İYOV.
33.
“Ancak ey İyov, lütfen sözümü dinle, ve bütün sözlerime kulak ver. 
İşte, ağzımı açtım. Dilim ağzımda konuşuyor. 
Sözlerim yüreğimin doğruluğunu dile getirecek. Dudaklarımın bildiklerini içtenlikle söyleyecek. 
Tanrı'nın Ruhu beni yarattı, ve Her Şeye Gücü Yeten'in soluğu bana hayat veriyor. 
Eğer elinden geliyorsa, bana yanıt ver. Sözlerini önümde sıraya koy, karşımda dur. 
İşte, ben de Tanrı'ya senin gibiyim. Ben de balçıktan şekillendirildim. 
İşte, dehşetim seni korkutmaz, baskım sana ağır gelmez.” 
“Gerçekten de ben dinlerken sen dedin, senin sözlerini duydum, 
'İtaatsizlik yok, ben temizim. Suçsuzum, içimde kötülük yoktur. 
İşte, bana karşı bahane buluyor. Beni düşmanı sayıyor. 
Ayaklarımı tomruğa vuruyor. Bütün yollarımı mimliyor.'” 
“İşte, sana yanıt vereyim. Bunda haklı değilsin, çünkü Tanrı insandan büyüktür. 
Meselelerinin hiçbiri için yanıt vermiyor diye, neden O'nunla çekişiyorsun? 
Çünkü Tanrı bir kez, hatta iki kez konuşur, ama insan dikkat etmez. 
Düşte, gece görümünde, insanların üzerine derin uyku çöktüğünde, Yatak üzerinde uyuklarken, 
o zaman insanların kulaklarını açar, ve onlara öğretilen şeyleri mühürler, 
insanı amacından uzaklaştırmak, ve gururu insandan gizlemek için. 
Canını çukurdan, ve hayatını kılıçtan esirger.” 
“Yatağı üzerinde acıyla, kemikleri içinde sürekli çekişmeyle de terbiye edilir, 
öyle ki, hayatı ekmekten, canı da lezzetli yiyecekten tiksinir. 
Eti öylesine tükenmiştir ki, görülmez olur. Gözükmeyen kemikleri dışarı çıkar. 
Evet, canı çukura, yaşamı da yok edicilere yaklaşır.” 
“İnsana kendisi için neyin doğru olduğunu göstersin diye, eğer yanında bir melek, bin kişiden biri olan bir yorumcu varsa, 
o zaman Tanrı ona lütufta bulunur ve şöyle der: ‘Onu çukura inmekten kurtar, ben fidye buldum.’ 
Eti bir çocuğunkinden daha körpe olur. Gençliğinin günlerine döner. 
Tanrı’ya dua eder ve O da ondan hoşnut olur, öyle ki, yüzünü sevinçle görür. O, insana doğruluğunu geri verir. 
İnsanların önünde ezgi söyleyerek der: 'Günah işledim ve doğru olanı çarpıttım, ama bana yararı olmadı. 
Canımı çukura girmekten O kurtardı. Yaşamım ışığı görecek.'” 
“İşte, Tanrı bütün bunları bir adama iki kez, hatta üç kez yapar, 
canını çukurdan çıkarmak için, yaşayanların ışığıyla aydınlansın diye. 
İyi düşün ey İyov, beni dinle. Sen sus da, ben konuşayım. 
Söyleyecek bir şeyin varsa, bana yanıt ver. Konuş, çünkü seni haklı çıkarmak isterim. 
Yoksa, beni dinle. Sus da sana bilgelik öğreteyim.” 
