Ayup.
18.
Shuxaliq Bildad jawaben mundaq dédi: — 
Sendek ademler qachan’ghiche mundaq sözlerni toxtatmaysiler? Siler obdan oylap béqinglar, andin biz söz qilimiz. 
Biz némishqa silerning aldinglarda haywanlar hésablinimiz? Némishqa aldinglarda exmeq tonulimiz? 
Hey özüngning ghezipide özüngni yirtquchi, séni depla yer-zémin tashliwétilemdu?! Tagh-tashlar öz ornidin kötürülüp kétemdu?!    
Qandaqla bolmisun, yaman ademning chirighi öchürülidu, Uning ot-uchqunliri yalqunlimaydu. 
Chédiridiki nur qarangghuluqqa aylinidu, Uning üstige asqan chirighi öchürülidu. 
Uning mezmut qedemliri qisilidu, Özining nesihetliri özini mollaq atquzidu. 
Chünki öz putliri özini torgha ewetidu, U del torning üstige desseydighan bolidu. 
Qiltaq uni tapinidin iliwalidu, Tuzaq uni tutuwalidu. 
Yerde uni kütidighan yoshurun arghamcha bar, Yolida uni tutmaqchi bolghan bir qapqan bar. 
Uni her tereptin wehimiler bésip qorqutuwatidu, Hem ular uni iz qoghlap qoghlawatidu. 
Maghdurini acharchiliq yep tügetti; Palaket uning yénida paylap yüridu.    
Ölümning chong balisi uning térisini yewatidu; Uning ezalirini shoraydu. 
U öz chédiridiki amanliqtin yulup tashlinidu, Ölümning tunjisi uni «wehimilerning padishahi»ning aldigha yalap apiridu. 
Öyidikiler emes, belki bashqilar uning chédirida turidu; Turalghusining üstige günggürt yaghdurulidu. 
Uning yiltizi tégidin qurutulidu; Üstidiki shaxliri késilidu. 
Uning eslimisimu yer yüzidikilerning ésidin kötürülüp kétidu, Sirtlarda uning nam-abruyi qalmaydu.    
U yoruqluqtin qarangghuluqqa qoghliwétilgen bolup, Bu dunyadin heydiwétilidu. 
El-yurtta héchqandaq perzentliri yaki ewladliri qalmaydu, U musapir bolup turghan yerlerdimu nesli qalmaydu. 
Uningdin kéyinkiler uning künige qarap alaqzade bolidu, Xuddi aldinqilarmu chöchüp ketkendek. 
Mana, qebih ademning makanliri shübhisiz shundaq, Tengrini tonumaydighan kishiningmu orni choqum shundaqtur. 
