14
1 “มนุษย์ที่เกิดจากผู้หญิง
มีชีวิตสั้นและเต็มไปด้วยความทุกข์
2 เขางอกงามเหมือนดอกไม้ แล้วถูกตัด
ผ่านไปเหมือนเงา ไม่ยั่งยืน
3 พระองค์ยังจะจับตาดูคนอย่างนี้
นำข้าพเจ้าเข้าสู่การตัดสินกับพระองค์หรือ?
4 ใครจะทำให้สิ่งสะอาดออกมาจากสิ่งไม่สะอาดได้?
ไม่มีใครเลย
5 ในเมื่อวันของเขาถูกกำหนดแล้ว
จำนวนเดือนของเขาอยู่กับพระองค์
พระองค์กำหนดเขตที่เขาข้ามไม่ได้
6 ขอหันสายตาไปจากเขา ให้เขาได้พัก
จนทำงานในวันของตนเสร็จเหมือนลูกจ้าง
7 “ต้นไม้ยังมีความหวัง แม้ถูกตัด
ก็จะแตกหน่ออีก
กิ่งอ่อนจะงอกไม่หยุด
8 แม้รากของมันแก่ในดิน
ตอตายในพื้นดิน
9 พอได้กลิ่นน้ำก็จะแตกตา
แตกกิ่งเหมือนต้นอ่อน
10 แต่มนุษย์ตายและล้มลง
เมื่อคนสิ้นลมหายใจ เขาอยู่ที่ไหน?
11 น้ำเหือดจากทะเล
แม่น้ำแห้งขอดไปฉันใด
12 มนุษย์ก็นอนลงและไม่ลุกฉันนั้น
จนกว่าฟ้าสวรรค์จะไม่มีอีก พวกเขาจะไม่ตื่น
ไม่มีใครปลุกให้ตื่นจากหลับ
13 “ขอพระองค์ซ่อนข้าพเจ้าไว้ในเชโอล
เก็บข้าพเจ้าไว้ลับๆ จนความโกรธของพระองค์ผ่านไป
กำหนดเวลาให้ข้าพเจ้า แล้วระลึกถึงข้าพเจ้า!
14 ถ้ามนุษย์ตาย จะมีชีวิตอีกหรือ?
ข้าพเจ้าจะคอยตลอดวันแห่งการต่อสู้
จนถึงเวลาที่ได้รับการปล่อยตัว
15 พระองค์จะเรียก แล้วข้าพเจ้าจะตอบ
พระองค์จะปรารถนาผลงานจากมือพระองค์
16 แต่ตอนนี้พระองค์นับก้าวข้าพเจ้า
พระองค์ไม่ได้เฝ้าดูบาปข้าพเจ้าหรือ?
17 การฝ่าฝืนของข้าพเจ้าถูกผนึกไว้ในถุง
พระองค์มัดความผิดข้าพเจ้าไว้แน่น
18 “ภูเขาที่พังลงย่อมสูญสลาย
ก้อนหินถูกเคลื่อนจากที่
19 น้ำกัดกร่อนหิน
กระแสน้ำชะฝุ่นดินไป
พระองค์ก็ทำลายความหวังมนุษย์เช่นนั้น
20 พระองค์ชนะเขาตลอดไป แล้วเขาก็จากไป
พระองค์เปลี่ยนใบหน้าเขาและส่งเขาจากไป
21 ลูกชายของเขามีเกียรติ เขาก็ไม่รู้
พวกเขาตกต่ำ เขาก็ไม่รับรู้
22 แต่เนื้อของเขาเจ็บปวด
ใจภายในโศกเศร้า”