MEZMURLAR.
23.
David’in mezmuru Yahve benim çobanımdır, hiç eksiğim olmaz. 
Beni yeşil çayırlarda yatırır. Sakin suların yanına götürür. 
Canımı onarır. Adı uğruna doğruluk yollarında bana rehberlik eder. 
Ölüm gölgesindeki vadiden geçsem bile, kötülükten hiç korkmam, çünkü sen benimlesin. Senin asan, değneğin, onlar rahatlatır beni. 
Düşmanlarımın huzurunda, önüme sofra kurarsın. Başımı yağla meshedersin. Kâsem taşmakta. 
Kesinlikle hayatımın bütün günlerinde iyilik ve sevgi izleyecek beni, ve daima Yahve’nin evinde oturacağım. 
