İYOV.
41.
“Levyatan’ı çengelle çekebilir misin, ya da onun dilini bağla bastırabilir misin? 
Burnuna ip takabilir misin, ya da çenesini kancayla delebilir misin? 
Sana çok yalvarır mı, ya da sana tatlı sözler söyler mi? 
Seninle bir antlaşma yapar mı ki, onu daima hizmetkâr olarak alasın? 
Onunla kuşla oynar gibi oynar mısın? Ya da onu kızların için bağlar mısın? 
Tacirler onun için pazarlık yapar mı? Tüccarlar arasında onu pay ederler mi? 
Derisini kancalarla doldurabilir misin, ya da başını balıkçı mızraklarıyla? 
Elini onun üzerine koy. Savaşı hatırla ve bir daha yapma. 
İşte, ona olan umut boşunadır. Biri onu görünce de yıkılmaz mı? 
Hiç kimse onu kışkırtmaya cürret edecek kadar sert değildir. Öyleyse benim önümde durabilecek olan kimdir? 
Bana önce kim verdi ki, ona ödeyeyim? Göklerin altında olan her şey benimdir.” 
“Onun azaları, kudretli gücü, ve güzel yapısı hakkında sessiz kalmayacağım. 
Onun dış giysisini kim çıkarabilir? Çenelerinin arasına kim girebilir? 
Yüzünün kapılarını kim açabilir? Dişlerinin çevresinde dehşet vardır. 
Onun gururu güçlü pullardır, sıkı bir mühürle birbirine kapatılmıştır. 
Birbirine o kadar yakındır ki, aralarına hava giremez. 
Birbirlerine yapışmışlardır. Birbirlerine bitişmişlerdir, öyle ki, birbirlerinden ayrılamazlar. 
Aksırması ışık saçar. Gözleri sabahın göz kapakları gibidir. 
Ağzından alevli meşaleler çıkar. Ateş kıvılcımları sıçrar. 
Burnundan duman çıkar, kamış ateşinin üzerindeki kaynayan kazan gibi. 
Soluğu közleri tutuşturur. Ağzından alev çıkar. 
Boynunda güç vardır. Dehşet onun önünde oynamaktadır. 
Etinin katmerleri birbirine yapışmıştır. Üzerinde sabittirler. Kımıldatılamazlar. 
Yüreği taş kadar serttir, evet, değirmen taşının alt taşı gibi sert. 
O kendini kaldırdığında, güçlüler korkar. Onun dayağı karşısında geri çekilirler. 
Ona kılıçla saldıran olsa, galip gelemez; ne mızrak, ne cirit, ne de kargı. 
Demiri saman, tuncu da çürük odun sayar. 
Ok onu kaçıramaz. Sapan taşları ona saman çöpü gibidir. 
Topuzlar anız sayılır. Cirit atışlarına güler. 
Alt tarafları keskin çömlek parçaları gibidir, harman döveni gibi çamurda iz bırakır. 
Derin suyu bir kazan gibi kaynatır. Denizi merhem kazanı gibi yapar. 
Ardından yolu parlatır. İnsan derinliğin ak saçlı olduğunu sanır. 
Yeryüzünde korkusuz olarak yaratılmış, onun bir eşi benzeri yoktur. 
Yüksek olan her şeyi görür. O, bütün gurur oğulları üzerinde kraldır.” 
