Zebur.
38.
Dawut yazghan küy: — (Eslime üchün) I Perwerdigar, ghezipingde tenbih bermigeysen, Qehringde méni jazalimighaysen! 
Chünki oqliring méni zeximlendürüp sanjidi, Qolung üstümdin qattiq basti. 
Qattiq gheziping tüpeylidin etlirimde héch saqliq yoq, Gunahim tüpeylidin ustixanlirimda aram yoqtur. 
Chünki gunahlirim boyumdin tashti; Ular kötürelmigüsiz éghir yüktek méni bésiwaldi. 
Exmeqliqimdin jarahetlirim sésip, shelwerep ketti. 
Azabtin bellirim tolimu pükülüp ketti, Kün boyi ghemge pétip yürimen! 
Chatiraqlirim otqa toldi, Etlirimning saq yéri yoqtur. 
Men tolimu halsirap, ézilip kettim; Qelbimdiki azab-qayghu tüpeylidin hörkireymen. 
Reb, barliq arzuyum köz aldingdidur; Uh tartishlirim Sendin yoshurun emes; 
Yürikim jighildap, halimdin kettim; Közlirimning nuri öchti. 
Yar-buraderlirimmu méni urghan waba tüpeylidin, özlirini mendin tartti; Yéqinlirimmu mendin yiraq qachti. 
Jénimni almaqchi bolghanlar tuzaq quridu; Manga ziyanni qestligenler zehirini chachmaqta; Ular kün boyi hiyle-mikirlerni oylimaqta. 
Lékin men gas ademdek anglimaymen, Gacha ademdek aghzimni achmaymen; 
Berheq, men angliyalmaydighan gaslardek bolup qaldim; Aghzimda qilidighan reddiye-tenbih yoq. 
Chünki ümidimni Sen Perwerdigargha baghlidim; Reb Xudayim, Sen iltijayimgha ijabet qilisen. 
Chünki men: — «Ular méning üstümge chiqip maxtanmighay; Bolmisa, putlirim téyilip ketkende, ular shadlinidu» — dédim men. 
Chünki men deldengship, tügishey dep qaldim, Azabim köz aldimdin ketmeydu. 
Chünki men öz yamanliqimni iqrar qilimen; Gunahim üstide qayghurimen. 
Lékin düshmenlirim jushqun hem küchlüktur; Qara chaplap, manga nepretlen’genlerning sani nurghundur. 
Wapagha japa qilidighanlar bolsa, men bilen qarshilishidu; Chünki men yaxshiliqni közlep, intilimen. 
I Perwerdigar, mendin waz kechmigeysen! I Xudayim, mendin yiraqlashmighaysen! 
I Reb, méning nijatliqim, Manga chapsan yardem qilghaysen! 
