İYOV.
9.
İyov şöyle yanıt verdi: 
“Gerçekten bilirim ki, öyledir, ama insan Tanrı'ya karşı nasıl haklı olabilir? 
Eğer onunla çekişmek istese, binde bir bile O'na yanıt veremez. 
Tanrı yüreğinde bilge, kudretinde güçlüdür. O'na karşı kim kendini katılaştırdı da başarılı oldu? 
Dağları yerinden oynatır, ama onlar bunu anlamazlar, öfkesiyle onları devirdiğinde. 
Yeryüzünü yerinden oynatır. onun direkleri titrer. 
Güneşe buyruk verir, o da doğmaz, ve yıldızları mühürler. 
Tek başına gökleri gerer ve denizin dalgaları üzerinde yürür. 
Ayı'yı, Oriyon'u ve Ülker'i, güneyin odalarını yapan O'dur. 
Keşfedilemez büyük şeyler yapan, evet, sayısız şaşılacak şeyler yapan O'dur. 
İşte yanımdan geçer, ama O'nu görmem. Geçip gider, ama O'nu fark etmem. 
İşte kapar götürür. O'na kim engel olabilir? Kim O'na, ‘Ne yapıyorsun?’ diye sorabilir?” 
“Tanrı öfkesini geri çekmeyecek. Rahav’ın yardımcıları O'nun altında eğilecekler. 
Nerede kaldı ki, ben O'na yanıt vereyim, ve O'nunla çekişmek için sözlerimi seçeyim? 
Haklı olsam bile, yine de O'na yanıt vermezdim. Hâkimime yalvarırdım. 
Eğer çağırmış olsaydım ve bana yanıt vermiş olsaydı, yine de sesime kulak verdi diye inanmazdım. 
Çünkü beni fırtınayla kırıyor, sebepsiz yere yaralarımı çoğaltıyor. 
Nefes almama izin vermiyor, ama beni acıya doyuruyor. 
Eğer güç meselesiyse, işte, O kudretlidir! Eğer adalet meselesiyse, O der ki, 'Kim beni çağıracak?' 
Ben doğru olsam da, kendi ağzım beni mahkûm edecektir. Suçsuz olsam da, beni çarpık çıkaracaktır. 
Ben suçsuzum. Kendimi saymıyorum. Hayatımı hor görüyorum.” 
“Hepsi aynı. Bu yüzden diyorum ki, suçsuzu da kötüyü de yok ediyor. 
Eğer bela birden bire öldürürse, masumun denenmesiyle alay edecektir. 
Yeryüzü kötülerin eline verilmiş. Hâkimlerinin yüzlerini örten O'dur. Eğer O değilse, kimdir?” 
“Şimdi günlerim bir koşucudan daha hızlı. İyilik görmeden kaçmaktalar. 
Hızlı gemiler gibi, avına saldıran kartal gibi geçip gittiler. 
Eğer 'Yakınmamı unutacağım, üzgün yüzümü değiştirip neşeleneceğim' desem, 
bütün acılarımdan korkarım. Beni suçsuz saymayacağını bilirim. 
Mahkûm olacağım. Öyleyse neden boşuna çabalıyorum? 
Eğer karla yıkansam, ellerimi kül suyuyla temizlesem de, 
Yine beni pislik çukuruna daldırırsın. Kendi giysilerim benden nefret eder. 
Çünkü O benim gibi insan değil ki, O'na yanıt vereyim, birlikte yargıya gireyim. 
Aramızda bir hakem yok ki, elini ikimizin üzerine koysun. 
Değneğini benden çeksin. O'nun dehşeti beni korkutmasın; 
o zaman konuşurdum ve O'ndan korkmazdım; çünkü böyle ben kendimde değilim.” 
