Зәбур.
82.
Асафниң күй-нахшиси: — Үн чиқармай турувалма, и Худа, Сүкүт қилип җим турувалма, и Тәңрим! 
Чүнки мана, Сениң дүшмәнлириң давраң қилмақта, Саңа өчмәнләр баш көтәрмәктә. 
Улар қувлуқ билән сүйқәст қилар хәлқиңгә, Қарши план түзүшәр Сен қәдирлигәнләргә. 
Ейтар улар: — «Жүрүңлар, барчә қовум қатаридин йоқ қилайли уларни! Елинмисун еғизға қайта Исраилниң нами!». 
Улар һәмнәпәс, һәмдил мәслиһәтләшти; Улар Саңа қарши иттипақ түзди. 
Мана, Едом вә Исмаилларниң чедирлири, Моаб һәм Һагрийлар; 
Гәбал, Аммон, вә Амаләк; Филистийә һәмдә Тур аһалилири, 
Асурийәму уларға қошулди; Улар Лут оғуллириға яр-йөләк болуп кәлгән еди. Селаһ. 
Сән Кишон дәриясида Мидиянийларға, Сисераға вә Ябинға қандақ тақабил турған болсаң, Уларғиму шундақ қилғайсән; 
Булар Ән-Дор йезисида қирилған еди, Йәр үчүн тизәк-оғутқа айланған еди. 
Уларниң әмирлирини Орәб вә Зеәбкә, Уларниң даһийлирини Зәбаһ һәм Залмуннаға охшаш қилғайсән; 
Чүнки улар дәп ейтқан: «Худаниң чимән-яйлақлирини өзимизгә мүлүк қиливалайли!». 
И Худайим, уларни домилинидиған қамғақтәк, Шамалда учурулған саман кәби сорувәткәйсән. 
От орманлиққа туташқанға охшаш, Ялқун тағларни көйдүргәнгә охшаш, 
Сән йәнә уларни бориниң билән қоғлиғайсән, Қара қуюниң билән вәһимигә салғайсән; 
Уларниң Сениң намиңни издиши үчүн, Уларниң йүзлирини шәрм-һая билән чөмдүргәйсән, и Пәрвәрдигар! 
Улар номустин әбәдий шәрмәндә болғай, Җаһанға рәсва болуп йоқитилғай. 
Улар билсунки, Намиң Пәрвәрдигар болған Сәнла пүткүл җаһандики Әң Алий Болғучидурсән. 
