MEZMURLAR.
147.
Yah’ı övün, çünkü Tanrımız’a ilahiler söylemek iyidir; çünkü O’nu övmek hoş ve yerindedir. 
Yahve Yeruşalem'i bina ediyor. İsrael'in sürgünlerini bir araya topluyor. 
O, kırık yürekleri iyileştirir, yaralarını sarar. 
Yıldızların sayısını sayar. Hepsini adlarıyla çağırır. 
Efendimiz büyüktür, güçte muazzamdır. Anlayışı sonsuzdur. 
Yahve alçakgönüllülere destek olur. Kötüleri yere çalar. 
Yahve’ye şükranla ilahi söyleyin. Arpla, Tanrımız’a ezgiler söyleyin, 
O’dur gökyüzünü bulutlarla kaplayan, yeryüzü için yağmuru hazırlayan, dağlarda ot bitiren. 
O, hayvanlara yiyecek sağlar, bağrışan kuzgun yavrularına. 
Atın gücünden zevk almaz. İnsanın bacaklarından memnun olmaz. 
Yahve kendisinden korkanlardan, sevgi dolu iyiliğine umut bağlayanlardan hoşlanır. 
Ey Yeruşalem, Yahve’yi öv! Ey Siyon, Tanrın’ı yücelt! 
Çünkü kapılarınızın sürgülerini güçlendirdi. İçindeki çocuklarını kutsadı. 
Sınırlarında esenlik sağlar. Seni buğdayın en iyisiyle doyurur. 
Buyruğunu yeryüzüne gönderir. Sözü çok hızlı gider. 
Yapağı gibi kar verir, kırağıyı kül gibi saçar. 
Doluyu çakıl taşları gibi yağdırır. Kim O'nun soğuğuna dayanabilir? 
Sözünü gönderir ve onları eritir. Rüzgârını estirir, sular akar. 
Sözünü Yakov'a, kurallarını ve hükümlerini İsrael'e gösterir. 
Bunu hiçbir ulus için yapmadı. Onlar O’nun hükümlerini bilmezler. Yah’ı övün! 
