9
1 โยบจึงตอบว่า
2 “ผมรู้ดีว่าเป็นอย่างนั้น
แต่มนุษย์จะเป็นฝ่ายถูกต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร?
3 ถ้าเขาคิดจะต่อสู้คดีกับพระองค์
ในคำถามพันข้อ เขาตอบไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว
4 พระเจ้ามีใจที่เปี่ยมปัญญา และมีกำลังมหาศาล
ใครเคยแข็งขืนต่อพระองค์แล้วยังรุ่งเรือง?
5 พระองค์ย้ายภูเขาโดยที่ภูเขาเหล่านั้นไม่รู้ตัว
พลิกมันคว่ำด้วยความโกรธ
6 พระองค์เขย่าแผ่นดินให้เคลื่อนจากที่
เสาของมันสั่นสะท้าน
7 พระองค์สั่งดวงอาทิตย์แล้วมันไม่ขึ้น
ปิดผนึกดวงดาวไว้
8 พระองค์ผู้เดียวคลี่ฟ้าสวรรค์ออก
และย่ำบนคลื่นทะเล
9 พระองค์สร้างกลุ่มดาวหมี กลุ่มดาวนายพราน กลุ่มดาวลูกไก่
และห้องต่างๆ ทางทิศใต้
10 พระองค์ทำสิ่งยิ่งใหญ่ที่ค้นไม่ถึง
ทำสิ่งอัศจรรย์เหลือคณานับ
11 พระองค์ผ่านข้างผม แต่ผมมองไม่เห็น
พระองค์ผ่านไป แต่ผมไม่รับรู้
12 เมื่อพระองค์ฉวยเอาไป
ใครจะห้ามได้?
ใครจะถามพระองค์ว่า ‘กำลังทำอะไร?’
13 “พระเจ้าจะไม่ระงับความโกรธ
ผู้ช่วยของราฮับยังต้องหมอบลงใต้พระองค์
14 แล้วผมจะยิ่งตอบพระองค์ได้อย่างไร
จะเลือกคำมาต่อสู้คดีกับพระองค์ได้อย่างไร?
15 แม้ผมเที่ยงธรรม ผมก็คงไม่ตอบโต้
ได้แต่วิงวอนผู้ตัดสินผม
16 ถ้าผมเรียกแล้วพระองค์ตอบ
ผมก็ยังไม่เชื่อว่าพระองค์ฟังเสียงผม
17 เพราะพระองค์บดขยี้ผมด้วยพายุ
เพิ่มบาดแผลให้ผมโดยไม่มีเหตุ
18 ไม่ยอมให้ผมได้พักหายใจ
กลับเติมความขมขื่นให้เต็ม
19 ถ้าพูดถึงกำลัง พระองค์แข็งแกร่งนัก!
ถ้าพูดถึงความยุติธรรม พระองค์ถามว่า ‘ใครจะเรียกเราเข้าสู้คดี?’
20 แม้ผมเที่ยงธรรม ปากผมเองก็จะตัดสินว่าผมผิด
แม้ผมไร้ข้อตำหนิ มันก็จะพิสูจน์ว่าผมคดโกง
21 ผมไร้ข้อตำหนิ
ผมไม่นับถือตัวเอง
ผมดูหมิ่นชีวิตของผม
22 “ไม่ต่างกันเลย
ผมจึงบอกว่าพระองค์ทำลายทั้งคนไร้ข้อตำหนิและคนชั่ว
23 ถ้าแส้ฆ่าคนในทันที
พระองค์ก็จะหัวเราะเยาะความทุกข์ของคนบริสุทธิ์
24 แผ่นดินถูกมอบไว้ในมือคนชั่ว
พระองค์ปิดหน้าผู้ตัดสินของแผ่นดิน
ถ้าไม่ใช่พระองค์ แล้วเป็นใคร?
25 “วันเวลาของผมเร็วกว่านักวิ่ง
มันหนีไปโดยไม่พบสิ่งดี
26 มันผ่านไปเหมือนเรือที่แล่นเร็ว
เหมือนนกอินทรีที่โฉบลงจับเหยื่อ
27 ถ้าข้าพเจ้าพูดว่า ‘จะลืมคำร้องทุกข์
จะเลิกทำหน้าเศร้าและร่าเริงขึ้น’
28 ข้าพเจ้าก็ยังกลัวความเจ็บปวดทั้งหมด
รู้ว่าพระองค์จะไม่ถือว่าข้าพเจ้าไม่มีความผิด
29 ข้าพเจ้าจะถูกตัดสินว่าผิด
แล้วจะเหนื่อยเปล่าไปทำไม?
30 แม้ข้าพเจ้าชำระตัวด้วยหิมะ
ล้างมือด้วยน้ำยาด่าง
31 พระองค์ก็จะจุ่มข้าพเจ้าลงในคู
แม้แต่เสื้อผ้าของข้าพเจ้าก็จะรังเกียจข้าพเจ้า
32 พระองค์ไม่ใช่มนุษย์เหมือนผม ที่ผมจะตอบโต้ได้
หรือเข้าสู่การตัดสินด้วยกัน
33 ไม่มีคนกลางระหว่างเรา
ผู้จะวางมือบนเราทั้งสองฝ่ายได้
34 ขอให้พระองค์เอาไม้เรียวออกไปจากผม
อย่าให้ความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์ทำให้ผมหวาดกลัว
35 แล้วผมจะพูดโดยไม่กลัวพระองค์
เพราะตัวผมเองไม่ได้เป็นอย่างนั้น