Ayup.
17.
Méning rohim sunuq, Künlirim tügey deydu, Görler méni kütmekte. 
Etrapimda aldamchi mazaq qilghuchilar bar emesmu? Közümning ularning échitquluqigha tikilip turushtin bashqa amali yoqtur. 
Ah, jénim üchün Özüng xalighan kapaletni élip Özüngning aldida manga borun bolghaysen; Sendin bashqa kim méni qollap borun bolsun?    
Chünki Sen dostlirimning könglini yoruqluqtin qaldurghansen; Shunga Sen ularni ghelibidinmu mehrum qilisen! 
Gheniymet alay dep dostlirigha peshwa atqan kishining bolsa, Hetta balilirining közlirimu kor bolidu. 
U méni el-yurtlarning aldida söz-chöchekke qoydi; Men kishiler yüzümge tüküridighan adem bolup qaldim. 
Derd-elemdin közüm torliship ketti, Barliq ezalirim kölenggidek bolup qaldi. 
Bu ishlarni körüp duruslar heyranuhes bolidu; Bigunahlar iplaslargha qarshi turushqa qozghilidu. 
Biraq heqqaniy adem öz yolida ching turidu, Qoli pak yüridighan ademning küchi toxtawsiz ulghiyidu. 
Emdi qéni, hemminglar, yene kélinglar; Aranglardin birmu dana adem tapalmaymen. 
Künlirim axirlishay dep qaptu, Muddialirim, könglümdiki intizarlar üzüldi. 
Bu ademler kéchini kündüzge aylandurmaqchi; Ular qarangghuluqqa qarap: «Nur yéqinlishiwatidu» déyishiwatidu. 
Eger kütsem, öyüm tehtisara bolidu; Men qarangghuluqqa ornumni raslaymen. 
«Chirip kétishni: «Sen méning atam!», Qurtlarni: «Apa! Acha!» dep chaqirimen! 
Undaqta ümidim nede? Shundaq, ümidimni kim körelisun? 
Ümidim tehtisaraning tömür penjiriliri ichige chüshüp kétidu! Biz birlikte topigha kirip kétimiz!    
