8
1 “ในเวลานั้น” พระยาห์เวห์กล่าว “พวกเขาจะนำกระดูกกษัตริย์ยูดาห์ กระดูกขุนนางของเขา กระดูกปุโรหิต กระดูกผู้เผยพระวจนะ และกระดูกผู้ที่อาศัยในเยรูซาเล็มออกจากหลุมศพ
2 จะกางกระดูกเหล่านั้นต่อหน้าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และกองทัพทั้งสิ้นในท้องฟ้า ซึ่งพวกเขาเคยรัก รับใช้ ติดตาม แสวงหาและกราบไหว้ จะไม่มีใครรวบรวมหรือฝังกระดูกเหล่านั้น จะเป็นเหมือนมูลสัตว์บนผิวดิน
3 คนที่ยังเหลืออยู่ในตระกูลชั่วนี้ ตามทุกแห่งที่เราขับไล่ไป จะเลือกความตายแทนชีวิต” พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าว
4 “เจ้าจงบอกพวกเขาอีกว่า ‘พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้
“ ‘คนล้มแล้วไม่ลุกขึ้นอีกหรือ?
คนหันไปแล้วไม่หันกลับหรือ?
5 แล้วทำไมชาวเยรูซาเล็มจึงหันหลังให้เราไม่หยุด?
พวกเขายึดมั่นในการหลอกลวง
ไม่ยอมกลับมา
6 เราเงี่ยหูฟัง แต่พวกเขาไม่พูดสิ่งที่ถูกต้อง
ไม่มีใครกลับใจจากความชั่วของตน ถามว่า “ฉันทำอะไรลงไป?”
ทุกคนหันไปตามทางของตน
เหมือนม้าที่พุ่งเข้าศึก
7 แม้แต่นกกระสาในท้องฟ้าก็รู้กำหนดเวลาของมัน
นกเขา นกนางแอ่นและนกกระเรียนรักษาเวลาที่จะกลับมา
แต่ชนชาติของเราไม่รู้ข้อบัญญัติของพระยาห์เวห์
8 “ ‘พวกเจ้าพูดได้อย่างไรว่า “พวกเราฉลาด และมีข้อบัญญัติของพระยาห์เวห์อยู่กับพวกเรา”?
แต่ดูเถิด ปากกาหลอกลวงของบรรดาผู้จดบันทึกทำให้ข้อบัญญัตินั้นกลายเป็นคำโกหก
9 คนฉลาดผิดหวัง
พวกเขาหวาดหวั่นและติดกับ
ดูเถิด พวกเขาปฏิเสธคำของพระยาห์เวห์
แล้วจะมีปัญญาอะไรในตัวพวกเขา?
10 เพราะฉะนั้น เราจะให้ภรรยาของพวกเขาแก่คนอื่น
และให้ไร่นาแก่คนที่จะเข้าครอบครอง
เพราะตั้งแต่คนเล็กน้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้
ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต ทุกคนหลอกลวง
11 พวกเขารักษาบาดแผลของธิดาแห่งชนชาติของเราอย่างลวก ๆ พูดว่า
“ความสงบสุข ความสงบสุข” ทั้งที่ไม่มีความสงบสุข
12 เมื่อทำสิ่งน่ารังเกียจ พวกเขาละอายบ้างไหม?
ไม่เลย ไม่ละอายสักนิด
หน้าแดงไม่เป็นด้วยซ้ำ
เพราะฉะนั้น พวกเขาจะล้มลงในหมู่คนที่ล้ม
เมื่อถึงเวลาลงโทษ พวกเขาจะถูกโค่นลง พระยาห์เวห์กล่าว
13 “ ‘เราจะทำลายพวกเขาจนหมด พระยาห์เวห์กล่าว
จะไม่มีองุ่นตามเถา
ไม่มีมะเดื่อบนต้น
ใบจะเหี่ยว
สิ่งที่เราให้พวกเขา
จะจากพวกเขาไป’ ”
14 “ทำไมพวกเรายังนั่งอยู่เฉย ๆ?
มารวมกันเถิด!
ให้พวกเราเข้าไปในเมืองที่มีป้อมปราการ
แล้วเงียบอยู่ที่นั่น
เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเราทำให้พวกเราเงียบ
ให้พวกเราดื่มน้ำพิษ
เพราะพวกเราทำบาปต่อพระยาห์เวห์
15 พวกเราหวังความสงบสุข แต่ไม่มีสิ่งดีมาถึง
หวังเวลาที่จะหายเจ็บ แต่กลับมีแต่ความหวาดหวั่น!
16 ได้ยินเสียงม้าของเขาพ่นลมจากดาน
ทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือนด้วยเสียงร้องฮี้ของม้าที่แข็งแรงของเขา
เพราะพวกเขามาถึงแล้ว กลืนกินแผ่นดินและทุกสิ่งในนั้น
กลืนกินเมืองและผู้ที่อาศัยอยู่”
17 “จงฟัง เราจะส่งงู
ส่งงูพิษมาอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า
เป็นงูที่ใช้มนต์สะกดไม่ได้
มันจะกัดพวกเจ้า” พระยาห์เวห์กล่าว
18 โอ้ หากข้าพเจ้าปลอบตนให้พ้นความเศร้าได้!
ใจข้าพเจ้าอ่อนระโหย
19 ฟังเถิด เสียงร้องของธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าจากแผ่นดินไกลแสนไกล
“พระยาห์เวห์ไม่ได้อยู่ในศิโยนหรือ?
กษัตริย์ของเธอไม่ได้อยู่ในเธอหรือ?”
“ทำไมพวกเขายั่วให้เราโกรธด้วยรูปแกะสลัก
และรูปเคารพต่างถิ่น?”
20 “ฤดูเก็บเกี่ยวผ่านไปแล้ว
ฤดูร้อนสิ้นสุดแล้ว
แต่พวกเรายังไม่รอด”
21 ธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าบาดเจ็บ ข้าพเจ้าก็บาดเจ็บ
ข้าพเจ้าคร่ำครวญ
ความหวาดหวั่นจับข้าพเจ้าไว้
22 ไม่มียาสมานแผลในกิเลอาดหรือ?
ไม่มีแพทย์ที่นั่นหรือ?
แล้วทำไมธิดาแห่งชนชาติของข้าพเจ้าจึงยังไม่หายเจ็บ?