SOLOMON'UN EZGİSİ.
8.
Ah, keşke sen annemin memelerinden süt emmiş kardeşim gibi olsaydın! Seni dışarıda bulsam, öperdim; kimse de beni kınamazdı. 
Sana yol gösterir, beni eğiten annemin evine götürürdüm. Sana baharatlı şaraptan, narımın suyundan içirirdim. 
Sol eli başımın altında olurdu. Sağ eli beni kucaklardı. 
Size ant içiriyorum, ey Yeruşalem kızları, sevgiyi ayıltmayasınız, uyandırmayasınız diye, ta ki öyle arzu edene kadar. 
Sevgilisine yaslanarak çölden çıkan bu kimdir? Sevgili, Elma ağacının altında seni uyandırdım. Orada annen sana gebe kaldı. Orada doğum sancıları çekti ve seni doğurdu. 
Beni yüreğine bir mühür, kolunun üzerine bir mühür gibi koy; çünkü sevgi ölüm kadar güçlüdür. Kıskançlık Şeol kadar zalimdir. Onun ışıltıları ateş ışıltılarıdır, Yah'ın gerçek alevidir. 
Büyük sular sevgiyi söndüremez, seller de onu boğamaz. Bir adam sevgisi için evinin bütün servetini verse, tümüyle hor görülür. 
Küçük bir kız kardeşimiz var. Onun daha memeleri yok. Onun için söz söyleneceği gün, kız kardeşimiz için ne yapacağız? 
Eğer o bir duvarsa, üzerine gümüş bir kule yaparız. Eğer bir kapıysa, onu sedir tahtalarıyla kapatırız. 
Ben bir duvarım, memelerim de kuleler gibi, o zaman onun gözünde esenlik bulan biri gibi oldum. 
Solomon'un Baal Hamon'da bir bağı vardı. Bağı tutanlara kiraladı. Her biri ürünü için bin şekel gümüş getirirdi. 
Benim kendi bağım önümdedir. Bini senin olsun, ey Solomon, iki yüzü de ürününe bakanların olsun. 
Bahçelerde oturan, dostlarınla birlikte hazır bulunan ey sen, sesini duyur bana! 
Kaç gel, sevgilim! Hoş kokulu dağların üzerinde, bir ceylan gibi, ya da geyik yavrusu gibi ol! 
