3
1 หลังจากนั้น โยบก็เริ่มพูดและสาปแช่งวันที่ตนเกิด
2 โยบกล่าวว่า
3 “ขอให้วันที่ผมเกิดสูญสิ้นไป
รวมทั้งคืนที่พูดว่า ‘มีเด็กชายก่อกำเนิดในครรภ์แล้ว’
4 ขอให้วันนั้นมืดมิด
ขอพระเจ้าเบื้องบนอย่าใส่ใจวันนั้น
และอย่าให้แสงส่องถึง
5 ขอให้ความมืดและเงาแห่งความตายยึดวันนั้นเป็นของตน
ขอให้เมฆปกคลุมวันนั้น
ขอให้ทุกสิ่งที่ทำให้กลางวันดำมืดทำให้วันนั้นหวาดกลัว
6 ส่วนคืนนั้น ขอให้ความมืดทึบคว้าตัวมันไว้
อย่าให้มันชื่นชมยินดีร่วมกับวันอื่นๆ ในปี
อย่าให้นับคืนนั้นรวมเข้าในเดือนใด
7 ขอให้คืนนั้นเป็นหมัน
อย่าให้มีเสียงยินดีในคืนนั้น
8 ขอให้ผู้สาปแช่งวันสาปแช่งมัน
ผู้พร้อมจะปลุกเลวีอาธานให้ตื่น
9 ขอให้ดาวยามพลบค่ำของคืนนั้นมืดดับ
ขอให้มันรอแสงสว่างโดยไม่มีแสงมา
อย่าให้มันเห็นเปลือกตาของรุ่งอรุณ
10 เพราะคืนนั้นไม่ได้ปิดประตูครรภ์แม่ผม
ไม่ได้ซ่อนความทุกข์ให้พ้นจากตาผม
11 “ทำไมผมไม่ตายตั้งแต่อยู่ในครรภ์?
ทำไมไม่สิ้นลมหายใจเมื่อแม่คลอดผม?
12 ทำไมจึงมีตักรองรับตัวผมไว้?
ทำไมมีเต้านมให้ผมดูดกิน?
13 ถ้าเป็นอย่างนั้น ตอนนี้ผมคงนอนสงบนิ่ง
คงหลับและได้พักผ่อน
14 อยู่กับกษัตริย์และที่ปรึกษาแห่งแผ่นดิน
ผู้สร้างสถานที่รกร้างขึ้นใหม่เพื่อตนเอง
15 หรืออยู่กับเจ้าผู้ครองนครที่มีทองคำ
ผู้สะสมเงินไว้เต็มบ้าน
16 หรือผมคงไม่เคยมีตัวตน เหมือนทารกแท้งที่ซ่อนไว้
เหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นแสง
17 ที่นั่น คนชั่วเลิกก่อความเดือดร้อน
ที่นั่น คนเหนื่อยล้าได้พัก
18 ที่นั่น นักโทษอยู่ร่วมกันอย่างสงบ
ไม่ได้ยินเสียงผู้บังคับใช้แรงงาน
19 ทั้งผู้ต่ำต้อยและผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่นั่น
คนรับใช้เป็นอิสระจากนาย
20 “ทำไมจึงให้แสงแก่คนทุกข์ยาก
ให้ชีวิตแก่คนที่ขมขื่นในใจ
21 ผู้ปรารถนาความตาย แต่ความตายไม่มา
ผู้ขุดค้นหามันยิ่งกว่าขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่
22 ผู้ยินดีเป็นล้นพ้น
และดีใจเมื่อพบหลุมศพ?
23 ทำไมจึงให้แสงแก่คนที่มองไม่เห็นทางของตน
คนที่พระเจ้าล้อมรั้วกักไว้?
24 ผมถอนหายใจก่อนกินอาหาร
เสียงคร่ำครวญหลั่งไหลเหมือนน้ำ
25 สิ่งที่ผมกลัวเกิดขึ้นกับผมแล้ว
สิ่งที่ผมหวาดหวั่นมาถึงแล้ว
26 ผมไม่ได้อยู่สบาย ไม่สงบ ไม่ได้พัก
มีแต่ความทุกข์เข้ามา”