Зәбур.
76.
Нәғмичиләрниң беши Йәдутунға тапшурулған, Асаф язған күй: — Авазим Худаға көтирилди, мән пәряд қилимән; Авазим Худаға көтирилди, У мени аңлайду. 
Бешимға күн чүшкәндә, мән Рәбни издидим; Кечичә қолумни дуаға көтирип, бош қоймидим; Җеним тәсәллини халимай рәт қилди. 
Мән Худани әсләп сеғиндим, аһ-зар қилдим; Сеғинип ойлинип, роһум паракәндә болди. Селаһ. 
Сән мениң көзүмни жумдурмидиң; Чоңқур чәшлик илкидә сөзлийәлмәйттим. 
Мән дәрмән: «Кона замандики күнләрни, Хиял қилимән ашу жилларни ; 
Кечиллири ейтқан нахшамни әсләп; Хийаллирим көңлүмдин кечар»; Роһум интилип издимәктә еди; 
— «Рәб мәңгүгә ташливетәмду? У қайтидин илтипат көрсәтмәмду? 
Униң өзгәрмәс муһәббити әнди мәңгүгә түгәп кәттиму? Униң вәдиси әвлаттин-әвлатқичә инавәтсиз боламду? 
Тәңри меһир-шәпқитини көрситишни үнтудиму? У ғәзәплинип Өз рәһимдиллиғини тохтитивәттиму?». Селаһ. 
Андин мән дегән едим: — «Бу етиқатсизликим әмәсму, дейәлмәймән! Һәммидин Алий Болғучиниң оң қолиниң жиллирини, Йәни Яһниң қилғанлирини — яд етимән; Қедимдин буянқи карамәтлириңни әсләймән. 
Сениң барлиқ ишлигәнлириң үстидә сеғинип ойлинимән; Сениң қилғанлириң үстидә истиқамәт қилимән; 
И Худа, йолуң болса пак-муқәддәсликтидур; Худадәк улуқ бир илаһ бармидур? 
Мөҗизиләр Яратқучи Илаһдурсән; Әл-милләтләр ара Сән күчүңни намайән қилдиң. 
Өз билигиң билән Өз хәлқиңни, Йәни Яқуп вә Йүсүпниң пәрзәнтлирини һөрлүккә чиқарғансән; Селаһ.    
Сулар Сени көрди, и Худа, сулар Сени көрди; Титрәк уларни басти, Деңиз тәглири патипарақ болди. 
Қара булутлар ямуир төкти; Асманлар зор садасини аңлатти; Бәрһәқ, Сениң оқлириң тәрәп-тәрәпкә етилди. 
Гүлдүрмамаңниң авази қара қуюнда еди, Чақмақлар җаһанни йорутти; Йәр-зимин алақзадә болуп тәврәнди. 
Сениң йолуң деңиз-океанларда, Қәдәмлириң чоңқур сулардидур, Аяқ излириңни тапқили болмас. 
Сән қой падисини баққандәк, Муса вә Һарунниң қоли билән Өз хәлқиңни йетәклидиң». 
