Zebur.
92.
Shabat küni üchün bir naxsha-küy: — Perwerdigargha teshekkür éytish, Namingni küylesh eladur, i Hemmidin Aliy Bolghuchi! 
Özgermes muhebbitingni seherde, jakarlash heqiqet-sadaqitingni tünlerde, 
On tarliq saz we rawabni chélip, Chiltar bilen mungluq ahangda chélish eladur! 
Chünki Sen Perwerdigar, Öz qilghining arqiliq méni xursen qilding, Qolliringning qilghanliri bilen men rohlinip naxsha éytimen. 
Perwerdigar, qilghan ishliring némidégen ulughdur! Oyliring nahayiti chongqurdur! 
Bighem kishi buni bilmes, Hamaqet buni chüshenmes, 
Reziller ot-chöptek aynighanda, Qebihlik qilghuchilarning hemmisi güllen’gen bilen, Menggü halak bolup kétidighanlar shulardur! 
Lékin Sen, i Perwerdigar, ebedil’ebed üstün turisen. 
Chünki mana düshmenliring, i Perwerdigar, Mana düshmenliring yoqilidu; Barliq qebihlik qilghuchilar tiripiren qiliwétilidu! 
Münggüzümni yawayi buqiningkidek kötürisen; Béshimgha yéngi may sürkilip, mesih qilinidu. 
Méni qest qilghanlarning meghlubiyitini öz közum köridu; Manga qarshilishishqa qozghalghan rezillik qilghuchilarning ten bergenlikinimu quliqim anglaydu. 
Heqqaniy adem xorma derixi kebi güllep-yashnaydu; U Liwandiki kédr derixidek ösidu. 
Perwerdigarning öyige tikilgenler, Xudayimizning hoylilirida güllinidu; 
Ular qérighandimu yene méwe béridu, Suluq hem yéshil bolar; 
Shuning bilen ular Perwerdigar durustur, dep ispatlaydu; U méning qoram téshimdur, Uningda naheqsizlik yoqtur! 
