Зәбур.
79.
«Нилупәрләр» дегән аһаңда; бир гувалиқ; Асаф язған күй: — Қулақ салғайсән, и Исраилниң падичиси, Йүсүпни қой падисидәк беқип йетәклигүчи; И керублар оттурисида Олтарғучи, Нурланғайсән! 
Әфраим, Бинямин, Манассәһләрниң алдида қудритиңни қозғиғайсән, Бизләрни қутқузғили кәлгәйсән! 
И Худа, бизни Өз йениңға қайтурғайсән! Җамалиңниң нурини чачқайсән, шунда биз қутқузулимиз! 
И Пәрвәрдигар, самавий қошунларниң Сәрдари болған Худа, Хәлқиңниң дуалириға болған ғәзивиң қачанғичә ялқунлап туриду? 
Сән көз яшлирини уларға нан орнида қилдиң, Көз яшлирини қача-қачилап уларға ичкүздуң. 
Бизни хошнилиримизға талашқа қойдуң; Bизни мәсқиридә дүшмәнләрниң ағзида.    
И самавий қошунларниң Сәрдари болған Худа, Бизни Өз йениңға қайтурғайсән! Җамалиңниң нурини чачқайсән, шунда биз қутқузулимиз! 
Сән Мисирдин бир түп үзүм көчитини елип кәлдиң; Ят әлләрни һайдиветип, орниға уни тиктиң. 
Йәр тәйялидиң у көчәткә, Чоңқур йилтиз тартип кәң йеуилди у зиминға. 
Сайә ташлиди дәшти-тағларға, Ғоллири қүчлүк кедир дәрәқлиридәк; 
У шахлирини деңизғичә, Пиләклиридин Әфрат дәриясиму қуруп қалмиди. 
Нечүн бузисән кашанлири, Хедийә чилисән йолучиларға мевисини? 
Орманлиқтики явайи тоңғузлар уни һарап қилмақта, Даладики һайванатлар озуқ қилмақта. 
И самавий қошунларниң Сәрдари болған Худа, өтүнимиз Сәндин, Йенимизға қайтқайсән! Әрштин һалимизға нәзәр салғайсән, Келип бу үзүм телидин хәвәр алғайсән! 
Йәни оң қолуң тиккән бу йилтиздин, Өзүң үчүн мәзмут йетиштүргән бу оғлуңдин хәвәр алғайсән! 
Мана у отта көйдүрүлди, Кесиветилди; Йүзүңдики тәнбиһий қаришиңни көрүп улар һалак болмақта; 
Қолуңни оң қолуңдики адәмгә, Йәни Өзүң үчүн мәзмут йетиштүргән Инсан Оғлиға қондурғайсән;    
Шундақ қилғанда биз Сәндин һәргиз чекинмәймиз; Бизни йеңилиғайсән, шунда биз намиңни чақирип Саңа илтиҗа қилимиз. 
И Пәрвәрдигар, самавий қошунларниң Сәрдари болған Худа, Бизни Өз йениңға қайтурғайсән! Җамалиңниң нурини чачқайсән, шунда биз қутқузулимиз! 
