11
1 เมื่ออิสราเอลยังเป็นเด็ก เรารักเขา
และเรียกลูกชายของเราออกจากอียิปต์
2 เมื่อคนเหล่านั้นเรียกพวกเขา พวกเขาจึงจากผู้ที่เรียกไป
ไปถวายเครื่องบูชาแก่เทพบาอัลทั้งหลาย
และเผาเครื่องหอมให้รูปเคารพแกะสลัก
3 แต่เราสอนเอฟราอิมให้เดิน
จับแขนพวกเขาไว้
พวกเขากลับไม่รู้ว่าเราเป็นผู้รักษาพวกเขา
4 เราจูงพวกเขาด้วยสายใยผูกพันของมนุษย์ ด้วยสายใยรัก
เราเป็นเหมือนคนที่ยกแอกที่อยู่บนคอพวกเขาขึ้น
เราก้มลงหาเขา และให้อาหารเขา
5 พวกเขาจะไม่กลับไปแผ่นดินอียิปต์
แต่ชาวอัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของพวกเขา
เพราะพวกเขาไม่ยอมกลับใจ
6 ดาบจะลงบนเมืองของพวกเขา
ทำลายดาลประตูเมือง
และทำให้แผนการของพวกเขาสิ้นสุดลง
7 คนของเรามุ่งมั่นหันไปจากเรา
แม้พวกเขาร้องหาพระเจ้าผู้สูงสุด
พระองค์ก็จะไม่ยกพวกเขาขึ้นอย่างแน่นอน
8 เอฟราอิม เราจะตัดใจจากเจ้าได้อย่างไร?
อิสราเอล เราจะมอบเจ้าให้คนอื่นได้อย่างไร?
เราจะทำให้เจ้าเป็นเหมือนอัดมาห์ได้อย่างไร?
จะทำให้เจ้าเป็นเหมือนเศโบยิมได้อย่างไร?
ใจเราเปลี่ยนไป
ความสงสารของเราพลุ่งขึ้น
9 เราจะไม่ลงมือด้วยความโกรธอันดุเดือด
จะไม่กลับมาทำลายเอฟราอิม
เพราะเราเป็นพระเจ้า ไม่ใช่มนุษย์ เป็นองค์ผู้บริสุทธิ์ท่ามกลางพวกเจ้า
เราจะไม่มาด้วยความโกรธ
10 พวกเขาจะเดินตามพระยาห์เวห์
พระองค์จะคำรามเหมือนสิงโต
เมื่อพระองค์คำราม ลูกทั้งหลายจะตัวสั่นมาจากทิศตะวันตก
11 พวกเขาจะตัวสั่นมาจากอียิปต์เหมือนนก
จะมาจากแผ่นดินอัสซีเรียเหมือนนกเขา
เราจะให้พวกเขาตั้งหลักอยู่ในบ้านของตน” พระยาห์เวห์กล่าว
12 เอฟราอิมล้อมเราด้วยคำเท็จ
วงศ์วานอิสราเอลล้อมเราด้วยคำหลอกลวง
ยูดาห์ยังหลงไปจากพระเจ้า
และไม่ซื่อสัตย์ต่อองค์ผู้บริสุทธิ์