İYOV.
18.
O zaman Şuahlı Bildad şöyle yanıt verdi: 
“Ne zamana kadar söz avcılığı edeceksiniz? Düşünün de sonra konuşalım. 
Neden hayvanlar gibi sayılıyoruz, gözünüzde murdar olduk? 
Ey öfkenle kendini parçalayan sen, yeryüzü senin için terk mi edilecek? Ya da kaya yerinden mi kaldırılacak?” 
“Evet, kötülerin ışığı sönecek. Ateşinin kıvılcımı parlamayacaktır. 
Çadırındaki ışık karanlık olacak. Üzerindeki kandili sönecektir. 
Gücünün adımları kısalacak. Kendi öğüdü onu yere serecektir. 
Çünkü kendi ayaklarıyla ağa atıldı, ağın içinde dolaşıyor. 
Tuzak onu topuğundan tutacak. Kapan onu yakalayacak. 
Yerde onun için saklı bir ilmik, yolun üzerinde onun için kapan vardır. 
Her yandan dehşet onu korkutacak, topukları ardınca onu kovalayacaklar. 
Gücünü açlık bitirecek. Felaket onun yanında hazır bulunacak. 
Bedeninin azaları yutulacak. Ölümün ilk doğanı onun azalarını yutacak. 
Güvendiği çadırından sökülüp atılacak. Dehşet kralına götürülecek. 
Çadırında kendisinden olmayanlar oturacak. Oturduğu yere kükürt saçılacak. 
Kökleri dipten kuruyacak. Dalı yukarıdan kesilecek. 
Hatırası yeryüzünden silinecek. Sokakta adı olmayacak. 
Işıktan karanlığa sürülecek ve dünyadan kovulacak. 
Halkının arasında ne oğlu ne de torunu olacak, yaşadığı yerde de geride kalanı olmayacak. 
Arkadan gelenler, öncekilerin korktuğu gibi, onun gününe şaşacaklar. 
Gerçekten de doğru olmayanların meskenleri böyledir. Tanrı'yı bilmeyenin yeri burasıdır.” 
