29
1 โยบกล่าวถ้อยคำเชิงอุปมาต่อไปว่า
2 “ถ้าผมกลับไปเป็นเหมือนเดือนก่อนๆ ได้ก็คงดี
เหมือนวันที่พระเจ้าดูแลผม
3 เมื่อตะเกียงพระองค์ส่องเหนือศีรษะ
ผมเดินผ่านความมืดได้ด้วยแสงของพระองค์
4 เหมือนเมื่อผมอยู่ในวัยรุ่งเรือง
เมื่อมิตรภาพของพระเจ้าอยู่ในเต็นท์ผม
5 เมื่อพระผู้ทรงฤทธิ์ยังอยู่กับผม
ลูกๆ อยู่รอบตัว
6 เมื่อย่างก้าวของผมอาบชุ่มด้วยเนย
หินเทลำธารน้ำมันให้ผม
7 เมื่อผมออกไปที่ประตูเมือง
จัดที่นั่งไว้ตามถนน
8 คนหนุ่มเห็นผมแล้วหลบตัว
คนชราลุกขึ้นยืน
9 เจ้าผู้ครองนครหยุดพูด
เอามือปิดปาก
10 เสียงของขุนนางเงียบลง
ลิ้นติดเพดานปาก
11 หูที่ได้ยินผมอวยพรผม
ตาที่เห็นผมยกย่องผม
12 เพราะผมช่วยคนยากจนที่ร้องขอ
ช่วยเด็กกำพร้าพ่อที่ไม่มีใครช่วย
13 คำอวยพรของคนใกล้พินาศมาถึงผม
ผมทำให้ใจหญิงม่ายร้องเพลงด้วยความยินดี
14 ผมสวมความเที่ยงธรรม มันเป็นเสื้อผ้าของผม
ความยุติธรรมเป็นเหมือนเสื้อคลุมและมงกุฎ
15 ผมเป็นตาให้คนตาบอด
เป็นเท้าให้คนขาเสีย
16 ผมเป็นพ่อให้คนขัดสน
สืบคดีให้คนที่ผมไม่รู้จัก
17 ผมหักขากรรไกรคนไม่เที่ยงธรรม
ดึงเหยื่อออกจากฟันเขา
18 ผมคิดว่า ‘จะตายในบ้านของตัวเอง
วันเวลาของผมจะมากเหมือนทราย
19 รากผมแผ่ไปถึงน้ำ
น้ำค้างอยู่บนกิ่งตลอดคืน
20 เกียรติยศผมยังสดใหม่
คันธนูในมือแข็งแรงขึ้นใหม่’
21 “ผู้คนฟังผมและรอคอย
เงียบเพื่อฟังคำแนะนำ
22 เมื่อผมพูดจบ พวกเขาไม่พูดต่อ
ถ้อยคำผมตกลงบนพวกเขา
23 พวกเขารอผมเหมือนรอฝน
ปากดื่มเหมือนรับฝนฤดูใบไม้ผลิ
24 ผมยิ้มให้เมื่อพวกเขาขาดความมั่นใจ
พวกเขาไม่ปฏิเสธแสงจากใบหน้าผม
25 ผมเลือกทางให้พวกเขา และนั่งเป็นหัวหน้า
อยู่เหมือนกษัตริย์กลางกองทัพ
เหมือนคนปลอบผู้โศกเศร้า