Зәбур.
87.
Кораһниң оғуллири үчүн йезилған күй-нахша: — Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп, «Махалат-леанот» аһаңида оқулсун дәп, Әзралиқ Һеман язған «Масқил»: — И Пәрвәрдигар, ниҗатлиғим болған Худа, Кечә-күндүз Саңа налә қилип кәлдим. 
Дуайим Сениң алдиңға кирип иҗабәт болсун; Нидайимға қулақ салғайсән; 
Чүнки дәрдләрдин җеним тойған, Һаятим тәһтисараға йеқинлашқан, 
Һаңға чүшүватқанлар қатарида һесаплинимән; Күч-мадари қуруған адәмдәк болуп қалдим. 
Өлүкләрдин һечбир пәрксизмән, Теним ләһәттики мурдидәкла, Унтулғанмән Өлүкләрдәк, Қолуңдин мәһрум болуп ташланғанмән улардәкла. 
Сән мени һаңниң әң тегигә, Зулмәтлик җайларға, деңизниң чоңқур йәрлиригә чөмдүрдүң. 
Қәһриң үстүмгә еғир жүктәк басти, Барлиқ долқунлириң билән мени қийнидиң. 
Мәндин дост-бурадәрлиримни жирақлаштурдуң; Уларни мәндин йиргәндүрдүң; Мән қамалғанмән, һеч чиқалмаймән. 
Көзлирим азап-оқубәттин хирәләшти; Һәр күни Саңа нида қилимән, и Пәрвәрдигар, Қоллиримни Саңа көтирип кәлдим. 
Өлүкләргә мөҗизә көрситәрсәнму? Мәрһумлар орнидин туруп Саңа тәшәккүр ейтарму? 
Өзгәрмәс муһәббитиң қәбирдә баян қилинарму? Һалакәт диярида садиқлиқ-һәқиқитиң махтиларму? 
Карамәтлириң зүлмәттә тонуларму? Һәққанийлиғиң «унтулуш зимини»дә билинәрму? 
Бирақ мән болсам, Пәрвәрдигар, Саңа пәряд көтиримән, Таң сәһәрдә дуайим алдиңға кириду. 
И Пәрвәрдигар, немигә җенимни ташливәттиң? Немигә җамалиңни мәндин йошурдуң? 
Яшлиғимдин тартип мән езилгән, бемардурмән; Вәһшәтлириңни көрүверип һеч һалим қалмиди. 
Қәһриң үстүмдин өтти; Вәһимилириң мени набут қилди. 
Улар күн бойи ташқин сулиридәк мени оравалди, Тамамән мени чөмдүрди. 
Җан дост-ағинилиримни мениңдин жирақлаштурдуң, Мениң әзиз достум болса қараңғулуқтур! 
