Зәбур.
19.
Нәғмичиләрниң бешиға тапшурулуп оқулсун дәп, Давут язған күй: — Күлпәтлик күндә Пәрвәрдигар саңа иҗабәт қилғай! Яқупниң Худасиниң нами сени егиздә аман сақлиғай! 
У Өз муқәддәс җайидин саңа мәдәт әвәткәй, Зиондин саңа күч-қувәт бәргәй; 
Барлиқ ашлиқ һәдийәлириңни яд қилғай, Көйдүрмә қурбанлиғиңни қобул қилғай! Селаһ! 
Көңлүңдики тәшналиқларни саңа ата қилғай, Көңлүңгә пүккән барлиқ арзулириңни әмәлгә ашурғай. 
Бизләр ғәлибәңни тәбрикләп тәнтәнә қилимиз, Худайимизниң намида туғлиримизни тикләймиз; Пәрвәрдигар барлиқ тәләплириңни әмәлгә ашурғай! 
Һазир билдимки, Пәрвәрдигар Өзи мәсиһ қилғинини қутқузиду; Муқәддәс әршлиридин униңға қудрәтлик қутқузғучи қолини узартип җавап бериду. 
Бәзиләр җәң һарвулириға, Бәзиләр атларға тайиниду; Бирақ биз болсақ Пәрвәрдигар Худайимизниң намини яд етимиз; 
Улар тизи пүклинип жиқилди; Бирақ биз болсақ, қәддимизни руслап тик туримиз. 
И Пәрвәрдигар, падишаға ғәлибә бәргәйсән; Нида қилғинимизда бизгә иҗабәт қилғайсән! 
