14
1 เพราะพระยาห์เวห์จะเมตตายาโคบ จะเลือกอิสราเอลอีก และให้พวกเขาตั้งอยู่ในแผ่นดินของตน คนต่างชาติจะเข้าร่วมกับพวกเขา ผูกพันกับเชื้อสายยาโคบ
2 ชนชาติต่างๆ จะพาพวกเขากลับไปยังที่ของตน เชื้อสายอิสราเอลจะมีคนเหล่านั้นเป็นคนรับใช้ชายหญิงในแผ่นดินของพระยาห์เวห์ พวกเขาจะจับคนที่เคยจับตนเป็นเชลย และปกครองผู้ที่เคยกดขี่ตน
3 ในวันที่พระยาห์เวห์ให้เจ้าพักจากความเศร้า ความทุกข์ และงานหนักที่เคยถูกบังคับให้ทำ
4 เจ้าจะยกถ้อยคำเปรียบเปรยนี้ขึ้นเยาะกษัตริย์แห่งบาบิโลนว่า “ผู้กดขี่สิ้นสุดลงแล้ว! เมืองทองคำสิ้นสุดลงแล้ว!
5 พระยาห์เวห์หักไม้ของคนชั่ว หักคทาของผู้ปกครอง
6 ผู้ที่ตีชนชาติทั้งหลายด้วยความโกรธ ตีไม่หยุด ผู้ที่ปกครองชาติต่างๆ ด้วยความเกรี้ยวกราด ข่มเหงโดยไม่มีใครยับยั้ง
7 ทั้งแผ่นดินได้พักและสงบ ผู้คนพากันร้องเพลง
8 แม้ต้นไซเปรสกับต้นซีดาร์แห่งเลบานอนก็ยินดีกับเจ้าว่า ‘ตั้งแต่เจ้าตกต่ำ ก็ไม่มีคนตัดไม้ขึ้นมาเล่นงานพวกเราอีก’
9 เชโอล เบื้องล่างเคลื่อนไหวเพื่อเจ้า เพื่อต้อนรับเมื่อเจ้ามา เชโอลปลุกวิญญาณผู้ล่วงลับให้เจ้า คือผู้ปกครองทั้งหลายของแผ่นดิน ทำให้กษัตริย์ทุกชาติลุกจากบัลลังก์
10 พวกเขาทั้งหมดจะตอบและถามเจ้าว่า ‘เจ้าก็อ่อนแอเหมือนพวกเราแล้วหรือ? กลายเป็นเหมือนพวกเราแล้วหรือ?’
11 ความโอ่อ่าของเจ้าลงไปเชโอล พร้อมเสียงเครื่องสายของเจ้า หนอนแมลงวันปูอยู่ใต้เจ้า หนอนคลุมตัวเจ้า
12 ผู้ส่องสว่าง บุตรแห่งรุ่งอรุณเอ๋ย เจ้าตกจากฟ้าสวรรค์แล้ว! เจ้าผู้เคยกดชนชาติทั้งหลายให้ต่ำ ถูกโค่นลงถึงดินแล้ว!
13 เจ้าเคยพูดในใจว่า ‘เราจะขึ้นไปบนฟ้าสวรรค์ จะยกบัลลังก์ของเราเหนือดวงดาวของพระเจ้า จะนั่งบนภูเขาแห่งการชุมนุม ณ แดนเหนืออันไกลโพ้น!
14 เราจะขึ้นไปเหนือยอดเมฆ จะทำตัวให้เหมือนพระผู้สูงสุด!’
15 แต่เจ้าจะถูกพาลงไปเชโอล ลงไปยังส่วนลึกของหลุม
16 คนที่เห็นเจ้าจะจ้องมอง พิจารณาแล้วกล่าวว่า ‘นี่หรือคนที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เขย่าอาณาจักรทั้งหลาย
17 ทำให้โลกเป็นเหมือนถิ่นกันดาร โค่นเมืองต่างๆ และไม่ปล่อยเชลยกลับบ้าน?’
18 กษัตริย์ของชาติต่างๆ ล้วนหลับอยู่ในเกียรติ แต่ละองค์อยู่ในที่ของตน
19 แต่เจ้าถูกโยนทิ้งให้พ้นจากหลุมศพเหมือนกิ่งไม้น่ารังเกียจ ถูกคลุมด้วยคนที่ถูกดาบแทงตาย ลงไปยังหินในหลุม เหมือนศพที่ถูกเหยียบย่ำ
20 เจ้าจะไม่ได้ร่วมฝังกับพวกเขา เพราะเจ้าทำลายแผ่นดินของตน ฆ่าประชาชนของตน เชื้อสายคนทำชั่วจะไม่มีใครเอ่ยชื่ออีกตลอดไป
21 จงเตรียมฆ่าลูกๆ ของเขา เพราะความผิดของบรรพบุรุษ เพื่อพวกเขาจะไม่ลุกขึ้นยึดครองแผ่นดิน และสร้างเมืองเต็มโลก
22 พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าวว่า ‘เราจะลุกขึ้นต่อสู้พวกเขา’ พระยาห์เวห์กล่าวว่า ‘เราจะตัดชื่อและผู้ที่เหลืออยู่ ทั้งลูกและหลาน ออกจากบาบิโลน’
23 พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าวว่า ‘เราจะให้เม่นยึดครองเมืองนั้น ให้กลายเป็นแอ่งน้ำ เราจะกวาดด้วยไม้กวาดแห่งการทำลาย’ ”
24 พระยาห์เวห์แห่งกองทัพได้สาบานว่า “เราคิดไว้อย่างไร ก็จะเกิดขึ้นอย่างนั้น เราตั้งใจไว้อย่างไร ก็จะตั้งมั่นอย่างนั้น
25 เราจะหักอัสซีเรียในแผ่นดินของเรา เหยียบเขาบนภูเขาของเรา แล้วแอกของเขาจะออกจากพวกเขา ภาระของเขาจะออกจากบ่าของพวกเขา
26 นี่คือแผนที่กำหนดไว้สำหรับทั้งแผ่นดิน นี่คือมือที่ยื่นออกเหนือทุกชาติ
27 เพราะพระยาห์เวห์แห่งกองทัพวางแผนไว้ ใครจะหยุดได้? มือของพระองค์ยื่นออกแล้ว ใครจะหันกลับได้?”
28 คำประกาศนี้มาในปีที่กษัตริย์อาหัสสิ้นพระชนม์
29 ฟีลิสเตีย พวกเจ้าทั้งหมดอย่ายินดีเพราะตะบองที่เคยตีเจ้าหักแล้ว เพราะจากรากของงูจะมีงูพิษออกมา และผลของมันจะเป็นงูเพลิงบินได้
30 ลูกหัวปีของคนจนจะได้กิน คนยากไร้จะนอนอย่างปลอดภัย แต่เราจะฆ่ารากของเจ้าด้วยความอดอยาก ผู้ที่รอดเหลือของเจ้าจะถูกฆ่า
31 ประตูเมือง จงคร่ำครวญ! เมือง จงร้องไห้! ฟีลิสเตีย พวกเจ้าทั้งหมดกำลังสลายไป เพราะควันมาจากทางเหนือ และในแถวทัพของเขาไม่มีใครหลุดจากแถว
32 จะตอบทูตของชาตินั้นว่าอย่างไร? ให้ตอบว่าพระยาห์เวห์ได้ตั้งศิโยนไว้ และผู้ทุกข์ยากในหมู่ประชาชนของพระองค์จะลี้ภัยในเธอ