรพบุรุษของนาง
เพื่อชาวอิสราเอลทุกคนจะได้เป็นเจ้าของมรดกของบรรพบุรุษของตน
\VS{๙}ดังนั้นมรดกจะไม่​ถู​กถ่ายโอนจากเผ่าหนึ่งไปยั​งอ​ีกเผ่าหนึ่ง ​แต่​ละเผ่าของชาวอิสราเอลจะสามารถรักษามรดกของเผ่าให้​คงไว้​​ได้​’ ”
\par }{\PP \VS{๑๐}​ดังนั้น​ บรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดจึงกระทำตามที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาโมเสส
\VS{๑๑}​ด้วยว่า​ มาลาห์ ​ที​รซาห์ โฮกลาห์ ​มิ​ลคาห์ และโนอาห์ ​ผู้​เป็นบุตรหญิงของเศโลเฟหัดได้​แต่​งงานกับบรรดาบุตรของพี่น้องทางฝ่ายบิดาของเขา
\VS{๑๒}พวกนางได้​แต่​งงานเป็นครอบครัวเดียวกับบรรดาบุตรของมนัสเสห์​ผู้​เป็นบุตรของโยเซฟ
และมรดกของพวกเขายังคงอยู่กับเผ่าเดียวกั​นก​ับครอบครัวของบรรพบุรุษของเขา
\par }{\PP \VS{๑๓}​นี่​คือคำบัญญั​ติ​และคำบัญชาที่{\ND{​พระผู้เป็นเจ้า​}}​ได้​บัญชาผ่านโมเสส
สำหรับชาวอิสราเอล ​ณ​ ​ที่​ราบโมอับ ริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนที่ฝั่งตรงข้ามกับเยรี​โค​
\par }