YEŞAYA.
42.
“İşte, destek olduğum, canımın hoşnut olduğu seçilmiş hizmetkârım; onun üzerine Ruhu'mu koydum. Uluslara adaleti getirecek. 
Bağırmayacak, sesini yükseltmeyecek, sokakta işittirmeyecek. 
O, ezilmiş kamışı kırmayacak. Tüten fitili söndürmeyecek. Adaleti sadakatle getirecektir. 
Yeryüzünde adaleti yerleştirene, adalar onun yasasını bekleyene dek bırakmayacak, cesareti kırılmayacaktır.” 
Gökleri yaratan ve onları geren, yeryüzünü ve ondan çıkanları yayan, halkına soluk ve onda yürüyenlere ruh veren Tanrı Yahve şöyle diyor: 
“Ben Yahve, seni doğrulukla çağırdım. Elini tutacağım. Seni koruyacağım, 
kör gözleri açman, mahkûmları zindandan, karanlıkta oturanları zindandan çıkarman için seni halk için bir antlaşma, uluslara ışık yapacağım.” 
“Ben Yahve'yim. Adım budur. Yüceliğimi bir başkasına, övgümü de oyma suretlere vermeyeceğim. 
İşte, eski şeyler oldu ve ben yeni şeyler bildiriyorum. Onlar olmadan önce size söylüyorum.” 
Ey denize inenler ve ondaki her şey, adalar ve orada yaşayanlar, Yahve'ye yeni bir ezgi söyleyin, dünyanın öbür ucundan da O'na övgüler sunun. 
Çöl ve onun kentleri, Kedar'ın sakinleri köyleriyle birlikte seslerini yükseltsinler. Sela sakinleri ezgi söylesin. Dağların tepesinden bağırsınlar! 
Yahve'ye yücelik versinler, adalarda da O'nun övgüsünü bildirsinler. 
Yahve güçlü bir yiğit gibi çıkacak. Bir savaş adamı gibi gayretini uyandıracak. Savaş çığlığı atacak. Evet, yüksek sesle bağıracak. Düşmanlarına karşı zafer kazanacaktır. 
“Uzun zamandır sessizdim. Sessiz kaldım ve kendimi tuttum. Şimdi doğum yapan bir kadın gibi feryat edeceğim. Hem nefesimi tutacağım, hem kesik kesik soluyacağım. 
Dağları, tepeleri harap edeceğim, onların bütün otlarını kurutacağım. Irmakları ada yapacağım, havuzları kurutacağım. 
Körleri bilmedikleri bir yoldan getireceğim. Onlara bilmedikleri yollarda öncülük edeceğim. Önlerindeki karanlığı ışık, eğri yerleri düz edeceğim. Bunları yapacağım ve onları bırakmayacağım.” 
“Oyma suretlere güvenenler, dökme suretlere 'Siz bizim ilâhlarımızsınız' diyenler geri döndürülecek. Tümüyle hayal kırıklığına uğrayacaklar.” 
“Duyun, ey sağırlar, bakın, ey körler, ki göresiniz. 
Benim hizmetkârımdan başka kör olan kimdir? Ya da gönderdiğim ulağım kadar sağır olan kimdir? Kim esenlik içinde olan kadar kör, Yahve'nin hizmetkârı kadar kör olan kimdir? 
Çok şey görüyorsun ama farketmiyorsun. Kulakları açık ama dinlemiyor. 
Kendi doğruluğu uğruna yasayı büyütmek, onu saygın kılmak Yahve'yi hoşnut etti. 
Ama bu soyulmuş ve talan edilmiş bir halktır. Hepsi çukurlar tarafından yakalanmış, zindanlarda kapanmışlardır. Tutsak oldular, kurtaran yok, yağmalandılar ve kimse, 'Onları geri verin!' demiyor. 
Aranızda buna kulak verecek kim var? Gelecek zamanı kim dinleyecek ve duyacak? 
Yakov'u yağma olarak, İsrael'i soygunculara kim verdi? Kendisine karşı günah işlediğimiz Yahve değil mi? Çünkü O'nun yollarında yürümediler, O'nun yasasına da itaatsizlik ettiler. 
Bu nedenle öfkesinin kızgınlığını ve savaşın gücünü onun üzerine döktü. Her tarafı ateşe verdi ama o bilmiyordu. Onu yaktı ama o bunu yüreğine koymadı.” 
