6
1 Síðan lagði hann af stað aftur til síns heimasvæðis, og lærisveinarnir með honum.
2 Á hvíldardeginum kenndi hann í samkomuhúsinu. Margir þeirra sem hlustuðu á hann voru steinhissa. „Hvaðan fær hann eiginlega alla þessa visku,“ spurðu þeir, „og máttinn sem hann notar til þess að vinna öll þessi kraftaverk?
3 Er þetta ekki trésmiðurinn, sonur Maríu og bróðir Jakobs, Jóses, Júdasar og Símonar? Systur hans eru hérna.“ Og þeir hneyksluðust á honum.
4 „Spámenn njóta engrar virðingar í heimalandi sínu og meðal ættingja sinna,“ sagði Jesús.
5 Og hann gat ekki gert nein kraftaverk þarna nema að snerta og lækna nokkra veika einstaklinga,
6 vegna þess að fólkið hafði svo litla trú á honum, en hann ferðaðist um þorpin á svæðinu og kenndi.
7 Jesús byrjaði að senda lærisveinana tólf út tvo og tvo saman með vald sem hann gaf þeim yfir óhreinum öndum.
8 Hann sagði þeim að taka ekkert með sér í ferðalagið nema göngustaf – enga tösku, engan mat og enga peninga –
9 þeir skyldu vera í skóm en ekki taka með sér föt til skiptanna.
10 „Þegar einhver býður ykkur velkomna inn á heimili sitt,“ sagði hann við þá, „skuluð þið gista þar hjá þeim á sama stað þar til þið farið.
11 En á þeim stöðum þar sem fólk tekur ekki við ykkur og vill ekki hlusta á ykkur skuluð þið láta það fólk eiga sig. Á dómsdeginum verða Sódóma og Gómorra í betri stöðu en þessir staðir.“
12 Og lærisveinarnir fóru af stað og kölluðu fólk til þess að iðrast.
13 Þeir köstuðu út mörgum djöflum og smurðu fólk með olíu svo það læknaðist.
14 Heródes konungur heyrði sögurnar af Jesú sem voru byrjaðar að breiðast út. „Þetta hlýtur að vera Jóhannes skírari,“ sagði hann, „risinn upp frá dauðum til þess að gera þessi kraftaverk.“
15 „Þetta hlýtur að vera Elía,“ sögðu sumir, meðan aðrir sögðu að þetta hlyti að vera spámaður, eða einhver sem líktist spámönnunum sjálfum.
16 En Heródes var viss um að þetta hlyti að vera Jóhannes, sem hann hafði látið taka af lífi, risinn upp frá dauðum.
17 Heródes hafði nefnilega látið handtaka Jóhannes og henda honum í fangelsi vegna Heródíösu, eiginkonu Filippusar, bróður hans, sem Heródes hafði gifst.
18 Jóhannes hafði sagt við Heródes að hann mætti ekki giftast eiginkonu bróður síns,
19 sem gerði Heródíösu reiða. Hún hefði viljað drepa hann en gat það ekki,
20 því Heródes óttaðist Jóhannes, sem hann vissi að væri réttlátur og heilagur maður. Hann hlustaði á það sem Jóhannes hafði að segja og tók ráðleggingum hans vel.
21 Heródíasa fékk tækifæri til að hefna sín á Jóhannesi á afmælisdegi Heródesar, þegar Heródes bauð æðstu ráðsmönnum sínum, hershöfðingum og valdhöfum í Galíleu til veislu.
22 Dóttir Heródíösu dansaði svo listilega fyrir veislugestina að Heródes bauð henni að fá hvað sem hún vildi að launum fyrir dansinn.
23 „Nefndu bara það sem þú vilt fá,“ sagði Heródes við hana, „og ég sver að þú færð það, þó það væri hálft konungsríki mitt!“
24 „Hvað ætti ég að biðja hann um?“ spurði hún móður sína. „Biddu um höfuð Jóhannesar skírara,“ svaraði hún.
25 Dóttirin flýtti sér aftur til konungsins. „Það sem ég vil,“ sagði hún, „er höfuð Jóhannesar skírara á fati.“
26 Konunginum brá mjög að heyra þetta, en vegna þess að hann hafði svarið fyrir framan gestina að hún fengi hvað sem hún vildi gat hann ekki sagt nei.
