HEZEKİEL.
19.
“İsrael beyleri için de ağıt yak. 
ve de, ‘Annen neydi? Dişi bir aslan. Aslanlar arasında yatar, genç aslanların ortasında yavrularını beslerdi. 
Yavrularından birini büyüttü. Genç bir aslan oldu. Avını yakalamayı öğrendi. İnsanları yedi. 
Uluslar da onun hakkında duydu. Onların çukurlarında tutuldu; ve onu kancalarla Mısır diyarına getirdiler.'” 
“‘Şimdi boş yere beklediğini, ve umudunun kaybolduğunu görünce, o zaman yavrularından birini daha aldı, ve onu genç bir aslan yaptı. 
Aslanlar arasında yukarı aşağı dolaştı. Genç bir aslan oldu. Avını yakalamayı öğrendi. İnsanları yedi. 
Onların saraylarını biliyordu, ve kentlerini harap etti. Kükremesinin gürültüsünden dolayı ülke tümüyle ıssız kaldı. 
O zaman uluslar illerden her yandan ona saldırdılar. Onun üzerine ağlarını serptiler. Onların çukurunda tutuldu. 
Onu kancalı bir kafese koyup Babil Kralı'na getirdiler. İsrael dağlarında sesi bir daha duyulmasın diye onu kalelerin içine getirdiler.'” 
'“Annen kanında suların kıyısına dikilmiş bir asma gibiydi. Bol sulardan dolayı verimli ve çok dallıydı. 
Hükmedenlerin asaları için güçlü dalları vardı. Boyları sık dallar arasında yükseliyordu. Dallarının çokluğuyla kendi yüksekliğinde görünüyordu. 
Ama öfkeyle söküldü. Yere atıldı. Ve doğu rüzgârı onun meyvesini kuruttu. Güçlü dalları koparıldı ve kurudu. Ateş onları yiyip bitirdi. 
Şimdi çölde, kurak ve susuz bir diyarda dikildi. 
Ateş onun dallarından çıktı. Meyvesini yedi, öyle ki içinde hükmetmek için bir asa olacak güçlü bir dal kalmadı.' Bu bir ağıttır ve ağıt olarak kalacaktır.” 
