41
1 “เจ้าดึงเลวีอาธานขึ้นด้วยเบ็ดได้หรือ
ใช้เชือกกดลิ้นมันได้หรือ?
2 เจ้าใส่เชือกในจมูกมันได้หรือ
ใช้ขอเจาะกรามมันได้หรือ?
3 มันจะอ้อนวอนเจ้ามากมายหรือ
จะพูดกับเจ้าอย่างอ่อนโยนหรือ?
4 มันจะทำพันธสัญญากับเจ้าหรือ
เพื่อให้เจ้ารับมันเป็นคนรับใช้ตลอดไป?
5 เจ้าจะเล่นกับมันเหมือนเล่นกับนกหรือ?
จะผูกมันไว้ให้เด็กสาวของเจ้าหรือ?
6 พ่อค้าจะต่อรองแลกมันหรือ?
จะแบ่งมันในหมู่พ่อค้าหรือ?
7 เจ้าใช้เหล็กมีเงี่ยงแทงหนังมันจนเต็มได้หรือ
ใช้หอกจับปลาแทงหัวมันจนเต็มได้หรือ?
8 ลองวางมือบนมัน
จำการต่อสู้นั้นไว้ แล้วอย่าทำอีก
9 ดูสิ ความหวังเรื่องมันนั้นเปล่าประโยชน์
แค่เห็นมัน คนก็ล้มลงไม่ใช่หรือ?
10 “ไม่มีใครดุร้ายพอจะกล้าปลุกมัน
แล้วใครจะยืนต่อหน้าเราได้?
11 ใครให้เราก่อน เพื่อเราต้องตอบแทนเขา?
ทุกสิ่งใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา
12 “เราจะไม่เงียบเรื่องแขนขาของมัน
เรื่องกำลังอันมหาศาลและรูปร่างงดงาม
13 ใครถอดเสื้อชั้นนอกของมันได้?
ใครเข้าไปในขากรรไกรมันได้?
14 ใครเปิดประตูบนใบหน้าของมันได้?
รอบฟันของมันมีความน่าสะพรึงกลัว
15 เกล็ดแข็งคือความภูมิใจของมัน
ปิดชิดกันเหมือนผนึกแน่น
16 เกล็ดแต่ละชิ้นชิดกัน
จนอากาศเข้าแทรกไม่ได้
17 มันต่อกัน
เกาะกันแน่นจนดึงแยกไม่ได้
18 มันจามแล้วแสงวาบออกมา
ตาเหมือนเปลือกตาของรุ่งอรุณ
19 คบไฟลุกออกจากปาก
ประกายไฟกระเด็นออกมา
20 ควันออกจากรูจมูก
เหมือนหม้อเดือดบนไฟที่ใช้กกเป็นเชื้อ
21 ลมหายใจมันจุดถ่านให้ลุก
เปลวไฟออกจากปาก
22 กำลังอยู่ในคอมัน
ความน่าสะพรึงกลัวเต้นรำอยู่ต่อหน้ามัน
23 ชั้นเนื้อของมันติดกัน
แน่นอยู่บนตัว
ขยับไม่ได้
24 ใจมันแข็งเหมือนหิน
แข็งเหมือนหินโม่แผ่นล่าง
25 เมื่อมันยกตัวขึ้น ผู้แข็งแกร่งก็กลัว
ถอยจากการฟาดของมัน
26 แม้มีใครใช้ดาบโจมตี ก็เอาชนะไม่ได้
ทั้งหอก ลูกดอก และด้ามแหลมก็ไม่ได้
27 มันนับเหล็กเป็นฟาง
นับทองสัมฤทธิ์เป็นไม้ผุ
28 ลูกศรทำให้มันหนีไม่ได้
หินจากเชือกเหวี่ยงหินเป็นเหมือนแกลบสำหรับมัน
29 มันนับกระบองเป็นตอซัง
หัวเราะเยาะแหลนที่พุ่งเข้ามา
30 ท้องด้านล่างเหมือนเศษหม้อคม
ทิ้งรอยในเลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว
31 มันทำให้ห้วงลึกเดือดเหมือนหม้อ
ทำให้ทะเลเหมือนหม้อขี้ผึ้ง
32 มันทิ้งทางส่องประกายไว้เบื้องหลัง
คนคงคิดว่าห้วงลึกมีผมขาว
33 บนแผ่นดินไม่มีอะไรเทียบมันได้
มันถูกสร้างมาไร้ความกลัว
34 มันเห็นทุกสิ่งที่อยู่สูง
เป็นกษัตริย์เหนือเหล่าลูกของความหยิ่งทั้งหมด”