Ayup.
15.
Témanliq Élifaz buninggha jawaben mundaq dédi: — 
Danishmen kishining quruq shamaldek sepsete bilen jawab bérishi toghrimu? Danishmen qorsiqini issiq meshriq shamili bilen toyghuzsa bolamdu? 
Paydisiz sözler bilen, Tayini yoq gepler bilen munazirilishishi muwapiqmu? 
Berheq, sen iman-ixlasni yoq qiliwetmekchisen, Xudaning aldida dua-istiqametke tosalghu bolisen. 
Chünki qebihliking aghzinggha söz salidu, Sen mekkarlarning tilini tallap qollinisen. 
Men emes, belki öz aghzing özüngning gunahingni békitidu, Öz lewliring sanga qarshi guwahliq béridu. 
Sen insanlar ichide tunji bolup tughulghanmu? Sen tagh-dawanlardin awwal apiride bolghanmu? 
Tengrining mexpiy kéngishini anglap kelgenmusen? Danaliq sen bilenla cheklinemdu? 
Sen bilgenlerni bizning bilmeydighanlirimiz barmu? Sen chüshen’genni bizning chüshenmeydighinimiz barmu? 
Aqsaqallar hem qérilar bizning teripimizde turidu, Ular séning atangdinmu yashta chongdur.    
Tengrining teselliliri, Yeni sanga mulayimliq bilen éytqan mushu söz sen üchün azliq qilamdu? 
Némishqa köngülning keynige kirip kétisen? Közüngni némige parqiritisen? 
Shundaq qilip sen rohingni Tengrige qarshi turghuzdung, Éghizingdin shundaq sözlerning chiqishigha yol qoyuwatisen! 
Insan néme idi? Öz-özini pakliyalighudek? Anidin tughulghan adem balisi néme idi? Heqqaniy bolalighudek? 
Qara, Xuda Öz muqeddeslirigimu ishenmigen yerde, Asmanlarmu uning neziride pak bolmighan yerde,    
Yirginchlik bolghan, sésip ketken, Qebihlikni su ichkendek ichidighan insan balisi zadi qandaq bolar? 
Men sanga körsitey, manga qulaq sal; Közüm körgenni bayan qilmaqchimen. 
Danishmenler ata-bowiliridin bularni anglighan, Yoshurmay bularni bayan qilghan: — 
(Peqet shularghila, yeni ata-bowilirighila yer-zémin tapshurulghanidi, Ularning arisidin yat adem ötüshke pétinalmaytti) 
— Rezil adem barliq künliride azablinidu, Zalim kishige yillar sanaqliqla békitilgendur. 
Uning quliqigha wehimilerning awazi kiridu, Bayashatliqida bulangchi uning ustige bésip chüshidu. 
Qarangghuluqtin qutulushqa uning közi yetmeydu, U qilich bilen chépilishqa saqlan’ghandur. 
U ash izdep: «Zadi nedin tépilar?» dep yolda ténep yüridu, U zulmet künining uninggha yéqinlashqanliqini bilidu.    
Derd-elem hem azab uninggha wehime qilidu, Hujumgha teyyar bolghan padishahtek uning üstidin ghelibe qilidu. 
Chünki u Tengrige qarshi qolini kötürgen, Hemmige qadirgha küch körsetmekchi bolghan, 
Shunga u boynini qattiq qilip, Köp qewetlik qalqanni kötürüp uninggha qarap étilidu. 
Yüzini yagh basqan bolsimu, Béqinliri semrep ketken bolsimu, 
U xarabe sheherlerde, Adem qon’ghusi kelmeydighan, Kések döwiliri bolushqa békitilgen öylerde yashaydu; 
U héch béyimaydu, Uning mal-mülki bolsa üzülüp qalidu, Uning teelluqatliri zémin üstide kéngeymeydu. 
U qarangghuluqtin qéchip qutulalmaydu, Yalqun uning shaxlirini köydürüp qurutidu, Xudaning bir nepisi bilen u dunyadin kétidu. 
U saxtiliqqa tayanmisun! U aldinip ketken, shunga saxtiliqning özi uning in’ami bolidu; 
Uning küni téxi toshmay turupla, Uning shéxi téxi kökirip bolmayla, bu ishlar emelge ashurulidu. 
Üzüm téli silkinip, tong üzümler chüshürüwétilgendek, Zeytun derixining chéchiki échilipla tökülüp ketkendek bolidu. 
Chünki iplaslarning jemeti tughmas bolidu, Ot para yégenlerning chédirlirini köydürüwétidu. 
Biraq ular herdaim yamanliqni oylap, qebihlik tughduridu, Könglide haman hiyle-mikir teyyarlaydu. 
