YEŞAYA.
6.
Kral Uzziya'nın öldüğü yıl, Efendi'yi yüce ve yüksek bir taht üzerinde oturmakta gördüm; ve etekleri tapınağı dolduruyordu. 
O'nun üzerinde Seraflar duruyordu. Her birinin altı kanadı vardı. İkisiyle yüzünü örtüyordu. İkisiyle ayaklarını örtüyordu. İkisiyle uçuyordu. 
Biri diğerine seslenip şöyle dedi: “Ordular Yahvesi kutsal, kutsal, kutsaldır! Bütün yeryüzü O'nun görkemiyle dolu!” 
Çağıranın sesinden eşiklerin temelleri sarsıldı ve ev dumanla doldu. 
O zaman şöyle dedim: “Vay başıma! Çünkü mahvoldum, çünkü dudakları kirli bir adamım ve dudakları kirli bir halk arasında yaşıyorum; çünkü gözlerim Kral'ı, Ordular Yahvesi'ni gördü!'' 
Bunun üzerine Seraflar'dan biri, elinde maşayla sunaktan aldığı canlı korla yanıma uçtu. 
Onu ağzıma dokundurup şöyle dedi: “İşte, bu senin dudaklarına dokundu; ve kötülüğün ortadan kalktı, günahın da bağışlandı.” 
Efendi'nin, “Kimi göndereyim ve bizim için kim gidecek?” diyen sesini duydum. O zaman ben, “İşte buradayım” dedim. “Beni gönder!” 
O şöyle dedi: “Git ve bu halka şunu söyle: 'Gerçekten duymaktasın ama anlamıyorsun. Gerçekten görmektesin ama kavramıyorsun.' 
Bu halkın yüreğini yağ bağlat. Kulaklarını ağırlaştır, gözlerini kapat; gözleriyle görmesinler, kulaklarıyla duymasınlar, yürekleriyle anlamasınlar, dönüp de şifa bulmasınlar.” 
O zaman, “Efendi, ne kadar süre?” dedim. Şöyle yanıt verdi: “Kentler oturan olmadan ıssız kalana, evler insansız kalana, ülke tamamen ıssız olana kadar, 
ve Yahve insanları uzaklara götürecek, ülkenin içinde terk edilmiş yerler çok olacak. 
Eğer onda biri kalırsa, o da tüketilecektir; sakız ağacı gibi, kesildiğinde kütüğü kalan meşe ağacı gibi; böylece kutsal tohum onun kütüğüdür.” 
