Hoshiya.
13.
Burun Efraim söz qilghanda, kishiler hörmetlep titrep kétetti; U Israil qebililiri arisida kötürülgen; Biraq u Baal arqiliq gunah qilip öldi. 
Ular hazir gunahning üstige gunah sadir qilmaqta! Özlirige kümüshliridin quyma mebudlarni, Öz eqli oylap chiqqan butlarni yasidi; Bularning hemmisi hünerwenning ejri, xalas; Bu kishiler toghruluq: «Hey, insan qurbanliqini qilghuchilar, mozaylarni söyüp qoyunglar!» déyilidu.    
Shunga ular seherdiki bir parche buluttek, Tézdin ghayip bolidighan tang seherdiki shebnemdek, Xamandin qara quyunda uchqan paxaldek, Tünglüktin chiqqan is-tütektek tézdin yoqap kétidu. 
Biraq Misir zéminidin tartip Men Perwerdigar séning Xudaying bolghanmen; Sen Mendin bashqa héch Ilahni bilmeydighan bolisen; Mendin bashqa qutquzghuchi yoqtur. 
Men chöl-bayawanda, qurghaqchiliqning zéminida sen bilen tonushtum; 
Ular ozuqlandurulup, toyun’ghan, Toyun’ghandin kéyin könglide tekebburliship ketken; Shunga ular Méni untughan. 
Emdi Men ulargha shirdek bolimen; Yilpizdek ularni yol boyida paylap kütimen; 
Küchükliridin mehrum bolghan éyiqtek Men ulargha uchrap, Yürek chawisini titiwétimen; Ularni chishi shirdek neq meydanda yewétimen; Daladiki haywanlar ularni yirtiwétidu. 
Séning halakiting, i Israil, del Manga qarshi chiqqanliqing, Yeni Yardemchingge qarshi chiqqanliqingdin ibarettur. 
Emdi barliq sheherliringde sanga qutquzghuchi bolidighan padishahing qéni? Séning soraqchi-hakimliring qéni? Sen bular toghruluq: «Manga padishah we shahzadilarni teqdim qilghaysen!» dep tiligen emesmu? — 
Men ghezipim bilen sanga padishahni teqdim qilghanmen, Emdi uni ghezipim bilen élip tashlidim.    
Efraimning qebihliki ching orap-qachilan’ghan; Uning gunahi jughlinip saqlan’ghan; 
Tolghaq basqan ayalning azabliri uninggha chüshidu; U eqilsiz bir oghuldur; Chünki baliyatquning aghzi échilghanda, u hazir bolmighan! 
Men bedel tölep ularni tehtisaraning küchidin qutuldurimen; Ulargha hemjemet bolup ölümdin qutquzimen; Ey, ölüm, séning wabaliring qéni?! Ey, tehtisara, séning halaketliring qéni?! Men buningdin pushayman qilmaymen!    
Efraim qérindashliri arisida «méwilik» bolsimu, Sherqtin bir shamal chiqidu, Yeni Perwerdigarning chöl-bayawandin chiqqan bir shamili kélidu; Efraimning buliqi qurup kétidu, uning su béshi qaghjirap kétidu; U shamal xezinisidiki barliq nepis qacha-quchilarni bulang-talang qilidu. 
Samariyening öz gunahi öz zimmisige qoyulidu; Chünki u öz Xudasigha boynini qattiq qilghan; Ular qilich bilen yiqilidu, Bowaqliri pare-pare qilip chéqiwétilidu, Hamilidar ayalliri yériwétilidu. 
