Zebur.
104.
Perwerdigargha teshekkür-medhiye qaytur, i jénim! I Perwerdigar Xudayim, intayin ulughsen; Shanu-shewket we heywet bilen kiyin’gensen; 
Libas bilen pürken’gendek yoruqluqqa pürken’gensen, Asmanlarni chédir perdisi kebi yayghansen. 
U yuqiriqi rawaqlirining limlirini sulargha ornatqan, Bulutlarni jeng harwisi qilip, Shamal qanatliri üstide mangidu; 
U perishtilirini shamallar, Xizmetkarlirini ot yalquni qilidu. 
Yerni U ulliri üstige ornatqan; U esla tewrinip ketmeydu. 
Libas bilen oralghandek, uni chongqur déngizlar bilen orighansen, Sular taghlar choqqiliri üstide turdi. 
Séning tenbihing bilen sular beder qachti, Güldürmamangning sadasidin ular tézdin yandi; 
Taghlar örlep chiqti, Wadilar chüshüp ketti, Sular Sen békitken jaygha chüshüp ketti. 
Ular téship, yerni yene qaplimisun dep, Sen ulargha cheklime qoyghansen. 
Tengri wadilarda bulaqlarni échip urghutidu, Suliri taghlar arisida aqidu. 
Daladiki herbir janiwargha ussuluq béridu, Yawayi éshekler ussuzluqini qanduridu. 
Köktiki qushlar ularning boyida qonidu, Derex shaxliri arisida sayraydu. 
U yuqiridiki rawaqliridin taghlarni sughiridu; Yer Séning yasighanliringning méwiliridin qandurulidu! 
U mallar üchün ot-chöplerni, Insanlar üchün köktatlarni östüridu, Shundaqla nanni yerdin chiqiridu; 
Ademning könglini xush qilidighan sharabni, Insan yüzini parqiritidighan mayni chiqiridu; Insanning yürikige nan bilen quwwet béridu; 
Perwerdigarning derexliri, Yeni Özi tikken Liwan kédir derexliri su ichip qanaetlinidu. 
Ene ashular arisigha qushlar uwa yasaydu, Leylek bolsa, archa derexlirini makan qilidu. 
Égiz choqqilar tagh öchkilirining, Tik yarlar sughurlarning panahi bolidu. 
Pesillerni békitmek üchün U ayni yaratti, Quyash bolsa pétishini bilidu. 
Sen qarangghuluq chüshürisen, tün bolidu; Ormandiki janiwarlarning hemmisi uningda shipir-shipir kézip yüridu. 
Arslanlar olja izdep hörkireydu, Tengridin ozuq-tülük sorishidu; 
Quyash chiqipla, ular chékinidu, Qaytip kirip uwilirida yatidu. 
Insan bolsa öz ishigha chiqidu, Ta kechkiche méhnette bolidu. 
I Perwerdigar, yasighan herxil nersiliring neqeder köptur! Hemmisini hékmet bilen yaratqansen, Yer yüzi ijat-bayliqliring bilen toldi. 
Ene büyük bipayan déngiz turidu! Uningda san-sanaqsiz ghuzh-ghuzh janiwarlar, Chong we kichik haywanlar bar. 
Shu yerde kémiler qatnaydu, Uningda oynaqlisun dep sen yasighan léwiatanmu bar; 
Waqtida ozuq-tülük bergin dep, Bularning hemmisi Sanga qaraydu. 
Ulargha berginingde, tériwalidu, Qolungni achqiningdila, ular nazunémetlerge toyidu. 
Yüzüngni yoshursang, ular dekke-dükkige chüshidu, Rohlirini alsang, ular jan üzüp, Yene tupraqqa qaytidu. 
Rohingni ewetkiningde, ular yaritilidu, Yer-yüzi yéngi bir dewr bilen almishidu. 
Perwerdigarning shan-shöhriti ebediydur, Perwerdigar Öz yaratqanliridin xursen bolidu. 
U yerge baqqinida, yer titreydu, Taghlargha tegkinide, ular tütün chiqiridu. 
Hayatla bolidikenmen, Perwerdigargha naxsha éytimen; Wujudum bolsila Xudayimni küyleymen. 
U sürgen oy-xiyallirimdin söyünse! Perwerdigarda xushallinimen! 
Gunahkarlar yer yüzidin tügitilidu, Reziller yoq bolidu. I jénim, Perwerdigargha teshekkür-medhiye qaytur! Hemdusana! 
