6
1 โยบจึงตอบว่า
2 “ถ้าชั่งความปวดร้าวของผมได้ก็คงดี
ถ้าวางภัยทั้งหมดของผมลงบนตาชั่งได้
3 มันคงหนักกว่าทรายในทะเลทั้งหลาย
เพราะอย่างนี้ผมจึงพูดบุ่มบ่าม
4 ลูกศรของพระผู้ทรงฤทธิ์ฝังอยู่ในตัวผม
วิญญาณผมดื่มพิษของมัน
ความน่าสะพรึงกลัวจากพระเจ้าตั้งทัพต่อสู้ผม
5 ลาป่าร้องเมื่อมีหญ้ากินหรือ?
วัวร้องเมื่อมีอาหารอยู่ตรงหน้าหรือ?
6 อาหารจืดจะกินโดยไม่ใส่เกลือได้หรือ?
ไข่ขาวมีรสอะไรหรือ?
7 ใจผมไม่ยอมแตะต้องสิ่งเหล่านั้น
มันเหมือนอาหารน่าขยะแขยงสำหรับผม
8 “ขอให้ผมได้รับสิ่งที่ร้องขอ
ขอพระเจ้าให้สิ่งที่ผมปรารถนา
9 ขอพระเจ้ายินดีบดขยี้ผม
ขอพระองค์ปล่อยมือและตัดชีวิตผมเสีย!
10 ผมยังจะมีสิ่งนี้เป็นเครื่องปลอบใจ
ยังจะยินดีในความเจ็บปวดที่ไม่ปรานี
เพราะผมไม่ได้ปฏิเสธถ้อยคำของพระผู้บริสุทธิ์
11 ผมมีแรงแค่ไหน จึงต้องรอต่อไป?
จุดจบผมเป็นอย่างไร จึงต้องอดทน?
12 ผมแข็งแรงเหมือนหินหรือ?
เนื้อของผมทำด้วยทองสัมฤทธิ์หรือ?
13 ผมไม่มีอะไรจะช่วยตัวเองแล้วใช่ไหม
และปัญญาก็หนีจากผมไปแล้วใช่ไหม?
14 “เพื่อนควรมีน้ำใจต่อคนที่ใกล้หมดแรง
แม้เขาละทิ้งความยำเกรงพระผู้ทรงฤทธิ์
15 พี่น้องของผมไว้ใจไม่ได้เหมือนลำธาร
เหมือนร่องน้ำที่ไหลแล้วหายไป
16 น้ำคล้ำเพราะน้ำแข็ง
หิมะซ่อนอยู่ในนั้น
17 พอถึงฤดูแล้ง ลำธารก็หายไป
เมื่ออากาศร้อน น้ำก็เหือดจากที่ของมัน
18 กองคาราวานที่เดินเลียบลำธารเปลี่ยนทาง
เข้าไปในที่ร้างและพินาศ
19 กองคาราวานจากเทมามองหาน้ำ
หมู่คนจากเชบารอคอยลำธารเหล่านั้น
20 พวกเขาเดือดร้อนเพราะเคยมั่นใจ
พอมาถึงก็ผิดหวังหมดสิ้น
21 ตอนนี้พวกคุณก็ไม่ต่างอะไรจากความว่างเปล่า
พอเห็นสิ่งน่ากลัวก็หวาดกลัว
22 ผมเคยพูดหรือว่า ‘เอาของมาให้ผม’?
หรือ ‘เอาทรัพย์สินของพวกคุณมามอบเป็นของขวัญเพื่อผม’?
23 หรือ ‘ช่วยผมให้พ้นมือศัตรู’?
หรือ ‘ไถ่ผมจากมือผู้กดขี่’?
24 “สอนผมสิ แล้วผมจะเงียบ
ช่วยให้ผมเข้าใจว่าผิดตรงไหน
25 ถ้อยคำซื่อตรงมีพลังเพียงใด!
แต่คำตำหนิของพวกคุณตำหนิอะไรได้?
26 พวกคุณตั้งใจจะตำหนิแค่คำพูดหรือ
ทั้งที่คำพูดของคนสิ้นหวังเป็นเพียงลม?
27 พวกคุณถึงกับจะจับสลากเอาเด็กกำพร้าพ่อ
และขายเพื่อนของตัวเอง
28 ขอให้หันมามองผม
ผมจะไม่โกหกต่อหน้าพวกคุณแน่นอน
29 ขอให้กลับมาคิดใหม่
อย่าให้มีความอยุติธรรม
กลับมาคิดใหม่เถอะ
คดีของผมมีความเป็นธรรม
30 ลิ้นผมพูดสิ่งอยุติธรรมหรือ?
ลิ้นผมแยกแยะสิ่งชั่วร้ายไม่ได้หรือ?