7
1 “มนุษย์ไม่ได้ถูกบังคับให้ตรากตรำบนแผ่นดินหรือ?
วันเวลาของเขาไม่เหมือนของลูกจ้างหรือ?
2 เหมือนคนรับใช้ที่เฝ้ารอร่มเงา
เหมือนลูกจ้างที่คอยค่าจ้าง
3 ผมต้องอยู่กับความทุกข์เดือนแล้วเดือนเล่า
คืนอันเหนื่อยล้าถูกกำหนดไว้ให้ผม
4 เมื่อนอนลง ผมถามว่า
‘เมื่อไรจะได้ลุกขึ้น เมื่อไรกลางคืนจะผ่านไป?’
ผมพลิกตัวไปมาจนฟ้าสาง
5 เนื้อตัวผมมีหนอนและฝุ่นดินจับเป็นก้อนปกคลุม
ผิวหนังสมานแล้วก็แตกเป็นแผลอีก
6 วันของผมเร็วกว่ากระสวยทอผ้า
หมดไปโดยไม่มีความหวัง
7 ขอพระองค์ระลึกว่า ชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ
ตาข้าพเจ้าจะไม่เห็นสิ่งดีอีก
8 ตาของคนที่เห็นข้าพเจ้าจะไม่เห็นอีกต่อไป
ตาของพระองค์จะมองข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว
9 เมฆสลายและหายไปฉันใด
คนที่ลงสู่เชโอลก็จะไม่ขึ้นมาอีกฉันนั้น
10 เขาจะไม่กลับบ้านอีก
ที่ที่เคยอยู่จะไม่รู้จักเขาอีกต่อไป
11 “ข้าพเจ้าจึงจะไม่เงียบ
จะพูดด้วยความปวดร้าวในวิญญาณ
จะร้องทุกข์ด้วยความขมขื่นในใจ
12 ข้าพเจ้าเป็นทะเลหรือสัตว์ประหลาดในทะเลหรือ
พระองค์จึงตั้งยามเฝ้าข้าพเจ้า?
13 เมื่อข้าพเจ้าคิดว่า ‘เตียงจะปลอบใจข้าพเจ้า
ที่นอนจะบรรเทาความทุกข์’
14 พระองค์กลับทำให้ข้าพเจ้าผวาด้วยความฝัน
ทำให้หวาดกลัวด้วยนิมิต
15 จนข้าพเจ้าอยากถูกบีบคอตาย
เลือกตายมากกว่าจะอยู่กับกระดูกของตน
16 ข้าพเจ้ารังเกียจชีวิตนี้
ไม่อยากอยู่ตลอดไป
ปล่อยข้าพเจ้าไว้เถิด เพราะวันเวลาของข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ
17 มนุษย์เป็นอะไร พระองค์จึงให้ความสำคัญนัก
จึงเอาใจใส่เขา
18 จึงมาเยี่ยมทุกเช้า
และทดสอบทุกขณะ?
19 เมื่อไรพระองค์จะเลิกจ้องข้าพเจ้า
และปล่อยข้าพเจ้าไว้ตามลำพัง แม้เพียงชั่วกลืนน้ำลาย?
20 ถ้าข้าพเจ้าทำบาป ข้าพเจ้าทำอะไรแก่พระองค์ ผู้เฝ้ามองมนุษย์?
ทำไมจึงตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าของพระองค์
จนข้าพเจ้าเป็นภาระแก่ตัวเอง?
21 ทำไมพระองค์ไม่อภัยการฝ่าฝืนของข้าพเจ้า และเอาความผิดไปเสีย?
อีกไม่นานข้าพเจ้าจะนอนอยู่ในฝุ่น
พระองค์จะเพียรค้นหาข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว”