บท
คร่ำครวญ
ของเยเรมีย์
1
1 อนิจจา เมืองที่เคยเต็มไปด้วยผู้คน
กลับอยู่เดียวดายเสียแล้ว!
นางกลายเป็นหญิงม่าย
ทั้งที่เคยยิ่งใหญ่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย!
นางผู้เคยเป็นเจ้าหญิงท่ามกลางแคว้นต่าง ๆ
กลับตกเป็นทาส!
2 นางร้องไห้อย่างขมขื่นในยามค่ำคืน
น้ำตานองแก้ม
ในบรรดาคนรักทั้งปวง
ไม่มีใครปลอบนาง
เพื่อนทุกคนทรยศนาง
กลับกลายเป็นศัตรู
3 ยูดาห์ไปเป็นเชลยเพราะถูกข่มเหง
และถูกใช้งานอย่างหนัก
นางอาศัยท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย
ไม่พบที่พัก
ผู้ข่มเหงทุกคนตามนางทันในยามคับขัน
4 ถนนสู่ศิโยนโศกเศร้า
เพราะไม่มีใครมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์
ประตูเมืองทุกแห่งร้างไร้ผู้คน
ปุโรหิตของนางถอนใจ
สาวพรหมจารีของนางทุกข์ยาก
นางเองขมขื่นใจ
5 คู่อริของนางขึ้นเป็นใหญ่
ศัตรูของนางรุ่งเรือง
เพราะพระยาห์เวห์ ทำให้นางทุกข์ยาก เพราะนางฝ่าฝืนครั้งแล้วครั้งเล่า
ลูกเล็ก ๆ ของนางถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู
6 ความสง่างามทั้งสิ้นสูญไปจากศิโยนแล้ว
ขุนนางของนางเหมือนกวางที่หาทุ่งหญ้าไม่พบ
พวกเขาหนีไปอย่างไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าผู้ไล่ตาม
7 ในวันทุกข์ยากและลำเค็ญ เยรูซาเล็มหวนคิดถึงอดีต
ถึงของล้ำค่าทั้งปวงที่นางเคยมี
เมื่อประชาชนของนางตกอยู่ในมือศัตรู
ไม่มีใครช่วยนาง
ศัตรูมองดูนาง
และเยาะเย้ยความรกร้างของเมือง
8 เยรูซาเล็มทำบาปอย่างหนัก
นางจึงเป็นมลทิน
ทุกคนที่เคยให้เกียรตินาง กลับดูหมิ่นนาง
เพราะเห็นนางเปลือยเปล่า
นางถอนใจและถอยกลับ
9 คราบมลทินแปดเปื้อนชายผ้านุ่งของนาง
นางไม่ได้คำนึงถึงบั้นปลายของตน
จึงตกต่ำจนน่าตกใจ
ไม่มีใครปลอบนาง
“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูความทุกข์ยากของฉัน
เพราะศัตรูยกตนขึ้นใหญ่โต”
10 ศัตรูยื่นมือยึดของล้ำค่าทั้งปวงของนาง
นางเห็นชนชาติทั้งหลายบุกเข้ามาในสถานบริสุทธิ์ของนาง
ชนชาติเหล่านั้นที่พระองค์สั่งห้ามเข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์
11 ประชาชนของนางต่างถอนใจ
แสวงหาขนมปัง
นำของล้ำค่าไปแลกอาหารเพื่อประทังชีวิต
“พระยาห์เวห์ โปรดมองดูเถิด
ฉันกลายเป็นที่ดูหมิ่นแล้ว”
12 “พวกท่านทุกคนที่ผ่านไป ไม่สนใจเลยหรือ?
จงมองดู มีความเศร้าใดเทียบได้กับความเศร้าของฉัน
ความเศร้าที่ถาโถมเข้ามา
เมื่อพระยาห์เวห์ทำให้ฉันทุกข์ยากในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระองค์
13 พระองค์ส่งไฟจากเบื้องบนลงถึงกระดูกของฉัน
ไฟโหมเผาผลาญกระดูกเหล่านั้น
พระองค์กางตาข่ายดักเท้าฉัน
ทำให้ฉันต้องถอยกลับ
ทำให้ฉันอ้างว้างและอ่อนแรงตลอดวัน
14 มือของพระองค์ผูกความผิดของฉันไว้เป็นแอก
มัดความผิดเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
วางลงบนคอฉัน
จนกำลังของฉันหมดสิ้น
พระผู้เป็นเจ้า มอบฉันไว้ในมือศัตรู
ที่ฉันต้านทานไม่ไหว
15 พระผู้เป็นเจ้าถือว่านักรบผู้เก่งกล้าทั้งปวงในเมืองของฉันไร้ค่า
พระองค์เรียกชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเพื่อเล่นงานฉันและบดขยี้ชายหนุ่มของฉัน
พระผู้เป็นเจ้าย่ำยูดาห์ผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี เหมือนคนย่ำองุ่นในบ่อ
16 ฉันร้องไห้เพราะสิ่งเหล่านี้
ตาของฉัน ตาของฉัน หลั่งน้ำตาเป็นสาย
ไม่มีผู้ปลอบโยนอยู่ใกล้ให้ใจฉันชื่นขึ้น
ลูก ๆ ของฉันอ้างว้าง
เพราะศัตรูมีชัยแล้ว”
17 ศิโยนกางมือออก
ไม่มีใครปลอบนาง
พระยาห์เวห์สั่งเกี่ยวกับยาโคบ
ให้ผู้คนรอบเขาเป็นศัตรูของเขา
เยรูซาเล็มอยู่ท่ามกลางพวกเขาเหมือนของที่เป็นมลทิน
18 “พระยาห์เวห์เที่ยงธรรม
เพราะฉันกบฏต่อคำสั่งของพระองค์
ชนชาติทั้งหลาย โปรดฟัง
มองดูความเศร้าของฉัน
สาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยแล้ว
19 ฉันเรียกหาคนรัก
แต่พวกเขาหลอกฉัน
ปุโรหิตและผู้อาวุโสของฉันสิ้นใจในเมือง
ขณะหาอาหารเพื่อประทังชีวิตตนเอง
20 พระยาห์เวห์ โปรดมองดู ฉันเดือดร้อนเหลือเกิน
ใจฉันปั่นป่วน
หัวใจฉันเหมือนพลิกคว่ำ
เพราะฉันกบฏอย่างหนัก
นอกบ้าน ดาบพรากคนที่รักไป
ในบ้านก็เหมือนตกอยู่ในความตาย
21 พวกเขาได้ยินฉันถอนใจ
ไม่มีใครปลอบฉัน
ศัตรูทั้งปวงได้ยินความทุกข์ของฉัน
ต่างยินดีที่พระองค์ทำเช่นนี้
พระองค์จะให้วันที่ประกาศไว้มาถึง
แล้วพวกเขาจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน
22 ขอให้ความชั่วร้ายทั้งปวงของพวกเขาปรากฏต่อหน้าพระองค์
โปรดทำกับพวกเขาอย่างที่ทำกับฉัน เพราะการฝ่าฝืนทั้งปวงของฉัน
ฉันถอนใจครั้งแล้วครั้งเล่า
และใจฉันอ่อนแรง”