2
1 อนิจจา พระผู้เป็นเจ้าปกคลุมศิโยนด้วยเมฆแห่งความโกรธเสียแล้ว!
พระองค์เหวี่ยงความงามของอิสราเอลจากสวรรค์ลงสู่แผ่นดิน
และไม่ระลึกถึงแท่นรองพระบาทของพระองค์ในวันแห่งความโกรธ
2 พระผู้เป็นเจ้ากลืนกินที่อยู่ทั้งปวงของยาโคบ
โดยไม่สงสาร
พระองค์โค่นป้อมปราการของยูดาห์ด้วยความโกรธ
ทำให้ล้มลงถึงพื้น
ทำให้อาณาจักรและขุนนางเสื่อมเกียรติ
3 พระองค์หักอำนาจทั้งสิ้นของอิสราเอลด้วยความโกรธเกรี้ยว
ถอนมือขวากลับจากเบื้องหน้าศัตรู
เผายาโคบด้วยไฟที่ลุกโชน
เผาผลาญทุกสิ่งรอบด้าน
4 พระองค์น้าวธนูเหมือนศัตรู
ยืนอย่างคู่อริ พร้อมใช้มือขวาจู่โจม
ฆ่าทุกสิ่งที่น่ามอง
เทความโกรธดุจไฟลงในกระโจมของศิโยน
5 พระผู้เป็นเจ้ากลับเป็นเหมือนศัตรู
กลืนกินอิสราเอล
กลืนกินวังทั้งปวงของนาง
ทำลายป้อมปราการของนาง
ทำให้ยูดาห์โศกเศร้าและคร่ำครวญหนักขึ้น
6 พระองค์รื้อพลับพลาของพระองค์อย่างรุนแรง
ราวกับรื้อเพิงในสวน
ทำลายที่ชุมนุมของพระองค์
พระยาห์เวห์ทำให้ศิโยนลืมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์และวันพักอันศักดิ์สิทธิ์
พระองค์ดูหมิ่นกษัตริย์และปุโรหิตด้วยความโกรธเกรี้ยว
7 พระผู้เป็นเจ้าทอดทิ้งแท่นบูชาของพระองค์
ชิงชังสถานบริสุทธิ์ของพระองค์
มอบกำแพงวังของนางไว้ในมือศัตรู
พวกเขาส่งเสียงในพระนิเวศของพระยาห์เวห์
เหมือนในวันพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์
8 พระยาห์เวห์ตั้งใจทำลายกำแพงเมืองศิโยน
พระองค์ขึงสายวัด
ไม่ถอนมือจากการทำลาย
ทำให้เชิงเทินและกำแพงคร่ำครวญ
ทั้งสองทรุดโทรมด้วยกัน
9 ประตูเมืองของนางจมลงในดิน
พระองค์ทำลายและหักดาลประตู
กษัตริย์และขุนนางของนางอยู่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลายที่ไม่มีข้อบัญญัติ
ผู้พยากรณ์ของนางไม่พบนิมิตจากพระยาห์เวห์
10 ผู้อาวุโสของศิโยนนั่งบนพื้น
นิ่งเงียบ
พวกเขาเอาฝุ่นโรยศีรษะ
สวมผ้ากระสอบ
สาวพรหมจารีแห่งเยรูซาเล็มก้มศีรษะลงถึงพื้น
11 ตาของข้าพเจ้าอ่อนล้าเพราะร้องไห้
ใจของข้าพเจ้าปั่นป่วน
เจ็บปวดเหมือนไส้ในทะลักลงสู่ดิน
เพราะชนชาติของข้าพเจ้าพินาศ
เด็กเล็กและทารกหมดสติตามถนนในเมือง
12 พวกเขาถามแม่ของตนว่า
“เมล็ดข้าวกับเหล้าองุ่นอยู่ที่ไหน?”
