Лавийлар.
2.
Әгәр бирким Пәрвәрдигарниң һозуриға ашлиқ һәдийәси сунмақчи болса һәдийәси есил ундин болуши керәк; у униңға зәйтун мейи қуюп андин үстигә мәстики салсун.    
У уни елип каһинлар болған Һарунниң оғуллириниң алдиға кәлтүрсун; андин каһин һәдийә сунғучиниң ядлиниши үчүн зәйтун мейи иләштүрүлгән ундин бир чаңгал елип, һәммә мәстики билән қошуп, бу һәдийәни қурбангаһта көйдүрсун; бу от арқилиқ сунулидиған, Пәрвәрдигарға хушбуй чиқирилидиған һәдийә болиду. 
Амма ашлиқ һәдийәсидин қалғини болса, Һарун билән униң оғуллириға тәвә болсун. Бу Пәрвәрдигарға от арқилиқ сунулғанларниң ичидә «әң муқәддәсләрниң бири» һесаплиниду.    
Әгәр сән тонурда пиширилған нәрсиләрдин ашлиқ һәдийәси сүнай десәң, улар зәйтун мейи иләштүрүлгән есил ундин пиширилған тоғачлар яки зәйтун мейи сүрүлүп мәсиһләнгән петир һәмәк нанлардин болсун. 
Әгәр сениң кәлтүридиған һәдийәң тавида пиширилған ашлиқ һәдийәси болса у зәйтун мейи ишләштүрүлүп есил ундин петир һалда етилсун. 
Сән уни уштуп үстигә зәйтун мейи қуйғин; у ашлиқ һәдийәси болиду. 
Сениң кәлтүридиған һәдийәң қазанда пиширилған ашлиқ һәдийәси болса ундақта у есил ун билән зәйтун мейида етилсун. 
Шу йолларда тәйярланған ашлиқ һәдийәлирини Пәрвәрдигарниң һозуриға кәлтүргин; уни каһинға бәргин, у уни қурбангаһқа елип бариду. 
Каһин болса ашлиқ һәдийәсидин «ядлиниш үлүши»ни елип қурбангаһниң үстидә көйдүрсун. Бу от арқилиқ сунулидиған, Пәрвәрдигарға хушбуй чиқирилидиған һәдийә болиду. 
Амма ашлиқ һәдийәсидин қалғини болса, Һарун билән униң оғуллириға тәвә болсун. Бу Пәрвәрдигарға от арқилиқ сунулғанларниң ичидә «әң муқәддәсләрниң бири» һесаплиниду. 
Силәр Пәрвәрдигарниң һозуриға сунидиған һәр қандақ ашлиқ һәдийәлири ечитқу билән тәйярланмисун. Чүнки силәрниң Пәрвәрдигарға отта сунулидиған һәдийәңларниң һеч қайсисида ечитқу яки һәсәлни көйдүрүшкә болмайду. 
Буларни Пәрвәрдигарниң алдиға «дәсләпки һосул» сүпитидә сунсаңлар болиду, лекин улар хушбуй сүпитидә қурбангаһниң үстидә көйдүрүлүп сунулмисун. 
Сениң һәр бир ашлиқ һәдийәң туз билән тузлиниши керәк; һәдийәңни Худайиңниң әһдә тузидин мәһрум қилмай, һәммә ашлиқ һәдийәлириңни туз билән тузлиғин. 
Әгәр сән Пәрвәрдигарға «дәсләпки һосул»дин ашлиқ һәдийәси сүнай десәң, ундақта зираәтниң йеңи пишқан көк бешини елип, данларни отта қоруп, езип талқан сүпитидә сунғин; бу «дәсләпки һосул» һәдийәси болиду; 
сән униңға зәйтун мейи қуюп үстигә мәстики салғин; бу ашлиқ һәдийәси болиду. 
Каһин болса униңдин, йәни қоруп езилгән данлар билән зәйтун мейидин бир қисмини елип һәммә мәстики билән қошуп, боларни «ядлиниш үлүши» сүпитидә көйдүрсун. Бу от арқилиқ Пәрвәрдигарға сунулған һәдийә болиду. 
