Zebur.
85.
Neghmichilerning béshigha tapshurulup oqulsun dep, Korahning oghulliri üchün yézilghan küy: — Sen Öz zémininggha iltipat körsitip, Yaqupni sürgünlüktin qayturghaniding, i Perwerdigar. 
Xelqingning qebihlikini kechürüm qilip, Barliq gunahlirini yapqaniding. Sélah. 
Sen pütün qehringni ichingde sahlap, Ghezipingning esheddiylikidin yan’ghanidingsen. 
Emdi bizni Öz yéninggha qayturghaysen, i nijatliqimiz bolghan Xuda! Bizge bolghan achchiqinggha hay bergeysen! 
Sen bizge ebediy ghezeplinemsen? Ewladtin-ewladqiche ghezipingni sozamsen? 
Xelqing Özüngdin shadlinishi üchün, Bizni qaytidin yéngilimamsen? 
Bizge özgermes muhebbitingni körsetkeysen, i Perwerdigar, Bizge nijatliqingni ata qilghaysen! 
Némilerni der, Tengri Perwerdigarimgha qulaq salay; Chünki eyleydu U aman-ésǝnlik helⱪige ⱨеm mɵminlirige; Der ulargha qaytmanglar hamaqetlikke! 
Zéminimizda shan-shöhretning turushi üchün, Derheqiqet, Uningdin eyminidighanlargha Uning nijatliqi yéqindur; 
Özgermes muhebbet we heqiqet özara körüshti; Heqqaniyet we aman-xatirjemlik bir-birini söyüshti;    
Heqiqet yerdin ünüp chiqmaqta, Heqqaniyet ershlerdin qaraydu. 
Perwerdigarning berikiti yaghsa, Zéminimizmu mol hosulini bérer; 
Heqqaniyet yol achar Uning aldida, Uning qedemlirige yol hazirlaydu! 
