16
1 โยบจึงตอบว่า
2 “ผมได้ยินเรื่องอย่างนี้มามากแล้ว
พวกคุณทุกคนปลอบใจได้แย่เหลือเกิน!
3 คำพูดไร้สาระจะจบเมื่อไร?
หรืออะไรยั่วคุณให้ตอบอย่างนี้?
4 ผมก็พูดอย่างพวกคุณได้
ถ้าพวกคุณมาอยู่ในที่ของผม
ผมก็เรียบเรียงคำกล่าวโทษพวกคุณได้
และส่ายหน้าใส่ได้
5 แต่ผมจะเสริมกำลังพวกคุณด้วยคำพูดจากปากผม
ถ้อยคำปลอบใจจากริมฝีปากผมจะบรรเทาทุกข์ให้
6 “แม้ผมพูด ความทุกข์ก็ไม่ลด
แม้อดกลั้นไว้ ผมจะเบาลงตรงไหน?
7 แต่ตอนนี้ พระเจ้า พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าหมดแรงจริงๆ แล้ว
ทำให้หมู่คนของข้าพเจ้าร้างไปทั้งหมด
8 พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าซูบเหี่ยว นี่เป็นพยานปรักปรำ
ความผอมแห้งลุกขึ้นกล่าวโทษข้าพเจ้า
เป็นพยานต่อหน้า
9 พระองค์ฉีกผมด้วยความโกรธและไล่ทำร้าย
ขบฟันใส่ผม
ศัตรูของผมจ้องด้วยสายตาคมกริบ
10 พวกเขาอ้าปากใส่ผม
ตบแก้มอย่างดูหมิ่น
รวมตัวกันต่อสู้ผม
11 พระเจ้ามอบผมให้คนไม่ยำเกรงพระเจ้า
โยนผมไว้ในมือคนชั่ว
12 ผมเคยอยู่สบาย แต่พระองค์ทำให้แตกสลาย
จับคอผมแล้วกระแทกจนแหลก
ตั้งผมเป็นเป้าของพระองค์
13 นักธนูของพระองค์ล้อมผมไว้
พระองค์ผ่าไตผมโดยไม่ปรานี
เทน้ำดีผมลงบนพื้น
14 พระองค์ทะลวงผมครั้งแล้วครั้งเล่า
วิ่งเข้าหาผมเหมือนคนร่างยักษ์
15 ผมเย็บผ้ากระสอบติดกับผิวหนัง
กดเขาของผมลงในฝุ่น
16 หน้าผมแดงจากการร้องไห้
ความมืดทึบปกคลุมเปลือกตาผม
17 ทั้งที่มือผมไม่ได้ทำความรุนแรง
และคำอธิษฐานของผมบริสุทธิ์
18 “แผ่นดินเอ๋ย อย่าปิดบังเลือดผม
อย่าให้เสียงร้องผมมีที่หยุดพัก
19 แม้ตอนนี้ พยานของผมอยู่ในสวรรค์
ผู้รับรองผมอยู่เบื้องบน
20 เพื่อนๆ เยาะเย้ยผม
ตาผมหลั่งน้ำตาต่อพระเจ้า
21 ขอให้เขาแก้ต่างให้มนุษย์ต่อพระเจ้า
ให้ลูกของมนุษย์ต่อเพื่อนบ้านของเขา!
22 เพราะอีกไม่กี่ปี
ผมจะไปตามทางที่ไม่มีวันกลับ