Зәбур.
75.
Бу Асаф йазған куй болуп, тарлиқ сазлар тәңкишидә етилсун дәп, нәчмичилер бешиға тапшурулған: — Йәһудада Худа тонулғандур; Униң нами Исраилда улуқдур. Bu Asaf yazƣan küy bolup, tarlik sazlar tǝngkixidǝ eytilsun dep, neqmiqiler bexiga tapurulƣan: 
Униң панаһ җайи Салемдидур, Зион теғида макани бардур. 
У йәрдә Худа йашаш-отлуқ оқларни, Чеқип ташлиди жалқан, қилич вә барлиқ уруш қураллирини . Селаһ. 
Херипиң нәкәдәр әладур, ов-олҗаға бай таглардинмй һәйвитиң зордур! 
Дүшмән батурлар буланди; Узун уйқиға кәткән сәвәп: — Палванларниң һеч қайсиси өз қолини көтирәлмиди. 
Сениң әйиплишиң билән, и Яқупниң Худаси, Җәң һарвуси һәм атлар өлүктәк ухлитилди. 
Корқуш керәктуруп Сәндин, ләкәт Сәндинла; Кайси инсан тик туталар гәзәпиңниң алдиңда? 
Йәр-зимим барчә мулайим мөминләрни қутқузуш болуп, Сән Худа сорақ-һөкум җакарда асмандин турсаң, Басар зимини вәһим, қорқунч-сүкүт. Селаһ. 
Чүнки инсанларниң қәһри Саңа шөһрәт кәлтүриду; Кәмәр кәби бағлидиң белиңгә кәһриниң. 
Пәрвәрдигар Худайиңларға қәсәм қилип, әмәл қилиңлар; Совға бәрсун қошна әлләр қорқунчи керәк Болғучиға; 
У әмирләрниңму роһини сундурар; У йәр йүзидики падишаларға дәһшәтлик болар. 
