31
1 “ผมทำพันธสัญญากับตาของตัวเอง
แล้วจะมองหญิงสาวด้วยความใคร่ได้อย่างไร?
2 ส่วนที่ได้รับจากพระเจ้าเบื้องบนคืออะไร
มรดกจากพระผู้ทรงฤทธิ์บนที่สูงคืออะไร?
3 ไม่ใช่ภัยพิบัติสำหรับคนไม่เที่ยงธรรมหรือ
และความพินาศสำหรับคนทำผิดหรือ?
4 พระองค์ไม่เห็นทางของผมหรือ
ไม่นับทุกก้าวของผมหรือ?
5 “ถ้าผมเดินกับความเท็จ
เท้าผมรีบไปหาการหลอกลวง
6 (ขอให้ชั่งผมด้วยตาชั่งเที่ยงตรง
เพื่อพระเจ้าจะรู้ความซื่อตรงของผม)
7 ถ้าก้าวผมหันออกจากทาง
ถ้าใจเดินตามตา
ถ้ามีมลทินติดมือ
8 ก็ขอให้ผมหว่านแล้วคนอื่นกิน
ขอให้ผลผลิตในนาถูกถอนทิ้ง
9 “ถ้าใจผมหลงใหลหญิงคนหนึ่ง
ผมไปซุ่มรอหน้าประตูเพื่อนบ้าน
10 ก็ขอให้ภรรยาผมโม่ให้คนอื่น
ให้คนอื่นนอนกับเธอ
11 เพราะนั่นเป็นความผิดร้ายแรง
เป็นความผิดที่ผู้ตัดสินต้องลงโทษ
12 เป็นไฟที่เผาจนพินาศ
จะถอนทรัพย์ที่เพิ่มพูนของผมทั้งหมด
13 “ถ้าผมดูหมิ่นข้อร้องทุกข์ของคนรับใช้ชาย
หรือคนรับใช้หญิง
เมื่อพวกเขามีข้อพิพาทกับผม
14 แล้วผมจะทำอย่างไรเมื่อพระเจ้าลุกขึ้น?
เมื่อพระองค์มาเยี่ยม ผมจะตอบอย่างไร?
15 ผู้สร้างผมในครรภ์ไม่ได้สร้างเขาด้วยหรือ?
ไม่ใช่ผู้เดียวกันที่ปั้นเราในครรภ์หรือ?
16 “ถ้าผมกีดกันคนยากจนจากสิ่งที่เขาต้องการ
ทำให้ตาของหญิงม่ายมืดดับ
17 หรือกินอาหารอยู่คนเดียว
ไม่ให้เด็กกำพร้าพ่อกินด้วย
18 (ไม่เลย ตั้งแต่ผมยังหนุ่ม เด็กกำพร้าพ่อเติบโตอยู่กับผมเหมือนอยู่กับพ่อ
ผมนำทางหญิงม่ายมาตั้งแต่ออกจากครรภ์แม่ของผม)
19 ถ้าผมเห็นใครพินาศเพราะไม่มีเสื้อผ้า
เห็นคนขัดสนไม่มีสิ่งปกคลุม
20 ถ้าใจเขาไม่ได้อวยพรผม
ถ้าเขาไม่ได้อุ่นด้วยขนแกะของผม
21 ถ้าผมยกมือต่อต้านเด็กกำพร้าพ่อ
เพราะเห็นว่ามีคนช่วยผมที่ประตูเมือง
22 ก็ขอให้ไหล่ผมหลุดจากสะบัก
ให้แขนหักออกจากกระดูก
23 เพราะภัยจากพระเจ้าทำให้ผมหวาดกลัว
เพราะความยิ่งใหญ่ของพระองค์ ผมจึงทำอะไรไม่ได้
24 “ถ้าผมตั้งความหวังไว้กับทองคำ
บอกทองบริสุทธิ์ว่า ‘เธอคือสิ่งที่ผมไว้วางใจ’
25 ถ้าผมยินดีเพราะมีทรัพย์มาก
เพราะมือหามาได้มากมาย
26 ถ้าผมมองดวงอาทิตย์เมื่อส่องแสง
หรือดวงจันทร์ที่เคลื่อนไปอย่างงดงาม
27 แล้วใจแอบหลงใหล
ส่งจูบจากปากด้วยมือ
28 นี่ก็เป็นความผิดที่ผู้ตัดสินต้องลงโทษ
เพราะผมจะปฏิเสธพระเจ้าเบื้องบน
29 “ถ้าผมยินดีกับความพินาศของคนที่เกลียดผม
ยกตัวขึ้นเมื่อเขาพบสิ่งร้าย
30 (ผมไม่เคยยอมให้ปากทำบาป
ด้วยการสาปแช่งให้เขาตาย)
31 ถ้าคนในเต็นท์ผมไม่ได้พูดว่า
‘ใครจะพบคนที่ไม่ได้กินเนื้อของเขาจนอิ่มบ้าง?’
32 (คนต่างถิ่นไม่ได้ค้างอยู่ตามถนน
ผมเปิดประตูรับคนเดินทาง)
33 ถ้าผมปิดบังการฝ่าฝืนเหมือนอาดัม
ซ่อนความผิดไว้ในใจ
34 เพราะกลัวคนมากมาย
หวาดกลัวความดูหมิ่นจากครอบครัวทั้งหลาย
จนเงียบและไม่ออกประตูไป—
35 ถ้ามีใครฟังผมก็คงดี!
ดูสิ นี่คือลายมือชื่อของผม ขอพระผู้ทรงฤทธิ์ตอบผม!
ขอให้ผู้กล่าวหาเขียนคำฟ้อง!
36 ผมจะแบกคำฟ้องนั้นไว้บนบ่าแน่
จะผูกมันไว้กับตัวเหมือนมงกุฎ
37 ผมจะบอกจำนวนก้าวของผมแก่เขา
เข้าไปหาเขาเหมือนเจ้าผู้ครองนคร
38 ถ้าที่ดินผมร้องกล่าวโทษผม
ร่องนาคร่ำครวญพร้อมกัน
39 ถ้าผมกินผลผลิตโดยไม่จ่ายเงิน
หรือทำให้เจ้าของที่ดินเสียชีวิต
40 ก็ขอให้หนามงอกแทนข้าวสาลี
ให้วัชพืชเหม็นงอกแทนข้าวบาร์เลย์”
ถ้อยคำของโยบจบลงแล้ว