Zebur.
77.
Neghmichilerning béshi Yedutun’gha tapshurulghan, Asaf yazghan küy: — Awazim Xudagha kötürüldi, men peryad qilimen; Awazim Xudagha kötürüldi, U méni anglaydu. 
Béshimgha kün chüshkende, men Rebni izdidim; Kéchiche qolumni duagha kötürüp, bosh qoymidim; Jénim tesellini xalimay ret qildi. 
Men Xudani eslep séghindim, ah-zar qildim; Séghinip oylinip, rohim parakende boldi. Sélah. 
Sen méning közümni yumdurmiding; Chongqur gheshlik ilkide bolghanliqimdin sözliyelmeyttim. 
Men dermen: «Yad étimen ötüp ketken künlerni, Xiyal qilimen ashu yillarni; 
Kéchilliri éytqan naxshamni eslep; Hiyallirim könglümdin kéchar»; Rohim intilip izdimekte idi; 
— «Reb menggüge tashliwétemdu? U qaytidin iltipat körsetmemdu? 
Uning özgermes muhebbiti emdi menggüge tügep kettimu? Uning wedisi ewladtin-ewladqiche inawetsiz bolamdu? 
Tengri méhir-shepqitini körsitishni üntudimu? U ghezeplinip Öz rehimdilliqini toxtitiwettimu?». Sélah. 
Yeni Yahning qilghanlirini — yad étimen; Qedimdin buyanqi karametliringni esleymen. 
Séning barliq ishligenliring üstide séghinip oylinimen; Séning qilghanliring üstide istiqamet qilimen; 
I Xuda, yolung bolsa pak-muqeddesliktidur; Xudadek ulugh bir ilah barmidur? 
Möjiziler Yaratquchi Ilahdursen; El-milletler ara Sen küchüngni namayan qilding. 
Öz biliking bilen Öz xelqingni, Yeni Yaqup we Yüsüpning perzentlirini hörlükke chiqarghansen; Sélah. 
Sular Séni kördi, i Xuda, sular Séni kördi; Titrek ularni basti, Déngiz tegliri patiparaq boldi.    
Qara bulutlar yamyur tökti; Asmanlar zor sadasini anglatti; Berheq, Séning oqliring terep-terepke étildi. 
Güldürmamangning awazi qara quyunda idi, Chaqmaqlar jahanni yorutti; Yer-zémin alaqzade bolup tewrendi. 
Séning yolung déngiz-okyanlarda, Qedemliring chongqur sulardidur, Ayagh izliringni tapqili bolmas. 