27 Hann sendi þess vegna varðmanninn sinn að sækja höfuð Jóhannesar, og varðmaðurinn afhöfðaði Jóhannes í fangelsinu
28 og kom aftur með höfuð hans á fati til stúlkunnar, sem gaf móður sinni það.
29 Lærisveinar Jóhannesar fréttu þetta og komu og sóttu lík Jóhannesar og lögðu það í gröf.
30 Þegar lærisveinar Jesú sneru aftur úr ferðum sínum sögðu þeir honum frá öllu því sem þeir höfðu gert og öllu sem þeir höfðu kennt fólkinu.
31 „Förum einir út í óbyggðirnar og hvílum okkur,“ sagði hann við þá – það var alltaf margt fólk í kringum þá og svo mikið að gera að þeir höfðu varla tíma til að borða.
32 Þeir sigldu því einir út á afskekktan stað.
33 En mannfjöldinn kom auga á Jesú þegar hann var að leggja af stað, og fólk streymdi út úr borgunum fótgangandi á eftir honum.
34 Jesús sá hvernig þau ráfuðu um eins og kindur án fjárhirðis, fann til með þeim, og talaði lengi til þeirra.
35 Dagurinn leið og að lokum komu lærisveinar Jesú til hans. „Það er orðið áliðið,“ sögðu þeir, „og hér erum við ennþá úti í óbyggðunum.
36 Sendu fólkið af stað til næstu þorpa svo það geti keypt sér eitthvað að borða, því það kom ekki með mat með sér.““
37 „Nú,“ svaraði Jesús. „Viljið þið ekki bara gefa þeim að borða?“ Lærisveinarnir litu á hann. „Viltu að við förum og kaupum ógrynnin öll af brauði handa þeim?“ spurðu þeir.
38 „Hversu mikinn mat eruð þið með?“ spurði Jesús þá á móti. Þeir fóru og athuguðu það. „Fimm brauðhleifa og tvo fiska,“ var svarið.
39 Jesús sagði þeim þá að láta alla setjast saman í hópum í grasið,
40 og fólkið fékk sér sæti í fimmtíu og hundrað manna hópum.
41 Jesús tók þá brauðhleifana fimm og fiskana tvo, leit upp til himins, blessaði matinn, og byrjaði að rífa niður brauðið og fiskana svo lærisveinarnir gætu dreift matnum til fólksins.
42 Fólkið borðaði þar til allir voru orðnir saddir.
43 Svo söfnuðu lærisveinarnir saman tólf körfum fullum af leifunum af brauðinu og fiskunum,
44 eftir að um fimm þúsund manns höfðu fengið að borða.
45 Jesús sagði lærisveinunum síðan að stíga um borð í bátinn og sigla af stað yfir vatnið á undan sér til Betsaídu, meðan hann kvaddi fólkið.
46 Eftir að allt fólkið var farið af stað fór hann upp á fjall að biðja.
47 Þegar Jesús kom aftur niður á ströndina var orðið dimmt og bátur lærisveinanna var kominn út á mitt vatnið.
48 Jesús sá hvað þeir þurftu að berjast við að róa, vegna þess að vindurinn var á móti þeim. Uppúr miðnætti kom hann gangandi yfir vatnið í áttina til þeirra.
49 Þegar lærisveinarnir sáu hann koma gangandi yfir vatnið héldu þeir að þetta væri draugur og hrópuðu upp yfir sig af hræðslu.
50 En Jesús kallaði til þeirra: „Veriði ekki hræddir! Þetta er ég.“
51 Hann steig um borð í bátinn til þeirra og um leið lægði vindinn. Lærisveinarnir trúðu varla sínum eigin augum.
52 Þeir skildu ekki kraftaverkið sem hann hafði framkvæmt með brauðið, vegna þess að hjörtu þeirra voru lokuð fyrir því.
53 Þeir sigldu áfram yfir vatnið og komu að landi við Genesaret.
54 Um leið og þeir stigu frá borði könnuðust einhverjir strax við Jesú
55 og fólk byrjaði að streyma þangað sem það hafði heyrt að hann væri, berandi veikt fólk til hans á börum.
56 Hvert sem hann kom, hvort sem það var í borg, þorpi eða sveit, báru íbúarnir veikt fólk til hans, kölluðu á hann og báðu hann að snerta það, þó ekki væri nema með faldinum á fötunum hans. Og allir þeir sem snertu hann urðu heilbrigðir.