MEZMURLAR.
141.
David’in mezmuru Ey Yahve, seni çağırdım. Bana tez gel! Seni çağırdığımda sesimi dinle. 
Duam buhur gibi, el kaldırışım akşam kurbanı gibi senin önünde dursun. 
Ey Yahve, ağzıma bekçi koy. Dudaklarımın kapısını koru. 
Yüreğimi kötülüğe meyletme, kötülük yapan adamlarla fesat işlemeyeyim. Onların lezzetlerinden yemeyeyim. 
Doğru bana vursun, iyiliktir bu, azarlasın beni, başa sürülen yağ gibidir, başım onu reddetmesin, ama benim duam hep kötü işlere karşıdır. 
Onların yargıçları kayanın yanına atıldı. Sözlerimi duyacaklar, çünkü yerinde söylenmiştir. 
“Nasıl biri toprağı sürüp yararsa, kemiklerimiz de Şeol'ün ağzında öyle dağılmış durumda.” 
Çünkü gözlerim senin üzerinde, ey Efendimiz Yahve. Sana sığınıyorum. Canımı yoksul bırakma. 
Bana kurdukları tuzaktan, kötülük işçilerinin kapanlarından koru beni. 
Ben geçip giderken, kötüler hep birlikte kendi ağlarına düşsünler. 
