19
1 โยบจึงตอบว่า
2 “พวกคุณจะทรมานผมอีกนานแค่ไหน
จะใช้คำพูดบดขยี้ผมอีกนานเท่าไร?
3 พวกคุณตำหนิผมสิบครั้งแล้ว
ไม่อายเลยที่โจมตีผม
4 ถ้าผมทำผิดจริง
ความผิดนั้นก็อยู่กับผมเอง
5 ถ้าพวกคุณจะยกตัวข่มผมจริงๆ
และเอาความอับอายของผมมาฟ้องร้อง
6 ก็จงรู้ว่าพระเจ้าทำให้ผมเสียหลัก
และเอาตาข่ายของพระองค์ล้อมผมไว้
7 “ผมร้องว่า ‘อยุติธรรม!’ แต่ไม่มีใครฟัง
ผมร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีความยุติธรรม
8 พระองค์ก่อกำแพงขวางทางจนผมผ่านไม่ได้
วางความมืดไว้ตามทางของผม
9 พระองค์ถอดเกียรติยศผมออก
เอามงกุฎไปจากศีรษะ
10 พระองค์รื้อผมลงทุกด้านจนหมดสิ้น
ถอนความหวังผมเหมือนถอนต้นไม้
11 พระองค์จุดความโกรธใส่ผม
นับผมอยู่ในหมู่ศัตรู
12 กองทัพของพระองค์เข้ามาพร้อมกัน
ก่อทางลาดล้อมโจมตีผม
ตั้งค่ายรอบเต็นท์ผม
13 “พระองค์ทำให้พี่น้องชายห่างไกลผม
คนรู้จักกลายเป็นคนแปลกหน้าไปหมด
14 ญาติจากผมไป
เพื่อนสนิทลืมผมแล้ว
15 คนในบ้านและสาวใช้มองผมเป็นคนแปลกหน้า
ผมเป็นคนต่างถิ่นในสายตาพวกเขา
16 ผมเรียกคนรับใช้ เขาก็ไม่ตอบ
ผมต้องอ้อนวอนเขาด้วยปาก
17 ลมหายใจผมเป็นที่รังเกียจของภรรยา
พี่น้องร่วมแม่ก็ขยะแขยงผม
18 แม้เด็กเล็กยังดูหมิ่นผม
ถ้าผมลุกขึ้น พวกเขาก็พูดต่อต้าน
19 เพื่อนสนิททุกคนรังเกียจผม
คนที่ผมรักหันมาต่อสู้ผม
20 กระดูกผมติดหนังติดเนื้อ
ผมรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
21 “สงสารผมเถอะ สงสารผมเถอะ เพื่อนๆ
เพราะมือพระเจ้าแตะต้องผมแล้ว
22 ทำไมพวกคุณไล่ทำร้ายผมเหมือนพระเจ้า
ยังไม่อิ่มกับเนื้อผมหรือ?
23 “ถ้าถ้อยคำผมถูกเขียนไว้ตอนนี้ก็คงดี!
ถ้าได้จารึกลงในหนังสือก็คงดี!
24 ขอให้ใช้เหล็กจารและตะกั่ว
สลักไว้บนหินตลอดกาล!
25 แต่ผมรู้ว่าผู้ไถ่ของผมมีชีวิตอยู่
ในที่สุด เขาจะยืนอยู่บนแผ่นดิน
26 หลังจากผิวหนังผมถูกทำลาย
ผมจะเห็นพระเจ้าในเนื้อหนังของผม
27 ผมเองจะเห็นพระองค์อยู่ฝ่ายผม
ตาผมจะเห็น ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้า
“หัวใจผมหมดแรงอยู่ภายใน
28 ถ้าพวกคุณพูดว่า ‘เราจะไล่ทำร้ายเขาอย่างไรดี!’
เพราะพบต้นตอของเรื่องในตัวผม
29 ก็จงกลัวดาบ
เพราะความโกรธนำโทษจากดาบมา
เพื่อพวกคุณจะรู้ว่ามีการตัดสิน”