4
1 เอลีฟัสชาวเทมานจึงตอบว่า
2 “ถ้ามีใครลองพูดกับคุณ คุณจะขุ่นเคืองไหม?
แต่ใครจะอดใจไม่พูดได้?
3 คุณเคยสั่งสอนคนมากมาย
เคยเสริมกำลังมือที่อ่อนแรง
4 คำพูดของคุณประคองคนที่กำลังล้ม
ทำให้เข่าที่อ่อนล้ามั่นคง
5 แต่พอความทุกข์มาถึงตัว คุณกลับหมดแรง
พอแตะต้องคุณ คุณก็หวั่นไหว
6 ความยำเกรงพระเจ้าไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คุณมั่นใจหรือ?
ความซื่อตรงในการดำเนินชีวิตไม่ใช่ความหวังของคุณหรือ?
7 “ลองนึกดู ใครที่บริสุทธิ์เคยพินาศบ้าง?
คนซื่อตรงเคยถูกกำจัดที่ไหน?
8 เท่าที่ผมเห็น คนที่ไถหว่านความชั่ว
และปลูกความเดือดร้อน ก็เก็บเกี่ยวสิ่งเดียวกัน
9 พวกเขาพินาศด้วยลมหายใจของพระเจ้า
สูญสิ้นด้วยลมแห่งความโกรธของพระองค์
10 เสียงคำรามของสิงโต
เสียงของสิงโตดุร้าย
และเขี้ยวของสิงโตหนุ่ม ต่างแตกสลาย
11 สิงโตแก่ตายเพราะไร้เหยื่อ
ลูกๆ ของสิงโตตัวเมียกระจัดกระจาย
12 “มีถ้อยคำหนึ่งมาถึงผมอย่างลับๆ
หูผมรับเสียงกระซิบของถ้อยคำนั้น
13 ท่ามกลางความคิดจากนิมิตยามค่ำคืน
เมื่อผู้คนหลับสนิท
14 ความกลัวและความสั่นสะท้านเข้าครอบงำผม
จนกระดูกทุกชิ้นสั่น
15 แล้ววิญญาณหนึ่งผ่านมาตรงหน้าผม
ขนทั่วตัวลุกชัน
16 วิญญาณนั้นหยุดนิ่ง แต่ผมมองรูปลักษณ์ไม่ออก
มีร่างหนึ่งอยู่ตรงหน้าผม
เงียบงัน แล้วผมได้ยินเสียงว่า
17 ‘มนุษย์ผู้ต้องตายจะเที่ยงธรรมกว่าพระเจ้าหรือ?
คนจะบริสุทธิ์กว่าผู้สร้างตนหรือ?
18 ดูสิ พระองค์ไม่ไว้วางใจผู้รับใช้ของพระองค์
ยังกล่าวโทษทูตสวรรค์ว่าทำผิดพลาด
19 ยิ่งคนที่อยู่ในบ้านดิน
ซึ่งมีรากฐานอยู่ในฝุ่น
และถูกบดขยี้ต่อหน้าตัวมอด จะเป็นอย่างไร!
20 ระหว่างเช้ากับเย็น พวกเขาก็ถูกทำลาย
พินาศตลอดกาลโดยไม่มีใครใส่ใจ
21 เชือกยึดเต็นท์ของพวกเขาไม่ได้ถูกถอนขึ้นภายในตัวพวกเขาหรือ?
พวกเขาตายโดยไม่มีปัญญา’