37
1 “เพราะเรื่องนี้ ใจผมสั่น
เคลื่อนจากที่ของมัน
2 ฟังเถิด ฟังเสียงพระองค์
เสียงที่ออกจากปากพระองค์
3 พระองค์ส่งเสียงไปทั่วใต้ฟ้า
ส่งสายฟ้าไปจนสุดแผ่นดิน
4 หลังจากนั้น เสียงก็คำราม
พระองค์ให้ฟ้าร้องด้วยเสียงแห่งความยิ่งใหญ่
ไม่ยั้งสิ่งใดเมื่อได้ยินเสียงพระองค์
5 พระเจ้าให้ฟ้าร้องด้วยเสียงอัศจรรย์
ทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่เราเข้าใจไม่ได้
6 พระองค์บอกหิมะว่า ‘จงตกบนแผ่นดิน’
บอกสายฝนเช่นกัน
บอกฝนห่าใหญ่ของพระองค์เช่นกัน
7 พระองค์ผนึกมือของมนุษย์ทุกคนให้หยุดนิ่ง
เพื่อทุกคนที่พระองค์สร้างจะได้รู้
8 สัตว์จึงหาที่กำบัง
อยู่ในถ้ำของตน
9 พายุออกมาจากห้องของมัน
ความหนาวออกมาจากทิศเหนือ
10 ลมหายใจของพระเจ้าทำให้เกิดน้ำแข็ง
ผืนน้ำกว้างจับตัวแข็ง
11 พระองค์บรรทุกความชื้นไว้ในเมฆหนา
แผ่เมฆสายฟ้าของพระองค์ออกไป
12 เมฆหมุนไปตามการนำของพระองค์
เพื่อทำทุกอย่างที่พระองค์สั่ง
บนผิวโลกที่คนอาศัย
13 พระองค์ให้มันมา ไม่ว่าเพื่อตีสอน เพื่อแผ่นดินของพระองค์
หรือเพื่อแสดงความรักเมตตา
14 “โยบ ฟังเรื่องนี้
ยืนนิ่งและพิจารณางานอัศจรรย์ของพระเจ้า
15 คุณรู้หรือว่าพระเจ้าควบคุมสิ่งเหล่านี้อย่างไร
ทำให้สายฟ้าจากเมฆของพระองค์ส่องอย่างไร?
16 คุณรู้การทำงานของเมฆหรือ
รู้ถึงงานอัศจรรย์ของผู้มีความรู้สมบูรณ์หรือ?
17 คุณที่เสื้อผ้าร้อน
เมื่อแผ่นดินนิ่งเพราะลมใต้?
18 คุณจะแผ่ท้องฟ้าร่วมกับพระองค์ได้หรือ
ท้องฟ้าที่แข็งเหมือนกระจกโลหะหล่อ?
19 สอนเราสิว่าจะบอกพระองค์อย่างไร
เพราะความมืดทำให้เราเรียบเรียงคดีไม่ได้
20 จะมีใครบอกพระองค์ไหมว่าผมอยากพูด?
หรือมนุษย์ควรปรารถนาให้ตนถูกกลืนกิน?
21 ตอนนี้มนุษย์ไม่เห็นแสงที่สว่างบนท้องฟ้า
แต่ลมพัดผ่านและทำให้ฟ้าใส
22 แสงทองสุกใสมาจากทิศเหนือ
ความยิ่งใหญ่น่าเกรงกลัวอยู่กับพระเจ้า
23 เราเข้าถึงพระผู้ทรงฤทธิ์ไม่ได้
พระองค์สูงส่งด้วยอำนาจ
พระองค์ยุติธรรมและเที่ยงธรรมอย่างยิ่ง จะไม่กดขี่
24 มนุษย์จึงยำเกรงพระองค์
พระองค์ไม่ใส่ใจผู้มีใจเปี่ยมปัญญาคนใด”