Зәбур.
85.
Давутниң дуаси: Қулак салғин, и Пәрвәрдигар, маңа җавап бәргәйсән; Чүнки мән езилгән вә һаҗәтмәндурмән. 
Җенимни сақлап қалғайсән, Чүнки мән Саңа мөминмән; И Сән Худа, Саңа таянған қулуңни қутқузғайсән; 
Маңа меһир-шәпқәт көрсәткәйсән, и Рәб, Чүнки мән күн бойи Саңа нида қилимән. 
Қулуңниң җенини шат қилғин, Чүнки җеним Саңа тәлмүрүп қарайду; 
Чүнки Сән меһриван, кәчүрүмчан Рәб Сән! Өзәңгә илтиҗа қилғанларниң һәммисигә зор меһир-муһәббәт көрсәткүчидурсән! 
Мениң дуайимға қулақ салғин, и Пәрвәрдигар, Йелинишлиримниң садасини аңлиғайсән; 
Бешимға күн чүшкәндә, Мән Саңа илтиҗа қилимән, Чүнки Сән маңа җавап берисән. 
Илаһлар арисида Сениң тәңдишиң йоқтур, и Рәб; Қилған ишлириңниңму тәңдиши йоқтур.    
Сән яратқан барлиқ әлләр келип сениң алдиңда сәҗдә қилиду, и Рәб, Намиңни улуқлайду. 
Чүнки Сән наһайити бүйүксән, Мөҗизиләрни Яратқучидурсән; Сән Худадурсән, йиганидурсән. 
Сениң һәқиқитиңдә жүрүшүмдә, Өз йолуңни маңа үгәткәйсән, и Пәрвәрдигар, Намиңға һөрмәт-әймиништә болушум үчүн, қәлбимни пүтүн қилғайсән. 
Pүтүн қәлбим билән мәдһийиләймән Рәббим Худани, Әбәдил-әбәт улуқлаймән намиңни. 
Чүнки меһир-муһәббитиң чоңқур болғағқа маңа, Тәһтисараниң тәглиридин қутқузисән җенимни; 
И Худа, қарши чиқип тәкәббурлар гәр маңа, Әшәддийләр җамаити алмаққа җенимни аңа, Һәм көзгә илмәйду Сени! 
Вә лекин Рәббим рәһимдил вә шәпқәтлик Илаһ болғач, Нә ачкучи киләр, Меһир-муһәббәт һәм һәқиқәт-садиқлиғиң тешип туриду. 
Һалимға бақ, маңа шәпқәт әйлигин; Өз қулуңға мәдәт берип, Дедигиңниң оғлини қутқузғайсән! 
Илтипатиңни бешарити болсун, десәң; Дүшмәнлирини шуни көрүши билән шәрнәндә қил и Пәрвәрдигар; Һәрқачан һәмдәмдә болуп көңлүмни алдиң. 