ขณะหมดสติเหมือนคนบาดเจ็บตามถนนในเมือง
ขณะชีวิตค่อย ๆ รินหมดไปในอ้อมอกแม่
13 ข้าพเจ้าจะยกอะไรมาเป็นตัวอย่างให้เจ้า?
จะเปรียบเจ้ากับอะไร เยรูซาเล็มเอ๋ย?
จะเอาอะไรมาเทียบกับเจ้า
เพื่อปลอบใจเจ้า ศิโยนผู้เป็นดั่งสาวพรหมจารี?
บาดแผลของเจ้ากว้างใหญ่ดุจทะเล
ใครจะรักษาเจ้าได้?
14 ผู้พยากรณ์ของเจ้าเล่านิมิตเท็จอันโง่เขลาให้เจ้าฟัง
ไม่เปิดโปงความผิดของเจ้า
เพื่อช่วยให้เจ้าพ้นจากการเป็นเชลย
กลับเล่านิมิตเท็จที่เป็นเหตุให้เจ้าถูกเนรเทศ
15 ทุกคนที่ผ่านไปปรบมือเยาะเย้ยเจ้า
ส่งเสียงเย้ยหยันและส่ายหน้าใส่เยรูซาเล็มว่า
“นี่หรือเมืองที่คนเรียกว่า ‘งามพร้อมสรรพ
เป็นความยินดีของทั้งแผ่นดิน’?”
16 ศัตรูทั้งปวงของเจ้าอ้าปากตะโกนใส่เจ้า
ส่งเสียงเย้ยหยันและขบฟัน
พูดว่า “พวกเรากลืนกินนางแล้ว
นี่คือวันที่พวกเรารอคอยแน่
พวกเราพบแล้ว
พวกเราเห็นแล้ว”
17 พระยาห์เวห์ทำสิ่งที่พระองค์วางแผนไว้
ทำตามคำที่พระองค์สั่งไว้แต่ก่อนให้สำเร็จ
พระองค์โค่นลง
โดยไม่สงสาร
ทำให้ศัตรูยินดีเหนือเจ้า
เสริมอำนาจให้คู่อริของเจ้า
18 ใจของพวกเขาร้องต่อพระผู้เป็นเจ้า
กำแพงเมืองศิโยนเอ๋ย
จงให้น้ำตาไหลเหมือนแม่น้ำทั้งกลางวันและกลางคืน
อย่าหยุดพัก
อย่าให้ตาของเจ้าได้พัก
19 ลุกขึ้น ร้องคร่ำครวญในยามค่ำคืน
เมื่อเริ่มยามแต่ละครั้ง!
เทใจเหมือนน้ำต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า
ยกมือขึ้นหาพระองค์ วิงวอนเพื่อชีวิตของลูกเล็ก ๆ ของเจ้า
ที่อ่อนแรงเพราะหิวตรงหัวถนนทุกสาย
20 “พระยาห์เวห์ โปรดมองดูว่าพระองค์ทำเช่นนี้กับใคร!
ผู้หญิงควรกินลูกของตนหรือ
ลูกที่เคยอุ้มและโยกกล่อมบนตัก?
ปุโรหิตและผู้พยากรณ์ควรถูกฆ่าในสถานบริสุทธิ์ของพระผู้เป็นเจ้าหรือ?
21 คนเยาว์วัยและคนแก่นอนบนพื้นตามถนน
สาวพรหมจารีและชายหนุ่มของฉันล้มลงด้วยดาบ
พระองค์ฆ่าพวกเขาในวันแห่งความโกรธ
สังหารโดยไม่สงสาร
22 พระองค์เรียกสิ่งน่าสะพรึงกลัวมารุมฉันจากทุกด้าน ราวกับเรียกมาร่วมพิธีชุมนุมอันศักดิ์สิทธิ์
ไม่มีใครหนีรอดหรือเหลืออยู่ในวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์
ศัตรูของฉันกลืนกินผู้ที่ฉันดูแลและเลี้ยงมา”