Zebur.
76.
Bu Asaf yazghan küy bolup, tarlik sazlar tengkichide éytilsun dep, neqmichiler béxigha tapxurulghan: — Yehudada Xuda tonulghandur; Uning nami Israilda ulughdur. 
Uning panah jayi Salémdidur, Zion téghida makani bardur. 
Xu yerde sundurdi U düshmenning otluq oqlirini, Chéqip tashlidi qalqan, qilich wǝ barliⱪ urux qorallirini Sélah. 
Xeriping nekeder eladur, ow-oljagha bay taglardinmy heywiting zordur! 
Düxmen baturlar bulandi; Uyqugha ketken sewep: — Palwanlarning héchqaysisi öz qolini kötürelmidi. 
Séning eyiblishing bilen, i Yaqupning Xudasi, Jeng harwisi hem atlar ölüktek uxlitildi. 
Qorqushqa tégishliktur Sendinla, peqet Sendinla, Ⱪaysi insan tik tutalar ghezipingning aldida? 
Yer-zémin barqe yawash möminlerni qutquzmak bolup, Sǝn Huda soraⱪ-һɵkum jakarda asmandin tursаng, Basar zéminni weһim, qorqunuch-süküt. Sélah. 
Chünki insanlarning qehri Sanga shöhret keltüridu; Kemer kebi baghliding belingge qehringni. 
Perwerdigar Xudayinglargha qesem qilip, emel qilinglar; Sowgha bersun qoshni eller qorqunqi kérek Bolghuchigha; 
U emirlerningmu rohini sundurar; U yer yüzidiki padishahlargha dehshetlik bolar. 
