Зәбур.
72.
Асаф язған күй: — Дәрвәқә Худа Исраилға, Қәлби сап болғанларға меһривандур; 
Лекин өзүм болсам, путлишип жиқилип чүшүшкә тасла қалдим; Аяқлирим тейилип кәткили қил қалди; 
Чүнки рәзилләрниң ронақ тапқанлиғини көрүп, Һакавурларға һәсәт қилдим; 
Чүнки улар өлүмидә азаплар тартмайду, Әксичә тени мәзмут вә сағлам туриду. 
Улар инсанға хас җапани көрмәйду, Яки хәқләрдәк балаю-апәткә учримайду. 
Шуңа мәғрурлуқ марҗандәк уларға есилиду, Зорлуқ-зомигәрлик тондәк уларға чаплишиду. 
Семизликтин көзлири помпийип чиқти; Қәлбидики хиянәтләр һәддидин ешип кетәр. 
Башқиларни мәсқирә қилип зәһәрлик сөзләйду; Һалини үстүн қилип дивинип, доқ қилиду. 
Әршки қарши қилар еғизлирини, Тиллири бир алған йәр йүзини. 
Шуңа Худаниң хәлқи мошуларға майил болуп, Уларниң дегәнлирини су ичкәндәк ахириғичә ичип: — 
«Тәңри қандақ биләләйтти?», «Һәммидин Алий Болғучи биликликму?» — дәр улар. 
Мана булар рәзилләрдур; Улар бу дунияда раһәт-парағәтни көрәр, Байлиқларни топлар. 
«Келбимни пак туткидимм бихуддә, Гунасиз туруп қолумни артуқчә жуюп кәптимән; 
Кун бойи җапа чектим бикарғиму; Шундиму һәр сәһәрдә виҗданниң әйивигә учрап кәлдим!». 
Бирақ мән: — «Бундақ десәм, Баки дунйа пәрзәнтлириңгә асийлиқ қилған болмамдимән?» — дедим. 
Уларни калламдин өткүзәй десәм, Көзүмгә шундақ еғир көрүнди. 
Тәңриниң муқәддәс җайлириға киргичә шундақ ойлидим; Киргәндила яманларниң ақивитини чүшәндим. 
Дәрвәқә Сән уларни тейилғақ йәрләргә орунлаштурисән, Уларни жиқитип парә-парә қиливетисән. 
Улар көзни жумуп ачқучила шунчә паракәндә болиду, Дәһшәтләр уларни бесип йоқитиду! 
Сән и Рәб, чүштин ойғанғандәк ойғинип, Орнуңдин туруп уларниң сияқини көзгә илмайсән. 
Жүрәклирим қайнап, Ичлирим санҗилғандәк болған чағда, 
Өзүмни һеч немә билмәйдиған бир һамақәт, Алдиңда бир һайван екәнлигимни билип йәттим. 
Һалбуки, мән һемишә Сән билән биллә; Сән мени оң қолумдин тутуп йөлидиң; 
Өз несиһәтиң билән мени йетәкләйсән, Шан-шәрипиңни намайән қилғандин кейин, Ахирида Сән мени Өзүңгә қобул қилисән. 
Әрштә Сәндин башқа мениң кимим бар? Йәр йүзидә болса Сәндин башқа һеч кимгә интизар әмәсмән. 
Әтлирим һәм қәлбим зәиплишиду, Лекин Худа қәлбимдики қорам таш һәм мәңгүлүк несивәмдур! 
Чүнки мана, Сәндин жирақ турғанлар һалак болиду; Вапасизлиқ қилған паһишә аялдәк Сәндин ваз кәчкәнләрниң һәр бирини йоқитисән. 
Бирақ мән үчүн, Худаға йеқинлишиш әвзәлдур! Униң барлиқ қилған ишлирини җакалаш үчүн, Рәб Пәрвәрдигарни таянчим қилдим. 
